Dead Ends is een Deense indie rock band. Deze plaat is hun tweede; hun debuut ‘The Arrogant’ werd eerder al goed ontvangen. Kenmerkend is het lichte gitaargeluid en het gebruik van 80jaren synthesizers zoals we die nog kennen bij Depeche Mode en The Cure. Door het creëren van soundscapes liggen de verschillende songs qua klankkleur nogal dicht bij elkaar. Kortom, licht verteerbare popmuziek met soms heel mooie melodiëen. Beste nummers zijn “Destroyer” en “Dead Leaves”.
Bed Rugs stond in een vorig leven als The Porn Bloopers en bereikten in 2008 de finale van Humo’s Rock Rally. Uit die jeugdige onbezonnenheid maken ze een nu rijpere evolutie door en komen met bed Rugs aandraven met de fijne plaat ‘8th Cloud’ . De heren uit St-Niklaas klopten aan bij Pascal Deweze , die de productie op zich nam . En de invloed van Metal Molly en Sukilove van Deweze is hier onmiskenbaar te horen , alsook de Britse Last Shadow Puppets , Miles Kane en Noel Gallagher; natuurlijk kun je niet omheen de Beatles en Beach Boys als ankerpunt bij het beloftevolle kwartet.
Ze brengen een boeiende afwisseling van rauwe , snedige , weerbarstige gitaarrock en sfeervolle popsongs met een psychedelische tune , die hitgevoeligheid niet uit oog verliezen , en elan krijgen door de meerstemmige zang.
Een intrigerende switch krijg je te horen op dit debuut: “Purple pill”, “Modern freaks” die rocken, de pop van de single “What does it mean?” , naar een broeierige, mooi uitgewerkte “Mark’s ghost”, die ruimte laat voor de instrumenten , tot de psychedelische tunes van “Dream on” , het avontuurlijke “Subtopia” en de sfeervolle “Be a little strange” en “Shoe” .
Deze Muziek van Eigen Bodem koesteren we ! Bed Rugs heeft een overtuigend , sterk debuut uit.
Ook het West-Vlaamse Roeselare telt vanaf heden een opmerkelijke rockgroep. I The Explorer is al sinds 2007 actief maar komt nu pas na heel wat experimenteren en enkele personeelswissels met een eerste tastbaar gegeven op de proppen. ‘Separate Ways’ is de naam van de zeer gevarieerde debuutep waarbij opvalt dat I The Explorer niet zomaar in een bepaald hokje te stoppen is. Zelf zijn we opgegroeid in de nineties en daardoor horen we wel dat het vooral bands uit deze periode zijn die belangrijk waren voor de sound van dit vijftal. Zo zou de opmerkelijke openingstrack “... Words From The Mountaintop” perfect passen als opener bij een show van Dog Eat Dog of Mucky Pup. Ook duidelijk zijn de invloeden van grungegrootheden als Alice In Chains en Soundgarden. Zo zijn er de opmerkelijke vocalen van Titus Monteyne die refereren naar wijlen Layne Staley en de verschillende stevige, donkere riffs waar de band een patent op heeft (luister maar naar de fantastische openingsakkoorden van ‘Separate Ways’).
Daarnaast is ook een hardere gitaarband als Queens Of The Stone Age (check de gitaren op “Hundred Songs”) nooit ver weg, de mannen houden er duidelijk van om regelmatig stevig van jetje te geven.
Een puike debuutplaat dus en een mooi visikaartje voor deze Roeselarenaren. We eindigen met het uitreiken van een bonuspunt voor het zeer verzorgde artwork. Surf snel naar www.itheexploder.be .
Opnieuw kwaliteitsvolle punk van eigen bodem, zo kunnen we in enkele woorden de tweede plaat van het Belgische The Fellows omschrijven. ‘Decay’ is na ‘Passion, Pleasure & Pain’ uit 2009 de tweede worp en bevat negen korte en snelle punksongs. Het is duidelijk dat de vijf heren hun inspiratie haalden bij Amerikaanse punkgrootheden als Bad Religion, No Fun At All, Pennywise en The Descendents. Dit stoort ons echter voor geen seconde want The Fellows brengen hun muziek op een uiterst vermakelijke en catchy wijze. De verschillende nummers zijn goed opgebouwd en knallen lekker uit de speakers. The Fellows weten duidelijk hoe je een prima punksong in mekaar knutselt! Onze uitschieters zijn opener “Decay”, “Never Again”, het uiterst meezingbare “Low Rain” en afsluiter “Late At Night. Wedden dat je na een handvol luisterbeurten lekker meebrult met The Fellows?
Uit Brasschaat is het Belgisch/Amerikaanse duo Sam Oerlemans en Jennifer Summer afkomstig . Zes songs horen we op de EP en nu al kan je zeggen dat The Cranberries van Dolores O’Riordan hier de trein hebben gemist , want de muziek van het duo vormt de ontbrekende schakel in hun oeuvre . Verder ademt het duo de sfeer van Evanescence en Within Temptation , dwz dat er een onderhuids een gothic sfeertje sluipt in hun meeslepende, broeierige rocksongs, die mooi uitgewerkt zijn . Er zit magie in het duo , die ons trakteren op een uitermate goed verzorgde debuut EP.
http://www.hitherside.com
We zijn alvast onder de indruk van het debuut ‘Ashes’ van de Britse sing/songwritster Kyla La Grange. We hebben te maken met een reeks broeierige rocksongs die gebed zijn in een gothic en freefolky sfeertje . Voldoende afwisseling noteren we; de songs klinken sfeervol en aanstekelijk, hebben een spannende opbouw en durven breed gearrangeerd zijn . Al meteen scherpt de opener “Walk through walls” onze aandacht , wat verder gezet wordt in songs als “Courage” , “Woke up dead” en “Catalyst”, die onderhuids tussen Florence Welch ( & The Machine), Austra , Within Temptation , Kate Bush en Loreena McKennitt te situeren zijn. Maar ook Cocorosie kijkt om haar schouder heen op “Vampire smile” en The Walkabouts lijken plots naast haar te staan op “Been better”. Mooie referenties telkens! Het ingetogen, sobere “Heavy stone” is uitermate gevoelig.
Lekkere melodieën , sterke zang – afwisselend materiaal , ze verdient alvast in de spotlights te staan met dit debuut .
http://www.kylagrange.com
Het West-Vlaamse Monroaw heeft z’n roots bij The Chromosones, en da’s al zo’n twintig jaar geleden. Het doorwinterde viertal vond elkaar terug en doopte het nieuwe project Monroaw. In die tussentijd zaten de leden niet stil en was er o.m. Basics die een rits intens broeierige rocksongs bracht , een back to basics rock(‘n’roll) zonder franjes ,én met gevoel voor emotie, ritme , vaart en melodie .
Die elementen blijven belangrijk in de sound van Monroaw. Het kwartet brengt voldoende variaties in hun sound aan , haalt elementjes uit blues en americana. We zijn alvast overtuigd van songs als “Cold turkey”, “Swim to God”, “Sadelayda”, “When you’re gone “ en “Insane”. De groep klinkt strak, meeslepend en brengt een kleurenpalet aan van gedoseerde keys. Ze kunnen stevig uit de hoek komen , maar even broos en kwetsbaar door melancholie en weemoed . REM s “Finest worksong” werd van onder het stof gehaald en ook hier horen we er een overtuigende versie van.
‘Hozho’ is een woord uit de taal van de Navajo-indianen , wat staat voor ‘schoonheid’, op z’n plaats als je het materiaal beluistert. Sterke return van dit kwartet .
Info http://www.myspace.com/monroaw
Een veelbelovende, nieuwe naam aan het Belgische hardcorefirmament is die van Ashes. Dit viertal uit de regio van Aarschot en Mechelen brengt met ‘Hold On MMXII’ een eerste demo uit met twee energieke, gelaagde songs. Ashes staat voor stevige, trage maar catchy hardcore die je perfect in het verlengde kunt situeren van een topband als Shipwreck AD. Openingstrack “Bridghe Down In Brighton” is een absolute knaller die je meteen bij je nekvel grijpt en ons qua opbouw doet denken aan het beginnende Congress. Op het gevarieerde “Losing Track” is het dan weer heerlijk meezingen met de agressieve vocalen van frontman Stijn Deweerdt. Onthoud de naam Ashes, we zetten er namelijk geld op in dat we in de nabije toekomst meer van dit viertal horen!
Bearskin - toffe ontdekking uit Lommel , een kwartet dat muzikaal kan ondergedompeld worden in het hoekje van de indie/altamericana en een reeks sfeervolle , broeierige songs aflevert. De eerste twee songs “Derelict” en “Passive” vormen al meteen de toon en de focus komt op het tintelende , grauwe, innemende gitaargetokkel , keys , drums en de diepe, donkere , warme stem van Sam Geraerts . Er valt voldoende afwisseling en moois te noteren; we ontdekken de twee parts van “Bruïtism” en sommige nummers als “Derivative” klinken door de opbouw krachtiger en feller .
In de sound zweeft de geest van Lanegan – Dave E Edwards – Bon Iver en The National . Referenties om U tegen te zeggen over dit overtuigende debuut .
Info op http://www.bearskin.be
Binnen het elektronisch landschap valt de trip van de twee Amerikanen Nick Weiss en Logan Takahashi enorm mee . Elektronische dreampop , die harder, feller en lekkerder kan klinken , uitstapjes naar house en techno evenals injecties van pop , r&b, abstracte elektronica, soundscapes en de toevoeging van vocals.
‘Ttracer’, opvolger van het debuut ‘7AM’ is de ideale after party cocktail door de rustige zweverige , zalvende geluidjes . Mmw van Animal Collective’s Panda Bear , een invloed die samen met Yeasayer onmiskenbaar is in hun sound .
Info http://www.facebook.com/TeengirlFantasy
Twee technogrootheden hebben elkaar gevonden en dat geeft vonken. Marc Romboy, binnen de Duitse technoscene en Ken Ishii , samen met DJ Shadow , een gereputeerde technoDJ die houdt van schurende beats , sampling en verrassende wendingen . Een afwisseling horen we in hun concept van elektronische filmische soundscapes , hypnotiserende ritmes , chillwave , trance gerichte , forsere, krachtige technobeats en deephouse , van “Selum” en “Dopplereffekt” als catchy dansvloerhits en hardere krakers, en de sfeervolle spacey elektronica als “Giosa” en “Helium”.
Inspiratievol album en samenwerking .
Info http://www.publicity-lab.com
De EP van deze Antwerpse band rolt wel een lekker stuk door, het is doorleefde rock met een af en toe onstuimige gitaren (“Hate me break me”) en gretige vocals van Hanne Hofmans. De groep zelf probeert u listig om de tuin te leiden door hun muziek te bestempelen als een soort hedendaagse blues rock, maar dat is ons een beetje te veel naast de kwestie gezocht. Toch wel zeer de moeite.
De band geeft het zelf al aan in de bijgeleverde bio dat ze de mosterd vooral zijn gaan halen bij Queeens Of The Stone Age en Triggerfinger. Wij zijn wij om hen tegen te spreken ? Vanaf de opener “The numbing solace of the light” liggen die invloeden er vingerdik op. Mario Goossens (u weet wel, die kerel die nu al drie jaar aan een stuk de vaart uit elk Triggerfinger optreden haalt met steeds dezelfde overbodige drumsolo) is de ingehuurde producer, en dat is er aan te horen. Triggerfinger is alomtegenwoordig op ondermeer “The numbing solace of the light”, “Stop wasting your time” (lekkere opgejaagde song, dat wel), “The concept of too late”, “Bullied by the bear” en “Merciful Blade”. Met “All you don’t need” zit Box dan weer volledig in Alice in Chains land, waar we verder niks op tegen hebben, wij houden wel van een gezonde streep grunge.
De band is trouwens op zijn sterkst wanneer ze even van onder het juk van de invloeden weg geraken. Zo is een lekker voortdrijvend “No point in saying”, met vocals die naar Paul Banks (Interpol) neigen, een verbluffend sterke song met een eigen smoel.
Stevige rockplaat van een band die nog wat eigen karakter moet aankweken maar die vooral op de goede weg is.
Japanther is een Amerikaans punky power trio uit Brooklyn NY; ze zijn al een pak jaren actief en leveren korte , hitsige rauw melodieus gedreven en opzwepende arty punkrockende songs af. 14 songs van het goede hout gesneden . Het trio maakt de link met het oude Ramones materiaal en het beeld van een ‘Rocket to Russia’ komt meteen naar boven. “Hey-Ho let’s go” met Japanther - Punkrock stills alive !
Info http://japanther.com
Nederlands 
Français 
