Graspop Metal Meeting 2012 – zondag 24 juni 2012
dag 3 - zondag 24/06/2012: Lemmy en Jamey, mannen zonder ego!
Ik werd wakker in mijn tent en hoorde de regendruppels neervallen…lang geleden dat ik nog eens Graspop mocht meemaken in zo’n weer. De regenjas ging rond mijn torso en half mottig vertrok ik richting het festival voor een warme chocomelk. Sebastian Bach, vooral gekend door mij als frontman van Skid Row, was er klaar voor op het hoofdpodium. En zoals velen hadden gehoopt, werden verschillende nummers van Skid Row gebracht. “Slave to the Grind” was zijn opener en damn, het blijft toch een onvergetelijk nummer die destijds werd neergepend. “18 and Life”, “Monkey Business”, “I Remember You” en “Youth Gone Wild” waren de andere nummers van deze legendarische band. In feite werden maar 2 nummers onder zijn eigen naam ten hore gebracht, maar niemand die daar volgens mij om maalde.

Reeds doorweekt stapte ik richting Marquee I waar Ugly Kid Joe zijn intrede maakte. Om eerlijk te zijn, ik kende maar twee nummers van de set nl. “Cats in the Cradle” (trouwens een cover van Harry Chapin) en “Everything about you”. Niet veel soeps in mijn opinie.

Europe was hierna aan zet, en dit trok er al wat meer op. Oké, het is ook al een band die vele stormen heeft overleefd, maar vandaag stonden ze er wel. Zanger Joey Tempest blijft er (alhoewel hij bijna vijftig is) uitzien als een jong veulen, dus vele vrouwelijke fans hadden zich wat dichter bij het podium gesetteld. De bekendste hits (“Superstitious”, “Rock the Night” en het bisnummer “The Final Countdown”) waren ook de leukste om te horen en ik vond dat ook Europe op een perfect tijdstip mocht aantreden. Enig nummer dat ik in feite wel heb gemist in hun set was “Carrie”…had toch wel gemogen vond ik want ik had mijn stembanden al ingesmeerd.

Na een pauze om op adem te komen was ik opnieuw paraat in Marquee I om Jon Olivia’s Pain te bekijken. De lichten gingen aan, en de blijde boodschap werd de wereld ingestuurd. Het album ‘Hall of the Mountain King’ van Savatage ging integraal gespeeld worden. Een verrassing van formaat en ik had er direct zin in bij de openingstonen van “Gutter Ballet”. De keyboardarrangementen waren hemels en namen me terug in de tijd toen Savatage één van mijn favoriete bands was.”Edge of Thorns”, “Strange Wings”, “Legions”, “The Price You Pay”, … noem maar op, allemaal klonken ze uitstekend. Maar het toppunt was uiteraard het titelnummer zelf (“Hall of the Mountain King”) waarin de riffs kwistig werden rondgestrooid en de zang van Jon Olivia bewees dat niemand Savatage vergeten is!

Machine Head was in aantocht en bracht veel kijklustigen op de been. Sinds enkele jaren opnieuw in de armen gesloten door vele fans en na het uitbrengen van enkele deftige albums kon het feestje van start gaan. “I Am Hell” van hun recentste plaat ‘Unto the Locust’ mocht de set starten, direct gevolgd door de hits “Old” en “Imperium”. De show op zich was niet slecht, maar ik kreeg er ook geen wow-gevoel van. Met “Aesthetics of Hate” ging het dak er wel af, net zoals bij “Halo”, maar het moment suprême hadden ze toch gespaard voor “Davidian” waarbij leden van Hatebreed ook mochten opdraven. Binnenkort op de Lokerse Feesten …

Gojira volgde direct na Machine Head, en de respons was niet zo als ik had gedacht. Waarschijnlijk zal de reden wel in de andere Marquee liggen, want daar stond Behemoth op de planken. Keuzes maken is niet altijd even simpel, maar ja, Gojira heb ik nog maar 1x op een slechte show kunnen betrappen en ook nu was hij best te pruimen.

Als je zin hebt in furieuze Rock ’n Roll, dan kon je niet om Motörhead heen. Lemmy keek over de menigte heen, plaatste zijn vingers in positie op zijn snaren, en deed wat hij het beste kan…de massa in extase brengen. “Bomber”, “Damage Case”, “Stay Clean”, “Metropolis”, “Over the Top”, “The Chase is Better than the Catch”, … allemaal werden ze genadeloos door je strot geramd, en absoluut niemand die een lelijk gezicht trok. Het weer was reeds opgeklaard en Lemmy bespeelde zijn basgitaar verder zoals hij (denk ik) zijn vrouwen behandeld. Ruw, maar o zo prachtig. De laatste drie nummers waren “Killed by Death” (met Whitfield Crane van Ugly Kid Joe), “Ace of Spades” (lekker vet) en “Overkill”. Van Motörhead kan je volgens mij nooit genoeg krijgen, want dit is steeds garantie op oorsuizingen.

Hatebreed stond eens niet op het hoofdpodium, maar mocht zijn boodschap verkondigen in Marquee II. Hardcore meets metal meets punk meets thrash…armen en benen vlogen vooraan in de lucht, maar ook achteraan in de tent ging men uit zijn dak. Hatebreed in een kleine ruimte, wees maar zeker dat ze dan nog bruter tekeergaan J
Als trouwe fan van Hatebreed beleefde ik de tijd van mijn leven, zeker als je dan nog bommen zoals “Never Let it Die”, “Before Dishonor”, “Tear it Down”, “Everyone Bleeds Now”, “Hands of a Dying Man”, “This is Now”, “Doomsayer” (wat blijft dit toch een immens nummer), “Defeatist”, “I Will Be Heard” en “Destroy Everything” naar je kop geslingerd krijgt. Mijn persoonlijke hoogtepunt was uiteraard “A Call For Blood” die nog steeds mijn bloed doet koken als ik het hoor. Spijtig dat je op festivals geen repeat-button hebt.

We keerden terug van Hatebreed, en tot mijn grote verbazing was Guns n’ Roses al begonnen!!??? Waren ze ziek misschien? Of wou meneer eens aantonen dat hij alles voor het zeggen heeft. Oké, hij heeft hiermee misschien zijn gram gehaald op het feit dat hij (terecht) afgerekend wordt op de vele malen dat hij het publiek liet wachten. Maar ook nu kon ik me niet van de indruk ontdoen dat hij totaal geen respect voor zijn fans heeft. Er was al 1 nummer afgehaspeld toen ik, samen met nog veel andere toekwamen en hij middenin “Welcome to the Jungle” zat.
Ik ga er niet verder over doorbomen, maar we zullen dan eens eerlijk zijn muziek analyseren. Zijn medekompanen zijn niet zo goed als hun voorgangers, dat staat buiten kijf, maar het verprutsen van solo’s kan toch echt niet door de beugel. Zanger Axl zag er in feite dan nog het beste uit, hij toonde zich vol fut en rende constant gans het podium af, en jongleerde met zijn statief. Enkel zijn stem was niet toonvast, en helaas voor hem valt dat nu eenmaal op. Hoogepunten waren er ook wel zoals bv. “Sweet Child O’ Mine”, “You Could be Mine” en “Knocking on Heaven’s Door”, omdat deze nummers nu eenmaal op zijn lijf zijn geschreven. Al bij al was het een redelijk goeie set die gespeeld werd hoor, waarbij ik dan vooral (voorgaande nummers buiten beschouwing gelaten) denk aan “November Rain”, “Don’t Cry”, “Civil War”, “Nighttrain” en “Live and Let Die”. Goh, was alles bij deze band nog maar zoals vroeger, het zou de weide in brand hebben gezet, maar helaas, het ego overstijgt de liefde voor muziek.

Graspop 2012 zat erop (uiteraard na het sluiten van de afterparty), en nu nog een kleine 12 maanden en we zijn weer paraat!

Blikvangers op deze editie: ongetwijfeld Obituary, Possessed, Death Angel, Exodus, Brutal Truth (hell yeah), Fear Factory, Twisted Sister, Jon Olivia’s Pain (te danken aan het integraal spelen van The Hall of the Mountain King), Motörhead (vaste klant als ik het over topbands heb) en Hatebreed.
Tegenvallers waren dan toch wel Slayer, Megadeth (vooral in het begin van hun set) en afsluiter van het weekend Guns n’ Roses.
Ozzy is een legende, maar misschien is het nu toch eens tijd om na te denken. Ofwel moet je volgende keer mijn ongelijk bewijzen!

Organisatie: GMM, Dessel

Graspop Metal Meeting 2012 – zaterdag 23 juni 2012
dag 2 - zaterdag 23/06/2012: Brutal Truth, Twisted Sister, Death Angel en Fear Factory tonen hoe het moet!

Primal Fear was de eerste band die ik ging bekijken op het hoofdpodium. De power metal van deze Duitse formatie was perfect om rustig het eerste biertje op te slorpen. En rustig was wel het correcte woord van dit optreden, want ik miste de fut en kracht die normaal uitgaan van hen. Meest in het oog springende nummers waren “Nuclear Fire”, “Final Embrace” uit hun oude materiaal en “Metal is Forever” waarvan het refrein zich direct vast nestelt in je hoofd.

In Marque I was de tijd aangebroken voor Death Angel met hun thrash metal, ook afkomstig uit de Bay Area streek. En het was een uitermate speciale set!! Hun debuut album ‘The Ultra Violence’ werd integraal gespeeld, en zonder overdrijving, dit was om van te smullen! De bandleden hadden er zin in, en zanger Mark Oseguada sprong van de ene kant van het podium naar de andere. Interactie met het publiek was er in overschot en dit was duidelijk zichtbaar in het feestje dat losbarstte voor het podium. Eindigen deden ze met een cover van Black Sabbath getiteld “Heaven and Hell”.

Ik repte mij naar de Metal Dome om de death/thrashband Suicidal Angels aan het werk te zien. Er was verrassend veel volk in de tent verzameld, want ondertussen stond ook Thin Lizzy klaar om hun set af te trappen op het hoofdpodium. Suicidal Angels klonk goed, niet geheel overtuigend, maar ik heb het mij niet beklaagd om hen boven Thin Lizzy te verkiezen. Tja, ik ben nu eenmaal thrashfanaat J

All Shall Perish, een garantie op een klein uurtje beuken, startte om 16u15 in Marque II. Snoeihard, en recht voor de raap, ik heb ze eerlijk gezegd nog niet anders gezien. Luister naar “Gagged, Bound, Shelved and Forgotten”, “Royalty into Excile” en “The Last Relapse” en stel dit voor aan 200km/uur, en dat is de perfecte omschrijving van hun optreden.

Hierna was het opnieuw in de Metal Dome te doen…onbekend is onbemind gaat het spreekwoord, en dit viel er ook aan te zien bij Brutal Truth. Een klein aantal toeschouwers, nog minder dan de helft van de tent, was opgedaagd om deze Amerikaanse grindcoreband aan het werk te zien. Bassist Dan Lilker had het direct in het snotje, want hij was er als de kippen bij om in zijn microfoon de woorden: “You’re definitely NO Trivium fans” te scanderen, wat op het nodige applaus werd onthaald. Grindcore, inderdaad, niet zo gekend waarschijnlijk bij het publiek, maar wat een prestatie was me dat!! Drummer Richard Hoak acteerde zoals een machine, rechtdoor en met de nodige grimassen op zijn gezicht door de concentratie. Er stond een drummer naast mij, en zijn mond viel open van het kunnen van Mister Hoak! Het was dan ook niet onlogisch dat er na het optreden bijna gevochten werd voor zijn drumstokken. Respect man, en de liedjes die ze speelden waren één voor één verbluffend. Hierbij denk ik dan vooral aan “Stench of Profit”, “Sugardaddy”, “Simple Math” en “Small Talk”. Laat hen volgend jaar maar terugkomen.

Van grindcore naar jaja, thrash metal. Exodus maakte zijn opwachting in Marque I, en het volk stond tot buiten de tent aan te schuiven. Aangezien ik nog stond uit te hijgen na Brutal Truth was ik content dat er buiten de Marquee’s grote tv-schermen opgesteld staan om de show mee te pikken. Opnieuw een hitjescarrousel zoals ze onlangs presenteerden in de Trix, Antwerpen met “The Last Act of Defiance”, “A Lesson in Violence”, “Bonded by Blood” en de smaakmaker “The Toxic Waltz”. Puik optreden opnieuw.

Dave Mustaine stond al met zijn gitaar in aanslag, dus dan weet je al dat het de beurt was aan Megadeth. En ja, het gebeurde opnieuw…rotklank, zoals de dag voorheen met Slayer het geval was. Gelukkig duurde het niet lang voordat men de geluidsinstallatie een dreun van jewelste gaf, want na de 2 openingsnummers “Never Dead” en “Headcrusher” stond het geluid op scherp. Oké, discussiëren of Dave al dan niet een goede zanger is daar zondig ik mij niet aan, maar ik heb hem eerlijk gezegd al beter weten zingen. Gelukkig bestaat zijn band al heel lang en kon hij teren op zijn succesnummers “Hangar 18”, “Sweating Bullets”, “A Tout Le Monde” (uiteraard kende iedereen deze tekst en was meezingen een must), “Peace Sells”, “Symphony of Destruction” (wat een  riff man in dit nummer) en “Holy Wars”.
Sterke set, zoals vele bands er hadden dit weekend.

En we deden maar door... Wie Dino Cazares en Burton C. Bell kent weet dat ik het over Fear Factory heb. Opener “Shock” beukte direct in de massa en blijkbaar ook in de geluidsinstallatie want hij viel uit. Een technische panne dus, die gelukkig voor ons maar een 5-tal minuten duurde. Onlangs nog maar een nieuw album uitgebracht getiteld ‘The Industrialist’ en dus kwamen “The Industrialist” zelf en “Recharger” aan bod. Maar Fear Factory zorgde vooral voor de nodige agressie en voldoening bij het publiek met hun hits als zijnde “Edgecrusher”, “Linchpin”, “Powershifter”, “Demanufacture” en “Replica”. De industrial beats sloegen in als een bom met de nodige blauwe plekken en moshpits als gevolg. Eén van de uitblinkers dit weekend voor mij!

Veertig jaar Twisted Sister, veertig jaar glamrock, weinig optredens in hun rijkgevulde carrière in België, aanwezig in de originele bezetting…een ‘must see’ dus op Graspop. En ze gingen er vol voor…
De meezingers vlogen je om de oren, en Dee Snider had het publiek in een mum van tijd op zijn handen. Ze trapten af met “What You Don’t Know”, gevolgd door “The Kids are Back”. Het eerste kippenvelmoment tijdens deze show sloeg onmiddellijk toe haha. En de hits bleven komen, terwijl de vurige vijftigers zich amuseerden. “Stay Hungry”, “You Can’t stop Rock ’n Roll” (in your face nu-metal fans), “Shoot ‘em Down”, de meezinger van het weekend “We’re not gonna take it” om dan over te schakelen naar de slow van de dag met de hit “The Price”. Eindigen deden ze met “Burn in Hell” (verplicht om met gebalde vuisten in de lucht te zwaaien), “I Wanna Rock” en “S.M.F.”. Deze band verdiende meer en had gerust de hoogste plaats op het hoofdpodium mogen krijgen. Jongens, hopelijk wachten jullie opnieuw niet zo lang om ons te entertainen! Klasse.

Stijlen in overvloed op Graspop, want na Twisted Sister kwam al het duivelsgebroed samengetroept in Marquee I. Dimmu Borgir kwam, zag en deed je sterven van geluk. “Mourning Palace” van het beste album van deze Noren ‘Enthrone Darkness Triumphant’ zette de toon van een duister optreden, waarna de hel openbarstte. “Spellbound (by the Devil)”, “Kings of the Carnival Creation”, het prachtige “Dimmu Borgir”, “Gateways” (waar de keyboardgeluiden opnieuw van uitstekende makelij waren), “The Serpentine Offerings” en afsluiter “Progenies of the Great Apocalypse” deden het vagevuur verbleken en omhulden de tent in een ware ravage. Thanks to the dark lord!

Limp Bizkit was dus verkozen om dag 2 van het festival af te sluiten. De nu-metal/rapcore van Fred Durst en zijn manschappen lokte veel volk, waarschijnlijk omdat er ook niets anders meer te bekijken was. Toch blijft het wrange gevoel knagen dat deze band zo hoog stond. Oké, hitjes bij de vleet, en deze werden dus ook losgelaten op de meute. “My Generation”, “My Way”, “Break Stuff”, “Nookie” en hun bekendste van allemaal “Rollin’” schalden uit de luidsprekers. Uiteraard ging het publiek uit zijn dak, en zeker als ze dan ook nog eens covers beginnen aanbrengen. Hun 1^e cover was “Smells Like Teen Spirit” waarbij ze direct een jam aan toevoegden van “Holy Wars” en “Master of Puppets”. Ook nog werd Ministry aangehaald met het nummer “Thieves”, hun bekende ballade “Behind Blue Eyes” van The Who en het toppertje “Faith”, in bruikleen van George Michael”.

Organisatie: GMM, Dessel

Graspop Metal Meeting 2012 – vrijdag 22 juni 2012
Graspop Metal Meeting 2012
Musiczine was present op de 17e editie van Graspop Metal Meeting, het metalfestival waar ieder jaar door velen (inclusief mezelf) reikhalzend naar wordt uitgekeken! Maar liefst 135.000 bezoekers, onderverdeeld in 68 verschillende nationaliteiten, waren afgezakt naar Dessel. De organisatie deelde na afloop volgend bericht mee, en ik beaam dat dit een feit is nl. respect en vriendschap heerst tussen de vele metalheads. Moshpitten en daarna een vriendelijk schouderklopje. That’s the way it goes op Graspop Metal Meeting!

Na aankomst mijn eerste avond (donderdag 21/06/2012 en ‘shitty weather’ tijdens de rit, maar gelukkig was het gedaan met regenen bij aankomst, waardoor ons tentje in de droogte kon opgezet worden), was het eerst en vooral tijd voor de jaarlijkse metalparty bij uitstek in de metaldome, waar de 'metal top 100' te aanhoren was. Het vuur werd aangewakkerd met de bekende hits, de nodige hoeveelheid alcohol en de sfeer van 1 grote familie was aanwezig, zodat iedereen goedgemutst de 1e festivaldag kon aanvatten...

dag 1 - vrijdag 22/06/2012: Death metal rules in Metal Dome, ocharme Ozzy!

Ik begon in Marquee I om Skeletonwitch aan het werk te zien, terwijl in Marquee II I Killed the Prom Queen op het podium stond. De black/thrash metal van deze mannen ging erin als een goed Engels ontbijtje na een nachtje feesten en er was reeds een groot aantal bezoekers aanwezig om de band aan te moedigen. De zanger en zijn metgezellen hadden er goesting in zo vroeg in de middag en de moshpits waren aanwezig. Een 40-tal minuten had Skeletonwitch om hun muziek aan de man te brengen en nieuwe fans achter zich te scharen. Nummers als "The Horryfing Force", "Beyond the Permafrost" en "Shredding Sacred Flesh" waren voor mij de uitschieters.

Op de mainstage was het daarna de beurt aan Godsmack. Deze, in mijn ogen, rustige metal met leuke riffs in verwerkt klonk voor mij helaas wat zwakjes om met het nodige enthousiasme onthaald te worden. Uiteraard stonden hun bekende hits als "Awaken" en "I Stand Alone" op de setlist, en dat waren dan ook de enigste nummers die voor voldoende animo zorgden bij het publiek, de 'die hard fans' buiten beschouwing gelaten uiteraard.

De melodische metalcore van Unearth deden de decibels oplaaien in Marquee II en het klonk oprecht vet!! De breaks sloegen je om de oren, de drums deden je aambeeld in je oren trillen en de stem van zanger Trevor Phipps beukte erop los! Aangename set (met o.a. "The Great Dividers", "Endless" en "Black Hearts Now Reign") en na hun 3de visite aan Graspop hebben ze bewezen dat ze een deftige live-band zijn. Volgend jaar mogen ze van mij gerust opnieuw opdraven om zo'n prestatie neer te zetten :-).

De kleinste tent van het festival, de Metal Dome (maar wel de enigste waar binnenin aan de linkerkant een bar gekoppeld is), bracht voor ondergetekende de 1e band van zijn persoonlijke to-do-list aan de man. De Amerikaanse death metal band, met redelijk wat thrashinvloeden in verwerkt, maakte zijn opwachting. Uiteraard heb ik het over Possessed, de live-band bij uitstek (simpelweg omdat ze geen nieuwe platen meer creëren). Strak en beenhard, zoals het moet zijn en klinken dus! De meeste metal liefhebbers weten dat zanger Jeff Becerra in een rolstoel door het leven gaat, maar op het podium is daar echter niks van te merken. Zo vol enthousiasme, energiek en met oprechte trots brengt hij zijn nummers ten hore aan het publiek! Ik heb alleszins staan headbangen op de tonen van "Beyond the Gates", de megahit "Fallen Angel", "The Exorsist" en het toppunt van dit optreden en tevens afsluiter "Death Metal", waarbij honderden kelen samen een ode brengen aan DEATH METAL!
Fantastische show en slim gezien van de organisatie om deze band op de perfecte locatie hun ding te laten doen. Want om eerlijk te zijn, Possessed zou volgens mij minder goed klinken als je hen op het hoofdpodium dropt. Op het hoofdpodium stond tijdens Possessed ook een grote naam geprogrammeerd, want de liefhebbers van lang uitgesponnen gitaarsolo's hebben volgens mij de tijd van hun leven gehad bij Black Label Society, als ik de geruchten mag geloven. Helaas kan een mens zich niet in tweeën opsplitsen nietwaar!?

Nog nagenietend van het vorige optreden trok ik met mijn manschappen naar een ouwe gouwe in Marquee I. Old-school bay area thrash van Sacred Reich, altijd zekerheid van pure klasse. Na hun reünie in 2007 hebben ze opnieuw vele festivals afgeschuimd, maar een nieuwe plaat zit er (voorlopig?) nog niet direct in, en dus kun je spreken van een echte 'touring-band'. Teren op oude hits dus, en wat voor hits..."Ignorance", "Independence", "Love...Hate" van hun debut album 'The American Way', "Surf Nicaragua" van hun gelijknamige EP uit 1988 en de onvermijdelijke ode aan Black Sabbath "War Pigs" die altijd met bravoure wordt gebracht door deze Amerikanen.
Ik ben nog nooit ontgoocheld geweest na een optreden van Sacred Reich, en ook deze keer was dit het geval! Respect en ik hoop dat ze snel werk maken van een nieuw studio-album!

Slash was hierna aan de beurt op het hoofdpodium, en eerlijk gezegd ben ik niet zo'n fan van zijn muziek. Oké, we weten dat hij fantastisch overweg kan met zijn instrument, geen discussie daarover, maar na een tijdje luisteren heb ik het helaas gehad. Voor menig man/vrouw zal het een geweldig optreden geweest zijn, maar mij kon het niet echt bekoren. Opvallend was wel dat hij redelijk wat nummers van Guns n' Roses op zijn setlist had gezet ("Sweet Child O'Mine", "Nighttrain", "Mr.Brownstone" en "Paradise City"). Echter wel handig voor de mensen die zondag niet aanwezig konden zijn ;-). Ohja, en ook "Slither" van 'Velvet Revolver' stond op zijn 55 minuten durende setlist. Ook moet medegedeeld worden dat de strot van Myles Kennedy, tevens zanger van Alter Bridge, aangenaam om horen was.

Rond 17u30 begon Devildriver aan hun set...power en groove, met zanger Dez Fafara in een blitse hoofdrol. Moshpits en een wilde wall of death waren vooral geïnspireerd door Dez die het publiek opfokte om ten strijde te trekken! Stilstaan was uit den boze, al de agressie uit je lichaam persen des te meer. Heel goeie prestatie als je het mij vraagt, met nummers als "I Could Care Less", "The Fury of Our Maker's Hand" en de bekendste hit van deze Amerikanen "Clouds over California". En uiteraard niet te vergeten, deed de stem van Dez ons weemoedig terugdenken aan de goeie oude tijd met zijn voormalige band Coal Chamber. Goed optreden dus, maar dit optreden stond wel niet in mijn top 3 van het weekend.

De volgende groep die aan te beurt was, is namelijk mijn nummer uno!! De Metal Dome maakte zich klaar om opnieuw een toppertje op ons los te laten, en opnieuw werd dit dus een death metalband nl. Obituary!
Alle beukers en hits passeerden de revue...denk maar aan "Threatening skies", "Chopped in Half", "Dying", "Slowly We Rot", "The End Complete", het allesoverheersende "Turned Inside out" en "Blood to Give". De stem van John Tardy klinkt venijnig en smerig, net zoals je hem hoort op de platen van Obituary, de drums en helse gitaren maakten dit pareltje van een optreden compleet. Spijtig voor de fans van de power metal die naar het Zweedse vijftal van Sabaton aan het kijken waren, maar het hoogtepunt van gans Graspop was tussen 18u30 en 19u20 te bewonderen in de Metal Dome. Mijn nekspieren doen opnieuw pijn nu ik eraan terug denk!

In Marque I was hierna de viking metal van Amon Amarth te bekijken, en in Marque II stond de hardcore van Sick of it All geprogrammeerd. Ik ging richting hoofdpodium … Thrashicoon Slayer had hun materiaal geïnstalleerd en ik was benieuwd of hun prestatie beter was dan vorig jaar op Sonisphere festival, waar ze onderdeel waren van de big 4 (Metallica, Slayer, Anthrax en Megadeth). De eerste noten werden ingezet, en toen...toen tja, was het een sisser van formaat. Barslechte klank, mss had de wind er grotendeels iets mee te maken, maar toch, onaanvaardbaar voor een act op het hoofdpodium, en voor zo'n naam waarvan iedere metalfanaat zeker meer dan één album in zijn/haar bezit heeft. Ik ging een stapje dichterbij richting podium, maar helaas bracht dit geen soelaas. Naarmate de set vorderde, beterde de klank wel, maar ik moest mijn oren goed spitsen om de nummers van elkaar te onderscheiden. De setlist was nochtans van topniveau met krakers zoals de opener "World Painted Blood" van hun gelijknamig album, gevolgd door nog een nummer van deze plaat "Psychopathy Red". Het beste thrashalbum ooit 'Reign in Blood' mocht uiteraard niet ontbreken en dus stonden nummers als "Altar of Sacrifice" en "Jesus Saves" op hun schema. Geen Slayer ook natuurlijk zonder te toppers "Angel of Death", "South of Heaven", "Die by the Sword" en terechte afsluiter "Raining Blood". Spijtig van de klank, anders kon dit mss wel één van de betere optredens van het weekend geweest zijn.

In tegenstelling van Slayer was Kyuss Lives! dan enkele niveaus hoger in Marque II. De meesters en grootheden van de stonerrock speelden een puike show. Oké, geen echt metalmateriaal, maar hun muziek ging erin als zoete koek. Snedig gitaarspel die de Marque in lichterlaaie zette en dus de niet-kenners van deze band een welgemeende vinger gaf. Van het repertoire van Kyuss kende ik niet zoveel, maar er was 1 liedje die me nog lang zal achtervolgen nl. “Green Machine”. De makers van dit nummer verdienen een standbeeld.

Na een intro begon “Bark at the Moon” uit de boxen te knallen. The Prince of Darkness maakte dus zijn intrede met eigen materiaal. Hij was trouwens in goed gezelschap want onder de noemer Ozzy & Friends was hij met toppers als Slash, Tommy Clufetos, Blasko, Zack Wylde, Gus G. en Geezer Butler omringd. En laat het nu net deze mannen zijn die de show goed maakten, want zoals de meesten mij wel gelijk zullen geven, Ozzy kon het niet aan. Uit de maat klappen was zijn opvallendste actie, alsook het roepen van “I Can’t Hear You” naar het publiek. De ouderdom heeft hem serieus te pakken, en een groter scherm om zijn teksten op af te lezen zou voortaan niet misstaan tussen zijn materiaal! Maar hey, het is een legende, dus het wordt hem allemaal waarschijnlijk nog een beetje vergeven denk ik.
Soit, zoals vermeld, waren zijn vrienden de max op het podium, en de setlist was om kriebels van te krijgen. Zo werd op voorhand op de site al meegedeeld dat er veel songs van Black Sabbath  gingen gespeeld worden, en dit was absoluut niet gelogen. Noem ze maar op: “Rat Salad”, “Iron Man”, “War Pigs”, “N.I.B.”, “Fairies Wear Boots” en afsluiter “Paranoid” waar al zijn gastmuzikanten mee mochten doen.
Uiteraard verloor Ozzy zijn eigen materiaal niet uit het oog, dus mochten liedjes zoals “Crazy Train”, “Mama I’m Coming Home”, “Mr. Crowley”, “Suicide Solution” met de uitstekende riffs, “Shot in the Dark” (leuke meezinger trouwens) en “I don’t want to change the world” niet ontbreken tijdens dit optreden. Om de festivaldag af te sluiten werden de voorste rijen getrakteerd op afkoeling doordat Ozzy de brandslang over hen leegspoot. Wie nog niet wou gaan slapen, kon uiteraard nog terecht in de Metal Dome voor de afterparty!

Organisatie: GMM, Dessel

Na hun wervelende gig op Groezrock van een paar maand terug waren we redelijk ‘psyched’ om de vaandeldragers uit de Fat Wreck stal nog eens bezig te zien op hun clubtour.
In de gezellige setting van de Factor ( Entrepot) in Brugge kon deze last minute show moeilijk foutgaan ...

Klokslag 21u was het toen het kwintet onder aanvoering van Joey Cape het podium innam.
Zoals steeds werd een bliksemstart genomen; ze openden de debatten met "Island of shame" en "Violins", of hoe je een tsunami-effect kan creëren op enkele minuten...
Crowdsurfers, stagedivers, singalongs in een kolkende pit en wat een vibe hing er direct in de zweterige betonnen bunker!
De ideale ingrediënten om er een memorabele avond van te maken , ook al was de kwaliteit van het geluid niet evenredig met de sterke performance van de band...
Uit de rijke backcatalogue werd een ‘greatest hits’ set gedistilleerd die vol overgave door de band gebracht werd en met een enorme respons door het publiek aanvaard werd. Zoals steeds zijn er de nodige fratsen en 'spoken words' tussen Joey en gitarist Chris Flippin; op die manier blijft ieder optreden toch spannend en doen ze gewoon hun eigen ding.
Na een dikke 20 jaar ‘on the road’ is deze bende nog steeds ‘alive & kicking’ en spat de gedrevenheid en intensiteit nog steeds van het podium, niet slecht voor deze bijna vijftigers... De band genoot zichtbaar en loofde ook het publiek voor hun geweldige repliek tijdens de set.
Alle classics passeerde de revue: "Sleep", "Mr Coffee", "Know it all" en May 16 th" … Feest dus!
Dik 80 minuten hielden ze het tempo strak en ging de zaal volledig loos op de snelle melodieuze skatepunkrock. Na een korte break werd afgesloten met het triumviraat: "Alien 8", "Making friends" en de Van Morrison cover "Brown eyed girl".

Brugge daverde, het zweet droop van de muren, Lagwagon was gepasseerd en had opnieuw op ieders gezicht een brede smile getoverd. Laat nu na bijna 5 jaar dat nieuwe album nu maar komen!

Playlist: 1.Island of shame, 2.Violins, 3.Kids don't like to share, 4.Lazy, 5.Weak, 6.After you my friend, 7.Sleep, 8.Razor burn, 9.Mr Coffee, 10.Messengers, 11.Rust, 12.Give it back, 13.Coffee and cigarettes, 14.Sick, 15.Confession, 16.Name dropping, 17.Know it all, 18.Dischords, 19.Angry days, 20.May 16th, bis: 21.Alien 8, 22.Making friends, 23.Brown eyed girl

Organisatie: Heartbreaktunes