Bijna tien jaar na het vorige album 'Mad' en dertig jaar na het debuutalbum ‘Ska Pig’ zijn Mark Foggo's Skasters terug met het nieuwe album 'Ska Pig Returns!’. Foggo is een Brit die ook lang in België en Nederland gewoond heeft. De skasters zijn dan ook vooral Nederlanders, ook vandaag nog. Het nieuwe album is in Nederland opgenomen en komt uit op vinyl.
Anders dan sommige andere bands in het genre beperkt Foggo zich tot uptempo skank-nummers. Alle tracks lopen over van energie en zijn uitermate dansbaar. Geregeld wordt al eens een sneer uitgedeeld naar politici, zoals op “Theresa May” of naar de gsm-verslaving, zoals op “iphone”. In “Dum Diddy Die” zit een ietsje reggaeton en “Eat Up Your Weeds” en “Yoyo” overtuigen met een Madness-vibe, maar voorts is het toch het springerige van de 2Tone-roots dat overheerst. Op “London Town” klinkt Foggo een beetje als wijlen Ian Dury en dat is een compliment. Met één been in het verleden en één in het heden: de sound van de Skasters is geëvolueerd. Het klinkt klassiek maar niet oubollig.
‘Ska Pig Returns!’ zal niet zo’n classic album worden als ‘Ska Pig’ indertijd, maar dat ligt vooral aan de geslonken aandacht voor het genre. Want voorts is dit album perfect: dansbaar, aanstekelijk, maatschappelijk relevant, ingespeeld volgens de regels van de kunst, …
Er staan maar weinig bands klaar om legendarische ska-dinosauriërs als Mark Foggo af te lossen. Afgaand op ‘Ska Pig Returns!’ is dat ook nog niet nodig.
Klankentovenaar en topbassist Mats Eilersten stelt zijn nieuwste meesterwerk voor: 'Reveries and Revelations'. Hij laat zich hiervoor omringen door al even grote topmuzikanten als: Arve Henriksen, Eivind Aarset, Geir Sundstøl, Thomas Strønen en Per Oddvar Johansen. Allemaal grote namen uit de Noorse jazz wereld. De rode draad op de plaat is wellicht het gebruik van contrabas. Maar dit wil niet zeggen dat deze schijf een demonstratie is van enkel en alleen dat instrument. Vooral kleurt Mats en zijn kompanen voortdurend buiten de lijntjes, al dan niet binnen een dreigende en spannende ondertoon.
Volgens we vernamen stuurde Mats zijn opnames naar de geselecteerde muzikanten, die daar hun ding konden mee doen. Dat is een zeer ongebruikelijke methode binnen jazz, omdat deze plaat dan zou aanvoelen als 'knip-en-plak-werk'. Echter krijg je hier eerder een samenhangende parel voorgeschoteld, waarbij instrumentale perfectie wordt verweven met het oneindige improviseren, zo eigen aan de jazz. En toch voelt deze plaat niet echt aan als een doorsnee jazzplaat. De experimentele kant en zelfs klassieke muziekstukken zetten je telkens op het verkeerde been. De basis blijft dus wel degelijk bas en contrabas. Maar het is die toevoeging van bijvoorbeeld glijdende celloklanken, al even veelzijdige percussie en streepjes ijle trompetklanken die de haren op je armen doen rechtkomen.
Bovendien is het niet zozeer één bepaalde song die boven de ander uitsteekt, maar het totaalpakket dat ons het meest bekoort. Bij elke song doen we weer een heel andere ontdekking. Meer nog zeer subtiel en totaal onverwacht horen we zelfs echo's uit ander culturen tevoorschijn komen.
Er zit trouwens nog een ander addertje onder het gras. Na een tweede luisterbeurt ontdek je weer een andere laag, gevolgd door een nieuwe bij de derde luisterbeurt. Om maar te zeggen, deze bonte en kleurrijke ontdekkingsreis in de experimentele jazz stopt niet bij één trip. Het blijft oneindig doorgaan.
Waardoor we kunnen besluiten, net door een ongebruikelijke methode te gebruiken binnen jazzmiddens krijg je het gevoel dat hier een band tot in het oneindige aan het improviseren is met klanken en soundscapes. Het doet ons met open mond genieten van zoveel virtuositeit en instrumentale magie die ons wegvoert naar andere, mysterieuze oorden.
Meesterschap en klasse komen altijd bovendrijven en als u zich laat omringen door muzikanten die dezelfde kant uitkijken en ook houden van hun instrument tot leven brengen i.p.v. het te bespelen, dan is het hek zeer snel compleet van de dam.
Blues/Jazz
Reveries and Revelations
Mats Eilertsen
Föllakzoid - Twee driftige Walen spelen vier stonede Chilenen naar huis
La Jungle + Follakzoid
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-09-08
Sam De Rijcke
Bands kunnen evolueren, en dat is maar goed ook. Maar soms gaat het de verkeerde richting uit, of zelfs helemaal geen richting.
Wij houden nochtans van Föllakzoid omwille van die bedwelmende psychrock van de eerste twee platen. Maar die verdovende psychrock heeft nu moeten plaats ruimen voor een soort repetitieve psych-techno die niet bepaald overloopt in variatie. Op de plaat klinkt het nog zo slecht niet, best wel lekker relaxed en nog altijd een beetje spacy. Het album bevat eigenlijk ook geen songs, het is eerder één lange hypnotiserende trip in vier bedrijven, en dat is duidelijk ook de bedoeling.
Maar live is die nieuwe formule toch wat te dunnetjes. De band streeft datzelfde hypnotiserende effect na van de plaat, maar de machine sputtert hier en daar. In plaats van onder hypnose drijft het ons eerder naar een staat van verveling. Te lang dezelfde beat, te veel richtingloze gitaareffectjes en te weinig groove. Het ontploft nergens, het smeult alleen maar een beetje. Föllakzoid weet ons geduld danig op de proef te stellen. Toch voel je ergens wel dat ze het kunnen, mochten ze willen tenminste. Het voelt een beetje aan alsof Föllakzoid gans de tijd zit te hunkeren naar een hoogtepunt dat maar niet mag komen. Zijn ze dan echt impotent of doen ze gewoon alsof ? Wij vermoeden dat laatste. ’t Is eens iets anders, impotentie faken.
Föllakzoid brengt hoogstens wat voorzichtig heupwiegen teweeg, maar slaagt er nooit in de zaal in de juiste vibe te brengen. En een brandende kaars doorgeven in het publiek helpt al zeker niet, we zijn hier niet in Lourdes.
Hadden wij op voorhand een knoert van een joint door onze aderen gejaagd dan waren we misschien nog in de juiste flow geraakt, maar in nuchtere toestand kan Föllakzoid ons geenszins begeesteren. We schrijven hen echter niet af, daarvoor zijn we te veel fan van hun eerste plaatjes.
Des te pijnlijker is het dan ook voor deze Chilenen om nota bene door twee driftige Walen, die bij wijze van spreken met de vélo naar hun optreden konden komen, naar huis gespeeld te worden.
La Jungle is immers wel bij de les. Opzwepende songs, ritme en groove ten over en een uiterst energieke sound. Een opgehitste drummer en een frontman die zijn gitaar een geslaagd huwelijk doet aangaan met opwindende elektronica, meer heb je niet nodig om er een hitsig en aanstekelijk half uurtje van te maken. La Jungle is zoveel heter, pittiger en gejaagder dan de vele Vlaamse bandjes die dezer dagen zo gehyped worden. Het wordt zo stilaan tijd dat ze dat in Vlaanderen eens ontdekken.
Met dank aan La Jungle is dit toch nog een geslaagde avond. Voor Föllakzoid zullen we een kaarsje doen branden in de hoop naar beterschap.
Organisatie: Botanique, Brussel
Villa Pace 2019 - Een vlucht van duizend luchtballonnen
Villa Pace 2019
Grote Markt -’t Plein - De Nest
Sint-Niklaas
2019-09-07 + 08
Erik Vandamme
Jan Verstraeten - Newmoon - Every Stranger Looks Like you - Raveyards - Drahla - Stikstof - Haemers - TaxiWars - Vandal X
Vooraf - een stukje geschiedenis
De ballonmeeting is een jaarlijks terugkerend evenement ontstaan in 1948, ter herdenking van de bevrijding van de stad Sint-Niklaas tijdens WOII. Het initiatief werd genomen door voormalige burgemeester Romain De Vidts en de zakenman André Sax. Wat ooit begon als een eerder kleinschalig gebeuren, is ondertussen uitgegroeid tot een van de belangrijkste ballonhappenings in de wereld. Die internationale bekendheid kwam er al in 1949. Medio 1970 werden heteluchtballons toegevoegd. In 1987 special-shapes en in 2005 de miniatuurballonnen. Niet alleen het aanbod van ballons werd langzaam uitgebreid. Ondertussen is het evenement uitgegroeid tot een vredefestival. Onder de naam Villa Pace zijn er verschillende optredens op meerder podia in de stad. Die optredens gaan door op de Grote Markt, het Sint-Nicolaasplein, Hendrik Heymanplein, de Castrodreef , De Nest en ook de tuinen van Salons voor Schone kunsten waar Klassieke concerten plaats grijpen onder de naam: Terrazza. Bovendien is er een uitgebreide braderij en wereldmarkt. Met uiteenlopende gerechten uit alle streken van de wereld.
zaterdag 7 september 2019 - Vredesfeesten - Villa Pace
Over tradities gesproken. Minstens één dag in het weekend Vredefeesten vertoeven ook wij in de buurt van die Grote Markt voor mening concerten. We starten de avond op een gemoedelijke wijze.
Jan Verstraeten (****) mocht de avond openen op de Grote Markt. De man bezit de unieke gave om klassieke muziek in een modern kleedje te stoppen, getooid in kledij die eerder hoort bij rock muzikanten. Bovendien blijkt hij niet alleen een klanken tovenaar te zijn. Hij bespeelt zowel zijn piano als de gitaar met zoveel overgave, dat je er gewoon stil van wordt. Uiteraard laat hij zich begeleiden door strijkers en violisten die al een even magische sfeer laten waaien over de grote Markt. Ook al vinden we deze zeer intieme muziek eerder thuis horen in een gezellige concertzaal. Jan Verstraeten slaagt erin, mede dankzij een lichtjes experimentele inbreng, het publiek in vervoering te brengen en je ook innerlijk diep te ontroeren.
Kortom: Grenzen verleggen binnen Klassieke muziek, en buiten de lijntjes daarvan kleuren? Dat is wat Jan doorheen de set op de Grote Markt doet, daardoor vallen ook wij als een blok voor zijn unieke talent als muzikant en entertainer ten voeten uit.
Villa Pace - de strijd om de luidste gitaar solo
Voor het hardere werk moest je op 't Plein en De Nest zijn. Aangezien wij liefhebber zijn daarvan, besloten we dan ook daar post te vatten. We merkten een verandering in de opstelling van het podia. Twee jaar geleden - vorig jaar waren we niet aanwezig op Vredefeesten - stond het podium nog vlakbij de Markt opgesteld, en de drink/eet kraampjes daar vlak achter. Nu was dat omgekeerd, waardoor het podium van 't Plein veel nauwer verbonden was met het podium in De Nest. Een veranderde opstelling die we ten zeerste konden waarderen.
Newmoon (***1/2) dompelt het plein onder in een gezapige Shoegaze sfeer. De band brengt in oktober een nieuwe plaat uit 'Nothing Hurts Forever' en heeft ondertussen toch zijn stempel gedrukt op dat Shoegaze gebeuren in deze contreien. Op Villa Pace zagen we band die energie en gedrevenheid uitstraalt. Alle registers worden op een strakke en verschroeiende wijze open getrokken. Ook al gaat dat steeds diezelfde lijn uit, waardoor de aandacht een beetje verslapt. Daardoor word je sowieso omver geblazen. Bovendien beschikt de band over een frontman die niet alleen zijn emotionele stem in de strijd gooit, de man profileert zich als een entertainer die er alles aan doet om het publiek te bekoren. Geen inspanning is hem teveel, hij vraagt zelfs aan de mensen die vooraan staan de mensen die opzij staan te vragen dichter te komen. En hij slaagt zelfs in zijn opzet. Om maar te zeggen, ook al brengt deze band donkere Shoegaze die perfect past bij het vallen van de duisternis, de heren stralen spelplezier en Humor uit. Daardoor krijgen ze de handen gemakkelijk op elkaar, en worden ook wij over de streep getrokken.
Een van de ontdekkingen op Villa Pace 2019? Every Stranger Looks Like You (*****). Deze band grasduint door het Sludge metal aanbod, en voegt daar tonnen chaos aan toe. Daardoor bouwt ESLLY een ondoordringbare geluidsmuur op, waarbij de aanhoorder wordt meegesleurd naar een al even chaotische, donkere wereld. Het meest interessante aan deze band is dat ze een grote waaier aan variaties aanbieden. De vaak spoken words klinkt griezelig en dreigend, na een intro die de put van de Hel doet open gaan. Trekt de band een vat van verderf, woede, frustratie en pijn open waardoor De Nest op zijn grondvesten staat te daveren. De grimassen in het gezicht van zanger/gitarist spreken trouwens boekdelen. Je voelt gewoon die woede in de manier waarop zowel de zanger als muzikanten hun instrumenten letterlijk geselen. Dit is duidelijk geen voer voor tere zieltjes, want ook de oorverdovende climax op het einde zorgt voor een huivering doorheen ons lijf. Mokerslag na vuurbal wordt je door de strot geramd, tot je totaal verweesd achterblijft. ESLLY doet niet aan bindteksten. Geen communicatie over en weer met het publiek dus, maar die verschroeiende muziek voor zich laten spreken. In dat half uur tijd ontstaat er uiteindelijk ook in onze geest meerdere Apocalyptische taferelen. Die er uiteindelijk voor zorgen dat we zelf ook tot absolute waanzin worden gedreven. En totaal verweesd en van de kaart de Nest verlaten.
Raveyards (***1/2) heeft zijn naam niet gestolen. De band biedt letterlijk een rave party aan met alles erop en eraan. De dansspieren aanspreken na zo een donkere set van de voorganger? Dat kunnen we iedereen aanraden. Door middel van opzwepende en luide beats doet ook Raveyards de aarde op zijn grondvesten daveren. Al is het deze keer niet met de bedoeling de menigte te confronteren met zijn eigen demonen, maar eerder om een wervelend dansfeest te doen ontstaan. Een opdracht waarin Raveyards met brio in slaagt, want na een dik half uur vertoeven in deze oorverdovende rave staat er weer een glimlach op onze lippen.
Als liefhebber van de New wave en post punk uit de jaren '80 was het uitzien naar Drahla (*** 1/2) die ons onderdompelt in een potje nostalgie uit die gouden tijden. De dame en heren trekken een heel vat open, boordevolle jaren '80 spulletjes. De ene song is wat meer overtuigend gebracht dan de andere, ook de stem van de frontvrouw kwam er niet altijd even zuiver door. Bovendien kregen we het gevoel dat deze band best een aardig potje post punk brengt, maar ook een van de vele bomen in dat grote bos blijkt te zijn. Echter, kwalitatief valt hier geen speld tussen te krijgen. Getuige daarvan zijn de rillingen die over onze rug lopen bij elke gitaar lijn en drum geroffel, met als kers op de taart die toch wel zeer tot de verbeelding sprekende vocale inbreng .
De Brussels formatie Stikstof (*****) is uitgeroeid tot één van de vaandeldragers van de recente hip hop en rap in onze contreien. Wij stonden toch lichtjes sceptische daartegenover, maar moeten onze sceptische houding na die knetterende optreden op Villa Pace herzien. De band brengt niet alleen Hip Hop vanuit het hart van de muziekstijl, met teksten die je een spiegel voorhouden. Deze jongens koppelen humor met het vertellen van een verhaal, en kunnen daardoor nog meer op onze waardering rekenen. Vanaf de eerste noot legt Stikstof de lat zeer hoog, en laat niet meer los tot het volledig plein staat te zingen en springen.
Een korte maar hevige wervelstorm. Zo zouden we het aantreden van Haemers (***) nog het best kunnen omschrijven. In een razend snel tempo werden de songs je letterlijk door de strot geramd, zodat je geen moment tot rust kon komen. Niet alleen zorgde dit ervoor dat de trommelvliezen barsten, ook de geluidsmuren stonden op springen. Helaas bleek deze set iets te kort en krachtig, en met wat te weinig melodie, om ons echt compleet over de streep te trekken. Helaas kwam de zang er niet zo goed door, hadden we de indruk. Maar ondoordringbare geluidsmuur die de muzikanten op een intensieve wijze opbouwden, voelden aan als een hele horde bulldozers die over je hoofd heen denderen. Waardoor Haemers toch in zijn opzet slaagt. In een half uur de zaal veranderen in een slagveld, waarna het nodig is het puin te ruimen.
Tussen al dat Metal, postpunk en hip hop geweld bleek TaxiWars (****) een beetje de vreemde eend in de bijt. Bovendien vind ik dat de Jazz muziek dat de heren brengen nog het best floreert in een intiemere omgeving. De band rond dEUS frontman Tom Barman, Saxofonist Robin Verheyen, bassist Nicolas Thys en klasse drummer Anton Pierre brengt zijn nieuwste plaat uit 'Artificial Horizon'. Er bestaat geen twijfel over. Elk van deze muzikanten zijn uitzonderlijk getalenteerd en uniek in hun kunnen. Dat blijkt meermaals als Robin met een Hemelse sax solo elk haartje op je armen doet recht komen. Het verpletterende drumwerk van Anton en de virtuoze bas inbreng van Nicolas zijn niet zomaar een kers op de taart. Dit blijkt een onaardse meerwaarde. De stem van Tom past perfect in dat plaatje.
En toch hadden we vaak de indruk dat TaxiWars op de rem aan het duwen was. Op uitzondering van enkele sprankelende solo's, liepen niet altijd die rillingen over onze rug die we gewoonlijk voelen bij het aanschouwen van deze top band. Dit neemt niet weg dat de heren spelplezier uitstralen, zich rot amuseren en improviseren tot het oneindige. Maar vooral door die uitzonderlijk virtuositeit die ze aan de dag leggen, klanken en vocalen over het plein doen waaien, waardoor menig Jazz hart - waaronder het onze - prompt sneller gaat slaan.
Afsluiten deden we met een toch wel levende legende in zijn genre. Vandal X (***1/2). Toen we het hyperactieve duo Bart Timmermans en Günther Liket aan het werk zagen op Pukkelpop 1998 was dat een ware openbaring, waardoor we prompt werden omver geblazen. Snoeiharde riffs, drumsalvo's die aanvoelen als kanonskogels. Die in een razend snel tempo doorheen je strot worden geramd. Het is altijd al het ingrediënt geweest waarmee dit duo ons compleet murw heeft geslagen. Dat was anno 2015 op Desertfest nog steeds het geval. Van het strakke tempo wordt ook in 2019 geen centimeter afgeweken. Zonder verpinken gaat Vandal X door met maaien over de hoofden van de aanwezigen, tot niemand meer stil staat. Ook al was de zaal sterk uitgedund - Het was ondertussen al rond 2u in de nacht - Wie zich liet meevoeren over het aanbod van verwoestende tsunami's die Vandal X aanbood, bleef voor de laatste keer deze avond potdoof en totaal verweest achter in de hoek van de kamer. Kortom: Vandal X doet al meer dan twintig jaar menig barst ontstaan in muren van pubs en concertzalen. Ook op Villa Pace trekt de band weer eens een geluidsmuur op waar geen doorkomen mogelijk is. We konden niet anders dan deze wervelstorm van drum en gitaar geweld ondergaan, tot ook wij totaal van de kaart de zaal verlaten en met een goed gevoel vanbinnen huiswaarts keerden.
zondag 8 september 2019 - Sfeer en Gezelligheid
Op zondag bezochten we heel bewust andere oorden dan het concert aanbod. Er was op dat vlak nochtans wel wat te beleven. Zo ging in de Stationstraat het evenement rond klassieke muziek door onder de naam Terrazza. Stond op het podium Castrohof bands als NAFT, Black Juju en Black Flower. En waren er ook optredens van het getalenteerde gezelschap Out of my Box en Warhoofd. Dit alles in de buurt van de Wereldmarkt.
Op deze wereldmarkt werden niet alleen uiteenlopende gerechten van over de hele wereld aangeboden. Eveneens kon je bij de wandeling in het park letterlijk die landen opzoeken en informatie inwinnen. Tijdens het verorberen van een Pitta ook eens folders bekijken over de Turkse cultuur, of snuisteren in hebbedingetjes. Het zijn maar een paar voorbeelden hoe de Wereldmarkt op Vredefeesten een ruim publiek aan wereldburgers aantrekt. Dit was een zodanig bijzonder aangename plek om te vertoeven, wij genoten van de vele geuren en kleuren, dat je op reis voelde wandelen op een gezonde wijze. Zonder daarvoor auto of vliegtuig te hoeven gebruiken. INFO: https://www.villapace.be/wereldmarkt
Het was trouwens over de koppen lopen over de Grote Markt. Mede door het mooie weer op deze zondag, en de vele ballons die op het marktplein waren opgesteld. Jong en oud vergaapte zich met tintelingen in de ogen op al die magie die later ook de lucht inging. Het bewijst nog maar eens dat de muzikale omlijsting en de sfeerbeleving rond en op de Grote Markt zo nauw verbonden zijn, dat ze samen van Vredefeesten een echte feestbeleving maken, waardoor iedereen die ooit is gestorven voor zijn of haar vaderland hierboven eveneens een traan zal wegpinken van puur genot.
Volg de vredefeesten via de website: https://www.vredefeesten.be/ en https://www.villapace.be/
Organisatie: Villa Pace - Vredesfeesten
Fischer-Z - John Watts (Fischer-Z): ''Ik wil me graag nog blijven uitdrukken in woorden en songs. Ik hoop dat toch zeker nog een jaar of tien te doen. Zolang de inspiratie blijft komen, ga ik ervoor
2019-09-09
Erik Vandamme
Fischer-Z speelde een co-headliner spot op Frietrock in Ieper, en liet een zeer frisse en energieke indruk achter op het podium. John Watts is nog steeds goed bij stem, maar straalt vooral enorm veel spelplezier uit. Bovendien geeft hij zijn mede muzikanten de nodige ruimte ook hun ding te doen, waardoor het concert veel meer wordt dan een doorsnee nostalgie trip. Voor het optreden van Fischer-Z hadden we een gesprek met John Watts over de nieuwe plaat. De politieke boodschap, en advies voor de nieuwe lichting muzikanten.
Ondanks het feit dat Fischer-Z niets meer hoeft te bewijzen klinkt de nieuwste plaat nog steeds zeer energiek en zeker geen routine klus. Waar blijft John na al die jaren de inspiratie vandaan halen?
''Ik luister nog steeds naar relevante muziek, niet meer zo naar de oudere muziek. Ik wil mee zijn met mijn tijd, en dat verstop ik ook in de muziek. Bovendien laat ik me ook omringen door jongere muzikanten, die me ook aansteken om niet achterom maar vooruit te kijken.'' Zegt John ''wat ook belangrijk is. Als ik aanvoel dat ik me niet meer op mijn gemak voel op het podium houd ik er beter mee op en zal ik dat ook doen. Of als ik merk dat ik op dat podium sta zonder een connectie met mijn publiek, omdat ik het niet meer aankan. Ook dan stop ik er beter mee. Daarom let ik ook enorm op mijn gezondheid. Ik ben wat afwezig geweest door gezondheidsproblemen en was daarover zeer bezorgd. Gelukkig is het goed gekomen. Ik heb al veel vrienden en artiesten van mijn leeftijd zien komen te overlijden of aftakelen. Ik heb nooit aan drugs gedaan of zo, ik drink ook geen bier. Dat is allemaal zeer belangrijk om dit vol te houden. Enkel het lange reizen worden wel wat zwaarder.''
Een band wordt steeds vergeleken met zijn meest succesvolle periode. Hoe staat u daartegenover wilden we weten.
John zegt daarover: ''Het stoort me niet. Ik maakte circa twintig platen. De fans die ons al jaren volgen houden ook van het feit dat we evolueren. Doordat onze muziek ook nooit echt in een plaatje heeft gepast, en we net iets anders deden en nog steeds doen. Het is uiteraard ook nog steeds geweldig die oudere songs te spelen. Wat wel belangrijk is dat ik de muziek wel nog moet brengen onder de naam Fischer-Z. Mijn zoon en manager hadden me overtuigd dat te doen. En ik moet hem gelijk geef, het werkt''
Nadat Ficher-Z was gesplit bracht je een solo plaat uit
''Ik had dat eigenlijk nodig, omdat het een soort break up plaat was. Iets dat ik moest doen om die periode achter mij te laten, een bladzijde om te slaan''
Als ik naar een Fischer-Z optreden ga zie ik veel meer jonge mensen dan bij een concert van bands uit diezelfde jaren? Hebt u daar een verklaring voor?
''Veel van die bands teren vaak op ouder succes en brengen amper nog nieuw werk uit. Ik blijf dat wel doen zolang het kan. Ik denk dat de jongere generatie dat opvangt, en ook onze oudere songs daardoor wil ontdekken''
Fischer-Z speelt regelmatig in België. We wilden toch even weten wat hij zo bijzonder aan België.
"België was het eerste land in Europa waar we succes hadden. Het is een land dat dus heel belangrijk is geweest is voor ons. Het is ook een zeer interessant en prachtig land, met twee verschillende taalgrenzen. Het is bijzonder jammer dat de Belgen dat zelf vaak niet zien. Want jullie hebben zoveel mogelijkheden en belangrijke tot prachtige steden zoals Brussel, Gent, Antwerpen en dergelijke. België is bovendien een beetje het middelpunt van Europa op zoveel vlakken. Ik vind het gezellig hier vertoeven''
POLITIEKE BOODSCHAP
Is er in deze tijden nog nood aan een Politieke boodschap?
''Er komen rare tijden aan, populistische partijen die doorbreken en dergelijk. Ze vertellen dan ook vooral wat de mensen willen horen. Wat we nodig hebben is een echte staatsman of vrouw zoals Merkel. Iemand die het verschil maakt. Of Macron. Populisme wint doordat mensen door media een beeld wordt voorgehouden. Ze geloven niet meer in politiek. Wat dan weer zeer begrijpelijk is. Mensen als Boris Johnson spelen daarop in, door de mensen voor te houden het is niet onze fout maar de fout van anderen. Mensen trappen daarin, mede dankzij de kracht van media en sociale media"
Wat is uw opinie over Brexit trouwens?
''Voor mij is het domste dat aan het gebeuren is. Cameron dacht te winnen, maar stond niet dicht genoeg meer bij de mensen. Hij heeft ook de volledige Engelse politiek ontwricht. Velen hebben dus een protest stem uitgebracht, zoals dat veel gebeurd tegenwoordig.'' zegt John.
Is het ook niet zo dat de mensen 'ja' hebben gestemd omdat veel mensen niet van het eiland komen'?
''Dat is ook zo, velen komen het eiland niet af, tenzij op reis gaan naar Spanje. Maar het gaat dus vooral over het feit dat het volk de huidige manier van werken beu was. Sommige politiekers spelen daar op in en slagen erin de mensen te laten horen wat ze willen horen. Brexit zal helaas zorgen dat de bijvoorbeeld armere mensen het moeilijker zullen krijgen. Maar men beseft het nog niet. Begrijp me niet verkeerd, het is niet zo dat de mensen dom zijn of zo, ze zijn het gewoon beu en brengen een 'fuck you' stem uit. Zo simpel is het''
De vorige plaat 'Building Bridges' ging over de verkiezing van Trump. Is: 'Swimming True thunderstorm' ook een politiek boodschap.
'' Het gaat over hoe het in de wereld aan toe gaat. Tijden van fake nieuws, vooral door het internet. Vaak is er zelfs geen overeenkomst met de echter wereld en het internet wereld. Dat is beangstigend. De titel is dus Deels politiek maar ook persoonlijk getint. "
SPOTIFY AND SOCIALE MEDIA
Wat is uw mening over Spotify of sociale media
'' Het is vooral hoe je die media gebruikt'' zegt John Watts: ''We kunnen niet zonder, het kan echter dus een zegen of een vloek zijn. Spotify kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat mensen uw muziek ontdekken. Dat de mensen dat in deze tijden dit kunnen doen is eigenlijk briljant, je kunt tientallen tot twintigtallen keren naar dezelfde song luisteren. Dat is toch gewoon prachtig! En toch. Ondanks dat verkopen we nog steeds platen, we moeten alleen actiever zijn in het promoten daarvan, o.a. op die sociale media. Vooral dus ie media gebruiken om onszelf te verkopen als band of muzikant is zeer belangrijk. Dat is ook zo met de sociale media zoals Facebook. De facebook pagina van Fischer-Z beheer ik niet, ik bezoek het wel en het is zeer actief. Maar ik merk wel dat de mensen je op die wijze beter leren kennen.''
ADVIES AAN BEGINNENDE BANDS
Is er eigenlijk nog een soort einddoel na al die jaren ?
''Ik wil me graag nog blijven uitdrukken in woorden en songs. Ik hoop dat toch zeker nog een jaar of tien te doen. Zolang de inspiratie blijft komen, ga ik ervoor''
Wat is uw eindadvies naar beginnende bands toe, na zoveel jaren ervaring? Wilden we graag weten van John.
Hij zegt daarover:' Blijf hard werken. Maar vooral, ten alle tijde, blijf doen wat je graag doet en niet roekeloos wat de marketing , labels en gelijk wie wil dat je doet. Niet dat die niet belangrijk zijn. Zonder goede marketing kom je er ook niet. Maar het blijft vooral belangrijk dat je binnen dat concept jezelf kunt zijn en blijven doen wat je graag doet. Pas als je met volle goesting op dat podium blijft staan, en platen blijft maken waar je echt achter staat als band of artiest zul je het ook 40 jaar uithouden zoals wij'
Dat is een mooie afsluiter van een heel gezellige babbel. Bezoek zeker de facebook pagina van Ficher-Z voor meer informatie over de band rond John Watts: https://www.facebook.com/fischerZmusic/
Frietrock 2019 - Fischer-Z - Zoveel meer dan een nostalgie trip
Frietrock 2019
Festivalterrein
Ieper
2019-09-06
Erik Vandamme
Rating: 8
Er bestaan blijkbaar twee festivals onder de naam Frietrock. Enerzijds is er Frietrock in Oud-Turnhout , anderzijds een festival met dezelfde naam in Ieper. Beide waren aan hun 11ste editie toe, en beide zijn gratis festivals voor een goed doel. Daar waar Frietrock in Oud-Turnhout echter vooral metal programmeert, gaat Frietrock in Ieper de meer rock, pop en danscultuur uit. Frietrock in Ieper gaat trouwens door in het centrum, vlakbij de markt en de vele gezellige terrasjes. Wij zakten naar het festival om Fischer-Z, die met 'Swimming in Thunderstorm' een gloednieuwe plaat uitbrengt, aan het werk. En stellen vast dat dit optreden veel meer was dan een nostalgie trip. Niet alleen Fischer-Z had iets te vieren. Ook Heideroosjes en Praga Khan vieren feest. Namelijk hun dertig jarig bestaan.
TERUGGEKEERD IN DE TIJD MET BEIDE VOETEN IN HET HEDEN
Het nadeel van een festival openen, als men o.a. sommige daarvan nog aan het opstellen is. Dat is dat je voor een twintigtal mensen staat te spelen, die eigenlijk in grote mate nog op zoek zijn naar een drank of eet gelegenheid. Smokin' Arms (***1/2) speelde een thuismatch, en had het ondanks dat thuisvoordeel aanvankelijk niet gemakkelijk om de handen op elkaar te krijgen. De band speelt echter een set alsof ze voor een vol plein staan te spelen, en storten zich met volle overgave in de strijd. De gestroomlijnde gitaar partijen, aanstekelijke aankleding en strakke manier van spelen gecombineerd met een frontman die enorm veel charisma uitstraalt. Zorgt ervoor dat Smokin' Arms uiteindelijk in zijn opzet slaagt. De lont aan het vuur steken om de boel tot ontploffing te brengen.
The Schmutz (****) is een Belgische popgroep uit de jaren '80. De band is vooral bekend van hun hit “Love Games” in 1984 en van het album 'Lip Service'. In 2018 bracht The Schmutz nog een zeer gesmaakte plaat uit: 'Pillow Talk'. We schreven daarover: ' Nee, aan zichzelf heruitvinden doet Schmutz niet mee. Maar bewijzen waarom ze toen zo hoog werden aangeschreven binnen het Belgische muziekgebeuren, en eigenlijk steeds een wat onderschatte parel zijn gebleven? Dat dan weer wel. '' En toch doet The Schmutz live veel meer dan zomaar een gemakkelijke nostalgie trip aanbieden. Bovendien had de band minder moeite om het publiek mee te krijgen dan hun voorganger, die uiteraard had af te rekenen met andere elementen. Mede dankzij een heel bewegelijke frontman die zijn publiek voortdurend uitdaagt en opjut, krijg je dan ook de perfecte postpunk show voorgeschoteld die je terug doet keren in de tijd. Maar wel met beide voeten in het heden. The Schmutz klinken opvallend fris, en niet alleen zanger Guy Peeters beweegt over het podium als een jonge wolf, en is bovendien nog steeds goed bij stem. Zijn kompanen spelen eveneens strak potje gitaar en drum en doen dus veel meer dan hun duit in het zakje.
Besluit: Door die naar typische jaren '80 postpunk referenten sound te brengen op een zeer levendige en speelse wijze, werden niet alleen wij, maar ook de vele aanwezigen voor het podium compleet over de streep getrokken. Dit door het brengen van een set boordevol enthousiasme en spontaniteit, waar veel generatiegenoten nog kunnen van leren.
EEN STRELING VOOR OOG EN OOR
Omdat er zoveel over gezegd en geschreven wordt, wilden we het toch ook even uitchecken. Want we snappen de 'hype' toch niet goed rond Jebroer (***). Puur muzikaal bekeken vinden we namelijk voldoende rap en hip hop acts die stukken beter zijn dan voornoemde, puur mijn mening. Maar een wervelende show neerzetten en het publiek met het grootste gemak uit zijn hand doet eten? Dat doet Jebroer wel met veel overgave. Ook al haalt hij daar een volledige trukendoos van gedoodverfde clichés voor boven. De aanwezigen aten met het grootste gemak uit zijn hand, waardoor een wervelend hip hop/dans feestje ontstond op het plein tot ver voorbij de PA.
Praga Khan (*****) had blijkbaar ook iets te vieren. Namelijk hun 30 jarig bestaan. De band rond Maurice Engelen legt vanaf de eerste noot (of beat) de lat torenhoog. Dit door het brengen van een wervelende show die tot de puntjes was uitgewerkt. Maurice houdt daarbij de teugels strak in handen, maar geeft zijn muzikanten, en bevallige dames die sensuele dansjes uitvoeren, voldoende ruimte om te schitteren in de schijnwerpers. Het oog wil ook wat, en krijgt dat ook. Praga Khan is altijd een band geweest die ook oog heeft voor de visuele effecten op een podium, en zet dit dus weer eens in de verf. Ook al reageert het publiek vrij mak, de gehele avond feitelijk, hierop stilstaan was voor ons onmogelijk. Ook Maurice zelf stoof als een wervelwind van de ene kant van het podium naar de andere.
Besluit: We kwamen ogen en oren tekort, door een Praga Khan die in topvorm verkeert en na dertig jaar nog steeds muziek brengt die aanvoelt als zweepslagen die je aanzet tot het bouwen van een wervelend dansfeest. Net zoals dertig jaar geleden, blijft Praga Khan medio 2019 nog steeds enorm toonaangevend te zijn. Waardoor onze waardering voor deze band alleen rond één van de meest getalenteerde artiesten en muzikanten die ons land rijk is, alleen maar groter is geworden.
VEEL, VEEL MEER DAN EEN NOSTALGIETRIP
Wij sloten de avond af met een andere levende legende: Fischer-Z (****1/2). Ook al blijft van de originele bezetting enkel nog John Watts over. De gedrevenheid waarmee de man op dat podium staat, en nog steeds platen uitbrengt die relevant blijken zijn, daarvoor doen we onze hoed af. 'Swimming in Thunderstorm' is daar namelijk een bewijs van. Live speelt de band eveneens nog steeds strak en energiek, ook John zelf is zeer goed bij stem en straalt tonnen enthousiasme uit. Dat werkt zeer aanstekelijke, want prompt zing je alle songs - zowel de oudere dan de nieuwe - uit volle borst mee. Fischer-Z brengt namelijk een zeer mooie set boordevol klassiekers, maar grasduint dus ook doorheen het nieuwe werk. Wat ons opvalt, is dat die nieuwe songs niet moeten onderdoen voor die hits uit de jaren '80. Enkel krijgt Fischer-Z de handen nog het meest op elkaar bij songs als “Marlies”, “So Long” of andere kleppers. Echter gingen die nieuwe nummers er ook in als zoete broodjes. John is bovendien een klasse entertainer die zijn publiek charmeert met kwinkslagen en een brede glimlach. Ook zijn muzikanten zijn naast virtuozen die klanken uit hun instrumenten toveren die je na al die jaren nog steeds koude rillingen bezorgen, op dat podium echte belhamels die grappen en grollen uithalen. Zo gooide de keyboard speler gratis t-shirts in het publiek, tot hilariteit van band en fans. En staan de muzikanten eveneens zeer bewegelijk te soleren.
Besluit: Fischer-Z is een band die bewijst dat jarenlange ervaring nooit hoeft te resulteren in het worden van een hits jukebox of het afwerken van een zoveelste routineklus. De band heeft ondertussen niets meer te bewijzen, maar doen dat dus niet enkel op plaat, maar ook op het podium zonder verpinken. Daardoor biedt ook Fischer-Z veel meer aan dan een slappe nostalgie trip.
Fischer-Z koestert zijn verleden, staat met beide voeten in het heden, en kijkt na al die jaren nog steeds met pretoogjes naar de toekomst. En dat dus zowel op als naast het podium.
Organisatie: Frietrock, Ieper
Alk-A-line bracht onlangs een nieuwe single op de markt:“Homo Sapiens”. Deze single was een voorloper van het nieuwe album 'Species & Specimes', dat in september op de markt komt via Cheap Satanism Records. Voor deze nieuwste schijf gaat het duo, dat zich op hun Facebook-pagina omschrijft als ‘ElectroWitches’, een samenwerking aan met toppers binnen het postpunkgebeuren, waaronder Peter Slabbynck (Red Zebra), Bruce Ellison (Volt Selector), Jacques Duval en Ive Vg (Length of Time). Hoewel die toevoegingen één voor één een meerwaarde vormen binnen het geheel, trekken de twee dames de meeste aandacht naar zich toe.
Aanstekelijke klanken die op de dansspieren werken, gekruid met de nodige donkere sausjes. Daarmee zet de band de plaat met een knal in. De single “Homo Sapiens” smaakte inderdaad naar meer zoets. Nu met “Dark Energy”, “Boom Boom Dance” tot “Alk-a-Line” wordt het blik van donkere elektronica verder opengezet tot je, eens onder hypnose gebracht terecht komt in op een dansvloer die je terugbrengt naar die donkere tijden in de jaren '80. Beats die een mystieke inwerking hebben op je gemoed, drijven je verder in de armen van deze hogepriesters van de duisternis. “Dogs”, “Scélérats” en “Black Queen” liggen allemaal in diezelfde richting.
EBM, industrial, new wave, … alles wat ruikt naar die typische sound uit de jaren '80 wordt op een hoopje gegooid en door de mangel gedraaid, waardoor deze elektro witches, zoals ze zichzelf noemen, je doen vertoeven in een sfeer van heksen, demonische en mystieke wezens uit de duisternis. Eens die trip aangegaan is geen weg terug meer mogelijk. Binnen de grens van donkere elektronica verlegt deze band dan ook een duistere grens waar eigenlijk geen grenzen meer zijn.
Of dat ooit al eens is voorgedaan? Uiteraard. Maar de lat ligt hier zodanig hoog, dat we kunnen spreken van een uitzonderlijk gesmaakt concept dat ons aanzet om ons zelfs na meerder luisterbeurten nogmaals te verwarmen aan die walmen van intensieve duisternis die het duo, geruggesteund door een hele rits top artiesten binnen het genre, je aanbiedt.
Alk-A-Line, die sinds 2006 aan de weg timmert en dus voldoende ervaring in de weegschaal gooit, brengt op dit nieuwe album 'Species and Specimens' een bonte mix boordevol tempowisselingen, die een hypnotiserende inwerking hebben op uw gemoed.
De ene track gaat perfect over in de andere, waardoor je geen moment je zult vervelen. Ook niet na meerdere luisterbeurten. Over de hele lijn klinkt deze plaat donker, spookachtige en mysterieus. En dat is de grote verdienste van een vocale aankleding die je bedwelmt en vooral doet vertoeven in donkere gedachten waaruit je, willen of niet, niet wil of kunt ontsnappen. Dat is het soort donkere elektronische muziek waarvoor ook wij graag zweven over de dansvloer, tot ook wij aan de voeten van dit duo neerdwalen en onze ziel verkopen aan de duivel.
Elektro/Dance
Species and Specimens
Alk-A-Line
Exoterm is het Noors/Amerikaanse project rond bassist Rune Nergaard. Samen met saxofonist Kristoffer Berre Alberts, drummer Jim Black en gitarist Nels Cline vormt hij feitelijk een supergroep. Rune zegt er zelf over: “What unites us is our love of jazz, rock and improvised music. In this band every rule and musical boundary is torn down, and we combine our musical influences in one, big gumbo of sound.” Met 'Exits Into A Corrido' brengt de band een plaat uit die bestemd is voor muziekliefhebbers die graag buiten de lijntjes kleuren, en houden van muzikanten die hetzelfde doel voor ogen hebben.
Dat de leden van deze band reeds enorm veel watertjes hebben doorzwommen speelt natuurlijk in hun voordeel. Zo kennen we Rune van bands als Bushman’s Revenge, Fra Det Onde, Scent Of Soil, Astro Sonic en zijn eigen Rune Your Day-kwartet. Nels Cline speelt al ruimschoots vijftien jaar de pannen van het dak bij Wilco. Drummer Jim Black is ook geen onbekende in de muziekwereld en is sinds 2000 actief met zijn eigen band AlasNoAxis.
Het samenbrengen van virtuozen in hun vak, resulteert evenwel niet automatisch in geslaagde platen. Maar wat deze band doet, overstijgt alle verwachtingen. “First Light” is maar een eerste uppercut van jewelste, die je omver blaast doordat alle registers gewoon worden opengegooid en de band aan het improviseren slaat, tot een chaos in je hoofd ontstaat. Goed begonnen is half gewonnen want ook bij “Forest Mist-Night” wordt niet gekeken op een experimentje meer of minder, en verlegt de band meerdere grenzen binnen al even veel muziekstijlen. We kunnen er zelfs geen genre meer op kleven eens we toegekomen zijn aan de vijfde song “Two More Times”. Noisemuziek wordt verweven met scherp snijdende gitaarlijnen en saxofoonklanken die onaards blijken te zijn. Baslijnen en drumsalvo's verpulveren alle beetje sceptische houding die we in het begin hadden, waarvoor onze excuses.
Het mooiste aan deze 'Exits Into A Corrido' is dat Exoterm ter plaatse klanken uitvindt, waarvan we het bestaan niet wisten. De virtuositeit van al even onaards niveau, wordt gelukkig overdekt met voldoende spontaniteit om ons bij de les te houden. Op het einde van elke song lijkt het wel alsof de heren door dat oneindige improviseren elkaar tot waanzin drijven en ons als aanhoorder ook. Dat wordt bij die laatste wervelende song “Manufacturing A Smile (Exits Into A Corridor)” op knallende wijze nog meer in de verf gezet. Je wordt acht minuten lang doorheen geschud tot je zelf met waanzin in de ogen totaal van de kaart achterblijft.
Exoterm is zo een uitzonderlijke band die chaos tot kunst verheft en brengt de perfecte plaat uit voor jazz, avant-garde tot noise en andere rock liefhebbers die graag de grens van het onmogelijke aftasten.
Tracklist: 1. First Light (05:53), 2. Forest Mist-Night (06:22), 3. …Back Towards The Car-Night (05:52), 4. Moves Away From The Door (01:29), 5. Two More Times (05:54), 6. Manufacturing A Smile (Exits Into A Corridor) (08:01)
Blues/Roots
Exits Into A Corrido
Exoterm
Hubro/PIAS
Frode Haltli is een Noorse componist en muzikant die grenzen heeft verlegd voor o.a. de accordeon. De man wil via zijn muziek dat instrument promoten. Daarvoor bewandelt hij wegen die schipperen tussen Noorse folk, oneindige improvisaties, jazz en klassiek. Voor zijn nieuwste werk 'The Border Woods' laat hij zich omringen door muzikanten die eveneens houden van muziek tot kunst verheffen, eveneens tot in dat oneindige.
De Zweedse nyckelharp van Emilia Amper gecombineerd met de schitterende percussie van Hakon Stene en Eirik Raude vormen dan ook een meerwaarde binnen het geheel. Dat is al te merken aan opener “Wind Through Aspen Leaves” een pareltje van vier minuten, waarbij je wegzweeft naar totaal andere oorden. Eens vertrokken, aangegrepen door dat wonderbaarlijke klankentapijt, wil en kun je niet meer terug. Met het iets meer dan vijftien minuten lange “Mostamägg Polska” wordt de lijn verder doorgetrokken. De intensieve manier waarop muzikanten hun instrumenten bespelen - er wordt vaak dicht aangeleund tegen avant-garde - staat gelukkig de spontaniteit niet in de weg. Haltli houdt namelijk enorm van improviseren tot dat oneindige, en sleurt de overige muzikanten mee op zijn trip. Die gaan zeer uitbundig op die uitnodiging in, waardoor er een magie ontstaat die onaards mooi aanvoelt. Song na song, voelt de muziek dan ook aan als opbouwen van een muur die je rondom je ziel bouwt, om daardoor de harde realiteit van het dagelijkse leven totaal te vergeten. Zo een intense inwerking heeft de muziek op je gemoed, dat je totaal verdoofd achterblijft in de hoek.
“Wood and Stone” mag dan een kort nummer zijn, zelfs in die circa twee minuten ontdek je zoveel kleuren en geuren dat het wel lijkt of die song oneindig lang duurt. Dat oneindige, dat nooit verveelt, kom je doorheen de volledige schijf tegen. Dus ook bij het magische mooie “Valkola Schottis”, een parel van meer dan elf minuten. Elf minuten totaal van de wereld kunnen zijn? Wie wil dat nu niet beleven?
Nu Frode Haltli slaagt erin de grenzen van het onmogelijke af te tasten. Een betere promotie dan dit kan de accordeon niet krijgen. Wie meende dat accordeonklanken enkel zorgen voor het bouwen van gezapige feestjes raden we aan dit meesterwerk eens te doorpluizen, en dingen te ontdekken aan dit instrument waarvan we het bestaan tot op heden nog niet kenden. Dat zet Frode en zijn kompanen op het sluitstuk “Quietly The Language Dies” nog meer in de verf.
“Hopefully this work can give some new perspectives on what folk music can be today,” zegt Haltli zelf over zijn nieuwste schijf, “from a point of view where you can see backwards and forwards, to the east and to the west.” Nu de man is compleet in zijn opzet geslaagd. Meer nog hier worden grenzen verlegd binnen zowel folk als avant-garde tot klassieke muziek. Waar geen grenzen zijn. Inderdaad nieuwe perspectieven ontdekken binnen folkmuziek. Dat is wat Haltli over de gehele lijn doet op dit meesterwerk. Voor wie houdt van voornoemde muziekstijl, waarbij voortdurend buiten de lijntjes wordt gekleurd, is dit album een ware aanrader.
Blues/Jazz
The Border Woods
Frode Haltli
Hoe ga je om met verlies? Hoe ga je om met een relatie die stukloopt? Voor iedereen is dat iets heel persoonlijks. Niemand kan u daarmee helpen, behalve jijzelf. Geert Verdickt - ook bekend als de frontman en zanger van Buurman - maakt er een plaat over. We citeren: ''Vijf platen ver in zijn carrière is Geert Verdickt (zanger en songschrijver van Buurman) eindelijk toe aan zijn breakup-plaat. Geen lachertje, maar zoals alle grote songschrijvers weet hij er naast vlijmscherpe observaties van het romantische falen, een boodschap van hoop en licht uit te laten opstijgen." De rode draad in het omgaan daarmee is voor Geert dat elk einde een nieuw begin is. Toevallig ook één van de mooiste songs op deze zeer persoonlijke schijf van Geert Verdickt.
Je naakt opstellen naar een publiek toe, daarvoor moet je als artiest sterk in je schoenen staan. Echter, hierover is nagedacht dat merk je al bij openingssong “Einzelgänger” een song waarmee Geert al direct in zijn kaarten laat kijken. Niet alleen de tekst zegt genoeg: ''Einzelgänger waarom kijk je triest. Ik ben er en er is niemand die dit ziet en verder niemand die dit ooit zal horen” Verder uit de tekst blijkt vooral dat Geert niet bij de pakken blijf zitten, geen rancunes of haat. Nee, eeuwige liefde ook al is het niet meer met de persoon waar je uw leven wilde mee delen voor de rest van je leven. Elkaar respecteren, en de bladzijde omdraaien zonder verwensingen naar elkaar te gooien. Dat is voor niets nodig. Niet alleen klinkt dat door in zijn breekbare, soms snikkende stem, ook straalt de plaat veel positieve energie uit. Telkens vertelt Geert een ander verhaal.
Soms twijfelt hij, zoals bij “Simpel”. "Zou het echt zo simpel kunnen zijn dat jij verdwijnt aan het einde van de dag en dat je alles met je meeneemt. Onze toekomst en ons verleden. Alsof we nooit hebben bestaan''. Hier schreeuwt hij voor het eerst toch zijn pijn en zijn onmacht uit, het omgaan met afscheid nemen valt hem niet altijd even gemakkelijk. Dat kan ook niet. Geert blijft ook zeer veel respect tonen voor zijn geliefde. Door deze bladzijde niet ruwweg om te draaien, maar door zijn verhaal uitgebreid en stap per stap te vertellen. Over hoe hij de liefde van zijn leven nog steeds graag ziet, hoe hij haar altijd op één of andere manier graag zal zien. Zo koestert hij mooie momenten. ''De zon kroop door de krullen in haar haar, we zeiden niet zo veel bij het ontbijt''. Dat stil en onvoorwaardelijk van iemand houden en genieten van die zeer eenvoudige maar fijne momenten samen. Hij blijft het koesteren. Doorheen deze schijf merken we bovendien op dat dit is een verhaal is dat niet alleen over hem gaat, maar over iedereen die ooit een relatie heeft zien stuklopen en met vragen blijft zitten. Hij sluit af met “Dit is ons moment”. Waarbij hij nog een keer achterom kijkt samen met zijn geliefde. Elkaar nog even vasthouden, om dan afscheid te nemen. Niet met slaande deuren, maar een stevige knuffel waarbij tranen zullen vloeien.
Met een verlies, iedereen gaat er anders mee om. Sommige schrijven een boek, of een gedicht. Geert Verdickt brengt een zeer persoonlijke plaat uit, geeft zich volledig bloot en straalt zoveel positieve energie uit op deze knappe solo plaat. Waardoor mensen die op dit moment in een gebroken relatie zitten hieruit kracht kunnen putten om door te gaan. Want “Elk Einde Is Een Nieuw Begin”.
Want inderdaad, deze 'Einzelgänger' betekent eveneens geen einde, maar een mooi nieuw begin. Met respect voor dat verleden. Gebracht op een zeer gezapige en intens mooie wijze. Waardoor ook wij en jij prompt een traan wegpinken, met een glimlach op de lippen.
Tracklist: Einzelgänger, Amanda, Ergens In Het Midden, Brussel, Elk Einde Is Een Nieuw Begin, Simpel, Tussen Brooklyn En Manhattan, Krullen, Splinterkind, Moment.
Onweerachtig of niet, met Thee Oh Sees op een podium mag je er altijd van uitgaan dat er elektriciteit in de lucht hangt.
Het is nu al enkele jaren dat de band 2 drummers in de rangen heeft en dat is ondertussen één van hun sterktes geworden, zeker live. Die twee onstuimige gasten zorgen voor een immer razende onderbouw waarop de Oh Sees-sneltrein lustig kan doordenderen. Voeg daarbij een ontketende frontman John Dwyer, die zijn gitaar voortdurend doet barsten, splijten en gieren, en je hebt dé formule voor een uiterst ophitsende live act. Want Dwyer, en dat weten we ondertussen al lang, is een genie. Net als Ty Segall fabriceert hij bruisende plaatjes aan de lopende band, en telkenmale zijn het opborrelende pareltjes, zo ook het laatste dubbelalbum ‘Face Stabber’. Bovendien is hij een heerlijke freaky gitarist die zonder enige vorm van guitar-hero allures zijn instrument gedurig laat ontploffen. Bij Dwyer is de energie zoveel belangrijker dan de technische hoogstandjes.
Thee Oh Sees razen als een niet aflatende rollercoaster doorheen een borrelend brouwsel van garage-rock, psychedelica, punk, hard-rock, jazz-rock en zelfs een streep blues. Lange jams (het nieuwe “The Daily Heavy” en een alweer buitenaards “The Dream”) worden afgewisseld met korte punkstoten (een furieus “Heartworm” uit de nieuwe plaat), Zappateske gitaarcapriolen doen haasje over met noise- en punkerupties, en het klinkt allemaal even geweldig. Sterkhouders en moshpit-favorieten als “Tidal Wave”, “Toe Cutter/Thumb Buster”, “Withered Hand” en “I Come From The Mountain” zitten al jaren in de set en weten ook nu weer een vlammend feestje te bouwen.
Gedurende gans de set straalt dit hitsige combo die onevenaarbare slagkracht uit die hen zo kenmerkt, gloeiend als een verhitte knalpot, driftig als een gedrogeerde springbok. Mocht u van mening zijn dat diezelfde drijfkracht elders ook wel te vinden is, zoek het dan maar in de buurt van de onvermijdelijke Ty Segall en natuurlijk ook King Gizzard & The Lizard Wizard (ga dat zien, mensen, op 08-10 en 09-10 in de AB).
OK, wat je er moet bijnemen is dat Dwyer, een keer dat hij aan het jammen slaat, soms van geen ophouden weet en een song wel eens tot 20 minuten kan rekken. Maar eigenlijk is er geen mens die daar om maalt, dit zijn immers Thee Oh Sees, en Thee Oh Sees zijn fantastisch.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Oh Sees
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/oh-sees-01-09-2019.html
Rodolphe Coster
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/rodolphe-coster-01-09-2019.html
Pow!
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/pow-01-09-2019.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Frietrock 2019 - Wie het kleine niet eert, is het grote niet waard
Frietrock 2019
Festivalterrein
Oud-Turnhout
2019-08-30 t-m 2019-09-01
Erik Vandamme
Sfeerbeleving voor jong, oud, mobiel en minder mobiel
We hebben het al zo vaak herhaald maar doen het nog eens. Wie het kleine niet eert, is het grote niet waard. Een stelling die past bij het gezellige en gratis festival Frietrock in Oud-Turnhout. Bovendien is dit een organisatie voor het goede doel. Reden temeer dus om, naar de toekomst toe, eens naar Frietrock af te zakken. Dit jaar ging het festival door van 30 augustus tot en met 1 september. We stellen vast dat het overgrote deel van het publiek komt voor die toch wel zeer intieme en aangename feer op Frietrock. En dat is toch de grote verdienste van de organisatie, die met een brede glimlach je persoonlijk aanspreekt en er ook alles aan doet om het iedereen, van klein naar groot, zo comfortabel mogelijk te maken.
Niet alleen zijn er neven activiteiten, ook een springkasteel zorgt ervoor dat de kleinsten ook aan hun trekken komen. In een gezellige eethoek kunt u een lekker pak friet of burger eten. Uiteraard vloeit het gerstenat uitgebreid. Echter kun je ook sterke drank, al dan niet in combinatie met frisdrank verkrijgen, en dit alles aan democratische prijzen. Ondertekende was door omstandigheden minder mobiel. Ook daarvoor had de organisatie een passende oplossing gevonden. Het zegt voldoende over wat er echt speelt als je als muziekliefhebber afzakt naar de Stille Kempen op een zomers weekend eind augustus. Om de schoolvakantie in een feestelijke stemming af te sluiten.
De hoogtepunten
Laat er geen twijfel over bestaan, we hebben genoten van elk optreden op dit weekend. Echter waren er enkele concerten die er met kop en schouder bovenuit staken. We geven een overzicht daarover per festivaldag:
dag 1 - vrijdag 30 augustus 2019
Splendidula (****)
Over het optreden van Splendidula lagen de meningen wat uiteen. De band was zelfs een beetje een vreemde eend in de bijt. Schipperende tussen heavy metal en doom, voegt de band daar nog ander elementen die duisternis en licht verbinden aan toe. Daardoor zet Splendidula je , al dan niet bewust, een beetje op het verkeerde been. Dat is o.a. de verdienste van muzikanten die de doom en heavy atmosfeer als het ware uit hun instrumenten toveren. Maar vooral die bijzonder mysterieuze en sprookjesachtige uitstraling van zangeres Kristien Cools spreekt toe de verbeelding. Haar bijzondere stem klinkt soms kristalhelder, anderzijds schreeuwt ze al haar emoties waardoor ze een donderslag bij heldere hemel doet ontstaan. Voor de zoveelste keer moet ik me excuseren bij de topmuzikanten binnen deze band. Maar Kristien brengt je door haar bijzondere uitstraling in diepe ontroering. Of dompelt je onder in een vat van angst en vertwijfeling. Net dat spelen met uw emoties zorgt ervoor dat je, eens onder hypnose gebracht deze spookachtige trip die Splendidula je aanbiedt gewoon ondergaat. We schreven ooit in een recensie: '' Met de ogen gesloten voelden we de haren op onze armen rechtkomen en wisten niet of dat van pure angst of innerlijk genot was." Dit laatste duidt aan wat we ook voelden toen we deze band zagen aantreden op Frietrock. Niet weten of we nu badende in angst stonden te genieten, of eerder van puur genot mee headbangen.
Thorium (****1/2)
De heavy metal band Thorium bestaat uit één voor één topmuzikanten van uitzonderlijk talentvol allooi. Elk van hen bewees dat al ruimschoots binnen andere projecten. Samengevoegd krijg je een soort supergroep, die de heavy metal magie zodanig voorschotelt, dat de perfectie puur technisch compleet wordt overschreden. Op het podium van Frietrock werd dit nog maar eens in de verf gezet. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen als de snarenplukkers van dienst menig riff door hun gitaren sturen die de haren op je armen doen recht komen. Verdovende drumsalvo's en een aan het genre gelinkt vocale aankleding zorgen voor de ultieme kers op de heavy metal taart. Beter dan dit kom je zelden tegen. Bovendien stralen elk van de muzikanten spelplezier en charisma uit, waardoor niet alleen het dak er vrij snel volledig afgaat. Ook bezorgt Thorium je de ene na de andere adrenalinestoot, waarop stilstaan onmogelijk is. Deze band moet al een tijdje niet meer onderdoen voor internationale acts binnen hun genre, ook op Frietrock zet Thorium nog maar eens de puntjes op de metal 'i'.
Killer (*****)
Levende Belgische legendes daar sloten we de eerste avond mee af . Killer hoeft niets meer te bewijzen maar doen dat op Frietrock wel. Betrapten we hen in het verleden op het afleveren van een routineklus dan straalde de band deze keer gelukkig een overdosis spontaniteit en spelplezier uit niet alleen bewogen ze op het podium als jonge wolven de heren gingen hun kunsten ook gewoon tussen het publiek vertonen. Ook vocaal en instrumentale viel er geen speld tussen te krijgen maar het is dus vooral het zien van een band met zoveel ervaring die de weide in vuur en vlam zet met een energieke set dat ons het meest over de streep trok . Bovendien valt ons op dat iedereen binnen Killer anno 2019 dezelfde kant uitkijkt, waardoor we compleet over de streep worden getrokken door deze verschroeiende set die aan je ribben kleeft. Een betere afsluiter van deze festivaldag konden we ons dan ook niet dromen. Klasse pure klasse, dat schotelt Killer ons voor op Frietrock!
dag 2 - zaterdag 31 augustus 2019
WUK (When Union Kills) (****)
We zakten al vroeg af naar Frietrock om WUK (When Union Kills) aan het werk te zien. Dit is een vrij jonge band die met één demo onder de arm deze tweede festivaldag met een knal van formaat mocht openen. Goed begonnen is half gewonnen zeggen wij altijd. Niet alleen viel er geen speld tussen te krijgen, deze band speelt de pannen van het dak op een energieke en strakke wijze. We schieten prompt wakker als drumster Bieke Van Damme (toevallig een naamgenoot vandaar) oorverdovende mokerslagen uitdeelt op haar drumstel, waarna de gitarist Jens DePoorter en bassist Jonis Momorency ons door Hemelse riffs een eerste adrenalinestoot van de dag bezorgt. Als kers op de taart krijg je een zanger/gitarist - Nelis Wattijn - te horen die zoveel emoties in zijn stem verstopt dat je de kroppen in de keel niet meer kunt tellen.
Kortom WUK liet nu reeds een diepe indruk achter, waardoor we nu al uitzien naar meer moois in de nabije en verre toekomst. Een toekomst die er op basis van dit top optreden, zeer rooskleurig uitziet.
CLCKWS (****)
CLCKWS heeft de laatste tijd wat personeelwissels ondergaan, en is nu klaar om een nieuwe bladzijde om te draaien. Eind september brengt de band zelfs een nieuwe plaat uit 'Popular Polarization'. Wat we voorgeschoteld krijgen is een pure punk set, waarbij een zeer bewegelijke frontman niet alleen zijn keel schor schreeuwt maar bovendien blijkt hij een klasse entertainer te zijn die een technisch probleem met de nodige kwinkslagen behandeld waardoor de set niet stil valt. De muzikanten van dienst drijven het tempo bovendien steeds op naar een hoogtepunt, waardoor stil staan onmogelijk is. De heren stralen enorm veel spelplezier uit, en brengen korte songs die in razend tempo door je strot worden geramd. Zo hoort dat nu eenmaal bij punk. Als daar een boodschap is aan verbonden, maar ook de humor niet achterwege wordt gelaten? Dan zijn we volledig verkocht.
Kortom: Ook al blijkt CLCKWS naderhand een vreemde eend in de bijt tussen al dat metal geweld. Wij werden compleet murw geslagen door een band die ons punk hart sneller deed slaan in het verleden, en dat in het heden nog steeds doet. Wat ons doet uitzien naar een gouden toekomst, die hopelijk gespaard blijft van verdere perikelen.
Slaughter The Giant (****)
Minder humor maar minstens even gedreven en tonnen spelplezier straalt Slaughter the Giant uit. De heren moesten twee optredens verzorgen op deze zaterdag en zetten door een verschroeiende strakke set Frietrock alvast in vuur en vlam. De imposante frontman met bebloed gezicht liet naar goede gewoonte zijn demonen de vrije loop en laat niet los voor iedereen murw geslagen in de touwen achterblijft. Waren we vorig jaar nog aangenaam verrast dan is deze band op een jaar tijd een pak meer volwassen geworden. Dat bewees de band dit jaar nog met een zeer knappe EP 'Asylum Of The Damned’. De muzikanten binnen Slaughter The Giant weten waar ze mee bezig zijn, en stralen meer dan ooit een soort zelfverzekerdheid uit die we vorig jaar nog niet hadden opgemerkt. Dit alles gecombineerd met een imposante frontman die niet duivels grunts en cleane vocale inbreng combineert met een demonische uitstraling. Zorgt ervoor dat deze band ook op het podium enorm veel stappen voorwaarts aan het zetten is naar eeuwige roem binnen dat Death metal gebeuren in ons land en wat ons betreft, ver daarbuiten.
Hudiç (**** 1/2)
Hudiç was vorig jaar een van de ontdekkingen van de festivalzomer. Deze keer stonden ze niet op het hoofdpodium maar in de tent. Met een wellicht minder black maar daarom niet minder duister set deed de band de haren op onze armen wederom recht komen. Dat is uiteraard de verdienste van muzikanten die riffs uit hun instrumenten toveren scherp als scheermesjes. En drumsalvo's die zorgen dat die putten van de Hel zelfs op klaarlichte dag open gaan. Het is echter zanger Kevin zijn unieke act die kan gezien worden als een kers op de taart. Kevin dwaalt als een demonisch wezen uit diezelfde Hel door het publiek kijkt fans strak in de ogen en schreeuwt zijn teksten in de oren tot de volledige tent waanzinnig is geworden. Inclusief wijzelf. We stelden ons de vraag hoe zo een show moet zijn bij het donker van de nacht als de band ook gebruik kan maken van lichteffecten? Dit terzijde. Eens onder hypnose gebracht, voelen wij ons wegglijden naar die duistere oorden waar we vorig jaar ook vertoeven. Dankzij zoveel donker intensiviteit, gebracht door een band die telkens opnieuw grenzen verlegt wat diezelfde duisternis betreft.
Kortom: Zowel theatraal als vocaal en ook instrumentaal blijft Hudiç nog steeds en ontgonnen donkere parel die u als liefhebber van deze stijl, zeker zou moeten uitchecken. Confrontaties met uw eigen demonen, gegarandeerd!
GRZLY (****)
GRZLY is een band dat het moet hebben van een orkaan uitbarsting doen ontstaan, waaruit je niet meer kunt ontsnappen. Eens in de wervelstorm die deze band ontketend aanbeland is dan ook geen terugweg meer mogelijk. GRZLY zet op verschroeiende en doortastende wijze dan ook de puntjes op de 'i' op Frietrock, waardoor ook wij over de streep worden getrokken. We hadden ook niet anders verwacht, want als Peggy iets aanraakt veranderd het altijd in goud. Met alle respect voor de muzikanten rondom haar. Die zich één voor één ontpoppen tot ware virtuozen. Trekt Peggy naar goede gewoonte de aandacht naar zich toe, bewust of onbewust dat laten we in het midden. Ze gooit, eveneens naar goede gewoonte , zich dan ook vocaal en visueel volledig en laat haar emoties de vrije loop. En blijft gerugsteund door top muzikanten rondom haar, doorgaan tot niemand meer stil staat. Missie geslaagd wat ons en velen in de tent betreft.
An Evening With Knives (****)
De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit medio 2015. Ondertussen is An Evening With Knives aan een serieuze opmars naar boven toe bezig. De band stond op het podium met o.a. Corrosion Of Conformity, Truckfighters, Elder en Steak no.8. En speelde ook enkele festivals in Nederland en België compleet plat. Vorig jaar bracht de band nog een EP uit 'Fade Out' waaruit blijkt dat de band nog is geëvolueerd en verder zijn grenzen aftast. An evening with knives bestaat uit één voor één topmuzikanten die indrukwekkend riffs uit hun instrumenten toveren waardoor niet alleen de haren op je armen recht komen, maar waardoor eveneens wervelstormen worden ontketend.
Kortom: "Waar melancholie, weemoedigheid en oorverdovend de trommelvliezen beroeren hand in hand gaan daar vind je An Evening With Knives'' schreven we over voornoemde EP. Op Frietrock zet de band dat met een knal van formaat nog maar eens in de verf.
Carrion (****)
Twee van de meest toonaangevende Belgische death metal acts van het moment op Frietrock. Daarvoor zouden we zelfs een ticket kopen aan een mooie prijs, moest dit een betalend festival zijn geweest. De eerste van de twee is Carrion. De band heeft de laatste tijd wat af te rekenen gehad met personeelswissels, maar blijft daarom niet bij de pakken zitten. Toen de band aantrad op Stormram in Zulte eerder dit jaar schreven we daarover: '' Carrion legt de lat vanaf begin tot einde heel hoog. Ook al spreekt de bewegelijk frontman Sven Van Severen zijn publiek geregeld aan. Carrion laat daarbij vooral de muziek voor zich spreken. En dat is het soort onaards aanvoelende death metal, waardoor de band ons in het verleden al een paar keer kippenvelmomenten bezorgden. '" Is er ondertussen veel veranderd? Nee. Carrion deed in de tent op Frietrock gewoon waar ze goed in zijn. Hoogstaande death metal brengen, zowel instrumentaal als vocaal, waardoor we weer in een vat vol kippenvelmomenten en adrenalinestoten terecht kwamen. Door een loepzuivere set neer te zetten, met de nodige spontaniteit, deed Carrion het dak er in de tent weer eens meermaals afgaan. We hadden ook niet anders verwacht van één van onze favorieten binnen het death metal genre. Klasse komt namelijk altijd boven drijven. Ook op Frietrock.
Leave Scars (**** 1/2)
"Leave Scars is het levende bewijs dat er in ons kleine landje voldoende heel sterke thrash en andere metal bands rondlopen die eigenlijk veel meer aandacht verdienen binnen dat metal wereldje dan ze nu krijgen" schreven we over het optreden van de band vorig jaar op Frietrock. Ook dat laatste komt weer eens tot uiting. In eerste instantie opgericht als zij project, is Leave Scars ondertussen uitgegroeid tot een volwaardige act die ruimschoots zijn sporen heeft verdiend. Leave scars, ontstaan in 2005, brengt een potje van de meest pure thrash met een hoek af. Van een routine klus afleveren, ondanks die vele jaren ervaring, is bij deze band geen sprake. Leave Scars straalt enorm veel speelplezier uit en het duurde niet lang of het dak van de tent gaat er compleet af. Bovendien springt de frontman zelf in het publiek voor een potje crowdsurfen. Waarna het hek volledig van de dam is.
Kortom: Een lekker oldschool thrash metal feest waar nergens een speld valt tussen te krijgen. Dat schotelt Leave Scars ons voor.
Fractured Insanity (*****)
Fractured insanity is de tweede top death metal band op de affiche. De band brengt begin 2020 een nieuwe plaat uit werd ons gemeld. Ondertussen blijven ze ook op het podium energiek en gedreven uithalen waardoor elk haartje op onze armen recht komt te staan . In het verleden viel ons meermaals op dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de gevestigde internationale waarden binnen hun genre. Ook als je geen death metal bent kun je er niet omheen. Fractured insanity is gewoon één van de absolute toppers binnen deze muziekstijl. Ook op Frietrock legt de band de lat torenhoog, en blijft zowel vocaal als instrumentaal op het zelfde hoogstaand niveau gewoon doorgaan tot de weide in vuur en vlam staat. De band speelt wellicht een thuismatch, maar die moet nog steeds worden gespeeld uiteraard. Door de gedrevenheid waarop zowel de muzikanten als impostante en sympathieke frontman tekeer gaan op dat podium, ontstaat wederom een wervelstorm die geen spaander geheel laat van de festivalweide. Dit was, en is nog steeds, het soort death metal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen.
Kortom: Dat de heren absolute toppers zijn binnen hun genre dat zet Fractured Insanity met een verschroeiende hete thuismatch op frietrock nog maar eens in de verf. We zien dan ook vol verwachting uit naar nieuw werk in 2020.
Ancient Rites (*****)
We sloten weer af met levende legendes Ancient Rites brengt Vlaamse folklore met een knipoog naar o.a. black metal op zodanige wijze dat je terugkeert in de tijd en met gebalde vuist de strijd aangaat. Vorig jaar maakten we ons nog zorgen over de gezondheidstoestand van frontman Gunther . Blijkbaar is hij aan de beterhand en straalt weer zelfverzekerdheid uit op dat podium na een toch bijzonder moeilijke periode. We slaakten dan ook een zucht van opluchting. Gunther trekt dan ook de meeste aandacht naar zich toe. Nochtans geeft Gunther zijn muzikanten de nodige ruimte om volop te soleren en hun kunsten te vertonen. Ondanks de inbreng van topmuzikanten die al even verschroeiende uithalen is het echter toch altijd de vervaarlijk in het publiek kijkende frontman, die op bulderen wijze verhalen en Sage door je strot ramt die je versteend van angst compleet murw slaat. De grimassen in zijn gezicht en demonische uitstraling als hij zijn verhaalt vertelt op dat podium staan trouwens in schril contrast met de beminnelijke man waarmee we voor het concert een gezapige babbel hadden. Kortom: Op Frietrock trok Ancient Rites ons naar goede gewoonte, op een verschroeiende harde wijze, mee op een reis naar het verleden. En liet ons totaal verweesd en met kloppend hart achter. Toen ik de band twintig jaar geleden aan het werk zag op Graspop was ik al danig onder de indruk. Behalve enkele mindere optredens, mede door de gezondheidsperikelen van Gunther, heeft Ancient Rites ons nooit ontgoocheld. Ook op Frietrock zet de band de puntjes op de Folkloristische 'i'. Missie geslaagd, mijne heren!
dag 3 - zondag 1 september 2019
Behind Bars (****)
Feitelijk hoeft de uit Geel afkomstige HC/metal band Behind Bars ons niets meer te bewijzen. De band is sinds 2015 uitgegroeid tot één toonaangevende band binnen het genre. Meteen de lat hoog leggen, en niet meer los laten tot het pril einde? Dat is wat de band doet in een iets te korte set naar onze goesting, geven we toe. Dat is dan ook het enige kleine minpunt trouwens. Wat Hardcore betreft moet het voor ons aanvoelen als een wervelstorm die niet meer overgaat, of mokerslagen in het gezicht die niet alleen zorgen voor heilige huisjes die worden omver gestampt. Ook dat je daardoor murw wordt geslagen, en in de hoek van de kamer verweesd achterblijft, is een voorwaarde. Nu, Behind Bars brengt de meest pure HC en ramt het zodanig door je strot dat je niet meer recht komt na zoveel uppercuts vol in je gezicht. Missie geslaagd!
Black Tartans (*****)
De publiekslieveling van deze festivaldag? Want prompt stond de weide zeer goed gevuld. Dat was Black Tartans ten voeten uit. De band verbindt Folk elementen met de nodige humor en voegt daar bovendien de nodige snuifjes duisternis aan toe. Aanstekelijke doedelzak klanken en lekker loos gaande gitaar en drum werk. Het zit allemaal verborgen binnen de sound van Black Tartans. Daardoor brul je die songs vanaf de eerste tot de laatste noot mee. Als klap op de vuurpijl straalt de frontman zoveel charisma uit dat hij iedereen ui zijn hand doet eten. Daardoor is stil staan hierop eveneens totaal onmogelijk. Het publiek wordt compleet wild en blijft dansen tot het zweet op de lippen staat. Black Tartans voelt aan dat ze hier een thuismatch spelen, en doet daar gewoon een paar schepjes bovenop tot dat dak er compleet afvliegt, meerdere keren zelfs. De band bezorgt Frietrock een Folks dansfeest , overgoten met de nodige duisternis, zoals je er weinig tegen komt.
Elusion (****)
In tijden dat er over het genre niets nieuws meer te melden is slaagt Elusion erin dat extra pit toe te voegen aan die muziekstijl, waardoor je zelfs als meest sceptische muziekfan toch overslag gaat. Dat merkten we aan hun recente plaat 'Singularity'. We schreven daarover: '' Vooral het feit dat Elusion zich niet profileert als een zoveelste 'female fronted metal act' in een lange rij, maar duidelijk ook 'andere wendingen' durft aannemen op deze knappe schijf trekt ons nog het meest over de streep. Dat was al met die EP in 2016 het geval en dat zet Elusion met deze nieuwe parel in de symfonische metal 'Singularity' nog meer in de verf." . Ook live steekt Elusion er met kop en schouder bovenuit. Dit mede doordat de band zijn eigen grenzen, maar ook deze van dat typische Female Fronted Melodic metal verder aftast en verlegd. En bovendien over een frontvrouw beschikt die door haar stembereik je ontroert en wegvoert naar weer eens zeer verre oorden.
Kortom: In tijden waarin het genre wat van zijn pluimen dreigt te verliezen blijkt Elusion een uitzonderlijk parel om te koesteren. En dat zowel op als naast het podium.
BEUK (*****)
We houden van harde werkers die niet aflaten, tot ze hun doel hebben bereikt. Aanvankelijk had Beuk het wat moeilijk om de aanwezige in de tent tot bewegen aan te zetten. De heren van Beuk stralen echter zoveel charisma en spelplezier uit, en bewegen als losgeslagen konijntjes op Duracell batterijen op dat podium. Dat je ook als statische aanhoorder hier uiteindelijk moeilijk kunt op stil staan. Beuk legt de lat enorm hoog en brengt een potje rock-'n-roll vanuit het hart van die muziekstijl. Dat dit trio bestaat uit muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, daarover bestaat de minste twijfel. Door zo spontaan op dat podium te staan, slaagt Beuk er uiteindelijk in de volledige tent in vuur en vlam te zetten. Al dan niet met een onderliggende boodschap. Over de recente EP van beuk 'Dynamite' schreven we: '' Live hoeft de band ons ondertussen niets meer te bewijzen, maar ook op plaat doet BEUK dus de grond onder onze voeten daveren, en zorgt voor een aardverschuiving die je voelt over alle taal en rock grenzen heen.'
'Laat dit laatste nu ook het gevoel zijn dat ons overvalt bij het aanschouwen van een van onze favoriete West-Vlamingen. De grond daverde uiteindelijk wel onder onze voeten, dankzij BEUK die ondanks een moeizame start die lat steeds hoger blijft leggen tot ieder beetje rock fanaat uit de bol gaat, dankzij het ontvangen van een overdosis aan adrenalinestoten die de band uitdeelt.
Furia (**** 1/2)
FURIA is in het Antwerpse - tot ver daarbuiten - ondertussen uitgegroeid tot een begrip. De band bestaat uit top muzikanten die hun kunnen ruimschoots hebben bewezen. Zowel op als naast het podium bewees FURIA ons al meermaals uit het goede hout gesneden te zijn. Daarbij stelden we bovendien al meerdere keren vast dat de band zijn naam niet gestolen heeft. Want FURIA slaat ook op Frietrock wild om zich heen. Aan een verschroeiend, strak tempo blijft de band doorborduren tot niemand meer stil staat. Mokerslag na uppercut schotelt de band je voor. Steeds in een verschroeiend tempo, met oog voor de nodige spontaniteit. Je hoort en ziet dat deze band enorm veel spelplezier uitstraalt, en dat heeft zijn uitwerking op een publiek dat nog eens stevig uit de bol gaat. FURIA brengt zowel op als naast het podium donkere muziek met een humoristische kijk op de zaak. Waardoor een wild feest ontstaat in je hoofd, maar dus ook op de festival weide. Wat ons betreft het perfecte einde van een geslaagd weekend vertoeven in Oud-Turnhout. Een knallend feest, dat een onvergetelijk indruk achterlaat. Zoals we dat van FURIA ondertussen gewoon zijn, maar waar je nooit genoeg van krijgt.
Besluit
Het is ondertussen moeilijk geworden om de bomen nog te zien in het bos van festivals dat we voorgeschoteld krijgen. Vaak zijn er evenementen die elkaar overlappen, waardoor je keuzes moet maken. Wat eind augustus betreft is die eveneens het geval. Echter vertoeven wij het tweede jaar op rij op het festival Frietrock om een festival zomer af te sluiten. En wederom stellen we vast dat er zoveel Belgische top acts zwemmen in die immens grote metal en aanverwant visvijver. Ook daar is het uiterst moeilijk geworden om door het bos de bomen nog te zien. We roepen al jaren op om meer chauvinistisch te worden, want helaas bekijkt de Belg acts of artiesten tot ook sportmensen vaak met een sceptische kijk op de zaak. Nu, dat is wat Belgische bands betreft dus voor niets nodig.
Het korte overzicht hierboven bewijst dat nog maar eens.
Bands om in het oog te houden - Naast die hoogtepunten zagen we eveneens enkele bands aan het werk die over potentieel beschikken om ooit potten te gaan breken.
dag 1 - Provectus (***) dompelt de tent onder in een black metal atmosfeer, waarbij wordt teruggrepen naar de ingrediënten uit de jaren '90. Ook al konden we ons stiekem niet van de indruk ontdoen dat er meer inzat, dan er werkelijk uit kwam. Deze zeer energiek spelende band, deed voor het eerst op deze avond de duisternis neerdalen over Frietrock. Mits enige groeimogelijkheden zien we Provectus zeker nog potten breken binnen dat typische black metal gebeuren. Een band om in het oog te houden dus.
dag 2 - Neem nu de HC formatie Streetwiser (***) die het soort hardcore brengt vanuit het hart van die muziekstijl. Een naam om te onthouden als fan van dat genre. Ook Generaal Onzin (*** 1/2) - die op zijn eentje op het podium staat - blijkt niet alleen een begenadigd muzikant en zanger. Door humor en absurditeit toe te voegen aan zijn set, zorgt hij voor de nodige hilariteit en krijgt de handen moeiteloos op elkaar. Hemelse virtuositeit die aan de ribben kleeft. Technische hoogstandjes die door je hart boren en een imposante verschijning van een frontman die zijn publiek letterlijk omarmd en over een stem als een klok beschikt die zorgt voor menig aardverschuiving. Dat is Oceans Burning (***) in een notendop. Aanvankelijk had de band het moeilijk om het publiek mee te krijgen, maar dankzij het aangeboren charisma van een voornoemde frontman, lukte dat uiteindelijk toch.
dag 3 - Northwind (***) is een vrij nieuwe melodieuze death metal band met aan het hoofd de zeer bevallige zangeres en frontvrouw Tine Vanmuysen. De band bracht een demo song uit: “Under the northwind” en zou aan het werken zijn aan een eerste full album. De band had in het begin af te rekenen met een zeer vervelend technisch probleem, waardoor het oorverdovende en harde geluid er zelfs voor zorgde dat velen de tent ontvluchten. Op zich jammer, want eens dat euvel opgelost horen we een band die niet alleen met vlijmscherpe riffs en drumsalvo's ons hart zalven. Tine verstopt niet alleen zeer veel uiteenlopende emoties in haar stem, ze straalt eveneens enorm veel rock-'n-roll en tonnen energie uit. Waardoor we vol bewondering, stevig headbangende, compleet van de kaart achterblijven met verstomming werden geslagen. Waardoor die minder geslaagde start snel was vergeten.
Ik geef het toe, ik ben over het algemeen geen voorstander van cover of tribute bands. Omdat ofwel klakkeloos die songs worden gecoverd, zonder daar iets aan toe te voegen. Of omdat het eerder klinkt als een flauw afkooksel. Soms kom je echter bands tegen die de songs in een zodanig nieuw kleedje steken, op een wijze alsof het lijkt dat ze die zelf hebben geschreven. Phoenix (*** 1/2) is zo een band die op strakke en spontane wijze die songs van bijvoorbeeld Dio of Metallica tot Deep Purple nieuw leven inblaast. De songs worden dan ook zodanig levendig en spontaan gebracht, dat het zorgt voor meerdere kippenvelmomenten. En dat is net hoe we een optreden van een coverband het liefst beleven en bezig horen en zien.
Het viel ons op dat na dit optreden van Black Tartans het publiek sterk was uitgedund. Zo verwonderlijk is dat niet, want op maandag begon het nieuwe schooljaar. Ook The Guardian (*** 1/2) had het, ondanks een charismatische frontvrouw, aanvankelijk moeilijk om het publiek uit hun hand te doen eten. Gaandeweg lukte dat wel. Doordat The Guardian instrumentaal een strakke en energieke set naar voor bracht. En frontvrouw Ginny Claes een klasse entertainer is die zich als een pitbull vastbijt in haar publiek, tot niemand meer stil staat. Daardoor slaagt de band er alsnog in de aanwezigen tot bewegen aan te zetten. Deze band is één van de betere Female Fronted Melodic Metal band die we al hebben gezien de laatste tijd, dat zet The Guardian nog maar eens in de verf.
Met dank aan Erik Vandamme https://www.musika.be/
Organisatie; Frietrock, Oud-Turnhout
Zoals we overal konden lezen was er grote controle waardoor iedereen links om de Lotto-arena moest richting Sportpaleis om daar extra voor-gecontroleerd te worden, we weten allemaal waarom. In mei 2 jaar geleden lieten 22 mensen het leven na afloop van een concert van haar in Manchester. Daarom droegen alle meisjes en dames, op vraag van management Grande, doorzichtige handtassen en heuptasjes, een nieuwe trend voor het najaar misschien …
Voorprogramma één Social House - Michael Foster en Charles Anderson schrijvers en producenten voor o.a. Ariana Grande, Jennifer Lopez, Chris Brown ed, hebben een paar rapsongs en sinds heel kort een nummer “Boyfriend” met Ariana waardoor ze later op de avond nog eens zullen aantreden. Ze brengen op 20 minuten hun 6 nummertjes en telkens ze verwijzen naar de hoofdact van de avond, is iedereen verplicht even de oren te sluiten want het gekrijs is enorm… Eerlijk gezegd zoveel gegil heb ik in de voorbije 30 jaar nog niet veel meegemaakt in het Sportpaleis…
Strikte veiligheidsmaatregelen maar ook strikte uurregeling duidelijk, om 20u20 exact komt de Britse Ella Mai op, met een duidelijk iets te grote jas aan. In oktober vorig jaar verscheen haar eerste album ‘Ella Mai’ waar ze mee toerde in de UK als ‘The Debut Tour’. Nu is ze op Europese Tournee als tweede voorprogramma van Ariana Grande. Niet echt memorabel, maar het is dan ook uitermate moeilijk om onthouden te worden als je Miss Grande moet voorafgaan.
Duidelijk geïnspireerd op Mariah Carey en Alicia Keys, brengt ze 8 nummers in een goed half uur. “Boo’d Up” en “Trip” zijn duidelijk de bekendste en ook hier als ze Ariana Grande uitspreekt : gegil door het hele Sportpaleis …
Adriana Grande - Echter hoor ik van twee 15-jarige ‘Arianators’ dat ze blijkbaar de ‘sound checkparty’ en de ‘meet & greet’ heeft gecanceld wegens depressie en angstaanvallen… Komt ze, komt ze niet … In het bericht eindigt ze met ‘I promise I will absolutely give you the best show I can’, opluchting dus.
Om 21u30 vallen plots de gordijnen naar beneden en zien we een paar grote planeten verschijnen met één grote planeet in het midden en een superster die met “Raindrops” aftrapt. Vanaf dan zijn alle zitplaatsen gewoon staanplaatsen geworden en zingen alle gezinnen van alle leeftijden en jonge koppeltjes uit volle borst mee.
Op een grote eettafel dansen 12 dansers/apostelen rond ene Ariana die volop zingt dat “God a woman is”, en daarna “Bad Idea” en “Break Up With Your Girlfriend, I’m Bored” laat de zaal een eerste keer ontploffen, alhoewel : ‘gaat de zaal uit zijn dak’, is misschien een betere woordkeuze…
Een tussenfilmpje van een hele jonge interviewende Ariana eindigt de grootse entree en start Act 2 - “R.E.M”, “Be Alright”, “Sweetener” en “Successful” volgen elkaar mooi op, haar jasje gooit ze weg om weer op te rapen en vooraan in het publiek te gooien, dit jasje bestaat nu uit 107 verschillende gescheurde stukken denk ik … Zo hebben die super ’Arianators’ toch waar voor hun (vele) geld. Na “Side to Side” komt er plots een Amerikaanse auto uit de grond het podium op , helemaal bespoten met steden waar ‘Sweetener World Tour’ al passeerde dus ook ‘Antwerp’ werd er door haar dansers bijgezet… “7 Rings” wordt dan ook ingezet, roze jasjes en veel show.
Het is een vrouw van weinig woorden, ze houdt het dan ook bij weinig bindteksten en als ze al iets zegt is het ‘Antwerp let me hear you’ en dat wordt helemaal beantwoord met geschreeuw en gekrijs.
Misschien wel weinig woorden maar dan wel met een stem die verschillende octaven hoog reikt, bij de ballads staat ze er helemaal alleen voor en bij de pop-nummers dansen een hele hoop performers met haar mee het hele podium rond.
Act 3 - Eventjes zingt ze een nummer zonder ergens te zien te zijn alvorens “Love Me Harder”, “Breathin’” wordt ingezet gevolgd door “Needy”, “Fake Smile”, “Make Up”, “… NASA” en “Only 1”.
Als stilaan Act 4 begint komt ze op, vergezeld van de mannen Van Social House en brengen ze samen “Boyfriend”, erna volgen nog “Everytime”, “The Light is Coming” en “Into You”.
Met “My Heart Belongs to Daddy” start de 5de en laatste act van de show, “Dangerous Woman” uit haar derde album en “Break Free” met de Pride kleuren op het hele podium. Als alle tieners uitgehuild zijn van geluk zingt ze nog “No Tears Left to Cry” en sluit ze de topavond af met “Thank U, Next”.
Eventjes denken we dat alle dansers en Ariana Grande met foute Belgische vlagjes rondzwaaien, maar neen het zijn ook weer Pride kleurenvlagjes.
We zijn na anderhalf uur uitgezongen, uitgedanst en iedereen is gelukkig, uitgelaten en klaar voor de nacht Dank U Grote Ariana, Next
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Getty/Kevin Mazur
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/ariana-grande-30-08-2019.html
Organisatie: Live Nation
Fischer-Z bracht in de jaren '80 platen en singles uit die zijn uitgegroeid tot eeuwige klassiekers. Welke muziekliefhebber kent nu niet “Marliese”, “The Worker”, “Berlin” en “So Long”. De iconische band rond John Watts heeft de tand des tijd goed doorstaan. Want hij levert nog steeds gedenkwaardige concerten af. Ook al is Fischer-Z eerder omgevormd tot John Watts die zich laat omringen door allerlei muzikanten, want van de originele bezetting schiet niets meer over. De band blijft anno 2019 nog stevig op de troon zitten. Met 'Swimming in Thunderstorms' brengt Fischer-Z een opvallend en onverwacht meesterwerk uit dat ons met verstomming slaat. En waarbij hij die stelling nog meer in de verf zet.
Deze band hoeft namelijk niets meer te bewijzen maar levert anno 2019 totaal geen routineklus af en dat siert hen. De zeer frisse songs werken aanstekelijk op de dansspieren en doen je wegzweven naar zomerse oorden. Fischer-Z is eveneens een band die bekend staat om zijn poëtische teksten en scherpzinnige maatschappelijke commentaar.
We vernamen dat de band één van zijn meest politieke platen heeft uitgebracht. Dat laatste komt meermaals, eerder subtiel, tot uiting op deze plaat. Zoals we dat sinds eind jaren '70 van de band gewoon zijn. Vaak met een knipoog houdt de band de wereld een spiegel voor. Luister maar naar een uptemposong als “The Islamic American” of “Love Train Drama” en trek zelf de conclusie. De muziek van Fischer-Z draaide altijd rond die uitzonderlijke vocale inbreng van Watts die ontroert en die je hart beroert.
Dat is anno 2019, na al die jaren, nog steeds meer dan ooit het geval. Echter is het, ondanks al die positieve punten, niet dit gegeven dat ons over de streep trekt. 'Swimming in Thunderstorms' is vooral een veelzijdige plaat die een band laat horen die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden.
Daar waar bands van zijn generatie al te vaak dreigen een karikatuur van zichzelf te worden is Fischer-Z nog steeds een uitzondering op deze regel. De band blijft begane wegen bewandelen, blijft zijn roots trouw. Maar doet een frisse wind waaien in dat bekende landschap, waardoor niet alleen de doorsneefan op beide oren kan slapen, maar de band gerust nieuwe zieltjes zal kunnen winnen binnen het pop/rockgebeuren. De poëet in Watts is nog steeds klaarwakker, de man is opvallend goed bij stem en bezorgt je koude rillingen zoals in het verleden. Echter duidelijk met beide voeten in het heden en het oog gericht op de toekomst. En daarvoor kunnen we enkel en alleen bewondering en waardering opbrengen. Fischer-Z doet zijn potentiële opvolgers daardoor nog even wachten en blijft stevig op de troon zitten waarop ze altijd hebben plaats genomen.
Tracklist: Big Wide World (4:40), Stamp It Out (3:46), The Islamic American (3:07), Love Train Drama (3:26), The Heaven Injection (3:34), Half Naked Girl in the Windowsill (3:49), No Bohemia (3:06), Films with Happy Endings (3:35), Wary (4:49), Stolen (3:28), Prime (2:25), Right Now (3:23), Swimming in Thunderstorms (3:47), Cardboard Street (3:41)
Nederlands 
Français 
