Sons of Node is een sludgeformatie uit Utrecht. De band omschrijft zichzelf als ‘smerige en dissonante riffs, met een basgeluid zo groot en harig als een mammoet’. Hun eerste EP, ‘Manicure’, verscheen in 2018. Drie jaar later volgde het debuutalbum ‘Deadlock’. En nu bracht de band zijn tweede langspeler uit, ‘Consequence of Abundance’.
Openingsnummer “Back to the Mud” bevat onmiskenbaar sludge-elementen, maar er schuilt heel wat creativiteit in waardoor de band zich niet in één hokje laat duwen. Het maakt de sound boeiend en spannend. Op “Final Epilogue” horen we hardcore-invloeden. Vuil, smerig, hard en donker, compromisloos.
“Phantasmagoria” klieft. “Gnashing Teeth” is een pareltje voor sludgefans. Het meest indrukwekkend is echter het tweeluik “I Awake...” en “... In Solitude”. Gecontroleerde chaos en veelzijdigheid troef, door de epische riffs, het demonisch gebrul en de vernietigende drums. Het afsluitende “Council of Combat” dient Sons of Node dient muzikaal de genadeslag toe. Wat een verpletterende mokerslagen.
Een album dat nazindert.

Tracklist: 01 Back to the Mud 02 Final Epilogue 03 Phantasmagoria 04 Gnashing Teeth 05 I Awake… 06 …In Solitude 07 Kill All Captives 08 Council of Combat

Sludge/stoner/metal
Consequence of Abundance
Sons of Node

‘Born Sentimental’ is het debuut van Julia Greenberg, waarop emoties niet worden verborgen achter bombast of grootse producties, maar alle ruimte krijgen om te ademen. Het resultaat is een warm, eerlijk en een intieme luisterervaring.
Opener ”Born Sentimental” dompelt je onder in een wereld van melancholie en hoop. “Sometimes The Sea” en “Leaves” zijn als een kabbelend beekje door een uitgestrekt landschap.
Zonder grote gebaren of opgeklopte emoties weet Greenberg precies de gevoelige snaar te raken. Haar warme, zalvende stem brengt rust, troost en een vleugje weemoed, zonder te verzanden in zwaarmoedigheid.
Het album kiest bewust ook voor subtiliteit. De sfeer blijft grotendeels dezelfde. Greenberg weet de luisteraar voortdurend te boeien in de kleine nuances, oprechte emoties en de sobere aanpak.
Songs met een kampvuurgevoel, o.m. ”Leaves”, “Checking In On Me” en “Swam” hebben een mooie verhaallijn, oprecht, in verschillende emotie, eventjes alles loslaten en gewoon luisteren.
Over de plaat zegt Julia Greenberg zelf: "Yeah, these songs are unapologetically written and sung by a woman who has been around a while and has seen and lost a thing or two-and knows the power of the proximity of funny and mournful. The songs, and the kind of raw way I'm putting them out into the world, is a reaction to all the screens, and filters and bullshit projections of ourselves that rule us."
Greenberg verpakt haar levenservaring niet in een klaagzang, maar kiest voor intimiteit, nuance en warmte. Een ontwapende eerlijkheid. Je hoort het verder in “Sidney Herbert Brunner” en de ontroerende afsluiter “Calling You Home”.
Een album dat fluistert, ontroert en blijft nazinderen.

Tracklist: 1. Born Sentimental 2. Sometimes The Sea 3. Leaves 4. Checking In On Me 5. Swam 6. Sidney Herbert Brunner 7. Calling You Home

Folk
Born Sentimental
Julia Greenberg

Na achttien jaar radiostilte keert Jacqui Hunt terug met ‘Desiderium’, een album dat voelt als een emotionele wedergeboorte. De titel, afgeleid van het Latijnse woord ‘voor een diep verlangen naar een verloren verleden’, vat perfect de plaat samen.
Hunt vertaalt haar persoonlijke ervaringen van verlies, ziekte en herstel naar een indrukwekkend muzikaal geheel waarin filmische elektronica, de organische instrumentatie en de subtiele pianopassages elkaar moeiteloos aanvullen.

Een artiest met zo'n eigen identiteit doet wel herinneringen oproepen, o.m. aan de mysterieuze, dromerige sfeer die kenmerkend was voor Kate Bush. Toch blijft Hunt volledig zichzelf. Met de single “Gun Theory” bewees ze hoe sterk haar atmosferische muziek wel klinkt. Ze toont zich hier van haar meest kwetsbare, persoonlijke kant. Het is te horen op de breekbare compositie, “Look At The Sky”. Verdriet is te horen zonder te vervallen in zwaarmoedigheid.
Haar muziek ademt melancholie, maar laat ruimte voor hoop en troost. ‘Desiderium’ ontstond nadat Hunt beide ouders verloor, ze zelf een kankerbehandeling onderging en opnieuw ontdekte welke plaats muziek in haar leven innam. Die ervaringen zijn de rode draad doorheen het album.
Nummers als “Planet”, “Cecilia” en “Cape Of Light” omvatten twijfel, verlangen en het moeilijke proces van loslaten. Wie ooit een dierbare verloor of zelf een zware strijd voerde, zal veel emoties herkennen in deze songs.
Toch is Desiderium allesbehalve een sombere plaat. De warme elektronische klanken, de sfeervolle synths en de sprankelende pianomelodieën geven voortdurend een gevoel van licht en vooruitgang. Dat optimisme klinkt eveneens door in “This Love”, “Temple Of Illumination”, “Follow Me Here” en het prachtige “Cycles”. Met “Mother” bereikt het album zijn emotionele hoogtepunt, waarbij Hunt de pijn van afscheid nemen op aangrijpende wijze weet te verwoorden. Afsluiter “Alice Magic” laat nog eenmaal horen dat schoonheid vaak ontstaat uit kwetsbaarheid.
Met Desiderium levert Jacqui Hunt haar meest persoonlijke album af. Het is een plaat over verlies, rouw en genezing, alsook de kracht om verder te gaan.
De elf nummers vormen een intieme reis waarin verdriet en hoop hand in hand gaan. Meer dan herkenbaar voor wie het zelf meemaakte. ‘Desiderium’ is een schitterend opgebouwde luisterervaring waarin emotie en muzikale finesse perfect samenkomen.

Tracklist: Desiderium - Look At The Sky - Planet - Cecilia - Cape Of Light - This Love - Temple Of Illumination - Follow Me Here - Cycles -Mother - Alice Magic

Singer-songwriter/artpop/elektronische pop
Desiderium
Jacqui Hunt

Rock op zijn puurst hoor je zeerzeker terug bij Harvesters, een band die bestaat uit doorwinterde muzikanten dia al binnen de Belgische rockscene hun strepen hebben verdiend. Hun debuut ‘At Rosie's Palace’ verscheen in 2023 onder het toeziend oog van Cedric Maes en Alessio Di Turi (The Sore Losers, Wixcakes, Sha-La-Lee's). Tien songs die een oldschool roadtrip gevoel gaven in de voetsporen van een ZZ Top, Neil Young en Tom Petty. En o ja, ook Rocky Balboa zou zonder twijfelen instappen. When in doubt, hit the one in the middle.
‘Do Some Good’ is de opvolger, vol aanstekelijke blues- en rockmuziek.
De opener “Stomp!” maakt het meteen duidelijk met een feestelijke roes, zonder overbodige franjes en pretentie. Gewoon eerlijke rock-'n-roll. “Hot Lips Apocalypse” en het titelnummer “Do Some Good” zijn aanstekelijk.
De songs tonen de technische bagage en speelsheid in stevige riffs en een onweerstaanbare groove.
De nummers hebben enige maatschappijkritiek, maar worden gebracht met humor, ironie en een knipoog.
Het is een levendig album. Luister maar eens naar “The Thrill”, “Throw, Don't Miss” en “Sad Man's Tattoo” ùet herkenbare riffs en refreinen. Een livesfeer van rauwe energie en een helder, krachtig geluid.
Ook in de slotfase houdt Harvesters het niveau moeiteloos vast. “Hammer On Nine” bouwt verder op die onweerstaanbare groove, terwijl afsluiter “900 Days” alle registers opentrekt.

‘Do Some Good’ is een soundtrack van lange autoritten, zwoele zomeravonden, dampende festivalweides én donkere winterdagen waarop deze flinke rechttoe-rechtaan rock ideaal tot zijn recht komt.
Een ijzersterke rock plaat van vakmanschap en spelplezier.

Tracklist: Stomp! // Blackbird // Hot Lips Apocalypse // Do Some Good // The Thrill // Throw, Don't Miss // Clockside // Sad Man's Tattoo // Hammer On Nine // 900 Days

Het Trans-Atlantische electro-gothduo Death By Love bracht een betoverend debuutalbum uit,’ 444’. De uit Pittsburgh afkomstige producer en multi-instrumentalist Peter Guellard en de Poolse zangeres Inga Habiba hebben samen elf nummers tot een filmische trip gesmeden, waarin darkwave, industrial, triphop, gothic rock en Midden-Oosterse invloeden elkaar vinden. Een emotionele reis langs mystiek, identiteit, overleven en wedergeboorte.
Donkere elektronische muziek dus, die boeit en intrigeert.
Openingsnummer “Sellenno” zet meteen de toon met dreigende beats en een industriële laag. “Cosmic Power” heeft een meer filmische aanpak van mystieke klanken, sfeervolle elektronica met de expressieve vocals van Inga Habiba. Een bevreemdende luisterervaring met gothic en cinematografische soundscapes.
Wat ‘444’ zo bijzonder maakt zijn de continue wisselingen in melodie en emotie. “Unity”, “I Don't”, “Strong Inside” en “God” schakelen tussen dansbare ritmes, donkere melancholie en spirituele rust. Geen voorspelbaarheid in dit album, wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer.
Ook in de tweede helft van het album blijft dat gevoel overeind. “Lost and Found”, “Temros (Symphonic Mix)”, “Forest” en “Ziro” tonen hoe breed het kan klinken, binnen het palet van industrial, darkwave, triphop en gothic.
Geen overdaad aan technische hoogstandjes, maar wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer, verwezenlijkt door een subtiele percussielaag, de haast onhoorbare melodie en de onverwachtse vocale nuances. Uitermate origineel en fascinerend.

Tracklist; 01 Sellenno   04:07 02 Cosmic Power   04:41 03 In Unity   05:07 04 I Don't   04:25 05 Strong Inside   04:41 06 God   04:35 07 Lost and Found   04:38 08 Temros (Symphonic Mix)   03:50 09 Forest   03:53 10 Ziro   03:57 11 Sellenno (Reprise)   07:54

Darkwave/trip-hop/industrial
444
Death By Love  

De Mond balanceert tussen elektronische dub, industriële noise, garagepunk en zwaar gesamplede hiphopritmes. Wat een muzikale cocktail. De band smeedt de invloeden tot een eigen universum. Hun muziek roept herinneringen op aan de compromisloze energie en intensiteit van Providence-acts als Lightning Bolt, Mindflayer of Sightings.
Openingsnummer « 000 000 » (zes minuten lang) zet meteen de toon van een post-apocalyptische rave. Het nummer klinkt bevreemdend, bedwelmend, verslavend.
« F.T.L.O.B. » en het korte, krachtige « Doubler » iso ok niet meteen toegankelijk. De repetitieve structuren en de elektronische texturen hebben iets mee van het ambient genre, die eerder rusteloos klinkt en je meesleurt in een donkere roes.
« Got Stuck In A Boomtube » voelt aan als een nachtelijke rave op een verlaten industrieterrein. De beats pulseren, de dub-invloeden sijpelen overal door en onder de chaos schuilt een verrassend sterke groove.
« Second Life », « Rookpluimen I », « De Kwatong » en afsluiter « This Is Now » trekken deze aparte, unieke lijn door. De spanning wordt langzaam opgebouwd, zonder al te grote explosies, maar wel met een constante dreiging. Wat aanvankelijk kil, afstandelijk lijkt, ontvouwt zich tot een bijzonder meeslepende luisterervaring.
Hun sound werkt bevrijdend en staat open voor muzikale uitdagingen, met oog voor experiment. Een intense trip in schoonheid en avontuur, intrigerend mooi.

Tracklist : 000 000 06:15 F.T.L.O.B. 06:52 Doubler 01:28 Got Stuck In A Boomtube 04:43 Second Life 04:09 Rookpluimen I 02:32 De Kwatong 04:59 This Is Now 06:26

Elektronica
Second Life
De Mond

Sommige muziek vraag je niet om stilletjes in een zetel te beluisteren. Die wil naar buiten, de straat op, een festivalweide inpalmen en zoveel mogelijk mensen tegelijk aan het dansen krijgen. Brazzmatazz beheerst de kunst om iedereen in te palmen op straat , in een club en  op een festivalweide.
De achttienkoppige Gentse steampunk brassband groeide uit tot een vaste waarde hierin. Hun derde studioalbum ‘Crank Up The Pressure’, is er eentje die de druk letterlijk onderhoudt.
Na al die jaren nog steeds uniek, vernieuwend en aanstekelijk, opzwepend. Kleurrijk en getuigend van vakmanschap. ‘Crank Up The Pressure’ is er eentje die je live moet ervaren. De blazers zijn een belangvolle meerwaarde. Maar het zijn alle klanken samen, die versmelting die ‘t em doen. …
Je wordt meteen meegezogen in de juiste feestelijke stemming. “Losbandigheid”, “Puppet Play” en “Barrage” zetten hierop in, maar laten ook ruimte voor onverwachtse wendingen en muzikaal avontuur, van heerlijk ontsporende instrumentatie en uitbarstingen. Het zit vol muzikale prikkels in hun brazzgeluid. “Walk The Plank” is een mooie afsluiter.
Het balanceert tussen strak samenspel en een gevoel van vrijheid en improvisatie.
Een explosieve mix in dansbaarheid, creativiteit en pure speelvreugde. Wat een energie. Bewegen, Feest en vooral Genieten. Wat een energie.
Brazzmatazz toont aan dat hun muziek moet beleefd worden.

Tracklist: Crank Up The Pressure - 05:07 Fistycuffs - 03:22 Ocular Phenomena - 05:42 Losbandigheid - 06:10 Clockwork Concerto - 05:38 Puppet Play - 05:00 Barrage - 04:26 Walk The Plank - 05:35

Jazz/Steampunk
Brazzmatazz
Crank Up The Pressure

Wie beweert dat enkel de Randstad of het buitenland stevige thrashbands voortbrengt, heeft Atmoran nog niet gehoord. Vanuit het Friese Dokkum blaast het viertal een gure noordenwind door de speakers. Op ‘We Fight Back!’ laten ze horen dat pure thrash geen grenzen kent en dat ook tussen de Friese velden riffs kunnen ontstaan die je nekspieren zwaar op de proef stellen.
De grote sterkte is de verbluffende versmelting van oorverdovende riff en drums. En eens wat anders, helder klinkende vocals, naar Thrash metal geen gebulder, maar oerdegelijk geschreeuw. “The Cross” en “Selfish” zijn er meteen twee, die sterk binnenkomen .
Atmoran blijft op dit elan doorgaan, zonder scrupules, zonder opkijken, zonder omkijken. Gewoonweg platwalsen en doorgaan. Een niets ontziende wervelstorm. “Inner Me”, “Shadows”, “Deceiver” en “Parasite” volgen. Een zalig gevoel!
De thrash tsunami stopt pas na “We Fight Back!”, de titeltrack die alle energie en frustraties nog eens loslaat.
Technische perfectie hebben we hier met ferme uppercuts. Knappe plaat.

Tracklist: The Cross 03:22 Selfish 04:07 Inner Me 03:37 Penumbra 02:50 Shadows 04:06 Deceiver 04:12 Wholesale Massacre 03:30 Parasite 03:24We Fight Back! 03:27

Aeveris – Ik denk dat we binnen de metalwereld wel overal aan de bak kunnen. Of we met onze band op Radio 2 kunnen, dat is iets anders. Dat is ook niet onze bedoeling. Wij maken muziek voor onszelf, muziek die we zelf graag horen

Aeveris is een vijfkoppige Belgische metalband die in 2021 het levenslicht zag. Vijf muzikanten bundelden hun krachten om een eclectische mix van melodieuze riffs, technische drumbeats en diverse zangtechnieken te combineren tot een geluid dat beukend en zwaar is, maar tegelijk vanaf de eerste luisterbeurt meteen in het gehoor ligt.
‘White Elephant’ is de titel van hun veelgeprezen debuutalbum. Dankzij die plaat veroverde de band een plek op het op één na grootste metalfestival van België, Alcatraz Festival, en mochten ze het voorprogramma verzorgen van niemand minder dan Fleddy Melculy.
Eind 2023 besloten zanger Louis Soenens en gitarist Dennis Wyffels Aeveris te verlaten. Na een intensieve zoektocht sloten Wouter van Kerschaver (The Voice 2024 – zang) en Dempsey Derous (Guilty as Charged – gitaar) zich aan bij de band. Dankzij hun motivatie en ambitie zorgen deze twee gedreven muzikanten voor een frisse, energieke impuls die duidelijk hoorbaar is in de nieuwe muziek van Aeveris: sneller, technischer en intenser, maar tegelijk ook melodieuzer en intiemer.
Met ‘Imminence’ wil Aeveris een volgende grote stap zetten. Het nieuwe album bevat tien explosieve nummers: een krachtige mix van rauwe emotie en meeslepende energie.
Naar aanleiding van deze nieuwe plaat hadden we een fijne babbel met Jeffrey en Wouter.

Ik volg de band al vanaf het prille begin. Heeft COVID jullie verdere doorbraak niet wat afgeremd
JEFFREY: Ik denk dat COVID voor ons, op z'n minst, niet zo'n groot probleem was. Wij zijn pas echt naar buiten getreden na de pandemie. In die periode is de eerste line-up ontstaan. Veel van de nummers waren toen al geschreven en eigenlijk klaar voor de vocals. We hebben dus rustig onze tijd kunnen nemen.

Met ‘White Elephant’ (2022) konden jullie optreden op Alcatraz Festival en zo alsnog die doorbraak forceren. Daarna vertrokken plots twee belangrijke bandleden. Hoe vang je zoiets op en waar vind je de kracht om toch door te gaan
JEFFREY: Wat Dennis betreft, kwam zijn vertrek ergens niet helemaal onverwacht, omdat hij ook bij Mantah speelt, een band die het bijzonder goed doet. Voor het schrijven van de nummers was dat op zich geen groot probleem, omdat ik het grootste deel van de composities zelf maak. Het is nooit een kwestie geweest van óf we zouden doorgaan, maar eerder van wanneer. Pieter had al snel Dempsey in gedachten. Hij was een tijdje gestopt met optreden, maar bleek enorm gemotiveerd om opnieuw aan de slag te gaan. Toen Louis ermee stopte, lag dat uiteraard anders. Als band is het een ingrijpende verandering wanneer je je zanger verliest. Zeker omdat we behoorlijk wat eisen stellen: iemand moet screams, cleans en ruwe zang kunnen afwisselen én liefst ook nog over de nodige présence beschikken. Dat is allesbehalve evident. Gelukkig kwamen we na een korte maar intensieve zoektocht uit bij Wouter, die die rol met glans op zich neemt.

‘Imminence’ is jullie tweede langspeler, maar jullie hebben het album opgesplitst in twee acts die zowel muzikaal als thematisch met elkaar verbonden zijn. Act I – Roots verscheen in februari 2026, Act II – Revelations volgde op 23 mei.
Kun je wat meer vertellen over het hoe en waarom van die aanpak?
WOUTER: Het idee om het album in twee acts op te delen ontstond vooral vanuit de wens om een verhaal te vertellen. In Act I behandelen we vijf algemene problemen of situaties, waarna we in Act II de gevolgen tonen van het aangaan of proberen oplossen van die problemen. Elk nummer uit Act I krijgt als het ware een vervolg in Act II. Zo gaat Gravity over de druk van het leven en de wereld rondom je, die je tegenhoudt om je persoonlijke ambities na te jagen. Het gekoppelde nummer And Then There Were None gaat dan over het moment waarop je die zogenoemde zwaartekracht eindelijk hebt overwonnen. Je bent door de atmosfeer gebroken en ontsnapt, maar beseft pas dan wie en wat je allemaal hebt moeten achterlaten om dat doel te bereiken en hoe eenzaam die overwinning soms kan zijn.

Ik las dat het album een zoektocht is naar zingeving in een wereld die vaak leeg aanvoelt. Sluit dat aan bij de moeilijke weg die jullie als band hebben afgelegd, of moet ik dat anders zien?
WOUTER: Dat idee is eigenlijk vooral van mij afkomstig en heeft niet zo veel met de geschiedenis van de band zelf te maken. Dit is het eerste album waarop ik de nummers thematisch heb uitgewerkt. Daarbij heb ik vooral inspiratie gehaald uit mijn eigen levenservaringen. Ik wilde een oprechte boodschap brengen, en volgens mij bereik je dat het best door uit echte ervaringen te putten. Uiteraard zijn sommige zaken uitvergroot of wat algemener gemaakt, zodat zoveel mogelijk mensen zich kunnen herkennen in de gevoelens of problemen waarover de nummers gaan.

Wat mij meteen opviel, is de veelzijdigheid van Wouters stem. Hij benadert de ogenschijnlijk onvervangbare Louis moeiteloos en overtreft hem op sommige vlakken zelfs lichtjes. Klopt de stelling een beetje, of is dat te kort door de bocht?
JEFFREY: Louis is en blijft een klasbak van een zanger, met een heel herkenbare stem. Dat gezegd zijnde, denk ik dat Wouter er absoluut staat.
WOUTER: Ik heb mij daar eerlijk gezegd nooit echt mee beziggehouden. Louis heeft het eerste album volledig in zijn eigen unieke stijl gebracht en die zal ik, naar mijn mening, nooit kunnen of willen evenaren. Ik probeer vooral verder te bouwen op wat hij is begonnen: de boodschap en het gevoel van de nummers vocaal ondersteunen en daar al mijn energie in leggen. Of ik hem daarin overtref of niet, maakt mij eigenlijk niet uit. Dat zal uiteindelijk door verschillende mensen anders beoordeeld worden.

Ook het voortdurend schakelen tussen harde, ruwe mokerslagen en een meer melodieuze aanpak siert de band. Was dat een bewuste keuze?
JEFFREY: Absoluut. Dat ligt helemaal in de lijn van bands als Trivium, As I Lay Dying en Machine Head. Met die muziek ben ik opgegroeid. Die invloeden zijn zo'n groot deel van mij geworden dat ze vanzelf hun weg vinden naar de nummers die we schrijven. Daarnaast ben ik een grote liefhebber van contrasten en dynamiek. Ik hou ervan om verschillende sferen en emoties binnen één nummer samen te brengen.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat de muziek van Aeveris zich moeilijk in een hokje laat stoppen. Op deze plaat blijkt dat misschien nog meer dan ooit. Als je de band in 2026 toch een label zou moeten geven, welk zou dat dan zijn?
JEFFREY: We worden wel eens omschreven als moderne metal, maar daar ben ik het niet helemaal mee eens. Moderne metal doet mij eerder denken aan bands als Architects en Bleed From Within. Hoewel die invloeden er zeker zijn, zou ik Aeveris eerder omschrijven als metalcore, en dan vooral de metalcore van de jaren 2000. Ik denk dat je ons op zowat elke affiche kunt zetten, omdat er voor iedereen wel iets herkenbaars of aantrekkelijks in onze muziek zit.

De muziek is behoorlijk gelaagd. Sommigen zullen misschien zeggen dat ze niet meteen toegankelijk is voor een breed publiek. Klopt de stelling, of zijn jullie daar helemaal niet mee bezig?
JEFFREY: Ik vat dat eigenlijk op als een compliment. Qua toegankelijkheid denk ik dat het best meevalt. Elk nummer heeft op zijn eigen manier wel een sterke hook. Zoals ik al zei, hou ik van tegenstellingen en verschillende sferen binnen één song. Bovendien hangt het er natuurlijk vanaf hoe je een 'breed publiek' definieert. Ik denk dat we binnen de metalwereld zowat overal aan de bak kunnen. Of we met Aeveris ooit op Radio 2 terechtkomen, is een ander verhaal. Maar dat is ook nooit onze bedoeling geweest. Wij maken in de eerste plaats muziek die we zelf graag horen.

Het is zeker een compliment. De grootste verandering ten opzichte van ‘White Elephant’ lijkt mij de nog veelzijdigere aanpak, mede dankzij de diverse vocale inbreng. Ben je het daarmee eens, of zie jij zelf een ander groot verschil met het vorige album?
JEFFREY: Ik denk dat het vooral een natuurlijke evolutie is. Het grootste verschil met White Elephant is dat de andere bandleden nu veel meer inspraak hebben gehad. White Elephant was grotendeels geschreven voordat de rest van de band erbij kwam. Voor Imminence heb ik bewust meer input gevraagd, waardoor sommige nummers veel verder zijn uitgewerkt. Zo hebben we bijvoorbeeld elf versies gemaakt van The Mask voordat we bij de definitieve versie uitkwamen. Ook Theft of Time heeft verschillende gedaantes gekend. Het einde van Tendrils of Regret werd geschreven door Louis Van Der Linden, onze drummer, en dat is persoonlijk één van mijn favoriete stukken van het album. Daarnaast heeft Wouter een absoluut fenomenale inhaalbeweging gemaakt. Toen Louis Soenens vertrok, lag de vooruitgang volledig stil. Veel nummers waren instrumentaal al afgewerkt, maar zonder zang konden we niet verder. Wouter heeft op een recordtempo voor al die nummers de vocalen geschreven en samen met mij opgenomen.

Voor mij persoonlijk voelt deze plaat als een terugkeer langs de grote poort. Ik was vanaf de eerste seconde fan en na meerdere luisterbeurten alleen maar meer. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
JEFFREY: Dat is fijn om te horen, bedankt daarvoor! De reacties en reviews zijn tot nu toe erg positief. Zo kregen we van Rock Tribune een mooie score van 85 op 100 én een uitgelichte recensie. Het doet plezier dat mensen niet alleen de technische kant van het album oppikken, maar zich ook weten te verbinden met de emoties die erin zitten. Dat was precies onze bedoeling, en voorlopig lijkt dat goed te lu

Heeft deze nieuwe start ook andere deuren geopend, of hoop je dat er de komende tijd nog meer deuren opengaan? Zo ja, welke?
JEFFREY: We mogen Alcatraz openen op de Helldorado Stage, iets waar ik enorm naar uitkijk. Eind juli openen we ook voor Unearth. Elke deur die opengaat, nemen we met beide handen aan.

Wat zijn de plannen voor de rest van dit jaar en de nabije toekomst?
JEFFREY: Hoofdzakelijk zoveel mogelijk shows spelen om onze fanbase verder uit te bouwen. Daarnaast willen we rustig beginnen aan het schrijven van nummers voor een derde plaat. We willen blijven groeien en hopelijk steeds grotere podia veroveren.

Hebben jullie door deze nieuwe start ook jullie ambities moeten bijstellen? Met andere woorden: wat zijn de ambities van Aeveris anno 2026?
JEFFREY: Door de line-upwissel is het album uiteindelijk een jaar later afgewerkt en uitgebracht dan oorspronkelijk gepland. Op zich is dat geen ramp, maar het zorgt er natuurlijk wel voor dat we als band misschien al iets verder hadden kunnen staan. We blijven echter een ambitieuze band. We willen niet alleen in eigen streek spelen, maar ook zoveel mogelijk daarbuiten. Uiteraard dromen we ervan om ooit op Graspop Metal Meeting te staan, zoals zoveel metalbands. Tegelijk zijn we ook heel tevreden met hoe alles momenteel verloopt.

Zijn er ook ambities om in het buitenland door te breken?
JEFFREY: Voorlopig hebben we nog geen shows in het buitenland gespeeld, maar dat is zeker de bedoeling. Een Europese tour met een interessante package zou fantastisch zijn. We beseffen echter ook dat zoiets een grote investering vraagt, zowel financieel als qua tijd. De puzzelstukjes moeten op het juiste moment in elkaar vallen. Intussen blijven we regelmatig nieuwe muziek uitbrengen en zien we wel waar het schip strandt.

Persoonlijk vind ik ‘Imminence ‘een meesterwerk. De keuze om het album in twee delen uit te brengen werkt bijzonder goed. Ik zou het een score van 95 op 100 geven. Hoe zie jij de band de komende jaren evolueren?
WOUTER: Allereerst: wauw, bedankt! Een score van 95 op 100 krijg je natuurlijk niet elke dag. Voor mijn gevoel zijn we nog maar net begonnen. Ik heb persoonlijk nog een eindeloze bron aan goesting en inspiratie. Hoe ik de toekomst van Aeveris zie? Hopelijk richting die 100 op 100. (lacht)

Waar zie je jezelf, zowel als muzikant als met Aeveris, binnen pakweg tien jaar? Of ben je daar niet echt mee bezig?
WOUTER: Ik denk dat het heel moeilijk is om zo ver vooruit te kijken. Ik hou van muziek maken, optreden en nummers schrijven. Ik hoop vooral dat ik binnen tien jaar kan terugblikken op tien jaar vol fantastische ervaringen, mooie shows en onvergetelijke momenten. En dat ik dan nog altijd het gevoel heb dat er opnieuw tien geweldige jaren voor me liggen. Welke kansen of hoeveel succes er in die periode op mijn pad komen, valt onmogelijk te voorspellen. Daar probeer ik mij ook niet te veel mee bezig te houden. Ik blijf gewoon doen wat ik het liefste doe, en de rest zal vanzelf volgen.

Bedankt voor de fijne babbel. We wensen jullie heel veel succes met ‘Imminence’ en met alles wat er nog op jullie pad komt.
Uiteraard blijven we Aeveris met veel belangstelling volgen

Erato - We doen het voor het plezier en om mensen mee te nemen in onze muziek en hen te entertainen. Het is onze ambitie. Zolang we dat kunnen blijven doen, blijven we doorgaan

De Brussels band Erato timmert al sinds 1993 aan de weg, en steekt hun voorliefde voor de typische jaren ’80 new wave tot EBM niet onder stoel of banken. Door de jaren heen brachten ze prachtige platen uit zoals ‘A Killed God’, ‘The irreplaceable one’ en verder ‘Erato  - III’ en ‘NaIVe’.
In 2015 werd het stil rond de band. Op 10 augustus 2023, waar ze de newwave-avond op de Fonnefeesten in Lokeren openden, vóór Arbeid Adelt en A Split Second bleek Erato terug van nooit weg te zijn geweest. Met hun nieuwste EP onder de arm ‘Android Suicide’ , die ze live kwamen voorstellen op 30 mei in Asse, lijkt de band definitief  terug op het goede spoor te zitten.
We hadden een fijne babbel over het verleden, maar vooral het heden en de toekomst van Erato en de volledige EBM scene met zanger Bolle.

Erato timmert toch al sinds de jaren ’90 aan de weg, het is niet altijd een even makkelijk pad geweest, maar jullie staan er weer
Eigenlijk was het plan om deze EP al veel vroeger uit te brengen. En daar is Erato wat op stuk gelopen. Op die moment waren er geen optredens, en leek alles wat te slabbaken. Sommige mensen kregen andere interesses en startten zijprojecten. Frank, de gitarist van de eerste generatie,  heeft de lont terug aan het vuur gestoken. We zijn terug beginnen repeteren, en wilden met die songs waarvan er al een pak klaar lagen maar nooit zijn uitgebracht , eindelijk iets mee doen. Het heeft dus wat lang aangesleept, maar we zijn blij dat hij er eindelijk is.

Wat me opvalt aan die nieuwe songs, ze hebben veel meer diepgang. Betekent dit dat jullie ‘zachter’ zijn geworden, of hoe moet ik het zien?
Het bewijst vooral dat we gegroeid zijn en dat de teksten inderdaad meer doorleefd klinken dan vroeger. Sommige dingen, zoals drums, zijn opnieuw opgenomen. Door Marjo ingespeeld. Dus er is zeker aan gesleuteld, maar het heeft niet te maken met zachter geworden of uiting van frustraties of zo. Tenminste dat denk ik niet nee. Maar mogelijks zijn er onbewust wat van deze gevoelens ingeslopen.

Het laat, voor mij persoonlijk, wel een ander kantje zien van Erato dat me bevalt, maar er zit dus niet perse een verhaal achter?
Het is niet dat we bewust gekozen hebben om terug wat donkerder te gaan. We zijn altijd wat eclectisch geweest.  Je kunt onze muziek niet zomaar in een bepaald hokje steken. We zitten een beetje tussen die typische gothic rock zoals Sisters of Mercy en Killing Joke en andere meer elektronische stijlen of soms wat punk of post-punk-invloeden. Maar dat komt heel natuurlijk. Onze invloeden gaan gewoon heel breed en we maken nummers dat we zelf graag horen of leuk vinden. Los van genres. We blijven natuurlijk wel altijd in dat typische donkere genre zitten waarmee we zijn opgegroeid en vergroeid. Dat blijft wel ons DNA.

Is het niet wat moeilijker geworden om met dat genre, nog uit te pakken? Er zijn wel festivals als BIM Fest en de Fonnefeesten/Lokerse Feesten die ook wel een new wave dag organiseren …
Moeilijker en gemakkelijker eigenlijk. We  blijven natuurlijk altijd wat in een niche zitten.  Dat trekt, althans toch in België, geen miljoenen publiek. In het buitenland, Duitsland bijvoorbeeld, is dat publiek wel iets groter. Langs de andere  kant, dankzij internet, sociale media en zo is de wereld wel kleiner geworden. En raakt de muziek breder verspreid. En toch, met dat afscheidstour van Front242, is er precies toch weer een soort revival bezig heb ik de indruk. En bands die wat in dat post-punk genre zitten zorgen ook voor een opleving. Waardoor ook Fonnefeesten en Lokerse Feesten inderdaad een new wave dag inlassen. Het bewijst dat er een opleving bezig is, en een deel van het publiek nog altijd open staat daarvoor.

Is het voor jullie ook een uitgelezen kans om eindelijk ‘door te breken’? Want , met alle respect voor Erato, is het veel jaren een ‘net niet’ verhaal geweest toch? Hoe komt dat denk je?
Ik kan me daar niet 100% over uit spreken, ik ben er in 2000 bij gekomen. Ik denk dat we live altijd wel iets beter overkomen dan op plaat. Erato heeft eind jaren ’90 die boot een beetje gemist om toen die stap voorwaarts te zetten, in een periode dat heel wat bands binnen de scene aan het doorbreken waren. Daardoor zitten we nu nog steeds in tweede of derde klasse (haha). Maar toch, sinds de reünie van Erato  hebben we toch een aantal grote concerten kunnen spelen; zo konden we ons in 2023 op Fonnefeesten aan een groot publiek laten zien. We komen ook net terug van Malta. Waar we ons aan een internationaal publiek hebben kunnen tonen , en zeer goed ontvangen zijn. maar het grote succes of de grote live scene? Daar zijn we nog net niet toe gekomen. Ik denk dat we daarvoor net iets te onbekend zijn bij een ruim publiek. We hebben ook geen boeker en doen alles zelf, daardoor duurt het soms net iets te lang allemaal. We hebben op de koop toe allemaal een job en een gezin. Het is niet dat we ervan moeten leven. We zijn met zes, als we een aanbod krijgen moeten we ons wel kunnen vrij maken. Dat speelt ook allemaal mee natuurlijk.. op het moment zijn we goed bezig, en er staan wel mooie dingen in het verschiet.  We deden de voorstelling van onze EP in ‘t Smiske in Asse. Een klein zaaltje waar een paar honderd man binnen kan. En dat is even gezellig als voor duizend of tweeduizend man spelen, we doen het voor het plezier en om mensen mee te nemen in onze muziek en te entertainen. Dat is onze ambitie. Zolang we dat kunnen blijven doen, blijven we doorgaan.

Deze ingesteldheid heeft er dus eigenlijk voor gezorgd dat jullie, in die moeizamere periode, toch hebben vol gehouden? Of wat was de echte drijfveer om niet de handdoek in de ring te gooien?
Erato is gewoon een raar beest dat ons gebeten heeft. De band is wel al van bezetting veranderd geweest door de jaren heen.. En er zijn vele momenten geweest in die 30 jaar waar we Erato hadden kunnen laten doodboeden of opdoeken. Maar op één of andere manier was er telkens de wil om het te laten leven en herleven. Erato is gewoonweg iets waar we altijd naar terugkeren, muziek is gewoonweg een passie,  we kunnen er ons ei in kwijt. We hebben nooit afscheid genomen, zelfs niet in de tijden dat het stil was rond de band. Ik en Jacques zijn altijd  wel bezig geweest met nummers te schrijven. Erato is gewoon een onderdeel van ons leven, en iets waar we altijd kunnen naar teruggrijpen. En dat zal wel zo blijven.

Begrijpelijk. Maar zijn er, binnen die context, dingen die je anders zou aanpakken?
Er zijn uiteraard altijd dingen die we anders hadden kunnen doen. Onvermijdelijk is dat zo in het leven. We hebben wellicht wat kansen laten schieten. Omdat de goesting of tijd er niet voor was. Maar spijt komt na zonde.. We spelen nog altijd live met Erato, genieten daarvan en doen nog steeds de dingen die we graag doen.  en ook die ambitie om echt groot te worden of zo, is  nooit écht een ambitie geweest. Er zijn wel opportuniteiten geweest waar we niet zijn op in gegaan omdat we dan toegeving en moesten doen of inboeten aan onze integriteit… Misschien waren we dan “groter" geweest. Maar we hebben geen spijt. Natuurlijk willen we graag grotere podia spelen omdat we oprecht vinden dat onze muziek dat verdient. Maar de kwaliteit van je muziek is vaak het laatste wat er voor zorgt dat je op grote podia kan staan… En Erato heeft altijd haar muziek op de eerste plaats staan. Er zijn dus weinig dingen waar we spijt over hebben, en bovendien heeft dat weinig zin. Ik leef in het heden, en niet in het verleden.

Over het ‘heden’ … Hoe waren de reacties op deze EP en de release show?
Over het algemeen krijgen we wel goede reacties. We hebben ook redelijk wat albums verkocht, ik verbaas me daar soms wel over. Op de release show bijvoorbeeld, en ik heb ook veel moeten signeren. Er was ook veel vraag naar een cd omdat ze geen platenspeler hebben. We wilden eens iets uit brengen op vinyl, dat hadden we nog niet gedaan. Op spotify kun je de EP wel luisteren of downloaden, daar staan wel twee liedjes minder op. Maar echt veel recensies zijn er nog niet, toch zeker niet in eigen land.

Is het Belg zijn geen struikelblok voor Erato om die echte ‘grote doorbraak’ te forceren denk je?
Dat is iets waar je geen grip op hebt eigenlijk. Het is wel zo dat het Electro genre in Duitsland wel breder is dan hier. We zijn ook wat witte raven binnen de scene, mensen die graag gitaarmuziek horen komen gemakkelijker bij ons uit. Via de digitale versie merken we dat we veel luisteraars hebben uit Brazilië , Polen, Griekeland .. overal een beetje in de wereld. Heel toffe reacties. Het is niet evident om daar te gaan spelen. We zijn nu beetje aan het focussen om Wallonië en Brussel, want daar is een scene en de mensen kennen ons daar niet. Dat is vreemd en daar willen we iets aan doen. we zijn onze ogen aan het richten op de buurlanden, maar het moet haalbaar zijn met onze jobs en zo… we kunnen niet zomaar overal naartoe.

Het verwondert me een beetje dat een Brusselse band zo moeilijk ‘voet aan grond‘ krijgt in Wallonië. Die muur tussen de taalgrens is dus geen sprookje? Zelfs Pommelien Thijs heeft er last van, heb ik recent gelezen…
Het is idd heel gek, en we hebben daar eigenlijk tot nu nooit bij stil gestaan. We kwamen automatisch veel in Vlaanderen uit. Het is pas onlangs door terug met onze oude vrienden van The Breath of Life en nieuwe vrienden van The Ultimate Dreamers op te trekken dat we ons bewust werden van het publiek over de taalgrens…laatst speelden we een zeer fijne show in Tubize. Wij waren onbekenden voor het Franstalige publiek en zij ook voor ons, maar het klikte meteen. Op onze EP-voorstelling in Asse waren trouwens een heel pak van onze nieuwe Waalse vrienden aanwezig. Het is dus zeker de bedoeling om het zuidelijke deel van België te gaan veroveren. Binnenkort staat er trouwens al een optreden gepland in Charleroi.

Wat het digitale en sociale media betreft, denk je dat dit deuren voor jullie kan openen, die vroeger moeilijker was?
Dat er meer deuren open gaan? Niet direct, maar je muziek is wel veel breder te beluisteren.. op dat vlak gaan wel meer deuren open. Gemakkelijker verspreiden, mensen kunnen je overal vinden. Het nadeel, het aanbod is zodanig groot waardoor je niet altijd opvalt tussen al die visjes in dat grote water. Dat blijft een uitdaging, maar we konden ons 20 jaar geleden niet kunnen voorstellen dat we in Polen of Malta publiek zouden kunnen vinden, daardoor hebben we nu wel in Malta gestaan. Dus ja.. om die manier kun je opgevist worden door iemand,  waar dat vroeger minder evident was.

Ik merk ook dat het genre een opvallend ‘ouder’ publiek aantrekt. Is het een probleem om het genre in leven te houden of hoe zie je het zelf?
Het is ook iets dat ons inderdaad wel opvalt, binnen dat Gothic, EBM en New Wave milieu zijn het doorgaans mensen tussen veertig en zestig die daarop afkomen. Meestal mensen die uit nostalgie uit hun jeugdjaren komen daarop af. Maar ook jongere mensen die daarin opgroeien. Het zijn de mensen die het genre ontdekt hebben. Je hebt wel wat nieuwe groepen die daarop inspelen wat zorgt voor een opleving. Zoals gezegd zie je ook wel wat mainstream festivals tegenwoordig new-wave of aanverwante bands programeren waardoor jongeren het genre ontdekken. Of je hebt radioprogramma’s zoals bijvoorbeeld Meurissey op Willy, waar Stijn Meuris zowel de klassiekers uit het genre, maar evengoed nieuwe en minder bekende bands draait. Ook Erato heeft die eer al gehad. En dat is ook een manier om een nieuw en jong publiek te bereiken. Als je de vergelijking maakt met metal, is Gothic het kleine broertje van Metal. Ook Metal is een doelpubliek, alleen zijn die wel meer verbreed naar ook jongeren. Is daar een verklaring voor? Nee , niet echt.

Voor Erato maakt dit eigenlijk weinig uit, jullie krijgen zalen goed gevuld en hebben nog een fanbase?
Dat was fijn om te zien.. we zijn toch enkele jaren weg geweest en toch is er een vast publiek dat ons overal bleef volgen en dat nu nog steeds doet. Wat dat betreft was het optreden op de Fonnefeesten een hoogtepunt. Ik werd er een beetje emotioneel van. Na zo’n lange afwezigheid zag ik in de rijen mensen een heleboel gezichten die ik herkende en een heleboel oude Erato t-shirts. De fans van vroeger waren precies allemaal op post en blij ons eindelijk terug te zien, want ze sprongen enthousiast en brulden onze liedjes mee. Dat was fantastisch. Ook op onze release in Asse waren ze er weer allemaal bij. Of mensen uit de scene die we vroeger nog kenden. We dachten dat we die kwijt waren, maar dat was dus totaal niet het geval. Er zijn zelfs wat mensen uit Waregem (you know who you are) die naar elk optreden van ons komen kijken, tot ver in Limburg zelfs. Dat is geweldig en daar zijn we echt enorm dankbaar voor.

Prachtig.. Wat zijn, na die release show,  de verdere plannen met Erato?
We spelen binnenkort met ‘WegSfeer’ in Westrand. Dat is een heel toffe tribute-band. We hopen ons daar te laten zien aan mensen die ons nog niet kennen. We hebben ook wat contacten in binnen en buitenland om wat meer optredens binnen te halen. En voor de rest willen we ook wat grotere podia proberen spelen. Ondertussen zijn we wat songs aan het heropvissen. We hebben een nieuwe bassist. Die heeft zich op een paar maand tijd enorm snel ingewerkt. Marjo heeft zich ook fantastisch ingewerkt. Jacques en ik hebben een paar nieuwe nummers geschreven ondertussen. Die hopelijk binnenkort terug worden opgepikt, in de hoop dat we iets sneller kunnen schakelen. En sneller een nieuw album kunnen uitbrengen. De trein is aan het bollen…

Zijn er naast Erato nog andere projecten waar je persoonlijk mee bezig bent?
Toen Erato een beetje op een zijspoor zat ben ik beginnen zingen in een punkrock-tribute band The Dirty Harries. Dat was super leuk om te doen. Een hele andere insteek als Erato maar pure fun. Ik heb er ook aan mijn skillset als zanger kunnen werken. Maar dat is nu ook gedaan.
Ik ben in die periode ook begonnen met stand-up comedy. Als frontman had ik al gemerkt dat ik mensen aan het lachen kan brengen en ook in de backstage ben ik graag een moppentapper. Als Gery La Boule breng ik binnenkort mijn eerste volavondshow in de zalen. Na jaren voorprogramma geweest te zijn van oa Nigel Williams, Raf Coppens, Erhan Demirci… een spannende volgende stap.

Is er nog een ‘finale’ ambitie , meer grote podia kunnen doen? Of wat is jullie ambitie dan wel (want eerlijk na al die jaren in de ‘underground’ hoeven jullie binnen de scene niets meer te bewijzen toch)?
Grotere podia is zeker een ambitie en leuk om te doen. fonnefeesten of Lokerse feesten zou wel leuk zijn, eens wat meer grotere festivals waar een groot publiek op afkomt. We hebben nu in Malta gestaan, en dat smaakte wel naar meer. Daarom denk ik dat Leipzig gothic treffen, Mera Luna, Castlefest, … zeker op ons verlanglijstje staan. Dat is een droom, en zelfs geen onhaalbare droom. Dat is iets waar we dus zeker naar streven. En ondertussen op zoveel mogelijk toffe plekken kunnen blijven spelen. Meer mensen leren kennen, spelen en kunnen blijven spelen is de voornaamste ambitie toch.

Jullie kunnen gerust nog enkele jaren doorgaan, maar wanneer zeg je voor jezelf ‘het is genoeg geweest, ik trek de stekker eruit’?
Als het fysiek niet meer lukt, als ik niet meer kan zingen of zo? ja dan houdt het sowieso op. Dus wanneer stopt het? Twee mogelijkheden, ofwel gaat het fysiek gewoonweg niet meer. Of als het niet meer plezant is, het moet plezierig blijven om op te treden. Ik probeer altijd dingen te doen die ik graag doe, en zo weinig dingen tegen mijn goesting te doen. dus als de goesting compleet weg is? Dan houdt het dus op… dus zolang het plezant is, leuk is e we het allemaal nog aankunnen. Blijven we doorgaan met Erato.

Pics homepag @Patrick.PickArt.Photography

Pics homepag @Dank voor deze babbel