Een paar jaar terug was Major Lazer hip & hot , de nieuwe Faithless . Op erg korte tijd groots geworden , dit muzikaal speeltje van de Amerikaanse DJ Diplo, die een mishmash brengt, pompt van techno, dubstep, reggae, dub, rock, soul , dancehall en allerhande basses. Ze wisten zich ergens te nestelen tussen een Buraka som sistema en Gorillaz.
Een dj set met MC’s, danseressen , visuals, amusement en show  ... Een kermistruukje die aansloeg .
De nieuwe plaat duurt een goed half uur , en we noteren (opnieuw) talrijke samenwerkingen die pop met hun sound integreren; algemeen knalt het wat minder . Altijd wel goed met die prachtige feelgood single “Lean on” met Mo , of de uptempo grooves van “Too original” , “Blaze up the fire” , of verderop de plaat “Roll the bass” . Hoedanook een smiley ervaren we als vanouds  door de aangename grooves en stijlen , die sprankelen en aanstekelijk klinken. Goed dus, maar ook niet meer dan . Benieuwd hoe het verder zal evolueren …

Sleaford Mods en Sissy Spacek
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel

Het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford Mods, draaien in hun geluid de klok terug naar de punk van 76. De rappende streetpunk van de vuilbekkende Willamson en zijn kompaan snijdt diep; in een onnavolgbaar Nottinghams dialect krijgen we een rits scheldpartijen over van alles en nog wat, dweept , wekt hij verbale agressie en vijandigheid op, en de bekertje vliegen in het rond .

De punkpoëet - half dichter , half hooligan lookalike - , ergens tussen Mike Skinner van The Streets en Mark E. Smith van The Fall in , rapt , spuugt over de lekker groovende bonkige beats van bas en drums op de laptop van Fearn heen .
Fearn , de pet wat voorover, hoeft niks meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, die op drie omgekeerd gestapelde lege Belle-Vue bakken staat; hij staat er wat stilzwijgend mee te rappen , de ene hand in de zak en met de andere blikjes bier achterover kiepen .
Een statement wat de twee daar in al hun eenvoud staan te doen . Treffend zeker , iedereen krijgt ervan langs,  een soort ‘no future’  van veertig jaar terug ….
Een klein uur vuurden ze hun rollercoaster af in korte , goede, kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durfden te dreunen op een repeterende Suicide beat in . Heerlijk dat meer van hetzelfde van hun twee cd’s totnutoe , de recent verschenen ‘Key markets’ en hun debuut ‘No divide and exit’ van vorig jaar. Messcherpe raps van ‘cunts’ , ‘fucks’ , ‘twats’, .. én sounds met opgeheven vuist en middelvinger waar Williamson rond zijn microstatief hangt .
Eenvormigheid dwarrelt , sluipt wel rond maar met een “No one’s bothered”, “Face to faces”, “A little ditty” , “Jolly fucker” en “Jobseeker” hebben we er een handvol die een sterke indruk nalieten .

Williamson is natuurlijk de onderscheidende factor en het stralende middelpunt  met zijn duizelingwekkende ‘rants’ en ongegeneerde scheldtirades . Het publiek en de wereld even doen stilstaan van wat er gebeurt , al schuilt er in dat protest ook wat humor . Duidelijk een geruchtmakend optreden van dit duo , Sleaford Mods !

Eén van de supports was Sissy Spacek , die hun naam ontleenden aan de actrice die we kennen van o.m. de horrorthriller ‘Carrie’ , ‘Coal miner’s daughter’ , ‘Missing’ en ‘Crimes of the heart’. 20 minuten lang werden we overspoeld , overweldigd door hun noise terror/– core  en experimentjes , geleest op bas en drums (elementen die op tape stonden bij Sleaford Mods btw) , de vooraf opgenomen snijdende gitaarloops en de krijsende, schreeuwende zang … Ergens borrelde hier dat andere noise collectief Lightning Bolt op , te zien op Sonic City Kortrijk binnenkort. Interessant dus …

De volledige Sleaford Mods show staat nu ook online op de AB site - Enjoy it! , https://www.youtube.com/watch?v=34BULg876gQ&feature=youtu.be

Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel

De Aussies rond Kevin Parker , Tame Impala zijn het clubcircuit ook ontgroeid. Ze zijn groot geworden . Hun retropsychedelica brengt verschillende generaties dichter bij elkaar . Een kosmische trip hadden we bij het vorig werk , de synths spreken nu nog meer op het recente ‘Currents’ , door de  grooves en (disco)beats, die de dansspieren aanspreken . De dikke laag galm en stoner aandoende gitaarsounds in hun kenmerkend muzikaal galacticastelsel is op het achterplan geraakt . Alle kleuren van de regenboog zie je bij deze muziek .
Naast de aanstekelijke singles “Let it happen” en “The less I know the better” , verder “The moment” en “Disciples” hebben we een rits gezapige , sfeervolle , rustige nummers . “Cause I’m a man” onderscheidt zich hier.
Psychedelica is en blijft de grootst gemene deler ; op deze derde zijn er dus wel minder muzikale weerhaken. Droom en dans worden met elkaar versmolten. Een breed publiek lijkt gewonnen …

Met die Amerikaanse band Vetiver rond Andy Cabic hebben we wel ‘iets’ … De muziek is ideaal bij een ‘long way road’, de blik op oneindig, mijmerend, wegdromend om dan in het laatste stuk geconcentreerde de juiste richting van je bestemming te rijden, maw we sturen de rustig voortkabbelende, dromerige songs die sfeerschepping voorop stellen in de beste neofolky/americana stijl , op het eind bij met een paar groovy uppercuts. De ruim anderhalf uur durende set van de amicale heren, mannen met een pet op , valt op die manier samen te vatten .

Al meer dan tien jaar is Vetiver bezig en spijtig genoeg bereiken ze maar een select publiekje. De band catalogeren we niet als een ‘faits divers’ , het is een band die een zich een belangvol plaatsje mag toe eigenen , naast een Fleet Foxes , The Silos , of de in de running zijnde bands Wilco, Giant Sand,  Grizzly Bear, Local natives en een Devandra Banhart.
De uit San Francisco opererende band biedt heel wat ruimte aan het elektrisch en akoestisch gitaarspel, die de easy listening pop bevordert, vooral in het eerste deel van de set ervaarden we een soundtrackgevoel .
De nieuwe plaat  ‘Complete strangers’ , de zesde al , vormde de rode draad en laat een iets directere aanpak toe , “From now on”, “Current carry” en “Stranger still” zijn er al drie die sprankelen , tintelen en het gaspedaal dieper indrukken door een dampende, funkende groove.
Heerlijk genietbaar dus … Een frisse bries waait over het songmateriaal heen en Cabic’s indringende vocals op z’n Paul Simon’s zit er mooi in verweven .

Vetiver bood een open, warme sound van innemend, sfeervol  materiaal en laat een extraverte groove doorschijnen . We worden hier dan wakker geschud in de mijmering van midzomeravonden … Sing/songwriting + band op z’n best!

Organisatie : Ancienne Belgique , Brussel

De 27 jarige Nederlandse multi-instrumentalist Jacco Gardner graaft in de late sixties en houdt het op gevoelige, dromerige poppsychedelica. De eerste songs “Another you” , “Grey lanes” , “Brightly” en “Find yourself” worden gekenmerkt door een aanstekelijke groove , daarna komt de (filmische) droomsound nog meer op het voorplan en zijn ze nog meer binnen de indiepsychedelica te situeren door de hypnotiserende tunes. Die muzikale indruk krijg je nog meer door de handvol instrumentals die we op de plaat terugvinden.
Op zich weet het materiaal voldoende te intrigeren en is dit dus wel best een mooi plaatje door die zweverigheid en onschuld .

Die Brusselse scene houden we maar best in het oog hier in Vlaanderen . Een nieuwe lichting als Robbing Millions , BRNS en deze Great Mountain Fire , komt na Ghinzu en Girls In Hawaii .
‘Canopy’ was een uiterst gevarieerd , fris aanstekelijk plaatje, de opvolger legt de klemtoon op de psychedelica , zoals die al sterk doorsijpelde bij een Tame Impala. Zij hellen niet over naar de electrokitsch , maar onderhouden een stuwende funkende groove op “5-step fever” en “Four-poster ride” .
Het materiaal op de nieuwe zit dus meer in de sferen van de psychepop, kan een feestelijke kleur hebben , valt op door de subtiele melodietjes, en intrigeert door de verrassende wendingen en de broeierige spanning.
Kortom , deze ‘Sundogs’ is opnieuw sterk!

We zijn al toe aan de vierde plaat van deze Nederlandse band uit A’dam rond Saskia Van Der Giessen. Ze zitten in de regionen van een Sleater-Kinney , Magnapop, Sonic Youth door die rauwe, rammelende aanpak van broeierig , sfeervol spannend materiaal, die een melodieuze ondertoon behouden . Boeiend in z’n totaliteit , zeker nu, gezien die sound met een Courtney Barnett in de lift zit .
Door het tintelende gitaarspel en de vioolpartijen dwarrelt gevoeligheid , emotie en passie om de songs heen, wat de plaat nog meer doet overtuigen!
Die Labasheeda verdient na al die jaren alvast meer airplay …
Info http://www.labasheeda.nl

Mooi volk is er te horen op King Dalton. Het is de band rond broertjes Pieter en Jonas De Meester (AedO), Jorunn Bauweraerts (Laïs), Tomas De Smet (Zita Swoon, Think Of One, Broken Circle Breakdown Bluegrass Band) en Frederik Heuvinck (A Brand). Jawel, zij samen zorgen voor een geluid die diverse stijlen van pop , rock , folk , funk en blues in een broeierige , sfeervolle als stuwende ritmiek gooit .
Het oude Moondog Jr en Zita Swoon lijkt een voorname referentie om hen muzikaal te situeren . Songs die een sobere als meer rijkelijk geschakeerde aanpak en klankkleur hebben . Intrigerend materiaal dus,  kortom , fijn , overtuigend wat deze band op ‘Thilda’ brengt .

Info http://www.kingdalton.be

Bruce Bherman komt aandraven met een beloftevolle EP , de songs ademen de sfeer van Lanegan – Campbell in de klankkleur en de sobere aanpak, met de vocale support van Leni Morrison … een doorleefde , deels rauwe (zeg) zang , in combinatie met een hemels , zalvende zang.
Jawel de songs zijn mooi verdeeld in een elektrische en akoestische reeks . ‘Chameleon’ kwam tot stand met Tim Coenen , die ook al instond voor materiaal van Admiral Freebee en Ericksson-Delcroix.
Sfeervol , dromerig broeierig materiaal , waaroverheen een americana en 60s sfeertje hangt . Naast Morrison komen nog een paar andere interessante guests aantreden .
Check gerust de sound en bio van deze Bherman …

http://wwwbrucebherman.com

Azealia Banks - De jonge NY-se is geen doetje . Ze heeft al heel wat heisa veroorzaakt met andere artiesten , haar platenmaatschappij en zo verder . Altijd viel er wel iets te beleven.
Na heel wat omwegen is uiteindelijk haar debuut uit, met maar liefst zestien songs . Een felle trip binnen het hiphopgenre , een combinatie van aangename , groovy en snoeiharde beats , en haar denderende , onnavolgbare rapstijl . In het genre is er plaats voor veelzijdigheid , met songs die interessante wendingen ondergaan en sampling.
Alle elementen worden samengesmolten tot een uitgebalanceerd geluid , met natuurlijk de opmerkelijke “212” single met Lazy Jay . “Gimme a chance” bevat salsa  , en de electrogrooves vliegen om de oren op nummers als “Heavy metal and reflective”, “Soda” en “Yung rapunxul” . Soms zijn de songs zeer kaal en minimalistisch, evenveel worden de grenzen van het overvolle opgezocht en gaat ze zeer agressief te werk. Aparte lady!