We keren even terug in de tijd. Begin september 2017 zakten we af naar vredefeesten in Sint-Niklaas. Naast de traditionele ballonvaart en alle feestelijkheden daar rond, staan daar ook fijne concerten op het programma. Eén van de ontdekkingen op die editie was Slow Crush. We citeren even: ''Slow Crush won de vi.be wedstrijd, en mocht de concerten op Het plein openen. Deze heren en dame brengen een potje shoegaze dat recht door je hart boort. Met als klap op de vuurpijl een zangeres die je met haar bijzondere zweverige stem, koude rillingen bezorgt tot het bot. De band speelde voor een handvol fans, maar brachten hun set alsof ze stonden te spelen voor een overvol plein. Op basis van dit optreden is Slow Crush dan ook een 'te ontdekken' band naar de toekomst toe".
Anno 2019 is de band uitgegroeid tot een bekende naam binnen die shoegaze en aanverwante stijlen. Hun laatste schijf 'Aurora' was een shot in de roos en kreeg overal zeer goede recensies. "Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen. Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!" schreef onze recensent erover. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/70893-aurora.html
Ondertussen is Slow Crush aan een succesvolle tour bezig in binnen en buitenland. Meer nog, Slow Crush is duidelijk nog steeds aan het groeien in zijn kunnen, dat merkten we op een koude zondagavond in een vrij goed vol gelopen AB Club, en bracht bovendien twee artiesten mee die we op basis van hun optreden aldaar, eveneens een gouden toekomst voorspellen, namelijk Soft Kill en Many Rooms.
Many Rooms - een persoonlijk verhaal, waar een mens stil van wordt
Many Rooms (****) is het pseudoniem rond de Amerikaanse muzikant en zangeres Brianna Hunt. Met een sound die schippert tussen donker lo-fi folk en post rock brengt Hunt niet alleen zeer breekbare, maar vooral heel persoonlijke songs naar voor waarbij moeilijke onderwerpen niet worden geschuwd. Met haar debuut 'There is a Presence Here' houdt ze dan ook niet alleen haar directe omgeving onder de loep, maar houdt ze ook ieder van ons een spiegel voor. Een spiegel die er trouwens niet altijd even mooi uitziet. Ook live raakt Many Rooms, met haar bijzonder donkere en breekbare stem, meerdere gevoelige snaren. Ze staat, onder begeleiding van haar gitaar, helemaal alleen op het podium. De AB Club wordt er, tot haar eigen verbazing trouwens, zeer stil van. In gedachten verzonken, treden we binnen in haar wereld. We leven mee met het verhaal dat ze vertelt over haar vader in “The Father complex” of als ze het heeft het over haar moeder en het contrast tussen haar beide ouders. Al die persoonlijke verhalen, raken echter ook bij de aanhoorder een zeer gevoelige snaar waardoor de aanhoorder inderdaad zeer stil en onbewogen zijn of haar eigen demonen in de ogen kijkt, en een traan wegpinkt. Brianna straalt bovendien iets ongedwongen en bedeesd uit, waardoor ze eveneens een glimlach op je lippen tovert. Ze speelt dus voortdurend met je emoties, en daar houden we wel van.
Kortom: Many Rooms is een bijzonder veelzijdige artieste, die zeer goed weet hoe ze de emoties van de aanhoorder kan bespelen, net door haar verhaal zodanig te vertellen dat het ook over uw persoonlijke levenservaring gaat waardoor je er als mens muisstil van wordt.
Soft Kill - Post punk clichés binnen een vernieuwende omkadering
Iets rauwer en ongepolijst ging het eraan toe bij Soft Kill (***1/2). De uit Portland afkomstige band, rond Tobias Grave, brengt een sound die ons terugbrengt naar de jaren '80. De donkere intensiviteit van The Cure overgoten met snoeiharde post rock riffs, en gekruid met duistere melancholie in verlengde van Joy Division, is in een notendop hoe je Soft Kill nog het best kunt omschrijven. Door middel van een sobere verlichting, een gitarist die bijna de gehele set met de rug naar het publiek staat, en een weinig spraakzame maar zeer beminnelijke frontman , laat deze band dan ook de muziek voor zich spreken. En ook al worden alle post rock clichés op een hoopje gegooid, net door die bijzonder intensieve en donkere aankleding word je als het ware gehypnotiseerd, en kom je in een diepe trance terecht waaruit je niet meer wil ontsnappen. De band kreeg moeiteloos de handen op elkaar, en dompelde ons onder in een post rock atmosfeer die ons terugvoert naar onze jeugdjaren. Echter met een gezonde, moderne en vernieuwende twist waardoor het niet gedateerd klinkt. Het ontberen van enige interactie met het publiek is daarbij een minpunt, maar puur muzikaal sneed deze post rock wel degelijk door ons hart als door een blokje boter. Waardoor we met een krop in de keel, lekker meedeinen zoals we deden in de tijd van toen. Op het einde van de set mocht Isa Holliday van Slow Crush tonen dat ze niet alleen over een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem beschikt, maar ontpopt zich eveneens tot een virtuoze met gitaar klanken.
Kortom: Soft Kill bracht een nostalgie trip naar de gouden post rock tijden, met gelukkig voldoende scheutjes moderne post rock klanken daarbovenop. Het is echter vooral de intensiviteit waarop alles naar voor werd gebracht, dat ons daarbij nog het meest over de streep trekt. Post rock fan zijnde van het eerste uur, deed deze bijzonder aanstekelijke trip naar mijn jeugd dan ook deugd aan mijn oude post rock hart.
Slow Crush - Oorverdovende shoegaze klanken, gecombineerd met een intensieve, bedwelmende en sprookjesachtig vocale aankleding
Afsluiter Slow Crush (****) hulde zich in eerst instantie in een dikke rookwolk, die als een duistere verstikkende walm over de hoofden heen dreef. Door de brij van rook, hoorden we verschroeiende, oorverdovende shoegaze klanken, gedrenkt in voldoende post rock elementen, die je letterlijk de adem benemen. Waarna de sympathieke Isa, met haar bijzonder spookachtige en zweverige stem, je letterlijk bedwelmt en doet wegzweven naar nog meer donkere oorden. De band wordt in sommige media vergeleken met bijvoorbeeld Slowdive, wat niet uit de lucht gegrepen blijkt. Want Slow Crush betovert je op dezelfde wijze als Slowdive dat doet. Ook al beschikt de band vooral over een eigen smoel, laat dat duidelijk zijn.
Bindteksten zijn ook nu weer eerder zeldzaam, want ook Slow Crush laat vooral zijn muziek voor zich spreken. Eens de rook om ons hoofd is verdwenen, zijn we in zodanig diepe trance beland door de hypnotiserende inwerking van enerzijds een bijzonder intensieve instrumentale aankleding, en anderzijds die sprookjesachtige stem van Isa. Een terugkeer naar de realiteit doet pijn aan onze ogen. Slow Crush drijft het tempo voortdurend op naar een hoogtepunt, waardoor de AB Club op zijn grondvesten davert, of was het ons hart dat in gruzelementen op de grond terecht kwam doordat Isa en haar gevolg onze ziel zo diep beroerde? We hebben er het raden naar.
Het enige minpunt aan de set is de veel te korte tijdsduur van amper 45 minuten. Ook al smeekte het publiek om meer, een bisnummer kwam er dus niet. Bijzonder jammer, maar de band maakte dit ruimschoots goed door direct na hun optreden aan de tafel van merchandise hun fans te woord te staan, met een brede glimlach op de lippen. Dat siert hen. Dit optreden was tevens het afscheid van drummer Steven, die door werk en familiale omstandigheden zijn privé leven steeds moeilijker kan combineren met het leven 'on the route'. Hij werd door de band en het publiek op een warm applaus onthaald.
Kortom: Slow Crush is op die paar jaar tijd duidelijk volwassen geworden. Elk van de muzikanten bespelen hun instrumenten op het scherpst van de snede, en ze vullen elkaar dan ook perfect aan. Isa ontpopt zich dan weer tot een bijzonder vurige frontvrouw, die menig hart sneller doet slaan door een stembereik en uitstraling die schippert tussen spookachtige en bevreemdende schoonheid die je hart doet branden van pure intensiviteit.
Besluit: In de AB Club deden we in het verleden meerdere mooie ontdekkingen, deze avond was er ook zo eentje die in de analen zal terecht komen van ''weet je nog dat we die band zagen aantreden in AB Club?''
We zien dan ook drie artiesten die elk op hun eigen wijze zowel binnen shoegaze, post punk en andere, een stempel kan drukken op een toekomst die er donker, intensief maar vooral zeer zwartkleurig uitziet. Elk van hen raakt voldoende snaren, om onze donkere ziel te verwarmen op deze koude winterdagen. Bovendien zien we eveneens drie bands die nog steeds kunnen groeien in hun kunnen, het eindpunt is nog niet bereikt. Integendeel. We zien al uit naar meer in de nabije en verre toekomst. Hou ze zeker in het oog!
Pics homepag @Peter Cauberghs
Organisatie: Flood Floorshows + Ancienne Belgique, Brussel
De tijd dat ik mijn kot uitkwam voor, wat ik maar als ‘indie folk’ zal omschrijven, met groepen als Iron And Wine, Other Lives, M. Ward, Great Lake Swimmers, Bon Iver, Okkervil River of Bright Eyes ligt ook al weer een poosje achter me. De meeste van die groepen zijn het spoor bijster geraakt terwijl de grootverdieners, zoals een Mumford & Sons, me helemaal van het genre lieten vervreemden. Maar nu kwam The Low Anthem het tienjarig bestaan van hun pièce de résistance, ‘Oh my God, Charlie Darwin’, vieren en dat kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan hoewel ik me afvroeg of het wel een goed teken was als een groep één van hun oude platen na amper tien jaar opnieuw komt voorstellen met een integrale uitvoering.
Om het wat intiemer te maken werd het podium dit keer niet gebruikt om mocht de groep op de grond vlak voor de tribune met zitplaatsen zijn intrek nemen. Ideaal was het misschien niet maar het kwam de sfeer zeker ten goede.
The Low Anthem had zelf het voorprogramma meegebracht: Futur Primitif, nom de plume van Daniel Lefkowitz uit Strasburg, Virginia. De vreemde schrijfwijze van Futur Primitif kwam er wellicht om verwarring met gelijknamige boeken, platen en groepen te vermijden. De man speelde enkele jaren in hun beginperiode bij The Low Anthem maar heeft zelf intussen reeds een viertal obscure albums uitgebracht. Zijn laatste, die enkel digitaal verkrijgbaar is, heet ‘Neil’ en is een eerbetoon aan Neil Armstrong en het Apollo programma in het algemeen. De eerste vijf songs kwamen uit dat album maar echt wild werd ik er niet van. Zijn stem klonk nogal dun terwijl zijn akoestische gitaar het al even sober hield. Om de sound toch iets te verrijken duikelde hij enkele keren een mondharmonica op en zette hij wat effecten op zijn stem. Vooral dat laatste hielp wel en toen hij zich dan toch plots aan een uptempo nummer waagde doken zowaar The Everly Brothers in mijn gedachten op.
‘Oh my God, Charlie Darwin’ vond ik destijds een erg mooie plaat maar het meesterwerk waarvoor ze doorgaans versleten wordt , heb ik er nooit in gezien. Maar die status kon ze eventueel nog verwerven nu The Low Anthem (uit Providence, Rhode Island) ze integraal ging uitvoeren maar dat is dus niet gebeurd. De songs mochten er nog steeds zijn maar de meerwaarde, die je live toch verwacht, was er nooit bij.
Het optreden zat simpel in elkaar: eerst werd kant één gespeeld, daarna enkele nieuwere nummers om te eindigen met kant twee. De start was veelbelovend met “To Ohio” maar dat is dan ook het beste nummer van de plaat. Wat volgde , bleef mooi maar ik had voortdurend het gevoel dat het iets meer mocht zijn.
Er was wel een verzachtende omstandigheid: bassist en medeoprichter, Jeff Prystowsky, was er niet bij. Dus moesten we verder met Ben Knox Miller (zang, gitaar), Florence Wallis (violin) en Bryan Minto (mondharmonica) terwijl Miller en Wallis ook al eens achter het orgel plaats namen. Toch nog volk genoeg om er iets heel moois van te maken maar de drie wilden het iets té verstild doen en dat dat ook nog eens moest gebeuren in het halfduister was ook geen echte hulp. Niet dat hun eigengereide mix van ouderwetse folk, breekbare country, seculiere gospel en lo-fi pop plots aan klasse had ingeboet, het bezorgde me alleen niet de euforie waarop ik gehoopt had. Zo was een nummer als “Music Box” (niet meer dan wat de titel laat vermoeden: wat gefoefel met een muziekdoosje) zeker leuk maar of dit nu bijdroeg tot het meesterwerk dat we verondersteld waren te horen? T
oen virtuoos Bryan Minto met veel misbaar een andere mondharmonica uit zijn indrukwekkende verzameling griste , dacht ik even ‘nu gaat het gebeuren’ maar ook dat nieuwe exemplaar diende enkel om wat, weliswaar subtiele, accenten te boetseren. Het bleef wel altijd geraffineerd en vooral ook stil. Zo konden de piepende pedalen van het orgel zelfs als wat storend worden ervaren. Toen de laatste noten uitstierven , floepten de lichten meteen aan net zoals de pickupnaald na de laatste groeven omhoog wipt.
Het was alsof we een mooie plaat gehoord hadden maar daarmee was mijn honger toch niet gestild.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Turpentine Valley, een tweetrapsraket naar ongekende hoogte
Café ELPEE
Deinze
Turpentine Valley heeft zijn eerste full album uit en daarvoor werden liefst twee releaseshows georganiseerd. Voor de tweede was de Elpee in Deinze goed volgelopen.
De opener was The Lotus Tree, intussen zowat de vaste support voor Turpentine Valley. The Lotus Tree vervelde de jongste jaren van een nog zoekende postmetalband naar een band die zijn eigen geluid en gezicht gevonden heeft. Het veel kunnen optreden en de positieve reacties van het publiek hebben het zelfvertrouwen van de band een boost gegeven en binnenkort zal er dan eindelijk misschien eens studiomateriaal opgenomen worden. De postmetal van The Lotus Tree is, zoals wel vaker in het genre, moeilijk vast te pinnen. Het leunt inzake gitaren nog zwaar op metal, maar in songopbouw gaat het meer naar Cult Of Luna. Niet zozeer complex, maar ze nemen wel hun tijd om thema’s op te bouwen en uit te werken.
Bassist Thomas dubbelt bij The Lotus Tree en Turpentine Valley, maar heeft bij de soundcheck tussen die twee bands wat moeite om het juiste volume uit de monitors te krijgen. Waarop uit het publiek geroepen wordt dat hij zoveel streken niet moet hebben, ook al is zijn muziek al op tv geweest. Het is als grap bedoeld, maar het tekent ook hoe we in Vlaanderen omgaan met bands die een beetje ambitie hebben. Het zal ons aansluitend overigens niet verbazen als de muziek van Turpentine Valley nog vaker gebruikt wordt voor tv of film. Deze band is een raket die in elke fase een extra stuwmotor krijgt. Eerst de demo, dan de clubs, het album en het gebruik van hun muziek in de tv-serie ‘De Twaalf’. Als ze niet zelf op de off-knop duwen, volgen dan straks de festivals en het buitenland.
Turpentine Valley’s album ‘Etch’ werd in Deinze bijna integraal maar niet in de volgorde van het album gebracht. Het is misschien een vreemde keuze om op de releaseshow albumtrack “Ballast” niet te spelen en het nieuwe nummer “Parabel” wel, maar een band moet vooral zijn zin doen. Turpentine Valley behoort inmiddels tot de Belgische top in instrumentale postmetal. Deze band gaat bij momenten nogal breed voor hun sound: tot aan de stoner en de sludge, maar net zo goed naar de koude postpunk als naar de cinematografische postrock of de atmosferische (post)blackmetal. Glacier, Russian Circles en Pelican zijn goede ijkpunten voor wie referenties zoekt. Turpentine Valley denkt voor de live-shows ook aan het totaalplaatje: geen bindteksten en het podium wordt verlicht door niet meer dan vier lampjes. Het maakt dat het publiek net iets meer moeite doet om bij de les te blijven en dat is altijd fijn voor een band. Als de laatste noten van “Trauma” uitgestorven zijn, krijgt de band uit Zulte een enthousiast applaus, maar een toegift zit er niet in.
Haester was als laatste band aan zet. Deze postmetalband is een labelgenoot van Turpentine Valley. Ze hebben ex-leden van Aborted, Death Before Disco, Customs, Nemea, Dedicted en Horses On Fire in de rangen en dat geeft al een beetje aan dat hun postmetalsound (ook al) niet in één vakje te vatten is, maar toch weer anders is dan die van Turpentine Valley of The Lotus Tree. Haester speelt vooral compacter en vinniger en heeft elke song goed dichtgetimmerd, terwijl er bij de twee andere bands van die avond nog veel wit tussen de regels staat.
Haester oogste vorig jaar veel lof met hun album ‘All Anchors No Sails’, waarop ze de vocale hulp kregen van Sven van Aborted, Brent van Stake en Nathalie van Brutus. Nochtans is Haester-zanger Maarten zelf al heel veelzijdig in grunts, growls en screams. Bovendien is het soort zanger dat met grote gebaren en een starende blik zijn publiek vastgrijpt. Daarin doet hij wat denken aan Arne van Marche Funèbre. Het publiek in de Elpee smult van de muziek en de begeesterde frontman, maar ook hier geen toegift.
Organisatie: ELPEE, Deinze
Pluto Metal Fest 2019, Oosterzele - Een gevarieerd aanbod van metalstijlen, binnen een gezellige sfeer
Pluto Metal Fest, dit jaar aan zijn tweede editie toe, is een boeiend festival georganiseerd door een groep sympathieke metal liefhebbers met het rock hart op de juiste plaat die bovendien zelf vaak op menig ander festival of evenementen in de omtrek aanwezig zijn. Op het programma stonden trouwens zes bands uit alle hoeken van de metal en zelfs punk wereld. Dit allemaal aan een zeer democratische prijs van amper 15 euro. En toch is dit evenement niet uitverkocht? Wat ons betreft, toch enigszins onbegrijpelijk. Ook al zat het feit dat er op diezelfde dag nog meerdere andere interessante evenementen plaats grepen er ook voor iets tussen.
Nu, de aanwezigen lieten dit niet aan hun hart komen, en genoten van de eerste tot de laatste seconde met volle teugen.
Met Tyrant's Kall (***1/2) kregen een female voice doom/death heavy metal formatie voorgeschoteld, met heel wat potentieel en groeimogelijkheden. De band bestaat inderdaad uit top muzikanten, die door middel van oogstrelende riffs en drum partijen ons rock hart sneller doen kloppen in de keel. De meeste aandacht gaat echter uit naar frontvrouw Esmee Tabasco. Die beschikt namelijk over een zeer uiteenlopend stembereik. Vaak gaat ze van lichtjes strelende, binnen een dreigende ondertoon, over naar growls die de haren op je armen doen recht komen van pure angst. Ook wat uitstraling betreft schippert ze voortdurend tussen die uitersten. Gerugsteund door muzikanten die de knepen van het vak meer dan onder de knie hebben , bezorgt de band ons enkele duister aanvoelende adrenalinestoten van formaat. Tryant's Kall brengt dan ook een mengeling van doom/death en heavy metal en grijpt je vocaal en instrumentaal stevig bij de keel, waardoor je demonische wezens uit diepe krochten van de Hel diep in de ogen kijkt. Helaas is er ondanks die boeiende combinatie tussen donkere vocalen en duistere instrumentale kunsten, iets te weinig beweging op het podium. De vrij statische houding, en het feit dat we aanvoelen dat de band nog kan groeien in zijn kunnen, zorgt er dan ook voor dat we ondanks al die positieve elementen een klein beetje op onze honger blijven zitten. Maar dat we hier een leuke doom/death metal band aan het werk zagen met zeer veel potentieel naar de toekomst toe, daar bestaat het minste twijfel over.
Helaas kon de daarop volgende band Balance Of Terror (**1/2) ons veel minder bekoren. De Franse Death/grindcore metal band gaat wel degelijk, eens ze de teugels vieren, als een pletwals tekeer op het podium. Maar helaas, door de stille momenten na elke song en het ontbreken van enige interactie, voelt het aan alsof je steeds naar diezelfde song aan het luisteren bent op de 'repeat' knop. Dat is leuk voor een kwartiertje of zo, maar gaat ondanks het uitdelen van snoeiharde mokerslagen na een tijdje vervelen. Waardoor we onze aandacht richten op een versnapering en drankje aan de toog. Begrijp ons niet verkeerd, de gitaar riffs klieven wel degelijk door je vege lijf, de bulderende stem voelt aan alles om zich heen tot moes slaande pletwals en de drumpartijen als meerdere donderslagen bij heldere hemel. Maar door het ontbreken van enige variatie tijdens de set, blijven we deze keer dus niet een klein beetje maar volledig op onze honger zitten. Jammer.
Carrion (*****) zorgt dan weer voor een dik hoogtepunt op deze avond. De band heeft al heel wat personeelswissels doorgemaakt, en bracht vorig jaar met 'Time To Suffer' een ware death metal klassieker uit wat ons betreft. Ook live weet Carrion ons door een verschroeiende aanpak, telkens opnieuw compleet over de streep te trekken. Ook op Pluto Fest worden alle death metal registers vanaf de eerste minuut open getrokken, en stopt Carrion niet tot iedereen compleet murw geslagen en totaal verweesd achterblijft. De grote sterkte van de band is dat hier één voor één tovenaars met riffs en drumsalvo's op het podium staan, maar vooral ook een zeer charismatische en vrij spraakzame frontman die zich niet alleen ontpopt tot een klasse entertainer. De man beschikt bovendien over een klok van een stem, die ervoor zorgt dat de zaal op zijn grondvesten staat te daveren. Wat mij persoonlijk betreft was het de zevende keer dat ik de band aan het werk zie, de setlist is eigenlijk nagenoeg hetzelfde gebleven. Maar telkens blies Carrion ons door hun inzet en gedrevenheid compleet omver. Dat laatste was ook nu weer het geval. Wat ons echter het meest over de streep trekt, is het feit dat er meer dan ooit een zeer goed geoliede machine op dat podium staat, waarbinnen iedereen dezelfde death metal kant uitkijkt. Carrion deed het dak van Zaal Amb8 er dan ook zonder moeite compleet afgaan door middel van deze verschroeiende set, die de temperatuur tot een kookpunt deed stijgen.
De Genkse melodieuze power metal band Nightqueen (***1/2) timmert sinds 2004 aan de weg. Sinds 2017 is dat met een andere frontvrouw, zijnde Hellen Heart. De band bracht dit jaar nog een gesmaakte schijf op de markt 'Seduction', dit dus in heel andere line-up. Voormalige zangeres Keely Larriena moest door een ernstig ongeluk de band verlaten. Ook gitarist Adagio verliet de band en zijn plaats werd ingenomen door Cosi Maatrigiani. Paddy Lee, toetsenist Gio Zuccari en drummer Andy Hermans maken die nieuwe line-up compleet. Dat Hellen over een uiteenlopend stembereik beschikt, merkten we al op die voornoemde plaat. Ook live doet de bijzonder charismatische zangeres er alles aan om iedereen uit haar hand te doen eten. De aanstekelijke power metal die Nightqueen naar voor brengt, raakt over de hele lijn bekeken zeker de gevoelige snaar. Uiteraard bestaat deze band uit muzikanten die de kneepjes van het vak voldoende onder de knie hebben. Hellen haar stembereik en charisma doet ons eveneens watertanden. Maar alles blijft iets te nadrukkelijk diezelfde lijn uitgaan waardoor de aandacht gaandeweg toch wat verslapt, tot het einde van de set. Want de meest interessante wending kwam er toen Filip Lemmens (Beyond the labyrinth) bij enkele songs zijn bijzonder veelzijdige stem mocht laten samenvloeien met deze van Hellen. Een kruisbestuiving die zorgde voor opborrelende kippenvelmomenten en adrenalinestoten, die we over de gehele set bekeken een beetje ontberen om ons compleet over de streep te trekken De meningen achteraf bleken echter sterk verschillend. De ene was diep onder de indruk van dat potje female power die de band door de strot ramt, de andere vond dat er dus iets meer variatie had mogen inzitten. Wij schipperen een beetje tussen beide stellingen in, geven we eerlijk toe.
Black Tartans (*****) verbindt Celtic folk elementen met de nodige humor en voegt daar bovendien de nodige snuifjes duisternis aan toe. Aanstekelijke doedelzak klanken en lekker loos gaande gitaar en drum werk. Het zit allemaal verborgen binnen de sound van Black Tartans. Bovendien bestaat de band uit twee uiteenlopende vocalisten, die elkaar vocaal blindelings aanvullen. De band is wellicht een vreemde eend in de bijt tussen al dat metal geweld, maar krijgt de handen door deze aanpak toch als enige van begin tot einde op elkaar. Meer nog, plots staat de zaal toch redelijk goed gevuld tot net voor de PA. Black Tartans is dan ook een band die een feestelijke sfeer doet ontstaan in je hoofd, wat zijn uitwerking heeft op de dansheupen. Want hierop stil staan is bijna onmogelijk. Door dat voldoende te kruiden met de nodige donkere kantjes, wordt ook de liefhebber van duistere muziek - waaronder ik mezelf rekenen - aangesproken. Ook al had de band wat meer moeite om iedereen murw te slaan, in vergelijking met eind deze zomer op Frietrock, de aanwezigen gingen uiteindelijk compleet uit de bol op deze versmelting van aanstekelijke Celtic Folk met een dubbele vocale aankleding, die even gevarieerd klinkt als de muzikale omlijsting. Want die laatste gaat dus van doedelzak klanken telkens over naar verschroeiende harde gitaar lijnen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Kortom: Black Tartans is vooral een band die punk en rock perfect met elkaar verbindt, en daardoor een ruim publiek over de streep trekt. Dat werd op Pluto Fest op een stevig, energiek en vooral op enorm aanstekelijke wijze nog maar eens in de verf gezet.
De Duitse speed metal band Warrant (****1/2) timmert sinds 1983 aan de weg, en speelt die jarenlange ervaring uitvoerig uit om zijn publiek te bekoren. Ondanks die ervaring, doet de band dus niet aan het afleveren van een routineklus. Integendeel. Afsluiter Warrant speelde, voor een sterk uitgedund publiek, namelijk een set alsof ze voor 10 000 man stonden te soleren. Dat zorgt toch voor enkele sterretjes extra op hun plantsoen. Uiteraard is dat de verdienste van één voor één klasse muzikanten, ware virtuozen met gitaar klanken en drum salvo's. De frontman van dienst Jörg Juraschek straalt bovendien tonnen charisma uit, en ontpopt zich niet alleen tot een klasse entertainer die iedereen uit zijn hand doet eten. Zijn heldere stembereik waarop na al die jaren nog geen sleet zit, doet de haren op je heavy/speed metal armen recht komen. Warrant schuwt trouwens het theatrale niet. Een vervaarlijk ogende beul komt geregeld met zijn bijl over de hoofden van zowel de muzikanten als de fans zwaaien, tot hilariteit van de aanwezigen.
Op het einde van de set gooit hij enkele gratis T-shirts in het publiek, en zorgt zo voor die extra visuele aankleding binnen de voor de rest lekker verschroeiende set die Warrant hier neerpoot.
Besluit
Daardoor ontpopt de band Warrant zich tot een gedroomde afsluiter van een bijzonder gevarieerde avond waar ieder metaliefhebber gaande van doom, death over speed naar Celtic punk tot grindcore en power metal aan zijn trekken komt. Die diversiteit in metal muziekstijlen viel ons bij de eerste editie al op, en was de reden waarom we ook dit jaar - ondanks dat overaanbod aan zeer interessante evenementen op deze zaterdag avond - bewust hebben gekozen voor een concept als Pluto Fest.
Hopelijk slaagt de organisatie erin om hieraan een vervolg te breien, wij waren alvast onder de indruk van zoveel uiteenlopende gerechten die de kok van dienst ons voorschotelde op Pluto Fest, en dat smaakt ook na deze tweede editie naar meer. Op naar 2020.
Met dank aan Musika http://www.musika.be
Organisatie: Pluto Metal Fest - Jeugdhuis Pluto Herzele
Your Life On Hold - Gothic rock op z’n best!
Sygo Cries - Ground Nero - Your Life On Hold
De Blaaspijp
Koekelare
De Blaaspijp is een café met een zaal erachter. Een vrij ruime zaal waar normaliter aan lime dansen gedaan wordt. Maar ook de plaats waar de goth rockers van Your Life On Hold repeteren. Vandaar deze plaats om hier drie bands te presenteren. Oorspronkelijk was het Struggler die ook ging spelen maar er was iets tussengekomen en zodoende mocht Ground Nero hen vervangen.
De zaal was behoorlijk gevuld op deze vrijdagavond. Sygo Cries (o.a. Mika Goedrijk en Stain) mocht de spits afbijten. Deze coltwave band bestaat al sinds 1992. Ze hebben leuke teksten die soms bijten en soms wat sarcasme bevatten. Muzikaal is het ook genieten. De zanger is niet het grootste zangtalent maar hij smijt zich en is entertainend genoeg om dit euvel te overwinnen. Zo kondigde hij drie keer naeen het volgende nummer als “Contender” aan. Bij nummer vier (een vrij traag nummer) had de zang het moeilijk maar bij de andere, en vooral de uptempo, nummers werkte de chemie goed. Zijn t shirt had de slogan: Kein Mensch ist illegal. Dat paste in de muziek. Een aangename opener van de avond.
Ground Nero bestaat nog maar een viertal jaren maar het lijkt alsof ze al jaren deel uitmaken van de scene. Dat ligt vooral aan het feit dat ze meteen sterk en volwassen materiaal afleverden met als hoogtepunt hun full album ‘Divergence’ dat in september uitkwam. Ook live staan ze er en dat was ook zo vanavond. De stem van Gwijde de Eerste (Gwijde Wampers) is karakteristiek en zijn zang was erg goed. Het gitaarspel van Nomad contrasteert mooi met de zang. De bas van Philtjens is basic maar ondersteunend. Verder mooie screens op de achtergrond waar zichtbaar veel werk in gestoken werd. Afsluiter en bisnummer was “Heaven Sent”, een beest van een track live gespeeld.
Dan was het tijd voor Your Life On Hold dat eveneens in korte tijd een topper in gothic rock in België is geworden. Dit dankzij 2 goede albums en zes top muzikanten onder leiding van Jan Wolf (Jan Dewulf). Maar ook bassist Augustijn (jazeker, dé Augustijn die ook solo van zich liet horen dit jaar) maakt deel uit van deze band. Maar de andere muzikanten moeten niet onderdoen en dat hoor je dan ook live. Geen nieuwe songs op de set vanavond maar er wordt hard aan nieuw materiaal gewerkt hoorden we vanuit goede bron. Zes muzikanten was wat veel op dit podium maar ze trokken goed hun plan. “Phoenix” opende de set. Ideaal want het is een sterk en opzwepend nummer. We kregen o.a. ook “Already Lost, “Tension”, Attawapiskat, “Falling” en “Sunflower Sutra”. Een mix uit de twee albums. Bij momenten klonk het vrij stevig. Het geluid was ook goed en dat mag eigenlijk van de ganse avond gezegd worden. Een geslaagde passage en nu is het voor de meeste fans wachten op nieuw materiaal.
Op de tonen van verschillende wave bands gepresenteerd door DJ Flip Flap konden we tevreden naar huis keren.
Organisatie: Your Life On Hold
Een jaar geleden zagen we tijdens twee uitverkochte afscheidsshows in de Vooruit Steak Number Eight herrijzen in STAKE. Deze metamorfose leverde een productiviteitsboost op die uitmondde in hun ondertussen al vijfde plaat ‘Critical Method’. Met dit eerste album onder hun nieuwe alias trotseerden ze een uitverkochte AB. Na een verschroeiende zomertour en verschillende try-outs in Den Trap, Trash Life en Charlatan stonden de verwachtingen hooggespannen.
Nieuwe nummers debuteren gebeurt altijd een beetje met een bang hart, zo ook bij STAKE. Als je opener dan nog eens het traag slepende “Devolution” is dan hielden zelfs wij ons hart vast. Zeker geen slecht nummer maar wel een beetje een valse start en zeker niet iets wat je verwacht van een een groep die geregeld kotst van de fysieke inspanning na hun shows. En eigenlijk ook een beetje het verhaal van het verloop van deze show, traag opbouwend naar zijn hoogtepunt. “Catatonic Dreams” brengt voor de eerste maal de nodige schwung. Waren het de zenuwen of iets anders, we weten het niet maar de overtuigd waren we nog niet. Meerdere nieuwe nummer gingen voorbij maar zelfs een nieuw topnummer zoals “Absolute Center” had nog niet het verhoopte effect. Het werd tijd om het echte beest dat STAKE live heet los te laten. Dat gebeurde gelukkig, traag maar zeker.
Brent Vanneste vertelt het publiek dat ze er lang over getwijfeld hebben maar dat er toch nog enkele oudere nummers gespeeld zullen worden. Godszijdank denken we bij onszelf want op de nieuwe nummers alleen zagen we het nog niet meteen gebeuren. Dat de mogelijkheid tot het niet spelen zelfs al in vraag gesteld zou kunnen worden door de heren, lijkt ons eigenlijk enigszins ook al vreemd. Een goede beslissing zo blijkt want wanneer “Return of the Kolomon” en “Your Soul Deserves To Die Twice” de revue passeren beginnen we ook de eerste crowdsurfers te zien.
De band werd onder meer bijgestaan met een degelijke lichtshow en lasers die bijvoorbeeld bij “Eyes for Gold” de desbetreffende ogen op de zaal richtten. Tussentijds krijgen we plots drummer Joris Casier aan de lijn die door middel van een telefoonhoorn meldt dat hij 'van Brent iets moest zeggen'. Veel meer dan enkele merci's komt er eigenlijk niet uit. Bindteksten zijn de mannen hun sterkte niet en dat geeft ook frontman Brent Vanneste toe. Een pakkend moment wordt het wel wanneer hij vertelt hoe geweldig het is om deze releaseshow te kunnen spelen op de plek waar ze meer dan tien jaar geleden Humo's Rock Rally wonnen. Als het niet met de show was dan hadden ze ons alvast met hun eerlijkheid en charme ingepakt.
Ondertussen was de temperatuur in de AB al enkele graden hoger geschakeld dankzij het moshen en was de volledig bezweette frontman al in het publiek verdwenen. Het waren vooral de oude nummers die dit teweegbrachten maar ook verschillende nieuwe nummers zoals “Doped up Salvations” werden met blijdschap ontvangen. Bij afsluit kregen we een afgestripte versie van “Human Throne” met enkel Brent op de piano, 'Het is waarschijnlijk de eerste en laatste keer dat ik dit ga doen.' Na een valse start mede dankzij zijn microstatief, wat dankzij de nodige humor van de frontman snel vergeven werd, stonden we plots in een donkere en muisstille AB. Dit laatste hadden we alvast nooit verwacht van een STAKE show. Tot de rest van de band met de kracht van een sloophamer inviel. Deze versie mogen ze naar onze mening alvast meer doen in toekomstige shows.
We sloten af met een krachtige “Black Eyed” en de show had eindelijk ook zijn volle potentieel bereikt. Het was een moeilijk begin maar wel een in stijgende lijn. De mannen van STAKE leverden dat waar ze voor bekend staan, een strakke show. De nieuwe nummers moeten misschien nog even inburgeren maar STAKE blijft een van de strakste live bands van eigen bodem.
Toegegeven we zien ze misschien liever aan het werk in iets kleinere zalen maar een speciale ervaring werd het alvast wel.
Na afsluit galmde hun cover van “Geen Wonder Dat Ik Ween” van Paul Severs door de speakers. Het merendeel van het publiek was gebleven en zong mee. De band verscheen weer op het podium om mee te baden in het feestgedruis en Brent pakte zelfs de micro om nog eens in het publiek te springen. Vooral dit soort dankbaarheid van de mannen zelf, die amper uit hun woorden geraakten tijdens de show, siert en toont ook wat voor een speciale en wederzijdse band deze groep heeft met hun fans. STAKE blijft STAKE en daar zijn wij heel blij mee!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was een druk jaar voor Reena Riot. Vorige week speelde Reena Riot het laatste concert van dit jaar, gratis nog wel, in zaal Harmonie in Oudenaarde. En het was ook nog eens de verjaardag van zangeres Naomi Sijmons. Ook zonder verjaardagstaart en bloemen was het al een leuke avond.
Reena Riot kan tevreden terugkijken op het jaar: veel persaandacht voor het album, kunnen spelen in de AB, de Handelsbeurs, de Arenberg en op Cactus, een paar keer Nederland, … Er zijn bands die het met veel minder moeten stellen. En toch. Op basis van dat debuutabum (‘Nix’) zou je verwacht hebben dat het nog wat harder mag gaan voor deze fantastische band. Een single die inslaat en die zowel op StuBru als Radio 1 in heavy rotation geraakt, dat is het zetje dat ze misschien nog nodig hebben.
Naomi is de spil van Reena Riot. Zo beheerst en gefocust als ze is als ze zingt en speelt, zo flapuit en onbeholpen is ze tussen de nummers in. Het laatste concert van een lange reeks, toch ook jaren ervaring op de teller, veel kennissen in de zaal en toch zoveel zenuwen dat gitarist Jan haar moet helpen met haar kapodaster.
De hele set in Oudenaarde is opgebouwd uit materiaal van ‘Nix’. Starten doen ze met” Tonight” dat op het album de hekkensluiter is. Vooraan in de set verliest die song misschien wat van zijn epische karakter, maar als schot voor de boeg kan het wel tellen. De Harmonie is dan al mooi volgelopen en het publiek is meteen mee. Na “Tonight” gaat het verder met “Siren” en “Knife”, beiden met dezelfde rustige opbouw en vooral dezelfde bezwerende intensiteit. Een beetje als Sinead O’Connor en PJ Harvey, maar dan van een paar albums voorbij hun debuten. In alle songs klinkt Reena Riot vol en gerijpt.
“Good Old Waltz”, springt er in de lyrics en muziek wat uit en biedt zo een moment van verstrooiing voor wat nog komt.: de opnieuw heel intens gebrachte tracks als “Shadow”, het aan overleden dierbaren opgedragen “Bird”, “Somewhere” en het magistrale “Mountains”. De brute noiserock van “All Systems Down” haalt het publiek uit zijn trance en dan zat Reena Riot met “Waitin” al aan het einde van de set. Bij de bisnummers neemt eerst alleen met haar gitaar “Into Dust” van Mazzy Star voor haar rekening. De band komt er bij voor “Undone” waarbij het publiek makkelijk kan aangespoord worden om mee te zingen.
Live doet Reena Riot wat ‘Nix’ doet op je platenspeler: schrammen en builen op je ziel en dan een glimlach waardoor je alles weer vergeet.
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Filip Van der Linden)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/harmonie-oudenaarde/reena-riot-28-11-2019.html
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
A.A. Williams weet onze aandacht te trekken met haar verstilde post-rock in de richting van Emma Ruth Rundle, Chelsea Wolfe en Esben & The Witch. Best knap. Vraag is of ze haar streng zal kunnen trekken in een genre waar het echt wel dringen wordt. Geef haar nog wat tijd, A.A. Williams.
Bij Brutus gaat er het al heel wat heviger aan toe. Het trio is nog maar net terug van een Amerikaanse toernee maar er zit nog genoeg adrenaline en power in hun stomende mix van metal en post-rock om de Trix plat te spelen. Stefanie Mannaerts schreeuwt en timmert het er met volle teugen uit en de gitaar klinkt wederom furieus en barstend. Wat een band ! wat een sound ! en wat een songs !
“Cemetery”, “Horde II”, “Drive”, “War”, “Justice De Julia” beuken dat het geen naam heeft. En wat is afsluiter “Sugar Dragon” wederom fantastisch. Een kanjer ! Brutus is van het meest opwindende wat ons Belgenlandje op heden op een podium te bieden heeft.
Dit is maar een tussenstap, ze zijn al weer vertrokken naar Engeland. Maar nog eventjes eerst in de AB, Brussel op 14 december! De wereld veroveren, zo hoort het.
Ieder kind moet een naam hebben. Vandaar dat ook ooit post-metal is geboren. Een genre dat, hoewel het zich doorgaans in een daglicht-schuwende ondergrond voortbeweegt, ondertussen toch wat oververzadigd is geraakt. Wanneer te veel bands in hetzelfde donkere water gaan vissen, dan gaan die stilaan ook op mekaar beginnen lijken en zien wij het bos door de bomen niet meer.
Ons lijkt het altijd interessanter om dan terug te grijpen naar de bron waaruit al dat gevaarte is ontsproten. Bij de bron zijn immers de ruwste parels te vinden.
Dan denken wij bijvoorbeeld aan het geweldige Neurosis, maar die komen helaas maar sporadisch nog eens uit hun donkere hol. Of aan Isis, helaas zijn die dan weer al enkele jaren geleden ten grave gedragen (gelukkig is uit hun as het onheilspellende Sumac opgerezen, een zowaar nog ruiger en zwaarder vehikel).
Dan komen we uit bij het Zweedse combo Cult Of Luna, een band die vanaf het eerste album anno 2001 gestaag doorgroeide tot vaandeldragers van de post-metal. Hun recentste monsteralbum ‘A Dawn To Fear’ lijkt een nieuwe mijlpaal te gaan worden in hun repertoire, een geweldige brok onheil die wij op hetzelfde schavotje durven zetten als het meesterwerk ‘Vertikal’ uit 2013.
Met vier knoerten van songs uit ‘A Dawn To Fear’ en drie uit ‘Vertikal’ zit het dus wel goed vanavond. De band zet een sound neer die staat als een bunker. Cult Of Luna is dan ook een omvangrijke bende, een half leger zeg maar. Drie gitaristen, twee drummers, een bassist en een keyboard speler zorgen voor de meest pompende, ruige, massieve, rauwe en verzengde post-metal die wij in jaren gehoord en gezien hebben. Ze doen ons terugdenken aan het al even geweldige Isis die wij hier nog in diezelfde zaal van jetje hebben zien geven, het moet zowat een decennium geleden zijn.
Een Cult Of Luna gig is er weer zo eentje die je ondergaat, waar je volledig wordt in meegezogen. Ze pompen, ze barsten open, maar ze kunnen ook op tijd en stond de gevoelige snaar raken zoals in het verstilde “And With Her Came The Birds” of het zwevende “Passing Through”. De intro van “Lights On The Hill” is hemels en bloedmooi, de songs stevent vervolgens af op een allesvernietigende moordende climax. Briljante herrie ! Cult Of Luna ontploft zo wel meermaals met een apocalyptische knal. Check “Nightwalkers”, “In Awe Of” of de allesverslindende afsluiter “The Fall”. Allemaal ferm uit de kluiten gewassen bloedzuigers van songs die zich in ons nekvel vastzetten en er de eerste dagen niet meer zullen uit geraken.
Een bommenwerper van een concert, een helse belevenis. Miljaardedju, hier zijn we efkes niet goed van.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Pussy Riot - Boodschap boven kwaliteit
Pussy Riot
Handelsbeurs + 4AD
Gent + Diksmuide
2019-11-27 + 28
Een concert van Pussy Riot is een totaalbeleving. Voor het eerst in België, met twee concerten, eentje in Gent en eentje in Diksmuide! Het Russische kunstenaarscollectief overweldigt de toeschouwer met een audiovisueel spektakel waar de boodschap primeert. Die boodschap is overigens erg duidelijk, en niet van de poes: Poetin is een dictator die het land terroriseert. Over verschillende hoofdstukken beschrijven de heren en dames de chronologie van hun levensbestaan.
Hoofdstuk 0, de proloog als het ware, bevat een video over de allereerste anti-Poetin protesten, bijgestaan door krachtige Russische slagzinnen en rauwe muzikale omlijsting.
Vanaf hoofdstuk 1 wordt er een versnelling hoger geschakeld, de drummer slaat erop los, maar houdt de rest van de groep keurig in het gareel. Waar Gerrit Callewaert uit Bavikhove het niet nodig vond om West-Vlamingen te ondertitelen, zijn wij maar al te blij dat Pussy Riot dit wel doet, zo is het net iets makkelijker om tussen de chaos in te volgen wat er gezongen wordt. De zang en het stemgeluid van de meeste leden is niet altijd even zuiver, de boodschap daarentegen, is dat wel.
Hoofdstuk 2 gaat dieper in op het (over)leven als politieke vrijheidsstrijder. Hoewel de feministische, politieke punkrockband wereldberoemd werd met hun provocerende naaktprotesten, zijn het deze keer enkel de twee mannen die hun borstkas lieten zien, de twee vrouwen niet. Onder begeleiding van een schelle trompet worden tijdens Sectie 2.2 heel helder een aantal regels uitgelegd over hoe uit handen van de Russische overheid te blijven. De occasionele dansmoves slaan nergens op (synchronie, niemand?), maar zetten het verhaal wel overtuigend in de verf.
Bij het begin van Hoofdstuk 3 gaan de kleurige bivakmutsen op, en dansbare beats begeleiden beelden van Poetins inauguratie.
Hoofdstuk 4 focust op de rechtszaak uit 2012 en valt op door de hevige, nogal dreigende sound. Tijdens het volgende hoofdstuk wordt op rituele wijze wijwater in het publiek gegooid, de grens tussen muziekgroep en bizarre sekte vervaagt stilaan. Ook al is het bij momenten moeilijk om volgen, het is net als een ietwat mindere tv-serie waarvan je toch wil weten hoe het afloopt.
En die afloop, die komt heel abrupt. De Riot-trein dendert voort als één lang nummer zonder pauze, een concept gebaseerd op het boek van frontvrouw Nadezhda Tolokonnikova: “A Pussy Riot Guide to Protest”. In het midden van een hoofdstuk stopt de muziek plots en wordt er afgesloten met een quasi eindeloze lijst van politieke gevangenen die moeten bevrijd worden.
De lichten gaan aan, er volgt een schuchtere “thank you”, en de vraag om het boek aan te schaffen, de opbrengst gaat immers naar de familie van de kerk-protesteerders en de fakkeldragers voor vrije verkiezingen. In tegenstelling tot de bandeden komen zij er met 6 jaar gevangenis niet zo goed vanaf...
Riot days show - story of protest and resistance - Pussy Riot biedt een eigenwijze mix van beeld, taal , performance , theater en is politiek messcherp anarchistisch; muzikaal biedt het kwartet stevige en softe electropunk, elektronica, drums, beats met een zwevende trompet, flute, niet in de hevigheid en gekte van Atari Teeange Riot of Crystal Castles , maar die ergens The Residents , Chumbawamba en The Clash omarmt.
Meer dan 10 minuten later, wanneer iedereen de zaal verlaten heeft en naar de uitgang schurkt, flikkeren de lichten opnieuw en komt Nadezhda solo terug voor een viertal bisnummers. Een dertigtal overgeblevenen geniet van deze intieme, rustige sessie, die zweverig balanceert tussen minimale elektronica en drum-'n-bass. Een verrassend slotakkoord van een al even verassend en bij momenten vreemd concert.
Helaas maakte kwaliteit hier plaats voor de kracht van de politieke boodschap.
Organisatie: Democrazy + Handelsbeurs, Gent + 4ad, Diksmuide
Bijna zeven jaar geleden won Soldier’s Heart de eerste editie van De Nieuwe Lichting. Toen al werd duidelijk dat frontvrouw Sylvie Kreusch een podiumbeest is met een ongeziene podium presence. Nadat ze vast lid was van Warhaus, gaat ze nu volop voor een solocarrière waarmee ze zich als één van België’s strafste performers profileert. In september kwam haar uitstekende EP ‘BADA BING! BADA BOOM!’ uit, dat ze gisteren in een uitverkochte AB Club kwam voorstellen.
In mei 2018 gaf Kreusch in de Rotonde haar solo live debuut en zette ze er een show van jewelste neer, waar we nog steeds graag aan terugdenken. Anderhalf jaar later heeft ze dus eindelijk een eerste project gelost, dat uiteraard een belangrijke rol in haar nieuwe show speelt en haar muzikaal nog iets breder opstelt. “Please To Devon”, toen al een orkaan van een nummer, wervelde al vroeg door de boxen en zorgde voor de juiste vaart dankzij een slimme opbouw.
Het podium was druk bevolkt, want naast vier muzikanten had ze eveneens vier fantastische dames achter een micro staan die haar muziek nog een voller karakter gaven. Eefje De Visser en Justine Bourgeus vervoegden hun beste vriendin op het podium en leken vrede te hebben met een plekje als backing vocal. Ze deden het dan ook ontzettend goed en klonken in bijvoorbeeld “Just Like a Fyah” heerlijk opwindend. Nooit namen ze de spotlight weg van Sylvie, maar toch waren ze een absolute meerwaarde voor de show.
Niemand steelt de show van Sylvie, zelfs haar vriendinnen op het podium niet. Haar coole attitude en ongelofelijke inleving zorgen telkens weer opnieuw voor hoogtepunten in de set. In het epische “Flaunt It, Try It” liet ze zich omringen door enkele danseressen, zelf noemt ze hen ‘witches’, maar toch trok zij op een charmante manier alle aandacht naar zich. In het onuitgebrachte “Voodoo” kwam ze vocaal ook nog eens extra straf uit de hoek en bleven we aan haar lippen hangen, net zoals in het betoverende “Belle” dat voor een rustige noot in de show zorgde.
Muzikaal kende haar liveshow een echte upgrade in vergelijking met haar eerste shows. “Come Around” begon bijvoorbeeld nog rustig met een saxofoon solo, maar overrompelde door een feeërieke opbouw in het refrein. Wellicht één van haar beste nummers in de live set, wat we ook van “Wild Love” kunnen zeggen. “Wild Love” is nog niet eens uit, maar werd toch tweemaal in een verschillende versie gebracht. Eénmaal deed ze het a capella met een dreigend geluid op de achtergrond, maar vooral de versie van de bisronde kon ons helemaal bekoren. Ster van het nummer is met zekerheid haar stem, want die krijgt er de kans om al zijn facetten te ontplooien.
Sylvie Kreusch is een artieste waar we heel trots op mogen zijn, want haar show en muziek stralen gigantisch veel internationale allures uit. Elk detail is tot in de puntjes uitgewerkt en toch weet ze er een ruw kantje aan te geven door zich extra hard in te leven of vocaal nog eens uit te pakken.
Eén uur en tien minuten hing er een duivelse kracht in de lucht, die zowel angstaanjagend als bloedmooi was en nooit aan kracht moest inboeten. De band bracht haar muziek helemaal tot leven en haar vier vriendinnen waren de perfecte vocale aanvulling.
Een show die nog even zal nazinderen in onze diepe gedachten.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Charli XCX is al een hele tijd geen onbekende meer. In 2013 scoorde de Britse een monsterhit met Icona Pop. In tegenstelling tot het Zweedse duo wist Charli wel nog verschillende hits te scoren zoals “Boom Clap” en “1999”. De electropop is radiovriendelijk, maar Charli weet zich toch te onderscheiden van de vele andere jonge vrouwelijke artiesten. Eerder dit jaar verscheen het derde album genaamd ‘Charli’ en daarvoor werkte ze samen met een hele hoop andere artiesten. Zo kregen we onder andere Troye Sivan, Lizzo en HAIM te horen, maar ook drag queen Pabllo Vittar en Christine And The Queens maakten deel uit van het album. Vooraleer de show begon waren we nieuwsgierig of één van deze artiesten misschien aanwezig zou zijn. Of zouden we alleen Charli XCX te zien krijgen?
Charli opende met “Next Level Charli” en meteen was de toon gezet. Er was veel sfeer en de AB zong al snel mee. Doorheen de hele avond werd er veel gezongen in de zaal. In tegenstelling tot op het podium wel eens waar. Het was meteen duidelijk dat de zangeres aan het playbacken was. Veel meer dan “Make some fucking noise” kregen we tijdens de eerste nummers niet live te horen. Het publiek trok er zich niet al te veel van aan en de sfeer nam alleen maar toe tijdens “Vroom Vroom” en “Gone”. Beide hits vielen verdacht vroeg in de set en tijdens die tweede kregen we gastzangeres Christine And The Queens niet te zien. De uitgelaten AB leek dit niet erg te vinden en zong dan zelf maar de Franse lijnen uit het nummer. Christine was niet de enige zangeres die afwezig was. Op Charli na kregen we geen enkele andere artiest te zien. Soms zong Charli de tekst van bijvoorbeeld Haim, maar op andere momenten hoorden we pakweg Lizzo haar stem door de zaal galmen.
Lizzo was lang niet de enige die we wel konden horen, maar niet konden zien. Ook de band was reeds in de studio opgenomen en werd hier met behulp van een tape opnieuw het leven in geblazen. De zangeres stond dus helemaal alleen op het podium en vooral tijdens de tragere nummers zoals “I Don’t Wanna Know” en “Toughts” miste we een live band zeer hard. Het zou een aangename afwisseling zijn geweest hadden we eens naar een gitarist of toetsenist kunnen kijken.
Vooraleer u zich afvraagt of er dan helemaal niets live was aan het optreden zeggen we u al dat er soms wel echt gezongen werd. Onder andere tijdens “White Mercedes” hoorde je dat Charli wel degelijk kan zingen. Eens de tragere nummers voorbij waren kregen we terug een tape te horen wat uiteraard een jammere zaak was. Het is niet dat Charli zich aan ingewikkelde choreografieën waagde waardoor zingen haast onmogelijk werd, meestal stond ze vrij stil, zwaaide ze met haar armen of huppelde ze over het podium. Als de zangeres dan toch live zong was het vaak met autotune, dus Charli’s echte stem hebben we live niet al te veel te horen gekregen.
Tussen de nummers door kregen we de zangeres haar echte stem dan wel te horen. Zo bedankte ze de LGBTQ+ gemeenschap voor ze “Shake It” inzette. Een groot deel van de zaal behoorde ook tot die gemeenschap en dus haalde Charli er enkele drag queens bij. De queens hadden een positieve invloed op de reeds goeie sfeer, maar wat waren we blij dat we eens naar iets anders konden kijken dan Charli XCX! De focus lag dan toch niet de hele tijd op Charli zelf,; muzikaal was er wel de klemtoon op ‘Charli’, het album dan. Na “Vroom Vroom” duurde het een uur vooraleer we nog eens een ouder nummer te horen kregen. Tijdens de bisronde kwamen vooral de oudere nummers, maar hits als “Boom Clap”, “Fancy” of “Break The Rules” kregen we niet te horen. Wie zich aan een greatest hits show verwachtte zal op zijn of haar honger zijn blijven zitten. Afsluiten deed de zangeres met de grootste hit die ze scoorde met dit album. Tijdens “1999” werd er voor een laatste keer gefeest in de zaal.
Charli XCX stond jammer genoeg helemaal alleen op het podium, maar de AB leek dit niet al te erg te vinden. Het publiek at uit de hand van de zangeres en zong maar al te graag mee. De gemiddelde toeschouwer heeft waarschijnlijk meer gezongen dan de vrouw waarnaar we deze avond kwam kijken. Dat er dan ook geen live band was maakt de zaak nog wat meer betreurenswaardiger.
Het optreden was muzikaal geen hoogvlieger, maar de sfeer was wel tip top in orde. Charli liet het publiek makkelijk meezingen, met de armen zwaaien en zelfs in elkaars nek gaan zitten. Dat dit allemaal zo makkelijk ging , lag misschien meer aan het enthousiasme en de vrolijkheid van het publiek zelf dan aan de overtuigingskracht van de zangeres.
Het publiek vierde feest terwijl er op het podium een vrouw stond te doen alsof ze aan het zingen was.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
In 2009 betrad White Lies het muziektoneel met hun debuut ‘To Lose My Life’… Met doorbraaknummers “Unfinished Business”, “Death”, “Farewell To The Fairground” en de titeltrack zetten ze zich meteen op de muzikale kaart en worden ze gebombardeerd tot nieuwe koningen van de indierock. Tien jaar en vijf albums later blijft het oudere werk nog steeds het sterkste wat de band te bieden heeft. Dat laat zich elk concert opnieuw blijken aan de euforie van het publiek bij het horen van deze nummers. De tournee voor laatste plaat ‘FIVE’ zat er nog maar net op of het Britse trio trekt er alweer op uit om de tiende verjaardag waardig in de verf te zetten. Daarbij kon Brussel, de stad waar ze het album destijds opnamen, uiteraard niet ontbreken.
White Lies - Bij het betreden valt meteen op dat vooral frontman Harry McVeigh er duidelijk zin in heeft. De Britten volgen gedwee hun debuut en steken meteen van wal met “Death” en “To Lose My Life”. Veel sterker openen kan bijna niet en eigenlijk een beetje spijtig dat deze twee toppers zo vroeg al de revue passeren, maar zo zit de plaat nu eenmaal in elkaar. “A Place to Hide” is door de jaren heen weggeëbd uit de setlist, maar blaast hier nog eens in volle glorie. Het nummer werd duidelijk gemist want na afloop zingt het publiek de melodie nog na. Van een eerste echt hoogtepunt spreken we bij “Unfinished Business”, de allereerste single ooit van de band. Net zoals op Pukkelpop deze zomer hoor je meteen dat het nummer een speciaal plekje heeft bij het publiek, ‘Let’s dance like we used to!’.
De band verkeert na het uitgebreide touren van de voorbije jaren in bloedvorm. Elk nummer wordt voorzien van een geweldige lichtshow en frontman Harry McVeigh heeft er duidelijk zin in. Dit hebben we vroeger wel anders geweten. Op luid enthousiasme wordt “Farewell to the Fairground” onthaald en zoals gebruikelijk wordt er nog lang na verder geklapt en gezongen. Zelfs bij de immer stoïcijnse bassist Charles Cave kan er een lach af. Een melancholisch startend “Nothing to Give” ontplooit zich in een krachtige instrumentele outro die niet mis had gestaan op de originele versie. Daarmee komen we bijna aan bij het sluitstuk van de plaat. Dit eerste deel van de show wist op enkele rustigere nummers na alvast te overtuigen, maar er volgt nog meer.
‘We’re gonna run through some of our favourites of the other records now.’, verkondigt de frontman. De donkere bombast “Time To Give” bouwt in zeven minuten op naar een climax doorspekt van zang, synths en gitaren. Smaakmakers “Big TV” en “There Goes Our Love Again” brengen het publiek aan het dansen en zingen. Puntje van kritiek is de soms krakende of wegvallende zang bij sommige van de hogere stukken zoals bij “Is My Love Enough?”. Het nieuwere werk kent ook voldoende uitblinkers maar hier en daar zien we de oude fans toch een beetje wegzakken, zo had van ons “First Time Caller” bijvoorbeeld wel achterwege mogen blijven.
Ook speciaal aan de show is het debuteren van single “Hurt My Heart”. Het nummer ontstond in de nasleep van het laatste album en werd nog maar twee maanden geleden op de wereld losgelaten. Minder gekend dus, maar dankzij zijn stevigheid weet het wel te overtuigen. Frontman McVeigh windt met gemak het publiek keer op keer om zijn vinger, zo ook tijdens “Tokyo” wanneer hij in de tekst ‘Bangkok’ vervangt met ‘Brussels’. De band verlaat even het podium en als de kat van huis is dansen de muizen, traditiegetrouw zet het publiek tijdens het wachten “Farewell to the Fairground” nog eens in.
Bij het terug ten tonele verschijnen, worden we verrast met “Taxidermy”. Een oude b-kant die het eerste album destijds spijtig genoeg niet haalde. Een mooie toevoeging voor de echte fans. Harry McVeigh vertelt ons wat een geweldige ervaring het is om hun debuutplaat live te brengen in de stad waar het tien jaar geleden opgenomen werd. En slechts weinig locaties die beter geschikt waren voor dit euvel dan het Koninklijk Circus.
Het beste nummer dat White Lies maakte, komt echter wel van een andere plaat. Steevaste afsluiter “Bigger Than Us” brengt nog een laatste keer de vlam in de pan en zorgt voor kippenvel. Terwijl grote witte ballonnen worden losgelaten, zingt het publiek zich voor de laatste keer de longen uit het lijf.
We zien een tevreden band het podium aftreden na een waardig verjaardagsfeestje. ‘Let’s grow old together and die at the same time!’, als het van ons af hangt met veel plezier!
Setlist: Death - To Lose My Life - A Place to Hide - Fifty on Our Foreheads - Unfinished Business - E.S.T. - From the Stars - Farewell to the Fairground - Nothing to Give - The Price of Love - Intermissie (Space ii) - Time To Give - Big TV - There Goes Our Love Again - Intermissie (Space i) - First Time Caller - Is My Love Enough? - Morning in LA - Swing - Hurt my Heart - Tokyo
Encore/ Taxidermy - Bigger Than Us
Ism Dansende beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics @Pukkelpop 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/white-lies-16-8-2019.html
Organisatie: Live Nation
De opener op deze plaat zet je als luisteraar een beetje op het verkeerde been. Je hoort op “Dead and Gone” zang begeleid door een akoestische gitaar. Je zou haast denken dat je hier rustige kampvuur liedjes zal te horen krijgen. Niets is minder waar want op “Never Was Enough” tonen ze hun ware gelaat: Muziek dat gedrenkt is in psychedelische desert rock.
Dit viertal uit Palm Desert, California is al sinds 2005 bezig en met dit album zijn ze aan hun vierde album toe. “Fine!” is een korte song dat wat breekt met de rest. Het is haast crossover en doet wat aan de heel jonge Red Hot Chili Peppers denken. “Two Faced” is een interessante track dat ergens tussen grunge en stoner in zweeft. “There She Goes” begint boeiend in de intro maar het lijkt alsof ze teveel in één song willen steken. Daardoor valt de song wat tussen schip en wal. “Antidote” is dan beter geslaagd. Iets meer rechtdoor en minder verschillende elementen in de song maken hem hier sterker. Naar Waxy normen is dit een kort album met slechts elf nummers op. Afsluiter “Getting Lost, Getting Found” is een sfeervolle ballade geworden. Het haardvuur komt al voor mijn ogen branden. Ze eindigen zoals ze begonnen: rustig. Het rusteloze geweld zit tussen dit begin en einde.
Ik had nog nooit van Waxy gehoord tot ik deze plaat in mijn handen kreeg. Ik hoor goede elementen, enkele degelijke songs maar nergens een uitschieter. Enkele songs zijn duidelijk minder en daar heb je ook het gevoel dat ze wat persoonlijkheid missen. Voor de rest is het aan jullie om te oordelen.
Bands moeten iets hebben waardoor ze opvallen om zich te onderscheiden van de grote massa. Dat kan een element in hun muziek zijn, hun samenstelling, hun uitzicht etc… Bij Wooden Soldiers is dat in elk geval het geval. Ze maken dreamfolk, wat op zich nu niet zo speciaal is, maar vallen vooral op door hun driestemmige zang. Verder zijn ze maar liefst met zes leden en maken ze, naast de gewone instrumenten, ook graag gebruik van een indiaans harmonium, ukelele en viool. Na twee EP’s is er nu een full album dat ontstond na de relatiebreuk tussen de twee oprichters van de band. Voila dat was dan het informatieve gedeelte van de review. Wat met de plaat zelf?
Een intro en twaalf songs omvat hun debuut. “You Know” begint met een huilende viool à la “Suds and Soda” van dEUS. Daarna krijgen we een warme, volwassen klinkende song te horen. Ik hoor veel folk elementen. Toch klinkt het geheel modern en fris. Het ligt wat tussen Fleetwood Mac enerzijds en Americana anderzijds. Op “My Name” is de viool minder aanwezig en dat heeft het nummer een andere vibe. Het nummer is iets qua sfeer en stijl dat ligt tussen Fogerty en Los Lobos. Een heel mooie song dat onder mijn huid kruipt. “Crazy Town” klinkt meteen folk vanwege de ukelele. Het neigt ook wat naar country. “The Joker” is echte folk met zijn gitaar, ritme en meerstemmige zang. Echte folk liefhebbers gaan dit puurder vinden denk ik. Persoonlijk vind ik hen geslaagder wanneer ze er wat meer afstand van doen en andere elementen in verwerken. Maar dat is mijn persoonlijke smaak. Ook “City Lights” is meer dan de moeite waard. De vocals zijn meer dan geslaagd. Muzikaal zit ook alles goed. Een warme en gevoelige song.
Ze schreven voor het eerst de nummers met de ganse band samen. Het resultaat blijkt voor herhaling vatbaar. We horen hier goedgemaakte verhalende liedjes. Ze musiceren hier op hoog niveau. Het is folk maar het is niet van die duffe folk waarbij je aan hippies en geitenwollen sokken moet denken. Een debuut om u tegen te zeggen.
Nederlands 
Français 
