De Nederlandse band Moonstruck bestaat nog maar sinds 2015, maar aan de muziek is dat niet te horen. Ze zijn niet te verwarren met gelijknamige bands uit het verleden. Er was een melodic deathmetalband en er zijn nog hedendaagse bands onder die naam zoals een Zweedse metalband en een Amerikaanse band die hardrock speelt. Het is dus wel even zoeken op Spotify om de juiste Moonstruck terug te vinden.
Na een EP in 2016 hebben ze nu hun debuut uit. De invloeden van bands zoals Iron Maiden, Rush en vooral Queensrÿche zijn aanwezig maar ze maken er hun eigen ding mee. En we moeten het zeggen dat het goed klinkt. De zanger heeft een krachtige stem die uitstekend blendt met de muziek. De gitaren klinken vertrouwd, soms stevig en soms melodisch. De ritmesectie vormt een solide en stevig geheel. “Web of Deception” is een meteen een knaller van een opener. Op “Dark Medicine” trekken ze die lijn door. De zang- en gitaarlijnen zijn best catchy bij momenten. “Metamorphoses” is een echte progressieve track van elf minuten. Akoestische gitaren trekken de song op gang, de vocals vallen in. Daarna wordt de song een ballad. Uiteindelijk wordt de song helemaal opengebroken en bloeit die helemaal open. Er komt ook nog een mooi gitaarduel voorbij in de solo. Een prachtige track.
Ook afsluiter “The Assassin’s Blade” heeft een gelijkaardig songstructuur maar met een andere inkleuring. Hier zijn de piano, wat subtiele gitaartoetsen en andere sounds die de intro kleuren. Eveneens een geweldig mooie song.
De meeste nummers zijn vrij potig en uptempo zoals “Beyond Your Wildest Dreams”, “Moonstruck” etc… Enkel de lange en progressief gerichte tracks hebben enkele rustige passages in hun song zitten. Ook zo tijdens “The Observer Of Chaos” dat voortdurend wisselt tussen uptempo (zwaar rockend) en slow tempo (meer laidback en melodisch).
Moonstruck heeft een fantastisch debuut afgeleverd. Laten we zeggen dat ze dicht bij de NWHOBM aansluiten. Echt vernieuwende dingen ga je hier niet horen, maar wat ze brengen is echt van een hoog niveau. Ze slagen erin om hun eigen wereld op te bouwen in hun debuut.
Sylvain Texier ( Ô Lake ) is een Franse pianovirtuoos. Zijn muziek wordt omschreven als cinematic piano, een term die goed past bij zijn debuutalbum 'Refuge'. Sylvian haalt zijn inspiratie bij één van de beroemdste gedichten in de Franse literatuur '’The Lake'’ door Alphonse de Lamartine. We citeren: ''Sylvain Texier vond de inspiratie in één van de beroemdste gedichten in de Franse literatuur: «Het meer» door Alphonse de Lamartine. Met «Ô Lake» sluit de Franse componist opnieuw aan bij zijn contemplatieve passies, waar de thema's die hem dierbaar zijn, harmonieus worden verzameld. Hier wordt zijn fascinatie voor de natuur en zijn relatie tot het verstrijken van de tijd gecombineerd. Met een echte geluidspoëzie drijft de muzikant ons naar nieuwe prachtige kusten waar de woorden afwezig zijn, en hij biedt ons een aantal geruststellende stukken en rauwe emoties.''
Poëzie vertolkt in filmische muziek en niet in woorden? Dat is inderdaad de rode draad in deze heel breekbare en intensief rustgevende mooie plaat van Ô Lake. Vanaf die eerste song “Refuge” voelen we ons dan ook letterlijk wegdrijven naar andere oorden, daarbij is het aangewezen uw fantasie de vrije loop te laten. De beelden er dus zelf bij bedenken. Het is namelijk een heel filmische schijf geworden die inderdaad de fantasie prikkelt. Ondanks de sombere omkadering van songs als “Reveries”, “Portrait Of Solitude” en “Conversation” straalt er telkens een beetje hoop uit de verdovende mooie pianoklanken.
Fans van modern klassiek en een elektronisch geluid, van Ólafur Arnalds, Ben Lukas Boysen, Jon Hopkins, Brambles en, natuurlijk, Nils Frahm zullen in deze knappe, heel fragiele schijf, hun gading vinden. Het is dan ook niet zozeer de songs afzonderlijk die er voor zorgen dat we met meerdere kroppen in de keel een traan wegpinken van innerlijk genot.
Het is het totaalplaatje dat belangrijk is bij deze plaat. Wij legden even alles stil rondom ons, en lieten ons - met de ogen dicht - gewillig meedrijven over die magische golven van innerlijke rust en stilte die Ô Lake ons aanbood. De man is dus niet enkel een pianovirtuoos, hij weet ook perfect de emoties van de luisteraar aan te spreken in een breekbaar concept dat harten breekt.
Elektro/Dance
Refuge
Ô Lake
Patchrock & Night-Night records
Rosalyn is het zijproject van Frédéric Aellen die daarnaast voornamelijk bezig is met The View Electrical. Je moet eens hun debuut ‘Roseland’ checken, een pareltje. Rosalyn ontstond vlak na het maken van ‘Heiligenstadt’. Dat was ergens eind 2017-begin 2018. Hij voelde de drang om iets totaal anders te maken. Iets introverts, intiemer en akoestisch. Zo begon hij eraan met enkel zijn gitaar en een laptop. Hij ontdekte de software garageband en dat was zijn redding aangezien hij er niet meteen in slaagde om een band op poten te zetten voor zijn zijproject.
In de zomer van 2018 sloot hij zich op in de No Sun studio’s met zijn View Electrical-kompaan Raul Bortolotti om aan songs te werken. Het is niet helemaal akoestisch geworden; er zijn namelijk ook wat elektrische gitaren en piano te horen. Uiteindelijk had hij maar liefst zestien gevoelige songs klaar. Het thema in de meeste songs ging over tragische of getraumatiseerde vrouwenfiguren.
Op ‘Single Mother’ krijgen we al een voorsmaakje van het album ( ‘All Your Silences’) . Vier songs waarvan “Single Mother” en “Laura” het meest naar indiepop en folk neigen. Een beetje de Zwiterse variant van Milow, maar dan met iets meer diepgang. Op “Broken Again” krijgen we weidse gitaargeluiden. “Rusty” wordt voornamelijk door piano ondersteund. Het is een eerder donkere song en iets minder toegankelijk dan de andere.
Deze voorbode doet het beste verhopen voor het komende album in het voorjaar. Wie fan is van The View Electric zal dit ook weten te waarderen. We mogen het niet zeggen, maar de songs hier hebben toch veel weg van die bij The View Electric. Alleen is het soberder verpakt.
SOAR is een Schotse blackmetalband, met invloeden uit de Keltische folk en uit Schotse mythes, opgericht in 2013 door Andy Marshall. We citeren: ''Een unieke expressieve benadering die diep induikt in lyrische thema's gebaseerd op literatuur, landschappen, geschiedenis, verdriet, de natuur en de majestueuze bergen van zijn vaderland''.
SOAR brengt een nieuw meesterwerk uit waar Keltische folk weer perfect wordt verbonden met intensieve symfonische black metal. We namen 'Forgotten Paths' onder de loep en doken onder in de meest donkere gedachten, waaruit we niet meer wilden of konden ontsnappen eens in trance gebracht.
De best lange duurtijd van songs als “Forgotten Paths”, “Monadh” en “Bròn” - afklokkend rond tien tot twaalf minuten - zijn zelfs een meerwaarde in het geheel. Langzaam maar zeker grijpt SOAR je bij de keel, knijpt die al even traag dicht en laat niet meer los tot je tot bloedens toe geslagen uw eigen demonen strak in de ogen kijkt. SAOR bezorgt je een intensieve, donkere trip in deze landschappen en bossen. Daarbij valt de gestroomlijnde instrumentale aankleding op. Maar het is die bijzonder griezelige grafstem van een vocalist die klinkt als een demonische wezens uit eveneens voornoemde mythische verhalen, die ons naar adem doet happen, terwijl we baden in het angstzweet op een koude winteravond. Of althans, zo voelen elk van die songs aan.
De absolute echte reden waarom we zo onder de indruk zijn van deze schijf is dat SOAR geen typische blackmetalplaat uitbrengt, maar wel die donkere kant van die muziekstijl zodanig brengt dat het aanvoelt alsof je in een donkere mist bent terecht gekomen. Griezelige geluiden vanuit alle uithoeken van het bos komen je tegemoet en laten je verweesd achter. Met de waanzin in de ogen hoor je niet alleen het ritselen van de bladeren, maar eveneens een stem uit het duister. Een geschreeuw van demonische wezens die het duidelijk niet goed met u menen.
Daardoor is 'Forgotten Paths' een topplaat geworden die pure black metal perfect verbindt met mythes, folklore en absolute duisternis. Op een zodanig intensieve wijze dat je eens dat bos binnen gestapt, er niet meer uitgeraakt tenzij compleet waanzinnig geworden van pure angst. En dat is hoe we onze boterham met symfonische blackmetal nog het liefste verorberen.
Quentin Sauvé kent iedereen wel als een bandlid van de post-hardcoreband Birds In Row, met wie hij deze zomer nog op tour ging met Neurosis en Converge. De Franse artiest bracht zijn eerste solo-album op de markt: 'Whatever It Takes'. Een heel persoonlijke, pakkende folkschijf die een heel andere zijde laat zien en horen van deze klasbak.
Vanaf de eerste song, “Dead End”, krijgen we dan ook een vrij emotionele trip aangeboden waar een lach en een traan perfect met elkaar zijn verbonden. Want dat is toch uit het leven van iedereen gegrepen? Ook uit dit van Sauvé zo blijkt uit de teksten. Bitter klinkt het echter nooit, eerder doet de man een warme gloed van melancholie en weemoedigheid over jou neerdalen die je hart tot innerlijke rust brengt. Begane wegen worden verder bewandeld op “Half Empty Glass” en “People To Take Care Of”, waarover Sauvé het volgende zegt: ''People To Take Care Of" is a song about my grandparents and our family vacation home in the country side where we used to spend a lot of time, holidays and all."
Sauvé maakt ook duidelijk dat hij de positieve kant van dat eventuele verdriet uit de doeken wil doen op deze schijf. Daar slaagt hij dus volledig in, want tussen het wegpinken van een traan door bezorgt hij je een glimlach op de lippen terugkijkende op een rijkelijk verleden. Daar kan “Bad News Bearers” niets aan veranderen. De songs ademen diezelfde sfeer uit als wanneer je bladert door het familiefoto-album en je dan die vergeelde foto vindt van je lang overleden grootvader of grootmoeder. Een foto die je gegarandeerd toch even verdrietig zal maken, maar waarbij je vooral terugkijkt op die mooie en onvergetelijke momenten die je met deze mensen hebt doorgebracht. De boodschap is duidelijk: het is nooit verkeerd eens terug te keren naar je verleden, daar even bij stil te staan en door te gaan met het leven.
Gelukkig trapt Quentin Sauvé niet in de val om zijn songs saai of al te zeemzoetig te laten klinken. Het gaat altijd de boeiende en doorleefde weg op, alsof hij je meeneemt naar zijn verleden en je confronteert met het jouwe. Zonder al te klef te gaan klinken, maar eerder door je te overstelpen met weemoedige gedachten die je een krop in de keel bezorgen. De missie om even terug te keren naar zijn verleden en de aanhoorder daarvan een onderdeel te laten zijn? Daarin is Quentin Sauvé met dit knappe conceptalbum met brio geslaagd.
Tracklist: Dead End (3:00); Half Empty Glass (4:25); People To Take Care Of (4:17); Love Is Home (3:59); Ghosts (4:05); Selfless (2:53); Bad News Bearers (4:03); Riddled (5:21); Disappear (5:30)
Steel Panther, het is een band die de controverse niet schuwt. De laatste jaren kregen ze zowel fans (vooral mannen) als tegenstanders (vooral vrouwen) bij. Dit is uiteraard te wijten aan de vrouwonvriendelijke en schunnige teksten van het Amerikaanse viertal. The Pussy Melter Pedal van gitarist Satchel zorgde vorig jaar nog voor een feministische golf van verontwaardiging en bijgevolg extra naamsbekendheid voor de karikaturale glamrockers.
Afgelopen zaterdag stonden Michael Starr (zang), Lexxi Foxx (bass), Stix Zadinia (drums) en Satchel (gitaar) met hun nieuwe tour ‘Sunset Strip Live’ in een uitverkochte Mast in Torhout. De titel van de tour verwijst naar de plaats waar het voor de band allemaal begon: de Sunset Strip te Las Vegas. Hier traden ze vroeger op als een covergroep van de betere glam- en hairmetal. In Torhout kregen we dus niet enkel eigen hits voorgeschoteld, maar ook enkele evergreens uit de rockwereld. Dat het grootste deel van het publiek naar De Mast afgezakt was om een stevig feestje te bouwen bewezen de talrijke foute outfits en een gemolesteerde sekspop.
Nadat Gus G. en Dj Matt Stocks het publiek aardig opwarmden, stak Steel Panther het vuur aan de lont met de klassieke opener “Eyes of a Panther”. Het was duidelijk dat de leden er veel zin in hadden, hoewel het einde van de Europese tour in zicht was. Na twee liedjes en een lange inleiding kregen we de eerste covers voorgeschoteld, namelijk “You Really Got Me” van The Kinks en “Jump” van Van Halen. Het moment dat op het meeste bijval kon rekenen was toen Starr verkleed als Ozzy Osbourne een akelig accurate versie van “Crazy Train” zong.
Tijdens deze show geen “17 Girls in a Row”, maar dat betekende niet dat er naar het einde van de set toe geen uitbundige schare vrouwen op het podium te zien was. Deze keer was die eer weggelegd voor de Def Leppard cover “Pour Some Sugar on Me”. Afsluiter van de avond was “Gloryhole”, dat luidkeels meegekweeld werd door jong en oud.
In het recente verleden kreeg de band vaak als kritiek dat er teveel uit hetzelfde grappenvaatje getapt werd en te weinig muziek gespeeld werd. In Torhout werd duidelijk dat dergelijke kritiek grotendeels voor dovemansoren geuit werd. Steel Panther leek opnieuw de standaard vuilgebekte stand-up comedy show te geven maar deze keer met een iets gevarieerdere muzikale omlijsting. Ondanks de hoge amusementswaarde dreigt er dus toch wat sleet op de formule te komen.
Op de setlist: Eyes of a Panther – Goin’ In The Backdoor – You Really Got Me – Jump – Fat Girl – Asian Hooker – Poontang Boomerang – Kickstart My Heart – Crazy Train – Guitar Solo – Party All Day (Fuck All Night) – Pour Some Sugar On Me – Livin’ On A Prayer – Community Property – Death To All But Metal – Gloryhole
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/73-de-mast-torhout/steel-panther-16-02-2019
Organisatie: Vzw Strike Torhout + Biebob
Audi, Mercedes, BMW, Volkswagen of Porsche. Subtiel, stevig, sportief, kwalitatief of keihard. Elk zijn merk, elk zijn eigen karakteristiek. Eén voor één ook een toonbeeld van de overbekende Deutsche Gründlichtkeit; merken die getuigen van gedegenheid, ambacht en een zeer lange staat van dienst. En op zo’n lange staat van dienst kan al eens een heel klein beetje roest zitten. En laat het voorafgaande net ook allemaal van toepassing zijn op de zaalconcertpassage van Paul Kalkbrenner in Vorst Nationaal.
Met deze keer een sportshirt met opschrift München 1974 (een verwijzing naar de gewonnen Eurocupfinale van Bayern München tegen Atletico Madrid in, jawel, Brussel in dat jaar), zijn sneakers-met-print die de helft van de tijd het grote zwart-wit scherm achter de dj vullen en een enorme glimlach op zijn gezicht start de Berlijnse dj onder blauw-paarse minimalistische horizontale en verticale belichting rustig zijn show op met “Part 8” van zijn laatste album ‘Parts of life’.
Ook al begint dit concert bijna absurd vroeg, net na half negen en na een intro van een half uur durende film, heb je instant het gevoel dat je ettelijke uren later met een Duitse auto zonder trajectcontrole de Autobahn op raast. Want zo voelt de muziek van Paul Kalkbrenner : een nachtelijke soundtrack waar je in de repetitieve kadans van de tarmac en een blik op oneindig op meedeint. De artiest geeft ieder liedje voldoende tijd om het te laten groeien. Hier geen razendsnelle drops, bombastisch vuurwerk of schreeuwerige confettikanonnen zoals bij het door de Duitse dj verfoeide EDM, wel een zee van ruimte die Paul Kalkbrenner gretig gebruikt om zijn assemblages ingenieus aan mekaar te koppelen. Met zeer simpele en kundige overgangsmomenten krijgt het publiek in een half uur “Battery Park”, “Part 3”, “Wir werden sehen” en “Part 2” op een mooi aan mekaar gesmeed presenteerblad vers opgediend.
Dat publiek draagt Paul Kalkbrenner dankbaar op handen : iedere mijlpaal uit de carrière van de dj wordt bij de eerste herkenning enthousiast onthaald. En datzelfde publiek laat eigenlijk ook liefdevol toe dat de muziek op sommige momenten op een implosie afstevent. Vooral op de meedaverende tribunes krijg je minutenlang enkel de keiharde beats te horen en zakt de signature melodie waar Paul Kalbrenner zijn faam mee maakt volledig weg.
Vooral na de mix van “Mad world” op drie kwartier in de set is er een half uur waar het zelfs even op de horloge kijken is met de vraag hoe lang dit nog duurt in het achterhoofd. Past de muziek van Paul Kalkbrenner in een zaal als Vorst Nationaal ? Maakt de dj niet te veel een spreidstand tussen dj-set en een klassiek zaaloptreden waardoor de dj aan frisheid inboet en een beetje metaalmoeheid toont?
Gelukkig is er licht op het einde van de tunnel met het ingenieuze en milder gebrachte “La Mezcla” en is er zelfs een kwartier later sprake van een hitsige mini dj-set. Vanaf dat moment is het ook duidelijk dat het einde van het concert eraan komt, met regelmatige stiltes tussen de tracks waarbij de dj grijnzend het publiek dankt.
Na de platinumhattrick “Sky and sand”, “Feed your head” en “Aaron” sluit Paul Kalkbrenner mooi om 23 uur stipt het concert af. Ja, die Duitsers, die zijn naast gründlich dus ook zeer pünktlich.
Organisatie: Live Nation
Yo La Tengo, een band die al 3 decennia lang weet mee te gaan en zich telkens toch weer durft vernieuwen. Niet enkel plaat-gewijs, ook live doet de band telkens net dat tikkeltje anders. Wie al vaker naar een Yo La Tengo-concert geweest is, weet dat ze nooit dezelfde setlist te horen zullen krijgen. En dat siert, want uiteindelijk weet je nooit wat je te wachten staat.
Zo was dat niet anders afgelopen zaterdag in de l’Aéronef in Lille. De Amerikanen hadden 2 sets voor ons voorbereid. Eentje om de avond rustig mee te beginnen en vervolgens een om de avond scheurend mee af te sluiten.
Hun eerste deel van de avond noemden ze zelf de ‘quiet’ set. Niet dat deze persé heel stil was, maar laat ons zeggen dat in vergelijking met deel 2 onze oren iets meer gespaard werden. Beginnen deden ze met het nummer “You Are Here”, het intro nummer uit hun laatste plaat ‘There’s a riot going on’. Het publiek in de zaal dad het, toen de lichten uitgingen, nog wat moeilijk had om te zwijgen, werd vanaf het begin van dit nummer zodanig meegezogen dat praten geen optie meer was. Ook “What Chance Have I Got”, “Ashes”, “She May She Might” en “Here You Are” komen uit hun laatste plaat en kregen ook een plekje in de quiet set.
Behalve nieuwe nummers werden er in het eerste deel van de avond ook oude nummers gestoken, o.a. “Black Flowers” en “Can’t Forget”.
Voor het tweede deel van hun set koos Yo La Tengo voor iets meer uptempo nummers. Openen deden ze met een ode aan Michael Hurley door een cover te brengen van zijn nummer ‘Polynesia #1’. Nadien volgden onder andere “Here To Fall” en “Shaker”. Op “Stockholm Syndrome” kreeg zelfs gitarist James de kans om zijn zangtalent aan de l’Aéronef te tonen. Met onderscheiding geslaagd, als je het ons vraagt.
In deel twee werden ook nog eens 2 nummers van hun laatste langspeler gespeeld, “For You Too” en “Shades Of Blue”. Iets rustiger dan wat we verwacht hadden in een ‘Loud Set’, maar ze konden ons toch nog steeds bekoren. Deel 2 eindigen deed Yo La Tengo met “I Heard You Looking” een nummer dat live zo een 10 minuten duurde en scheurde als geen ander.
Het publiek, wat trouwens gedurende heel de show al razend enthousiast was, kreeg maar niet genoeg van deze 3 indie-goden en smeekten met een lang applaus om meer. Zelfs nadat de lichten in de zaal aan gingen applaudisseerden de meesten nog waardoor Yo La Tengo besloot toch nog eens terug te komen.
De bisronde bestond uit 3 covers. “Swallow My Pride”, een cover van The Ramones, “Griselda”, een cover van The Holy Modal Rounders en het wondermooie “By The Time It Gets Dark” van Sandy Denny.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/yo-la-tengo-16-02-2019
Organisie: Aéronef, Lille
Even leek het erop alsof Paul Collins een grote ging worden toen hij eind jaren ‘70, begin jaren ‘80 twee knappe platen vol sprankelende power pop (‘The Beat’ en ‘The kids are the same’) uitbracht bij CBS, één van de allergrootste platenmaatschappijen. Helaas bleef een echte doorbraak uit en deemsterde Paul Collins in de loop der jaren steeds verder weg. Af en toe probeerde hij het nog eens maar het duurde tot 2014 vooraleer hij gerehabiliteerd werd dankzij ‘Alive Naturalsound Records’. Intussen heeft hij al drie albums gemaakt voor dat label en rijgt hij de ene tour aan de andere. Zo belandde hij zaterdag voor de derde keer in nauwelijks evenveel jaar tijd in Den Trap.
Een goedgeluimde Paul Collins trapte zijn set af met “Dreaming” een nummer uit ‘The kids are the same’. En net als de vorige keren kwam ook nu het leeuwendeel van de songs uit die twee eerste platen, gelukkig maar. Zijn stem is zeker niet immuun gebleven voor corrosie maar zijn ongebreideld enthousiasme en de stevige begeleiding (bassist Paul Stingo en drummer van het eerste uur (!) Michael Ruiz) compenseerden dat ruimschoots. Bovendien bleek hij ook nog een aangenaam causeur die ons enkele pittige anekdotes uit zijn beginperiode vertelde. Uiteraard moest ook de nieuwe plaat, ‘Out of my head’, gepromoot worden en niet alle nummers daaruit waren even sterk. “Killer inside” kon me nog bekoren maar “Tick tock” had de impact van een vallend blad en zo zaten er nog een paar mindere broeders tussen. Beste song vond ik “On the highway”, dat een stuk bluesier klonk dan destijds.
Hét hoogtepunt kwam evenwel uit totaal onverwachte hoek toen de baas van het etablissement de vocals van “Rock ‘n roll girl” voor zijn rekening mocht nemen en zo zijn niets vermoedende vrouw, Nina, op een wel heel origineel verjaardagscadeau trakteerde. En de man deed dat werkelijk voortreffelijk, inclusief een wijdbeense metalpose. Zelfs de nogal talrijk aanwezige lallende drankorgels hielden het toen enkele minuten stil.
Het bekendste nummer spaarde hij tot helemaal op het eind: “Hanging on the telephone”, vooral bekend van Blondie maar origineel van The Nerves, Collins’ eerste groepje waarin ook Jack Lee, die het nummer schreef, en Peter Case zaten.
Urgent is hij allang niet meer maar de ongekroonde ‘king of power pop’ bezorgde ons toch weer een heerlijk nostalgische trip.
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
Twintig jaar. Dat is een hele tijd. Dit jaar bestaat Triggerfinger twintig jaar en dat is een prestatie op zich voor een band, maar het trio is meer dan gewoon een band. Triggerfinger is een begrip in de Belgische muziekwereld. Het trio – strak in pak – hebben verschillende hits op hun naam staan. “All This Dancin’ Around” en “Is It” zijn er slechts twee. De band staat er ook om bekend niet vies te zijn van covers. Toch heeft de groep rond Ruben Block, Lange Polle en Mario Goossens niet altijd succes gekend. Lange tijd speelden ze in de kleinste en vuilste café’s. Ooit stond het trio op te treden voor één militair, maar dat is verleden tijd. Deze week staat Triggerfinger maar liefst vier keer in De Roma. Vier keer hangt het bordje ‘Uitverkocht’ boven de deur.
Triggerfinger betreedt het podium wat later dan verwacht en nemen hun wapens te hand. Ruben Block draagt een pak met vijftig tinten groen en ook Goossens en Den Polle verschijnen in pak. Uiteraard. Ook de vierde musketier verschijnt met gitaar ten tonele en de veldslag kan beginnen. “I’m Coming For You” geeft het startschot van de avond. Niet meteen het schot in de roos, maar er volgen al snel meer nummers. Er wordt stevig doorgespeeld en na een half uur klinkt de eerste ‘Hallo’. ‘We spelen tot het zweet op ons hoofd staat, dan zeggen we ‘hallo’ en we spelen verder’. Het energiepijl ligt op dit moment op het podium nog hoger dan in de zaal. Maar de drie musketiers zijn nog maar begonnen.
Triggerfinger heeft na een carrière van twintig jaar veel kruid om te verschieten. Dat doen ze ook. We krijgen van alle albums een reeks nummers te horen. Dit betekent ook een hele hoop nummers uit de periode waarin Triggerfinger nog niet bekend was bij het grote publiek. Het publiek is dus niet altijd even geboeid, maar drummer Mario Goossens weet ze op de juiste momenten op te zwepen. Hetzelfde gebeurt als frontman Ruben Block tijdens korte gitaarsolo’s naar de rand van podium komt. In het begin zat er nog niet veel beweging in de zaal, maar Triggerfinger brengt daar verandering in. Stil staan is onmogelijk tijdens nummers als “All This Dancin’ Around”. Ook tijdens “Funtime” van Iggy Pop worden de benen nog een allerlaatste keer los gesmeten.
“Funtime” is trouwens niet de enige cover van de avond. Onder andere Rihanna en The Scabs vinden ook hun weg naar De Roma. Eén van de hoogtepunten is ongetwijfeld “I Follow Rivers”. De Lykki Li cover zit boordevol intensiteit tijdens de opbouw naar de climax van “My Baby’s Got A Gun”. De spanning was te snijden tijdens het gefluit van Ruben Block. De veldslag van de Drie Musketiers kent spanning, momenten waarop alles werd gegeven en ook momenten waar een lossere ludieke sfeer in de zaal hing.
Tijdens de bisronde gaan de mannen zelf naar popmuziek toe. Om maar te zeggen dat we veel verschillende Triggerfingers te horen kregen.
Triggerfinger speelde meer dan twee uur de beste nummers uit hun carrière. Het duurde even tegen dat de set goed op gang kwam, maar er werd op het einde toch goed bewogen in de prachtige Roma. Er zijn momenten waarop er luid en hard wordt gesleept, op andere momenten was de spanning te snijden en wat later bevinden we ons in een dancing. Een avond vol variatie met de mannen in het pak. Niet alle nummers weten ons evenveel te boeien, maar tijdens andere songs hingen we aan de lippen van Ruben Block. De Drie Musketiers hebben niet elke veldslag gewonnen, maar de oorlog wel.
Setlist: I’m Coming For You - First Taste - Lit It Ride - Short Term Memory Love - By Absence Of The Sun – Soon - Big Hole - Flesh Tight - My Baby’s Got A Gun/I Follow Rivers (Lykke Li cover) - Off The Rack - Robbin’ The Liquor Store (The Scabs cover) - Man Down (Rihanna cover) - On My Knees – Colossus
Drum Solo
All This Dancin’ Around - Is It- It Hasn’t Gone Away - Perfect Match - Bring Me Back A Live Wild One - Need You Tonight (INXS cover) - Funtime (Iggy Pop cover)
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Al bijna drie jaar tourt Italiaans meest gerenommeerde orkestleider Europa rond met zijn ‘60 years of Music tour’. Ennio Morricone weet van geen ophouden. Alleen de grootste helden in de muziekwereld komen maar liefst vier keer naar België met bijna exact dezelfde tournee. Twee maal het Sportpaleis, één maal Paleis 12 en ook nog het openlucht concert op het Sint- Pietersplein in Gent niet te vergeten. Het Sint-Pietersplein, dat mocht toch niet ontbreken voor deze grote ster uit Rome. Straks nog een aantal concerten in zijn geliefde Italië en dan zou het voorbij moeten zijn voor de inmiddels 90-jarig Ennio Morricone. Al weet je natuurlijk nooit.
Hier en daar al wat klachten horen erbij voor een man van zijn leeftijd maar het moet gezegd zijn, weinigen hebben het hem voor gedaan. Bijna twee uur vol passie samen op het podium met het Tsjechies Symfonisch orkest samen met het 72 koppig koor Fine Fleur Choir. Van “The Battle of Algiers” tot “The Hateful Eight” een verschil van 55 jaar. In die periode zijn de meesterwerken van Ennio niet meer bij te houden en bijgevolg barst de prijzenkast inmiddels uit zijn voegen.
Om dan een setlsit samen te stellen voor bijna twee uur is al een kunstwerk op zich. Begin met “The Dream Go On” was voor de hand liggend. Natuurlijk mogen de samenwerkingen met zijn boezemvriend Sergio Leone niet ontbreken. “The Good, the Bad and the Ugly” en “Once upon a time in the West” zijn klassiekers, net zozeer als “The Ecstacy of Gold” met de Zweeds Italiaanse sopraan Sussana Rigacci. Maar het is meer dan die ‘spaghetti westerns’ alleen, daarom kan hij zich daar wel eens druk om maken. En gelijk heeft hij misschien wel. Het is de kunst als toeschouwer om te achterhalen welk geluid van welk instrument afkomstig is. Bij “The Working Class Go To Heaven” is het onwaarschijnlijk welke diversiteit van geluiden je kan creëren. “La luz Prodigiosa” werd vocaal kracht bijgezet door Dulce Pontes. Net zoals later bij “Abolisson” zorgde ze voor meer drama en kracht bij de nummers. Terwijl we bij “Gabriels Oboe” moesten denken aan een kabbelend beekje.
Om maar te zeggen dat we diversiteit gehad hebben van rust naar opbouwende hoogtepunten, hedendaagse invloeden met gitaar en drum, drama en vooral veel passie. Heel veel passie. Net zoals bij zijn goede vriend Quentin Tarantino, die zou stoppen na “The Hateful Eight” maar ondertussen bezig is aan de afwerking van “Once upon a time in Hollywood”. Met filmmuziek van… de Maestro!!
Organisatie: Greenhouse Talent
Donder is een trio talentvolle jazzmuzikanten die met hun debuut 'Still' - helemaal in eigen beheer - in 2016 heel hoge ogen gooiden. De band hoort zonder schroom thuis in het rijtje van bijvoorbeeld De Beren Gieren, SCHNTZL of Steiger, eveneens opkomende jazztalenten die het genre nieuw leven inblazen en heruitvinden. De lovende recensies in binnen- en buitenland over dit debuut zijn daar het levende bewijs van. De band nam in 2017 deel aan de STORM!contest en werd daar eveneens met lovende woorden overladen. Ondertussen zijn we 2019 en bracht Donder een nieuwe schijf uit: 'Keukenpraat'. Eentje die eigenlijk al vorig jaar op de markt verscheen, maar gezien de status van deze topband in het jazzgebeuren -en tot ver daarbuiten- ook zoveel maanden later de nodige aandacht verdient.
Harrison Steingueldoir op piano, Stan Callewaert op double bass en Casper Van De Velde op drums leggen de lat dan ook vanaf die eerste song enorm hoog. “Dinosaurus 1” komt op een intieme, verstilde wijze binnen en dan zijn we vertrokken voor wat een trip is die je gemoed tot innerlijke rust zal brengen. Geluidsmuren afbreken daar doet de band niet aan, maar een gevoelige snaar raken op een zeer intensieve en enorm intimistische wijze, dat weer wel. Op hetzelfde elan gaat Donder door op daarop volgende - vaak korte - songs als “Don't Stop, It Feels Like Paradise”, “Tuimelen”, “Nostalghia” of “Alpeis”. De duurtijd ligt telkens tussen één minuut en dertig seconde tot één lang nummer van meer dan vijf minuten: “Alphabet Town”.
De verdovende pianoklank knoopt perfect aan bij drumpartijen die aanvoelen alsof een zachte hand je hart raakt waardoor de pijn prompt verdwijnt. Waarna een contrabasgeluid dan weer eerder aanvoelt als een deken tegen de koude nachten. De muzikanten vullen elkaar bovendien blindelings aan en doen er alles aan om de aanhoorder te hypnotiseren. In tegenstelling tot wat de bandnaam doet vermoeden komt er geen gedonder of bliksem aan te pas. Of het moet de beeldschone samensmelting zijn tussen drum, adembenemende mooie piano en contrabas die een kortsluiting doet ontstaan in je hersenen, waardoor je daadwerkelijk begint te zweven naar heel andere oorden, ver verwijderd van de harde realiteit van het leven.
In deze circa dertig minuten lange weemoedige trip die je ziel doet bloeden, raakt Donder niet één maar veel verschillende gevoelige snaren. Zoals een bladzijde omslaan in het leven belangrijk is om de volgende stap te kunnen zetten, is het aan te raden deze parel van een schijf in zijn geheel te beluisteren. Want elke song sluit zo perfect op de volgende aan, dat het eerde het totaalpakket is dat ons ontroert en ons hart diep beroert. Eens gegrepen door zoveel weemoed en intensiviteit tot intimiteit is geen weg terug meer mogelijk. Het enige minpunt? Donder maakt zodanig intensieve mooie muziek dat je uit die wereld niet meer wil ontsnappen. Meer nog, de koude wind en regen bij het buiten gaan voelen we dankzij deze hartverwarmende trip in eerste instantie zelfs niet meer. Want Donder is erin geslaagd binnen die dertig minuten een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Indrukwekkend!
Tracklist: Dinosaurus 1 (03:45), Don't Stop, It Feels Like Paradise (01:28), Alphabet Town (05:36), Tuimelen (01:27), Keukenpraat (03:10), Nostalghia (01:28), Paul, Dancing (04:04), I Remember Oranges (03:09), Izgnanie (03:54), Alpeis (02:00), Ekster (03:34).
Blues/Jazz
Keukenpraat
Donder
Ik zou graag deze recensie willen beginnen met een rechtzetting. Toen we Earupt aan het werk zagen op Pluto Metal Fest eind vorig jaar schreven we daarover: "De band brengt zijn debuut 'Elements' op de markt en liet op Pluto Metal Fest al eens in zijn kaarten kijken:" Die informatie blijkt dus niet te kloppen. Earupt, opgericht in 2007, bracht reeds in 2014 zijn eigenlijke debuut op de markt: 'Belief/Relief'. Bij deze mijn excuses voor het misverstand. Ondertussen bleef de band noest aan de weg timmeren. Opvolger 'Elements' wordt opnieuw in eigen beheer uitgebracht.
De eerste song, “Shedding Skin”, geeft al de toon aan. Verschroeiende, lekker aan de ribben klevende riffs klieven als een botte bijl door je vege lijf. Gerugsteund door een gestroomlijnd drumsalvo blijkt echter vooral de energieke en hoogstaande vocale aankleding de ultieme kers op de taart te zijn. Een lijn die Earupt doortrekt over het volledige album. Zowel “Bloodstain”, “Hooked On Life” als “Bareknuckle Fight” zing je prompt uit volle borst mee, en zorgen ervoor dat je hevig headbangende, bij voorkeur met de vuist in de lucht, overgaat tot een potje luchtgitaar spelen. De band combineert trouwens zowel groovy metal als grunge met vette knipogen naar bijvoorbeeld blues. En schotelt dus een heel gevarieerde schijf voor die elk beetje liefhebber van grunge tot aanstekelijk potje metal en hardrock over de streep zou moeten trekken.
Het meest opvallende: na al die jaren hoor je een band waarbij alle bandleden duidelijk dezelfde kant uitkijken. 'Elements' is een schijf waar puur technisch dan ook geen speld valt tussen te krijgen, alles zit perfect in elkaar. Maar gelukkig blijft de spontaniteit en het spelplezier ook overeind. Wij zijn vooral onder de indruk van die bijzonder veelzijdige stem van zanger Rik, die over een stembereik beschikt waardoor de geluidsmuren gaan trillen. Echter is het vooral de samensmelting tussen al die verschillende elementen en het aanbieden van een plaat waar snelheid en rustmomenten elkaar in een razend snel tempo opvolgen dat ons het meest over de streep trekt. Ook bij de daaropvolgende songs, “Elements”, “Rebellion” en afsluiter “Heatwave” worden vooral de nekspieren aangesproken en bezorgt Earupt ons de ene na de andere oorgasme.
Wij waren op Pluto Metal Fest al overtuigd van de heren hun kunnen, op 'Elements' zet Earupt enorm veel stappen voorwaarts om door te breken naar een heel ruim publiek binnen het typische groovemetal- en grungegebeuren. We krijgen een aanstekelijke, groovy en catchy schijf voorgeschoteld die goed in het gehoor ligt en heel toegankelijk en gevarieerd klinkt waardoor je de songs prompt begint mee te brullen, zelfs na één luisterbeurt. Maar vooral blijkt deze schijf een pareltje van een plaat te zijn die van begin tot einde aan je ribben blijft kleven.
Tracklist: 1. Shedding Skin 5:30, 2. Bloodstain 4:19, 3. Hooked On Life 5:14, 4. Bareknuckle Fight 3:52, 5. Elements 6:19, 6. Rebellion 5:11, 7. Writings On The Wall 3:56, 8. Broken Wings 6:49, 9. Heatwave 4:23.
Steven Borgerhoff, de helft van het uitgeversduo Borgerhoff & Lamberigts, wachtte tot zijn 43 om zijn eerste muziekalbum uit te brengen. Het was wellicht nooit de bedoeling om die songs echt op de markt te brengen, maar gelukkig heeft Steven zich kunnen laten overhalen door bevriende muzikanten. Er was dan ook een duwtje in de rug nodig om deze plaat tot stand te laten komen, en dat duwtje kwam van Luuk Cox (Stromae, Tim Vanhamel, Girls In Hawaii) die Borgerhoffs pad kruiste. Cox selecteerde negen songs uit de honderden demo’s die al jaren stof lagen te vergaren en produceerde ook het album. ‘The Long Now’, het eerste album van SJ Hoffman, een anagram van Steven Borgerhoff zijn voornamen en achternaam. De muziek is geheel van SJ Hoffman zelf, de teksten schreef hij samen met Joe Hamill, de frontman van de Britse band Cattle & Cane.’The Long Now’ werd tussen november 2016 en februari 2018 opgenomen in de ICP Studios in Brussel waarbij SJ Hoffman kon rekenen op de muzikale steun van o.m. Mickey Rowe (de muzikale rechterhand van Noel Gallagher, piano en synths), Arnout Hellofs (Hooverphonic, drums), Seb Leye (Delvis, Slow Pilot, elektrische gitaar) & Ilse Goovaerts (beter bekend als Neeka, backing vocals). Steven Borgerhoff nam de vocalen en de akoestische gitaren voor zijn rekening. Het eindresultaat mag er zijn, maar heeft duidelijk meerdere luisterbeurten nodig. Op zich is dat echter geen overkomelijk probleem uiteraard.
Toen we Steven vroegen hoe hij zijn muziekstijl zelf zou omschrijven vertelde hij ons: ''Very singer-songwriter. Ik wilde vooral de breekbaarheid van muziek naar voor brengen''. Daarin slaagt Steven al met “Again (Spirit Of Eden)”, een heel intens mooie song die je doet zweven over de dansvloer. Nee, geluidsmuren worden niet afgebroken, evenmin dompelt Hoffman je onder in depressieve gedachten. Maar de weemoedigheid die je ook terugvindt bij bijvoorbeeld Leonard Cohen en Bon Iver vind je wel terug in songs als “Falling”, “Darkness”, “Hold Your Heart” en “The Night Will Break Your Heart”. Hoewel de vocale inbreng vaak een kers is op de taart, is het de instrumentale sprankelende mooie omkadering die me een krop in de keel bezorgt. Echter, na vier of vijf luisterbeurten doe ik nog steeds weer nieuwe ontdekkingen, die ik voorheen niet had opgemerkt. En dat maakt deze schijf toch zo bijzonder.
SJ Hoffman laat inderdaad heel bewust niet direct in zijn kaarten kijken en maakt er zich dus niet gemakkelijk vanaf. Dit zijn echter de soort muzikanten die me het meest kunnen raken. Artiesten die hun eigen grenzen aftasten, en ook deze van de aanhoorder. We mogen bepaalde mensen heel dankbaar zijn dat dankzij hen deze sprankelende muziek geen stof is blijven vergaren in die kelder. Want dit is muziek die de haren op je armen recht doet staan, maar die ook zo vernuftig in elkaar steekt dat je als aanhoorder op weg kunt gaan door een landschap dat je telkens opnieuw zal verwonderen, bij elke nieuwe wandeling in datzelfde bos, opnieuw en opnieuw.
De man vindt bovendien de gulden middenweg tussen donkere melancholie en weemoedigheid, en klinkt breekbaar als porselein zonder je in slaap te wiegen. Voorts gaat hij aan de slag om je ziel te beroeren op een heel intensieve wijze, bij elke song opnieuw.
De vocale inbreng voelt vaak aan als een extra deken tegen koude winteravonden. Luister maar naar weer zo een parel van een song, “The Night Will Break Your Heart”, waar die vocale aankleding weer eens doet denken aan hoe Leonard Cohen op een fluisterende toon net die gevoelige snaar kon raken, zoals niemand anders dat kon. Tot nu dus. Want deze song is het bewijs dat ook die stem een meerwaarde vormt in dat magisch mooie instrumentale geheel. Maar ook hier doen we dus naar de vijfde luisterbeurt weer een nieuwe ontdekking, de inbreng van pianoklanken die je in vervoering brengen. Van een traan, naar een glimlach tot je met verstomming achterlaten. Het komt allemaal terug op deze prachtige plaat. Die wordt afgesloten met lekker aanstekelijke songs als “No Excuse”, “Shine A Light” tot “Gold”. Waar weer eens andere tipjes van de sluier worden opgelicht.
'The Long Now' was het wachten meer dan waard. Want elke song is met zoveel liefde voor muziek gemaakt dat het je op allerlei manieren op een gevarieerde wijze emotioneel raakt. SJ Hoffman brengt met 'The Long Now' vooral een debuut uit dat gezien de bonte variatie, het feit dat je telkens andere ontdekkingen doet na zoveel luisterbeurten, het bewijs levert dat de inspiratiedrang van Steven na zoveel jaren totaal niet is opgedroogd. Integendeel zelfs. Net daardoor hoor je dat de man nog boordevol uiteenlopende ideeën zit die hij hopelijk in de toekomst verder uitwerkt in al even sprankelende meesterwerken boordevol weemoedigheid en melancholie waar grenzen worden afgetast en verlegd.
Tracklist: Again (Spirit Of Eden), Falling, Darkness, Hold Your Heart, Blow Away, The Night Will Break Your Heart, No Excuse, Shine A Light, Gold.
Nederlands 
Français 
