Jeriko – Groove en Melancholie vinden elkaar
De dansspieren prikkelen terwijl de zorgen door je hoofd blijven spoken: bij Jeriko liggen beide dicht bij elkaar. De vijfkoppige band uit de Denderstreek verbindt indiepop, warme synthesizers en hoekige ritmes met teksten over de menselijke psyche.
Na de debuut-EP ‘Here Goes Nothing’ uit 2025 volgt met ‘ITSAGOGO’ een nieuw hoofdstuk, waarin overdaad en de gevolgen ervan centraal staan. Voor de voorstelling trokken we naar Trefpunt in Gent, benieuwd hoe die combinatie van groove en innerlijke onrust op het podium zou uitpakken.
Jerry Spin mocht met zijn filmische pop noir de avond openen.
Jerry Spin (****) bleek meteen een ontdekking. De Gentse zanger en gitarist Jeroen De Gussem trad aan met akoestische gitaar, bijgestaan door Eline Flintrop op toetsen en zang. Haar kristalheldere stem vormde een bijzonder fraaie combinatie met zijn warme timbre. Hun samenzang gaf de nummers diepgang en bezorgde ons een krop in de keel.
In zijn filmische pop noir, met invloeden uit indie en Britpop, verbindt Jerry Spin verhalen met zwarte humor en theatraliteit.
Ook in deze uitgeklede bezetting kwam dat theatrale naar boven. Wanneer hij een megafoon ter hand nam om zijn teksten te declameren, kreeg de emotionele spanning een extra impuls. Elders volstond de wisselwerking tussen beide stemmen om ons stil te krijgen. Zijn verhalen deden nadenken over het leven, terwijl de muziek ons evengoed uitnodigde o een groove van melancholie en weemoed.
Jammer van het geroezemoes om ons heen, dat vooral tijdens de intiemere passages stoorde. Toch wist het duo onze aandacht moeiteloos vast te houden. Met zijn stem, uitstraling en gevoel voor vertelling bracht Jerry Spin emoties dichtbij, terwijl Flintrop er een wezenlijk aandeel op had.
Een voorprogramma dat op eigen kracht een blijvende indruk naliet.
Jeriko (****) zat in hetzelfde straatje van Groove en Melancholie. Bij het vijftal ging het er wel een pak energieker aan toe. Vijf enthousiaste muzikanten smeedden op speelse wijze een emotionele band met hun publiek. De stem van Caro klonk soms opvallend breekbaar. Juist die kwetsbaarheid gaf de bezongen zorgen een herkenbaar, menselijk gezicht.
De muziek nodigde ondertussen uit om dansend die gevoelens een plaats te geven. Geregeld werden de registers opengetrokken, terwijl de extra vocale inbreng van toetseniste Benthe als een warm deken tegen donkere gedachten aanvoelde. De kracht zat in het samenspel: de vijf vormden een hechte ketting waarin elke schakel even belangrijk bleek. Gitaar en bas hielden elkaar mooi in evenwicht, terwijl het drumwerk de nummers beweeglijk hield en vooruit stuwde.
Ondanks de warme uitstraling werd het nergens zeemzoet. De aanpak herinnerde ons aan Team William, een band die we destijds lange tijd volgden. Diezelfde speelsheid en energie herkenden we bij Jeriko, net als het vermogen om tegelijk de dansspieren en de emoties aan te spreken. In een drukbevolkt muzikaal landschap voelde die combinatie verfrissend aan.
We kregen muzikaal een warm, meeslepend antwoord op de verhouding van aanstekelijke ritmes en minder zorgeloze onderwerpen. De zorgen verdwenen niet, maar kregen op groovy wijze een plaats.
Met hun positieve uitstraling maakte het vijftal de last voor even wat lichter. En dat konden we in deze barre tijden best gebruiken.
Organisatie: Trefpunt, Gent
Met Suecide High vinden muzikanten uit verschillende hoeken van de Belgische muziekscene elkaar in een gedeelde liefde voor stevige riffs en een rauwe sound. Op ‘Chaos Has Its Charm’ combineert de band heavy metal en blues met rechttoe rechtaan rock en gruizige stoner. Denk aan de donkere gloed van Black Sabbath en de ongepolijste energie van AC/DC, maar met een voldoende eigen smoel. De titel past alvast bij die kruisbestuiving: het mag schuren en wringen, zolang de songs hun slagkracht behouden.
Bezieler Renaud Mayeur is van veel markten thuis. Naast zijn muzikale verleden bij o.m. La Muerte en Hulk heeft hij ervaring met filmmuziek. Samen met Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giancinto op bas en Charly Cornez op drums begint hij met Suecide High aan een nieuw avontuur.
De opener “Suecide High” laat meteen horen waar het gezelschap voor staat: aanstekelijke riffs die uitnodigen tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het voelt vertrouwd aan, maar klinkt nergens gedateerd. De band geeft de bekende ingrediënten een frisse invulling.
Die aanpak trekt zich door in “Feel the Flames”, “I'm Miracle” en het titelnummer “Chaos Has Its Charm”. Naast de rechtstreekse slagkracht horen we geregeld een donkere, haast mystieke ondertoon. Soms krijgt de muziek voor ons ook iets filmisch, waardoor Mayeurs achtergrond in die wereld lijkt door te schemeren. Het geeft de songs extra kleur en onderstreept de veelzijdigheid van het gezelschap.
Suecide High durft bovendien buiten de vertrouwde paden te treden. Op “Thousand Years” komen verschillende invloeden samen, waardoor strakke genregrenzen al snel vervagen. Daar ligt een belangrijke troef van deze plaat: zowel liefhebbers van alternatieve rock als heavy metalfans kunnen hier hun gading vinden. Ook wie graag een avontuurlijk zijpad met een donker kantje bewandelt, wordt op zijn wenken bediend.
“Let the People Ride On” sluit mooi aan bij die brede aanpak. Tegelijk verliezen de muzikanten de toegankelijkheid nergens uit het oog. Het bijzonder aanstekelijke “Devastating Man” en “Man of Principle” hebben zelfs een hitgevoelig kantje. “Somewhere Else” en “Nowhere Home” houden onze aandacht vast, waarna “The Hard Way” de plaat op een rustige manier afsluit.
‘Chaos Has Its Charm’ toont verschillende kanten van heavy metal, rock, blues en stoner, zonder dat de samenhang verloren gaat. De ervaring van de muzikanten vertaalt zich in songs die vertrouwd klinken en toch voldoende verrassen.
Een boeiende plaat die ons nieuwsgierig maakt naar de livevertaling. Een psychedelische trip met een hoek af? We zouden er niet van opkijken.
Itv 2026 Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll
Tracklist: Suecide High // Feel the Flames // I'm Miracle // Thousand Years // Chaos Has Its Charm // Darkness Falls // Let the People Ride On // Devastating Man // Man of Principle // Somewhere Else // Nowhere Home // The Hard Way
Singülar is een internationaal trio bestaande uit Pascal Schumacher, Edward Perraud en Sebastian Studnitzky. Op hun gelijknamige debuut verweven ze akoestische jazz, improvisatie en elektronische elementen tot een sfeervol klanklandschap. De muziek geeft een rustgevende invloed en bevat voldoende beweging en nuances om de aandacht vast te houden.
Opvallend is de lange speelduur van sommige composities. Na de twee minuten durende opener “Premier Matin” neemt het titelnummer meteen ruim achttien minuten de tijd. Toch verveelt het nergens. Binnen een intieme sfeer ontvouwen de muzikale motieven zich geleidelijk. Twinkelende klanken brengen ons haast onder hypnose, terwijl zachte pianotunes en af en toe wat opzwepend trommelgeroffel voor afwisseling zorgen.
Het tempo gaat lichtjes omhoog, zonder dat het trio de ingetogen sfeer doorbreekt.
Die beleving laat zich vergelijken met een wandeling door het bos: de stilte wordt telkens even doorbroken door natuurgeluiden die je aandacht trekken. Ook hier schuilt de aantrekkingskracht in kleine verschuivingen, waarbij de jazzinvloeden nadrukkelijker naar boven komen. Een ritme dat aan een kloppend hart doet denken, rondt het titelnummer bijzonder mooi af. Ook “Liaima” begint sober en zacht. Zodra we de ogen sluiten, opent zich een sprookjesachtige wereld. Synthesizers en andere elektronische elementen vloeien naadloos samen met de akoestische basis.
Die wisselwerking vormt een rode draad doorheen het album en krijgt ook in het ruim twintig minuten durende “Radio Supernova” alle ruimte.
Singülar laat de muziek ademen: afzonderlijke motieven krijgen de tijd om zich te ontwikkelen, waardoor de lange speelduur eerder uitnodigt tot aandachtig luisteren dan een struikelblok vormt. Met “La Fin d'un Monde” zet het trio zijn gevoel voor sfeervolle soundscapes nog eens in de verf.
Dit debuut vraagt wel enige overgave van de luisteraar. Wie zich laat meenemen, ontdekt hoe rijk die ogenschijnlijk sobere klankwereld is. De kracht schuilt in de subtiele wisselwerking tussen ambient - jazz, en in de manier waarop kleine accenten onze aandacht blijven prikkelen.
Na elke luisterbeurt blijft een aangenaam gevoel van rust hangen, samen met de zin om deze muzikale trip opnieuw te beleven.
Tracklist: Premier Matin 2:00 // Singülar 18:09 // Liaima 7:29 // Radio Supernova 20:35 // La Fin d'un Monde 5:38
Het Mexicaanse gitaarduo Rodrigo y Gabriela verbindt de vurigheid van rock en metal met Latijns-Amerikaanse ritmes, folk en flamenco-invloeden.
Op hun zevende studioalbum ‘OurHome’ zoeken Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero opnieuw de mogelijkheden van akoestische instrumenten op, na de nadrukkelijker elektrische aanpak van ‘In Between Thoughts … A New World’.
De plaat werd opgenomen in Tokio, met bijdragen van o.a. voormalig Megadeth-gitarist Marty Friedman en jazzpianiste Hiromi Uehara. Japan vormt daarbij meer dan een decor: het is voor het duo een plek van inspiratie, bezinning en hernieuwde creativiteit.
De titel verwijst naar thuiskomen bij jezelf. Een mooie gedachte die op deze plaat ook muzikaal betekenis krijgt.
Met de titeltrack stappen we een vertrouwde wereld binnen, maar vervelen doet die allerminst. Rodrigo y Gabriela weten hun typische Latijns-Amerikaanse invloeden nog steeds iets magisch mee te geven. Het gitaarspel straalt zowel warmte als vurigheid uit. Juist de wisselwerking tussen die aanstekelijke energie en de rust die tussendoor ontstaat, maakt ‘OurHome’ zo bijzonder.
« Somos Como Tú » voegt daar een opvallend nieuw element aan toe: voor het eerst krijgt een eigen nummer van het duo een gezongen tekst. Het thema van migratie, ontheemding en gedeelde menselijkheid krijgt een levendige groovende muzikale omlijsting.
In deze barre tijden kunnen we wat zomerse positiviteit gebruiken. Ook met de winterdagen in aantocht verspreidt het duo een warmte. Die warmte neemt bij het weemoedig aanvoelende « Akatsuki » een andere gedaante aan. Dankzij de bijdrage van Hiromi horen we Oosterse kleuren die ons bij dit duo voordien minder waren opgevallen. Het verruimt hun klankwereld en sluit tegelijk mooi aan bij hun gevoeligheid voor melodie en sfeer.
Rodrigo y Gabriela durven buiten hun comfortzone te treden, terwijl hun herkenbare karakter behouden blijft. Een avontuurlijke aanpak die we bijzonder kunnen appreciëren.
Bij « Flying Underground » komt dan weer dat vertrouwde huwelijk tussen rock en Latijns Amerikaanse invloeden naar voren. Het is die combinatie die hun muziek zo toegankelijk maakt voor luisteraars uit uiteenlopende muzikale hoeken. Ook bij « Quicksand » en « Monster » voelen we hoe soepel het duo tussen verschillende invloeden beweegt. De samenwerking met Marty Friedman sluit bovendien aan bij iets wat we al langer weten: Rodrigo y Gabriela zijn niet bang om de metalkaart te trekken. De gedrevenheid van dat genre vindt ook binnen hun akoestische aanpak een plaats.
Toch draait ‘OurHome’ om meer dan virtuositeit of het samenbrengen van stijlen. De veelzijdigheid gaat hand in hand met emoties die telkens een andere kleur krijgen. Van « MADitation » tot « Hinomaru Twins » horen we een duo dat nieuwsgierig blijft naar nieuwe mogelijkheden. Een knipoog naar andere culturen en momenten van bezinning geven de plaat extra diepte, zonder de spontane speelvreugde te verdringen.
Rodrigo y Gabriela hadden gemakkelijk kunnen voortbouwen op een vertrouwde formule. Op ‘OurHome’ kiezen ze ervoor hun muzikale blik verder te verruimen. Vurigheid en rust, herkenning en ontdekking vinden elkaar op een plaat die ons zowel in beweging brengt als laat wegdromen. Ze vinden zichzelf opnieuw uit, met hun roots stevig verankerd in het geheel. Een bijzonder mooie schijf.
Volgens de aangekondigde tourplanning doet het duo volgend jaar de Benelux aan voor twee concerten: op 13 april in de AB in Brussel en op 14 april in Paradiso in Amsterdam. Op basis van deze warme, avontuurlijke plaat kijken we daar alvast naar uit.
Latijns-Amerikaanse folk/Acoustic rock
OurHome
Rodrigo y Gabriela
Tracklist: OurHome // Somos Como Tú // Akatsuki // Flying Underground // Quicksand // Monster // Astrum in Corpore // Is In Your Pocket // MADitation // Hinomaru Twins // Simurgh
Wolvennest - Een rituele tocht naar een beklijvende climax
Op een vrij frisse maandagavond zakten we af naar de gezellige DVG Club in Kortrijk. Met Wolvennest op de affiche lonkte een avond waarop we ons gewillig aan de muziek konden overgeven. 'Ondergaan' vormt voor ons al jaren de rode draad bij deze band: hoe dieper je in hun verhaal stapt, hoe sterker hun sound en klankenwereld je in haar greep krijgt.
Sinds onze eerste kennismaking op Desertfest in 2016 zijn we fan. Kortrijk werd onze achtste ontmoeting met het gezelschap, maar van gewenning bleek weinig sprake.
Opnieuw werden we meegezogen in een wereld van verderf, met wat weemoed in het donker. Voor het zover was, viel er echter nog heel wat te beleven.
De nacht was nog jong toen Vígljós het podium betrad. Gewaden die aan middeleeuwse imkers deden denken en een gitarist die zo uit een veld vol vogelverschrikkers leek weggelopen: we keken onze ogen uit. Het bevreemdende schouwspel werkte aanvankelijk op onze lachspieren, maar kreeg al snel een grimmiger karakter zodra de muziek losbarstte.
De Duits-Zwitserse band bracht bezwerende black metal die kliefde als een bijl. De vocals van de frontman leek rechtstreeks uit een oude sage te komen, ergens tussen een demonische kreet en een vervloeking in. Hij zocht zijn publiek zelfs letterlijk op en zwaaide vervaarlijk met een wierookvat, alsof hij de aanwezigen een zegen met een duister kantje wilde geven. Wat deze set zo aantrekkelijk maakte, was de vanzelfsprekendheid waarmee dreiging en speelsheid samengingen.
De bizarre uitdossingen trokken de aandacht, maar de muziek en de zang hielden ons bij de les. Vígljós leek de poorten van de hel open te beuken en bezorgde ons ondertussen een brede glimlach. Een bijzonder overtuigende kennismaking.
Puur muzikaal leek Bedsore ons op het lijf geschreven. Als liefhebbers van experimentele muziek met uitlopers richting postrock waren we benieuwd naar hun vermenging van jaren 70prog, psychedelica, symfonische klanken, krautrock en death metal. De vele keys op het podium beloofden alvast een klankentapijt waarin we graag verdwalen.
Die instrumentale rijkdom leverde boeiende momenten op. Een uitgesproken pluspunt waren de grunts en extreme vocals van Jacopo Gianmaria Pepe, die vaak opgingen in de instrumentatie.
Die verwevenheid gaf de muziek diepte en een dreigende ondertoon. Toch bleven we na afloop wat op onze honger zitten. De experimentele uitweidingen boden ons te weinig houvast om de hele set betrokken te blijven, zelfs met onze voorliefde voor avontuur. We hoorden veel interessante ideeën, maar misten de samenhang die ze tot een meeslepend geheel kon verbinden. Het potentieel was evenwel duidelijk aanwezig. Reden genoeg om deze Italiaanse band bij een volgende gelegenheid opnieuw op te zoeken.
We hebben Wolvennest intussen in verschillende gedaantes gezien dat we ons vooraf afvroegen wat er nog te ontdekken viel. De set in Kortrijk vertoonde bovendien veel overeenkomsten met die op Headbanger's Balls Fest in mei.
“Damnation” en “Another Nail” maakten plaats voor “Famadihana” en “In the Ruins”, terwijl enkele vertrouwde nummers van plaats wisselden. “Accabadora” bleef de afsluiter. Ogenschijnlijk bescheiden veranderingen, maar ze bleken bepalend voor de manier waarop we deze avond beleefden. De vertrouwde ingrediënten waren aanwezig: beklijvende beelden op het scherm, enkele rituele attributen op het podium en de bedwelmende stem van Shazzula. Daaromheen ontvouwde zich een klankenwereld die ons meesleurde naar een confrontatie met demonen. De herkenning bood weinig bescherming tegen de intensiteit waarmee de band ons opnieuw wist te raken. Vooral de opbouw maakte het verschil. Bij “All That Black” voelden we de spanning al een volgende versnelling hoger schakelen. Met “Ritual Lovers” begon vervolgens de laatste rechte lijn. Een verbluffend zwaar “Famadihana” en het daaropvolgende “In the Ruins” trokken ons onverbiddelijk verder de diepte in. Alles wat voordien onderhuids broeide, kwam in die slotfase samen. “Accabadora” bezegelde die climax. Het nummer sloot het ritueel zo overtuigend af dat een bis overbodig voelde en de zorgvuldig opgebouwde spanning alleen maar had kunnen doorbreken.
Het verhaal was verteld; wij bleven achter in een beklemmende schoonheid ervan. Wolvennest had ons (donker) hart wederom doorboord.
Setlist Wolvennest: Intro / Décharné / Purple Poison / The Shadow on Your Side / Incarnation / All That Black / Ritual Lovers / Famadihana / In the Ruins / Accabadora
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Wolvennest
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10393-wolvennest-19-10-2026
Bedsore
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10392-bedsore-19-10-2026
Vigljos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10391-vigljos-19-10-2026
Organisatie: DVG, Kortrijk
Nathan Surquin Quartet – Subtiel en kleurrijk
Nathan Surquin Quartet
Een gesprek bij een kop koffie, een ontmoeting onderweg of de band tussen vader en dochter: Nathan Surquin vindt inspiratie in momenten die mensen dichter bij elkaar brengen. Op zijn debuutalbum ‘Ambre’, genoemd naar zijn dochter, vertaalt de Belgische trombonist en componist die verbondenheid naar hedendaagse jazz, gevoed door uiteenlopende muzikale en culturele invloeden.
Met zijn Nathan Surquin Quartet (****) trekt hij die muzikale dialoog door naar het podium, waar de composities ruimte laten voor improvisatie en spontane wisselwerking.
In de Lokerse Jazzklub gingen we ontdekken hoe die persoonlijke verhalen vorm krijgen in het samenspel tussen trombone, piano, contrabas en drums.
‘Subtiel en kleurrijk’ bleek de rode draad doorheen de avond. Van een warme trombone en een sprankelende pianoklank tot groovend drumwerk en een bedwelmende contrabas: telkens viel op hoe speels deze muzikanten elkaar vonden.
Het kwartet verkende de mogelijkheden van jazz en liet daarbij geregeld Latijns-Amerikaanse invloeden doorsijpelen. Vooral in het eerste deel van het concert trad die ritmische kant op de voorgrond. Na de pauze werd het muzikale palet verder opengetrokken.
Tijdens een drumsolo werd de luisteraar voortdurend op het verkeerde been gezet, wat de drummer op een daverend applaus kwam te staan. Even treffend was een intieme passage waarin piano en trombone samen een weemoedig sfeertje opriepen. Zo'n moment dat een krop in de keel bezorgt.
Juist die afwisseling tussen ritmische speelsheid en ingetogen samenspel maakte het tweede deel zo boeiend. De overgangen voelden ongedwongen aan, met volop ruimte voor improvisatie en verrassende wendingen.
Hoe die persoonlijke verhalen precies vorm kregen, bleef een open vraag - en daarin school een deel van de aantrekkingskracht. Nathan Surquin en zijn gezelschap lichtten telkens een tipje van de sluier op en lieten de luisteraar zelf betekenis geven aan wat volgde. Hun verhalen konden zo ook die van jou of je buurman worden. De muziek prikkelde de verbeelding en kreeg daardoor een filmisch karakter: klanken riepen beelden en gevoelens op, zonder die volledig vast te leggen.
Ook tussen de stukken door was er een aangenaam contact met het publiek. Nathan deed zijn uiterste best om zijn toelichtingen in het Nederlands te geven, wat geregeld tot vrolijke reacties leidde.
Die ontwapenende bindteksten versterkten de sympathie voor een gezelschap dat vooral via zijn samenspel wist te overtuigen.
De muzikale fijnproever én de nieuwsgierige avonturier werden in de Lokerse Jazzklub op hun wenken bediend. Nathan Surquin Quartet liet horen hoeveel zeggingskracht er schuilt in kleine accenten, aandachtig luisteren en ruimte laten voor elkaar.
Subtiliteit verheffen tot een kunstvorm: het bleek een bijzonder geslaagde invulling van deze avond.
Pics homepag @Cedric Craps
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Stéphane Galland – Kanda - Een gedroomde ontmoeting tussen drie muzikale avonturiers
Stéphane Galland – Kanda
Bij Stéphane Galland - Kanda (*****) lijkt elke muzikale wending een uitnodiging om nieuwe richtingen te verkennen. Tijdens het Brussels Jazz Festival raakten we in de ban van de speelsheid waarmee het gezelschap kracht en fragiliteit met elkaar verbond. De drummer, bekend van o.m. AKA Moon, vindt in Lúcia Pires op flute en EWI en Louise van den Heuvel op bas, twee muzikale partners die zijn zin voor avontuur delen.
Hun onderlinge wisselwerking, van intieme passages tot uitbundige uitbarstingen, maakte die kennismaking bijzonder overtuigend. Met die ervaring in het achterhoofd trokken we naar De Casino in Sint-Niklaas, benieuwd hoe hun muzikale verhaal zich tijdens deze jazzmatinee verder zou ontvouwen.
Dat deze drie muzikanten hun instrument tot in de verste uithoeken beheersen, bleek al snel opnieuw. Vooral wat ze met die mogelijkheden samen deden, maakte indruk. Ze prikkelden elkaar voortdurend en stuurden de muziek diverse richtingen uit.
In de intiemere clubsetting van De Casino kwam die wisselwerking nog sterker tot haar recht dan bij onze eerdere kennismaking in Brussel.
Lúcia Pires leek bij momenten wel over extra armen te beschikken. Ze schakelde behendig tussen fluit, EWI en toetsen en bouwde zo een klankwereld op die zowel bedwelmend als onheilspellend kon klinken. Haar fluitspel had een hypnotiserende uitwerking, terwijl elektronische klanken de muziek een grilliger karakter gaven.
Daarnaast haalde de uiterst geconcentreerde Louise van den Heuvel de meest uiteenlopende kleuren uit haar basgitaar: van vurige, stuwende passages tot ingetogen lijnen die de muziek zachtjes lieten ademen.
Stéphane Galland beantwoordde dat alles met bijzonder gevarieerd drumwerk. Zijn ritmes konden zo stevig uithalen dat we ons even bij een metalconcert waanden, om vervolgens plaats te maken voor een bezwerende, haast rituele sfeer of passages die een Oosters aandoend muzieklandschap opriepen.
Die veelkleurigheid bepaalde de hele set. Stevige drums, elektronische effecten, intense baslijnen en de beweeglijke fluitpartijen grepen voortdurend op elkaar in. Telkens wanneer we dachten enig houvast te vinden, opende het trio alweer een volgende deur.
Hoewel Galland met zijn drumwerk gemakkelijk de aandacht naar zich toe trok, kregen zijn muzikale partners alle ruimte om te schitteren. Een bijzonder mooi moment ontstond toen alleen fluit en drums elkaar vonden in een intieme omhelzing. Met minder klanken werd de onderlinge verbondenheid haast tastbaar. Wanneer de bas zich vervolgens opnieuw in het gesprek mengde, kreeg de muziek meteen meer swung en een andere dynamiek.
Van den Heuvel mocht ook solo laten horen wat een uitzonderlijk talent ze is. Ze is inmiddels uitgegroeid tot een van onze favoriete bassisten, en deze passage bevestigde waarom. Haar spel bleef verrassen door de klanken die ze aan haar instrument ontlokte en de vanzelfsprekendheid waarmee ze tussen intensiteit en subtiliteit bewoog.
Het daverende applaus dat daarop volgde, was meer dan verdiend. Ook Galland bleef grenzen verleggen met drumwerk dat even inventief als meeslepend klonk. Zelfs tijdens de meest intense passages bleef er ruimte om op elkaar te reageren. Precies daarin schuilde de kracht van Kanda: drie uitgesproken muzikale persoonlijkheden die elkaar voortdurend nieuwe mogelijkheden aanreikten.
Na de reguliere set volgde een uitbundig applaus, waarna het trio tijdens de bis nog eenmaal alles uit de kast haalde. Enigszins murw geslagen door de intensiteit en met het hoofd nog vol klanken verlieten we de goed gevulde zaal met een brede glimlach.
Was het optreden in Brussel al een onvergetelijke trip, dan kwam deze ontmoeting in De Casino nog sterker binnen. Wellicht hielp de nabijheid van de clubsetting om alle nuances van hun samenspel te ervaren.
Negentig minuten lang vonden avontuur, virtuositeit en spelplezier elkaar in een gedroomde muzikale ontmoeting.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Bess Zuidervaart – De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst
Een festival hoeft niet noodzakelijk groter te worden om te groeien. Soms zit vooruitgang net in het verfijnen van een eigen identiteit. FinFactor Jazz Damme is er een mooi voorbeeld van. Wat vijf jaar geleden begon als een poging om jazz ook tijdens de zomer een plek te geven in de Brugse regio, groeide uit tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer.
Toch blijft de organisatie bewust kiezen voor kwaliteit, intimiteit en muzikale ontdekking. Vooral dat kleine podia … De grote vernieuwing binnen het concept is de toevoeging van de Izzy Jazz Club Stage, een tweede en kleiner podium waar jonge Belgische jazzformaties speelkansen krijgen. Een van de vele ontdekkingen was Bess Zuidervaart. Haar virtuositeit in het sax spelen, deed de harten sneller slaan.
We schreven over haar performance: ‘De amper zestienjarige saxofoniste Bess Zuidervaart bewoog moeiteloos tussen ingetogen, groovy en weerbarstige passages, met de zelfverzekerdheid van een doorgewinterde muzikante. Ook drummer Lowie Pallemaerts sprong in het oog. Met zijn expressieve mimiek en volledige lichamelijke overgave maakte hij het subtiele en doordachte drumwerk ook visueel bijzonder boeien’.
FinFactor Jazz Damme 2026 - Waar jazz geen leeftijd kent
Dit was natuurlijk voldoende voer voor een leuke babbel.
Bess, hoe is jouw muzikale verhaal begonnen?
Muziek is er eigenlijk altijd geweest. Mijn ouders waren straatmuzikanten en als klein meisje wilde ik niets liever dan met hen meedoen. Vanaf mijn vijfde speelde ik percussie. Elke zomer trokken we met het gezin naar Frankrijk, waar we op allerlei plekken op straat muziek maakten. Zo werd muziek voor mij van jongs af aan iets heel vanzelfsprekends: iets wat je samen beleeft en deelt met anderen. Door de jaren heen kwamen er steeds meer instrumenten op mijn pad. Eerst ontdekte ik de viool, waarmee ik later ook in onze band meespeelde. Daarna volgde de gitaar en begon ik te zingen. Toen ik acht was, ontdekte ik de saxofoon. Dat instrument greep me meteen en is sindsdien mijn belangrijkste instrument gebleven. Vandaag speel ik saxofoon en zing ik, en die zomerse traditie bestaat nog altijd: elk jaar trekken we opnieuw met de familie naar Frankrijk om samen op straat muziek te maken.
Waarom koos je voor de saxofoon en hoe ben je uiteindelijk bij jazz terechtgekomen?
Ik zat als klein meisje bij mijn mama in de auto toen ik Baker Street hoorde, met die herkenbare saxofoonpartij. Ik vond dat geluid heel cool. En vanaf dat moment wilde ik zelf heel graag saxofoon leren spelen. Via de academie kwam ik later steeds meer in aanraking met jazz. Ik begon naar jazzsaxofonisten te luisteren en raakte steeds meer gefascineerd door hun manier van spelen. Vooral Paul Desmond was in die eerste jaren een heel grote inspiratiebron voor mij.
Je bent amper zestien en staat dus nog volop in het schoolleven. Is het moeilijk om je studies, vrienden en vrije tijd te combineren met repeteren en optreden?
Soms wordt het inderdaad best veel en moet ik keuzes maken. Gelukkig zit ik op de Kunsthumaniora, waardoor muziek niet iets is wat ik alleen na school probeer in te passen, maar ook echt deel uitmaakt van mijn opleiding. Dat maakt de combinatie iets gemakkelijker. Ook mijn beste vrienden zijn muzikanten. Zij begrijpen dus heel goed hoeveel tijd en energie muziek vraagt. Toch blijft het soms zoeken naar een evenwicht tussen school, repeteren, optreden, vrienden en gewoon vrije tijd hebben.
Wie waren jouw eerste grote muzikale inspiratiebronnen? Zijn er daarnaast ook hedendaagse muzikanten naar wie je bijzonder opkijkt?
Als kind keek ik enorm op naar Paul Desmond en Charlie Parker. Hun manier van spelen heeft me sterk geïnspireerd en mijn liefde voor jazz mee gevormd. Vandaag luister ik ook veel naar hedendaagse muzikanten. Melissa Aldana en Ben van Gelder zijn twee saxofonisten naar wie ik bijzonder opkijk. Ze hebben allebei een heel eigen stem op hun instrument, en net dat vind ik inspirerend.
Techniek kun je aanleren, maar iedere saxofonist probeert uiteindelijk ook een eigen klank en persoonlijkheid te ontwikkelen. Ben je daar nu al bewust mee bezig?
Ja, daar ben ik heel bewust mee bezig. Ik vind techniek natuurlijk belangrijk, maar uiteindelijk wil ik vooral een klank ontwikkelen die echt als de mijne voelt. Zelf hou ik erg van een warme, zwoele klank, wat op een altsaxofoon best een uitdaging kan zijn. Ik volg al enkele jaren les in het Mago bij Ben Sluijs. Hij helpt me om te zoeken naar die eigen klank en om stap voor stap dichter te komen bij het geluid dat ik in mijn hoofd hoor. Ik denk dat zoiets ook nooit helemaal af is. Je klank groeit mee met wie je bent en met alles wat je muzikaal ontdekt.
Jazz wordt helaas nog vaak als ouderwets of moeilijk toegankelijk beschouwd. Tegelijk merk ik dat jonge muzikanten steeds minder in muzikale hokjes denken. Waarom blijft het volgens jou toch zo moeilijk om een jong publiek voor jazz te bereiken?
Ik denk dat jongeren jazz gewoon veel minder vaak tegenkomen. Via sociale media krijgen ze voortdurend muziek te horen, maar wat daar het meest voorbijkomt, is toch vooral popmuziek. Daardoor krijgen veel jongeren nauwelijks de kans om jazz echt te ontdekken. Misschien ligt het dus niet zozeer aan de muziek zelf, maar aan hoe weinig ze ermee in contact komen. Ik denk dat daar veel kan veranderen als we jazz vaker laten horen en zien, en jongeren de kans geven om de muziek live te beleven. Soms moet er gewoon ergens een deur opengaan voordat je ontdekt wat er allemaal achter zit.
Hoe is het Bess Zuidervaart Quartet ontstaan en hoe hebben jullie elkaar muzikaal gevonden?
Lowie Pallemaerts leerde ik kennen tijdens de jazzstage in Dworp. We zaten samen in een ensemble en raakten daar aan de praat. Wannes Vingerhoets en Anton Poncin ken ik dan weer via de Kunsthumaniora van Antwerpen. Toen Kobe Gregoir mij vroeg om op te treden op Jazz Damme, leek dat het ideale moment om die verschillende muzikale lijnen samen te brengen. Ik vroeg hen alle drie om samen een kwartet te vormen. Zo is het Bess Zuidervaart Quartet eigenlijk heel natuurlijk ontstaan.
Op Jazz Damme viel vooral de sterke wisselwerking tussen jou, pianist Wannes Vingerhoets, bassist Anton Poncin en drummer Lowie Pallemaerts op. Hoe ontstaat zo’n muzikale chemie? Gebeurt dat vooral tijdens repetities of groeit die ook spontaan op het podium?
Allebei. Hun spel en muzikale stijl spraken me vanaf het begin aan, en eigenlijk voelde ik tijdens onze eerste repetitie al dat er een klik was. Het zijn muzikanten die ieder hun eigen verhaal kunnen vertellen, maar tegelijk ook heel goed naar elkaar luisteren. We geven elkaar ruimte en daardoor ontstaat er tijdens het spelen een soort muzikaal gesprek. We weten niet vooraf waar het naartoe zal gaan, maar we luisteren naar elkaar en vertellen samen een muzikaal verhaal. Dat gevoel van verbinding vind ik heel belangrijk. Als wij op het podium staan, voelen we nog een extra energie van het publiek erbij en zo worden zij ook voor een stuk deel van ons verhaal op dat moment.
Improvisatie speelt binnen jazz een belangrijke rol. Wat gaat er door je heen wanneer je aan een solo begint? Vertrek je vanuit een bepaald idee of laat je je vooral leiden door wat er op dat moment rondom jou gebeurt?
Ik laat me vooral leiden door wat er op dat moment gebeurt. Tijdens een solo probeer ik niet te veel na te denken over waar ik precies naartoe wil. Improviseren is voor mij een moment waarop ik alles even kan loslaten. Dan maak ik muziek vanuit mezelf en probeer ik zo diep mogelijk in het gevoel van dat moment te kruipen. Het mooie is, dat je niet precies weet waar je zult uitkomen. Je vertrekt ergens, luistert onderweg en laat de muziek je verder leiden.
Spelen jullie binnen het kwartet hoofdzakelijk bestaand werk, of schrijf je zelf ook al composities? Is componeren iets waarin je je later verder wilt ontwikkelen?
Momenteel schrijf ik nog geen eigen composities. Voorlopig ligt mijn focus vooral op spelen, studeren en mezelf verder ontwikkelen als muzikant. Maar componeren is absoluut iets wat ik in de toekomst wil ontdekken. Er borrelen heel wat ideeën vanbinnen.
Hoe heb je jullie optreden op de Izzy Jazz Club Stage van FinFactor Jazz Damme zelf beleefd? Kon je ondanks de concentratie op het podium ook genieten van de omgeving en de reacties van het publiek?
Zeker. Ik heb enorm genoten van het optreden en kreeg achteraf heel veel lieve reacties. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Het is bijzonder om te merken dat iets wat je samen op het podium creëert ook echt bij mensen binnenkomt. Ik heb er bovendien met Joe Sanders kunnen praten, wat voor mij een heel leuke en bijzondere ervaring was. Zulke ontmoetingen maken een festival extra waardevol: je staat er niet alleen zelf te spelen, maar komt ook in contact met muzikanten naar wie je opkijkt en van wie je veel kunt leren.
Op dat kleine podium traden nog verschillende jonge Belgische jazzmuzikanten aan. Heb je zelf andere optredens kunnen bekijken of nieuwe artiesten ontdekt? Kunnen jonge muzikanten ook veel van elkaar leren door samen op zulke festivals te spelen?
Veel van de jonge jazzmuzikanten kende ik al, onder andere via Dragon Jazz, de jazzwedstrijd waaraan ik in 2024 deelnam. Ik won er de eerste prijs in de tweede lichting, mijn leeftijdscategorie. Het was natuurlijk heel fijn om die prijs te winnen, maar minstens even waardevol vond ik de kans om andere jonge jazzmuzikanten te leren kennen. Dat soort ontmoetingen is belangrijk. Je hoort hoe leeftijdsgenoten muziek benaderen, ziet waar zij mee bezig zijn en raakt daardoor zelf weer geïnspireerd. Je leert niet alleen door les te volgen of thuis te oefenen, maar ook door naar elkaar te luisteren, samen te spelen en ideeën uit te wisselen.
Heeft het optreden op Jazz Damme ondertussen al nieuwe contacten, speelkansen of andere deuren geopend?
Jazeker, vooral dankzij Dragon Jazz kreeg ik ook de kans om samen met andere muzikanten op Jazz in ’t Park te spelen. Daarnaast mocht ik eerder ook meespelen met het Dylan Marey Kwartet in de Izzy Jazz Club. Dat was eveneens een geweldige en leerrijke ervaring.
Sociale media en streaming zijn bijna onvermijdelijk geworden, terwijl er voortdurend nieuwe muziek verschijnt. Voel je erdoor druk om steeds zichtbaar te blijven, of probeer je vooral rustig je eigen muzikale weg te volgen?
Op dit moment voel ik nog niet echt de druk om daar voortdurend mee bezig te zijn. Ik probeer vooral rustig mijn eigen muzikale weg te volgen en mezelf verder te ontwikkelen. Voor mij is het nu belangrijker om te groeien als muzikant, veel te spelen en nieuwe dingen te ontdekken dan om voortdurend zichtbaar te moeten zijn.
Droom je ervan om op termijn eigen muziek uit te brengen, digitaal of misschien ook op vinyl of cd? Of is dat voorlopig nog niet aan de orde?
Absoluut! Er borrelen heel wat ideeën in mij en dat is zeker een van mijn doelen. Voorlopig wil ik me vooral focussen op mijn studies en de muziekprojecten waar ik momenteel mee bezig ben.
Welke stap zou je de komende jaren heel graag willen zetten en welke grotere muzikale droom mag daarachter blijven sluimeren?
Ik zou heel graag jazz gaan studeren aan het conservatorium en mezelf daar verder ontwikkelen. Daarnaast hoop ik vooral dat ik in de toekomst met veel fijne muzikanten mag blijven samenspelen. Mijn grootste muzikale droom is misschien niet één bepaald podium of één concrete prestatie. Ik hoop vooral dat ik geïnspireerd kan blijven. Dat er altijd nieuwe muziek, nieuwe mensen en nieuwe ontdekkingen blijven die ervoor zorgen dat ik mijn instrument opnieuw wil vastnemen en benieuwd blijf naar wat er nog te vinden is.
Op Jazz Damme stond Philippe Catherine op zijn vierentachtigste nog met zichtbaar plezier op het podium. Als je heel ver vooruitkijkt: wat hoop je dan vooral nooit kwijt te raken als muzikante?
De verwondering die ontstaat wanneer je samen met andere muzikanten op reis gaat door de muziek. Voor mij voelt samenspelen vaak echt als onderweg zijn: je begint aan een stuk zonder precies te weten waar het je zal brengen. Onderweg kruisen verschillende muzikale paden elkaar, ontstaan er onverwachte afslagen en inspireert de ene muzikant de andere om een richting uit te gaan die je alleen nooit had gekozen. Juist daarin zit voor mij de magie. De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst. Ik hoop dat ik dat gevoel nooit verlies: die nieuwsgierigheid, die verwondering en het plezier om samen met andere muzikanten telkens opnieuw te vertrekken, zonder vooraf helemaal te weten waar de muziek ons zal brengen.
Pics homepag @Mochel Dahyot
Dat lijkt me een zeer mooi doel om na te streven, heel veel succes in alles wat je doet, we blijven het op de voet volgen uiteraard
Atmoran – Thrash moet niet alleen hard en snel zijn, het moet ook iets los maken
Met We Fight Back levert Atmoran een album af dat niet alleen bol staat van de vlijmscherpe riffs en razendsnelle drums, maar ook een opvallende emotionele lading bevat. Achter de agressie schuilt frustratie, doorzettingsvermogen en vooral een enorme passie voor het genre.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103501-we-fight-back
We legden de Nederlandse thrashers enkele vragen voor.
Jullie bestaan ondertussen al enkele jaren. Hoe is Atmoran ontstaan, en waarom werd het uiteindelijk thrash metal?
Atmoran is een vierkoppige metal band uit de regio Dokkum. We delen allemaal dezelfde passie: METAL! Bands als Gojira, Pantera, Lamb of God en Exodus zijn grote inspiratiebronnen voor ons en hebben ons geholpen om ons eigen geluid te ontwikkelen. Dat hoor je bijvoorbeeld terug in debuut album We Fight Back!.
Ik (Wiebe) speel sinds 2022 basgitaar bij Atmoran. De band heeft inmiddels een flinke geschiedenis achter zich. In 2013 begon het allemaal met Sackback. In 2019 besloten Klaas, Max en Frank samen verder te gaan onder de naam Atmoran. Door de jaren heen is de muziek steeds meer een eigen richting opgegaan, met meer ruimte om te experimenteren en muzikaal de grenzen op te zoeken. Natuurlijk spelen de invloeden van onze favoriete bands daarin een grote rol. Denk daarbij aan Gojira, Lamb of God, Exodus, Pantera en Metallica.
Mijn eigen verhaal bij Atmoran begon eigenlijk heel anders. Als vriend en bekende van de band hielp ik in eerste instantie mee als roadie. Ik was dus al betrokken bij de band, maar had toen nog niet de rol die ik nu heb. In 2022 kreeg ik de kans om als bassist aan te sluiten en mee te werken aan het schrijfproces van onze muziek. Zo heb ik ook mijn bijdrage kunnen leveren aan We Fight Back!.
Het is mooi om van iemand die achter de schermen hielp door te groeien naar een vaste plek in de band en samen muziek te maken waar we allemaal volledig achter staan.
Er bestaan vandaag honderden thrashbands. Wat maakt Atmoran volgens jullie anders?
Atmoran is anders door de andere dekking van de muziek. Het is snel, groovy en melodisch. Atmoran schrijft muziek over persoonlijke verhalen en de actualiteit in deze wereld. Atmoran is flexibel inzetbaar en wil graag op het podium staan om hun muziek met de wereld te delen. We hebben een serieuze lading wat we kunnen brengen met veel plezier!
Waar zijn jullie het meest trots op?
Het uitbrengen van een full-length album is voor ons een hoogtepunt van de band. We hebben een tijdje stilgelegen vanwege positiewisselingen in de band. Wanneer de band een stabiele opstelling heeft gekregen is er meer samenspel in gekomen. Dit is het moment dat de nummers die je op We Fight Back kunt horen, worden geschreven. Waar wij het meeste trots op zijn is het feit dat wij onze albumrelease hebben gedaan op het Bevrijdingsfestival Fryslân. We mochten ons album presenteren aan een breed publiek op de NEUSHOORN HEAVY STAGE! Daarnaast hebben wij op het festival Into The Grave 2026 mogen spelen waarbij wij overspoeld werden met positieve feedback!
En zou je iets anders aanpakken met de kennis van vandaag?
Het opnameproces… alles was aan het einde wat overhaast, waardoor er bij mij veel stress en spanning ontstond. Voor het volgende album nemen wij alles tijdig op en nemen wij dus de tijd om alles te perfectioneren.
Jullie bereikten in 2018 de finale van de Wacken Metal Battle. Welke impact heeft dat gehad op de band? Heeft het concrete deuren geopend, of bleek het achteraf toch minder doorslaggevend dan jullie hadden gehoopt?
Op dat moment was het best spannend, omdat we nog jong waren en toch de finale hadden bereikt. Het heeft uiteindelijk niet echt concrete deuren geopend. We hebben bijvoorbeeld niet meer optredens door gekregen. De Metal Battle zelf heeft ons ook niet zoveel gebracht als we vooraf hadden verwacht.
Wat mij opvalt aan de plaat is de combinatie van loodzware riffs met een heldere zang. Dat hoor je niet zo vaak binnen de thrash. Was het een bewuste keuze?
Een bewuste keuze is het niet geweest. We maken en spelen wat we zelf leuk en goed vinden. Uiteindelijk is dit product ontstaan en dat is ons allemaal best goed bevallen! Misschien is dat ook wel een reden dat Atmoran weer anders is dan andere thrash metal bands!
De motor gaat nergens sputteren, de energie die door de boxen loeit zet je aan tot hevig headbangen, alle stoelen opzij en moshen in de woonkamer … dat is mijn aanvoelen. Je voelt die ‘live sfeer’ door de boxen loeien. Een bewuste aanpak?
Onze muziek is opgenomen met een laptop en een interface. De opnames zijn schoon opgenomen waarover een brute sound is geplaatst! Dit hebben wij allemaal te danken aan Mendel bij de Leij. Mendel is een producer uit de regio die precies weet hoe hij onze ideeën kan omzetten in een sterk eindresultaat. Dat was ons al eerder opgevallen, want hij heeft in het verleden ook aan meerdere producties van Atmoran gewerkt. We weten dus wat hij in huis heeft en hoe hij onze muziek naar een hoger niveau kan tillen. Daarom was de keuze voor ons snel gemaakt: ook deze keer wilden we graag weer met Mendel samenwerken om tot deze sfeer te komen!
Ik schreef dat jullie geen nieuw genre uitvinden, maar wel een mooie balans vinden tussen technische precisie en pure agressie. Is het iets wat door de jaren heen gegroeid is?
Dit is zeker een groeimoment geweest voor Atmoran! Voornamelijk haalden wij deze groei door middel van oud gitarist Frank Homma! Daarnaast halen wij veel inspiratie uit de eerder genoemde inspiratiebronnen zoals Gojira en Lamb of God.
Ik lees dat ‘We Fight Back’ ontstond na een moeilijke periode. Hoeveel van die persoonlijke ervaringen zitten in de plaat?
De gehele plaat zit vol met persoonlijke ervaringen en meningen over bepaalde dingen in de wereld. Alles heeft een bepaald verhaal wat voor iedereen weer een andere betekenis heeft of beeld kan schetsen. Penumbra is bijvoorbeeld een adempauze en een moment om even tot jezelf te komen. Daarna kom je weer in de realiteit terecht met het nummer Shadows.
Ik hoor veel woede, maar ook pijn en twijfel. Is het album voor jullie een uitlaatklep geworden?
Zeker weten! Een persoonlijke ervaring met veel diepgang kunnen uiten via deze muziek is een hele mooie uitlaatklep voor ons!
Is er een nummer op de plaat dat volgens jullie ondergewaardeerd zal blijven, terwijl het voor de band zelf net heel belangrijk is?
Ik denk dat dat Parasite zal zijn… ik heb geen idee waarom. Ik denk dat de tekst wel herkenbaar kan zijn voor vele mensen! Het is een snel nummer, het is groovy en heeft deathmetal invloeden… Van alles nog wat dus!
Als jullie ‘We Fight Back’ over tien jaar opnieuw zouden opnemen, wat zouden jullie absoluut hetzelfde houden en wat zouden jullie anders aanpakken?
Ik zou denk ik meer tijd besteden aan sommige elementen in de muziek. De sound is gewoon te gek… daar kom ik niet aan!
Ik heb Atmoran jammer genoeg nog nooit live gezien. Wat mogen mensen verwachten?
Een enorm enthousiaste en energieke band die hun passie voor muziek (en natuurlijk hun eigen muziek) willen delen met het publiek!
Waar kunnen we jullie binnenkort live aan het werk zien, en wat zijn de verdere plannen?
Op dit moment is het even rustig na een aantal dikke shows dit jaar. Momenteel zijn we weer aan het schrijven en plannen voor ons nieuwe album. Elke keer als we de oefenruimte betreden met de band, hebben we weer nieuwe inspiratie voor nieuwe muziek.
Ook Belgische thrashbands vertellen me vaak hoe moeilijk het is om boven het maaiveld uit te steken. Ervaren jullie dat als Nederlandse band ook zo?
Wij komen uit het noorden van Nederland waar de scene wel aanwezig is maar het succes niet vaak door kan groeien. Dit is in het zuiden van Nederland wel een ander verhaal
Jullie hebben al wat bereikt… Welke ambities blijven er nog?
Op grote festivals spelen met de band en als voorprogramma mogen staan voor grotere bekendere bands! Mijn droom zou zijn om als voorprogramma te mogen openen voor een band als Gojira!
Tot slot: stel dat iemand nog nooit van Atmoran heeft gehoord. Hoe zouden jullie die persoon overtuigen om Atmoran een kans te geven?
Ik zou denk ik vertellen dat wij een band hebben met muziek die een persoonlijk verhaal vertelt. Je hoeft het niet te beluisteren, maar zou het wel lief vinden! Onze muziek staat uit van alle andere thrash metal bands die er zijn!
Bedankt voor de fijne babbel, en hopelijk tot binnenkort
Goeie, leuke vragen! Wij hopen jullie te zien bij een van onze shows! Je kunt ons vinden op Facebook en Instagram!
Facebook: https://www.facebook.com/share/14j8DKZ4rkg/?mibextid=wwXIfr
Instagram: https://www.instagram.com/atmoran_official?igsh=MTN0bno3OWI1aHV4ZA%3D%3D&utm_source=qr
Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll
Met ‘Chaos Has Its Charm’ vermengt Suecide High stevige rock en blues met gruizige stoner met een donkere ondertoon. De ervaren muzikanten geven vertrouwde ingrediënten een frisse invulling: aanstekelijke riffs en melodieën gaan hand in hand met songs die soms iets filmisch krijgen. Voor zanger en gitarist Renaud Mayeur, eerder actief bij onder meer Hulk en La Muerte, betekent de band bovendien een herontdekking van het plezier in rock-’n-roll. Na jaren filmmuziek en een ingrijpende periode rond zijn gezondheid staat samen muziek maken met vrienden opnieuw centraal.
Tijdens een openhartig gezellig gesprek, waarin ook veel werd gelachen, vertelt hij over die herwonnen goesting, ouder worden en de kracht van eenvoudige muziek met lef en overtuiging.
Renaud, je hebt al een lange muzikale weg afgelegd. Hoe is Suecide High ontstaan en waarom koos je precies voor deze muzikanten?
Ik had ongeveer tien jaar geen rock-’n-roll meer gespeeld en hield me in die periode vooral bezig met het componeren van filmmuziek. Daarvoor had ik ontzettend veel opgetreden, soms bijna aan één stuk door. Dat ging gepaard met drinken, feesten en een levensstijl die je niet eeuwig kunt volhouden. Op een bepaald moment was het vuur wat verdwenen en had ik behoefte aan iets anders. Die tien jaar filmmuziek waren bijzonder interessant, maar toen het beter ging met mijn gezondheid, kreeg ik opnieuw zin om rock-’n-roll te spelen. Ik bracht drie vrienden uit mijn eigen streek samen, rond Bergen en La Louvière. We wilden gewoon samen rockmuziek maken en zien wat eruit zou voortkomen. Het voelde meteen als een broederschap: een groep vrienden die het plezier van samen muziek maken herontdekte.
De bezetting bestaat uit Renaud Mayeur op zang en gitaar, Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giacinto op bas en Charly Cornez op drums.
De wortels in klassieke hardrock, punk, blues en stoner zijn duidelijk hoorbaar, maar Suecide High klinkt niet als een kopie van vroegere voorbeelden. Hoe heeft jullie eigen geluid vorm gekregen?
Mijn invloeden zijn in wezen nog dezelfde. Ik blijf een grote fan van Bon Scott en AC/DC, Motörhead, Kyuss en Alice in Chains. Later kwamen daar bands als Queens of the Stone Age, Viagra Boys, The Datsuns en Amyl and the Sniffers bij. De fundamenten zijn dus niet ingrijpend veranderd. Ik ben gewoon ouder geworden en heb onderweg veel meegemaakt: moeilijkheden, teleurstellingen, verraad en ziekte. Daardoor hebben de songs meer diepgang gekregen. Vroeger gingen de teksten vaker over vrouwen, drinken en plezier maken. Vandaag zijn de woorden en emoties persoonlijker en meer doorleefd. Om het met een beeld te zeggen: we zijn geëvolueerd van een motorfiets naar een vrachtwagen. Het blijft rock-’n-roll, maar we dragen een zwaardere lading mee.
Je hebt jarenlang filmmuziek gecomponeerd. Heeft die ervaring ook invloed op de manier waarop je vandaag rocksongs schrijft?
Absoluut. Bij filmmuziek moet je soms met slechts enkele noten heel veel vertellen. Drie goedgekozen noten op precies het juiste moment kunnen volstaan om iets op te bouwen en een emotie over te brengen. Die ervaring neem ik mee naar Suecide High. Ik probeer zorgvuldiger de juiste noten en woorden te kiezen, waardoor de songs hopelijk meer emotionele diepgang krijgen. Zelf houd ik van muziek die beelden oproept. Als ik naar Jimi Hendrix, Cream of The Stranglers luister, kan ik mijn ogen sluiten en allerlei dingen voor me zien. Muziek moet een reis zijn. Ze moet je verbeelding prikkelen en je ergens anders naartoe brengen.
De albumtitel ‘Chaos Has Its Charm’ lijkt haast jullie levenshouding samen te vatten. Wat betekent die titel voor jou?
Het leven bestaat uit vallen en opstaan, verliezen en winnen. Al die chaos heeft ook een zekere charme, omdat het leven zelf zijn charme heeft. Ik ben ernstig ziek geweest en heb een tijdlang gedacht dat ik zou sterven. Wanneer je daarna opnieuw dingen kunt doen, krijgt het leven een andere smaak. Je beseft hoeveel geluk je hebt dat je elke nieuwe dag mag meemaken. Zelfs die moeilijke periode heeft me veel geleerd. Ik wil de dagen die ik nog heb zo ten volle mogelijk beleven.
De artsen brachten je destijds bijzonder alarmerend nieuws dat achteraf niet bleek te kloppen. Heeft die ervaring veranderd hoe je vandaag leeft en muziek maakt?
Het gaat nu goed met mij. De artsen hadden zich vergist en hadden me verteld dat ik zou sterven. Gedurende enkele maanden heb ik echt met die overtuiging geleefd. Wanneer je vervolgens ontdekt dat de diagnose verkeerd was en dat je nog een leven voor je hebt, ga je anders leven. Ik probeer eerlijker te zijn en de dingen beter te doen: beter te leven en beter lief te hebben. Of ik in dat laatste geslaagd ben, moet mijn vrouw misschien maar beoordelen. (lacht)
Zijn je teksten erdoor ook eerlijker en persoonlijker geworden?
Zeker. Vroeger kon ik tevreden zijn als een eenvoudig rijmpje werkte, maar daar kom ik voor mezelf niet meer mee weg. Ik moet geloven wat ik zing. Daarom wil ik betere teksten schrijven en alleen woorden gebruiken die ik echt meen. Dat is misschien een van de belangrijkste veranderingen: ik probeer steeds meer mezelf te zijn. Ik ben vandaag gelukkiger dan toen ik veertig of vijftig was. Vroeger dronk ik, rookte ik en gebruikte ik drugs, en echt gelukkig was ik niet. Vandaag zijn mijn kinderen, mijn vrouw, enkele goede vrienden en mijn eigen welzijn het belangrijkst. Het draait om respect: voor jezelf en voor de mensen van wie je houdt. Als je jong bent, jaag je vaak de verkeerde dingen na. Ouder worden heeft dus ook voordelen. Je leert luisteren en soms gewoon zwijgen.
Heb je naast Suecide High nog andere muzikale projecten, of wil je je volledig op deze band richten?
Suecide High is mijn enige echte band. Ik kan mijn aandacht niet volledig over drie groepen tegelijk verdelen. Ik ben verliefd op deze band en wil me erop concentreren. Uiteraard doe ik nog studiowerk en geef ik muziekles aan kinderen. De andere muzikanten hebben bijkomende projecten, omdat sommigen van hen van muziek leven, maar ze geven Suecide High voldoende voorrang. Vroeger probeerde ik verschillende bands te combineren, en dat werd uiteindelijk een hel. Voor mij volstaan mijn vrouw, mijn kinderen en één band. Zo kan ik de dingen goed doen.
Tijdens ons gesprek vertelde je een kleurrijke anekdote over Marc du Marais en La Muerte. Wat is je daarvan bijgebleven?
Toen ik in 1997 met La Muerte op het hoofdpodium van Dour Festival speelde, was ik zelf nog een onbekende. Vlak voor het optreden zei ik tegen de zanger, die toen vijfenveertig was: “Pas op met je rug!” Hij voelde zich een beetje aangesproken en kaatste terug: “Komaan, het podium op, ster voor één avond!” Ik moest er eigenlijk om lachen, dat moet ik toegeven. We zaten elkaar wat vriendschappelijk te plagen. Maar ik houd van die gasten. Ze zijn echt, zonder franjes.
Als je naar de plaat luistert, krijg je meteen het gevoel dat deze songs op een podium tot leven moeten komen. Welke plannen hebben jullie voor de komende maanden?
We werken met een Duits promotor en de plaat wordt daar goed ontvangen. We kregen onder meer een goede recensie in OX en ook aandacht van Visions, Terrorverlag en Inward. We hebben nu een bookingagent en er wordt aan ongeveer tien optredens in Duitsland gewerkt. Ook de mogelijkheden in Nederland worden bekeken. Het bijzondere is dat Suecide High zonder groot carrièreplan is begonnen. Het idee was juist om de zakelijke kant even te vergeten, samen eenvoudige en krachtige rock-’n-roll te maken en desnoods in cafés te spelen. Door terug te keren naar de essentie — samen spelen en plezier maken — begon alles opnieuw te groeien.
Als je het over ‘plezier maken’ hebt, bedoel je dan ook een terugkeer naar de wilde rock-’n-roll levensstijl van vroeger?
Nee, ik bedoel vooral het plezier van het spelen zelf. Ik drink niet meer en zou die vroegere levensstijl ook niet meer kunnen volhouden. Het gaat om eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, zonder alles onnodig ingewikkeld te maken. Voor mij is dat de echte basis van rock-’n-roll.
Je vertelde dat het voor een Waalse rockband tegenwoordig gemakkelijker kan zijn om in Duitsland of Nederland te spelen dan in België. Wat is er veranderd?
Twintig jaar geleden was het gemakkelijker om optredens in België te vinden. Rock-’n-roll nam toen een centralere plaats in. Vandaag bestaan er veel meer muzikale werelden naast elkaar: elektronische muziek, pop, rap en allerlei andere stijlen. Rock bestaat nog, maar is slechts één mogelijkheid binnen een veel breder aanbod. Tegelijk merk ik dat jongeren minder geneigd zijn om binnen één hokje te blijven. In onze tijd was je bijvoorbeeld een rocker, een newwaver of een punker. Jongeren kunnen vandaag van de ene op de andere dag naar een totaal andere artiest of een heel ander festival gaan. Dat kan ook in ons voordeel werken, want Suecide High past evenmin netjes in één hokje. Onze muziek brengt alles samen waar ik naar luister, van The Stooges, Jimi Hendrix en Johnny Cash tot Kyuss. Thuis luister ik evengoed naar Debussy of Mozart. Goede muziek blijft goede muziek.
Welke ambities heb je na alles wat je al hebt meegemaakt nog met Suecide High?
We willen luisteraars bereiken en onze muziek met mensen delen. Of er uiteindelijk tienduizend of vijfduizend mensen de plaat kopen, is minder belangrijk dan dat er een echte verbinding ontstaat. Tijdens een concert wil ik iets geven en ook iets van het publiek terugkrijgen. Die wisselwerking kan bijzonder intens zijn. Een volle zaal is natuurlijk fijn, maar een klein concert kan even krachtig zijn. We speelden in de Kinky Star in Gent voor ongeveer honderd mensen, en dat was fantastisch: één grote, wilde uitbarsting. Geef mij maar zalen met honderd tot driehonderd mensen die er helemaal in opgaan. Hoe vaker we zulke concerten kunnen spelen, hoe gelukkiger ik ben. Dat is de echte ambitie.
Kan spelen voor een klein publiek soms moeilijker zijn dan voor een grote massa?
Zeker. Als je voor weinig mensen speelt, zie je elk gezicht en merk je meteen wanneer iemand afgeleid raakt of iets te drinken gaat halen. In een grote menigte gaat dat individuele gedrag gemakkelijker op in de massa. Maar het omgekeerde geldt ook: in een kleine zaal zie je heel direct hoe mensen glimlachen, reageren en uit hun dak gaan. Precies dat maakt zulke optredens bijzonder.
Nog een laatste vraag: wanneer hou je ermee op? Wanneer zeg je: “Het is genoeg geweest”?
Ik blijf doorgaan zolang ik in rock-’n-roll geloof en voldoende energie heb om goede shows neer te zetten!
Bedankt voor deze bijzonder fijne babbel. Hopelijk zien we jullie binnenkort ergens op een podium!
Voorlopige Concertagenda
Nederlands 
Français 
