Toen Loyle Carner zijn optreden in een uitverkochte AB enkele weken geleden had geannuleerd, was dit ook voor ons een streep door de rekening. Binnen de hip hop en de aanverwante stijlen is dit namelijk een artiest die langzaam maar zeker aan het doorbreken is naar de hoogste regionen. Uitstel is gelukkig geen afstel. Op maandag 16 december kregen wij, en een overvol Ancienne Belgique een herkansing. Loyle Carner zet een wervelend en vooral zeer gevarieerd hip hop feestje op poten, dat duidelijk vanuit het hart komt. Daarvoor krijgt de man een extra pluim op zijn hoed.

De avond werd geopend door Lucy Lu (***). Een collectief van spraakzame artiesten die eerder een vorm van zogenaamde 'laid-back' hip hop voorschotelen. Waarbij vooral dus op de emoties van de aanhoorder wordt ingespeeld, maar ook de dansspieren voldoende worden aangesproken. In eerste instantie komt de frontman op zijn eentje een ingetogen intro brengen, waaruit blijkt hoe breekbaar en warm zijn stem wel is. Diezelfde warme gloed doet Lucy Lu over de gehele lijn over de aanwezigen neerdalen. Binnen een wellicht iets te gezapige omkadering. De aandacht verslapt daardoor na een tijdje wel een beetje. Gelukkig worden alle registers naar het einde van de set nog eens volledig open getrokken, waardoor we terug bij de les zijn.
Kortom,  zagen we hier een band aan het werk die dus dromerige hip hop brengt en duidelijk op het gevoel speelt, en over potentieel beschikt ooit wel potten te breken. Groeimogelijkheden naar die toekomst zijn er dus zeker, voorlopig blijven we echter wat op onze honger zitten.

Loyle Carner (****1/2) heeft ondertussen, met het nodige vallen en opstaan, een lange weg afgelegd. Eerder dit jaar stond hij nog in Rotonde van Botanique. En ook de dance hall op Pukkelpop wist hij deze zomer moeiteloos in te pakken. Voor een uitzinnige menigte in de AB legt de man al vanaf de eerste noot de lat zeer hoog. Gerugsteund door klasse muzikanten, ontpopt Loyle Carner zich prompt tot een klasse entertainer. Hij spreekt zijn publiek, entourage en mede muzikanten met veel respect aan. Het succes is hem duidelijk niet naar het hoofd gestegen, integendeel zelfs. Meermaals haalt hij zeer persoonlijke verhalen uit zijn jeugd naar boven, en geeft aan waar hij echt vandaan komt en dat hij is blijven vechten om te bereiken wat hij nu heeft bereikt. Die bescheidenheid siert hem. Uiteraard zijn er eveneens de songs, en daaruit blijkt dat Loyle Carner het soort hip hop brengt vanuit het hart van die muziekstijl, zonder de overdreven pling pling of het al te patserige gedoe daarrond.  Of dat nu is door op een oorverdovend wijze en wervelend feest te doen uitbarsten, of op een ingetogen moment de zaal compleet stil te krijgen.
Loyle Carner doet zijn publiek vanaf de eerste tot de laatste noot moeiteloos uit zijn hand eten. Het publiek gaat dan ook volledig uit zijn dak. Waarop Loyle Carner reageert door die lat prompt nog hoger te leggen dan voorheen. Alsof dat nog kon.
De man schuwt bovendien geen controverses in zijn bindteksten, en stelt zich maatschappij kritisch op. Brexit en Trump komen daarbij voldoende aan bod. Ook dat is de soort hip hop, met een duidelijke boodschap, waar wij van houden. Ook daarvan smulde het publiek met volle teugen. Het resulteert uiteindelijk in een wervelende finale waarbij het dak van AB er nog maar eens compleet afgaat.
Eindigen doet Loyle Carner echter met wederom een ingetogen moment bij “Loose Ends”, waarbij hij de zaal voor de zoveelste keer volledig stil krijgt. Om daarna weer over te gaan tot een feestelijk slot van de regulaire set met “Nothing Changed”.  Daaruit blijkt nog maar eens wat voor een veelzijdige artiest deze man toch is. In de bisnummers worden alle registers voor de laatste keer volledig open gegooid, en barst dat feest nog eenmaal compleet los. “No CD” is dan ook de ultieme kers op de taart van een zeer geslaagde hip hop avond.
Besluit: Aan de lachende gezichten te zien bij het verlaten van de zaal heeft niet alleen Loyle zelf, maar ook het publiek intens genoten van deze spetterende hip hop show komende vanuit het hart van de hip hop. Waardoor hij ook ons hart op een gevarieerde wijze heeft veroverd.

Setlist: Ice Water - You Don’t Know - Stars & Shards - The Seamstress - Angel - Damselfly - Florence - Dear Jean - Deloseil (Brilliant Corners) - No Worries - October - Looking Back - Still - Ottolenghi - Loose Ends - Nothing Changed
Encore: NO CD

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Liveurope)

75 Dollar Bill is een duo uit New York, actief sinds 2012 en bestaande uit gitarist Che Chen en percussionist Rick Brown. De twee maakten reeds drie platen en evenveel cassettes maar het is pas sinds hun laatste dat ik ze ken. ‘I was real’ is een dubbel lp en behoort wat mij betreft tot het beste van afgelopen jaar. Er doen nogal wat gasten (bas, saxen, violen, gitaren,..) mee op die plaat en ik vroeg me vooraf toch af of ze het met zijn tweeën wel zouden redden. Tot mijn verrassing doemde er nog een derde muzikant op: de Berlijner Andrew Lafkas, een contrabassist die ook op de plaat meespeelde.
Na Margaret Airplaneman en een herboren James Leg was het voor de derde keer op korte tijd een schot in de roos voor deze kleine koffiebar. Hoewel deze noot toch iets harder om kraken was. Vier nummers van om en bij de twintig minuten en volledig instrumentaal maar wie wat moeite deed kon niet anders dan bedwelmd raken door dit onorthodoxe drietal. Moeilijk te situeren: was dit jazz, wereldmuziek, drone gebaseerde muziek of gewoonweg blues? Ik hou het bij experimentele blues.
De nummers begonnen meestal met allerhande belletjes of vreemde fluiten waarna Rick Brown op zijn triplex box (waarop hij ook zat) de Afrikaans of Oosters geïnspireerde ritmes langzaam liet evolueren. Hierbij werd hij in de rug gesteund door de staande bas terwijl Chen wat experimenteerde met drones op zijn twaalfsnarige gitaar. Telkens een boeiende maar wat moeilijk te behappen aanloop naar het moment waarop onmiskenbare bluespatronen in het spel van Chen slopen.
Hedendaagse blues is meestal strontvervelend maar dit was van een totaal andere orde. Chen, zelf met Taiwanese roots, zocht de oorsprong van de blues op in Mauretanië. Daar volgde hij gitaarles bij Jheich Ould Chighaly wiens vrouw, Noura Mint Seymali, misschien gekend is bij wereldmuziek liefhebbers. Zij toerde alleszins reeds door Europa. Zelf doet Che nogal bescheiden over zijn gitaartechniek maar wat hij in Mechelen liet horen was toch vrij indrukwekkend. Opzwepende en tevens hypnotiserende Tourareg blues zoals ik ze nooit eerder hoorde.
Deze complexe lange nummers hadden gekunsteld en stroef kunnen overkomen maar daar was hier helemaal geen sprake van. De deels geïmproviseerde muziek van 75 Dollar Bill kende een onwaarschijnlijk natuurlijk aanvoelende flow.

Organisatie: Kaffee-Ine, Mechelen

Bim Fest 2019 - Donkere en intensieve beats, binnen een gevarieerde, spirituele en feestelijke omkadering

In België is altijd wel een scene geweest voor EBM en de donkere elektronische muziekstijlen, en dan hebben we het niet alleen over een topper als Front242 of Neon Judgement. Ook anno 2019 zijn er nog voldoende artiesten of bands die binnen die duistere elektronische muziek platen hebben uitgebracht die - moest ik doen aan eindejaarslijstjes - daar zeker zouden in voorkomen. Om maar een paar voorbeelden te geven. De nieuwste van Psy'Aviah 'Soul Searching', Enzo Kreft 'Control' en Motor!k 'Motor!k' zijn daar drie van. Twee van die rij stonden ook op BIM Fest 2019 , dat op 13 en 14 december plaats greep in De Casino in Sint-Niklaas.
Reden genoeg om op beide dagen er vroeg bij te zijn, we hebben het ons niet beklaagd. De Belgische acts bleken naderhand te behoren tot de grote smaakmakers van deze editie. Maar vooral kregen we twee avonden voorgeschoteld boordevol donkere en intensieve beats, binnen een gevarieerde, spirituele en feestelijke omkadering.

dag 1 - vrijdag 13 december 2019 - Een geluidsmuur die in je gezicht terecht komt en ondergedompeld wordt in donkere atmosferen die je tot dansen aanzetten. BIM Fest dag 1 in een notendop.

Op de eerste avond was er nog niet zoveel volk komen opdagen. En toch, bij het begin van de avond viel ons op dat opvallend veel aanwezigen wat dichter tegen het podium kwamen aanschuiven om de Belgische band Motor!k (****) aan het werk te zien. Niet zo verwonderlijk want deze band bestaat uit een trio dat ondertussen al veel vaarwater heeft doorzwommen binnen diezelfde donkere elektronische muziek. Motor!ik is: Dirk Ivens (Absolute Body Control / The Klinik / Dive en Sonar) - Dries D'Hollander (Suburb Songs) en Joeri Dobbeleir (The Whereabouts of J. Albert ) "Motor!k brengt een sfeervolle Krautrock schijf op de markt, overgiet die met voldoende dromerige sausjes, maar kruidt die net genoeg om je niet in slaap te wiegen. De best hypnotiserende inwerking en botsende beats, zetten je dus eerder aan tot dansen. Waardoor je heupwiegend je gewillig laat meedrijven naar heel andere oorden" , schreven we over de titelloze schijf van deze band. Dat laatste bleek dus ook op het podium het geval te zijn.
Het combineren van tonnen ervaring, met muzikale huzarenstukken die je, net zoals op de schijf, bedwelmen of eerder door het uitdelen van uppercuts omver blazen, trok ons op BIM Fest eveneens compleet over de streep. Motor!k bespeelt dan ook emoties op zeer uiteenlopende wijze, waardoor die vrij monotone en quasi instrumentale aanpak niet stoort. Eerder word je als aanhoorder gehypnotiseerd tot je in een trance terecht komt die het dus enerzijds doet aanvoelen alsof een bulldozer over je hoofd dendert , anderzijds daalt een donkere gemoedsrust over jou heen. Een indrukwekkende start van het festival.

Fïx8:Sëd8 (*****) zorgde voor een van de meest aangename verrassing op BIM Fest 2019 . Dit Duitse dark electro/EBM project rond veelvraat Martin Sane zag het levenslicht in 2005. Al vrij vlug wist Fïx8:Sëd8 zijn stempel op het genre te drukken na het uitbrengen van zijn debuut ' Humanophobia' . Ook zijn recente meesterwerk 'Warning Sings' kon op heel wat bijval rekenen.
Ook live blijkt deze Fïx8:Sëd8 een ware ontdekking van formaat te zijn. Dit door een geluidsmuur op te trekken, en dat tempo vanaf de eerste tot de laatste seconde zo hoog en strak te leggen dat De Casino op zijn grondvesten stond te daveren. Fïx8:Sëd8 deelt dan ook niet zomaar een mokerslag uit. Martin haalt zodanig verschroeiend hard en meedogenloos uit dat het geluid, in combinatie met al even tot de toon aansprekende beelden, aanvoelt als een oorverdovende geluidsmuur die in je gezicht terecht komt, en blijft komen. Tot je totaal murw geslagen, niet meer recht komt na zoveel uppercuts die als een pletwals je hersenpan tot gruzelementen slaan en je trommelvliezen doen barsten. Martin beweegt zich bovendien als een wildeman voort op dat podium, alsof hij iedere aanhoorder in een oogwenk zal verscheuren.
Bovendien zijn de bandleden getooid in vervaarlijk uitziende pakken, waardoor ze letterlijk demonische wezen lijken , komende uit de putten van de Hel. Die aanpak zorgt er uiteindelijk voor dat ook het publiek compleet uit de bol gaat, tot ver naar achter. Zonder verpinken  blijft Fïx8:Sëd8 zijn verschroeiende harde en meedogenloze tocht verder zetten tot niemand in de zaal nog stil staat. De ravage naderhand, nadat de lichten terug aangaan, is niet te overzien. Kortom: Voor mij persoonlijk was deze Duitse band een volslagen onbekende, waarvoor mijn excuses. Op BIM Fest wist Fïx8:Sëd8 me echter vanaf het begin tot bitter einde compleet omver te blazen, en deed de zaal ontspringen in een kolkende massa dansende lichamen die eens onder hypnose gebracht, die oerknallen die hen tot moes sloegen, gewillig leken te ondergaan.

Kwam het door die voornoemde wervelstorm? We hebben er het raden naar. Maar tijdens het aantreden van Torul (***) stond er plots opvallend minder volk voor het podium. Naarmate de set vorderde dunde dat publiek zelfs nog uit. Nochtans deed de uit Slovenië afkomstige band zijn uiterste best dat publiek te vermurwen. En slaagde daar, op uitzondering van enkele fans vooraan, maar matig in. De zeer vriendelijke en enthousiaste frontman Maj beschikt over tonnen charisma en steekt zijn liefde voor ons land, en vooral het Belgische bier, niet onder stoelen of banken. Bovendien brengt de band een combinatie tussen club elektronica en overgiet die met de nodige indie pop, rock en streepjes synthpop waardoor ze ons en het publiek met het grootste gemak over de streep zouden moeten kunnen trekken. Ook beschikt Maj over een stem die je ergens wel kippenvel bezorgt, binnen een vrij donkere omkadering.. Helaas. De band mag dan een zeer sterke live reputatie hebben opgebouwd, zo staan ze in januari ook op het gerenommeerde Eurosonic - Noorderslag. Die verdovende mokerslag die we nodige hadden om ons over de streep te trekken, zoals dat meestal gebeurt binnen dit genre en later ook het geval zou zijn bij The Cassandra Complex, ontbrak in dit geval. Kortom: Torul bleef allemaal een beetje teveel hangen binnen een al te gezapige middelmatigheid, waardoor wij -  en blijkbaar toch ook een groot deel van het publiek - wat op onze honger bleven zitten. Jammer, want over potentieel en charisma om dat net wel te doen beschikken Maj en de zijnen zeker en vast.

The Cassandra Complex (****) had nog iets goed te maken. Door gezondheidsproblemen van frontman Rodney Orpheus, die een medische ingreep moest ondergaan, had de band zijn aantreden op BIM Fest 2017 op het laatste moment geannuleerd. Rodney excuseerde zich daarvoor, en de band maakte dat inderdaad goed door het brengen van een verrassende hoogstaande set boordevol streepjes postpunk, overgoten met EBM en scheuten synthpop. Bovendien vermengt The Cassandra Complex dit met opvallende visuele effecten die de feestelijke stemming alleen maar ten goede komen. Je waande je prompt weer in een van die clubs of danstenten die uit de grond werden gestampt in diezelfde jaren '80. Vanaf de eerste song wordt de lat dan ook hoog gelegd, en blijft de band het tempo aanhouden tot het einde. Waardoor een wervelend synthpop/postpunk feest ontstaat dat je inderdaad doet keren naar diezelfde jaren '80 toen zulke feestjes in de danstempel danslustige liefhebbers van postpunk en synthpop in vuur en vlam zetten. Ook anno 2019 lukt dat nog steeds, zo blijkt aan de reacties van het uitbundige publiek te zien.
Kortom: The Cassandra Complex brengt, ondanks de vele jaren op hun teller, geen routineklus. Eerder spat de spontaniteit en het spelplezier uit de boxen, en dat werkt aanstekelijk op de dansspieren waardoor het dak van De Casino er nog maar eens afgaat. Zonder meer sluit The Cassandra Complex deze eerste avond dan ook op een wervelende wijze af, alsof die jaren '80 weer zijn begonnen. 
Gelukkig blijft The Cassandra Complet met beide voeten voldoende in het heden staan waardoor ze totaal niet gedateerd klinken. Zo eten wij onze boterham met postpunk/synthpop na al die jaren nog steeds het liefst.

dag 2 - zaterdag 14 december 2019 - Old School EBM feestjes, duistere rituelen en spirituele ervaringen. Dag 2 in een notendop

Enkele uren voor we zouden vertrekken naar de tweede avond BIM Fest in Sint-Niklaas ontvingen we het spijtige nieuws dat Die Krupps hun optreden op het festival had geannuleerd. Er werd vrij snel een vervanger gevonden in de vorm van Suicide Commando, en dat zorgt altijd voor een lekker Old School EBM feest van de bovenste plank. Toch was dit een beetje een streep door de rekening van vele fans die toch speciaal voor Die Krupps zouden afzakken naar Sint-Niklaas. Gelukkig was er op deze tweede festivaldag genoeg ander moois te beleven, zoals duistere rituelen en het ontstaan van menig EBM getint feestje al dan niet met een onderliggende boodschap.

Er vroeg bij zijn was ook op de tweede avond een must, want Enzo Kreft (****) mocht de tweede avond openen. Op zijn laatste schijf 'Control' drukt Enzo Kreft zijn bezorgdheid uit over een maatschappij die ons als mens voortdurend controleert en dirigeert. Het zorgt voor een zeer confronterende schijf, waarbij ieder van ons een spiegel wordt voorgehouden. Of hij diezelfde sfeer ook op het podium - want de man staat daar helemaal alleen te soleren - kon creëren, vroegen we ons af. “Subtiel zet hij daarbij uiteraard ook aan tot dansen in zijn wereld, maar doet je eveneens voortdurend nadenken. En dat laatste maakt deze schijf een bijzonder meesterwerk binnen EBM/Donkere Elektronica om te koesteren. En daardoor heeft Enzo Kreft bovendien ook controle over u en mijn leven, en is de cirkel rond.", schreven we over die plaat 'Control'. En ja hoor, net door grauwe beelden te combineren met hypnotiserende beats en teksten die je rillingen bezorgen, wordt dat confronterend gevoel met de realiteit plots werkelijkheid. In beeld gebracht door een artiest die ook niet nalaat zijn publiek aan te spreken, maar vooral die verschroeiende beats en klanken hun werk laat doen. Net door zo filmisch en visueel tewerk te gaan, komt deze plaat 'Control' werkelijk tot leven in een al vrij goed gevulde zaal De Casino zo vroeg in de avond, waardoor Enzo Kreft met brio in zijn opzet is geslaagd.

Beelden combineren met klanken, het is eigenlijk een beetje een rode draad op de volledige tweede avond. Vooral als die perfect in elkaar passen als een puzzel, zorgt het ervoor dat je wordt meegezogen naar een andere wereld. En eens onder hypnose gebracht, kom je dan ook in een diepe trance terecht waarop stil staan onmogelijk is. Dat is dus ook wat Zweite Jugend (***1/2) doet met de aanhoorder. Gewillig drijf je mee op dat aanstekelijk klankentapijt dat de band uitspreidt op het podium. Bij dit duo is het vooral de opzwepende percussie gecombineerd met een heel beweeglijke frontman, die niet alleen zijn verschroeiend stembereik in de strijd werpt, hij gaat ook zijn publiek letterlijk opzoeken, wat alleen maar die feestelijke stemming ten goede komt. Vernieuwend en wereldschokkend is het allemaal niet, het is wel een etmaal keer voorgedaan. Maar eens die combinatie tussen klank en beeld elk van je zintuigen heeft geraakt, is er geen terugkeer meer mogelijk. Daardoor slaagt Zweite Jugend er niet alleen in een feest te doen ontstaan in ons hoofd, maar ook de benen aan te zetten tot mee bewegen tot de vroege uurtjes.

Ook Raderkraft (***1/2) blijft uit datzelfde vaatje tappen, daar is uiteraard niets mis mee. Als het ervoor zorgt dat het feest van je voorganger wordt verder gezet, binnen een wat andere meer gestroomlijnde aankleding, an blijven we gewoon lekker uit de bol gaan tot het einde van de set. Echter keken we toch uit naar de iets meer unieke binnen het aanbod. Daarvoor was het wachten op de acts later op de avond. Raderkraft  zorgde er echter wel voor dat diezelfde combinatie tussen mooie beelden en opzwepende klanken zijn werk deed, en wederom een wervelend dansfeest doet ontstaan, waarop stilstaan nog steeds onmogelijk is.

De Zweedse EBM band Sturm Café (*****) doet net hetzelfde, klanken perfect met beelden verbinden, en legt de lat toch wat hoger dan hun voorganger. Dit door een ondoordringbare geluidsmuur op te trekken, waar je voortdurend met je hoofd tegen botst waardoor je dan weer totaal murw geslagen aan het dansen, dansen en dansen gaat. Alsof de band je op een haast rituele wijze letterlijk hypnotiseert, waardoor je als aanhoorder niet meer kunt en eigenlijk ook niet meer wil stil staan. Zo grondig gaat deze Zweedse band tekeer op dat podium. Niet alleen laten ze de muziek voor zich spreken, de heren spreken datzelfde publiek ook aan.
Toen we Sturm Café in 2010 aan het werk zagen, bleken ze één van de absolute hoogtepunten van die editie te zijn. Nu, 9 jaar later, slaagt de band er dus nog steeds in de dansspieren van iedereen aan te spreken, van vooraan tot ver voorbij de PA. Daarvoor moet je als typische EBM formatie zeer sterk in je schoenen staan.
Kortom: Sturm Café blijkt dus net als toen in 2010 nog steeds een absoluut hoogtepunt te vormen binnen het globale EBM gebeuren. Op deze 18ste editie van BIM Fest doet Sturm Café dat trucje van weleer gewoon dubbel en dik over, door gewoon op de hoogste versnelling tekeer te gaan zodat er geen doorkomen meer mogelijk is. Puurder dan dit kan een lekker Old School EBM feestje gewoon niet zijn.

We zeiden het al, voor eens iets anders dan het doorsnee EBM aanbod binnen de line-up moest je wachten tot later in de avond. The Devil & The Universe (****1/2) - de naam zegt het zelf - moet het hebben van donkere en mysterieuze rituelen die ontstaan in je hoofd en ver daarbuiten. Demonisch uitziende wezens met een geitenkop op het hoofd betreden het podium, en zorgen door psychedelisch aanvoelende percussie klanken naar voor te brengen, dat de poorten van de Hel langzaam maar zeker open gaan. Wie zich gewillig liet meevoeren over die walmen van pure duisternis, kwam dan ook in een trance terecht waaruit het weer eens onmogelijk was te ontsnappen. . Door een eerder occulte aankleding voor te schotelen, omgeven door die walm van rook, voel je inderdaad dat die tongen van diezelfde Hel prompt je voetzolen likken. Dat is de verdienste van een band die weet hoe ze op een eerder rituele wijze er kan voor zorgen dat het publiek, eens onder hypnose, zich prompt die folkloristische taferelen voor de geest haalt. Niet door echt een geluidsmuur op te trekken, rustig ging het er uiteraard ook niet aan toe, maar vooral door een intensieve, verstikkende sfeer te creëren waardoor het dus daadwerkelijk  aanvoelt alsof ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen waardoor je dan weer , eens die hypnose zijn werk doet, u gewillig laat meevoeren naar diezelfde kerkers van de Hel die The Devil & The Universe je voorschotelt. Een indrukwekkende, spirituele totaalbeleving die in ons geheugen staat gegrift.

Eindelijk ook eens wat meer vrouwelijk schoon op het podium. Het duo REIN (****) bestaat uit twee bevallige dames, die duidelijk hun mannetje kunnen staan tussen die hoge dosis testosteron die we al voorgeschoteld kregen. REIN werd opgericht in 2015 door zangeres, coproducent en schrijfster Joanna Reinikainen die goed weet waar ze mee bezig is. Door middel van opzwepende percussie en een frontvrouw die niet alleen over een verbluffend stembereik beschikt, maar ook over een indrukwekkende charismatische uitstraling, gaat het dak van de Casino er dan ook moeiteloos af. Net die aanstekelijke en opzwepende aankleding, binnen een toegankelijke omkadering, zou ervoor moeten zorgen dat een ruim publiek aan elektronische muziek liefhebbers,  over de streep moet worden getrokken.
In Concertzaal De Casino zorgde REIN er alvast voor dat het publiek volledig uit zijn dak ging. Deze dames brengen eveneens een theatraal ogende show, waar klank en beeld elkaar wederom moeiteloos vinden en dit binnen een haast erotisch aanvoelend geheel. REIN spreekt door deze aanpak al uw zintuigen aan, waardoor je prompt in een zwevende beweging gaat dansen in de zaal, weer eens gehypnotiseerd door deze bijzonder opzwepende show die de band je voorschotelt. Daar kunnen mening potje Testosteron nog iets van leren.

Over een overdosis testosteron gesproken. Met een band als Suicide Commando (****) weet je bij voorbaat al wat je voorgeschoteld krijgt. Ondanks veel jonge EBM bands aan de poort kloppen om de troon over te nemen, zit Suicide Commando nog steeds stevig in het zadel. Dat bewezen ze als afsluiter op BIM Fest nog maar eens uitvoerig. Want vanaf die eerste beat tot de laatste toon grijpt de band je met een oorverdovende knal bij de keel, en laat niet meer los tot je weer eens murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Voor minder doet de imposante frontman Johan Van Roy het niet. Dat was reeds in de jaren '90 zo, dat is nog steeds het geval. De band haalt niet alleen verschroeiend uit, diezelfde Johan is een klasse entertainer die zijn publiek letterlijk - hij springt zelfs tussen de fans vooraan, of kijkt hen strak in de ogen -  opzoekt en hen tot het uiterste aanvuurt tot niemand meer stil staat.
Suicide Commando zorgt dus niet alleen voor een stevige dosis testosteron op dat podium, maar vooral voor een wervelend Old School EBM feest om deze editie van BIM Fest met een knaller van formaat af te sluiten, waardoor het gemis van Die Krupps vrij snel was vergeten en vergeven.

Besluit: BIM Fest is ondertussen aan zijn 18ste editie toe, en nog steeds een toonaangevend festival binnen het EBM en aanverwante gebeuren. Dat is ook nu weer gebleken. Een affiche boordevol diversiteiten schotelt de organisatie voor. Waar iedereen die houdt van opzwepende beats, binnen een gevarieerde en soms rituele omkadering, aan zijn trekken komt. Iedere aanwezige genoot vanaf de eerste tot de laatste band. En ook wij verlieten met een brede glimlach de zaal. Er is duidelijk nog steeds een ruim publiek voor deze typische EBM, en bovendien kijkt de organisatie met programmeren van bands zoals The Devil & The Universe, Rien en Fïx8:Sëd8 duidelijk vooruit en treedt bewust buiten de comfort zone van het Old School EBM genre, met succes zo bleek.
We zien dan ook al uit naar meer, in het komende jaar 2020. Op weg naar de twintigste editie in 2021!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/bimfest-2019.html

Organisatie: BodyBeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)

Waar konden Whispering Sons het topjaar 2019 beter afsluiten dan in ’s lands beste concertzaal. Juist ja, de Ancienne Belgique, waar ze drie jaar geleden voor het eerst nationale bekendheid verwierven als jonge winnaars van HUMO’s Rock Rally. Maar het was pas na het verschijnen van het volwaardige debuut ‘Image’ (2018) dat de bal voorgoed aan het rollen ging voor de band. Bijna alle shows in België verkochten in een mum van tijd uit, ze speelden op tal van grote festivals het voorbije jaar (inclusief het hoofdpodium van Rock Werchter) en bleven ook ijverig in het buitenland toeren. Dat ze er donderdag voor het eerst in geslaagd waren de grote zaal van de AB maanden op voorhand volledig uit te verkopen, vormde de verdiende kers op de taart.

Bovendien zijn we er stellig van overtuigd dat die uitverkochte zaal helemaal hun eigen verdienste was, ook al hadden ze in het kader van het AB40-feestjaar nog drie andere live acts uitgenodigd deze avond.

Mede door het vroege aanvangsuur waren er tijdens de set van Croatian Amor, het soloproject van Loke Rahbek, nog maar weinig toeschouwers aanwezig. Deze Deense artiest, één van de drijvende krachten achter het Posh Isolation-label, had het onzalige idee om door middel van overmatig gebruik van stroboscoopflitsen de aandacht af te leiden van waar het uiteindelijk allemaal om zou moeten draaien. De muziek dus. En die klonk in zijn geval, naast hoofdzakelijk experimenteel elektronisch en ambient-getint, onvoldoende overtuigend om ons een half uur te kunnen boeien.

Jammer maar helaas. Ook van het optreden van CTM hadden we iets meer verwacht. Het betreft hier een soloproject van de klassiek getrainde Deense zangeres en celliste Cæcilie Trier, al liet ze zich in Brussel vergezellen door een tweede dame achter de elektronica. Met een eigenzinnig geluid, dat ergens tussen hedendaags klassiek en experimenteel zweefde, poogden ze zich een weg naar ons muzikaal kloppende hart te banen, maar ondervonden daarbij heel wat weerstand vanuit de ondertussen flink volgelopen zaal. Zo’n onophoudelijk gepraat van zo veel toeschouwers, zelfs vooraan waar wij ons bevonden, maakten we hier zelden mee en dat zorgde voor een flinke domper op de concertbeleving. Het getuigde bovendien van een egoïstische instelling en een totaal gebrek aan respect, niet enkel voor de artiest in kwestie, maar ook voor de keuze ervan door de curator van deze avond.

En dat was… Whispering Sons. Algauw bleek dat zowat iedereen (toegegeven, ook wij) voor hen was gekomen, want nog voor ze een noot hadden gespeeld werden ze al toegejuicht. Een op voorhand gewonnen thuismatch, zoiets. Maar je moet het als band toch nog altijd - en telkens opnieuw - weten waar te maken op het podium natuurlijk. Gelukkig voelt het vijftal zich daar als visjes in het water, ook en vooral in ‘hun’ Brussel. En dat gold in de eerste plaats voor zangeres Fenne Kuppens, die al van bij opener “Fear” het publiek uit haar handen deed eten met de inmiddels vertrouwde mimiek en enthousiaste dansbewegingen. Het getuigde van moed en erg veel zelfvertrouwen om met een gloednieuwe song dit concert aan te vatten, maar we waren meteen mee. En wij niet alleen.
Wat daarna volgde, was een bevestiging van wat we al een tijdje wisten: deze groep is gewoonweg het beste wat de laatste jaren is komen bovendrijven in de Belgische (internationale?) scene, punt. De sterke songs uit ‘Image’ (het onheilspellende “Got A Light”, het dansbare “Stalemate” en “Dense”, de poppy single “Alone”, het intieme “Skin”, …) mogen we dan ondertussen al vele malen live hebben gehoord, in de AB werden ze met zoveel energie en gedrevenheid gespeeld dat het een genot was om te zien en te horen. En de band genoot ook zichtbaar van de geestdriftige reacties vanuit het publiek. Zelden Fenne zo veel zien glimlachen tijdens een concert.
Ook de tussen twee hoofdstukken (debuut-EP ‘Endless Party’ en ‘Image’) uitgebrachte, uitstekende singles “White Noise” en “Performance” zaten tot onze vreugde nog steeds in de set. Maar we waren toch ook en vooral verheugd dat er stilaan wat nieuwe songs beginnen op te duiken. En als die allemaal van hetzelfde hoge niveau als “Cool, Vision” en het eerder genoemde “Fear” zijn, dan staat er ons (hopelijk volgend jaar?) een geweldige nieuwe plaat te wachten van Whispering Sons. Dromen mag…
Na het intense “Hollow” volgde nog een door merg en been gaande versie van “Waste”, waarbij ook een spontane moshpit ontstond in de eerste rijen. Eentje die bleef aanhouden tijdens het eerste bisnummer, het onweerstaanbare ‘oudje’ “Wall”. Ook het daaropvolgende, deprimerende “Insights” was een oude publieksfavoriet, waarna de Sons met het knap naar een climax opbouwende “No Image” (met Kobe Lijnen achter de piano) de kroon op het werk zetten. Een triomftocht van begin tot eind. Game, set, match.

Om onze laatste trein huiswaarts niet te missen, verlieten we voortijdig de after-show van het Belgische Paper Hats in de AB Club daarna. Ietwat jammer, want van de drie keuzes van Whispering Sons sprak deze ons het meeste aan. Volledig instrumentale, dansbare elektronische muziek gemaakt met analoge synthesizers en live drums met af en toe ook wat krautrockinvloeden. De knappe live visuals van videokunstenaar Jaak De Digitale vormden een gewaardeerd extraatje, en we waren blij deze groep eindelijk eens aan het werk gezien te hebben.

Met dank aan daMusic http://www.damusic.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/whispering-sons-12-12-2019.html
Organisaitie: Ancienne Belgique, Brussel