Cactusfestival Brugge 2012 - vrijdag 06 juli 2012
Cactusfestival Brugge 2012
De 31ste editie van het Brugse Cactusfestival had dit jaar met fikse regenbuien af te rekenen, maar de Cactus bezoeker liet zich niet ontmoedigen. Ruim 20000 bezoekers over de drie dagen (een kwart minder dan vorig jaar , maar daar zit het weer voor iets tussen …) konden genieten van het brede muzikale recept dat de organisatie steeds biedt. En dat wordt gewaardeerd . Cactus wentelt zich in zijn relatieve kleinschaligheid.
… ‘Hear, See, Feel the world’ luidt hun credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek, wat de variëteit onderstreept. De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijkheid en … kindvriendelijk.
… ‘a likely European small festival’ … het blijft de crew van Cactus een hart onder de riem …
Het muziekminnende publiek liet zich niet kennen; er was veel goede muziek over de drie dagen én artiesten die niet teleurstelden!
Een overzicht
dag 1 – vrijdag 6 juli 2012
Vrijdag 6 juli 2012, 15u - De deuren van een vers geprepareerde Cactuseditie worden opengezet. De crew heeft er zin in en dat is te merken aan hun (nog frisse) uitstraling en grote inzet. Zoals elk jaar is het festivalterrein mooi aangekleed vol leuke elementen. De jonge uilen kijken de kat uit de boom en de flamingo pikt een stukje sfeer mee . De overheerlijke geuren op het terrein doen je al watertanden van bij het binnenkomen en de kinderen gaan weer van start met een race om de meeste bekers ( meeste centjes).
Dat deze editie met wat commotie van start ging kon je hier en daar horen waaien. Base die zijn geldkraan plots toeschroefde, de minder grote ticketverkoop, enkele groepen die er de bons aan gaven en het weer dat niet goed wist wat het wou. Maar dit alles deerde niet aan de eerste gezellige en toch wel geslaagde dag van Cactus 2012.
Om 16.10u gaf presentator Christof Lambrecht het startschot. “Kom gerust wat dichter” om van de eerste groep van deze dag Vintage trouble te kunnen proeven. De Soulband uit LA , klaar voor een feestje, bracht meteen een lichte schwung in de toen nog kleine menigte. Ty Taylor en zijn band waren allen sjiek uitgedost in pak met das, strik of foulard. Het zorgde voor een mooi ogend geheel en de ‘shakin’moves’ maakten het des te aangenamer.” I wanna hear you! I wanna hear you!” Let’s dance for the sun, let your bodies groovin’. Waarbij menig inpikten op zijn voorstel. Hij deed een knieval tijdens een nummer dat zijn vader ooit schreef voor zijn moeder. “ Nancy Lee”. Iets later tijdens hun set vertelde hij over hoe belangrijk het volgende nummer voor hen was dat ging over ‘hoe we mensen die het moeilijk hebben kunnen overtuigen dat het ooit beter zal gaan’, “ Nobody told me”. The vintage trouble speelde een goede set waarin de energie van de groep spontaan op het volk werd overgedragen en de sfeer goed zat. Een fijne starter van de dag… Uitnodigend naar wat nog komen moest.
Christof Lambrecht gaf ons ter ore dat hij Cactus een schitterend festival vindt waarbij er geen gedoe is met verschillende podia en honderden groepen en dat er goed klinkend vrouwenvolk geprogrammeerd stond was zeker. Daar zorgde o.a. Trixie Whitley met haar onweerstaanbare stem voor. Het terrein begon dan ook langzamerhand vol te lopen met luttele fans. Velen hadden al over Trixie gehoord, maar wisten niet wat ze mochten verwachten. Een oude zwarte heer? Een funky jonge kerel of toch een jonge dame? De naam deed ons niet direct linken aan een schone jonge blonde. Ze bespeelde de gitaar afwisselend met piano waarop haar eerste enthousiasme voor een valse noot zorgde en een shit weerklonk door de micro. Eer verdiende ze, ook toen de eerste regendruppels zich boven Brugge verspreidden. Paraplu’s kwamen boven, maar de meesten bleven verder genieten van een hevige noot met af en toe een krachtige soulvolle stem. In het najaar verschijnt haar nieuwe cd. Ze kon niet langer wachten om dit nieuwtje met ons te delen. Met haar songs waarin ze haar ziel open en bloot legt, heeft ze zeker liefhebbers kunnen overtuigen deze plaat in huis te halen …
Shantel- Bucovina club orkestar was de entree voor een zigeunerfeestje, weliswaar in de regen. Dit deerde niet één. Hun hits “Disko Partizani”, “Planet Paprika” en “Disko Boy” bezorgden velen een onvergetelijke regendans. De vrolijke sfeer voor het podium met ‘bigsmilende’ gezichten en de handen in de lucht, werd af en toe stilgelegd door te langgerekte intermezzo’s en rustigere nummers. Shantel, voor velen een ontdekking voor anderen reeds voorspelbaarheid, liet de regen verdwijnen en de zon verschijnen. Zijn orkestar beleefde evenveel plezier op het podium als wij ervoor. Zijn zangeres/danseres zorgde voor wat Oosterse fijnogende gypsidanspasjes, Stefan imponeerde , vooral vrouwen, en kreeg als kleinste van de band het publiek in hurkzit. Als afsluiter, haalde hij enthousiaste en heupzwepende dames op het podium en creëerde hij een feestje onder een champagne gordijn. Een fijne afsluiter van een concert met ups and downs waarin er nood is aan wat vernieuwing( voor diegenen die hem reeds eerder zagen). Toch was dit exclusief concert de oorzaak van een opgewekt goed gevoel die hij ieder in het park had bezorgd.
“Een kwakkelzomer vergezeld van muziek die de temperatuur in ons hart tot 30° doet stijgen. Dit kon alleen die avond in het Minnewaterpark. Na de heupbewegingen op muziek van Shantel was het nu meewiegen op better and hotter van ‘la Emiliana Torrrrrrini’.” De IJslandse Emilana Torrini waarvan iedereen haar grote hit “Jungle Drum” kent heeft meer dan dat alleen in haar mars. Al moeten we spreken van iets meer ingetogen nummers. Songs waarin je wordt gewiegd door sobere muziek aangelengd met haar eervolle stem. Jammer dat de ondergrond al iets te doorweekt was want dit concert nodigde uit om rustig te gaan zitten of liggen en weg te dromen. Emiliana stond er, volledig in haar eigen wereld, zingend met gesloten ogen, in alle eenvoud en met brede glimlach ...
Zelf genoot ze ten volle en was ze blij hier te mogen zijn, sprak ze in haar Engels met grappig accent. Het publiek werd af en toe wakker geschud door opgewekte vlottere ritmes , een toets van reggae en stemnuances om U tegen te zeggen. De menigte hield niet altijd de aandacht, misschien klonk het geheeld net iets te rustig en het zelfde klinkend. Maar voor “Jungle Drum” gingen de toeschouwers dan wel weer uit hun dak. Allen meezingend met de woordspelingen die van Torrinis tong rolden als nooit tevoren. Ze sloot af met “Heard it all” begeleid door het een ritmisch handgeklap uit het publiek. Een mooi concert vol soberheid gekleurd met een pracht van een stem .
The Tings Tings moesten het ‘gat’ van de avond dichten. Door de annulatie van het concert van Paolo Nutini werden zij op het laatste nippertje gekaapt. Van bij de eerste drumslag tot bij de laatste muzieknoot hadden ze het publiek met zich mee “ What a warm welcome”. Een ideale set om de eerste avond van deze editie om te toveren in een rockparty waarbij de ene na de andere hit werd afgevuurd. Voor velen verrassend hoeveel hits deze Britse 2-koppige band uit Engeland reeds hebben gemaakt. Nog meer spectaculair was hetgeen ze samen uit hun drum, stem en vele gitaren lieten klinken. De Roadie had zijn werk met het steeds wisselen van gitaar, micro, bastrom,… Het charme-offensief van Katie White, ogend als een echt tiener met pet, te kort broekje en glittervestje, kwam toen ze het publiek aansprak met een voorbereidde speech in het ( gebrekkig) Nederlands. Onder tromgeroffel van Jules de Martino met opgetrokken witte kousen, werd het tweede album gepromoot waarop we even hebben moeten wachten. Naast drums en gitaar kwamen ook de koebel, de basgitaar en drumcomputer op de voorgrond.
Dit prettig gestoorde duo toverde met hun hit “ Hands” het modderpoel wordende terrein om in een heuse housetempel. Wellicht hebben de ramen in het begijnhofpark dit niet overleefd. Met hun laatste nummer “Thats not my name” over die ‘invisible feeling’ sloten ze hun set af waarbij Nutini al lang werd vergeten.
Als afsluiter van de dag zou Razorlight de headliner moeten worden. Na The Ting Tings was die klus nog moeilijk te klaren. De mannen van Razorlight kregen al heel wat bekijks achter de schermen door hun opvallende tenue’s. Op het podium zorgde dit voor een mengelmoes van kledingstijlen. De bassist droeg een dierenvel en een hoofdband met hoorns en pluimen. De gitarist leek wel een goochelaar en de saxofonist droeg een paars ( sixties) maatpak waarvan de maten tekort schoten aan de broekspijpen. Centraal stonden vooral de blote basten van de muzikanten. Hoe verder de set hoe meer blote bovenlijven we te zien kregen. Dit uitte zich als een soort nonchalance terwijl het mooiogend bedoeld was?
De Britse popband toonde zich eerder arrogant en Johnny Borrell met zijn grote mond, maar net niet groot genoeg als die van Mick Jagger, liet dit ook horen. Mr. Björn Agren liet zijn gitaarsjingles vlotjes rollen en nam tussendoor vaak de overhand waardoor de kwaliteit van hun muziek toch wel bevestigd werd. Naast “In the morning” dat goed onthaald werd en het bekende up tempo nummer “Girl Like you” van E. Collins, bleef de rest van de set bijna enkel toegankelijk voor de luttele fans die zich aanwezig toonden. Pas tijdens de bisnummers “Wire to wire” en “America” werd het publiek gepaaid, alhoewel sommigen Razorlight al de rug hadden toegekeerd.
Een afsluiter van formaat maar niet groot genoeg om een hoogtepunt van de avond te kunnen zijn. Laten we het zo stellen dat de eerste dag Cactus geslaagd was. Het terrein stond hoe later hoe beter gevuld, voor ieder een deuntje muziek en meer zon dan regen. Uitkijkend naar wat het vervolg van deze editie zou brengen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2012/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Gent Jazz Festival 2012 - Wayne Shorter Quartet : ongewoon adembenemend
Gent Jazz Festival 2012
Na al twee dagen doorregend, maar toch verwend te worden met het goede weer van onder andere Paco , Brad Mehldau en Jim Hall-Scott was het verlangen naar wat zonder twijfel een zoveelste hoogtepunt is geworden. Schauvlieghe noch de slechtgeluimde weergoden hebben de pret niet kunnen bederven.
We werden al heerlijk opgewarmd met Dave Douglas and Joe Lovano Quintet. Saxofonist Joe en trompettist Dave lijken onvermoeibaar , zijn uniek in hun samenspel en brengen op een big band gestoelde heerlijke energieke mix van hard tot zacht, van mainstream tot experimenteel . Locomotief Joey Baron hield alles strak in de hand en zette meteen het energiepeil op elf. Ze waren maar al te blij dat ze in het voorprogramma van hun held Wayne Shorter konden spelen.
Line up: Joe Lovano (saxofoons, clarinet, aulochrome), Dave Douglas (trompet), Lawrence Fields (piano), Linda Oh (bas), Joey Baron (drums)
Play List: Sound Prints, Sprints, Fiull Moon, Power ranger, Ups and Downs, High Noon, Libra, Newark Flash
Net voor het optreden van Wayne Shorter werden de Sabam Jazz Awards uitgereikt aan Kris Defoort en de jonge Gentenaar Lander Gyselinck. Jacobien Tamsma werd uitgeroepen tot ‘Muze van Sabam’.
We moeten de intussen 79 jaar jonge jazzsaxofonist en –componist Wayne Shorter niet meer voorstellen. Met zijn in 2001 opgerichte akoestisch kwartet, vooral jongere gedreven en erudiete muzikanten, is Wayne aan zijn tweede jeugd begonnen en laat hij ons genieten van zijn typische en ietwat eigenzinnige composities. We hebben een van de meest extraordinaire concerten in de geschiedenis van het festival gezien, waarbij hij, zoals zijn grote baas Miles Davis, niet teert op zijn verleden maar zichzelf in vraag blijft stellen en met zijn muzikanten op ontdekkingsreis blijft gaan. Zijn thema’s dienen enkel maar als kapstokjes. Hier en daar verschijnen en verdwijnen familiaire melodieën. Hij bespeelt zijn sopraansax als was het de natuurlijkheid zelve . Het geheel klinkt vaak futuristisch en we zien al ras hier en daar waar ons ander icoon Herbie zijn mosterd haalt. Rossy drumde voor de tweede keer mee, leek in het begin wat onwennig maar wist met verve Shorters muziek met de nodige power te onderstrepen.
Vier jaar na zijn overigens ook exorbitante passage kreeg hij meer dan terecht van het dolenthousiaste publiek een staande ovatie.
Line up: Wayne Shorter (saxofoons), Danilo Perez (piano), Jorge Rossy (drums), John Patitucci (bas)
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Rock Zottegem 2012 – vrijdag 6 juli 2012 – Rock rules!
Rock Zottegem 2012
De uiteenlopende programmatie zint de festivalganger van Rock Zottegem wel , want net vóór de 20 kaarsjes worden uitgeblazen volgend jaar was het festival uitverkocht . Rock Zottegem is opnieuw gegroeid en noteerde wel 25000 bezoekers . Rock Zottegem en z’n publiek houden van contrasten … én van sfeer en gezelligheid . De regen was geen spelbreker. Iedereen vindt hier z’n gading en dat wordt gesmaakt en geapprecieerd . Dat was wel duidelijk na een Rockend Weekendje Zottegem. We waren er alvast bij om dag 1 op te volgen.
dag 1 – vrijdag 6 juli 2012
De Belgische Bed Rugs en Geppetto & The Whales openden de eerste festivaldag. Twee beloftevolle bands trouwens . Bed Rugs kwamen aandraven met de plaat ‘8th cloud’. De invloed van Metal Molly van Pascal Deweze is hier onmiskenbaar te horen , alsook de Britse Last Shadow Puppets , Miles Kane en Noel Gallagher; natuurlijk kun je niet omheen de Beatles en Beach Boys als ankerpunt. Een boeiende afwisseling van snedige , weerbarstige gitaarrock en sfeervolle popsongs, die elan hadden door de meerstemmige zang. Een eerste fijne opwarmer .
Een even fijn en gezellige band is Geppetto & The Whales . Terecht stonden ze in de Rock Rally finale en hebben ze met “Oh my God” en “Juno” twee leuke singles uit. Een aangenaam gezelschap die een ontspannende set van lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en dromerige indie/americana speelde, uptempo ritmes kon hebben en ontroerde, gedragen door een puike samenzang. Ze maakten een goede festivalbeurt …
Na een paar regenbuien kwam dan de stevige rock boven water. De Heideroosjes zijn aan een uitgebreide afscheidstour begonnen die in september eindigt met twee (uitverkochte) optredens in de AB. Ze hebben er al een pak optredens opzitten in ons landje . Sinds de aftrap op Groezrock is het nog niet gestopt . En ze gaan even gretig en gemotiveerd te werk. De Heideroosjes houden van België en het publiek houdt van Marco Roelofs en de zijnen . Als Duracell konijnen daverden zij op het podium. Een paar nieuwe songs van ‘Ceasefire’ hoorden we; daarna was het volop feest met een ‘greatest hits’ reeks in snelvaart tempo als “Break the public peace”, “Scapegoat revolution”, “We’re all fucked up” , “I’m not deaf” , de vuistsong “Damclub hooligan”, het leuke “Tering tyfus takketrut” en de samenhorigheidssong bij uitstek “United scum”. Een festivalband die we zullen missen in de toekomst, ook al zijn het ‘Hollanders’ …
Het Braziliaanse Sepultura heeft de laatste van de twee broers Cavelera, den Igor, ook verloren . Btw Zanger en broer Max komt de volgende dag op RZ aandraven met de metal van Soulfly. Intussen heeft zanger Derrick Green al evenveel platen als Max vol gebruld onder het ‘nieuwe’ Sepultura en is hij samen met de twee oorspronkelijke nog van de band, Andreas Kisser en Paulo Jr. Vorig jaar was er nog de cd ‘Kairos’ ; waaruit ze vanavond matig putten met een thrashy en metalcore neigende “Mask” en de titelsong. Verder graaft Sepultura in hun rijkelijk oeuvre, waarbij eerlijkheidshalve het oude werk het meest beklijft en intrigeert. Nummers als “Refuge/resist”, “Territory”, “Arise” en de classics “Ratamahatta” en “Roots bloody roots” , met die typische blikkerige tribaldrums, ontbraken niet in het concept. Metalfreaks werden hier op hun wenken bediend.
Rock’n’roll pur sang … de strak in het pak zittende heren van Triggerfinger pluggen hun instrumenten in en spelen, zonder scrupules, een uurtje onvervalste rock’n’roll . Scherp, retestrak, zompig, rauw, ruw, maar met een zacht zalvend randje, wat een broeierige, slepende intensiteit biedt . En die power ‘triggert’ nu net het publiek, meer moet dat soms niet zijn om de tent te doen ontploffen . Hier was het meeste publiek voor gekomen . Een knallende , energieke set waarbij Triggerfinger de snaren strak gespannen hield, “I’m coming for you”, “Let it ride”, “All this dancing around” en “First taste” . Uitzinnig werden ze onthaald . Ook de paar nummers met een slepende , spannende opbouw intrigeerden en gingen van een sobere naar een explosieve instrumentatie. De sfeervolle, sympathieke Lykki Li cover “I follow rivers” was een aangenaam rustpunt. Een stomend concert dus daar in Rock Zottegem, met een dosis show. Sjeik!
Dit jaar was het onder andere The Human League die voor de portie Eighties zorgde. Een geslaagde keuze want de band onder leiding van Philip Oakey, heeft nog niets aan kwaliteit ingeboet. Vorig jaar brachten ze een nieuwe cd uit, ‘Credo’, en het was de daaraan gekoppelde tour die hen nu ook op Rock Zottegem bracht.
Uit deze laatste cd brachten ze “Never let me go”, “Egomaniac” en “Night People”. Maar het waren toch vooral de klassiekers die het publiek konden doen loskomen: “The Lebanon”, “Human”, “Fascination”, “Mirror man” en de rits classics van hun memorabele ‘Dare’ album (’81) (“The sound of the crowd”, “Open yr heart”, “Seconds” en “Love Action”); vooral hun grootste hit “Don’ You Want Me” werd luidkeels meegezongen. Met “Being Boiled” en “Together in Electric Dreams” werd het optreden op passende manier afgesloten. Aan de zijde van Oakey hebben we Joanne en de forser uitgebouwde Susanne, en zij hebben die sensuele danspasjes nog niet verleerd.
Tot slot kregen de danslustigen hun portie met The Subs , ‘beatbastards’ die hun publiek entertainen. Een mixmax , pompende beats en een soort voodootrance die de boel opzweepten en deden ontploffen . De rock werd door The Subs door de mallemolen gehaald . Het vuurtje was die nacht duidelijk niet uitgedoofd . Dag 1 werd mooi besloten …
Neem gerust een kijkje naar de pics van dag 1 en dag 2
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-zottegem-2012/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Gent Jazz Festival 2012 – Genialiteit – Brad Melhdau
Gent Jazz Festival 2012
Dag twee, stralende zon, al konden we het ook vandaag niet helemaal droog houden op de Bijloke. Op het programma vandaag niemand minder dan Brad Mehldau, -daar zijn we ook voor gekomen -, voorafgegaan door GRETCHEN PARLATO en gevolgd door JIM HALL.
BRAD MELHDAU was niet aan zijn proefstuk toe op Gent Jazz . Tijdens zijn vorige passages bewees de man toen al dat zijn pianospel uniek was, en met zijn trio onnavolgbaar. Velen hebben hier dan ook hun mosterd gehaald, en we denken in de eerste plaats aan onze eigen Jef Neve.
Dankzij zijn Nederlandse vrouw, slaagt Mehldau erin om de fans in onze eigen taal toe te spreken, al duurde het wel een nummer of 5 eer het zo ver was. Of waren het er 6? Hij wist het zelf ook niet zo goed meer. Bewijs van zijn muzikaliteit en honger naar de juiste compositie op het juiste moment.
Mehldau werd zoals steeds bijgestaan door Larry Grenadier op bas en Jef Ballard op drums. Stuk voor stuk raspaardjes, die Mehldau’s muziek helpen doen uitgroeien tot een subtiele mix van melancholie, romantiek en forse swing.
Het is ronduit indrukwekkend te zien hoe de drie zich focussen op de song, en er als het ware inkruipen, hem ontleden/ontbloten, om dan uit te pakken met finales, waar de gensters van afvliegen. Ronduit schitterende pareltjes, stuk voor stuk.
“Dreams catch” pakt je ogenblikkelijk mee op Mehldau’s muzikale trip: zijn eigenzinnige wijze van spelen, zijn focus op het pianospel en het gemak waarmee hij de andere muzikanten groet en toelaat in het stuk te komen. Getormenteerde ziel, die Mehldau – ooit op de slechte weg in een lang verleden - , nu gewapend met sterk songs en een zwarte vleugel, klaar om opnieuw Gentjazz in te pakken.
Bij de voorstelling van de songs wist hij zelfs niet goed meer in welke volgorde hij ze had gespeeld. Bij het inzetten van een standard van Charlie Parker, verraste hij zichzelf en zijn muzikanten door plots een totaal andere weg in te slaan. Het publiek genoot ervan. Ik noem het ‘go with the flow’ en net dat spelen wat op dat moment moet gebracht worden. Alsof hij niet anders kan dan zijn vingers volgen wat ze hem dirigeren te spelen. Fantastisch! Het werd uiteindelijk “The bitter sweat”.
“Unrecorded’, ‘I concentrate on you” – een prachtige ballad van Cole Porter, die we vorig jaar nog in een versie van Philip Cathérine mochten aanhoren en zijn immer “Alone together” – altijd op de setlist terug te vinden, zijn aaneensluitende parels.
Mijn held heeft me opnieuw niet in de steek gelaten. Ik kijk uit naar zijn volgende passage en velen met me.
SET LIST
Dream Sketch Brad Mehldau Brad Mehldau
Unrequited Brad Mehldau Brad Mehldau
Bittersweet Cedar Walton Brad Mehldau
I concentrate on you Cole Porter Brad Mehldau
Alone together Arthur Schwartz Brad Mehldau
I fall in love too easily Jerome Kern Brad Mehldau
It might as well be spring Rodgers and Hammerstein Brad Mehldau
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2012 – Paco de Lucia - Miguel Zenon Quartet
Gent Jazz Festival 2012
Gent Jazz Festival is ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde binnen het festivallandschap. Op deze 11de editie, zoals steeds een weekje standard/traditional jazz, vanaf volgende woensdag gaat de organisatie wat breder organiseren, en komen ook andere genres aan bod.
Zoals steeds wil men met Gent Jazz het genre in de vitrine plaatsen en krijgen jonge Belgische muzikanten de kans zich te tonen aan het publiek.
Een ware wolkbreuk gisteren bij de start. Nog voor het festival werd in gang gefloten, werd de Bijlokesite herschapen in iets wat het midden houdt tussen de gemiddelde zwemvijver en een forelkwekerij. Lees: massa’s water.
Het was niettemin opnieuw iemand van eigen kweek die de- toen nog té grote- tent, mocht gaan opwarmen. Ieder jaar passeren er voor oningewijden zoals ik, telkens van die zogezegd ongekende namen, tot je gaat kijken naar hun palmares. Daar kan je enkel maar ‘U’ tegen zeggen, mijn gedacht.
IGOR GEHENET is zo’n naam, en de man is Luikenaar en bespeelt het klavier. Hij won ooit de Sabam Jazz award voor jong talent en dat laatste heeft de man in overschot. Samen met Teun Verbruggen op drums en Sam Gerstmans op bas vormt hij een TRIO, die schoorvoetend op gang kwam (ja, met zo’n weer…), maar er gaandeweg in slaagde de voor de helft gevulde tent te vermaken.
Gehenot toont invloeden van o.a. Brad Melhdau, Jef Neve en de ECM-pianisten. Maar hij kan ook met veel punch spelen en schuwt aanstekelijke grooves niet. Er zit in hem evenveel lyriek en sensibiliteit als opwinding en zin om gek te doen. Teun Verbruggen ken je vooral als de drummer van Jeff Neve.
De beurt dan aan het MIGUEL ZENON QUARTET. De organsiatie gaat wat zuiders gaan programmeren, omdat de afsluiter van straks, ook die richting uitgaat.
MIGUEL ZENON is één van de toonaangevende saxofonisten van zijn generatie. De man is Portoricaan, en brengt een mix van Latijns-Amerikaanse – Portoricaanse – traditie en jazz.
Hij brengt o.a. werk van Portoricaanse componisten, zoals “Waves and Sand” en “Tevez”. In “Silenzio” gaat ie helemaal de salsatoer op. Check out zijn laatste plaat : ‘Al adentro’.
Al had ik hier eigenlijk wel iets méér van verwacht. Het concert bleef maar wat op zijn gat zitten, ondanks goeie pogingen van strakke drummer Henry Cole en de zichtbaar overgetalenteerde pianist Louis Perdomo. Te vaak bleef hij oeverloos soleren, tot het weer de beurt was aan Zenon om over te nemen. Beetje voorspelbaar op den duur. Maar zijn palmares nemen ze hem niet meer af: speelde o.a. samen met de groten der aarde: Brian Blade en Dave Douglas.
Het décor waarin Flamenco-artiesten doorgaans optreden moet steeds worden aangepast aan de zuiderse temperaturen van Andaloucia. Zo ook gisteren, waar twee containers palmbomen werden aangevoerd, om het hen wat aangenamer te maken. Alsof het een show betrof voor de Spaanse nationale omroep.
Het was koud, en er viel opnieuw iets uit de lucht die verdacht veel op regen leek…
Hen, dat zijn/ is PACO DE LUCIA. Getalenteerd Flamenco-gitarist, ondertussen 64 (maar de Spaanse zon doet hem nog 20 jaar ouder lijken), heeft de Flamenco met de paplepel meegekregen en ook voor een stuk heruitgevonden. Met zijn Flamenco Nueovo reist hij ondertussen al decennia lang de wereld rond.
Hij haalde mee de flamenco uit het verdomhoekje en verfijnde het genre tot gerespecteerde muziek. Hij ging geregeld op een kruispunt staan, waar hij klassieke muziek, jazz en fusion ontmoette.
Zijn band is samengesteld uit hijzelf, en een tweede gitarist (Antonio Sanchez – een Spanjaard als je het mij vraagt), Antonio Serrano op keyboards en harmonica, Alain Perez op bas en Pirana op percussie. Hij vult de band ook aan met zangers en Flamenco dansers.
De tent is voor het eerst helemaal volgelopen. Hij heeft dan ook samengewerkt met Chick Corea en grote gitaarmeesters als John Mc Laughlin en Larry Coryell. Steeds hield hij trouw aan zijn roots vast, al sijpelt de jazz hier en daar binnen in zijn composities.
Paco de Lucia is aangenaam om naar te kijken en te luisteren, al moet je écht van het genre houden. Het is zijn wonderlijke gitaarspel die me vooral in de ban houdt. Het gezang die erbij komt is overdonderend en het lijkt wel een klaagzang.
Als De Lucia gitaar speelt lijkt hij wel een te worden met zijn instrument. Met virtuoze versieringen, veel melancholie, razendsnelle loopjes, scherpe ritmes, forse explosies en majestueuze akkoorden beheerst hij het spel tot in alle finesses.
Beetje rare eerste dag. De regen zal er voor een deel tussen zitten. Flamenco in de regen, het is als een tang op een varken. Tomorrow is another day! Het wordt uitkijken naar Jim Hall en Brad Mehldau !
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Le Splendid in Lille is een concertzaal waar je er niet meteen ééntje zou verwachten. Een gebouwtje met een relatief kleine ingang herbergt grotendeels ondergronds een charmant concertzaaltje, en op 3 juli 2012 was dat zaaltje de setting voor het optreden van Stephen Marley.
Na een uitgebreide intro, waarin de Reggae-master zelf nog nergens te bespeuren is, is het zover. Na het huldigen van de Rastafarai-vlag komt Marley, zoals het een ‘Rasta-Man’ betaamd relaxed het podium op, en de sfeer is meteen gezet. Op de vraag: “Do you like Reggae Music?”, is het antwoord dan ook voorspelbaar. Het publiek weet duidelijk voor wie ze gekomen zijn, en het duurt dan ook geen volledig nummer voor de zaal verandert in één deinende massa, en al snel wijst de thermometer “marcelleke” aan. Marley en band (en misschien ook een beetje de lichtman van dienst) kleuren de zaal rood, geel en groen...
Mr. Marley is echter niet alleen gekomen. Hij laat zich voor de gelegenheid vergezellen door ‘Jasmin Karma’. Helaas is haar naam ook het meest interessante. Wat volgt is een weinig inspirerende popsong, die behalve het feit dat toevallig de begeleidingsband van Marley op het podium staat, weinig met reggae te maken heeft. Dat allemaal tot daaraan toe, ware het niet dat Miss Karma ook niet echt in staat is om de toon te pakken te krijgen en heel het nummer zowat onderaan de zanglijn bungelt.
Het publiek trekt er zich gelukkig niet al te veel van aan en de sfeer heeft er niet echt onder te lijden. Ze gaan gewoon verder. Dat Stephen de zoon is van één van ’s werelds grootste reggae-iconen ooit, dat hoef ik waarschijnlijk aan niemand meer te vertellen, maar hijzelf benadrukt dat toch nog even met een ongelooflijk getrouwe versie van papa’s “Buffalo Soldier”. Ook het veelzeggende “No cigarette smoking in my room” kan op de nodige respons rekenen.
Tijd voor afwisseling. Deze keer in de vorm van mondharmonica, en die mens heeft dat duidelijk nog gedaan. Een soort vreemde mix van blues en reggae is het logische gevolg, maar werken doet het zeker.
Al bij al een apart concert, en al zal Stephen (net zoals al Bob’s andere nakomelingen) muzikaal altijd een beetje naast zijn vader gezet worden, Le Splendid heeft er duidelijk van genoten.
Peace man!!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stephen-marley-03-07-2012/
Organisatie: Break Productions, Lille
Mother/Destroyer, een band met voormalige leden van Black Moth en Jon Jones and the Beatniks Movement, brachten hun debuut EP ‘Mother/Destroyer’ eind maart uit. Ze zijn afkomstig uit Leeds waar jaarlijks het beruchte Leedsfestival plaatsvindt.
Mother/Destroyer is een opkomende band, die heel wat meer aandacht verdient. De rode draad in hun nummers is pure energie. Met drie bandleden brengen ze een doordachte chaos aan rock, noise en heavy not metal geluiden. Ze nemen je mee in een waanzinnige wildernis en vullen je oren met non stop noise. Nummer na nummer tonen ze aan dat ze weten waar stevige rockmuziek om draait.
Hun EP telt slechts vier nummers al fluisterden ze me toe dat ze volop bezig zijn met het werken aan nieuwe nummers. Paul Artrocker van Artrocker magazine gaf hun alvast al een plaats in zijn wekelijkse radioshow. Redenen genoeg dus om deze band door uw luidsprekers te draaien!
Je kan hun geweldige EP beluisteren op http://motherdestroyer.bandcamp.com/
Op hun Facebookpagina MotherDestroyer kan je hun updates volgen.
Wie heimwee heeft naar het einde van de ’70 en begin 80 jaren kan zijn hart ophalen aan deze cd. Een heleboel muzikale invloeden bepalen de sound van deze band. Post-Punk, New wave, flarden Joy Division, The Chills en de Velvet Underground, allemaal maken ze deel uit van het geluid van Opposite Sex. Beste nummers zijn “La Rat” , catchy indie pop met heerlijk valse zang, “Dada Creep”, gitaargedreven postpunk en “Vague Notion”, een bijna instrumentaal nummer in de traditie van Television en The Modern Lovers. Zeker een aanrader .
Miike Snow is een popelektronisch trio , bestaande uit twee Zweden en 1 Amerikaan . Van hun debuut onthielden we alvast de singles “Black & blue” en “Animal”. Ze slagen erin sferische, dromerige en beeldrijke melodieuze synthpop te brengen, met een bredere laag, die live forser en krachtiger durft te gaan en kan exploderen.
Ook op de opvolger behoudt het trio dezelfde lijn , en zijn de nummers ontspannend en onschuldig met een groovy ondertoon. Een handvol potentieel singles zijn terug te vinden als “Enter the joker’s lair” , “Vase” , “Bavarian 1” en “Paddling out “ . Op “Black tin box” komt Lykki Li zelfs langs.
‘Happy to you’ biedt lekker in het gehoor liggende pop , waarbij de songs live een handige draai kunnen hebben en leuke interventies krijgen .
Droompsychedelische pop is de term die we het best gebruiken voor Washed Out aka Ernest Greene uit Georgia . Het woord chillwave spreekt hij liever niet uit . Hoewel , dit is sferische muziek bij ondergaande zon : intieme en opzwepende lofi psychedelische synthpop en een zweverige, bedwelmende zang. Een paar songs als “Eyes be closed”, “Echoes” , “Soft” en “You & I” worden sterk aangevuld met galmende synths , percussie , onderliggende drones en zijn niet vies van wat bombast. Ze balanceren ergens tussen M83 en The Aloof .
De negen songs zijn alvast de moeite, hebben troeven in huis en smaken naar meer van deze elektronica wizzard .
Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , dit ervaren we met Django Django , die met de single “Default” , samen met “Little talks” van het IJslandse Of Monsters And Men , garant staan voor de meest jeukende lentekriebels. Ze werden één van de sterkst onthaalde bands in het voorjaar . Een schot in de roos . Ze bevestigen alvast met hun titelloos album. Django Django (d)jengelt!
Ze leveren een gevarieerd plaatje binnen de indie/synthpoppop af, die rijkelijk gecharmeerd wordt door pulserende beats, psychedelica, percussie en uitgeholde kokosnoten. Een brede muzikale horizont en een dosis inventiviteit. Catchy materiaal, waarbij naast “Default” , “Zumm zumm”, “Love’s dart” en “Wor” intrigeren door de repeterende, aanstekelijke, groovy ritmes .
We horen meeslepend, broeierig, opwindend materiaal door een spannend, speelse aanpak , niet vies van een vleugje melancholie.
‘Pop’ is wat Vincent Neff en de zijnen weten aan te bieden, die elan krijgen en opgehitst worden door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen , rocken door de elektrische en akoestische gitaren, en die kleur krijgen door de zweverige meerstemmige harmonieën.
Ze zijn niet vies van het oudere werk van The Feelies, indieband bij uitstek, en de rock’n’roll-ende billy van Ritchie Valens en Buddy Holly. Ook The Drums noteren we en de zandkorrels voelen we van de Beach Boys.
In de songs klinkt het elektronisch vernuft en de percussie in allerhande vormen door . Django Django tapt uit verschillende vaatjes en heeft hét alvast. Live mogen ze de ritmes nog meer laten exploderen. Een tip voor de volgende plaat?!
Get Your Gun bestaat uit broers Simon en Andreas Westmark en Søren Nørgaard afkomstig uit Denemarken. Ze stonden eerder dit jaar geprogrammeerd in Cafe Video waar ze een geweldige liveshow gaven. Eind mei was het dan zover, en brachten ze hun eerste EP uit onder dezelfde naam. Hun nummers brengen een combinatie van rauwe uitbarstingen van energie en monotone drones, in een spectrum van lawaai, wanhoop en passie. Goed te vergelijken met het geluid van postpunk uit de jaren 80, elektrische Americana en de surf noir uit B films. Dit is donkere, sombere rockmuziek geleverd door drie ambitieuze muzikanten.
Je kan hun album gratis downloaden als je naar deze link surft: http://getyourgun.bandcamp.com/
Op Facebook kan je hun vinden onder http://www.facebook.com/getyourgundk
Mummy Short Arms bracht eind mei hun debuutalbum” Old Jack’s Widowless Playhouse” uit, een dik jaar na hun singles “Cigarette Smuggling” en “Change”. Deze laatste werd door THE LIST in november 2011 uitverkozen tot single van de maand. Paul Artocker toonde zijn appreciatie door hun airplay te geven in z’n radioshow en hun te omschrijven als ‘the best band you haven’t yet heard’. Een uitspraak die je na het beluisteren van hun geweldig debuutalbum alleen maar kan bevestigen.
Mummy Short Arms heeft een bezetting van maar liefst zeven bandleden en zijn afkomstig uit Glasgow. Ze vinden hun inspiratie bij bands als Pixies, Talking Heads, Captain Beefheart en Sonic Youth en hun muziek werd al vergeleken met grote namen als The Velvet Underground en Tom Waits.
Allen’s rauwe, gierende stem doet erg denken aan deze van Isaac Brock van Modest Mouse en is dan ook het brandmerk van deze band. Ze brengen nummers die een melancholische vrolijkheid in zich dragen door gebruik te maken van onder andere een mondharmonica, en schurende gitaren die voor de nodige portie geweld zorgen.
Mummy Short Arms past perfect in het kader van een zomerse avond, waar vrienden rond een kampvuur zitten en het leven vieren.
Momenteel zijn er enkel optredens in de UK gepland, maar men kan enkel hopen dat Mummy Short Arms ooit voet mag zetten op Belgische grond.
Je kan hun op Facebook vinden onder deze link: http://www.facebook.com/mummyshortarms
Couleur Café 2012: zondag 1 juli 2012
Couleur Café 2012
dag 3 – zondag 1 juli 2012 - Onder de verwachtingen
Op zoek naar wat rustige muziek om deze derde dag van Couleur Café te beginnen kwam ik in de Phoenix tent bij Sebastian Sturm terecht. Deze jonge Duitse reggae artiest bracht ondertussen reeds drie felgesmaakte platen uit en live is de band steeds beter op elkaar ingespeeld. Binnen de roots reggae ligt er volgens mij voor deze jongeman nog een lange en mooie carrière in het verschiet. De Europese reggae scène leeft, zoveel is duidelijk!
In de Univers tent kwam ondertussen de Orquesta Buena Vista Social Club op visite. De Cubaanse diva Omara Portuondo was ook van de partij en zorgde voor de emotionele momenten tijdens deze intieme show. Door Ry Cooder op plaat gezet en ondertussen al jaren de hele wereld aan het rondtouren verloor de Buena Vista Social club de laatste jaren wel enkele belangrijke leden, toch staan er nog steeds voldoende levende legenden en talentvolle muzikanten op het podium om de traditie hoog te houden en de Cubaanse liefde te verspreiden. Bekende hits werden door het publiek enthousiast onthaald en de kranige danspasjes van de 82-jarige Omara zorgden voor de nodige hysterie. Iedereen aan de salsa en de cha cha cha tijdens de show van de Orquesta Buena Vista Social Club.
Terwijl op de mainstage de herenigde franse hiphop groep Zebda liet zien dat ze allemaal terug dikke vriendjes zijn, was het in de Phoenix tent de beurt aan The Peas Project. Deze 11-koppige, in fluo- veiligheidsvestjes gehulde, Brusselse big band bracht een stevige, vette funk show. Enkele jaren geleden nog als aanstormend talent op Couleur Café en na enkele jaren touren en rijpen nu dus klaar om een groter podium en een groter publiek te bespelen. De groep maakt soms zijstapjes richting dub en afrobeat en ook deze songs gingen er vlotjes in. Duidelijk een bende rasmuzikanten die muziek brengt die hun nauw aan het hart ligt. Peas!
De intimistische show van Brigitte stond voor mijn part wat te vroeg geprogrammeerd, misschien een kritiek dat voor nog wel meer artiesten opging. De warme offbeat a capella songs van de 2 Franse zangeressen had later op de avond waarschijnlijk beter tot zijn recht gekomen. De dames zijn fans van Brigitte Bardot en Marilyn Monroe en steken dat niet onder stoelen of banken. Talentvolle en aparte meisjes die grappige, slimme en mooie liedjes brengen en terwijl hun beste retro danspasjes uit de kast halen, meer moet dat soms niet zijn.
Bij optredens van Gogol Bordello is het circus meestal niet ver weg. Overal waar de Oekraïnse geboren entertainer Eugène Hütz en zijn gekke bende hun balkan mix brengen staat de weide binnen de kortste keren helemaal op stelten. Ook nu weer wisselden opgewekte dub, ska, balkan en rocksongs elkaar af en ging de frontman als een wildeman tekeer. Terwijl de wind meer en meer opstak op Couleur Café sleurde Gogol Bordello het publiek met gemak door het oog van de storm. Met de fles wijn in de hand!
Ayo mag door het Couleur Café publiek dan wel op handen gedragen worden, haar optreden van dit jaar bleef toch wel zwaar onder de verwachtingen. Deze keer koos de Duits-Nigeriaanse voor een meer intieme aanpak dan haar vorige doortocht, met een hoofdrol voor stem, gitaar en piano. Het frisse zomerkleedje en het trouwe publiek deden nog het beste vermoeden maar al snel werd de set een wat saaie, kleffe bedoening. Met momenten hoor je dat er talent zit in deze singer-songwriter maar live mag het toch allemaal wel een pak overtuigender.
Ben l’Oncle Soul is sinds zijn vorige doortocht op Couleur Café uitgegroeid tot een succesvol soul artiest. Zijn soul covers van bekende hits waren in het begin een slimme carrièrezet om nadien vlot over te schakelen naar meer en meer eigen materiaal. De show zondag miste echter dynamiek, warmte en gevoel. Zijn covers van “Seven Nation Army” en “Crazy” gaan er vlotjes in maar de boel lag veel te vaak stil en zijn eigen nummers bleven nooit echt hangen. Telkens weer uitkijken naar een cover om dan het publiek wel te zien meebrullen moet voor de man zelf ook niet altijd gezellig zijn, maar eerlijk, daar zorgt onze nonkel Ben zelf voor.
Aan de menigte die op het grote scherm naar de finale tussen Italië en Spanje aan het kijken was te zien, was ik niet de enige die het niet meer warm kreeg van de optredens. Misschien wat de teneur deze hele zondag op Couleur Café. Was het op zaterdag nog vechten om de titel “Beste Optreden”, dan speelden zondag heel wat groepen onder de verwachtingen en werd het publiek na drie dagen feesten wat moe. Toch een meer dan geslaagde editie met veel zon, volk, vrienden en goede optredens. De festivalzomer is nu helemaal begonnen ...
Neem gerust een kijkje naar de sfeerfoto’s
http://www.musiczine.net/nl/fotos/couleur-cafe-2012/
Neem gerust een kijkje naar de pics op de CC site http://www.couleurcafe.be
Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel
Nederlands 
Français 
