Als IJslanders over heel de wereld populair worden met weinig voor de hand liggende muziek gezongen in de eigen moedertaal, je moet het maar doen. Met de groeiende internationale interesse werd geleidelijk aan ook de muziek van Sigur Ros wat toegankelijker, zonder dat daarbij al te veel toegevingen werden gedaan. ‘Valtari’ volgt die trend echter niet, integendeel, de plaat graaft dieper terug naar de roots en heeft meer ruisende en geheimzinnige klanktapijten dan melodieën in huis. Het is alleszins geen sollicitatie naar een plaatsje op de rockfestivalpodia. Het meest toegankelijke aan deze plaat is de titel, die deze keer wel in één adem uit te spreken is.
Het zal u misschien wat tijd kosten om het te ontdekken, maar ‘Valtari’ is van een ongekende ingetogen pracht. Hoewel ze in IJsland wel wat kunnen verdragen, zijn er op deze plaat geen vulkaanuitbarstingen te beleven. Het ontploft nooit maar blijft de ganse plaat op een hemelse manier verder sluimeren. ‘Valtari’ is een ongelooflijk mooi album gevuld met adembenemende soundscapes die maar mondjesmaat hun geheimen en vooral hun schoonheid prijsgeven. Eentje om stil van te worden.
Nu de wereld al aan hun voeten lag na de poppy uitstapjes op de voorganger ‘Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust’, is dit een even verrassende als moedige stap terug. Dit is pas Sigur Ros op zijn best.
Frisse gitaarrockband uit de States, beetje Husker Du, beetje Fucked Up, een onvermijdelijke streep Velvet Underground en in de weide nog een kudde op hol geslagen Feelies.
Ze vallen met de deur in huis met het driftige punknummer “Turn it around” en harken meteen op dat elan door met het smerige “Animal”. Het 7 minuten lang scheurende en aanzwellende “Oscillation” ontpopt zich tot één van onze favorieten, samen met het al even uitgebreide “Presence” dat al eens durft aanleunen tegen “Heroin” van de Velvets.
De gitaren gedragen zich als kwajongens die gemeen stuiteren, razen en rammelen op nijdige beestjes als “Cube” en het naar Sonic Youth neigende “Ex-dreams”.
Eén van de beste gitaarrockplaatjes die we het jongste jaar gehoord hebben, en een ferme stamp in de kloten van al die verwaande folk-rock groepjes waarmee we dezer dagen ongewild overspoeld worden.
Het sympathie duo Blood Red Shoes, Laura-May Carter (zang/gitaar) en Steve Ansell (drum/gitaar), dragen we in het hart .Ze zijn toe aan de derde cd die ‘Fire like this’ en ‘Box of secrets’ opvolgt ; twee cd’s speelse, uiterst genietbare, onstuimige, opwindende en gecontroleerd, harmonieus beklijvende gitaarsongs. Het duo slaagt erin op ongedwongen wijze hun nummers de energie, de hooks en power te geven en de ritmes huppelen en dartelen om je heen; de songs bouwen goed op en durven te exploderen, onstuimig, beheerst en doordacht.
Ook op de derde cd vinden we enkele stevig, snedige nummers terug , als de woeste “Je me perds” en de broeierige opbouwende “Lost kids” en “Cold” . De songs zijn spannend en winnen aan intensiteit en diepgang . Wat meer rock-ballad gehalte dus met de sfeervolle benadering van “Two dead minutes” , “Night light” en “Slip into blue”. Wat langzamer allemaal, maar het blijft prima klinken . Blood Red Shoes zorgen nog steeds voor een gezellig rock’n’roll onderonsje .
Ze heeft al een paar platen uit , de uit NY, Brooklyn afkomstige sing/songwriter; ze komt nu in de spotlight met de nieuwe derde cd . Sharon Van Etten kreeg de hulp van Aaron Dessner, (The National ) die instond voor de productie . Een dosis melancholie horen we in de korte, kernachtige, best spannende songs … Broeierig, dromerig songmateriaal; met een lichte dreiging, met een welgemeende link naar de V.U.. De twaalf gevarieerde songs binnen het genre intrigeren en worden gedragen door haar indringende stem.
‘Tramp’ is een fijn indieplaatje , met een donkere folky tune.
Van al de talentvolle Ierse bands, is O Emperor één van de enige die een deal met een belangrijk platenlabel wisten te versieren. Vanuit hun Ierse roots hebben ze een divers klankenpalet ontwikkeld, dit met invloeden van Crosby, Stills & Nash, The Beach Boys en zelfs Mumford & Sons.
Dit album is nogal wisselvallig. Een aantal nummers klinken nogal oubollig. Toch wordt dit album boven de middelmaat verheven, en dit door prachtnummers zoals “Heisenberg” en “Sedalia”. … Luister maar eens naar de bonus uitvoering “Sedalia” ...
Twee jaar na hun debuut ‘Echolocation’ presenteert Duncan Idaho het prachtig uitgegeven album ‘The Event Horizon’ en dit onder het label Moon Records. De eerste single van het album, getiteld “Io” is uit en wordt in Nederland goed ontvangen. Kenmerkend zijn het goeie gitaarspel, het huppelende orgeltje en een aantal strakke ritmes, met roots in de sixties en seventies. Beste nummer is ”Vulture of July”, prachtige samenzang tussen Ivo Alblas en toetseniste Hanna Tollenaar. Een aangename aanrader …
Er scheelt iets met Lou. De man zijn reputatie van norse brompot in acht nemende gaan we altijd met enige vorm van argwaan naar zijn concerten, maar vanavond veranderde die argwaan nogal snel in een vorm van medeleven. We stelden vast dat Reed nauwelijks nog kon stappen, hij constant moest geholpen worden om zijn gitaar om te gorden en hij zelfs wat licht spastische mondbewegingen maakte. Bovendien bleef zijn gitaarspel beperkt tot het af en toe aanslaan van een paar akkoorden en diende hij zijn teksten af te lezen van een autocue die voor zijn neus was opgesteld. Wij zijn geen dokter en we hopen ten zeerste voor de 70 jaar oude Reed dat het niet zo is, maar wij vermoeden ergens een sluimerende ziekte in de aard van Parkinson. We vrezen een beetje dat dit wel eens de laatste keer zal geweest zijn dat we Lou Reed live aan het werk zagen.
Ondanks zijn duidelijk merkbare lichamelijke beperkingen schitterde Lou Reed bij momenten, en dit vooral omwille van een intact gebleven stem, een fantastische begeleidingsband en een arsenaal onsterfelijke songs. De benaming van de tournee ‘from VU to Lulu’ was trouwens helemaal terecht, want hier werden een vijftal VU klassiekers geserveerd tussen vier tracks uit ‘Lulu’, de laatste en door velen verguisde (maar niet door ons) plaat die hij met Metallica inblikte. Voeg daarbij nog een vijftal songs uit diens omvangrijke solo carrière en je hebt een gevarieerd Lou Reed programma.
In de stevige opener “Brandenburg Gate” wist Lou’s band perfect om te springen met de robuuste Metallica aanpak en het gegrom van de meester daarbovenop contrasteerde fijn met de bronstige gitaren. De VU klassiekers “Heroin” en “I’m waiting for the man” overtuigden met lange en potige versies die het typische repetitieve karakter van de VU in ere herstelden, we kregen de songs zoals we ze wilden horen.
De keuze voor “Senselessly Cruel” uit ‘Rock’n’roll heart’, een van zijn mindere solo platen, was een beetje verrassend, maar de song werd door Lou en zijn uiterste potente band naar een hoger niveau getild. Een machtig ‘The View’ liet nog maar eens blijken dat ‘Lulu’ een veel betere plaat is dan iedereen op voorhand beweerde (later zal ‘Lulu’ misschien nog als een all time klassieker aanzien worden, vergeet niet dat ook ‘Berlin’ destijds genadeloos werd afgekraakt). Met “Mistress Dread” (nog eentje uit ‘Lulu’) hadden we wat meer problemen, het denderde wel een eind door en vooral de zeer bedrijvige drummer etaleerde hier zijn kunsten, maar de song had te weinig om het lijf om te blijven boeien en voor één keer ervoeren wij Lou’s vocale prestatie wel als een stoorzender. Zand erover, want de uitvoering van “Street Hassle” was hemels mooi mede dankzij een uitmuntende violist en prachtige achtergrondzang van de feeërieke Joan As Police Woman, die eerder op de avond al voor het intieme voorprogramma had gezorgd. “Street Hassle” was vanavond een parel van het zuiverste soort, een adembenemend moment, een 18 karaats diamant. Lou sneed daarna nog wat dieper in ons vel met een pakkend “Cremation” uit ‘Magic and loss’, die pikzwarte plaat uit 1992 waarin de dood de enige hoofdrolspeler is. Was een duidelijk lichamelijk aangetaste Lou hier zijn eigen afscheid aan het bezingen ? even leek het erop, de song ging zo diep dat een mens er akelig stil van werd.
Het obligate “Walk on the wild side” werd aanvankelijk naar onze mening een beetje te veel als verplicht nummertje afgehaspeld tot een verbluffende sax solo ons van het tegendeel kwam overtuigen. De groep musiceerde fantastisch op een wonderlijk “Sad song”, zonder meer één van de hoogtepunten van de avond met alweer prachtige achtergrondzang van Joan As Police Woman. Lou kondigde het rustige en mooie “Junior Dad” aan met de woorden “This is the last song, so you better pay attention”, wat we al de ganse tijd deden, want we waren duidelijk bij de les vandaag. De song duurt op ‘Lulu’ echter zo een slordige 19 minuten (waarvan er minstens 10 overbodig zijn) maar werd nu fijntjes op het juiste moment afgebroken.
De bisronde was terug een Velvet aangelegenheid met een driftig “Beginning to see the light” en een aangrijpend akoestisch kippenvelmoment “Pale Blue Eyes”, één van de mooiste songs die Lou ooit neergepend heeft en die ons vanavond tot in ons diepste binnenste beroerde.
Geen idee of ze de Lou even aan de baxter hebben moeten leggen, maar toen iedereen al aanstalten maakte om zijn biezen te pakken, strompelde hij terug het podium op om er nog eens het onsterfelijke “Sweet Jane” uit te puren. Omdat hij blijkbaar, ondanks zijn onfitte toestand, zoveel goesting had bracht hij als toetje nog een vloeiend “Think it over” wat eigenlijk niet in de setlist was opgenomen. De niet echt onvergetelijke song uit het ook al weinig schitterende ‘Growing up in public’ werd toch een aardig slot van een voortreffelijk concert.
Wij merkten vandaag een met de gezondheid sukkelende Lou Reed die elke vorm van arrogantie van zich heeft afgelegd, die duidelijk geëmotioneerd was en een gemeende ‘thank you’ naar zijn fans uitte. En zij hadden dat verdiend, want ze hadden maar liefst een dikke 80 eurotoeters voor hun ticket betaald, een beetje dankbaarheid was hier dus wel op zijn plaats. Wederzijds respect dus.
Maar liefst bijna twee en een half uur hadden Lou en zijn geweldige band ons vermaakt, en geloof ons vrij, zowel publiek als Lou hebben er van genoten. De Lou mocht waarschijnlijk met de nodige assistentie uitgeput in zijn nest duiken, wij gingen er ondanks het late uur nog eentje drinken (was ook nodig, drank was vanavond verboden in de concertzaal, de ouwe had dus toch bepaalde eisen gesteld).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lou-reed-12-06-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille (ism Vérone Productions)
30 november 1995, zo lang was het geleden dat ik nog in de Vaartkapoen geweest was. Toen waren we naar Molenbeek afgezakt voor de roze boa van Shirley Manson, die toen met Garbage net haar debuut uit had. Zeventien jaar later was het opnieuw een vrouw die ons naar de Vk* bracht, de Canadese Katie Stelmanis en haar band Austra. Voor ons was het voorprogramma vanavond Spanje-Italie, en dus waren we net op tijd in de volgepakte Vk* voor zestig minuten Austra.
Live is de band van Stelmanis een zestal, met een heel eigen podiumpresence: Stelmanis en de ravissante tweelingzusjes Sari en Romy Lightman vooraan, verkleed als middeleeuwse elfjes, de rest van de band achteraan in electro-hipsters outfits, met de hotpants van keyboardspeler Ryan Wonsiak als ultiem fashion statement. Visueel veel raakpunten dus met een band als Coco Rosie.
Austra heeft een heel eigen geluid dat op hun debuut ‘Feel it break’ over de hele lijn doorgetrokken wordt, waardoor op plaat de nummers soms weinig van mekaar lijken te verschillen. Live tilt Austra dit geluid echter naar een hoger niveau, en klinkt alles veel levendiger en creeert die eenheid in de songs een totaalervaring, bijna alsof je ondergedompeld wordt in een DJ-set. Stelmanis zong ooit opera, en kan dus aardig met haar stem uitpakken, maar doseert perfect, terwijl de zusjes Lightman vocaal invallen en ondersteuning geven, zoals bijvoorbeeld in het passioneel gezongen “Lose it”. Stel je Florence Welch voor die bij The Knife speelt, en je komt aardig in de buurt. Veel dynamiek op het podium ook, de drie meisjes hadden een hele choreografie in mekaar gestoken, het deed denken aan een Bollywood-musical, vooral door de Oosters geïnspireerde kleedjes, de handbewegingen en de tollende derwisj-draaien. De rest van de band speelt electronica zoals enkel Amerikaanse bands dat doen, onbevangen, veel speelplezier, met gebruik van naieve beats waardoor het net spannend wordt, en bas en drum-effecten die voor variatie zorgen.
Een maand geleden zagen we Yacht (op de DFA-label night tijdens Les Nuits), op min of meer dezelfde manier electronica aanpakken. Naast die Hot Chip electronica,klinkt Austra ook heel jaren tachtig, gothic en new wave zijn grote inspiratie-bronnen. Hoogtepunt van de set was het electriserende “Beat and the pulse’, met zijn kletterende Laurent Garnier-beats, dat vast en zekere door 2 Many Djs in hun sets zou opgenomen worden. Het publiek ging dan ook compleet loos op dit prijsbeest. Een enthousiast publiek kon Austra dan ook gemakkelijk terugroepen om nog 2 maal te bissen, onder meer met een nieuw nummer.
Austra gaf je vanavond het gevoel dat je deel uitmaakte van iets speciaals, je werd meeegezogen en ondergedompeld in het vreemde, maar zinderende universum van deze Canadezen, een live-concert dat aanvoelde als een DJ-set door de band die Austra met het publiek wist te leggen.
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine – Een bluesrockend ensemble
Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine
Handelsbeurs
Gent
2012-06-09
Johan Meurisse
In de muziekwereld zijn allerhande combinaties van artiesten mogelijk … Niets is ons nog vreemd als ze op elkaar beroep doen . Onze ‘bluesfather’ Roland Van Campenhout, nodigde een aantal muzikale vrienden uit om samen met hem in 60 jaar roots, blues en rock’n’roll erfgoed te duiken . Een Dranouter Radio 1 sessie in 2011 zorgde hiervoor . Door de grote respons en succes besloot deze bende het hele project te hernemen onder de klinkende naam Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine. Samen met mondharmonicawonder Steven De Bruyn (The Rhythm Junks, El Fish,…), zanger/gitarist Pieter-Jan De Smet, bassist Jasper Hautekiet, allround drummer Jeroen Stevens (I Love Sarah), gitarist Elko Blijweert (Novastar, Laïs, Pawlowski) en het jonge talent Nevada Fellow (Ruben Focketeyn, zoon van Frank, die hoge ogen scoorde op de Humo’s Rock Rally 2012). En in Helmut Lotti zit zowel een Broadway musical als blues man verscholen . We waren alvast nieuwsgierig …
Hier geen klemtoon op Lotti of op Roland , maar elke muzikant werd in de twee uur durende set in de spotlight geplaatst . Hun Liefde voor Muziek bracht hen samen en dat wilden ze delen met een uitverkochte Handelsbeurs . Dit unieke project passeert in beperkte mate langs een paar clubcentra. De Handelsbeurs gaf het startschot . Deze zomer is het ensemble alvast te zien op het BRBF in Peer en in het najaar worden nog een paar concerten met het publiek gedeeld.
Spontaan , speels en enthousiast ging het ensemble te werk en grasduinde in een resem classics, waarbij elke muzikant en de zangers (Steven, Pieter-Jan , Nevada , Roland en Helmut) respect afdwongen.
De vocale koek werd in het begin netjes verdeeld , Pieter–Jan op “Up on the cripple creek”, “Going down slow” met Roland , “The game is up” van Steven De Bruyn en “Tryin to get this” met Helmut .
Toegegeven, in de songs die Lotti vocaal voor z’n rekening nam (o.m. “Just to walk that little girl home” en Elvis “Cindy Cindy “) nam , klinkt natuurlijk wel die Broadway sound door.
Of er waren de duets , de samenzang en het samenspel; het klonk allemaal doorleefd, aanstekelijk, broeierig en groovy , met een zekere bedreven – en bezetenheid, en ruimte voor de ras muzikanten, die niet vies waren verrassende wendingen te bieden aan het materiaal. Het vleugje humor tussenin was graag meegenomen en paste volledig in zo’n concept .
De jonge Nevada durven we hier wel eens voorop te plaatsen want hij is ‘de future’ . Geen podiumvrees om tussen die oude(re) artiesten te staan; hij gaat een succesvolle carrière tegemoet , me dunkt . De talentrijke jonge gast speelde vurig op z’n akoestisch gitaar en zong solo enkele sterke songs als “Thinking machine” en “Lonely run”.
Verderop hoorden we puike versies van een rootsrockende “Satisfy Suzy” , “Sleep while I’m dead” (Warren Zevon ) , een meeslepende “Ol’ King Kong in the lunapark” en een spitsvondig jammende “My baby just cares for me” van Nina Simone .
De zangers van dit project hoorden we dan samen op een nostalgische Travelling Wilburys’ “Handle with care” (remember Dylan – Orbison – Petty – Harrison), die de set besloot . In de bis werd het tempo opgedreven en klonken ze als een opgefokte bluesrockende Red Devils (remember hun zompige debuutplaat ‘King King’ btw! ) , waarbij ze al rollebollend met hun benen over het podium bewogen . “Johnny be goode” ontbrak niet . ‘Some Ass rockin’, Yeah’. Blues Peer is gewaarschuwd met dit gelegenheidsensemble …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/super-allstar-enlightening-music-machine-09-06-2012/
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Insania Fest 2012 – uitvalsbasis op doom metal, post metal en postrock
Insania Fest 2012 werd georganiseerd door Insania Events die in het jaar 2009 werd opgericht. Insania Events focust voornamelijk op doom metal, post metal en postrock, wat niet wil zeggen dat andere genres uitgesloten worden.
Insania Events is tevens de officiële bandmanager van de Portugese bands Mourning Lenore, Enchantya, A dream of poe en de Belgische band Grown Below.
Hoewel Insania Events dit jaar met een toch wel heel sterke affiche op de proppen kwam, werd er rond het Fest zelf weinig promo gevoerd, wat de minimale opkomst kan verklaren. JH Entrepot is een goede uitvalsbasis . Spijtig genoeg liet de kwaliteit van de geluidsinstallatie vanavond te wensen over, althans in de kleine zaal waar Insania Fest doorging.
MUSTH (BE) - Postcore/Postrock
MUSTH had sterk instrumentale stukken maar niet voldoende om er een sterk geheel van te maken. Ook de zang was niet overtuigend genoeg om de band te dragen. Een samenhangend geheel is bij MUSTH ver te zoeken. De nummers klinken als verschillende ideeën die zonder al teveel nadenken aan elkaar geplakt zijn. Ze eindigen evenwel met een heel straffe outro, wat aantoont dat deze band wel potentieel is zich draagt. In het genre postrock zie ik hen eerder tot hun recht komen. Niet meteen een ‘musth’ see dus…
Grown Below - Metal/Postcore
Grown Below kenmerkt zich door afwisselend ‘gegrom’ tijdens de hardere stukken en melodieus gezang tijdens de slowcore. Ze weten metal en slowcore perfect samen te voegen in nummers waarin de gitaren snoeihard de strakke ritmes vasthouden, afgewisseld met opzwepende gitaarriffs en de drum die het rauwe geheel voorzien van dat ietsje meer. Grown Below is een band die niet verveelt, hun nummers van meer dan tien minuten zijn in een mum van tijd dan ook voorbij. De oudere nummers klonken niettemin steviger, dan de nieuwe die vergezeld werden met viool. De viool zwakte de nummers af, en soms was de (duo) zang te overheersend waardoor er weinig ruimte was om de instrumentaal sterke stukken te laten doorbreken.
Gottesmörder (IT) - PostBlackMetal/Sludge
Volgens mij kan de zanger en tevens gitarist van Gottesmörder met z’n brute stem leeuwen wegjagen. Niet alleen vocaal staan ze sterk, maar ook de gitaren, die als drones recht in je oren donderen, en de drummer die strakke, ritmische drumpartijen speelt alsof het niets is , maken deze band een klasseband. Ze brengen nummers met een minimumduur van tien minuten. Dat kan gevaarlijk zijn, maar Gottesmörder weet gedurende gans het optreden het publiek in de ban te houden.
Hun laatste EP omvat drie nummers die in aanvang beginnen met een soort sprookjesachtige sound en na enkele minuten losbarsten als ware het Thor, de dondergod zelve, die overnam.
Gottesmörder speelt een overweldigende set. Het voelt niet als moord, eerder als hemels.
Op http://www.gottesmorder.bandcamp kan je hun laatste EP gratis downloaden.
Syndrome (BE) - Ambient drone
Mathieu Vandekerckhove vuurt moeiteloos duistere repetitieve dronescapes op je los, waar je je het ene moment in een zweverige droom waant, het andere moment in een guur stormweer. In welke sfeer ook, het zijn nummers die naar je keel grijpen en waar je als het ware in gezogen wordt. Voor een eenmansproject is dit toch wel bewonderenswaardig te noemen. De videoprojectie maakte dit optreden af. Enkel de zang was misschien overbodig.
Year Of No Light (FR) - Postrock/Sludge (zie foto)
Year Of No Light zou je in één woord kunnen omschrijven: ‘epic’. De atmosferische duisternis, de rauwe drones en het no nonsense postmetalgehalte van Year Of No Light brengen je in een sfeer van extase. Het optreden is een bijna ‘non stop journey’ of ‘die hard rock’. Deze band spreekt tot de verbeelding en laat je ‘achter’ met een gevoel van ‘ik wil meer’. Het sterke van Year Of No Light is dat ze gevarieerde nummers brengen: van postmetal, sludge tot postrock; ze doen dit met klasse! Uitgerust met twee drumsets doen de mannen niet alleen het podium maar meteen ook gans het Entrepot daveren met de meest rauwe sounds die je je maar kan voorstellen. Welverdiend de headliner van de avond en zo gingen ook de lichten van het Entrepot uit…
Organisatie: Entrepot, Brugge
Nu de zomerfestivals voor de deur staan, kunnen we stellen dat we over het hoogtepunt van het indoor concertseizoen heen zijn. Ook Belleruche zal het geweten hebben. Dit UK-trio uit de Tru Toughtsstal heeft er vóór hun tussenstop in de Brusselse Vk* maar liefst 23 shows in Duitsland, Frankrijk en UK opzitten de laatste maand. Het nieuwe full album, ‘Rollerchain’, dat sinds 7 mei in de rekken ligt, vraagt natuurlijk ook om voorgesteld worden aan de fans.
Ondanks de netjes gecamoufleerde verzakte oogjes komt het drietal toch nog betrekkelijk fris en goedlachs voor de dag. Ook de prachtige soulstem van frontvrouw Kathrin DeBoer heeft het loodzware programma blijkbaar goed doorstaan. Haar stemgeluid doet ons vaak denken aan Alice Russell, Roisin Murphy of soms zelf aan Beth Gibbons (Portishead) en is meteen ook het vertrouwde handelsmerk van Belleruche dat sinds 2007 al vier langspeelplaten neerpootte.
Het nieuwe album lijkt wel wat verder af te staan van de vorige albums die vol catchy, warme melodieën en 'toe-tapping' bluesritmes zitten. Niet dat we kunnen spreken van een stijlbreuk maar het is experimenteler, donkerder en bevat meer bass. Zelf Kathrin speelt voor de nummers uit het nieuwe album op een basgitaar. Ze is niet de meest getalenteerde gitariste maar de nummers krijgen sowieso meer body en bovendien vind ik het haar best wel sexy staan.
De set die deze Londenaars vanavond brengen is een mooie mix van materiaal uit hun gehele repertoire. Classics uit vorige albums (“Late Train”, “Clockwatching”, “Northern Girls”, “Minor Swing”) worden afgewisseld met songs uit het nieuwe album. Hoogtepunten uit het nieuwe album zijn ongetwijfeld "Get More", "Under Fire" en "Stormbird".
Belleruche is een ontzettend goede en groovy liveband, waarbij de zalig energieke gitarist, Ricky Fabulous, de prefabbeats van DJ Modest en de sensuele stem van Kathrin volledig in harmonie weet te brengen met heel aanstekelijke gitaarriffs. Een extra drummer zou de band zeker nog ten goede komen. De sampler waarmee DJ Modest aan de slag gaat, klinkt toch een heel pak minder organisch. Anderzijds werkt dit concept al jaren uitstekend, zeker als je weet dat Belleruche één van de snelst gegroeide bands is bij Tru Thoughts.
Ze sluiten hun avond zoals verwacht in schoonheid af met "Minor Swing", hun absolute hit met een sample uit Django Reinhardt's gelijknamige track.
Playlist Belleruche: Late Train/ A Fan / Stormbird / The Itch / Under Fire / Clockwatching / 16 Minutes / Northern Girls / Limelight /Reach For The Bottle /56% Proof / Get More / Minor Swing /
Deze zaterdagavond werd in schoonheid afgesloten door het heel verrassende Ghosting Season. Dit duo brengt een soort atmosferische electronica/minimal à la The Field en Walls van het Duitse label Kompakt. Een ware ontdekking en zeker veelbelovend voor de toekomst.
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Eigenlijk hadden we Seth Haley aka Com Truise einde vorig jaar al op onze Democrazy-agenda vastgepind, maar een gebrek aan toursupport stak daar toen een stokje voor. Sinds begin mei is deze eenzame reiziger op tournee doorheen Europa en Democrazy wist hem toch terug te overtuigen voor een passage in de DOKkantine in het kader van het 'Trash?'-festival.
Vanavond echter geen voorprogramma, wel een goedkoper ticket en ongedwongen gezelligheid in overvloed. Bretellen klikvast en de netjes getrimde moustache mooi in de plooi. Klaar om met het selecte publiek een nostalgische, retrofuturistische ruimtereis te maken richting jaren '80.
Com Truise komt op de proppen met een pretentieloze strategie. Een paar van zijn geliefde analoge synths, effectenboxen en laptop. Een bijkomende percussionist zou het geheel van botergeile slomobeats en kreunende analoge synths alleen maar smeuïger kunnen maken. Toch bewijst Seth zeer zeker dat hij naast een goede producer - denk maar aan zijn album ‘Galactic Melt’ - ook als live performer duchtig uit de voeten kan. Misschien verwachten we van een synthfreak van zijn formaat net iets meer live jams. Hij haalt wel als een bezetene alles uit zijn digitale kas om een volle, warme sound te produceren. Zijn sound klinkt overwegend melancholisch, mistig en donker maar tegelijkertijd ook zeer fris en optimistisch. Misschien is dit heel persoonlijk maar ik vind übergeile muziek. Het is heel moeilijk om Com Truise in een vakje te duwen. Een soort vintage synthwave electronica dat heel dicht aanleunt bij Boards Of Canada. Sommige van zijn tracks zouden evengoed deel kunnen uitmaken van een soundtrack van een 80's-film à la 'Gop Tun'.
Com Truise heeft zonder twijfel zijn plaatsje in het elektronisch muzieklandschap verworven. Kwestie van voortdurend keihard te werken om zich te onderscheiden van de massa. We zijn in ieder geval benieuwd naar zijn toekomstige producties. Onze radar staat zonder twijfel op scherp. Op 17 augustus kan je op Pukkelpop opnieuw inchecken voor één van zijn psychedelische sci-fi trips.
Organisatie Democrazy, Gent (ism DOK)
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond spitst zich naar ons landje toe en heeft een nieuwe plaat ‘Heavy Flowers’ uit . Een groots artiest in wording, eerder verscheen al (semi-akoestisch) werk, maar kreeg hier praktisch geen airplay. ‘Heavy Flowers’ van de sing/songwriter, documentairemaker en wielerfanaat is een overtuigende plaat . We waren onder de indruk, gezien hij hier 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Clannad op één lijn brengt door z’n innemende, opbouwende, broeierige songs, een emotievolle zang en z’n songteksten.
Ofwel brengt hij materiaal op sobere , ingehouden wijze als “Monday” en “Another ghost rocket”. Ofwel kreeg hij de hulp van een heuse band , die afgewogen rijkelijker gearrangeerde songs spelen met folky poptunes , waarbij ze naar een climax gaan door het bredere instrumentarium, alsof een Arcade Fire naast jou stond , met een ‘alles en nog wat ‘ instrumentenkeuze: banjo, mandoline, lapsteel, toetsen , ukelele, viool , accordeon en blazers . De single “Flame on my head” is er eentje die in het geheugen gegrift staat . “Le chant des cigales” en “Sunday punch” zijn de twee opzwepende tracks; we noteren een zwierige “Elephants” en de titelsong leunt het nauwst aan het mysterieuze en mystieke van Woven Hand door de onheilspellende tokkels , de dwarrelende synths en de accordeon.
Blaudzun loodst ons moeiteloos door heen die bloedstollende pop van ‘Heavy Flowers’, die uitermate gevarieerd klinkt binnen het genre.
De laatste jaren durft Tony Dekker, spil van Great Lake Swimmers, al extraverter te gaan. Op de nieuwe cd horen we het alvast op “Easy come easy go” en de titelsong. Eerder hoorden we vooral sfeervolle en weemoedige americanapop, geënt op een intiem semi-akoestische gitaarspel en – getokkel, banjo, steelpedal en viool, onder Dekker’s klaaglijke, melacholische zang. Nummers als “Think that you might be wrong”, “The great exhale”, “Cornflower blue” en “Fields of progeny” sieren dit . Een bre(e)der instrumentarium wordt alvast aangehaald op “Changes with the wind” en “Ballad of a fisherman’s wife” . Een glansrol is weggelegd voor violiste Miranda Mulholland die de weemoed en uitbundigheid in elkaar doet vloeien.
Great Lake Swimmers blijft garant staan voor innemende, gevoelige als broeierige, uitbundige fijne altcountrypop.
Nederlands 
Français 
