De Mexicaanse band Le Butcherettes zal wel altijd een snoepje voor de kenners blijven, een curiosum waarover je kan opscheppen tegen collega-liefhebbers van afwijkende muziek. Een doorbraak naar het grote publiek zit er niet meteen in. In 2016 stonden Le Butcherettes nog in De Kreun in Kortrijk, met een ander rariteitenkabinet (the Picturebooks) als support. De zaal was slechts half vol, maar vanwege de unaniem positieve respons kwam opper-Bucherette Teri Gender Bender, badend in het zweet en met uitgelopen make-up, na de bis-nummers iedereen - zonder uitzondering - persoonlijk een knuffel geven. Dat soort band is Le Butcherettes.
De Mexicanen hebben een nieuw album uit dat deze keer net iets toegankelijker is. Dat probeerden ze reeds ongeveer op vorige albums, via samenwerkingen met o.m. Iggy Pop, John Frusciante (ex-Red Hot Chili Peppers) en brulboei Henry Rollins. Deze keer pakken ze dat iets bescheidener aan, met gastrollen voor Jello Biafra (Dead Kennedys), de Chileense singer-songwriter Mon Laferte en Alice Bag (van The Bags, maar vooral een collega-feministe voor Teri). De beste zet van Le Butcherettes was echter om na drie albums Omar Rodríguez-López (van At The Drive In en The Mars Volta) uit de producersstoel te duwen en hem te vervangen door Jerry Harrison. Deze ex-Talking Head is dan wel van een andere generatie dan Le Butcherettes, hij verstaat de kunst om ‘afwijkende’ muziek toegankelijk te maken zonder dat een artiest of band zijn ziel moet verkopen.
Op het nieuwe album ‘bi/MENTAL’ krijg je als luisteraar dan ook precies dat: ‘moeilijke’ muziek die toch heel poppy klinkt en vlot binnenkomt. Dit is heerlijk rebels. Elke song gaat een nieuwe richting uit, met strakke drums en bas en Teri Gender Bender als onwelvoeglijke stoorzender op gitaar, aan de synths en achter de microfoon. Denk aan de furie en tegendraadsheid van de jongste versies van Sineaid O’Connor en PJ Harvey op een muzikaal bedje van The Gossip, David Bowie, Brian Eno en – toch wel - Talking Heads. Ook liefhebbers van pakweg de Evil Superstars zullen hier hun gading vinden.
De lekkerste brokken zitten in de eerste helft van het album. Het openingstrio met het onheilspellende “spiderWAVES” (alleen al die titel), de met metal opstartende bluesrocker “giveUP” en het stevig rockende liefdeslied “strongENOUGH” zijn om duimen en vingers van af te likken. Daar tegenover zijn “fatherELOHIM” (Blondie!) en “littleMOUSE” muzikaal niet zo overtuigend, maar toch boven de middelmaat. Eens voorbij halfweg gaat de snelheid er wat uit en dan zal het voor sommige luisteraars wel even doorbijten zijn. “struggleSTRUGGLE” maakt zijn naam helemaal waar. “motherHOLDS” kan nog net gedelibereerd worden, maar “BREATH” krijgt voor elk vak een onvoldoende, ondanks een stevig rockende finale. En “sandMan” is jammer genoeg geen cover van Metallica. Daar zouden we nochtans blij van worden: het half-verontrustende slaapliedje van James Hetfield dat door de mangel gehaald wordt door een subversieve punkrockband die niet vies is van een beetje experiment. Waar blijft dat cover-album van Le Butcherettes?
Terugkeren in de tijd is iets wat we normaal gezien niet doen. Sommige bands die ons in het overaanbod van releases wat zijn ontgaan, verdienen echter wel de nodige aandacht. Ook al dateert dit debuut van symfonisch metalband Noctulux 'From The Shadows' reeds van januari 2018, vonden we het toch nodig de plaat en band een jaar na datum even onder de loep te nemen.
Deze uit Nederland afkomstige band ontstond in 2016 en heeft, na enkele line-upveranderingen, de tijd en energie gevonden een heel knap debuut op de markt te brengen, dat vooral deuren opent naar een gouden toekomst. Laten we het daar bij houden.
Noctulux drenkt zijn songs in een atmosferisch, eerder donker aanvoelend tot intiem sfeertje, waarbij eveneens een sprankel hoop en licht te bespeuren is op het einde van de tunnel. Vooral worden heavy riffs van een heerlijk solide solerende Maarten Langeree gecombineerd met verdovende basinbreng van Ben Bruschke. Waarna eerder intieme piano- en keyboardklanken je doen wegzweven naar andere oorden. Bij die ingetogen momenten bezorgt zangeres Mirjam je als ultieme kers op de taart een krop in de keel. Sfeerschepping in de telkens een heel intimistisch aanvoelende omkadering is dan ook de rode draad doorheen songs als “Break Me Down”, “Close My Eyes” en “Raindrops”. Haar kristalheldere stem komt net bij die heel intieme songs trouwens nog het best tot zijn recht, ze raakt daarbij die gevoelige snaar telkens opnieuw.
Dat de band ook kiest voor een avontuurlijke, gevarieerde aanpak waarbij vooral een eerder aftastende houding wordt aangenomen. Het is eigenlijk het grote pluspunt aan dit debuut. De band geeft daardoor te kennen dat ze nog kunnen groeien in hun kunnen, en het eindpunt gelukkig nog niet is bereikt. Dat laatste blijkt nog het meest uit “Shadows”, een song waarbij de band plots alle registers open gooit, zonder geluidsmuren af te breken, maar wel door ons met verstomming van het kastje naar de muur te sturen en uiteindelijk totaal verweesd achter te laten. Een gegeven dat we helaas niet over de gehele schijf opmerkten, maar dat is op zich een beetje muggenziften naderhand bekeken.
‘From The Shadows' bestaat vooral uit breekbare, heel persoonlijke songs binnen een intieme sfeer die naar voor worden gebracht zonder je in slaap te wiegen, maar die wel je hart enorm diep raken. En dat is dus de grote verdienste van die eerder genoemde vocale inbreng, gecombineerd me muzikanten die op het perfecte moment inspelen op die walmen van melancholie die Mirjam daarmee naar voor brengt. Eens de juiste balans gevonden is tussen zang en instrumentale inbreng voorspellen we Noctulux op basis van dit heel intieme en fijn debuut dan ook een gouden toekomst.
Kortom: Niet elke song is even overtuigend, maar het potentieel om potten te breken naar de toekomst toe, blijkt uit dit debuut dan weer wel. Bovendien slaagt Noctulux erin je onder te dompelen in een intieme atmosfeer, die aanvoelt als een deken tegen koude nachten, zonder je in slaap te wiegen. En ook dat is eigenlijk dan weer iets om in de toekomst verder uit te werken. Want die stem van Mirjam is in dat geheel een bijzondere meerwaarde waarrond verder kan worden gewerkt om van deze Nederlandse band uiteindelijk een goudhaantje te maken dat binnen atmosferische/symfonische rock en metal potten zal en kan breken.
Tracklist: 1. Break Me Down 03:56; 2. Goodbye 03:56; 3. Broken Record 05:11; 4. Fear 04:56; 5. Something More 03:40; 6. Close My Eyes 07:32; 7. Where Darkness Is Light 06:32; 8. Raindrops 04:06; 9. Leaves In The Wind 06:04; 10. Infected 05:31; 11. Shadows 10:10.
Medio 2019 bestaat Unleashed, de Zweedse deathmetalformatie, ondertussen dertig jaar. Een feestelijk jaar moet dit worden. De band maakte furore door teksten over vikings en Scandinavische mythologie te overgieten met een typisch deathmetalsausje. Ze worden zelfs omschreven als grondleggers in dat gegeven, maar zijn helaas ondertussen een beetje ingehaald door de tijd. Vorig jaar bracht de band zijn dertiende album op de markt 'The Hunt For White Christ' via Napalm Records. Ter gelegenheid van het dertigjarige bestaan vonden we het de perfecte timing deze schijf eens onder de loep te nemen.
'The Hunt for White Christ' is een conceptalbum rond de mythologische wereld Odaleim en Midgaard. “Lead Us Into War” geeft de toon aan, laten we de strijd aangaan. Door middel van die typische energieke en krachtdadige aanpak deelt de band reeds een mokerslag van jewelste uit, en dan zijn we vertrokken voor een verschroeiende harde en meedogenloze trip die uitmondt in het verpletteren van heilige huisjes, tot er geen enkel meer recht staat. De vrij toegankelijke songs treffen je in het hart, en met de ogen gesloten voelen we ons prompt terugkeren in de tijd en gaan die strijd eveneens aan door middel van al even grote uppercuts in het gezicht uit te delen, door middel van gestroomlijnde gitaarlijnen - we waren meerdere keren onder de indruk van die verschroeiende solo's die de gitaristen van dienst uit hun instrument toveren - bulderende vocalen en drumsalvo's die je zonder verpinken telkens opnieuw tot moes slaan.
Dankzij verpletterende songs als ''Terror Christ”, “They Rape The Land” en “The City Of Jorsala Shall Fall” blijft de band de aandacht scherp houden. Een lijn die over de gehele schijf wordt doorgetrokken. En meteen ook het grote pluspunt aan deze plaat eigenlijk.
Het grote gevaar aan zoveel jaren aan de weg timmeren, is dat je als band in de val trapt van een routineklus af te werken. Ondertussen heeft Unleashed inderdaad niets meer te bewijzen, maar toch maakt de band er zich niet gemakkelijk vanaf en straalt gelukkig nog steeds een spontaniteit uit als jonge wolven in het vak die jou zonder enig medelijden verpulveren en verscheuren zoals enkel de vikings in die gouden tijden dat konden, gerugsteund door de goden.
Laat dit nu de reden zijn waarom we door deze pracht van een schijf compleet over de streep worden getrokken, en prompt mee de strijd aangaan naar 'The Hunt For The White Christ'. Unleashed zet na dertig jaar nog steeds zijn stempel op dat deathmetalgebeuren, met een vette knipoog naar typische vikingmetal, en levert een kwalitatief hoogstaand product af zonder de spontaniteit en spelplezier uit het oog te verliezen. Dat getuigt van pure klasse, waaruit menig band met zelfs meer jaren dienst nog iets kan van leren.
Tracklist: 1. Lead Us Into War 03:28; 2. You Will Fall 03:35; 3. Stand Your Ground 03:15; 4. Gram 04:10; 5. Terror Christ 03:54; 6. They Rape The Land 04:00; 7. The City Of Jorsala Shall Fall 04:12; 8. The Hunt For White Christ 02:36; 9. Vidaurgelmthul 03:24; 10. By The Western Wall 04:17; 11. Open To All The World 04:48.
De Franse indie/electrorockband Yeggmen bracht in januari zijn debuut 'Together In The Fullness Of A Solar System' op de markt. In de biografie daarover lezen we het volgende: "The French band is exploring an hypnotic and dark territory. A warm and innocent voice combines with powerful electro rock rhythms and captivating synths. As a result, Yeggmen bring us somewhere between Ghinzu's frenzy, Damon Albarn's flippancy, and Nick Cave's dark romanticism." Een stelling waarin we ons zeer goed kunnen vinden. Ondanks dit debuut kunnen we trouwens stellen, de leden van deze band - Fred Ozanne (vocals/ guitars), Sofía Miguélez (keys/backing vocals), Matthias Moreno (drums/drum machine/backing vocals) - zijn trouwens geen onbekende meer binnen dat indierockwereldje, die ervaring binnen het vak zorgt er dan ook voor dat de perfectie over de gehele lijn wordt overschreden.
Vanaf “A86” krijgen we dan ook een heel catchy, aanstekelijk, dansbaar maar ook vrij melancholisch klinkende trip voorgeschoteld die zowel de emotie als de dansspieren aanspreekt. Een beetje in verlengde van inderdaad een band als Ghinzu. Gedrenkt in de donkere weemoed van Nick Cave, al is dat eerder door middel van een subtiele knipoog naar deze laatste. Want donker klinken songs als “On The March” en “The Biggest Wave” eigenlijk niet echt. Weemoedig echter dus wel. Dat Yeggmen bewust schippert tussen die uitersten van gevoelige snaren raken en eerder je doen dansen door de huiskamer blijkt nog maar eens uit wederom een heel aanstekelijk “Station Home” gevolgd door een bitterzoet klinkende orgelpunt in de vorm van afsluiter “Never Be Alone Again”. Een kers op die lekkere taart die smaakt naar meer.
Yeggmen brengt met 'Together In The Fullness Of A Solar System' zeker een heel leuk debuut uit, dat dus wel aan de ribben kleeft, maar waaruit eveneens blijkt dat deze band nog kan groeien. De songs zitten structureel heel goed in elkaar, dit is de betere indie/electropop dat we voorgeschoteld krijgen. Maar het eindpunt is dus nog niet bereikt, zoveel is duidelijk. Yeggmen bestaat echter uit muzikanten die de klappen van de zweep ondertussen kennen, en kunnen met dit debuut zeker hoge ogen gooien naar fans van het bijvoorbeeld Ghinzu tot Girls in Hawaii toe, twee bands die muzikaal al lang diezelfde richting uitgaan maar toch een paar treden hoger soleren dan Yeggmen. Geef deze band dus vooral de kans om open te bloeien, want het potentieel om net als voornoemde potten te breken in het typische elektronische tot indierockgebeuren. Daarover beschikt Yeggmen op basis van dit sprankelende, weemoedige en lekker aanstekelijke debuut, zeker en vast.
Tracklist: 1. A86 04:19; 2. On The March 03:19; 3. The Biggest Wave 03:18; 4. Lovely 05:01; 5. You Are Lost 04:05; 6. Ship 03:45; 7. Station Home 03:18; 8. Never Be Alone Again 05:00.
Ironborn - Ironborn dus puur een hobby. We amuseren ons rot met wat we allemaal mogen doen en het enige doel dat we voor ogen hebben is dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen blijven amuseren
Tijdens één van onze laatste festivals van 2018, Gèsfakrock, in Kuurne - op 8 december - hadden we een boeiend gesprek met de heren van Ironborn. Over dat optreden schreven we het volgende: ''Zanger Tom Huglier liet me voor het concert weten dat hij wat sukkelde met een verkoudheid. Echt veel was daar niet van te merken. Tom deed er naar goede gewoonte alles aan om zijn publiek uit zijn hand te doen eten, dankzij zijn charismatische uitstraling. Gerugsteund door één voor één topmuzikanten die zelfs ondanks iets moeilijkere omstandigheden, door die technische problemen die hen eigenlijk de hele set parten bleven spelen, eveneens de lat hoog blijven leggen tot het bitter einde, en daardoor de perfecte rock show neer te zetten. Waardoor de aanwezige fans krijgen, waarvoor ze zijn gekomen, hun favoriete band een topjaar met een knal van formaat zien afsluiten. Missie weer eens geslaagd."
Lees het interview met Ironborn hieronder:
We kennen Ironborn ondertussen, maar er zijn wellicht lezers die de band nog niet zo goed kennen. Hoe is Ironborn ontstaan? Heeft de naam een bepaalde betekenis? Kortom, vertel ons eens iets meer over de band
Ironborn is eigenlijk ontstaan uit de as van Baremouth, een hard rock coverband waar ikzelf, samen met John Mortelez en Tom Hugelier deel van uitmaakten. Toen ik in 2013 uit (Wizz) Wizzard ben gestapt, waar ik gitarist was, had ik het even gehad met gitaar spelen en wou eens wat anders gaan doen. Ik heb me toen een basgitaar aangeschaft en ben daar wat gaan op rommelen. Dat beviel me eigenlijk wel en had zin om er wat meer mee te gaan doen. Ik heb toen mijn oude ‘partner in crime’ John Mortelez gecontacteerd om te zien of hij geen zin had om weer wat covers te gaan spelen, maar met mij op bas dan. Hij was meteen gewonnen voor het idee en we hebben ook meteen Tom Hugelier, de zanger van Baremouth destijds, aan boord gehesen. De drummer van Baremouth was gestopt met drummen en dus moesten we op zoek naar een degelijke drummer en een tweede gitarist. De drummer was vlug gevonden in de persoon van Tom Deblauwe die we al kenden van onze Baremouth dagen. Hij had indertijd een paar keer meegespeeld met ons toen onze drummer zijn been gebroken had. We wisten dus wat voor vlees we in de kuip hadden en we hebben met Tom dus een zeer degelijke drummer binnengehaald. De zoektocht naar een tweede gitarist was al iets moeilijker, maar na een paar wissels denken we dat we dit jaar de gepaste man gevonden hebben. Bjorn Coysman kwijt zich uitstekend van zijn taak!
De naam Ironborn komt eigenlijk van de HBO-serie ‘Game of Thrones’. Toen we begonnen als coverband vonden we dat die naam de lading dekte. Wanneer er steeds meer eigen nummers in de set begonnen te sluipen hebben we even overwogen om een naamswijziging door te voeren, maar omdat de naam toch al wat bekendheid begon te krijgen binnen het metalwereldje hebben we beslist daar toch van af te zien en door te gaan onder de naam Ironborn.
De band is dus eigenlijk begonnen als cover band, wanneer is het idee ontstaan om ook eigen nummers te brengen?
Het idee om eigen nummers te maken is eigenlijk vrij vlug gegroeid. We waren op zoek naar een geschikte opener voor onze optredens. Een soort instrumentaal nummer om de machine op gang te brengen. Aangezien we echter niet meteen een nummer vonden dat paste in de set stelde ik aan John voor een eigen instrumentaal nummer ineen te boksen. John zag dat volledig zitten en kwam kort nadien aandraven met “Dawn of Destiny”, het nummer waar we nog steeds onze set mee openen en dat ook terug te vinden is op onze eerste EP. We waren zeer tevreden over het resultaat en het smaakte naar meer. Kort na het instrumentaal nummer volgde dan ook vrij vlug ons eerste eigen nummer dat bovendien ook voorzien was van tekst. Dat was dan “The Curse”. Die twee nummers maakten trouwens al meteen deel uit van onze set wanneer we voor het eerst optraden als Ironborn. De reacties op de eigen nummers waren zo goed dat we vrij vlug beslist hebben om nog meer eigen nummers te schrijven en in de set te steken. In 2016 hebben we dan 6 nummers opgenomen en uitgebracht als EP. Vanaf dan ging de bal pas goed aan het rollen. We kregen overal goede recensies op onze EP en hebben dan ook beslist ons wat meer toe te leggen op het eigen werk. Intussen hebben we al een set van een klein uur met eigen nummers en wordt het aandeel covers in de set steeds kleiner. Het is dan ook de bedoeling om op termijn volledig de kaart van de originele nummers te trekken.
Jullie spelen live nog steeds covers. Welke zijn jullie persoonlijke favorieten?
Dat is een moeilijke. We proberen covers in de set te steken die door ieder van ons gesmaakt worden. Als je de covers met passie wil overbrengen moet je zelf gebeten zijn door de muziek die je brengt denk ik. Ikzelf en Tom Hugelier zijn opgegroeid met de bands van de jaren ’80. Bands als Iron Maiden, Saxon en Metallica zitten zowat in ons DNA. John, Tom Deblauwe en Bjorn zijn eerder in de 90’s opgegroeid en dat hoor je dan ook in hun stijl. Pantera, Death, Iced Earth en natuurlijk ook Metallica hebben een grote invloed gehad op hen.
Op Gèsfakrock zetten jullie weer een ijzersterk optreden neer, ondanks enkele technische problemen. Wat is er eigenlijk juist mis gegaan? Dat jullie daar zo professioneel mee zijn omgegaan, verdiend een extra pluim op jullie hoed trouwens
Geen idee eigenlijk. Eén van de amps begaf het ineens. We hebben dan snel, samen met de geluidsman, een oplossing moeten zoeken en hebben dan het effectenbord van de gitarist rechtstreeks door de PA gestoken. Het geluid was dan natuurlijk niet meer optimaal en switchen naar een ander geluid was ook moeilijker. We hebben toen vlug wat aanpassingen aan de set gedaan. We hebben er de nummers met rustige passages noodgedwongen uit moeten laten en er een cover tussen gestoken ter compensatie. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling om covers te spelen op Gèsfak, maar nood breekt wet zegt men wel eens.
Het is moeilijk om op jullie muziek een label te kleven eigenlijk, ik houd daar wel van eerlijk gezegd. Welke bands hebben een invloed gehad op jullie muziek, hoe zouden jullie jezelf puur muzikaal omschrijven?
Het is een bewuste keuze van ons om verschillende invloeden in onze nummers te laten weerklinken. We willen niet voor één gat te vangen zijn. De invloeden van uiteenlopende bands zoals deze die ik daarnet aanhaalde zijn terug te vinden in onze eigen nummers. Zo kan je op onze EP nummers horen die eerder naar de classic metal neigen, nummers met thrash invloeden en komt er op “Drifting Away” zelfs een grunt passage aan te pas.
Ironborn heeft een groeiende fanbase. Het valt me op altijd een beetje dezelfde gezichten tegen te komen op jullie optredens, vaak fans van Motorhead. Hebben jullie daar een verklaring voor?
Geen idee. Misschien zit “Rock’n’Roll Is Dead”, onze Lemmy tribute song, daar wel voor iets tussen. Ikzelf ben een grote motörhead fan en dat nummer heb ik geschreven als ode aan Lemmy. Maar voor de rest zijn er weinig parallellen te trekken tussen wat Ironborn doet en wat Motörhead deed als je mijn bescheiden mening vraagt.
In 2017 kwam een EP op de markt. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
De reacties zijn zeer positief… ik meen met mijn hand op mijn hart te mogen zeggen dat ik eigenlijk geen reviews tegengekomen ben die ons de grond in boorden… wat op zich al een prestatie is in het toch wel kritische metal wereldje. Hopelijk wordt onze volgende worp even goed gesmaakt.
Mijn favoriete song daarop is 'Never Again', een echte meezinger. Met toch ergens een boodschap? Of heb ik het mis? Met andere woorden heeft de tekst een bepaalde betekenis?
Haha, je bent de eerste die me hierover aanspreekt eigenlijk. Wel, dat nummer is eigenlijk geschreven met een irritant ventje van op het werk in het achterhoofd. Ik heb de tekst nadien wat universeler gemaakt zodat hij op verschillende situaties toepasbaar werd… maar initieel was het een soort van ‘fuck you’ naar die asshole op het werk.
Ik hoor soms nog 'frustraties terug in jullie teksten. Maar toch bouwen jullie telkens een rock feest. Is er bewust gekozen voor het voorhouden van een spiegel met gevoel voor humor? En waarom?
Ikzelf schrijf het grootste deel van de teksten. Ik moet toegeven dat ik er nog niet zo bij stilgestaan heb, maar nu je het zegt is het misschien wel zo dat er op de EP nogal wat agressie in mijn teksten zit. Ik denk dat dit vooral komt door de opzwepende riffs die John, onze gitarist die het leeuwendeel van onze muziek schrijft, naar me doorstuurt om teksten op te schrijven. Eerst probeer ik een gevoel te krijgen bij een riff en probeer wat goed bekkende zinnen op papier te zetten om de drive van het nummer beet te krijgen. Op dat ogenblik zijn dat zinnen die nog weinig betekenen, maar hier en daar zit er al een stuk in dat past en dat het juiste gevoel opwekt bij de muziek. Van daaruit werk ik dan verder naar het thema dat stilaan vorm krijgt en probeer ik er een geheel van te brouwen nadat Tom Deblauwe op zijn beurt de drumlijnen heeft uitgewerkt. Dus echt bewust een spiegel voorhouden doe ik niet… wat er uit komt is gebaseerd op welk gevoel de riffs van John bij me oproepen. De onderwerpen die ik aansnijd voor de volgende release zijn trouwens van een héél andere slag. Ik denk zelfs dat er weinig agressie te bespeuren is. De nummers en teksten ademen meer een donkere, zelfs mythische sfeer uit.
'Rock'n'roll is dead' is een ode aan Lemmy. Hoe is dat idee ontstaan? Na zijn overlijden? En heeft Motorhead zo een grote impact op de band? Puur muzikaal bekeken liggen jullie wel in verlengde daarvan, maar ook weer niet. Naar mijn mening.
Dat is een nummer dat we schreven als ode aan Lemmy, voor de volle 100% in vintage Motörhead stijl en voorzien van lyrics die bol staan van de boutades die de man zelf in zijn carrière heeft uitgespuwd. Een bizar detail is wel dat ik de basis riffs van dat nummer geschreven heb op de avond dat Lemmy gestorven is, zonder dat ik dat zelf wist. De dag nadien las ik dat Lemmy dood was en toen dacht ik… dit kan geen toeval zijn, hier moeten we toch iets mee doen. We hebben het nummer dan opgenomen en één jaar na zijn overlijden als hommage op youtube gezet. Uiteindelijk is het nummer ook als bonus-track op de EP beland.
Kunnen we zeggen dat 2018 een succesvol jaar is geweest? Hoe hebben jullie het voorbije jaar zelf ervaren?
We zijn heel tevreden over 2018. 2017 eindigde een beetje in mineur, toen onze tweede gitarist aangaf dat hij Ironborn wou verlaten. Gelukkig hebben we vrij snel een nieuwe, gemotiveerde gitarist gevonden. Bjorn heeft zich in een mum van tijd ingewerkt in het repertoire! Chapeau voor wat die gast gedaan heeft… het is weinigen gegeven. De gitaarlijnen van Ironborn zijn alles behalve simpel. De optredens die we daarna afgewerkt hebben waren stuk voor stuk knallers.
In mijn ogen is Ironborn vooral een live band. Zijn jullie het daar mee eens?
Voor de volle 100%. Van op het podium ervaar je een optreden natuurlijk anders dan vanuit het publiek, maar als ik met Ironborn op het podium sta krijg ik keer op keer een adrenalineboost van jewelste. Ik hoop dat we dat dan ook overbrengen naar het publiek toe. Maar daar kan ik natuurlijk niet op antwoorden. Om dat te weten te komen moet je onze fans aanspreken.
Wat optredens betreft, wat waren de hoogte en dieptepunten tot nu toe?
Dieptepunten waren er tot op heden nog niet echt. Hier en daar kom je wel eens wat technische problemen tegen of is het geluid wel wat minder, maar dat kan over het algemeen de pret niet bederven. Mijn persoonlijke favorieten waren ons optreden in de Elpee in Deinze ter gelegenheid van hun zevenjarig bestaan en het optreden in Zottegem deze zomer als support van Belgian Asociality. Dat komt natuurlijk ook vooral omdat het voor mij een thuismatch was, maar ook door de talrijke opkomst en het publiek dat van de eerste tot de laatste noot uit het dak ging. Zelden zo een zotte bende meegemaakt.
Wat zijn de plannen voor 2019?
We zijn geen echte planners moet ik toegeven. We doen waar we zin in hebben en zien wel waar we uitkomen. Dit is een hobby, de mooiste hobby die er bestaat weliswaar, maar het is en blijft een hobby. We leggen ons geen deadlines op. Er zijn al een paar mooie aanbiedingen binnengelopen voor 2019, dus je zult ons zeker her en der zien opduiken op affiches, maar veel details kan ik daarover nog niet vrijgeven. Het eerste optreden van 2019 gaat door op 2 februari. Een Stormram underground show met Decades of metal en Solitude within. Ook zijn we van plan om een aantal nieuwe nummers op te nemen. Maar hoeveel en wanneer die juist op de wereld zullen worden losgelaten. Kan ik je op dit ogenblik nog niet zeggen. Niet dat het een geheim is, we weten het gewoon zelf nog niet.
Zijn er ook plannen voor het buitenland?
Zoals ik daarnet al aangaf is Ironborn een hobby band. Hoe graag we ook naar het buitenland zouden trekken met onze muziek, we moeten realistisch blijven. We hebben allemaal een heftige job en hebben daarbij nog een druk privéleven met allerhande verplichtingen. De kans is met andere woorden klein dat we ooit een buitenlandse tour ondernemen, maar zeg nooit, nooit uiteraard. Wat niet wegneemt dat we, mocht de kans zich aanbieden, ooit wel eens een buitenlands festival zouden willen aandoen en daar dan een paar shows in de buurt rond plannen… maar dat is koffiedik kijken. Op dit ogenblik is daar helemaal nog geen sprake van…
Is er ook een soort 'einddoel' of zijn jullie daar niet mee bezig?
Zoals ik net al zei is Ironborn dus puur een hobby. We amuseren ons rot met wat we allemaal mogen doen en het enige doel dat we voor ogen hebben is dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen blijven amuseren.
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. Tot op één van de concerten zou ik zeggen
Kakkmaddafakka staat voor energie en vrolijkheid. De indie band uit Noorwegen bracht al vier albums uit en komt in maart met een vijfde exemplaar. Het was alweer van 2012 geleden dat de band ons land aandeed, en dat Het Depot goed gevuld was voor de groep, bleek een understatement. We werden warm gemaakt voor de nieuwe plaat, en het werd heel heet, want in Het Depot werden we gebombardeerd met leuke riffs, grappige dansmoves en frappante bindteksten. De olijke jongens hadden er duidelijk zin en zo was ook iedereen van begin tot eind mee in het verhaal.
We begonnen de avond met voorprogramma Statue. Deze zeskoppige Belgische band heeft een opvallende sound. Al hun nummers zijn instrumentaal en zitten vol originele elementen. De muzikanten hebben duidelijk oog voor detail en weten waar ze mee bezig zijn, want de nummers klinken nooit gezocht. Altijd komt er een nieuwe dynamiek binnen in de songs die lang uitgesponnen worden en telkens nieuwe elementen in zich hebben. Statue stond er en speelde een enorm strakke set —strakker dan Kakkmaddafakka. Binnenkort geen voorprogramma meer als je het ons vraagt!
De set van Kakkmaddafakka begon met een epische intro. De ‘Champions League anthem’ werd afgespeeld en de spanning steeg merkbaar. Een show op niveau van Champions League werd het niet, maar plezier dat had iedereen. Na dat hele theatrale gebeuren kwamen de mannen van Kakkmaddafakka heel speels op. Meteen werd duidelijk waar het op staat. Het werd een avond vol dansen zonder jezelf te serieus te nemen, want dat deed de band klaarblijkelijk ook niet. Het waren niet enkel hun grappige dansbewegingen en energieke rondgedartel op het podium die een glimlach op je gezicht toverden, want ook de vrolijke, aanstekelijke riffs van de eerste nummers zorgden meteen voor energie in de zaal. De vele uitgelaten ‘oohhs’ (bijvoorbeeld in “Someone New”) of andere uitroepen (zoals in de strofes van “Hillside”) deden perfect hun werk. Ze fleurden de nummers op en maakten dat je meteen in vorm was om een dansje te placeren.
Ook tussen de nummers door bleef de sfeer optimaal. Bindteksten die eerder bindgedachtenspinsels waren, werkten entertainend. Van de vaststelling dat België toch wel complex is voor hoe klein het landje is naar verhalen over hoe Leuven mooi werd bevonden vanuit de zetel via Google Street View: het passeerde allemaal de revue. Herhaaldelijk werd verwezen naar hoe intelligent we zijn omdat we naar hun concert komen en naar de intelligentie van de band zelf. ‘Thanks for being so intelligent!’, kregen we naar ons toegeroepen, en het was allemaal goed en collectief dansten we verder.
Plezant dus, maar wanneer we verder kijken dan de lol die we allemaal getrapt hebben, moeten wel enkele essentiële opmerkingen gemaakt worden. Meer dan eens was de zang niet sterk en dat viel zeker op in de tragere nummers. Maar op het moment zelf is het moeilijk om daarover te struikelen omdat iedereen opgaat in een luchtige, pretentieloze sfeer. Ook de gitaarsolo’s waren in wezen niet zo wonderbaarlijk als de reactie van de meerderheid van het publiek zou impliceren. In tegendeel, vaak waren ze eigenlijk megasimpel en niet eens een meerwaarde. Gelukkig was een constante doorheen de hele avond dat de bassist en drummer strak speelden. De energie en vaart bleven erin, en dat is het voornaamste voor Kakkmaddafakka.
Kakkmaddafakka bezit ook het talent om met vijf verschillende zangers te werken. Zo kan de één al eens rust krijgen tijdens een bepaald nummer. Hierdoor krijg je een extra dynamiek in de set, want zo lijkt het alsof er verschillende bands op het podium staan. Tijdens “Hillside” neemt de drummer bijvoorbeeld de stem voor zijn rekening, heel fijn zo blijkt achteraf, want het wordt één van de meest dromerige songs uit de set. Als de ‘frontman’ de stem voor zijn rekening neemt, kunnen we soms niet anders dan denken aan Jay Vleugels, zeker als hij op een bepaald moment zijn hemdje losscheurt en verder gaat in bloot bovenlijf. Allemaal heel kitscherig en fout, maar tegelijk past het perfect in het verhaal dat Kakkmaddafakka hier probeert te vertellen.
De hele rit lang zat Kakkmaddafakka in de hoogste versnelling. Dat hoeft niet te verbazen, want de setlist barstte van de uptempo en vrolijke songs. Wanneer meezinger “Is She” aan de beurt was en daar meteen de ultieme meedanser “Heidelberg” op volgde, hadden we het gevoel dat de hele zaal verkocht was. Dat het vooral de bedoeling was om lol te trappen, werd opnieuw in de verf gezet in de encore, want Kakkmaddafakka bracht niets minder dan een cover van “Bailando” van Paradisio. Geen seconde twijfelde iemand eraan of dat wel nodig was. Alles kan, alles mag! Wanneer we eigenlijk dachten dat het erop zat, werd “Forever Alone” ingezet op rustige manier. Natuurlijk ontplooide het tot een laatste feestnummer en ging de zaal een laatste keer uit de bol.
Ondanks dat de uitvoering van Kakkmaddafakka zeker niet perfect was en het voorprogramma Statue op dat vlak veel beter scoorde, wisten beide bands te overtuigen. Lol trappen stond centraal bij Kakkmaddafakka en dat lukte moeiteloos. We zijn er dan ook van overtuigd dat iedereen in de zaal met een gelukzalig gevoel naar huis ging. Dat kan bijna niet anders, want op het einde zat letterlijk iedereen zijn beste dansmoves boven te halen. De band vuurde vrolijkheid en energie op ons af en van begin tot eind werkte dit aanstekelijk, zoveel was duidelijk.
Setlist: Intro – Touching – Galapagos – Neighbourhood - Someone New – Young – Lilae – ÅÅÅ - Young You - The Rest - Is She – Heidelberg - May God – Hillside - Runaway Girl - Your Girl – Restless - Naked Blue
Cover: Bailando - Forever Alone
Met dank aan Dansende Beren http://ww.dansendeberen.be
Organisatie: Depot, Leuven
Een macabere hoes, zware en lome gitaarriffs die hun oorsprong vinden bij, wie anders, Black Sabbath en een zangeres die de longen uit haar lijf zingt en schreeuwt. Ook Led Zeppelin, Cream, The Doors en The Stooges zijn enkele van hun voorbeelden. Met deze bands als referentie en als basis bouwen ze een horrorsoundtrack op.
Dead Witches is een vierkoppige band dat gevestigd is in de U.K. en drummer Mark Greening (o.a. Electric Wizard, Ramsses...) is het brein van de band. In 2017 brachten ze hun eerste album uit “Ouija”. Voor hun opvolger moesten ze eerst twee nieuwe bandleden inwerken. Een nieuwe zangeres (Soozi Chameleone) en gitarist (Oliver Irongiant).
Op zich is er muzikaal gezien niet echt iets veranderd. Doch door die personeelswissels zijn ze er lichtjes op vooruit gegaan. De vocals klinken iets anders dan die van Virginia Monti. Iets nijdiger, wat dan weer beter past bij de muziek. De sound van de gitaar is iets voller geworden. Voor de rest gaan ze op dit album op dezelfde wijze te werk als tijdens hun debuut. Er wordt terug gestart met een korte instrumentale intro om de debatten mee te openen. Niets meer dan sfeerschepping is het. Daarna gaan ze echt van start met het titelnummer. Een mooie korte intro waarna de loodzware gitaren van start gaan en de onheilspellende zang ons tegemoet waaien. Op “Goddess Of The Night” wordt de gitaar flink door de mangel (wah wah en andere effecten) gehaald. “When Do The Dead See” bevat een mistroostige tekst met een psychedelische begeleiding. Hier zijn de vocals door één van de heren gedaan. Een mooi breekpunt in de tracklist dat beslist wat langer mocht duren. Daarna worden de fuzz- en distortionpedalen terug volledig ingedrukt.
Dead Witches zorgt niet meteen voor grote verrassingen op hun tweede worp. Het goede van hun debuut wordt verder gezet. Er zijn opportuniteiten aanwezig om hun muziek de volgende keer naar een hoger level te brengen. Het is dan ook een degelijk album geworden dat misschien nog wat meer variatie in tempo en ritme zou mogen bevatten maar dat toch aangenaam luistervoer is.
Derek & The Dirt verraste ons vorig jaar nog met een fijn comebackalbum (‘All Todays Words’). Dit jaar is er alweer een nieuwe single. “Massa” is geen Nederlandstalige song, de titel verwijst eerder naar de verbastering van ‘master’. En dan krijgt het een heel andere betekenis, natuurlijk. Want deze track werd geproduced door Vito Dhaenens, zoon van Dirt-frontman Dirk Dhaenens en zanger bij de Gentse rockband Vito. De lyrics gaan dan ook over het doorgeven van de muziekmicrobe.
“Massa” begint met een Afrikaans/tribal-intro die we niet gewoon zijn van deze Gentse rockband. Maar het vloekt ook niet met The Dirt 2.0, al is het maar nipt. Ook op ‘All Todays Words’ schuwde de band het experiment niet. Al snel komen de vertrouwde gitaarlicks van Pim De Wolf de overhand nemen. Gemeen, bluesy, vuil, schurend, en dan weet je dat je toch helemaal aan het juiste adres bent.
Derek & The Dirt gaat dit jaar op clubtour. Het zou mooi zijn om vader en zoon eens samen op een podium te hebben.
The Grave Brothers, uit Gent en Antwerpen, bestaan reeds twaalf jaar en zijn nu pas toe aan hun eerste volledige album. Er waren al wel een split-album met ‘Adios Pantalones’ in 2013 en een EP in 2009, maar voor het overige moesten de fans het stellen met de liveshows. Dat er zo weinig output is voor een band met een puike reputatie heeft er natuurlijk mee te maken dat de leden van The Grave Brothers tegelijk in tal van andere bands spelen, zoals Fifty Foot Combo, The Mudmen, Demented Scumcats en Speedball Jr.
Het genre dat The Grave Brothers brengen, laat zich nog het best omschrijven als cowpunkabilly. Het cow-element komt daarbij van de op alle tracks aanwezige banjo van Tijl Van Buuren die nu eens melodie en dan weer lead of solo’s toebedeeld krijgt. Om maar te zeggen dat die banjo echt wel tot het DNA van de band behoort en dat het niet even snel een sample of een gastrolletje is. Aansluitend komt er nog wat cowboy-pathos om de hoek loeren dankzij stoere drinkliederen (“Drunk” en “Blood, Beer & Fire”). Psychobilly is ook niet echt ver af (“Death Is A Gift” en “The Crow Road”) en de resterende gaten worden gevuld met flinke dosissen punk, garage, bluegrass en rockabilly.
Het moet gezegd dat deze Gents-Antwerpse band heel zorgvuldig tewerk is gegaan. Het geluid klinkt op elk moment perfect, elk instrument zit op de juiste plek in de mix en elke song heeft inzake songopbouw en lyrics meer dan voldoende vlees aan het been. Hoogtepunten daarin zijn “Snake Struck”, “Under Locks Key” en “From The Hills Up North”.
Het is dan op het eerste zicht jammer dat er ook twee covers aan boord worden gehesen, vooral als er eentje bijzit van de (softe) countryrocker Dwight Yoakam. Toch is de versie van The Grave Brothers van Yoakam’s “This Drinking Will Kill Me” inzake sfeer één van de hoogtepunten van het album. Wat ze doen met “Mother Of Earth” van The Gun Club is dan weer iets minder spectaculair, toch krijgen ze nog een pluim om die band even uit de vergeetput van de muziekgeschiedenis te halen.
Dit album is zo sterk dat het ook te genieten is voor wie doorgaans een hekel heeft aan bluegrass of psychobilly.
Er is niet zo heel veel te vinden over deze vierkoppige bende. Ze zijn jong en ze wonen ergens in Alençon (Frankrijk - Normandië). Ze hebben eveneens Kulpa Asso opgericht en dat is een soort van kunstencentrum of vereniging.
Vanuit deze ogenschijnlijk saaie regio (op het vlak van muziek, want toeristisch is het een trekpleister) komen ze met een frisse EP voor de dag. “Unborn” bevat vier snedige, frisse composities die tussen rock en metal liggen. Met een heel sterke zangstem. Die trekt het geheel echt nog een stukje de hoogte in. Hij zingt clean met zowel gevoel als potentie. Maar muzikaal zit het eveneens snor want de ritmesectie is haarscherp en de gitaren klinken potig. Het EP-tje is dan ook een slag in je gezicht.
Er verschijnen elke week rock- en metalplaten. Velen behoren tot de grijze middenmoot, maar deze valt op tussen de rest en komt boven die grijze middenmoot uit. Een band om te volgen in elk geval.
Lassen is een Noorse jazzmuzikant die nog in allerlei andere projecten bezig is of was. Ik denk dan aan Duplex, No 4, Harald Lassen & Bram De Looze… Die laatste werkte ook mee aan deze nieuwe plaat van Lassen. Bram De Looze is een Vlaamse jazzpianist die aan het gerenommeerde Lemmens Instituut afstudeerde. Daarna zat hij nog een jaar op de New School For Jazz and Contemporary Music in New York. Stian Andersen tekent hier voor de baslijnen en Tore Flatjord voor de percussie en drums.
Op ‘Eventyrer’ staan zeven tracks die goed zijn voor bijna veertig minuten muziek. Op “Alt Flyter” leidt vogelgezang de song in. Het is een lounge-achtige song waar vooral de piano en de saxofoon de honneurs waarnemen. ”Exstase” is een 10 minuten durende compositie. Het is een vrij ritmisch stuk, goed gedoseerd en met veel uitdagingen. “Kulturrus” is speelser. Het bevat wat vocals en interessante geluiden. Een heel genietbaar stukje. Zo krijgen we dus zeven tracks met afwisseling en oog voor ritme, compositie en melodie.
Een topplaatje voor wie van jazz houdt. De jazz hier is modern en redelijk laidback. Vrij toegankelijk naar
Jazz/Blues
Eventyrer
Lassen
Retro-space-surfrock is misschien een goede omschrijving voor wat Les Robots brengen. Dit duo Nederlanders wordt live uitgebreid tot een quintet, maar in de studio doen ze het dus met z’n tweetjes op allerlei instrumenten. De single “Big Trouble In Outer Space” is bijzonder leuk, met heerlijke retro-spacegeluidjes in de mix. Dat past prima bij de retro-robotpakjes die de band aantrekt voor de liveshows. Het doet een beetje denken aan Man Or Astro-Man?, maar waar die band al eens opschuift naar andere genres en thema’s, blijft Les Robots op deze single mooi binnen de lijntjes van de surf. Wel hebben ze dezelfde opzet: ze komen uit de ruimte en de bandleden hebben retorfuturistische pseudoniemen.
“Big Trouble In Outer Space” is ook gewoon instrumentaal, zoals toen veel vaker dan nu gebeurde. Met toen bedoelen we dan de periode van de 50’s en 60’s waaraan Les Robots openlijk schatplichtig zijn, zowel in geluid en instrumenten als in songopbouw.
Het B-kantje kreeg “Whiskas Watusi” als titel. Hier geen retro-space, maar lekkere laidback/loungy popcorn-surfrock. Vermakelijk en tot in de details helemaal juist, maar net iets minder spannend dan de A-kant. Meer Booker T & The MG’s dan Dick Dale.
Eén kleine opmerking: het artwork is minder retro dan wat pakweg Man Or Astro Man? of Messer Chups doen. Je kan van mening verschillen of dat nou echt moet of niet, maar als je dan maar een beetje retro doet, komt het allemaal niet mooi uit de verf.
Dit is nog maar de tweede single van Les Robots. Een volledig album is in de maak. Wij supporteren alvast dat Les Robots de troon van Man Or Astro-Man? kan overnemen.
Deze band maakt al 18 jaar instrumentale muziek. Ze zijn een begrip in hun genre. Het is een beetje een niche natuurlijk, maar dat maakt natuurlijk niet zoveel uit. Want goed gemaakte muziek blijft goed gemaakt ongeacht het hokje waarin ze passen. Wie de jaren ‘60 wil laten herleven moet hier zeker eens naar luisteren. Als je de muziek en de bandnaam hoort dan denk je eerder dat Mexico hun thuisland is. Maar dit betreft hier een 100% Belgische band en alles werd ook in eigen land opgenomen. Intussen bracht de muziek hen ongeveer in alle landen van Europa maar ook tot in Mexico (!) en California. En dat is niet zo verwonderlijk want hun muziek is echt wel goed. Leuke ritmes en veel variatie met Hammond, twang, etc.. . Echte feestnummers zijn het die je meteen naar het zonnige zuiden doen verlangen. Ze mixen elementen uit ska, rock n roll, 60’s surf, groove en nog zoveel meer. Dat levert boeiende songs op en het belangrijkste is dat het door die mix ook meer is dan een vintage 60’s surfbandje.
“A Hui Hou” is een lekker laidback nummer met heerlijke gitaarlijnen en andere versieringen. “Le Vélo” begint met de Rodania –tune alom gekend van de wielerwedstrijden. “Go Go GTO (Full Throttle)” is eerder traditioneler en doet mij wat denken aan The Raveonnettes. “Bird Poo” is ook interessant. Een aanstekelijk ritme als basis, met een gitaar die zou willen beginnen rocken. De vogelgeluiden worden nagebootst door het orgel. Zo krijgen we elf tracks die allen wel iets in petto voor de luisteraar hebben. Als je eens iets anders wil, dan kan ik je dit aanraden.
Aan de titel te horen zou je misschien in eerste instantie denken dat het hier een verzamelalbum betreft. Niets is minder waar, het is het nieuwste (negende) album van de in Keulen residerende Duitse band Lotus Feed. Een post punk band die ik al een tijd volg vanwege hun unieke stijl en interessante releases. Ook deze nieuwste worp die ditmaal via het zusterlabel van Manic Depression Rec, met name Icy Cold Records, uitkomt.
Voor deze releases hebben ze zich gefocust op thema’s die ons allemaal aanbelangen. Met name een roep voor eenheid, solidariteit en weerstand tegen de verrechtsing van de huidige maatschappij. Maar evenzeer het gevecht tegen innerlijke demonen, spiritualiteit en seksualiteit. Dat resulteert in vrij geëngageerde teksten en snedige post punk. Opener “Pressure” start meteen aardig met een uptempo en snedige song die ergens tussen darkwave en postpunk zweeft. “Bloom” die erop volgt gebruikt een aantal elementen die Killing Joke vroege soms hanteerde. Een hakkende gitaar, melancholische synths en een bevlogen zang. Een toptrack. Op enkele tracks temperen ze het tempo zoals op “Fail” (of “Daily Race”) waar sfeer plaats maakt voor snedigheid. Een introverte track waarbij de zanger terugkijkt op zichzelf. Een track die halverwege openbreekt. “Legacy” is een immense knoert van een song. Een stevige en hakkende ritmesectie zet de toon en trekt de rest mee. Op “Innocence” komen Peter Slabbynck en Red Zebra meedoen. Een song die misschien wat geïnspireerd werd door “Innocent People”. Alleen Lotus Feed kan daar een antwoord op geven. “Daily Race” begint met de echo van een gitaar zoals The Edge vroeger pleegde te doen. “Dying Sun”, “Resurrection” en “Shadows” zijn meer dan de moeite waard.
Lotus Feed heeft hier een postpunkalbum afgegeven waar vele bands in het genre niet aan kunnen tippen. Laat u meeslepen en begeesteren door deze viriele post punkers.
Nederlands 
Français 
