De uit Cyprus afkomstige heavymetalband R.U.S.T.X. ontstond in 2004 oorspronkelijk onder de naam Flames In Ice (2003 tot 2004) om later over te gaan naar R.U.S.T. Pas in 2014 verander de naam in R.U.S.T.X. en wordt keyboardspeler Katerina Xanthou aan de line-up toegevoegd. De band bracht enkele zeer knappe platen uit, maar met 'Center Of The Universe' lijkt toch een nieuwe bladzijde te worden omgedraaid onderweg om de wereld te veroveren.
Met de opener “Defendre Le Rock” wordt de toon gezet. Ga het niet te ver zoeken bij R.U.S.T.X. Dit is eenvoudige, lekker aanstekelijke heavymetal waarbij je wijdbeens de luchtgitaar in de hand neemt en, bij voorkeur met de haren in de wind, gaat headbangen tot de vroege uurtjes. Honderd of duizend keren voorgedaan, maar als de kwaliteit goed zit, verveelt dat eigenlijk nooit. En dat is bij deze band zeker het geval. De ene adrenalinestoot volgt namelijk na de andere uppercut. Gestroomlijnde riffs, lekkere drumsalvo's, een vocale aankleding die zo puur aanvoelt dat je de songs prompt meebrult. Aangevuld met keyboardklanken die een meerwaarde bieden voor het geheel. Het is ook hoe de daarop volgende songs als “Black Heart”, “Endless Skies” en “Widows' Cry” in elkaar steken. Nee, er worden geen nieuwe muziekstijlen uitgevonden of zo, maar wel wordt je rockhart diep geraakt. De uiteenlopende vocale inbreng kan voor sommige wellicht een minpunt vormen, maar in dit geval zorgt het voor extra variatie binnen het geheel.
Elke keer een andere stem zorgt er namelijk voor dat je over de gehele lijn bij de les blijft. Elk van de songs zijn trouwens zeer radiovriendelijk. De negen minuten lange titeltrack klink echter opvallend epic en laat een uiteenlopende zijde van de band zien. Alsof ze aan het experimenteren slaan met alles wat draait rond heavymetal tot een zeer aangename song die een heel andere kant van de band laat zien, wat ons wel kan bekoren. Een andere aangename verrassing komt uiteindelijk op het einde. De bonus track “Band On The Run” een cover van Paul McCartney & Wings krijgt een zeer opvallend energieker en harmonische tongval toebedeeld, waardoor die song enorm aan je ribben kleeft.
Die bonussong duidt aan dat deze band van vele markten thuis is binnen heavymetal. Elk van de songs worden gebracht een gedreven en bijzonder aanstekelijke, catchy en energieke aankleding. Nogmaals, zoveel keer voorgedaan. Maar bij deze band komt de kwaliteit telkens bovendrijven en trekt die uiteenlopende vocale inbreng ons nog het meest over de streep. Gewoonweg een zeer leuke heavy metal schijf dus die , als je fan bent traditionele hardrock of heavymetal uit de jaren '70 tot '80, zonder problemen in je platenkast kan of mag verdwijnen. Je zult er geen spijt van hebben. Zeker weten.
The Wonder Stuff is de band rond Miles Hunt die reeds eind jaren '80 furore maakte met klassiekers als 'The Eight Legged Groove Machine' (1988) en vooral opvolger 'HUP' (1989) die hen een iconisch statut bezorgde. Dit werd gevolgd door al even belangrijke platen als 'Construction For The Modern Idiot' en 'Never Loved Elvis'. Na de split in 1994 sloeg de band sterk terug met 'Escape From Rubbish Island'. Dertig jaar na 'HUP' verscheen recent plots een nieuw werkje: 'Better Being Lucky'.
Of de band nog steeds diezelfde impact heeft als dertig jaar geleden? Dat antwoord komt vrij snel met een verrassend sterke song als “Feet To The Flames”. Een song die al even tijdloos klinkt als de songs uit hun gloriejaren en dat is toch al heel wat. Nee, The Wonder Stuff doet hier niet aan een routineklus of een kopie van die tijd. Ze doen iets met de songs die ze aanbieden en durven buiten hun comfortzone treden. Daar houden we wel van. Het lijkt wel alsof de band nooit is weggeweest, zo fris en monter klinkt de band op “Dont' Anyone Dare Give A Damn”, “Bound” of “It's The Little Things”. De enige voorwaarde: vergelijk deze band niet met de band uit het verleden. Hier is een nieuw en jong ogende versie van The Wonder Stuff uit de grond gestampt die zijn stempel kan drukken op de huidige, alternatieve Britpop of wat dan ook. Daar waar bands die na zoveel jaren iets nieuw uitbrengen al te vaak dreigen een flauw afkooksel van zichzelf te worden of gewoon een kopie van die tijden, slaagt The Wonder Stuff er dus met brio in zichzelf opnieuw uit te vinden. Luister maar naar sprankelende songs als “When All Of This Is Over” en “Map And Direction” en voel een trilling door je benen gaan die je aanzet om te dansen en zweven doorheen de huiskamer. Dat de luchtige aanpak ook ons rockhart raakt is daarbij zeer mooi meegenomen. Want daardoor kan The Wonder Stuff ook vandaag nog een ruim publiek over de streep trekken.
Soms kan een band die uit zijn as herrijst wel degelijk een parel van een plaat uitbrengen waarmee ze zichzelf als het ware heruitvinden, met respect voor dat verleden. The Wonder Stuff brengt een bijzonder aanstekelijk plaatje uit dat zowel hun oudere fans perfect verbindt met de jonge garde aan alternatieve, Britpop en bijhorende liefhebbers. Nieuw en oud verbinden tot een sprankelend mooi geheel is de rode draad op 'Better Being Lucky' . Daarin lag toen de magie van The Wonder Stuff, en dat is na zoveel jaren nog steeds het geval. Daarom alleen al kun je zonder te twijfelen in je portemonnee tasten en jezelf een laat kerstcadeau kopen als liefhebber van deze muziekstijlen. Het loont de moeite, want The Wonder Stuff is duidelijk terug van eigenlijk nooit weggeweest.
Tales is het bluesproject rond doorwinterde muzikant en singer-songwriter Roeland Smeyers. Met 'Light Trip' brengt hij zijn debuut uit, maar de man is uiteraard zelf niet aan zijn proefstuk toe. Maar die ervaring werpt hij op dit bijzonder warmhartige debuut zeker en vast in de strijd. Bovendien staat op de schijf een cover van Dire Straits’ “Six Blade Knife”. We citeren even de volgende anekdote daarover: ''Smeyers trok met de tape van die track naar Londen om die persoonlijk te gaan afgeven in de studio van Mark Knopfler. Enkele weken later stuurde Knopfler en email om zijn persoonlijke zegen en goedkeuring te geven om deze versie te releasen''. Want inderdaad naast de funky blues zit er vaak een streepje Dire Straits verborgen in de sound van dit debuut.
Dat merken we niet alleen bij bovenstaande cover, dat wordt reeds bij de eerste song (“There's That Sound”) in de verf gezet. De zeer warme vocale inbreng wordt gecombineerd met een bijzonder aanstekelijke muzikale omlijsting die je hart in vuur en vlam zet. Rock en blues worden op al even funky en gezapige wijze met elkaar verbonden op de daarop volgend “Little Man Stand”, “Scarlet Flowers” en “We Found Our Love”. Eén voor één pareltjes van bluessongs die lekker aan je ribben blijven kleven. De band slaat, onder leiding van Smeyers, aan het improviseren met beide muziekstijlen en straalt op plaat ook enorm veel spelplezier uit. En dat is wellicht nog het meest opvallende aan deze plaat, de schijf straalt tonnen positieve energie uit. Het is bij die bluesstijl vaak anders. Maar Smeyers laat de zon schijnen in je hart, zonder klef te gaan klinken. Eerder door een verwarmende gloed over jou te laten neerdalen, waardoor je met een glimlach op de lippen zit te genieten. Maar dan echt, genieten. Dat is de rode draad op songs als “It’s OK”, “The Seeds”, “The Rythm Of Time” en “In A Trance”. De akoestische afsluiter van “There's That Sound” laat horen wat voor een begenadigde zanger Smeyers wel is en dat hij zich laat omringen door muzikanten die duidelijk diezelfde kant uitkijken.
Tales is een band die niet de zwaarmoedige kant opzoekt van blues en rock, maar die knipogen uitdeelt naar bijvoorbeeld Dire Straits wiens sound regelmatig de revue passeert. Op een eenvoudige maar magisch mooie wijze doet Tales je hart sneller slaan en bezorgt je een brede glimlach op de lippen waardoor je zelfs in de meest moeilijke momenten van het leven telkens het licht ziet schijnen aan het eind van de tunnel.
Tales komt deze nieuwe schijf voorstellen op 23/2/2020 in CC Zwaneberg in Heist o/d Berg (www.zwaneberg.be/e1547/tales ).
Nits zijn al decennialang een begrip in de Nederlandse popcultuur. Zoveel jaren brengt de band muziek uit waarbij niet binnen de lijntjes wordt gekleurd, vaak met een zeer poëtische tongval met dank aan meester verteller Henk Hofstede. De band kwam en komt daar nog steeds mee weg en blijft anno 2019 nog steeds zijn stempel drukken op datzelfde muziekgebeuren. Met 'Knot' wordt een nieuw pareltje afgeleverd waarbij deze stelling nog maar eens in de verf wordt gezet.
Doorheen de plaat zit een zeer persoonlijk verhaal, dat op vaak dromerige wijze wordt verteld waardoor je als aanhoorder meerdere keren een traan wegpinkt. “The Concrete House” gaat over het ontruimen van het ouderlijke huis. Bij “The Garden Center” heeft ie het over zijn moeder. En zo kunnen we nog even doorgaan. Nits brengen die muziek op een sprookjesachtige en pakkende wijze, waardoor je er als mens stil van wordt. Je kunt een speld horen vallen, als de band je weer een zeer geïmproviseerde krop in de keel bezorgt bij “Une Petite Allumette”. En dat is uiteraard in grote mate de verdienste van Henk zijn warme stem die je emotioneel diep raakt. De luisteraar zit aan zijn lippen gekluisterd te luisteren naar zijn en hun eigen verhaal. Want tenslotte wordt ook het uwe verteld. Op de muziek van Nits kon je nooit echt een label kleven, dat is de reden waarom wij ook altijd stiekem een beetje fan zijn geweest. Ook dat oog voor experimentele, binnen een weliswaar intieme omgeving, keert voortdurend terug op deze knappe plaat. Nits doet duidelijk niet aan afleveren van routineklusjes, ook al hoeft de band ondertussen niets meer te bewijzen. De ondertussen 24ste plaat is wederom een meesterwerk waar poëzie en intimiteit worden samengevoegd met improvisaties en voorddurend experimenteren met geluiden, zonder die geluidsmuur af te breken uiteraard.
Nits raakte steeds op subtiele wijze zeer gevoelige snaren en doet dat anno 2019-2020 nog steeds met volle overgave. Dat maakt ons na al die jaren nog steeds overgelukkig. Want deze Nederlandse topband blijft ook nu nog steeds buiten de lijnen kleuren en zichzelf heruitvinden omdat rust namelijk roest. Bovendien is deze schijf, een ode aan het verlies van een ouder en hoe daar mee om te gaan, een zeer persoonlijke plaat geworden die ieder van ons diep raakt die met verlies is geconfronteerd. Want hoe ga je daar mee om? Daar komt geen antwoord op, want wellicht weet Henk het antwoord ook niet echt. Dat je met vragen blijft zitten en de gevoeligste snaar van een mens wordt geraakt, zonder klef te klinken maar eerder door op een magisch mooie wijze je ziel te raken? Dat is nog een pluspunt dat ons doet beseffen dat Nits grensverleggend was, en dat nog steeds is gebleven. Dat wordt op deze bijzondere plaat die aan je ribben blijft kleven nog maar eens bewezen.
Death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat heel wat deuren opende. Nu al met een nieuw album komen zou wat snel zijn, maar ze hebben alvast een nieuwe single uit. “Why” wordt door de band al een tijdje live gebracht. De single bouwt voort op het materiaal van ‘Ashes Of Hope’, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen. Een pittig en bij momenten zelfs nerveus nummer met tal van tempowisselingen dat toch heel wat klassieke elementen uit death en thrash verenigt. Prachtig dat een band na meer dan 20 jaar nog steeds bereid is om te evolueren en nieuwe paden te verkennen.
https://www.youtube.com/watch?v=VTD9DGLOh38
Elke keer als we iets voorgeschoteld krijgen van het label Wagonmaniac Music zijn dat meestal pareltjes van platen gebracht door artiesten die eigenzinnig hun ding doen, soms overgoten met veel sausjes van absurditeit. Dat is in bepaalde mate met deze EP ook het geval. Apparaat is een minimal newwaveband ontstaan uit het meesterbrein van Bart Willems. Ook bekend van postpunkband Ono Scream. Hij laat zich voor dit project bijstaan door bassist Rudi Mertens en synthesizerspeler David De Smet. Het trio doet niet aan toegevingen, ze brengen een potje newwave alsof de jaren '80 nu pas zijn begonnen en komen daar zelfs mee weg.
“Neo Woods” zet al de toon van deze EP. We doen niet graag aan name dropping, maar halen ons prompt een band als Fad Gadget voor de geest bij “Meaningless” of “Submission”. Ook The Neon Judgement komt om de hoek kijken. Vernieuwend is dat allemaal niet. Maar net door een zo technisch hoogstaand pareltje uit te brengen, waarbij duidelijk naar die gouden tijden wordt verwezen, klinkt Apparaat ook niet gedateerd. Daardoor draaien we deze EP ook graag grijs. Doen we onze puntschoenen aan en gaan aan het dansen alsof, inderdaad, die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Ook bij de daaropvolgende songs als “Hell Of A Moment”en het opzwepende “109” is dat de rode draad.
Apparaat doet de newwave- en postpunkmuziekstijl herleven, binnen een aanstekelijke omkadering die op de dansspieren inwerkt. Hierop stil zitten is onmogelijk. Net het feit dat Bart en de zijnen dit doen op een eigenzinnige wijze, zonder om te kijken, trekt ons nog het meeste over de streep. Dat ze daardoor een zoveelste newwave-opleving bieden binnen dat grote bos vol postpunkbomen stoort daardoor evenmin. Een band en schijf om te koesteren als je houdt van newwavebands die buiten de grenzen kijken van die muziekstijl, maar ook durven teruggrijpen daarna zonder gezichtverlies te lijden.
Apparaat EP
Apparaat
Wagonmaniac Music
Sleath is een Gentse singer-songwriter die excelleert als sloppy lo-fi singer-songwriter. Hij heeft zijn heel eigen ritme, frasering en rijmschema’s waar je een beetje aan moet wennen, maar als je daar doorheen kan kijken (of eerder luisteren), vind je pareltjes van oprechte emotie. Hij beperkt zich doorgaans tot in z’n slaapkamer opgenomen tracks met enkel zang en gitaar. Hij probeerde al eerder om drums toe te voegen, maar dat was misschien niet wat hij zocht.
Single “Pour Me Out” heeft een leuke pianolijn als extra. Een heel cleane en volmaakte pianolijn als contrast voor zijn slordige riffjes en dat werkt heel goed samen. Zo komt Sleath in de buurt van - wie kent ze nog - The Sands met hun “April & June”. Heel leuk is de noise-fuzz-uithaal op het einde, maar die wordt genekt door een fade out die voor mij te vroeg komt. Lekker tegendraads en eigenwijs, daar zijn altijd liefhebbers voor te vinden.
Het B-kantje is een cover van “I Want To Be Cold” van The Microphones. Met dezelfde aanpak als voor “Pour Me Out” en met de piano misschien nog iets prominenter aanwezig. Het begint als een lo-fi-versie van James Blake’s “There’s A Limit To Your Love” maar naar het einde toe wordt alsnog een versnelling hoger geschakeld, terwijl de aangehouden traagheid tot dan net een mooie spanningsboog opleverde.
Het artwork lijkt te verbeelden dat het om muziek gaat ‘met een hoek af’, of zoeken we het daarmee te ver?
De productionele keuzes die Sleath maakt liggen niet voor de hand. Hij ontwijkt de geijkte paden met de hardnekkigheid van een ultraloper en komt zo uit in een eigen universum, met eigen definities van schoonheid. “I Want To Be Cold” moet zowat het meest toegankelijke nummer uit zijn verzamelde oeuvre zijn, maar dat dat dan een B-kantje wordt, wil waarschijnlijk ook zeggen dat het aankomende album (‘Thoughts Too Thick To Think’) niet in die richting zal gaan. Toch zijn we benieuwd naar dat album.
Boris - Met (eenzame) hoogtes en laagtes
Boris + Arabrot
4AD
Diksmuide
Toen mij in laatste instantie gevraagd werd iets te schrijven over Boris besloot ik de avond voor het concert het werk van de groep uit Tokyo, die ik tot dan slechts vaag kende, wat eigen te maken. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan want de groep, actief sinds 1996, maakte maar liefst 25 volwaardige albums en daarnaast nog eens 13 samenwerkingsplaten waarvoor ze onder meer met Keiji Haino, Sunn O))) en Merzbow in zee gingen. Bovendien probeert het trio zich voor iedere plaat een nieuwe stijl aan te meten. Toch wist één LP in deze uit de voegen gebarsten discografie meteen mijn aandacht te trekken. ‘Akuma No Uto’, oorspronkelijk uit 2003 maar dit jaar nog heruitgebracht door Third Man Records, waarvan de cover bij wijze van eerbetoon, gekopieerd werd van Nick Drake’s “Bryter Layter”. Naar verluidt zou de plaat ook precies even lang duren als die klassieker van de veel te vroeg overleden Britse bard maar verder houden alle vergelijkingen op.
En dan was er nog de eerste band van de avond, Arabrot, die ook al heel wat jaren (18) op de teller staan heeft. De groep uit het Noorse Haugesund, waar ook The Low Frequency In Stereo vandaan komt, is met zo’n 15 platen (EP’s en LP’s dooreen) al bijna even productief als Boris. Momenteel is zanger-gitarist Kjetil Nernes het enige lid van Arabrot. In de loop der jaren verlieten de drie andere originele leden één voor één de groep en werden blijkbaar nooit vervangen. De namen van Nernes’ vier begeleiders moet ik u dan ook schuldig blijven.
Nernes leek wel weggelopen uit ‘A Clockwork Orange’ en schuwde de grote gebaren niet. Zo poseerde hij meermaals met zijn gitaar alsof het een geweer was. Het showelement had hij alvast onder de knie maar muzikaal kon hij me tijdens die twee eerste nummers toch niet raken. Dit leek een tot mislukken gedoemd huwelijk tussen postpunk en metal. Onverwacht werd het toch even grappig toen het einde van “The horns of the devil grow” plots verdacht veel gelijkenissen met “Child in time” vertoonde. Voor het derde nummer gooide de boomlange Noor het over een geheel andere boeg met een meeslepende uitvoering van Nina Simone’s “Sinnerman”, een nummer dat de 4AD habitués wellicht ook kennen van Black Diamond Heavies. Vanaf dit moment kon ik me beter vinden in de erg gevarieerde muziek van Arabrot al bleef ik het moeilijk hebben die ‘hete aardappel in de keel’ zang. Het laatste nummer was er één van epische proporties dat begon met de gemanipuleerde zang van de toetseniste en verder een erg vreemde maar wel spannende opbouw kende waarbij halfweg de helft van de muzikanten reeds de coulissen mochten opzoeken. Prachtig slot van een wat wisselvallige set.
Boris had alvast de juiste vintage apparatuur meegebracht : Orange en Sunn. Samen met de indrukwekkende gong achter het drumstel zorgde dat voor een erg mooi decor. De drie leden (een man, een vrouw en een wezen dat het midden hield tussen de twee) zagen er precies uit als op de promofoto. Hier was duidelijk over nagedacht. Ook de dubbele gitaar (bas en gitaar in één) van Takeshi Ohtani paste wellicht in dat plaatje. Veel bas hebben we trouwens niet gehoord, meestal hielden ze het bij twee, weliswaar dikwijls laaggestemde, gitaren. Het oogde dus mooi en indrukwekkend maar het openingsnummer, “Away from you”, waarin Boris blijkbaar dreampop wou introduceren, kon enkel mijn tenen laten krullen. Dit sloeg nergens op en het tweede nummer bracht al niet veel beterschap en was eigenlijk in hetzelfde bedje ziek. Boris probeerde iets anders en daar kan ik in feite alleen maar blij om zijn, helaas was het resultaat ondermaats.
Boris is op zijn best wanneer ze zich vergrijpen aan trage doommetal en er gelijkenissen met Sun O))) opduiken en die momenten kwamen er gelukkig ook in Diksmuide. Kern van het probleem was dat de groep hun laatste plaat, ‘Love & Evol’, kwam voorstellen (één van de weinige punten waarbij Boris niet verschilt met een doorsnee groep) en dat is jammer genoeg één van hun mindere en dan druk ik me nog zacht uit.
Nu was het verre van allemaal kommer en kwel en hoorden we wel degelijk schitterende nummers zoals “Boris”, een cover van de Melvins, waarin ze destijds hun groepsnaam vonden. Ik mag ook niet alle nieuwe nummers naar de prullenbak verwijzen. Zo klonk het spookachtige “Shadow of skull” bijzonder groots terwijl we tijdens de mindere momenten nog steeds konden genieten van de elementaire gitaar van de immer fascinerende Wata.
Uiteindelijk werd ik dan toch nog finaal omvergeblazen door een waanzinnige bisronde, op gang getrokken door de uitzinnige gongslagen van Atsuo Mizuno waarmee het ontploffende “Akuma no uta” (van dat “Nick Drake” album) werd ingeleid. Ongetwijfeld hét moment van de avond alhoewel het daarop volgende “Farewell”, uit hun succesrijkste plaat ‘Pink’, er ook mocht zijn. Wat minder explosief maar met die jankende zang minstens even beklijvend.
Een set met (eenzame) hoogtes en laagtes.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Oorstof 2019 - G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou - Het licht aan het einde van de tunnel, eens de chaos in je hoofd is doorprikt
Oorstof 2019 - G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou
2019-12-08
Ancienne Belgique (AB Salon)
Brussel
Er was eens een vrij frisse en regenachtige dag in Brussel. De regendruppels vallen op het marktplein in de vorm van een plensbui, mensen vluchten binnen of reppen zich naar een plaats om te schuilen. In het midden van het plein schittert de immens grote kerstboom, in alle kleuren van de regenboog. Als een fel licht, aan het einde van een donkere tunnel. Het is een gevoel dat ons na het fijne concert van G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou in de AB Salon ook overvalt. Het licht aan het einde van die tunnel, eens de chaos in je hoofd is doorprikt. Soms zijn er bijzondere avonden, als deze, die op een onverwacht moment komen. Dankzij deze optredens in AB Salon werd trouwens een huiskamersfeertje geschapen, die perfect past binnen dit bijzonder intensief concept.
Normaal gezien zou saxofonist Rodrigo Amado zich ter gelegenheid van dit Oorstof evenement laten begeleiden door gitarist Dirk Serries. Echter moest deze laatste door familiale omstandigheden verstek geven. Hij werd vervangen door bas virtuoze Farida Amadou. Het duo zet eigenlijk al de toon van de avond. De stilte doorbreken door te improviseren tot het oneindige. In dit geval werd een gevecht aangegaan tussen saxofoon klanken met verschroeiende baslijnen, die naar alle hoeken van de kamer uitgaan.. Rodrigo Amado & Farida Amadou (*****) doen de bubbel die ze aanbieden openbarsten, in golvende bewegingen van intimiteit waarbij je een speld kon horen vallen en een oorverdovende maar vooral zeer gevarieerde climax die alvast de chaos in je hoofd doet ontstaan. Intensiviteit tot het kwadraat is dan ook de rode draad doorheen deze set, en dit met dank aan Rodrigo Amado & Farida Amadou die beide hun instrumenten enerzijds strelen, en anderzijds alle registers open trekken binnen die chaotische aankleding. Beide muzikanten voelen bovendien elkaar niet alleen aan, ze vullen elkaar eveneens blindelings aan binnen dat potje improviseren tot het oneindige. Waar grenzen worden afgetast, tot verlegd.
G A B B R O (*****) is het project rond bariton sax speelster Hanne De Backer. Dit in samenwerking met: vocalist Agnes Hvizdalek. Bassist Raphael Malfliet, en nieuwkomer binnen de band, trombone speler Hendrik Munkeby Nørstebø. G A B B R O komt in AB Salon de nieuwste schijf 'Granular' voorstellen, op de markt gebracht via Dropa Disc. Hieraan besteden we ook de nodige aandacht. Het doorbreken van die chaos in je hoofd, is ook nu weer de rode draad.
Het meest interessante is hoe een band als G A B B R O stilte zo oorverdovend luid kan doen klinken dat de trommelvliezen trillen dankzij het uitspreiden van dat intensief klankenbord. Hendrik zijn bijzonder veelkleurige trombone, gecombineerd met die bariton sax lijnen van Hanne doen enkele rillingen door de AB Salon ontstaan, aangevuld door baslijnen van Raphael , die eveneens schipperen tussen je oorschelpen strelen of eerder de geluidsmuur doorbreken.
Zorgt dit ervoor dat de Chaos in je hoofd nogmaals compleet is? Deze chaos wordt enkel doorbroken door de zachtjes fluisterende en bijzonder veelkleurige nachtegalenstem van Agnes, die daardoor uiteindelijk zorgt voor dat eerste lichtpunt in het pikkedonker van de nacht. Zalvend streelt ze je ziel binnen een instrumentale samensmelting van klanken die aanvoelen als een sloophamer die zachtmoedig je hoofd verbrijzelt. Langzaam maar zeker wordt, wederom in golvende bewegingen van intensieve stilte en dat voortdurend met elkaar duelleren, een rookgordijn opgetrokken dat eindigt in een climax tussen de bariton sax van Hanne en de baslijnen van Raphael die elkaar vinden binnen een bijzonder intensief en eerder verstilde tot intieme atmosfeer.
Besluit: G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou zijn muzikanten die een soort magie uit hun instrumenten toveren door de mogelijkheden daarvan tot het oneindige af te tasten. Waardoor we beide optredens enkel kunnen omschrijven als onaards en ongezien. Beiden bands slagen er bovendien in stilte zodanig oorverdovend luid te doen klinken, waardoor enerzijds trommelvliezen dreigen te barsten maar anderzijds je ziel zacht wordt gestreeld.
Het voortdurende schipperen tussen vele intensieve uitersten zorgt ervoor dat je als aanhoorder in een diepe trance belandt, waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Bij beide sets is het uiteindelijk het eindpunt, dat als de ultieme kers op de geïmproviseerde taart, ervoor zorgt dat de chaos in ons hoofd eindelijk compleet wordt doorprikt. Als een magisch licht op het einde van de tunnel. Net als die mooie verlichte kerstboom schittert, op een regenachtige , donkere dag in het hartje van Brussel.
Organisatie: Oorstof ism Ancienne Belgique, Brussel
De naam doet bij velen waarschijnlijk geen belletje rinkelen, maar Era speelde afgelopen zaterdag in Vorst Nationaal. Een korte biografie: Era is het New Age project van de Franse componist Eric Lévi en kenmerkt zich door het experimenteren van Gregoriaanse gezangen met elektronische muziek en rock. Opvallend is ook dat de Gregoriaanse teksten in een onbestaande taal gezongen worden die wat doet denken aan Grieks of Latijn. Bands die op een gelijkaardige golf surf(t)en zijn o.a. Masters of Gregorian Chant en Enigma.
Desalniettemin was Vorst Nationaal maar bescheiden gevuld voor Era: The Live Experience. Lévi had misschien beter het ijzer gesmeed terwijl het heet was i.p.v. zo lang te wachten met deze tour. Het is namelijk vooral rond het millennium dat de band wereldwijd furore maakte. Daarna was het in Vlaanderen opvallend stil rond de Franse monniken. In Wallonië haalde Era af en toe wel nog eens de charts. Het recentste album ‘The 7th Sword’ (2017) raakte nog nipt in de Waalse Ultratoplijst. In de zaal dus voornamelijk Franstalige landgenoten die de weg gevonden hadden naar onze hoofdstad voor een avondje kerkgezangen.
Als voorprogramma mochten Les Muses 20 minuten het beste van zichzelf geven. Les Muses, dat zijn twee strak in het leer getrokken dames die gewapend met een elektrische viool en cello de ene cover na de andere uit hun snaren plukten. De opzet was leuk en de hedendaagse muzen speelden zeker niet onaardig, maar dergelijke act was zeker niet vernieuwend. De aardige cover van het Game of Thrones openingslied zal me echter bijblijven.
Hierna werd in allerijl alles in gereedheid gebracht om Era op het podium te verwelkomen. Kwart voor tien was het dan zover. Een rookmachine braakte dikke mist op het podium en op de tonen van “Agnus Deorem” kwam een schare monniken tevoorschijn. Toegegeven, het had wel iets, even waande ik me zelfs in een romantisch schilderij van Caspar David Friedrich toen er voor het eerst gezongen werd. Bij het volgende lied werden de monniken vervangen door een grote groep ridders met lange lansen. Een plezante variatie in show leek het me in het begin, helaas werd het trucje de hele avond door herhaald, nu en dan eens met een gastzanger(es) erbij. Het showelement ging daarom al snel vervelen.
Nog voor het midden van de set pakte Era uit met hun grootste hit, namelijk “Ameno”. Een kort voorwoord door geestelijke vader Lévi mocht natuurlijk niet ontbreken. De oorwurm uit het eerste album (‘Era’, 1996) werd op een daverend applaus onthaald en nestelde zich tot diep in de kleren. Was het echter slim om dan al het lied ten berde te brengen? Ik denk dat het eerder een noodzaak was, want de set dreigde wat in elkaar te zakken. “Ameno” gaf de nodige zuurstof om het tweede stuk van de setlist af te werken. Vooral het duet “I Believe” dat volgde, kon zo beter verteerd worden. Het lied dat oorspronkelijk gezongen werd door Katherine Jenkins en Andrea Bocelli, werd als een losse flodder de zaal ingeschoten. Verder viel het op dat de gastzangers niet altijd een meerwaarde vormden. De schelle uithalen tijdens “Don’t Go Away” deden me bij momenten zelfs denken aan een middelmatig optreden van pakweg Alana Dante.
Naar het einde toe werd opnieuw toegewerkt naar een climax met “Sinfoni deo/Redemption” en het rockende “Voxifera”. Het is echter “Ameno”, zogezegd op vraag van het publiek, dat de show eindigt.
Era: The Live Experience was vooral een optreden voor de fans. Hoewel muzikaal-technisch niets aan te merken was, was het vet al snel van de muzieksoep voor een niet-ingewijde. Gelukkig bracht “Ameno” tot tweemaal toe soelaas. Of dit muzikale heiligschennis is, laat ik in het midden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/era-07-12-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/les-muses-07-12-2019.html
Organisatie: Live Nation
Le nouveau Mark Lanegan est arrivé. Hij heeft een (vaste) vriendin, doet geen drugs meer, en stelt zijn nieuwe plaat ‘Somebody’s Knocking’ voor in kleine, gezellige zalen. Zo ook op een druilerige zaterdagavond in het landelijke Roeselare. Het komt wat vreemd en zelfs bizar over om een rauwe rock ’n roller als Mark zittend te aanschouwen, enkele minuten voor de start is er dan ook weinig ambiance in de zaal.
De show opent met “Knuckles”, en na het ook al recente “Disbelief Suspension” volgt het legendarische “Hit the City”. Toch komt het energieke van deze song niet echt naar voor, er zit duidelijk meer in, maar het komt er voorlopig niet uit. Bij “Stitch it Up”, de single van zijn nieuwe worp, krijgen we dat gevoel voor het eerst wel. Met de hilarische clip in gedachten , genieten we van dit blues-nummer. Ook “Burning Jacob’s Ladder” vanop ‘Blues Funeral’ is heerlijk meeslepend, en de akoestische sfeerimpressies daartussen zijn zeker en vast te pruimen, net als het nieuwe album in zijn totaliteit, trouwens.
Tijdens de melancholische synths op “Beehive” menen we een beetje Ian McCulloch van newwave-grootheid Echo & The Bunnymen te herkennen, maar wat Mark van Ian onderscheidt, is toch wel die extreem schorre stem. Op “Bleeding Muddy Water” trakteert Zijne Heesheid ons op geschreeuw van de bovenste plank, zijn grafstem (en dit is niet negatief bedoeld) gaat door merg en been. De voornamelijk Belgische begeleidingsband verdient ook een noemenswaardige vermelding. Uit Seattle, Gent, Antwerpen en Brussel, allen steengoed, allen tillen ze dit optreden naar een hoger niveau.
“Deepest Shade”, een cover van The Twilight Singers, “Dark Disco Jag” en “Death Trip to Tusla” doen ons verlangen naar meer, en tijdens de bonustracks krijgen we met “Hangin’ Tree” een ware Queens of the Stone Age-klassieker voorgeschoteld. Het blijft jammer dat we ondertussen moeten blijven zitten, net zoals het spijtig is dat Mark niet graag in de spotlights staat, en de belichting eerder aan de duistere kant is. Dit helpt natuurlijk om de muziek sterker naar voor te laten komen, zo kan het bloedmooie “The Killing Season” als afsluiter wel tellen!
Hij mag dan wel gesetteld en clean zijn, die doorleefde rokerszang vanuit zijn stoflongen blijft onweerstaanbaar. Waar er gedurende het concert slechts af en toe een rauwe ‘thank you very much’ vanaf kan, laat Mark daarna wel de vrolijke speelvogel in zichzelf los. De verjaardag van de gitarist wordt gevierd met een groot stuk taart, ongetwijfeld zal ook de drank rijkelijk gevloeid hebben tijdens het feestje backstage. Santé, Mark!
Organisatie: De Spil, Roeselare
Blast From The Past 2019 - Nostalgietrip met voldoende sausjes boordevol jeugdige spontaniteit
Blast From The Past is een festival waarbij metal en hard rock liefhebbers een nostalgietrip wordt aangeboden naar lang vervlogen tijden. Dit festival gaat door sinds 2013, toen in Harelbeke. Naast het eigenlijke festival zijn er doorheen het jaar ook club shows gepland rond het thema 'Old School Rock en Metal'. Sinds 2017 gaat Blast From the Past festival door in Kubox in Kuurne. Vooral wordt hierbij dus gelonkt naar de jaren '80 en de NWOBHM scene. Dat zie je ook aan de opkomst van een toch iets ouder publiek. Echter stopt het daar niet bij. Wij kregen op deze zaterdag vooral een nostalgietrip voorgeschoteld, boordevol voldoende sausjes jeugdige spontaniteit om ons bij de les te houden.
Eternal Breath (****) - Meer dan ooit een goed geoliede machine, die spelplezier uitstraalt
Hoewel Eternal Breath, die eigenlijk een beetje mede in de organisatie van dit evenement zit, een thuismatch speelt, dient zo een wedstrijd altijd eerst te worden gespeeld. Het publiek was langzaam aan het binnen sijpelen, maar de zaal stond eigenlijk al zeer goed gevuld. Aanvankelijk had de band het een beetje moeilijk om de handen op elkaar te krijgen, maar gelukkig beschikt Eternal Breath over een imposante frontman met niet alleen een stem als een klok maar vooral een charismatische uitstraling. De man vuurt zijn publiek aan alsof hij staat te spelen voor 10 000 wilde fans, en daarvoor krijgt hij toch een sterretje extra op zijn plantsoen. Eternal Breath bestaat eveneens uit top muzikanten, ware tovenaars met riffs en een drummer van dienst die zijn drumvellen met zoveel enthousiasme bedient, dat de adrenaline al vroeg op de dag door onze aders stroomt. Eternal Breath heeft sinds 2017 een nieuwe adem gevonden, merkten we in het verleden op. Op hun laatste EP bewezen ze eveneens dat iedereen binnen de band, meer dan ooit tevoren, dezelfde richting uit kijkt. Ook live zie je een goed geoliede machine op dat podium staan waarbinnen iedereen inderdaad diezelfde kant uitkijkt. Daardoor zien we anno 2019 dan ook een band die enorm zeer zelfverzekerd op het podium staat en bovendien tonnen spelplezier uitstraalt en daardoor met het grootste gemak iedere aanwezige, waaronder wij zelf, over de streep trekt.
Troyen (***1/2) - Technisch hoogstaande riffs, die door je ribben snijden
De NWOBHM band Troyen zag het levenslicht in 1981 maar hield er in 1982 vroegtijdig mee op na het uitbrengen van twee demo's. Pas in 2014 herrees de band uit zijn as. Onder impuls van twee originele leden Steve McGuire (gitaar) en Jeff Badley (vocalist) werd daar nieuw bloed aan toegevoegd. Sinds 2018 is de band versterkt met gitarist Steve Haslam en recent bassist Mark Notley. Samen vormen ze een motor die niet alleen op volle toeren draait, maar ook toveren de heren enorm hoogstaande manier riffs uit hun instrumenten die door je ribben snijden als een bot mes. Meermaals stonden bij menig solo's de haren op onze armen recht, van innerlijk genot. Ook al ging dat allemaal wat diezelfde strakke lijn uit, het stoort net door het brengen van een set boordevol voornoemde technisch vernuft totaal niet. De lat wordt dan ook zeer hoog gelegd, en er valt nergens een speld tussen te krijgen. Iets meer spontaniteit had wellicht gemogen, maar riff liefhebbers die houden van een potje snedige gitaar partijen die hen koude rillingen bezorgen, kwamen bij deze band zeker aan hun trekken.
Asomvel (****) - In het voetspoor van Lemmy
De Engelse heavy metal formatie Asomvel doet al sinds 1993 de grond onder onze voeten daveren. In 2010 kwam de voormalige zanger en bassist om in een auto ongeluk. De band rekruteerde daarop Ralph Robinson, wiens vader gitaar speelt in de band. De band bracht dit jaar zelfs een nieuwe schijf op de markt. 'World Shaker'. Waarmee ze bewijzen niet te teren op oude successen alleen, maar ook vooruit te kijken. Een toverwoord dat voor Asomvel wordt gebruikt is 'Motörhead", schreven we in onze preview over deze band. De zeer beweeglijke frontman/zanger stormt tijdens de set van de ene naar de andere kant van het podium. Niet alleen is hij zeer beweeglijk, wat uitstraling betreft doet de man aan een jonge versie van Lemmy denken. In het voetspoor van Motörhead haalt Asomvel even verschroeiend en snel uit als hun voorbeelden. De geluidsmeter staat te trillen, dankzij het oorverdovend klankenbord dat de band uitspreidt in de zaal. Zonder opkijken gaat Asomvel van begin tot einde op dat verschroeiend snel tempo door, tot geen geluidsmuur meer recht staat. Een mokerslag in je gezicht, waardoor je compleet murw wordt geslagen , dat schotelt de band ons voor. Motörhead 2.0 gaan we dit niet direct noemen, maar in de Geest van hun grote helden slaat Asomvel wel degelijk even grote gensters in ons rock hart.
Dark Sky Choir (*****) - De absolute ontdekking van Blast From the Past 2019
Dark Sky Choir, die op de valreep FIST kwam vervangen op Blast from the past, ontpoppen zich tot een van de absolute hoogtepunten van Blast From the past 2019. Deze vrij jonge band, pas ontstaan in 2016, legt de lat vanaf de eerste noot enorm hoog. Niet alleen hun laatste plaat 'End of Days' is een mijlpaal, ook live blijkt deze band meesters te zijn in het doen opborrelen van adrenalinestoten, die zorgen voor menig kippenvelmomenten. Elk van de bandleden heeft echter het nodige metal water doorzwommen. Zo is vocalist Brian Allen een vroeger lid van Vicious Rumours en heeft ook gitarist Ira Black zijn sporen verdiend bij voornoemde, maar ook heeft ie in enkele andere prestigieuze projecten zijn kunnen getoond. Die tonnen ervaring in het vak, zorgt gelukkig niet voor het brengen van een routineklus. Integendeel zelfs. Dat de heren een potje gitaar en drum kunnen spelen, bewezen ze trouwens uitvoerig door menig solo op de planken te brengen, waar grenzen werden verlegd.
Drummer Jordan Cannate jutte het publiek op, en bespeelde zijn drums niet alleen met handen maar ook met de voeten. We hebben nog maar zelden een publiek zo wild zien worden van een drum solo, bij deze solo ging het dak er zelfs prompt af.
Ook gitarist Ira Black mocht door een meesterlijke solo tonen wat hij in zijn mars heeft, en ontpopt zich tot een tovenaar met riffs. De al even verschroeiende baslijnen, en bijzonder hoge stem van Brian Allen zorgen voor een kers op de taart, die ons met verstomming achterlaat. Wat ons echter nog het meest over de streep trekt, ook al ligt het technisch vernuft zeer hoog, het wordt met zoveel spelplezier gebracht dat de band er moeiteloos in slaagt iedereen uit hun hand te doen eten.
Meer nog , de heren voelen aan dat ze hun publiek gemakkelijk kunnen inpakken, en doen er prompt een paar schepjes bovenop. Daardoor ontpopt Dark Sky Choir zich zowaar tot DE ontdekking van Blast From the Past 2019 door een verschroeiend hete mokerslag uit te delen, die ons compleet van de kaart doet achterblijven naderhand.
Cage (***1/2) - Strak in het pak heavy/power metal dat aan de ribben kleeft
Heavy/Power metal band Cage is al sinds 1992 actief. De band heeft ondertussen talloze platen uitgebracht, en menig podia onveilig gemaakt. In 2015 bracht de band, in een heel andere line-up maar met nog steeds twee originele leden in hun midden, een nieuwe mijlpaal van een plaat uit 'Ancient Evil'. Het heeft hen geen windeieren gelegd, want de band werd daardoor eigenlijk prompt nieuw leven ingeblazen. De heren brengen een potje strakke power overgoten met de nodige heavy metal riffs. Zonder daar eigenlijk meer of minder aan toe te voegen.
Sean Peck beschikt bovendien over een bijzonder uiteenlopende stembereik, dat sterk aanleunt bij die typische heavy/power metal stijl. Die typische Amerikaanse heavy/power metal zorgt dus wel degelijk voor menig adrenalinestoten, maar door daar niet echt iets nieuws aan toe te voegen, blijven we lichtjes op onze honger zitten. Het zal het publiek echter worst wezen, want die stonden lekker te headbangen op de strakke en energieke set die Cage hen voorschotelde. Over het technisch hoogstaand vernuft, en dat zanger Sean een ware klasse entertainer is die zijn publiek voortdurend aanport, bestaat namelijk het minste twijfel.
Besluit: Een gewoon fijn concert van een band die strak in het pak heavy/power metal brengt dat daardoor zeker aan je ribben kleeft. Dat is wat Cage ons voorschotelt op Blast From the Past.
Trance (*****) - De Hemelse kruisbestuiving tussen jonge wolven in het vak, en top muzikanten met levenservaring werkt!
Hoogtepunt nummer twee kwam van de hand van de epische band Trance. Deze Duitse band timmert eigenlijk al sinds 1978 noest aan de heavy metal weg. In 1989 was dat onder de naam Trancemission. Het jaar daarna terug onder Trance. De band hield er in 1998 mee op. Terwijl oorspronkelijke leden Antoni en Meyer Trancemission hervormden in 2000, was het eigenlijk een nieuwe band en geen naam verandering. Markus Berger en Thomas Klein vormden Trance in eveneens een nieuwe line up en brachten onder die naam in 2017 een plaat op de markt 'The Loser Strikes back'. Het meest opvallende bij Trance is die meesterlijke kruisbestuiving tussen de inbreng van oude rotten in het vak met oprichters Berger en Klein op het voorplan, en jonge wolven die het tempo zelfs nog naar omhoog duwen. In grote mate is dit de verdienste van frontman Nick Holleman, die van veel markten thuis is. Niet alleen beschikt Nick over een hoog stembereik, hij straalt eveneens tonnen charisma uit. Hij spreekt het publiek voortdurend aan, beweegt als een wervelwind over het podium, en ontpopt zich tot een klasse entertainer. Dankzij die samensmelting tussen jonge virtuozen, met muzikanten die zoveel ervaring tentoon spreiden, ontstaat een indrukwekkende magie, die dan weer zorgt voor een wervelend heavy metal feest van vooraan tot ver achteraan de zaal. Trance laat daardoor een onuitwisbare indruk achter, die we niet gauw zullen vergeten.
Praying Mantis (***1/2) - Een verdiend herkenningsapplaus tot op de hoogste tribunes
De legendarische band Praying Mantis viert zijn veertigste verjaardag, met een knaller van formaat. De band brengt het soort heavy metal dat zeer goed in het gehoor ligt, je brult de songs dan ook prompt uit volle borst mee. Elk van de bandleden doen er op hun eigen wijze alles aan om het publiek warm te houden. Niet alleen toveren de muzikanten meesterlijke riffs uit hun instrumenten, de bijzonder goed bij stem zijnde frontman doet menig hart sneller slaan door zich te ontpoppen tot een klasse entertainer. Die jarenlange ervaring heeft ook nu weer niet gezorgd voor het afleveren van een routineklus. Het zou naderhand zelfs een rode draad blijken op elk van de concerten, want spontaniteit kwam overal om de hoek kijken. Het meest memorabele moment was toen de band een prachtige versie bracht van “Simple Man”, een song van Lynyrd Skynyrd . Een song die door de hele zaal werd meegebruld. Wat dan weer zorgde voor een ware golf aan kippenvelmomenten. Praying Mantis breit daar een mooi vervolg aan met songs als “Children of Earth”, die werden gevolgd door een daverend herkenningsapplaus en de old school heavy metal fan in ons, weer een oorgasme van jewelste bezorgde.
Exiter (****1/2) - Snel, sneller, snelst
Plots werden alle registers compleet open gegooid, met dank aan de Canadese speed metal pioniers Exiter. Deze legendarische band, gevormd in 1978, heeft een grote invloed gehad op thrash metal gebeuren. En dat zetten ze door middel van een verschroeiende harde, snelle en oorverdovende set dan ook meermaals in de verf. 'Of het dak er gaat afgaan? Daar bestaat het minste twijfel over' , schreven we in onze preview. Nu Exiter legt de speed metal lat inderdaad enorm hoog en laat er geen twijfel over bestaan dat ze ook anno 2019, ondanks vele personeelswissels, nog steeds stevig in hun schoenen staan. Exiter is zo een band die je letterlijk bij de strot grijpt, en niet meer loslaat tot niemand meer stil staat. Ook nu weer verdrijft spontaniteit elke vorm van het afleveren van routine klussen, en daar zijn we zeker niet rauwig om. Mokerslag na uppercut deelt Exiter uit, van begin tot einde gaat de band als een alles vernietigende pletwals tekeer. Het publiek wordt volledig wild, en Exiter voelt prompt aan dat ze het publiek gemakkelijk mee krijgen en blijft dus gewoon doorgaan tot inderdaad niemand meer stil staat. Het zorgt zelfs voor enkele stevige moshpits. Er vliegen wat bekertjes in de lucht, samen met de meerdere daken.
Kortom: Zoals was te verwachten, doet dit aantreden van Exiter de zaal op zijn grondvesten daveren. Waardoor je naderhand totaal verweest achterblijft.
Grave Digger (***1/2) - Herkenbare songs met een hoog meebrul gehalte, zorgen voor een nostalgische kers op de taart
De Duitse band Grave Digger zijn door de jaren heen uitgegroeid tot pioniers wat betreft power/speed metal en het maken van mythologische en historische teksten en onderwerpen binnen hun muziek. Het zorgt voor knappe platen als 'Heavy Metal Breakdown' (1984), 'Witch Hunter' (1985), 'War Games' (1986), 'The Reaper' (1993). Eén voor één schijven die zijn uitgegroeid tot ware klassiekers binnen hun genre.
Grave Digger verstopt veel sage en ridderverhalen in hun muziek, dat zie je niet alleen aan de teksten. Ook de manier waarop de songs worden gebracht, doen je terugkeren naar de Middeleeuwen.
Naar goede gewoonte was de podium aankleding vrij sober. Enkel de opkomst van de gemaskerde 'reaper' in monnik pij zorgde voor een beetje visueel effect. Grave Digger heeft echter nooit die visuele effecten nodig gehad om je met hun toch herkenbare songs compleet murw te slaan. Dat laatste is ook nu weer het geval. De band rond een nog steeds vrij goed bij stem zijnde Chris Bolthendahl, die zijn publiek voortdurend aanport, doet dan ook een wervelend power/speed metal feest ontstaan waarbij de haren op onze armen nog een laatste keer omhoog kwamen te staan.
Ook al zitten er veel clichés in zowel de songs, als de bindteksten van Chris. Het zorgt ervoor dat je die songs als “The Dark of the sun”, “Exhalibur” en ander moois van begin tot einde staat mee te brullen. Ook al was dat publiek naar het einde toe, het was toch al rond middernacht, sterk uitgedund.
Grave Digger zorgde uiteindelijk met het overbekende “Heavy Metal Breakdown' voor een nostalgische kers op de taart, om deze zeer geslaagde editie van Blast from the Past met een knaller van formaat af te sluiten.
Organisatie: Blast From the Past + Loud & Proud VZW
StuBru gaat sinds 2013 op zoek naar nieuw muzikaal talent via ‘De Nieuwe Lichting’. Eén van de drie winnaars van 2018, SONS, stond in de Vooruit te Gent nu , om hun debuutalbum ‘Family Dinner’ te ondersteunen . Wij zagen hen vorig jaar al bij hun vijftigste concert op de Lokerse Feesten. Toen waren ze een voorbeeld van hoe garagerock, pop en punk aan de man moet gebracht worden, met name rétestrak, luid en met volle overgave! Benieuwd wat het nu zou worden …
De vier vrienden uit Melsele stonden pas om 22u30 geprogrammeerd. Als support kwam het uit Antwerpen afkomstig kwartet, Those Who Didn’t. Dit viertal begon eraan om tien uur en bracht zware, luide, soms deprimerende instrumentale doommusic die af en toe neigde naar Korn maar dan zonder zang. Tussen de nummers door, terwijl de gitaristen hun instrumenten op punt stedlen en de razende drummer op adem kwam, hoorden we Franse, Engelse en Duitse weergalmende teksten. Origineel. Het was een half uurtje dat deze mannen onze trommelvliezen geselden , maar het sloeg aan en ze kregen terecht héél wat respons bij het publiek.
Een klein kwartier later verschenen de vier van SONS op het podium. Ze grepen ons meteen bij de keel met het strakke “Family Dinner”. En het zou niet meer stoppen. Met hun energieke, opzwepende speelstijl kregen ze iedereen zonder problemen volop mee.
De nummers volgden mekaar in hoog tempo op. Er werd volop gesprongen en geschreeuwd Af en toe lieten de bassist en de zanger hun dank blijken door een korte ‘merci’ of ‘dank u Gent’. Ze waren letterlijk van plan om er niet te veel woorden aan vuil te maken en zoveel mogelijk te spelen. En zo hoort het !
De powergitaarrock dweepte het publiek op; een eerste moshpit werd gevormd tijdens “Naughty”. Er werd naar een climax gespeeld en die kwam er. Het dak , toch wel vrij hoog in de Vooruit, moest er bijna af bij hun doorbraak-nummer “Ricochet”. Zowat de hele zaal deed mee aan het moshen. Wat is dit toch een oersterk nummer!!!
Gelukkig was er toen een korte pauze om zowel de groep als het publiek op adem te laten komen. Maar de zweetdruppels waren nog niet opgedroogd toen het viertal alweer op het podium verscheen en “I wanna be your dog” van The Stooges inzette. Met nog twee hitsende powernummers erna bleek hoe goed deze groep is, wat een energiebom ze zijn en hoe makkelijk ze dit kunnen brengen naar hun publiek.
Dit debuut is zondermeer uitstekend en hopelijk mag dit voortduren. We konden echt geen beter Sinterklaasgeschenk krijgen.
Setlist: Family Dinner - Wanted Dead - Altruist - Concrete Waves - I need a gun - Sunday - Naughty - White city - Skin - Tube Spit - Keep on going - Wiating on my own - Ricochet - I wanna be your Dog - Sneaky snake - Do they see me
Organisatie: Democrazy, Gent
Muziekhistorici en popquizzers die zich maar wat graag verdiepen in het fenomeen ‘supergroepen’ hebben aan de Belgische scene doorgaans maar een magere kluif. De reïncarnatie van ’s lands belangrijkste indie superband van de afgelopen drie decennia, Dead Man Ray, is dus niet enkel goed nieuws voor bovengenoemde factcheckers, maar tevens een signaal dat de middelbare leeftijd zijn mannetje kan staan tussen de Balthazars, SX’en en (Whispering) Sons van tegenwoordig. Komt daar bovenop dat het comeback album ‘Over’, alhoewel een typisch geval van een lastig te doorgronden groeiplaat, met sprekend gemak de vaderlandse top van de eindejaarslijstjes haalt.
In een matig gevulde Handelsbeurs troffen we afgelopen vrijdag hetzelfde gezelschap aan dat deze aardkloot 17 jaar geleden verblijdde met ‘Cago’, het laatste deel van hun indrukwekkende trilogie die tussen ’98 en ’02 werd ingeblikt. Voor de nieuwkomers: Dead Man Ray laat zich niet simpelweg catalogeren als ‘Daan en de rest’. De anders zo flamboyante frontman deelde in Gent gewillig de aandacht met partner-in-crime Rudy Trouvé, die vastgekluisterd aan zijn eeuwige stoel vanaf de zijlijn allerhande zelfrelativerende nonsens richting publiek brabbelde. Zijn aritmische gitaaruithalen waren en zijn nog steeds onmisbaar voor het groepsgeluid en vormen een prettig gestoord tegengewicht voor de ongenaakbare techniciteit van stringmaster Elko Blijweert. Voeg daarbij de trefzekere elegantie van drummer Karel De Backer en de elektronische soundscapes en beats van sterproducer Wouter Van Belle (aangevuld met een extra kracht op toetsen) en je krijgt een super(groep) ‘gerechtje’ voor fijnproevers.
Wie al even kon spieken richting setlist kwam al snel tot de vaststelling dat Dead Man Ray v2.0 niet teert op oude glorie. De groep maakte daar zelfs een officiële statement van: nog vooraleer er een noot was gespeeld merkte Trouvé droogjes op dat de set op een handvol oude nummers na uitsluitend zou bestaan uit ‘nief materioal’. Eén van die zeldzame oude bekenden, “Landslide”, trok de avond rustig op gang, maar vanaf het dreigende “Monochrome” trok de groep het laken resoluut naar zich toe. Dit was een vintage Dead Man Ray nummer zoals er nog vele zouden volgen: eigenzinnige indiepop die laagje na laagje wordt opgebouwd tot het geheel van tegendraadse ritmes en welgemikte soundinjecties mooi op zijn plaats valt. Veel bands zouden maar wat graag hun cultuursubsidies laten schieten in ruil voor zoveel creativiteit in één en dezelfde repetitiehok, en dat is dan nog zonder de veelzijdigheid van Daan gerekend. Van falsetto (“The Flock”) naar David Sylvian (“Sunny Side Down”) en terug, het lukt hem allemaal. Rust en levenswijsheid hebben zich klaarblijkelijk meester gemaakt van de man, en even kwam hij zelfs in de buurt van puur sentiment toen de bijna-comback hit “Out” werd opgedragen aan zijn dochtertje Samuelle.
Als Daan de melancholische crooner is van de band, dan loopt Blijweert weg met de titel van beste muzikant. We vermoeden ergens dat de stergitarist thuis redelijk wat progplaten op de plank heeft staan, vooral onder de ‘K’ van King Crimson. Welnu, horen is geloven: de spooky gitaaruithalen in “Half Inch Ice” en in het bijna 10 minuten durende “Blisters” hadden zo maar even uit de koker van grootmeester Robert Fripp kunnen komen. Zonder Blijweert verbleekt “The Ladder” tot een saaie popsong, mét hem zou de song niet misstaan op één van Bowie’s Berlijn trilogie albums. Zijn kompaan Trouvé speelde op zijn beurt geregeld de nar van het gezelschap. Wie anders informeert het publiek dat binnen drie nummers “Chemical” de revue zal passeren? Ook in de licht herwerkte versie bleef die Belpop classic overigens moeiteloos overeind, alleen jammer dat het publiek er zoals de rest van de avond wat apatisch bij stond.
De fans van het eerste uur deden er goed aan om op post te blijven tot aan de bissen, want met het epische “Brenner” en vooral het aan een disco infuus gekluisterde “Copy of ‘78” werden twee oudjes van formaat opgespaard tot de finale.
Slotconclusie: Dead Man Ray heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en had vanavond eigenlijk geen oude nummers nodig om te overtuigen. Inmiddels zijn de rimpels dieper, de geesten rijper en de songs scherper: middelbare leeftijd en middelmaat zijn vooralsnog geen synoniemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Kreun, Kortrijk http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dead-man-ray-5-12-2019.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
