De jonge Canadese sing/songwriter debuteert met fijne , elegante , dromerige balladpop. De songs zijn vooral geleest op zijn piano en zijn indringende, emotionele stem. Met de single “How could you babe” veroverde hij de jonge meisjesharten .
Die eenvoudigheid siert hem en hij tuimelt naar de vroege jaren McCartney/Lennon , Randy Newman en Elton John . “Can’t stop thinking about you”, “Without you”, “Hollywood” of “Bad words” zijn mooie voorbeelden hoe die eenvoudigheid , emotionaliteit en romantiek elkaar vinden. Of er zijn een paar op zijn sober gitaarspel. Hij gaat breder op “Can we still be friends” , “For you” en een “Crocodile tears”.
Hij kon rekenen op enkele belangrijke namen als Chet JR White (Girls), Patrick Carney (Black Keys) en hitproducer Ariel Rechtshaid (Haim, Vampire Weekend) .
‘Goon’ is een gevoelige, nostalgische emotrip van allerhande avonturen die hij mooi verhaalt op dit debuut …
Niks anders dan respect kunnen we afdwingen op wat de Canadees Daniel Lanois met z’n twee kompanen vanavond bracht in het pittoreske Rivierenhof . Twee uur lang werden we gegrepen door die unieke versmelting en afwisseling van roots en elektronica experimenten .
Lanois heeft al met grote namen samengewerkt (o.m. U2 , Peter Gabriel , Neil Young, Emmylou Harris) en tilde hun muziek de hoogte in . In alle bescheidenheid staat de 60 jarige amicale sing/songwriter/producer, met muts rond de oren en in leren jekker, op het podium en doet ons hart bonken in het doorleefde materiaal . Hij heeft twee talentrijke muzikanten bij zich , een bassist die niet moet onderdoen qua muzikale ervaring en een jonge drummer , die zijn kunde letterlijk van zich afdrumt.
Lanois geeft z’n muzikanten de kans te schitteren . Een hecht gezelschap die hun roots nog meer kleur en elan gaf in de dicht-bij-elkaar opstelling en de microfoons broederlijk dicht bij elkaar . We hebben een virtuoos, harmonieus samenspel en - zang , die ruimte laat voor spannende, vurige improviserende solo’s en heerlijk genietbare, emotievolle jams.
De gitaar- en steelpedal klanken zijn en blijven Lanois’ aparte eigenschap. Op die manier is de link naar een Neil Young en zijn Crazy Horse en Dead Moon onuitwisbaar . Werk als “The maker”, “I love you” , “Fire” en het afsluitende “Still water” werden overtuigend uitgediept door de aanzwellende , subtiele, wisselende partijen en de dromerige, zalvende zang.
Wat een intensiteit en emotionaliteit . “Under the stormy sky”, “Here is what is” en die doorbraaksingle “Jolie Louise” werden in een sobere outfit gespeeld, wat de gevoeligheid aanscherpte . Hartverwarmend bij de avondkilte in het Rivierenhof .
Deels was dit concert een ode aan de Canadese slachtoffers die streden tijdens WO I; een kleine twee maand terug gaf hij met zijn begeleiding al een eerbetoon in ons land.
Natuurlijk werd ruimte vrijgemaakt voor die elektronische experimentjes en sampling van de vorig jaar verschenen ‘Flesh & machine’, “Bringing the studio to the stage” grapte hij , een vierde man, geluidstechneut werd erbij gehaald; we hadden een kruising van krautrock, soundscapes , ambient , psychedelica , ska , dubs en beats. Die elektronica werd geweven aan postrock, diepe basses en drums. Zelfs de dansspieren werden op bepaald ogenblik aangesproken door wat jachtige drum’n’bass beats en percussie, dat door passende visuals werd ondersteund. Met een knipoog naar het Black Dub project …
Twee uur lang beroerde en ontroerde Lanois en C°; doorwinterde freaks die het Rivierenhof nog meer moois en schoons bracht. Een volle maan ontbrak hier nog …
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
Voor het betere ram – en sloopwerk kunnen we zeker aankloppen bij het Canadese trio Metz , die net hun tweede album ‘II’ uithebben . Hun twee platen komen net aan een uurtje onvervalste ‘straight in your face’ grungy punkrock , die het nauwst leunt aan Big Black van Steve Albini , het oude Nirvana en vindt geestesgenoten in bands als Cloud nothings. Korte , felle songs onder een aanhoudende spanning, stormachtig, vol opgekropte woede, die durft los te barsten .
Live is het trio snoeihard en vlijmscherp . In nog geen uur trotseerden ze wel dertien nummers, energiek , gedreven , bruisend , opwindend door die repeterende , dreunende , bonkende gitaar – bassrifjes, niet vies van wat noisy pedaaleffects, ophitsende drums op z’n Dave Grohl’s , en bepaald door die verwoestende, schorre schreeuwzang van Alex Edkins .
Een brok lawaai , een stevig geheel, soms dolgedraaid , waar we verweesd worden achtergelaten.
Alsof de eerste infanterie–eenheid de Rotonde kwam bombarderen … vallen ze aan met een sterke reeks van hun titelloze debuutplaat, “Negative space”, “Knife in the water” en “Get off”. Op die manier worden we in een ‘good mood’ gebracht. De respons was groot en de eerste rijen gingen in een golvende beweging loos op de sound . Af en toe werd het pedaal wat minder fors ingedrukt als op het opbouwende “Spit you”, dat dan later knalde.
Ze hielden het live op een enorm strak tempo , wat de nummers een sterke boost gaf. In de volgende lijn van de gig imponeerden ze met een “Wait in line” , “Headache” , “Kicking a can of worms” , “Nervous system” of een “Acetate” .
Kortom , Metz tekent voor een heavy bulldozersound …
Het Britse Bad Breeding was al tour met Royal Blood. In de juiste stemming brachten ze ons met hun stevig bijtende, extraverte punkrock, een wall of sound , die heel wat woede uitstraalde met heel wat noise en ruis. We zagen een zanger die grotendeels voorovergebogen zijn songs uitspuwde met de blik op oneindig . Ze waren close to hun fans, tot in ‘t publiek toe. Dit was razende punk met een even sterke attitude …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bad-breeding-17-06-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/metz-17-06-2015/
Organisatie: Botanique , Brussel
Merdan Taplak, man met twee nationaliteiten , gooit zich echt op de dancefloor met deze nieuwe plaat . Hij viel vroeger op door op gezwinde wijze een mix van culturen samen te brengen. Hij heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals al mooi samengebundeld en tekent nu voor een eenduidiger geheel van zwierige, pompende, groovende en zweverige sfeervolle dancepop, waarin dubreggae en 90s house is verweven . Hij heeft heel wat gastvocalisten bij zich om het een mooi geheel te maken .
Een heerlijk genietbare trip, die de dansspieren aanspreekt . Met “Troubles in my head” (ft Siam) en “Gravity” (ft Stellar en Sunday Rose) heeft hij twee sterke killers uit .
We vinden heel wat fijns terug of het pompt als op “Rip it” of “Nasty” , of lichter , sfeervoller klinkt , “Show your face”, “My love is yours” of donkerder is “I don’t like you” .
Opnieuw heeft hij op ingenieuze, boeiende en dansbare wijze een overtuigende plaat in elkaar gebokst. Sjiek!
Een vijftal jaar terug zat de wind letterlijk in de zeilen voor het beloftevolle Team William , die een pak prijzen wegkaapte in rockconcours en op de Humo’s Rock Rally van 2008. Aanstormend talent van catchy, broeierige, energieke , springerige indiepop met een rauw randje .
Het frisse , aanstekelijk geluid is op die nieuwe plaat duidelijk gebleven , want het kwartet brengt een reeks songs , die een emotionele lading hebben , en de keys geven kleur aan het geheel . “Ocean fire”, “A new country”, “Stormy weather” en de eerste single “1995” zijn fijne, rake popparels .
Ze balanceren tussen speelsheid en melancholie . De band rond zanger/gitarist Floris De Decker en Arne Sunaert (keys) intrigeren ook met opbouwende songs als “Faster than light” en “Into the night” . Prachtsongs in één woord …
Met de jaren is het materiaal van Team William wat innemender , indringend geworden . Het is ‘real teamwork’ wat de heren presenteren!
Eén van die opkomende talenten binnen de r&b pop is Banks . Haar debuut telt maar liefst veertien songs en er worden er zelfs nog vier toegevoegd . Nu , muzikaal weet haar r& b pop wel te raken , en wordt er een duister , dreigend trip/hip/soul kantje aan toegevoegd door de trage, slepende beats .
Algemeen: een sfeervolle sound , wat melanchool zelfs , met een lichte groove (“Waiting game”, “F** k em only we know”, “Alibi”, de titelsong en nog een paar). Hier zijn de meeste songs op geleest , maar ze kan het ook sober , minimaal houden , wat het brozer maakt, “Brain”, “You should know where I’m coming from” , “Someone new” en “Under the table”. Op die manier is de plaat evenwichtig tussen breekbaar en krachtig .
Een Brits goed debuut als goede start ...
Een mooie aanvulling in wat Pink Floyd vroeger zo bepalend en uniek maakte .
Het Noorse duo heeft nog maar weinig ingeboet van hun beeldrijke popelektronica , die lichtvoetig , dromerig , sfeervol , hartverwarmend , ontspannend klinkt . In een tijd dat de beats en andere dance hypes rond ons heen rollen , zorgen zij voor een evenwichtig geheel van fijne , gevoelige songs , die af en toe een steviger randje krijgen .
De pak songs op de nieuwe plaat – alweer vier jaar geleden dat ze een nieuw werk uitbrachten - , een verzamelalbum niet meegerekend – zijn gevarieerd en mooi uitgewerkt .
En graag doen zij beroep op een handvol gastvocalistes. O.m. “Monument” met Robyn als uitgangspunt hier van de cd , maar ook de nummers met een Suzanne Sandfor (o.m. het 80s getinte “Save me”) of met James McDermott (“You know I have to go”, “Here she comes again” en “Compulsion”) zijn divers en overtuigen.
Röyksopp slaat geen nieuwe wegen in , pop en elektronica, instrumentaal of met vocals, vinden elkaar nog steeds. Meer hoeft dat echt soms niet te zijn…
Het Canadese kwartet Viet Cong voelt zich erg goed in hun vel in ons landje , gezien het al de derde passage dit voorjaar is ; ze sluiten nu af in de AB , na eerder programmatie in de Kreun en in de Bota Witloof Bar . Het combo onder de amicale zanger/bassist Matt Flegel , houden we maar best in het oog . Hun EP ‘Cassette’ wekte al enige nieuwsgierigheid op en we zijn zeker te vinden voor hun titelloos debuut .
Viet Cong heeft een broeierig, spannend indiewave rockend geluid. Viet Cong rammelt , postpunkt, garagerockt , klinkt beetje lofi en schuwt de sixties psychedelica niet. Viet Cong bruist , sprankelt, is messcherp en behoudt een galmend geluid , een donkere dreiging ten allen tijde!
Eerlijk gezegd komen hier een pak bands samen, beetje Interpol , Shellac, Bloc Party, Temples , Pavement , Savages, Wire, V.U. en ga zo maar door . Ze vallen op door die rauwe, hoekige , metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , die diepe , dreunende, repetitieve , grauwe basstunes, de lookalike elektronicariedels en de stuwende drums, gekenmerkt van veelgebruikte 80s tunes , die een duistere ondertoon hebben.
En dat maakt hun gig nu net interessant en boeiend. Stap per stap werden we meegedreven. “Silhouettes”, “Bunker buster” in de openingsfase , bracht ons in die unieke sfeer; ze bouwen op , worden intenser , krachtiger , bijten van zich af en nestelen zich gaandeweg in de hersenspinsels .
Ook al zochten ze wat in het begin een juiste afstemming , op dreef kwamen ze en we werden meegesleept door aanstekelijke smaakmakers , die sterk werden onthaald als “March of progress” en de doorbraak “Continental shelf” , tegendraads, complex als toegankelijk en poppy .
Het lang uitgesponnen “Death” , afsluiter van de plaat net als op het optreden , ervaarden we als kolkende lava … de apotheose van de set, heerlijk gitaar vertier en driftige ritmes , lekker uitgediept en episch uitgewerkt met allerhande effects , die ons verdwaasd, verbleekt achterliet …
We slagen er maar niet in die Viet Cong in een hokje te duwen , maar dat hoeft ook niet . Een sterke band , die zijn naam niet gestolen heeft , en we maar al te graag in de armen sluiten en koesteren !
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Les Nuits Botanique 2015 – Hot Chip – Hot Hot Heat!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-17
Johan Meurisse
Een sterke troef om Les Nuits Bota feestelijk af te sluiten was het Britse Hot Chip . Hun heerlijke danspop/elektronica is aanstekelijk , heeft stuwende ritmes , werkt in op de dansspieren en zorgt voor de nodige smileys .
Hot Chip, al meer dan tien jaar in de running , overtuigt steeds in hun livegigs. Toegegeven, op plaat duidelijk middelmatiger, zo ook het recente ‘Why make sense’ , dat in dat rijtje zit, maar bon soit , ze hebben een rits leuke, ontspannende , hitsende , knallende , dromerige en sfeervolle nummers uit die veel goed maken . In hun groovy dance/synthpop zijn er linken met disco, soul, house en psychedelica.
We houden van die sensuele , sexy grooves die een tropisch aangenaam temperatuurtje verwezenlijken . En ook in een volgepakt Chapiteau was er datzelfde gevoel . Met zeven zijn ze live en een hoop elektronica sierde het podium. Synthpop met live instrumenten dus.
De stemmenpracht van de drie- eenheid Joe Goddard , Al Doyle en vooral Alexis Taylor (beetje schoolnerd op leeftijd met z’n zalvende, dromerige zang) passen in het plaatje om lekker weg te dromen en te grooven …
Een evenwichtige set hadden we . Het nieuwe “Huarache lights” bracht ons langzamerhand in dat uniek bepalend Hot Chip sfeertje en met de opbouwende “One life stands” , “Night + day” werden we letterlijk mee gedreven en – gevoerd. “Over & over” liet de eerste discotunes knallen .
Ze weven de nummers aan elkaar , waarbij het lekker vertoeven is in hun wereldje. Middenin de set zakte de spanning wat, dobberde het gezelschap en ervaarden we een lounge gevoel , maar het kenmerkend dampend sfeertje en de luchtigheid kwam er toen aangenaam voortkabbelende refreintjes op de voorgrond traden en het tempo en de beats crescendo gingen. Iedereen bewoog , zwaaide met de handen en zette danspassen op de afsluitende reeks “Ready for the floor” en “I feel better” , die dan ook warm werden onthaald .
Een uitgebalanceerde set en een intens uurtje speelplezier werden verder uitgebouwd in de bis. “Made in the dark” zwol aan , explodeerde en zinderde na. “Why make sense” onderscheidde zich met die 80s electrotunes en dwarrelende psychedelica geluidjes op z’n Grandaddy’s . Tot slot kon een pompend Bruce’s “Dancing in the dark” definitief de streep trekken onder het uiterst genietbaar , dansbaar optreden .
Hot Chip nam uitgebreid afscheid van zijn fans en is opnieuw klaar voor een stomend feestje tijdens de festivalzomer . Af en toe eens uitblazen mag en kan. Hot chip houdt het sfeertje ‘hot’ ‘hot’ ‘heat’!
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Nederlands 
Français 
