Wie houdt van folktronica zal zeker te vinden zijn voor deze fijne EP ‘There was a time’ van het éénnvrouwsavontuur, Paper Fox aka Rein (De Paepe) uit Gent .
Ze brengt spaarzaam begeleide, dromerige songs, die knisperende elektronica geluiden bevatten, en een melancholische ondertoon hebben . Trippende melodieën op z’n Ruby’s en Fever Ray, die ruimte wensen te laten wat hen tot de verbeelding sprekende nummers maakt . Fluisterpop van een beloftevol artieste voor wie voorgenoemde bands kruist met The Go Find, Marble Sounds en Postal service .
http://www.paperfoxmusic.com
We houden wel van het intens broeierige materiaal van Venturo, het kwartet uit Diest/Scherpenheuvel . De songs hebben een zorgvuldig opbouwend karakter, en een mooi overtuigend samenspel van gitaar/bas en drums. Sfeervol pakkend en niet vies van lichte explosies .
De groep manifesteert zich binnen de postrock en refereert nauw aan Karate , Slint en doet oudere ,doorwinterde bands in het genre als God Machine, Motorpsycho en Mogwai opborrelen . Vijf sjieke songs horen we, die met het uitgesponnen “Washing time” sterk van zich afbijten en sterk de EP besluiten!
http://www.venturomusic.net
Fokkum (what’s in a name!) is een zeer sympathieke band uit Nederland die we graag in the picture plaatsen. Het drietal uit het plaatsje Benthuizen is een hardwerkende formatie die de DIY-attitude hoog in het vaandel draagt. De band probeert bewust alles zelf te doen en ‘alles’ mag je gerust letterlijk nemen. Zowel de opnames (er werd zelfs een eigen studio gebouwd), het artwork, management, promotie en merchandise doet Fokkum in eigen beheer. Men heeft zowel een Nederlandstalige als Engelse website (www.fokkum.nl en fokkum.hyves.nl) en ook op de diverse sociale media is men zeer actief. Wie de teksten in het mooi verzorgde boekje uitpluist, merkt een zeer maatschappijkritische groep op die duidelijk het hart op de juiste plaats heeft.
Betreft de muziek: ‘Paradise’ is na hun eerste plaat ‘Notice Yourself’ hun tweede full album en telt 17 songs die het midden houden tussen old school hardcore, crustcore en skatecore en hier en daar ook een streepje metal bevat.
‘Paradise’ is zeker verdienstelijk , telt enkele degelijke nummers en vooral de toegevoegde samples zorgen voor een meerwaarde.
Een minpunt daarentegen is de productie want het lijkt alsof ‘Paradise’ in een ondergrondse, donkere kelder is opgenomen. Ook de stem van zanger Richard wist niet ons altijd te bekoren. Opnames in een degelijke studio en het toevoegen van een betere vocalist lijken ons zeker aangewezen en in dat geval lijkt de toekomst van Fokkum ons verzekerd.
Dit album kan voor slechts vier euro’s besteld worden via bovenstaande links.
Een beloftevolle sing/songschrijfster is de Vlaamse chanteuse Mira Bertels, die al een paar platen uitheeft en al eerder in de belangstelling kwam met een aanstekelijke versie van “De onverbiddelijke zoener” . De talentvolle schrijfster heeft een overtuigende Nederlandstalige plaat uit met sfeervolle pop en kleinkunst, die een jazzy toon herbergen .
Muziek die samen met o.m. Eva De Roovere en Hannelore Bedert , de Nekka-night siert en de Nederlandse Roosbeef in het achterhoofd houdt.
‘Is dit een droom?’ Het is alvast werkelijkheid dat we houden van deze subtiele pop , die haar pianospel en zalvende stem voorop plaatst .
http://www.mira-online.be
Ons landje is ontegensprekelijk een kweekvijver voor getalenteerde, alternatieve rockbands. Zo is er in Wallonië een heel sterke scène met avontuurlijke groepen als Volt Voice, Foxes In Boxes, Taffico, Taifun en Casse Brique. Ook aan onze kant van de taalgrens moeten we niet onderdoen met formaties als The Rott Childs, Vandal X, Madensuyu, Kapitan Korsakov en Drums Are For Parades.
Een nieuwe naam die je kunt toevoegen aan dit indrukwekkende lijstje is die van Kabul Golf Club. De vier heren van KGC komen uit Limburg en verdienden in het verleden hun sporen in bands als Kindred, The Powerkrauts en Enemy of The Sun. Leuk om te weten is dat zanger en gitarist Florent ook actief is als bassist in The Rot Childs.
Kabul Golf Club in een vakje stoppen is niet zo eenvoudig, de muziek van het viertal houdt ergens het midden tussen noise, hardcore, alternatieve en zogeheten mathrock. Invloeden kunnen ongetwijfeld gezocht worden bij grootheden als Shellac, At The Drive In, Fugazi en Blood Brothers (Te horen aan de gekken geluidjes op het einde van het tweede nummer (“Minus 45”) vermoeden we dat ook The Mars Volta wel zal gesmaakt worden door de band). ‘Le Bal Du Rat Mort’ is in ieder geval het eerste wapenfeit en telt vijf sterke en zeer gevarieerde nummers. Kabul Golf Club trakteert de luisteraar op stevige, snelle gitaarrifs, een zeer venijnige bass, chaotische, stevige drums en last bust not least de geschifte, vervormde stem van Florent. Het geheel klinkt strak, rauw en verdomd straf!
Dit eerste mini-album is wat ons betreft een stevige maar prettige kennismaking met Kabul Golf Club. We durven er wel wat geld op wedden dat we nog meer zullen horen van deze jongens.
Een nogal gevarieerd EP tje met vier songs die nogal van elkaar verschillen. Volgens de groep zelf zou de sound ergens zweven tussen Justin Timberlake en Blood Red Shoes. Nu vinden wij Justin Timberlake een overschatte boys band zanger (maar wel een goeie acteur, moeten we toegeven) en Blood Red Shoes een fantastisch bandje, maar geen van beiden hebben wij hierin herkend. Wij zouden het eerder houden op een wat bravere versie van Eagles of Death Metal met een dansstrikje eromheen, en als we wat dichter bij de deur zoeken dan belanden we bij A Brand, Millionaire of Soulwax. Bij momenten swingt het een ons weg en we kunnen ons voorstellen dat het live wel op de dansspieren moet werken, maar echt onvergetelijke songs vinden we niet terug. En om één song (“Ten Years”) in vier versies op dit EP tje te kwakken, vinden wij een beetje van het goede te veel.
De groep zoekt nog een beetje zijn weg tussen rock en dance, maar het is weinigen gegeven om uit de combinatie van de twee een eindresultaat te halen die echt werkt. Waar zijn ze aan begonnen ?
http://thejacklondonshow.blogspot.com
Dit plaatje getuigt van een deftige portie woede en agressie, het is venijnige punkrock met nogal wat noise elementen. Niet bepaald de meest radiovriendelijke deuntjes dus, wel beukende in your face rock in de trend van The Jesus Lizard, Mc Lusky en At The Drive In, donker, knarsend, bijtend, tegendraads en dreigend.
Het wild om zich heen schoppende “Words to the wise” raast verdomd lekker door terwijl een hongerig monster zich in “Horses” naar een soort apocalyps toe sleept. De losgeslagen saxofoon in “Reality ripper” zorgt in combinatie met de snerpende gitaren voor een gezonde manische chaos, het is een vlam van een song waarmee u gerust uw buren in de gordijnen kan jagen, maar wij blijven rustig zitten omdat we nu eenmaal houden van dit soort herrie.
Beduidend intens plaatje, als je ‘t ons vraagt.
http://www.newbleeders.com
4 dansbare elektronica tracks met een ferme scheut Justice, Boys Noize en Goose.
De jonge Oostvlamingen van 808 SNKRHDZ zijn er in geslaagd om een vettig, swingend en uiterst dansbaar schijfje af te leveren. Met het beestig nummertje “Pretty sick girls” hebben ze zelfs een fameuze floorfiller in huis. Adrenalinerijk plaatje die lekker op en neer pompt.
Oja contactadres ? jawel …contact via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
http://www.myspace.com/808snkrhdz
Love Like Birds is het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey . Ze slaagt in een handvol dromerige, breekbare songs op haar titelloze EP. Ze worden sober gehouden door haar akoestische gitaar of piano en haar warme stem (“Oscar”, “Cold ground”) , of klinken ietwat aantrekkelijker door de (beperkte) toevoeging van een jazzy bas en viool, zoals op de elegant gevoelige single “Heavy heart”. Ze kreeg de hulp van o.m. Jinte Deprez (Balthazar), Jasper Hautekiet en Gertjan Van Hellemont . 5 intimistische songs die ontroeren en een beloftevolle muzikante inleiden .
Info http://lovelikebirds.wordpress.com en http://www.lovelikebirds.bandcamp.com
Na de release van hun debuutalbum ‘Once… we were Kings’ in 2010 hebben de mannen van Powerstroke opnieuw de koppen samen gestoken om een logische opvolger te creëren. ‘Awaken the Beast’ is de titel van hun tweede full-length plaat, en deze werd gemastered door niemand minder dan de Deense producer Jacob Hansen o.a. bekend van zijn werk bij Volbeat en Hatesphere. Extra informatie die zeker moet meegedeeld worden is dat Gary Meskil van Pro-Pain enkele achtergrondenvocalen voor zijn rekening neemt! Dit album is reeds verkrijgbaar vanaf 20/01/2012!
Power en groove metal is de beknopte, maar terechte omschrijving van de muziek die deze mannen, afkomstig uit het Meetjesland, uit hun hoed toveren. Luisteraars die hun debuutalbum reeds hebben gehoord, zullen uiteraard akkoord gaan dat de stem van zanger John een speciaal accentje bevat. Zijn stem valt volgens mij op een bepaalde manier te vergelijken met deze van frontman Phil Rind van de Amerikaanse band Sacred Reich tijdens zijn performance op het album “Heal” uit 1996, maar dan wat ruwer.
Tien liedjes zijn hoorbaar op deze schijf en het geheel klinkt lekker…In vergelijking met hun voorgaande album klinkt hun muziek wat voller van klank, en het gitaargeweld dat hoorbaar is toont aan dat ze een grote stap vooruit hebben gezet. De riffs zijn snedig, luister maar naar “Centerfold” waarvan niet weg te steken valt dat hij in je hoofd blijft hangen, “Hero Tolerance” met zijn slopende riff die het nummer opwaardeert en de gitaaropbouw in het openingsnummer “The Power and the Strength” die de drumstart geweldig aanvult!
Andere hitjes op deze plaat zijn ongetwijfeld “Sense of Honour” die rechtdoor en opzwepend is, het meer melodisch getinte “Good for Nothing” waar dit viertal van jetje geeft, en de afsluiter “Death by Broken Heart” waarbij de zang op een ietwat andere manier tot uiting komt.
Kortom, dit is een album die velen zal/kan aanspreken met muzikanten die nog veel van zich zullen laten horen. Het beest in hen is inderdaad (her)ontwaakt!
Meer info: www.myspace.com/powerstrokespace
Dirk Da Davo … elektronica en wave zijn met elkaar verweven . Als stichtend lid van The Neon Judgement zijn ook op Neon Electronics de drummachines versmolten in een reeks ritmische elektronica ‘community’ songs, van synths’n’grooves, die donker, bezwerend, repetitief en opzwepend zijn . De wave en electroscene blijft mans hart & nieren , een Neon Judgement , die de link maakt met z’n tweede project doorheen knallende techno, elektrobeats, duistere synthesizerpartijen en mechanisch gescandeerde teksten. Een jaren ’80 elektronica die de brug maakt met trancegerichte, pulserende, doordrammende beats. ‘Keylogger’ is een concept van elektronische wave en sluit jonge wolven als Radical G en Bodyspasm in de armen, wat de dark electro en de kille electrobeats warmer , funkier en spacier maakt en richting dansvloer brengt. Met medewerking ook van JM Aerts en een doorleefde cover van “The fear in my heart” van Luc Van Acker . Als bonus aanstekelijke en opborrelende deephousetracks.
Info op http://www.dancedelicd.com
De combinatie van klassieke scholing en de drang naar experiment levert muziek op die laveert tussen avantgarde, sfeervolle soundscapes en poprock . Niet toevallig vinden haar composities de weg naar het theater , in de zin van dat ze een mate van vaudeville , cabaret en dramatiek ademen . Verrassend in zijn geheel door de wendingen, die gaan van eenvoudig, lief en zacht naar rauw, hard, bruut en complex. . Het album werd opgenomen in de studio van Einstürzende Neubauten, en zowat alles wat te horen is op het album werd gecomponeerd en ingespeeld door Liesa zelf . Af en toe werd de multi-instrumentaliste bijgestaan (o.m. door een Berlijns kinderkoor en door de muzikanten van DAAU) om haar geluid nog dieper en intenser te laten klinken. Ingenieus gebruik van loops en effecten , een onvoorspelbaar, maar uitgekiend vioolgeluid en haar breekbare stem zorgen voor een apart intrigerend album .
Naast haar muzikale bezigheid vroeg ze aan tien kunstenaars om aan elk een nummer een visueel luik te breien (Almost Cinema) . Ze blijft ook ze actief als actrice . Een bezige bij op verschillende vlakken alvast!
http://www.liesavanderaa.be
Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) vallen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony& The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr. ‘Hilfe kommt’ uit 2009 was hun derde cd, die in de picture stond.
De heren hebben een volgend ‘opvallend’ werkstuk uit ‘Saga (Opera feat. Box)’, die richting cabaret, vaudeville, opera en barok uitgaan . Zelf omschrijven ze het als muziek zonder acteerwerk. Het volle stemgeluid en de theatrale voordracht van Frateur (rauw én opera gestemd) is bepalend voor de ‘luister’/’hoor’/ balladdramatiek die de songs ademen, verhalen van bekende IJslandse en Groenlandse heldendichten als van de Germaanse godin Saga, die naar de dag van vandaag zijn vertaald . Het donkere kantje en het vleugje experiment blijven mooi bewaard in de aangrijpende sound. Met de andere groepsleden stelden ze live al af en toe iets voor . Het klassiek geschoolde Baroque Orchestration X vult live aan. Eén trip, één geluid , sp(r)ookjesachtig … Dez Mona speelt in op het gemoed en ontroert …
http://www.dezmona.com
Vijf Rockers … Vijf Ronny’s en drie RRR-en in de groepsnaam . RRR Rockt en ze duRven stevig te Rocken . Inderdaad de dRie nummers balanceren tussen de stoner van Kyuss en de hard rockende stijl van Channel Zero . Onversneden, opwindende en broeierige rock met boeiende, scheurende , doorleefde riffs . Verder zijn Thin L!izzy, Melvins, Masters of Reality, The Cult en QOSA invloedrijk. Benieuwd hoe zij zullen evolueren …
http://www.myspace.com/ronnysremovablerodeo
Nederlands 
Français 
