Achter een lange zoektocht naar parkeerplaats kom ik eindelijk en met een gehaast gevoel toe tijdens het optreden van Joyero***, het voorprogramma van deze avond. De mensen luisteren geconcentreerd naar de muziek van Andy Stack, die ons vanavond verschillende songs voorstelt vanop zijn eerste solo-album ‘Release The Dogs’ (Merge Records, 2019).  Ik zie op het podium een zelfzekere muzikant die ons allen boeit met zijn verrassende songs. Hij combineert verschillende instrumenten zoals sax en gitaar, met electronische elementen en een geslepen stem tot één mooi geheel. De sound kan ik moeilijk reduceren tot één muziekgenre. Ik hoor duidelijke invloeden van zowel dream-pop, electronische muziek en het vroege disco-geluid. Na afloop van z’n optreden voelde ik geen gejaagdheid meer in m’n lijf, enkel de oprechte prikkeling om zijn solo-plaat zo snel mogelijk te beluisteren. Ook al kon ik maar kort meegenieten, durf ik te concluderen dat Joyero het beluisteren waard is. Tip!

Na een half uurtje pauze zit de zaal ‘boemvol’. Ook de staanplaatsen zijn nu allemaal ingenomen. Er hangt een gezellige, intieme sfeer in de zaal en naast wat gevezel is het mij al snel duidelijk dat iedereen uitkijkt naar het eerste nummer van The Album Leaf****^1/2, headliner van de avond. Oorspronkelijk startte The Album Leaf als het éénmans-project van multi-instrumentalist Jimmy LaValle: een componist uit San-Diego dat voornamelijk aan naambekendheid won als lid van post-rock band Tristeza. In zijn soloproject verwerkt hij verschillende invloeden: zowel klassiek, elektronica, ambient als jazz krijgen er allemaal hun plaats in. Deze avond wordt Jimmy LaValle (gitaar, zang, keyboards en electronics) bijgestaan door Matthew Resovich (viool, xylofoon, zang) en David LeBleu (drums), die ook deel uitmaken van een grotere groep vaste live-muzikanten. Het is ondertussen geleden van in 2006 dat Jimmy ons land nog eens aandeed met The Album Leaf. Het beloofde dus een vrij exclusief optreden te worden.

De set startte met een rustige, opbouwende intro. Achter de band stonden een tiental lichtgevende paaltjes die langzaamaan steeds meer licht gaven en nadien een geschakeerd kleurenspel gaven. De bandleden waren verwikkeld in een gordijn van rook. Dit zicht op zich alleen al, was fantastisch.
We werden letterlijk ondergedompeld in een bad van emotievolle muziek dat ons al vastgreep bij de keel vanaf het eerste nummer. Tijdens het optreden merkte ik, op welke mooie wijze de bandleden elkaar afwisselend ruimte gaven, om ieder instrument, op de juiste timing aan bod te laten komen. Er hing een relaxte dynamiek over de bandleden waardoor ze één mooi, musicerend geheel vormden. Ondanks de lage bastonen die soms wat te prominent aanwezig waren, kwamen de vocalen, viool, piano en gitaar toch goed over. De songs wisselen vaak in het nummer zelf van stijl of ritmes, waardoor de drummer vrij complexe patronen moest spelen. Het leek misschien wel voor hem een makkie, maar dit kon het echt niet zijn.
Tijdens het derde nummer werd de band ook bijgestaan door Andy Stack met zijn saxofoon: het lukt mij verrassend moeilijk om nu nadien te beschrijven hoe magisch dit wel niet was. Het bezorgde mij in ieder geval veel kippenvel. Later tijdens de set werd ook een nummer gespeeld waarop Jón Þór Birgisson (Jonsí, cfr. Sigur Rós) meezingt. Weliswaar onder de vorm van een sample (in de tijd speciaal voor Jimmy LaValle ingezongen), maar dit gaf het nummer zo’n grote meerwaarde. Bovenop die sample van Jonsí vielen Jimmy en Matthew duet-gewijs in, waardoor de puzzel zo magisch mooi compleet werd. Tijdens het optreden volgden zo nog vele emotionele momenten. Buiten een paar gasten die iets teveel promilles binnen hadden, werd er tijdens het optreden heel intens en stil genoten.

De muziek van The Album Leaf hoeft niet op te bouwen tot een climax, want door haar complex fijne karakter zorgt ze al vanuit zichzelf voor een uniek luistergevoel. Zo duurde het optreden een kleine twee uur, die ontzettend snel passeerden. Bij afloop werden we door de ingetogen bandleden, oprecht bedankt voor onze aanwezigheid. Wat was me dit, een bijzonder mooie avond. Deze avond heeft opnieuw bewezen, dat muziek doet echt wel ‘bewegen’.

Organisatie: Botanique, Brussel

Devils Rock For An Angel 2019 - Underground metal festival om u tegen te zeggen
Devils Rock For An Angel 2019
Zaal ’t Riet
Zillebeke
2019-09-28
Rating: 9
Erik Vandamme

Elk jaar, sinds 2015, staat er een bepaald festival met 'stip' in onze agenda. Het evenement Devils Rock For An Angel. Dit in grote mate doordat wij de organisatie een warm hart toedragen. Het festival is ooit op poten gezet na het jammerlijke overlijden van het 16 jarige nichtje van Ann. Dit aan een ziekte die ieder van ons wel ooit op een bepaalde wijze heeft getroffen: kanker. Bovendien staan er elke keer toch ronkende namen op de affiche, die binnen de underground metal scene tot ver daarbuiten naam en faam hebben verworven. Op 28 september ging een nieuwe editie door, wij waren er vanaf de eerste tot de laatste band ook bij en genoten van die bijzonder intieme en gezellige atmosfeer, en gingen uiteraard ook enkele optredens zien.

Primal Creation (*****) De opkomst was opvallend groot voor de eerste band op de affiche, dat is ooit wel anders geweest. Zo verwonderlijk is dit echter niet want Primal Creation is, zeker na hun overwinning op Wacken Battle en het avontuur op Wacken Open Air in Duitsland, aan een opmars naar boven toe bezig. We zagen de band al enkele keren aan het werk, en zijn telkens verrast door die opwaartse evolutie die Primal Creation doorheen de jaren heeft gemaakt. Vorig jaar stonden ze nog op het voorprogramma van DRI in Terneuzen en dachten we dat het plafond was bereikt. Niets is minder waar, want nu ook weer slaagt Primal Creation erin verrassend uit te pakken. Niet alleen zien we een band waarbinnen iedereen dezelfde kant uitkijkt. De gitaristen van dienst zijn één voor één getalenteerde top muzikanten die riffs toveren uit hun instrumenten, waar menig snarenplukker nog kan van leren. De mokerslagen van de drummer van dienst worden telkens straffer en strakker. En als kers op de taart, straalt ook de frontman steeds meer charisma uit, waardoor Primal Creation anno 2019 niet meer moet onderdoen voor de grote namen binnen de scene. Integendeel zelfs. Of het plafond nu is bereikt? Op basis van de tonnen spelplezier die de heren tentoon spreiden. En hoe ze hun publiek omarmen en blijven pushen om dat dak er al vanaf het begin te laten afgaan, denken we dat de mogelijkheden nog steeds niet zijn uitgeput. Een klasse thrash metal concert van een band die gestadig groeit en blijft groeien. Dat is wat Primal Creation ons voorschotelt.

Oceans Burning (****1/2) Goed begonnen is half gewonnen, later zou blijken dat elk concert op deze zaterdag een geslaagd onderonsje werd waar ieder beetje liefhebber van metal tot extreem metal compleet aan zijn of haar trekken kwam. Tweede band op de affiche was: Oceans Burning. "Hemelse virtuositeit die aan de ribben kleeft. Technische hoogstandjes die door je hart boren en een imposante verschijning van een frontman die zijn publiek letterlijk omarmd en over een stem als een klok beschikt die zorgt voor menig aardverschuiving. Dat is Oceans Burning in een notendop." Schreven we vorige zomer over het optreden van deze band op Frietrock in Oud-Turnhout. Ook op Devils Rock For An Angel valt op dat de muzikanten binnen deze band weten waar ze mee bezig zijn. Ondanks die gestroomlijnde inbreng van gitaar en drum is het echter toch wederom de imposante frontman die door zijn uitstraling en bulderende stem je letterlijk bij het nekvel grijpt en doorheen schudt tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Vanaf de eerste tot de laatste noot blijft hij mokerslagen uitdelen met zijn stem, en dat zorgt voor een volgende aardverschuiving in Zillebeke. Er zouden er nog volgen. In een kort gesprek achteraf drukten we onze waardering uit voor zijn performance en wist hij te vertellen dat dit een manier is om zijn frustraties te uiten. Nu, dat blijkt inderdaad te werken, want daardoor confronteert hij ons ook met onze eigen opgekropte woede, pijn of wat het ook mag zijn. En dit op een gedreven, oorverdovende en verpletterende wijze.

Anwynn (****) Pletwalsen genoeg op de affiche, tijd voor een rustpunt? Dat was buiten Anwynn gerekend. Deze band timmert al sinds 2007 aan de bijzonder donkere weg,. Toen we de band vorige zomer aan het werk zagen , waren we onder de indruk van de combinatie tussen die bulderende crowls van zanger McBouc met de eerder zalvende, maar daarom niet minder donkere, stem van Eline. Ondertussen heeft McBouc de band verlaten en is vervangen door zangeres Kelly Thans, ook bekend van Pandora's Keys. Na een instrumentale intro waar meeslepende gitaar, keyboard en drumgeluiden langzaam maar zeker zorgen dat de poorten van de Hel open zwaaien, treden de frontvrouwen naar voor. Eline en Kelly vullen elkaar zowel vocaal als wat uitstraling perfect aan, en gaan speels met elkaar en de muziek om waardoor een geflirt ontstaat tussen goed en kwaad. Dit resulteert dan ook in een voortdurend gevecht tussen licht en donker, tussen Hemel en Hel. Binnen een symfonische gestroomlijnde instrumentale omkadering, zorgt dit ervoor dat je dus de ene keer een Engelenkoor ziet tevoorschijn komen, waarna plots de tongen van de Hel uw voetzolen likken. Een donkere occulte pletwals die je doet vertoeven in een mystieke omgevingen, waar enerzijds demonische wezens je strak aankijken maar anderzijds je ook een warme gloed over jou voelt neerdalen die je tot innerlijk rust brengt. En dat allemaal binnen een melodieuze, gevarieerde omkadering. Dat was en is Anwynn nog steeds in een notendop.

Vanaheim (*****) Tijd om te bekomen van al de pret, kregen we niet. Want daar was Vanaheim al om ons verder onder te dompelen in een intensieve en al even donkere, atmosfeer. De heren stonden met geverfde gezichten op het podium, en deden voornoemde occulte sferen nog wat meer naar een hoogtepunt stijgen. Ze kregen de handen vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook op elkaar. Vanaheim moet het hebben van verhalen over sage en legendes. De Duistere Folklore komt boven drijven, bij elke gitaar lik en ijzingwekkende vocale inbreng voel je rillingen over je rug lopen, en staat de angst in je gezicht te lezen. Dat is de soort occulte pagan/folk metal dat diep onder je huid kruipt, tot je die demonische wezens uit die Folkloristische verhalen en legendes strak in de ogen kijkt. Dit allemaal gebracht door een band dat zijn publiek letterlijk omarmt, en daardoor zorgt voor een daverend applaus en een geloop naar de merchandise naderhand. Vanaheim wordt vaak vergeleken met bands als Heidvolk, Finnerfost en ander veel moois binnen dat Pagan/Folk metal gebeuren. Echter moet Vanaheim, op basis van wat de prestatie die ze leverden op het podium van Devils Rock For An Angel, totaal niet onderdoen voor deze bovenstaande voorbeelden. Integendeel zelfs!

Beyond The Labyrinth (****) Met de eerder gestroomlijnde melodische hardrock bleek Beyond The Labyrinth een klein beetje een vreemde eend in de bijt tussen al dat thrash, donker en extreme metalen. Ze boden echter ook een welgekomen rustmoment tussen al dat geweld. Eentje dat ons kippenvelmomenten bezorgde bij de vleet, en ons rock hart sneller deed slaan. Onlangs bracht de band nog een EP uit 'Brand New Start' met voornamelijk oudere songs in een nieuw kleedje gestoken. We waren danig onder de indruk van nieuwe frontman/zanger Filip die een meerwaarde vormt binnen het geheel. Bovendien hoorde je al op die EP dat iedereen dezelfde kant uitkijkt. Zeer benieuwd of dat live ook het geval was. De band had af te rekenen met enkele technisch problemen die hen doorheen de hele set wat parten bleven spelen. Echter bestaat Beyond The Labyrinth uit doorwinterde muzikanten die ook daarop een oplossing kunnen bieden. Na een zeer gedenkwaardige instrumentale start, waar alle teugels al werden gevierd, mocht ook Filip zijn bijzonder veelzijdige stem in de strijd gooien, en toen was het hek pas echt van de dam.
Gaandeweg hoor je een band, schatplichtig aan grootheden als Deep Purple, die de sound van hun idolen zodanig onder de knie heeft dat er geen speld valt tussen te krijgen. In het verleden was dat ook reeds het geval. Wat er is veranderd? Meer dan ooit hoor je een band die als een geoliede machine alles uit de kast haalt om een perfect rock optreden neer te zetten. Elke puzzelstuk is daarbij even belangrijk, en iedere gitaarlick sluit dan ook perfect aan op die mooie drum salvo of dat aanstekelijk keyboard geluid. Met als ultieme kers op de taart de stem en bijzonder charismatische uitstraling van Filip die zowel in de trager nummers als de pure rock songs alles uit de kast haalt om je te doen headbangen met een krop in de keel. Beyond The Labyrinth bewees op het podium van Devils Rock For An Angel inderdaad klaar te zijn voor een 'brand new start'.

Xaon (*****) We geven toe, we bezoeken zoveel festivals en doen zoveel concerten dat we eigenlijk een beetje verwend zijn geworden. Soms doen we echter toch ontdekkingen die ons wederom omver blazen. Eentje daarvan was Xaon op Devils Rock For An Angel. Het Zwitserse symfonische death metal collectief brengt een oerdegelijke, verschroeiende set naar voor die elk haartje op onze armen - en ook dat van het publiek aan de vele reacties te zien - omhoog doet komen van puur innerlijk genot.
Strak en energiek gaan de instrumentalisten te werk, zodat er gensters van vuurballen rondvliegen, die als een mokerslag in je gezicht terecht komen. Deze band bestaat eveneens uit een enorm imposante frontman die wat  stem en uitstraling betreft wat doet denken aan één van die reuzen uit sprookjes van Grimm. Dat mag de beste man als een compliment opnemen. Want het past, ondanks dat hij zijn publiek met een minnelijke glimlach aansprak, perfect binnen dat death metal plaatje. Er viel dan ook nergens een speld tussen te krijgen, als Xaon als een razende wervelwind tekeer gaat en zorgt voor donkere death metal walmen die je de adem benemen. Waarna je niet anders kunt dan stevig headbangen of overgaan tot een wervelend mosh of ander pit. Dat dak van de zaal ging er op een klein uur tijd verschillende keren af. Xaon doet er, gestuwd door een wild geworden publiek, dan maar een paar ferme scheppen bovenop en blijft zelfs door spelen tot een paar minuten na hun tijdslot. Eigenlijk kon dit wervelend death metal feest gerust nog enkele uren zijn doorgegaan, want er deze band is in staat om op deze wijze de Apocalyps te doen ontstaan in Zillebeke. Meer nog, ze zijn daar zelfs in geslaagd om duisternis zo intens te doen aanvoelen dat je die wezens uit de Apocalyps wel degelijk voor je ogen ziet verschijnen.
Xaon is volgens we lezen op facebook pas sinds 2015 bezig, en laat nu al een onuitwisbare indruk achter. De toekomst van het Zwitserse melodieuze death metal genre ziet er dankzij deze heren zeer rooskleurig uit.

Crossplane (****) Na zo een orkaanuitbarsting moeten optreden is altijd een ondankbare taak. Voor velen was dit het perfect moment om de dorstige te gaan laven. De Duitse band Crossplane brengt sinds 2009 een bonte mix van pure rock-'n-roll en metal. Als belangrijkste invloeden citeren ze o.a. Motörhead, Black Label Society en Kyuss. Dan weet je al wat je op je boterham krijgt.
Die lekker op diezelfde strakke lijn liggende rock muziek die Crossplane naar voor brengt, kleeft zeker en vast aan je ribben. In principe is hierop stilstaan zelfs onmogelijk. De band had het echter aanvankelijk wat moeilijk om een apathisch publiek te vermurwen. Maar dankzij een zeer fijne combinatie tussen aanstekelijke riffs en drum partijen, met een frontman die zijn publiek voortdurend aanspreekt en port, ging gaandeweg het dak er toch weer een beetje af. Voor hun harde werk krijgt op Crossplane dan ook een sterretje meer toebedeelt. Want wij houden nu eenmaal van bands die een inspanning afleveren, waardoor ook wij uiteindelijk uit de bol gaan. En uiteindelijk werden ze daarvoor door het publiek eveneens, helemaal terecht overigens, beloond. Missie geslaagd!

Hexa Mera (*****) Hexa Mera doet na dit zeer fijn rock feest letterlijk de duisternis weer vallen over de zaal. Dit Brussels melodieuze death metal gezelschap doet de poorten van de Hel al open gaan sinds 2010, dit naast en vooral op menig podia. Hexa Mera zijn dan ook meesters in het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur, die in je gezicht terecht komt tot je niet meer op je benen kan staan. Al vrij vlug zorgde dat voor enkele pits en ging het publiek uiteindelijk geheel uit de bol. Voortgestuwd door een band dat alle registers compleet open trekt, op een oorverdovende wijze. En een zeer bewegelijke tot charismatische frontman die door zijn natuurtalent als entertainer, daar gewoon enkele scheppen duisternis bovenop doet. Bovendien beschikt hij over een stem als een klok waardoor demonische wezens weer eens tevoorschijn worden getoverd.
Kortom Hexa Mera heeft de gewoonte om live boven zichzelf uit te stijgen, en dat is ook nu weer het geval. De band slaagt er dan met brio in ons weer even te laten vertoeven in de donkerst kelders van de Hel. Datzelfde intensieve gevoel dat deze band op plaat naar voor brengt, wordt live echter nog meer tot de puntjes uitgewerkt door een band die in een razendsnel tempo tekeer gaat op dat podium tot ook wij, compleet murw geslagen, waanzinnig zijn geworden.

Lord Volture (****) Tijd voor een potje pure heavy metal met de uit Gelderland , Nederland, afkomstige Lord Volture . Binnen de band staat een bekend gezicht, David Marcelis die ook bij Thorium achter de microfoon staat. De band timmert sinds 2010 aan de weg, en brengt dus heavy metal in zijn meest pure en onversneden vorm. Prompt na die donkere mokerslag, zien we het licht door de wolken schijnen dankzij scherpe riffs die klieven door je vege lijf en een zanger met zeer hoog stembereik die daardoor koude rillingen over je rock hart doet lopen. Ook al was het publiek binnen wat uitgedund, velen stonden buiten te genieten van de gezelligheid rondom de foodtrucks, genoten de aanwezige met volle teugen van deze zeer energieke en lekker strakke set, waarbij de haren in de lucht vliegen en prompt de luchtgitaar wordt boven gehaald om samen met de gitaristen - die verdomd scherpe riffs afvuren - menige heavy metal vuurpijltjes af te schieten.

Voor ons was dit gezien het late uur, de perfect afsluiter voor wederom een geslaagde dag en avond vertoeven in het zeer gezellige zaal 't Riet in Zillebeke (Ieper) Devils Rock For An angel heeft in 2020 plaats op zaterdag 26 september, dan is het reeds de zesde editie. Wij zullen er zeker bij zijn, u toch ook?

Met dank aan: http://www.musika.be  

Organisatie: Devils Rock For An Angel

Naast Madness en The Specials behoort The Selecter tot het rijtje toonaangevende ska bands die in 1979 tot begin jaren '80 furore maakten. Veertig jaar later blijkt de band rond charismatische verschijning Pauline Black en Arthur 'Gaps' Hendrickson nog steeds relevant te zijn. De band kende een turbulent verleden, maar staat nu als één blok op de planken. Net zoals op het Amerikaanse luik, bracht The Selecter ook voormalige Bodysnatcher Rhoda Dakar met zich mee. Zij mocht het publiek tussen voorprogramma en hoofdprogramma opwarmen, maar zou later haar zangtalenten ook tentoon spreiden. The Skadillacs zorgde dan weer voor een opwarmer van formaat, waardoor dit ska verjaardagsfeest als compleet kan worden beschouwd.

De taak van een openingsact is de lont aan dat vuur steken, om de boel pas echt te doen ontploffen. Het publiek was nog aan het binnen sijpelen als de Belgische 2 Tone ska band The Skadillacs, ontstaan in 2011, al aan hun aanstekelijke set was begonnen. De band laat niets aan het toeval over en legt de lat vanaf de start zeer hoog. We waren danig onder de indruk van die prachtige saxofoon, trompet en trombone klanken die een warme gloed deden waaien in de zaal. Gerugsteund door een al even aanstekelijke inbreng van bas, drum en gitaar, ging dat dak er al vrij vlug volledig af. Bovendien beschikt The Skadillacs over een zeer bewegelijke en charismatische frontman, die het binnenkomend publiek aanspoort tot mee dansen, shaken en zingen. Hij slaagt in zijn opzet, want al direct staat Roma op zijn grondvesten te daveren.
Kortom: The Skadillacs houdt de erfenis van die typische 2 Tone Ska in ere door een perfecte set te brengen waarvan de gensters van begin tot einde gewoon afspringen, waardoor stil staan onmogelijk is. Een betere opwarmer als deze kon The Selecter zich niet dromen.

Rhoda Dakar mocht het publiek tijdens de pauze verder warm houden, en zou later haar zangtalenten nog eens laten zien en horen tijdens de set van The Selecter. Ook The Selecter legt de lat al vanaf het begin zeer hoog. “Three Minute Hero”, één van de absolute kaskrakers van The Selecter, zat al vrij vroeg in de set. De band brengt het soort ska, waar eveneens een boodschap achter schuilt. Frontvrouw Pauline gooide dus niet alleen haar bijzondere stem en uitstraling in de strijd, maar ook haar strijdvaardigheid is ze nog niet kwijt gespeeld. Meerdere keren spreekt ze uitgesproken meningen uit, en duwt daarbij zonder scrupules heilige huisjes omver. Bovendien staat de band op scherp, alles klopt gewoon wat de instrumentale en vocale aankleding betreft. Gelukkig zorgt dit niet voor een routineklus afwerken, maar een spontane aanpak die ons doet terugkeren in de tijd, veertig jaar geleden.
Aanvankelijk heeft Pauline en haar gevolg het een beetje moeilijk het publiek wakker te schudden, maar dankzij dat aangeboren charisma dat ze uitstraalt, zorgt ze toch voor enige deining in de zaal. Ook de samensmelting tussen de beide stemmen van Pauline en Arthur, is een streling voor oog en oor. Komt daarbij dat de muzikanten binnen de band toonvast staan te spelen, en dankzij die warme klanken naar voor te brengen uiteindelijk ook de dansspieren worden aangesproken. De handen gaan op elkaar, de heupen aan het shaken en al vrij snel werd het feest verder gezet met enkele klassiekers die de band rijk zijn.
Een extra toemaatje kregen we toen ook Rhoda Dakar enkele nummers mocht brengen, het zou zelfs een meerwaarde vormen binnen het geheel. Ook songs als “On My Radio” en “Too Much Pressure” mochten, als kers op de taart aan het einde de set niet ontbreken.
We kregen in de Roma een gezapig Ska-verjaardagsfeest voorgeschoteld, gebracht door artiesten die één voor één enorm veel warmte en spelplezier uitstralen, ook na veertig jaar op de bühne zoals bij The Selecter het geval is.

Van start tot einde valt er dan ook geen speld tussen te krijgen. De publieke opkomst was wellicht vrij mager te noemen, voor zo een grootheid binnen het Ska gebeuren, maar elke aanwezige genoot met volle teugen, en ook wij lieten ons gewillig meeslepen op die aanstekelijke tonen die ons aanzetten tot menig danspasje plaatsen tot de vroege uurtjes.
Een bisronde kregen we niet, maar The Selecter heeft dat niet nodig om ons met een brede glimlach naar huis te sturen na zo een wervelend ska feestje van de bovenste plank.

Met dank aan + in samenwerking DaMusic met: http://www.damusic.be  

Organisatie: De Roma, Antwerpen

The Analogues werd opgericht in 2014 en toerde langs theaters en poppodia met 'Magical mystery tour', in 2016-17 met 'Sgt. Pepper's Lonely heart Club band', in 2017-18 en 'The White album' in 2019. 'Abbey road', het officieel laatste album van The Beatles, is ook voor The Analogues het sluitstuk van deze serie. In een volgepakte Lotto Arena brengt The Analogues The Beatles haast letterlijk terug tot leven. Deze band een tribute band van The Beatles noemen is om die reden hen tekort doen. Dat bewees The Analogues op donderdagavond dan ook vanaf de eerste noot tot de laatste strofe.

Set 1 - Abbey Road - The Album
Het eerste deel van de set bestaat uit het integraal brengen van ‘Abbey Road’, dit gekruid met enkele gezapige of interessante anekdotes. Vooral valt op hoe The Beatles hun tijd ver vooruit waren, op dit album ging de band zelfs aan het experimenteren en legden de basis voor rock en pop muziek in de jaren '70. Meer nog, tegenwoordig is de muziek van The Beatles nog steeds een basis voor de doorsnee pop/rock muziek. Ook dat laatste hoor je terug in de songs als “Come Together” en “Something”, een song van George Harrison, dat zetten we bewust in de verf. Bij “Maxwell's silver hamer” wordt een aambeeld en hamer het podium op gesleept. De Moog, de allereerste synthesizer, werd ook op het album 'Abbey Road' geïntroduceerd. Het was een log onding, en moeilijk te plaatsen. Echter vonden The Analogues een zeer mooie replica, die de sound van deze Moog mooi naar voor brengt. Het bracht toen meer kleur in de sound van The Beatles, het doet het nu ook bij de muziek van The Analogues.
Ook Ringo Star bracht een mooie bijdrage aan deze schijf in de vorm van “Octopus’s garden”. Een bijzonder aanstekelijke song, die op de dansheupen werkt. Ook in Lotto Arena.
Meer hoogtepunten? “Golden Slumbers” waaruit de instrumentale perfectie, zowel wat drums als gitaar betreft, nog eens blijkt. We kunnen zo nog even doorgaan met gooien met superlatieven.
Wat vooral opvalt: de vaste bandleden zijn één voor één topmuzikanten die de muziek van The Beatles met zoveel liefde, en tot elk klein detail, naar voor brengen. Dit op een speelse wijze, en met tonnen spontaniteit. De heren laten zich echter bijstaan door strijkers en blazers die een enorme meerwaarde vormen binnen het geheel. Dat laatste komt bij elke song naar voor. Het is dus niet zo dat het album routineus wordt gebracht, en dat trok ons bij het eerste deel nog het meest over de streep. Plus hoe die songs zo tijdloos klinken, ook vijftig jaar later. Echter moest het mooiste nog komen. En dat kregen we in het tweede deel na een half uurtje pauze.
Set 2 - The Studio Years
Was het eerste deel al een adembenemend nostalgie trip, dan werden in dat tweede deel de teugels compleet gevierd, en registers volledig open getrokken. “I me mine, Taxman” tot het formidabele “Penny Lane” zijn sowieso songs die een beetje rock en pop liefhebber een krop in de keel bezorgen. Ze werden met zoveel gedrevenheid en emotie gebracht, dat je deze van het eerst tot de laatste noot mee zat te zingen alsof het weer de jaren '60 was.
Alsof The Beatles na 50 jaar uit de doden waren opgestaan, zo voelde het aan toen “Strawberry Fields Forever” uit de boxen loeide.
Enkele gast vocalisten gooiden hun bijzondere stem in de strijd. Dat zorgde voor die extra kers op de taart. Maar het is dus vooral het totaalplaatje dat klopt bij The Analogues. De samensmelting tussen zoveel talentvolle muzikanten die met hun volledig hart de muziek van The Beatles terug tot leven brengen. Dat deed ons dansen, zingen, op “Helter Skelter” genieten en een traantje op wegpinken bij “Two Of Us”. Of luidkeels meebrullen op “Get Back”. Het publiek genoot over het algemeen neerzittende, maar sprong naar het einde van de set toch wat meer recht om mee te dansen. Bij “Let It Be” gingen alle handen nog een laatste keer in de lucht. Het daverende en oorverdovende staande applaus, ook in de tribunes, bewees dat iedereen heeft genoten van deze meer dan geslaagde ode aan een band die naast Beethoven, Bach en Mozart tijdloze muziek heeft gemaakt, die 50 jaar na datum nog steeds even tijdloos klinkt. In de bisnummers wordt dat met “I am the walrus” en “All You need is Love” nog maar eens in de verf gezet.

In 2020 is The Analogues voorlopig voor het laatst te zien in Ziggo Dome, dit op 11 september. Onder de titel 'Hello Goodbye - The Very Best from the Studio Years' speelt The Analogues nog één keer alle hits uit de laatste periode van de legendarische popgroep. Ondertussen speelt de band nog in verschillende theater en concertzalen , vooral in Nederland. Op basis van dit magisch optreden van een band die zoveel meer doet dan de muziek van The Beatles terug tot leven brengen, kunnen we enkel aanraden dit concept, als u ook geen fan bent van The Beatles en wil ontdekken waarom ze zo grensverleggend waren, een aanrader. Trouwens, ook al kondigt de band aan dat dit 'Abbey Road' het sluitstuk van dit project is, hopen we stiekem - eveneens op basis van bovenstaande vaststellingen - dat er een vervolg volgt daarop. Want dit smaakt naar meer, veel meer.

Meer informatie: http://theanalogues.net/

Setlist
Set 1: Abbey Road - The Album : Come Together - Something - Maxwell's Silver Hammer - Oh! Darling - Octopus's Garden - I Want You (She's So Heavy) - Here Comes the Sun - Because - You Never Give Me Your Money - Sun King- Mean Mr. Mustard - Polythene Pam - She Came in Through the Bathroom Window - Golden Slumbers - Carry That Weight - The End - Her Majesty
Set 2: The Studio Years : I Me Mine - Taxman - Eleanor Rigby - Got to Get You Into My Life - Penny Lane - Strawberry Fields Forever - Good Morning Good Morning - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise) - Happiness Is a Warm Gun - Mother Nature's Son - Ob-La-Di, Ob-La-Da - Helter Skelter - Two of Us - Across the Universe - Get Back - A Day in the Life - Let It Be
ENCORE: I Am the Walrus - All You Need Is Love

Met dank aan + in samenwserking met DaMusic http://www.damusic.be

Organisatie: Rumoer!