Hudič - We willen er voor zorgen dat de mensen met een oncomfortabel gevoel onze show verlaten
Wij leerden Hudič vorig jaar kennen op het festival Frietrock in Oud Turnhout en waren danig onder de indruk van de black metal gerichte show, waardoor het omstreeks de middag het op klaarlichte dag plots pikdonker werd. "Met het angstzweet op de lippen, of eerder de confrontatie met open vizier aangaande, dat laten we in het midden. Het is vooral allemaal even aangrijpend wanneer ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, een krop in de keel bezorgen en uiteindelijk totaal verweesd achterlaten. Want dat is wat Hudič daadwerkelijk met ons doet tijdens die half uur vertoeven in donkere gedachten." schreven we over dat optreden. Ondertussen bracht de band een eerste EP op de markt 'Ne Ergo Dimittas'. Een EP die ons eveneens meesleurt naar occulte duisternis waardoor je uw eigen demonen voortdurend strak in de ogen kijkt. De band bleek zelfs één van DE ontdekkingen van de festivalzomer van 2018 te zijn. Ook in 2019 mocht Hudič op Frietrock optreden, deze keer in de tent. Het verslag van frietrock 2019 kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75609-frietrock-2019-wie-het-kleine-niet-eert-is-het-grote-niet-waard.html Naderhand hadden we een gesprek met de heren over de show, de toekomstplannen en Black Metal.
Oncomfortabel
Wat is de bedoeling van zo een intensieve show eigenlijk?
De bedoeling is het de mensen zo oncomfortabel mogelijk maken. Een zekere duistere atmosfeer creëren die dus ook angst inboezemt. Dat kan zijn via thrash, death, black of doom. Zo lang het maar extreem donker is en de mensen dus met dat oncomfortabel gevoel naar buiten gaan. Dan pas zijn we in onze opzet geslaagd. We willen ons daarom dan ook niet vastpinnen op één genre. Ieder van ons houdt namelijk van andere muziek, we smelten die smaken samen tot een donker kluwen ontstaat. Daarom kan het dus ook zijn dat ons volgende plaat iets totaal anders is dan we nu hebben gedaan, we weten het zelf nog niet goed.
Improviseren dus?
We zouden het niet echt improviseren durven noemen. Eerder op het gevoel van het moment, zelfs het gevoel van de dag afgaan. En dat door de strot van ons publiek rammen. Zo kan onze ene show er anders uitzien dan de andere, afgaande op het gevoel dat we dus op die dag hadden. Dat brengen we dan ook naar voor, en daarmee confronteren we ons publiek letterlijk.
De heren gaan daar verder op in.
Eigenlijk moeten mensen ons in een zaal zien. Hoe intens het nu ook was, op klaarlichte dag in de tent, we kunnen onze volledige show pas echt brengen in een donkere omgeving. Met lichtshow onze ogen en speciale effecten. Dat hebben we dus nu niet kunnen doen. En toch, vorig jaar hadden we op de middag een show, we hadden het liever gehad in het donker. Maar de reacties waren opvallend goed.
Ook voor ons voelde het toen aan alsof op klaarlichte dag de duisternis neerdaalde. Dus ja, een geslaagd donker tripje.
Live band
Ik hoor jullie vooral bezig over jullie shows. Kunnen dan ook stellen dat Hudič dan eerder een live band is?
Bepaalde bands klinken live anders dan op cd. Bij ons is inderdaad door die speciale show die we naar voor brengen dus zeker het geval. Voor ons is de interactie met het publiek namelijk zeer belangrijk. Als Kevin in het publiek springt, gaat hij echt op zoek naar mensen bij wie hij een reactie kan uitlokken. Confronteren met misschien hun eigen demonen. De reacties zijn dan vaak uiteenlopend, dat vinden we net zo prachtig. Dus ja, je moet ons toch vooral live zien. Omdat onze muziek dan pas compleet is. Op plaat kun je die sfeer eveneens creëren, maar eens het wordt uitgebeeld op het podium komen die songs pas echt tot leven.
Black metal
Sylvie: vorig jaar hadden we intensief genoten van die show, en nu gaan jullie andere dingen doen. Dat is zeer gedurfd.
Ja wel, dat is dus eigenlijk ook de bedoeling, we willen ons, zoals hiervoor al aangegeven, totaal niet vastpinnen op één muziekstijl. Dus doen we iets anders. Heel bewust. Het moet alleen duister blijven. Dat is de enige voorwaarde. We profileren ons dan ook als een live band die donkere intensieve muziek brengt, en welke stijl dat is mag de aanhoorder zelf invullen. We maken het onszelf daardoor wellicht niet gemakkelijk, maar blijven toch verder evolueren zoals we dat zelf willen. Als we daardoor shows mislopen is dat jammer. Maar we gaan er ook niet van wakker liggen. We laten het schrijven van songs trouwens eveneens afhangen van hoe wij ons op het moment zelf voelen en in welke sferen we ons op datzelfde begeven. Er zijn dus zowel duistere onderwerpen tot meer agressieve als eerder mysterieuze. De stijl muziek op onze volgende plaat zal dus echt puur vanaf hangen van gevoel en onderwerp. Het is en blijft een ontdekking voor ons als voor de fans, wat het voor iedereen spannend maakt. En dit zowel op als naast het podium.
Toekomstplannen
Wat zijn de verdere toekomstplannen?
We zijn aan het praten met bookers van binnen en buitenland. We willen, met alle respect daarvoor, niet rond de kerk blijven spelen. We willen vooral uitdagingen en targets, het vooruit laten gaan. In het begin hebben we ons lat wellicht veel te hoog gelegd, maar we merken dat we daardoor echt gedreven en uitgedaagd werden. Op korte tijd willen we ons nu volledig gaan focussen op buitenlandse shows. Dit is voor ons een onbekend terrein. We weten niet wat te verwachten. Bovendien, wees gerust, het publiek ook niet. Dat maakt het net zo boeiende en spannend. Kortom: ''The Cult will grow''
Foto homepag @Sylvie Huybrecht
Bedankt om even tijd te maken voor een fijn gesprek. We hopen jullie toch spoedig op een podium in de buurt eens live te zien
Aafke Romeijn is een Nederlandse muzikante en schrijfster die ook in België scoort. Vorig jaar verscheen haar debuutroman ‘Concept M’ en daar hoort een soundtrack bij waarop ze via liedjes een rondleiding geeft in haar sciencefictionroman. Het gaat over een alternatieve versie van onze wereld waarin een meisje door een mysterieuze ziekte haar kleur verliest. Vastberaden de ziekte uit te roeien besluit ze een radicale daad te stellen. De soundtrack waaiert genadeloos uit: van piano tot orkest, van vrijblijvende bekentenissen tot donkere electro, van hiphop tot fuga. Dat levert een wonderlijk landschap op met samples van obscure soul- en jazzplaten, modernistische dichters en noise, die moeiteloos samenvloeien met grootse strijkers- en blazersarrangementen waarop Romeijn met haar kenmerkende stemgeluid zingt over de lotgevallen van de personages.
De voorafgaande single “Ameland”, een duet met Spinvis, deed het bijzonder goed op de radio. De tweede single is “Een Heel Klein Beetje Oorlog” van de Belgische rockband Noordkaap, een dreigende en beladen song over het nut van escalatie. "Ik ben al heel lang verbaasd dat Noordkaap en songschrijver Stijn Meuris relatief onbekend zijn in Nederland. Meuris heeft ontzettend sterke nummers geschreven. “Een Heel Klein Beetje Oorlog” is het verslag van het verlangen naar een ruzie op leven en dood, uitgevochten in de huiskamer. Het nummer past perfect bij mijn boek, omdat hoofdpersoon Hava eveneens op zoek is naar een gewelddadige manier om haar idealen kracht bij te zetten", zegt Romeijn.
Noordkaap heeft wel meer sterke nummers gemaakt. Ze zaten in de golf van Nederlandstalige rock die begin van de jaren ’90 Vlaanderen en Nederland overspoelde, met aan Nederlandse zijde The Scene en de Trockener Kecks en in België behalve Noordkaap nog Gorki en De Mens.
Andere sterke singles/tracks van Noordkaap zijn “Stil Verdriet”, “Wat Is Kunst”, “Gigant” en “Satelliet Suzy”. Aafke Romeijn heeft er wel meteen net die track uitgekozen waarvan zelfs de talrijke Meuris-haters meteen zullen toegeven dat het een bijzonder sterk nummer is, in de lyrics, maar ook in de muziek van Lars Van Bambost. Aafke’s versie blijft trouw aan de lyrics, maar mist muzikaal wel wat drama. Zo’n tekst over ‘onuitgevoerde moorden en lachjes van venijn’ moet je voeden met passie en woede, met daadkracht en overtuiging. Als er bij het inzingen niet een beetje spuug aan de microfoon hangt, mist deze track doel, zou je denken. Aafke’s begeleiding op deze single, met akoestische gitaar, piano, handgeklap en soundscapes lijkt wat braaf, maar sluipt als een gif door je hoofd en laat het haar op je armen rechtkomen. Die huilende viool die na de drums invalt , duwt zout in elke wonde die je je kan herinneren. Het is een andere benadering - meer het accent op de ingehouden spanning vooraf dan op het opborrelen van de woede - en een benadering die een beetje tegen de verwachting in ook werkt. Sterk.
Giant Sand heeft het album ‘Ballad Of A Thin Line Man’ uit 1986 opgegraven en heeft een nieuwe soep gekookt van de beenderen op ‘Recounting The Ballads Of Thin Line Men’. De band deed eerder hetzelfde met ‘Valley Of Rain’ (naar ‘Return To Valley Of Rain’).
Er zijn verschillende redenen om een oud album opnieuw op te nemen. Vaak zijn die van financiële of administratieve aard, maar er zijn ook artiesten die de tracks helemaal willen herinterpreteren. Dat laatste lijkt aan de hand met ‘Recounting The Ballads Of Thin Line Men’. Met de oorspronkelijke opnames was immers niet zo veel mis. Om een of andere bizarre reden werd het oorspronkelijke album van Giant Sand uit 1986 enkel in Europa uitgebracht (en niet in de VS) waar de band meteen op handen werd gedragen. Sindsdien volgden nog meer dan 20 albums van Giant Sand.
De basisbezetting van het heropgenomen album bestaat behalve uit Howe Gelb nog uit Tommy Larkins (drums) en de Deen Thøger Lund (bas). De gasten zijn Paula Brown, de ex van Gelb en voormalig Giant Sand-bandlid. Andere oud-bandleden Winston Watson (drums) en Annie Dolan (gitaar) doen hun ding op “Desperate Man”. De tracklist is ongeveer dezelfde. “All Along The Watchtower” van Bob Dylan en “Last Legs” zijn er niet meer bij. “You Can’t Put Your Arms Around A Memory” van Johnny Thunders is wel opnieuw present. “Reptilians” is een track die bij al eens opdook bij de heruitgave van het oorspronkelijke album, bij de 25ste verjaardag (nu is het 33,3 jaar oud).
De sound van de nieuwe opnames verschilt weinig van die van het origineel. Wel heeft Gelb nog meer zijn stempel gedrukt. Zijn manier van gitaarspelen en zingen is heel kenmerkend. Een beetje ruw en slordig. Daardoor klinkt het heropgenomen album wat meer als grunge.
De algemene sound heeft deze keer iets van ‘Rust Never Sleeps’ van Neil Young, die andere grunge-godfather. Zelfs vocaal komt Gelb dicht in de buurt van Young. Deze band gaat het gevecht aan met de blote vuisten, de knokkels wit van woede, maar wel met de overtuiging dat het gevecht al op voorhand gewonnen is. Ook draaien ze de versterker al eens terug van 10 naar 5, voor een ballad die je bij de strot grijpt. De backings van Paula Brown op “Graveyard” katapulteren die track naar de achtertuin van David Lynch. De invloeden die Gelb had voor het oorspronkelijke album klinken nu nog minder hard door.
Opener “Reptilian” is licht-psychedelische desertrockblues, terwijl “A Hard Man To Get To Know” echt wel leentje buur heeft gespeeld met Neil Young. Niettemin is dit één van de betere tracks van het album en dan nog wel voor de volle zes minuten. “Desperate Man” klinkt minder wanhopig of urgent dan de titel laat vermoeden, maar de sound is wel vintage-Giant Sand. “Tantamount” is verrassend vrolijk en lo-fi, maar krijgt een herkansing als sappige rock in de bonus-song “Tantamount Blast”. ”Body of Water”, een track die Gelb reeds in 1983 opnam met toen nog Giant Sandworms, klinkt zo hard als de Pixies dat je denkt dat Joey Santiago meespeelt. Het (opnieuw) door Paula Brown gezongen “The Chill Outside” begint als bubblegum-pop, maar landt na een niet zo loepzuivere gitaarsolo toch in Giant Sand-land. “Thin Line Man” is de perfecte uitsmijter. De band gaat er nog een laatste keer hard tegenaan. Met de ‘oude’ outro in gedachten zit je naar het einde wel nog te wachten tot de windvlaag in een storm verandert, maar aan voorspelbaarheid heeft Gelb een broertje dood.
Chickn is een Griekse band die heel zomerse, maar toch dwarse popmuziek brengt. Het klinkt als Balthazar op een zonovergoten strand, als Goose met een dikke joint of als Compact Disk Dummies die thuis afgezet worden na een dagje stappen. Behalve dat onversneden zomerse klinkt Chickn echt wel heel Belgisch.
Het gaat echt alle kanten uit bij Chickn en net dat is er zo leuk aan. Elke track op album ‘Bel Esprit’ is een nieuw verhaal. Titeltrack “Bel Esprit” is een slepende synth-blues zoals Arno en Serge Feys die zouden kunnen maken hebben. “Sweet Geneva” is dan weer meer spacy acid pop, terwijl “Infrared Panda Club” klinkt als Balthazar na iets te veel gin-tonic.
“Candle Fly” is een cheesy ballad die herinneringen oproept aan het meest poppy werk van Frank Zappa. “Evening Primrose” en “She’ll Be Apples” klinken als de Beatles ten tijde van hun ‘Sergeant Pepper’. “Moon Underwater” is lekker upbeat en dansbaar zoals de funkpop uit de jaren ’80. “Chickn Tribe” begint met plastic-exotica en bouwt van daar op naar midtempo synthpop. “Die To Make A Living” begint met een retro-synthpop-vibe, en stuitert door naar het hoekige puzzlewerk van Kloot Per W en een gitaareruptie die van Mauro had kunnen komen. Een aantal tracks van deze Grieken hadden best op ‘Insider/Outsider’, het album van Per W en Pawloski kunnen staan.
Chickn is het perfecte antigif voor iedereen met herfstblues en wintertenen. Lekker dwarsliggende, dansbare pop die een glimlach op je gezicht tovert.
Dit is het tweede album van het Poolse gezelschap Dogs In Trees. De vocals zijn nu eens in het Engels en dan eens in het Pools gezongen. Dogs In Trees is een trio waarbij Pawel Gozdziewicz (vocals, gitaren en synths) de voornaamste drijfkracht van de band is. Hij is daarnaast ook verantwoordelijk voor de teksten en het artwork op het album.
Opener “As I Burn” zit goed in elkaar. Bas en synths vullen goed de song aan. De vocals van Pawel Gozdziewicz zijn zoals het moet bij een coldwavenummer: eerder afstandelijk met een ondertoon van moedeloosheid. De synths op “Szukam” (wat zoveel wil zeggen als “Ik ben op zoek”) zorgen voor de melodische lijnen. Het zijn net zonnestralen die in het ochtendgloren de boel kleur komen geven. Het nummer heeft daardoor iets hoopvols in zich. Zo laten de meeste songs zich ontdekken aan de luisteraars. Het is een beetje een groeiplaat geworden. Bij een eerste beluistering kan je gemakkelijk je schouders ophalen en ‘Echo’ als ‘de zoveelste postpunk/waveplaat’ afschrijven. Doch bij meerdere beluisteringen kruipen de nummers meer onder je huid en ontdek je de vele details zoals een clevere baslijn, moderne synthsounds of een slim opgebouwde song. Soms verrassen ze ons zoals op “Twarze” waar ze met hun akoestische gitaar eerder de folkwave toer opgaan. Halfweg worden de synthstrijkers ingebracht om het nummer naar een ander niveau te brengen. “Bede” is een meer conventionele postpunktrack die leunt op een heel aanwezige bas. Ook “Zamarza” is eerder een klassieke postpunknummer. Op “Adore None” doet de zang mij bij momenten wat aan Peter Slabbynck van Red Zebra denken. Er wordt afgesloten met het meer dan zes minuten durende “Sands And Oceans”. Een mooi opgebouwde en lange intro is het startsein voor deze song.
Bovenal blijven ze inzetten op sfeervolle en weemoedige songs die eerder in mid-tempo gespeeld worden. Dat doen ze goed. Ze proberen echt wel om het genre te linken aan de moderne middelen van de tijd. Het feit dat de helft van de songs in het Pools gezongen zijn is zeker geen nadeel. Het Pools bekt namelijk goed op de muziek. Als je wat tijd neemt dan ontdek je dat de nummers op dit album eigenlijk heel clever in elkaar steken.
Guido Belcanto viert een carrière van 30 jaar met een live-album met zijn grootste hits, aangevuld met een berg vroeg werk en rariteiten. Hij werd in het begin van zijn muzikale leven al eens in de hoek van de kleinkunst of de schlagers geduwd, maar daar hoorde hij nooit thuis. Belcanto is van veel markten thuis en hij noemt zichzelf graag chansonnier, maar op ‘Liefde En Devotie’, zijn vorige album, trok hij het jasje aan van de rootsrock en americana, compleet met mondharmonica, banjo, lapsteel, accordeon en mariachi-trompet. De ‘belgicana’ is ook de versie waarin zijn hits live vertolkt worden, al blijven ze soms toch wel dicht bij het origineel.
Het heeft lang geduurd voor Belcanto de waardering kreeg die hij verdient. De man laat zo vaak schaamteloos in zijn ziel kijken en verkondigt zo openlijk zijn mislukte liefdesleven dat het soms wat grotesk en onbedoeld tragikomisch lijkt, maar deze Vlaming is tegelijk één van de eerlijkste songschrijvers van het land. Breng zijn songs in het Engels en je zit op het niveau van Johnny Cash, Muddy Waters en Roy Orbison. Het heeft overigens niet veel gescheeld of hij had een Engelstalige carrière. Zijn eerste tracks waren skiffle, country en blues in het Engels, zo leert het luik ‘Vergeten Parels, Weeskinderen en Rariteiten’. Daar vind je ook zijn cover van “Honky Tonk Women” van de Rolling Stones, hier uitgevoerd met The Scabs als begeleidingsband.
Het leukste is toch het eerste luik ‘30 Jaar Hits Live Met Het Broederschap’. Wie op dit moment nog steeds denkt dat Belcanto geen rocker is, moet toch eens luisteren naar “Op De Pechstrook Van Het Leven” en “Op Het Zeildoek Van de Botsauto’s”, maar vooral naar “Toverdrank”, zijn vertaling van Nancy Sinatra & Lee Hazelwood’s “Summer Wine”. De originele vertaling in duet met An Pierlé (en met overdadige strijkarrangementen) sloeg al vonken op YouTube, maar de rockende liveversie met Kimberley Claeys rockt een hevig eind weg. Belcanto is een prima vertaler, maar ook als songschrijver kent hij in Vlaanderen zijn gelijke niet. De Amerikaan Matt Watts vertaalde zijn “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” en je zou zweren dat hij de mosterd haalde bij Johnny Cash.
‘Nadir’ is het laatste deel van een albumtrilogie. Op ‘Neon Hawaii’ uit 2015 vertelden ze het verhaal van een reis naar een verborgen plek onder de zon. Op ‘Zenith’ uit 2018 volgden ze het licht in de duisternis terwijl ze op ‘Nadir’ onopgeloste mysteries en niet onthulde waarheden behandelen. Er wordt gezongen in het Engels, Spaans en Creools. De Italiaanse band stond dit jaar ook al op het prestigieuze Eurosonic en nog enkele festivals. Tevens speelden ze ook het voorprogramma van The War On Drugs en King Gizzard and the Lizard Wizard. Dan moeten ze toch wel wat in je mars hebben. En dat heeft deze psych-tropical-beatband dan ook.
Opener “New Millenium Labyrinth” drijft op een heerlijke en verslavende baslijn. Daarop worden psychedelische gitaarlijnen gestrooid en bijhorende percussie. Samen met de synths is de song compleet. De vocals zijn spaarzaam en doen eerder dienst als klanktapijt. Op dit album wordt de focus van disco naar eerder Zuid-Amerikaanse vibes en ritmes gelegd. Alles blijft dansbaar en heel ritmisch. Die Zuid-Amerikaanse vibes hoor je duidelijk in “Reyna Querida” waar ze als startpunt en basis gebruikt worden. “Sin Cleopatra” is een vrij catchy nummer met terug een heerlijke dansende baslijn en goed in het gehoor liggende vocals. Wellicht de meest toegankelijkste song van het album. “Horoscopic (Saturn Returns)” is een zwoele en bezwerende rit geworden. “Ka Ou Fe” maakt iets minder indruk op mij en lijkt mij wat te vrijblijvend maar afsluiter “Aya Puma” opent met een heel sterke riff. Die wordt herhaald tot aan het middenstuk van het nummer. Het middenstuk met de bas vind ik heel geslaagd. Daarna wordt de riff hernomen. Dat zorgt ervoor dat de song heel herkenbaar is maar ook dat je snel van de riff verzadigd kan zijn. Het mes snijdt wat aan twee kanten.
‘Nadir’ is, net zoals de hoes, een kleurrijke en swingende plaat geworden. Alles is vrij ruw en live opgenomen waardoor je echt wel een live-vibe krijgt. Een boeiende plaat met een aantal sterke momenten.
Heruitgaves komen niet zo vaak aan bod op Musiczine, maar voor ‘Luchtkastelen’ van de Nederlandse popdichter Ton Lebbink maken we graag een uitzondering. Dit album wordt algemeen beschouwd als een mijlpaal in de Nederlandstalige alternatieve muziek en postpunk. Voor de originele LP uit 1981 betaal je inmiddels veel geld, als je hem al kan vinden. Daarom besliste het Belgische label Walhalla Records om ‘Luchtkastelen’ opnieuw uit te brengen op vinyl, met toestemming van Ton’s weduwe Christine Sonntag en de gebroeders Bolten. Met een extra track op het vinyl (“Wat Een Klasse”, een ode aan zijn geliefde voetbalclub Ajax) en een downloadcode voor nog vijf nooit eerder uitgebrachte tracks.
Lebbink (overleden in 2017) was de drummer van het Nederlandse kunstcollectief en newwaveband Mecano. In de vroege jaren ‘80 van de vorige eeuw was hij één van de allereerste Nederlandse popdichters, beïnvloed door o.m. Linton Kwesi Johnson en John Cooper Clarke. Lebbink combineerde zijn absurdistische poëzie met synthwave en experimentele soundscapes. Tijdens opnames van Mecano werd ook ‘Luchtkastelen’ opgenomen, samen met zijn Mecano-collega’s Theo en Cor Bolten en Piet Koopman. “Voetbalknieën” werd in de jaren ’80 een culthit. Na ‘Luchtkastelen’ maakte Lebbink nog het album ‘Hongerwinter’ met een belangrijke rol voor Thé Lau.
Het is bijzonder leuk om dit album nog eens in een maagdelijke versie op je platenspeler te kunnen leggen en ik vermoed dat heel wat van de oorspronkelijke kopers alleen al daarvoor het nieuwe vinyl zullen aanschaffen. Als je dit terughoort , klinken een aantal tracks gedateerd. Dat kan ook moeilijk anders, na bijna 40 jaar. Maar de meeste zijn nog steeds grappig, boeiend en inspirerend. Vooral het driegende “Kom Bij De Machine”, “Vol Gas” en “Voetbalknieën” hebben nog niets van hun kracht verloren.
De niet eerder uitgebrachte tracks wisselen van kwaliteit. Christine Sonntag zingt met vermoedelijk Lebbink als begeleider “Advent”. Dat levert een interessante song op. “De Laatste Dagen Van Het Jaar” drijft op een jazzy synth-tapijt en past in hetzelfde concept als de tracks van ‘Luchtkastelen’. Deze song had gewoon op het originele album moeten staan. “The Eternal Second” is een instrumentale track van liefst twaalf minuten. Het zou mooi zijn mocht het label hiermee aan de slag gegaan zijn om er bv. toch de stem van Lebbink op te plakken, of zou je dat niet durven? Voorts zijn er nog instrumentale versies van “Voetbalknieën” en “Wat Een Klasse”.
Walhalla Records levert naar goede traditie een prima heruitgave af met vinyl van kwaliteit, een interessant tekstvel en digitale extra’s waar toch wat moeite in gekropen is. Je zou hopen dat ook ‘Hongerwinter’ met dezelfde aanpak eerherstel krijgt.
De Amerikaan Matt Watts geeft Guido Belcanto de erkenning die hij verdient door zijn “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” te vertalen naar het Engels. Zelf hadden we eerder Eels of Calexico in gedachten als Brits/Amerikaans equivalent van onze Vlaamse treurwilg, maar de in België aangespoelde Amerikaan Watts kwijt zich ook prima van zijn opdracht. Ze zitten een beetje in dezelfde kringen en delen behalve hetzelfde platenlabel ook nog eens een groot stuk van hun begeleidingsband. In het Engels klinken de lyrics van Belcanto breekbaar en oprecht, zonder dat je meteen aan smartlappen gaat denken.
Matt Watts is een gedroomde vertaler van Guido Belcanto. Over Watt’s laatste album (‘How Different It Was When You Were Here’) schreven we dat mocht liefdesverdriet een Olympische discipline zijn, Matt Watts voor niet minder dan goud kon gaan. Het ene gebroken hart is het andere niet, maar deze twee treurwilgen bieden dezelfde troostende schouder waarop de luisteraar kan uithuilen. Op deze single pakt Watts meteen de juiste vibe. Hij begint met een minimum aan begeleiding en bouwt van daar op naar een sfeervolle mix van americana en blues. Met als kers op de taart een stukje mondharmonica van Belcanto erbij.
Een prima zet van Starman Records om deze twee te koppelen.
Binnen het wereldje van post-rock en aanverwante genres is We Lost The Sea (ook WLTS genoemd) intussen een gerenommeerde naam geworden. Deze Australiërs begonnen in 2007 en vooral sinds hun derde album ‘Departure Songs’ wisten ze naam te maken binnen het genre. Voor mij staan ze qua bekendheid en op hetzelfde niveau als bv. Explosions In The Sky. Dit jaar kwam er een live-album uit (‘Live at Dunk!Fest 2017’) en nu is er een vierde studioplaat die zeven tracks bevat.
De band bestaat uit zes leden: drie gitaristen, een bassist, een piano/keyspeler en een drummer. Het zijn dus allemaal instrumentale stukken muziek (dit sedert de dood van hun vocalist Chris Torpy in 2013) die heel verhalend en gevarieerd kunnen zijn.
Neem nu opener “Towers”. Een nummer dat epische proporties aanneemt. Zo’n vijftien minuten lange trip waarbij ze je meenemen doorheen hun wereld: soms heel melodisch, dan donkerder, afwisselend uptempo en midtempo. Maar bovenal mooi en boeiend luistermateriaal. Het is meteen ook het langste nummer terwijl “Dust” met zijn vier minuten de kortste song is. Een heel melancholisch klinkende song dankzij de alternatieve gitaarstemming. De song drijft op een drone-achtige synthsound waarboven de rest muziek of sfeer aanvoert. Hier is de songstructuur niet klassiek opgebouwd. Ook “Distant Shores” valt hier een beetje onder. Alleen is het meer verhalend en bevat ze meer structuur dan “Dust”. Op “A Beautiful Collapse” drijft de song dan op een gevoelige gitaarlijn. Die wordt verder uitgewerkt in een soort thema totdat de song abrupt verandert van stijl en intensiteit. De drums vallen in en de gitaren worden zwaarder versterkt. Het thema komt nu voorzichtig terug in rockstijl. Knappe song. “Parting Ways” heeft in de eerste helft van het nummer een heel andere feel: eerder wat jazz ritmes en psychedelische invloeden.
In het tweede deel gaan ze terug meer op de ‘old-school’ toer. “The Last Sun” begint met heerlijk klinkend gitaarwerk. Ook deze song bestaat uit verschillende delen die telkens op- en afbouwen. Het begin rockt lekker, maar daarna krijg je een weemoedige en rustig stuk te horen. Wanneer de drums terug invallen voel je de song terug opbouwen naar iets anders. Op afsluiter “Mothers Hymn” horen we piano en een vrouwenstem. Een ferme stem van ene Louise Nutting (ze zingt geregeld bij het jazztrio Wartime Sweethearts) die de gevoelige snaar weet te raken met haar vertolking.
De nieuwste van WLTS is een intense en goed opgebouwde plaat. Hiermee bewijzen waarom ze tot de kopgroep binnen het genre behoren. Samengevat: kwaliteit en emotie.
Het Britse bandje Black Calavera gooit over het Kanaal hoge ogen en wil nog voor de Brexit ook Europa overstag laten gaan. Het klinkt een beetje als de Arctic Monkeys met een dame achter de microfoon. Charlie heeft een lekker Brits accent (ik gok op Londen, maar wie ben ik?) en doet me voorts wat denken aan Shirley Manson van Garbage. De lyrics zijn een klassiek boy-meets-girlverhaal, maar zelfs dat werkt nog altijd. De band weet hoe een radiovriendelijke track in elkaar zit. Het is een beetje een klassiek rockconcept dat je ook bij The Kooks vindt, maar Black Calavera brengt het met zoveel branie dat je ze die radiohit meteen gunt.
https://www.youtube.com/watch?v=qvZUhBt4zaE
Red Gaze is een kruising tussen The Kids en Red Zebra die uit Oostenrijk komt. Het geluid van de band is puur en onversneden anarchopunk uit de jaren ’80 aangelengd met postpunk uit hetzelfde tijdvak. Deze EP op cassette bevat slechts drie songs, met “Primitive Instinct” als het perfecte huwelijk tussen de twee genres. Op “Hotel Rehab” is het overwicht voor de punk, terwijl op “Blister Blaster” de weegschaal overhelt naar de postpunk.
Het is niet alleen dat ze de tijdsgeest en de sound heel juist weten te vatten, ze doen dat ook nog eens met stevige lyrics en een catchy of toch meezing/meebrulbaar refrein. Zeker “Blister Blaster” is wat dat laatste betreft top. Ze brengen het ook met een sense of urgency die we alleen in de jaren ’80 gekend hebben.
Dit is het soort band dat het W-Fest-publiek zou moeten ontdekken, al vermoed ik dat de eerste stappen in ons land eerder via de Kinky Star zullen verlopen.
Dat Inhaler in de Botanique stond, deed even de wenkbrauwen fronsen; dit bandje heeft met de singles “My honest face” en “Ice cream sundae” al twee grote hits op zak. En dan denk je meteen al aan een AB … De Orangerie was dan ook meteen uitverkocht . Eerst was er nog de gedachte dat dit opkomend jong Iers bandje in de front met de zoon van Bono, Elija Hewson., zelfs in de Rotonde zou staan, om (nog net een laatste keer) dat eenheidsgevoel tussen band, Elija en het publiek te bekrachtigen . Maar kijk ,in de Orangerie kon hier worden op ingespeeld …
Op een goede maand tijd waren ze twee maal in ons landje . Tijdens de passage op Pukkelpop, in een volle Marquee ‘s namiddags , zagen we een stadionband in spé , groots catchy, met die kenmerkende melancholieke U2 ondertoon . Tja, de appel valt niet ver van de boom. Zo vader zo zoon , de twintigjarige Elija, heeft zeker diezelfde uitstraling als papalief in solidaire moves , de pasjes , de hairlooks, het publiek betrekken/ophitsen en showman spelen, de gitaar bij de hand ; en niet te vergeten er zijn diezelfde helder innemende , pakkende vocals.
Een publiek van alle leeftijden begroet hen ; ze hebben hier een all-in pakket en kunnen teruggrijpen naar de begindagen van U2 , een jonge Bono voorgesteld, dichtbij hen aan het werk.
Een klein uur lang kregen we hier goed afgelijnde gitaarpoprock . Het oude U2 ten tijde van ‘October’, ‘Boy’ en ‘War’ zijn de inspiratie, gelinkt aan Gallagher, The Verve , Starsailor en Keane. Clean, nergens uit de bocht, en een stem als papa , die fors kan uithalen.
Een rockin’ night werd het meteen met “I won’t always be like this” en “I have to move on”. De sfeer zat erin en de respons was warm . Het daaropvolgend materiaal heeft nog niet die intensiteit en is nog niet beklijvend in de stijl van de (steen)oude U2 platen en hun ‘Joshua tree’ , toch heerst er een eenzelfde rockgevoel en samenhorigheid. Net als het wat in elkaar zakt op een “Save yourself” en “This plastic house“, steken ze de handjes in de lucht , zijn er de handclaps en wordt de betrokkenheid opgeschroefd . Mooi.
Het broeierige “Ice cream sundae” doet de temperatuur stijgen en de spanning is en blijft met een “My king will be kind” en “Cheer up baby”. “My honest face” besloot de set .
Het materiaal tintelt, fonkelt, rinkelt en ronkt nog niet op het niveau van U2; ze hebben nog niet die gitaarvirtuositeit en creativiteit van The Edge in de vingers , maar de richting groots(er) te worden, is ingeslagen . En qua zaal zal het zeker ook groter worden dan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/inhaler-22-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/apre-22-09-2019.html
Organisatie: Botanique , Brussel
Hoe voorspelbare sommige acts ook zijn, ze werken zo aanstekelijk op je gemoed dat je zelfs na een etmaal te kijken en luisteren daar nooit genoeg van krijgt. Dat is een notendop hoe we het optreden van Alice Cooper in Vorst Nationaal nog het best kunnen omschrijven. De band rond Vincent Damon Furnier - ondertussen ook al 71 - verstaat al sinds meerdere decennia de kunst om door middel van een theatrale horrorshow overgoten met sausjes vol humor, ervoor te zorgen dat je oren en ogen tekort komt. Een goed vol gelopen Vorst Nationaal zat dan ook op het puntje van zijn stoel te genieten van begin tot einde.
In normale omstandigheden, zeker wat grotere evenementen betreft, is een voorprogramma doorgaans het perfecte moment om even te verpozen en tussen en pot en pint een beetje te keuvelen met elkaar. Echter slaagt een zeer strak en energiek spelende Black Stone Cherry er op een eenvoudige maar zeer gezapige wijze in de aandacht scherp te houden. Vooral de manier waarop drummer John Fred Young zijn drumvellen mishandelde, waren een streling voor oog en oor. De vele mokerslagen die hij uitdeelde, op een verschroeiende wijze, voelden aan als donderslagen bij heldere hemel. Dit gerugsteund door gitaristen die tovenaars van riffs bleken te zijn, en een zanger die charisma uitstraalt waardoor je prompt uit zijn hand gaat eten. Al gauw kreeg de band daardoor de handen moeiteloos op elkaar, en werd een daverend rock feest ingezet dat drie kwartier aanhield.
Kortom: Black Stone Cherry zorgde voor de gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen, door een potje rock muziek te brengen dat altijd aan je vingers kleeft. Zonder veel fransje en show vertoon, maar met een dosis spelplezier die zijn uitwerking heeft op het publiek die zich gewillig liet entertainen door deze Amerikaanse rock virtuozen.
De doeken gingen naar beneden en twee griezelige ogen, ook te zien op de hoes van de recent verschenen 'Breadcrumbs', keken in het publiek, klaar om iedere aanwezige te verscheuren. Na een bevreemdend aanvoelende intro, werd de set ingezet met “Feed My Frankenstein”. Opvallend is dat Alice Cooper op zijn 71ste, nog steeds zeer scherp staat en goed bij stem is. Hoewel die stem er bij die eerste song niet zo goed doorkwam, werd dat euvel snel opgelost. “No More Mr Nice Guy” zat al vrij vroeg in de set. En het werd vlug duidelijk dat we weer een doorsnee theater show zouden krijgen zoals we dat van Alice Cooper ondertussen gewoon zijn. Inclusief rond dwarrelende dollar biljetten bij “Billion Dolar Babies” of het uit volle borst meegebrulde “Poison”. Gevolgd door een indrukwekkende solo van Nita Strauss, die over de gehele set haar immense virtuositeit zou tentoon spreiden.
Want een opvallend pluspunt is dat Alice Cooper de aandacht niet enkel naar zich toe trekt, de top muzikanten waarmee hij zich steeds laat omringen , mochten meermaals hun kunsten vertonen. Menig drum solo dat de drummer van dienst uit zijn mouw schudt, slaat ons met verstomming.
Dat de band uit gitaristen bestaat van uitzonderlijk allooi wordt nog maar eens in de verf gezet bij een langgerekte jam in de vorm van “Devil’s Food” waarbij alle registers compleet worden open gegooid. Alice Cooper zelf is ondertussen achter de coulissen verdwenen. Maar komt vrij snel terug om de ultieme creep show die reeds een etmaal werd vertoond, maar nooit zal vervelen, in te zetten. Na het intensief gebrachte “Steven” wordt een babypop in een wieg het podium opgeduwd, waarna Alice Cooper deze ontvoert en wil doden bij “Dead Babies” wat op het nippertje wordt vermeden. Alice wordt naar de guillotine gebracht en naar goede gewoonte onthoofd. Waarna men met zijn hoofd in de hand over het podium dwaalt. Er verschijnt ook nog een drie meter hoge baby op het podium, om dat plaatje compleet te maken.
Bij “Teenage Frankenstein” verschijnt een reuzengrote Frankenstein op het podium. Waarna de finale wordt ingezet met het magische “Under My Wheels” en uiteraard “School’s out” als ultieme kers op de theatrale taart. Het dak is er al een paar keer afgevlogen op deze avond. Bij deze song was dat weer dubbel en dik het geval. Flarden “Another break in the wall” van Pink Floyd worden tussengevoegd, alsook veel confetti en reuzengrote ballons, die trouwens vakkundig door Alice Cooper werden doorprikt met een machete. We kregen een gedroomd einde van een typische Alice Cooper show.
Besluit: Wat we voorgeschoteld krijgen is een perfecte Horror show waar je na bij wijze van spreken honderd keer te hebben gezien , nog steeds niet genoeg van krijgt. Net doordat Alice Cooper op zijn 71ste nog steeds op speelse en charismatische manier op dat podium staat, en zowel het publiek als zijn band dirigeert op een al even strakke maar ook gezapige wijze. Maar vooral anno 2019 entertaint hij zijn publiek nog steeds door het brengen van een best grappige horror show die nooit verveelt.
En als kers op de taart laat hij zich omringen door topmuzikanten, die verdomd vlijmscherpe riffs en drum salvo's naar voor brengen, die je rock hart telkens sneller en sneller doen slaan. Meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken, en daar krijgen we zelfs na circa acht keer een show van Alice Cooper mee te maken die in dit verlengde ligt, nog steeds niet genoeg van.
Setlist: Feed My Frankenstein - No More Mr. Nice Guy - Bed of Nails - Raped and Freezin' - Fallen in Love - Muscle of Love - He's Back (The Man Behind the Mask) - I'm Eighteen - Billion Dollar Babies - Poison - Guitar Solo (Nita Strauss) - Roses on White Lace - My Stars - Devil's Food (band only jam) - Black Widow Jam (with 'Black Juju' drum solo) - Steven - Dead Babies - I Love the Dead (band vocals only) - Escape - Teenage Frankenstein
encore: Under My Wheels - School's Out (with "Another Brick in the Wall)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/alice-cooper-21-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/black-stone-cherry-21-09-2019.html
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
