Het Gentse Barbie Bangkok haalde in 2004 al de finale van Humo’s Rock Rally. Na de EP ‘Oh My God’ verscheen na bijna vier jaar hun langverwachte debuut . We horen een breuk met het verleden, waarbij de groep de kaart kiest van catchy popsongs die leuk en luchtig zijn en uiterst relaxt en ontspannend klinken. Er wordt vastgepind aan bands als Talking Heads, Sailor en B 52’s door de jachtige, opzwepende ritmes, een juiste groove en een snedige aanpak. Songs als “New Delhi”, “El saviour”, “Don’t catch no light” en “Altamira “ maken van de plaat een fijn debuut.
Info op http://www.myspace.com/barbiebangkokmusic

Het uit LA afkomstige kwartet Cold War Kids, onder de hyperkinetische zanger/pianist/gitarist Nathan Willet overtuigde sterk met hun debuut ‘Robbers & Cowards’, waarbij een handvol uitstekende singles te noteren vielen als “Hang me up to dry” en “We used to vacation”. Aanstekelijk, broeierig, intrigerend en toegankelijk materiaal tussen poprock, folk, soul en blues.
De tweede cd is meer een groeiplaatje; er is nog steeds de broeierige opbouw en het tintelende gitaarspel, maar de songs zijn trager en intiemer, slepen zich meer voort, en hebben minder tempo en pit, ondanks de subtiliteit en creativiteit. Vooral het eerste deel van de cd heeft enkele luisterbeurten nodig en de laatste songs zijn de minste van de plaat. Maar we halen alvast vier spannende bedreven songs uit die terug het hitpotentieel van de band omhoog kunnen krikken: “Something is not right with me”, I’ve seen enough”, “Every man I fall for” en “Dreams old men dream”.

Grace Jones … een stijlicoon van de jaren ’80, die een onuitwisbare indruk naliet binnen het nightclubbin’ clubdance circuit. Een handvol nummers van haar platen ‘Nightclubbing’, ‘Living my life’ en ‘Slave to the rhythm’ doorstaan nog steeds de tand des tijds door hun broeierige opbouw, groove, funky dubs, softe dancebeats en haar allesbepalende diepe, donkere soms scanderende zegzang. Met een knipoog naar Massive Attack …of wie haalde hier eigenlijk de mosterd?! …
Inderdaad ongeveer twintig jaar na haar laatste plaat staat deze 56 jarige Jamaïcaanse er opnieuw. Ze deed beroep op oudgedienden Sly & Robbie en er waren de productionele bijdrages van Ivor Guest en Brian Eno. ‘Hurricane’ is een overtuigende plaat, waarbij ze een patent lijkt te hebben op de huidige generatie, geattendeerd op haar vroegere werk. Met “William’s blood”, “Corporate cannibal”, “Well well well” en “Move to your life” als absolute hoogtepunten. En daarmee hadden we al de helft van de plaat, maar ook de andere songs mogen er beslist zijn, die aanstekelijk klinken en inwerken op het gemoed en de dansspieren!

De Britse zangeres en rapster Estelle wist definitief dit jaar door te breken met de single “American boy”. Zij werd opgepakt door het soulfenomeen John Legend en onderscheidt zich van de rits r&b dames. We horen alvast een link naar Mary J. Blige, Lauryn Hill en Leela James in haar aantrekkelijke en gevarieerde sound van r&b, funk, soul en reggae. Naast Legend hielpen Wycleff Jean (ook al van de oude Fugee stal), Kanye West, Will. I. Am en Mark Ronson mee. De songs werken aanstekelijk op de dansspieren, en naast “American boy” valt er wat moois te rapen op haar tweede album met “Wait a minute”, “No substitute”, “Magnificent”, “Pretty please” en de titelsong, waarin haar brede roots te horen is van Engeland, Amerika, Senegal als de Caribische eilanden.

Het was me wel het jaartje voor Miles Kane, Rascal spil en boezemvriend van Arctic Monkey frontman Alex Turner. Hij was de drijvende kracht achter het succesvolle The Last Shadow Puppets, die zich onderscheidde door ‘60’s rock’n’roll, spaghetti western sounds en ‘007’ neigende soundtracks. En hij nam de tijd voor z’n eigen bandje uit Wirral, Liverpool, The Rascals. Het trio ligt muzikaal ergens tussen The Beatles, The Walker Brothers, ‘90’s Oasis/Blur Britpop en de huidige postpunk.
Op het debuut van het beloftevolle trio horen we twaalf intens broeierige songs, die een spannende opbouw hebben en boeiend klinken door de snedige, krachtige en dynamische tempowisselingen: “Fear invicted into the perfect stranger” en “I’ll give you sympathy” vormen samen met de dreigende “Does your husband know that you’re on the run” en de titelsong de sterkste songs. Kane kan met glans 2008 besluiten waarbij hij zich ontpopte als een onverwachts creatief Britse songschrijver …

We hoorden al een voorsmaakje van enkele nieuwe songs toen The Cure in het kader van hun 30 jarig bestaan in het voorjaar op toer was. De indruk was dat hun atmosferisch, sfeervol slepende treursound op het achterplan was geraakt. En inderdaad, na beluistering van ‘4:13 dream’ zijn het enkel “This, here and now with you” en opener “Underneath the stars” die beantwoorden aan die eigen unieke stijl; want hun donkere poel wordt overtrokken door funky, freakende directe poprock, die terugblikt naar de drive en uitbundigheid van ‘Head on the door’ en ‘Kiss me kiss me kiss me’, medio de jaren ’80. En daar wringt net het schoentje … ook al klinkt de plaat luchtiger, frisser en energieker dan de laatste rits ‘Bloodflowers’ en ‘The Cure’, het merendeel van de songs (incluis de single “Freak show”) missen richting, swing en aanstekelijke ritmes. Het zijn enkel “The only one”, “The reasons why” en de snedige noisier rockende “Sleep when I’m dead” en “The scream” die overtuigen.
Na het ijzersterke materiaal en de puike set, begin het jaar hadden we van deze nieuwe plaat iets meer verwacht.
’4:13 dream’ is één van hun mindere platen … of houden we nu écht iets te veel van hun ‘80’s wave traag slepende sound …

Midden de jaren ’90 was K’s Choice van Sarah & Gert Bettens één van de spraakmakende bands in ons landje. Hun radiovriendelijke vrouwengitaarpop van ‘Paradise in me’ en ‘Cocoon crash’ leverde een handvol singles op, waaronder “Believe”, “Almost happy”en “Not an addict”. Een ongekend succesverhaal … Sarah verhuisde naar de VS en bouwde van ginder een solocarrière uit met platen ‘Scream’ en ‘Shine’, die ook al wereldwijd scoorden.
Twee jaar terug ondernam ze al eens samen met Tom Kestens (van LaLaLover) een theatertournee ‘From Scream to Whisper’, waarbij oude en nieuwe nummers een ingetogen, akoestische inkleuring kregen. Vanuit dit uitgangspunt dook ze in haar eigen collectie van de jaren ’60 en ’70 om een selectie te maken van haar ‘all time favorits’.

Terug met Tom konden we anderhalf uur genieten van een ingetogen, sfeervol concert, waarbij de songs een eigen interpretatie kregen door piano, toetsen (van Tom) en haar innemend akoestisch gitaarspel, gedragen door haar lichthese melancholische stem. Op het achterplan waren fotoprojecties te zien en korte interviews te horen van de gecoverde artiesten, een handig houvast als eerbetoon aan deze artiesten. Een viertal eigen songs in dezelfde nostalgische sfeer doorkruisten haar duik in het verleden.
Al meteen kregen we prachtige versies te horen van Marvin Gaye’s “I heard it through the grapevine” en Ella Fitzgerald ’s “Everytime I say goodbye”. Die lieflijke, naakte en pure schoonheid brachten ze verder in Bill Withers “Just the two of us”, 3 times a lady” (The Commodores), “Cry me a river” van Julie London, “Do that to me one more time” (Captain & Tennille), “17” van Janis Ian, Jacques Brel’s “Ne me quitte pas”en “A long december” van Adam Duritz’ Counting Crows. Ze werden afgewisseld met een ietwat krachtiger en voller geluid op tracks van Stevie Wonder, Ottis Redding, Abba en Prince. Het publiek vergezelde hen hier al fluitend, al voetstampend of met een gepaste vingerknip. De eigen songs waaronder de titeltrack van haar tweede album ‘Shine’ zaten mooi vervat binnen dit gevarieerde concept.

Samen met Kestens speelde en zong Bettens overtuigend de (liefdes) liedjes van artiesten die iets hebben betekend voor de muziekwereld. In de bis mocht tenslotte Bonnie Riatt’s “I can’t make me you love” op piano het rijtje op beklijvende wijze besluiten.
De ‘Never Say Goodbye’ theatertour van Sarah Bettens vormde een mooi eerbetoon van haar invloedrijke artiesten. Misschien kan de wens van een reünie met broer Gert onder K’s Choice in 2009 werkelijkheid worden …

Organisatie: CultuurCentrum, Kortrijk

The Killers uit Las Vegas zijn op een goede vier jaar tijd al toe aan hun derde cd, na ‘Hot Fuss’ en ‘Sam’s Town’, zonder rekening te houden met het vorig jaar verschenen ‘Sawdust’ (met b-kantjes, covers, remixes en andere creatieve uitspattingen). Hun meeslepende en stevige gitaarpoprock met een ‘80’s gehalte klinkt op deze nieuwe plaat nog verfijnder en subtieler. Melodieuze ‘glamour’ poprock door de geraffineerdheid van toetsen, piano, orkestraties en zelfs Caribische geluidjes (“I can’t stay”).
The Killers laten heel wat zalvende synths en tierlantijntjes horen met wisselend resultaat. Amerikaanse wealthyrock met een handvol sterke songs als “Losing touch”, “This is your life”, “Neon tiger”, “Goodnight, travel well” en “Human”. Live maakt de band veel goed en slagen ze er zelfs in enkele minder aardig klinkende rocksongs te laten beklijven. Misschien kunnen ze het kaf van het koren scheiden door een ‘best of’ in 2009, het beste alternatief voor een pas échte ‘Killer’ plaat…

Het Britse Bloc Party onder de charismatische zanger/songschrijver Kele Okereke, is toe aan de derde cd, Na twee afwisselende overtuigende cd’s van energiek, springerig, groovy en sfeervol materiaal binnen een postpunkgeluid, doorspekt van funk en ‘80’s wave, begon het kwartet in het najaar van 2007 nieuwe paden te bewandelen door een harder industrieel en gebalder elektronisch geluid. De single “Flux” leidde het al in. Die gelaagde elektronica is te horen op ‘Intimacy’ en biedt een bevredigend resultaat op “Halo” en “One month off”, maar schiet ook in enkele songs z’n doel voorbij … opvullertjes heet zoiets als “Better than heaven” en “Zephyrus” (ondanks de hemelse backing vocals van een koor).
Als vanouds en herkenbaar klinken ze op “Ares”, “Mercury” en “Talons” en op de leest van ‘A weekend in the city’ horen we “Trojan horse” en “Ion square” door de broeierige, spannende opbouw. De rustpunten “Signs” en “Biko” weten eveneens te overtuigen. Eindresultaat: goede plaat, of het nu stevig of rustig(er) klinkt, maar iets te onevenwichtig door de zoekende elektronica loops.

De getalenteeerde bebaarde bard Will Oldham, Bonnie ‘Prince’ Billy, uit Louisville, Kentucky bracht met de Schotse drummer Alex Neilson en de Keltische musici van Harem Scarem de americana en (Keltische) folk samen onder één dak. Inderdaad, wat ze samen brengen van materiaal van Oldham en enkele traditionals als “Molly Bawn”, is indrukwekkend mooi. De songs hebben een broeierige opbouw en klinken sfeervol door een melancholische ondertoon; de violen, melodica en backgroundvocals van de vrouwen van Harem Scarem geven een warme kleur. De songs zijn live opgenomen te Edinburgh. Het is momenteel de derde live plaat, na de eerder verschenen ‘Summer in the southeast’ (05 ) en ‘Wilding in the West’, in het voorjaar verschenen. In het eerste deel van de cd zit er alvast meer vaart in met songs als “Minor place”, “Arise therefore”, “Birch ballard” en “Molly Bawn”. Het tweede deel benadert de intieme, ingetogen schoonheid van Oldham’s materiaal als “Ain’t you wealthy, ain’t you wise?”, “My home is the sea” en de titelsong van de cd.
’Is it the sea?’ is een opmerkelijk samenwerkingsverband en is een overtuigende liveplaat; een sterk staaltje in het uitgebreide oeuvre van onze intimistische excentrieke singer/songwriter.