Toen Dragony in Wenen begon in 2007 als The Dragonslayer Project sloeg hun muziek al snel aan en tijdens de opnames van hun eerste EP werd algauw de naam ingekort tot Dragony. Twaalf jaar later staan ze er nog steeds en deden ze de voorprogramma’s van vele metalbands zoals Powerwolf, Serenity en Paul Di’ Anno om maar enkele te noemen. Nu zijn ze er terug met hun derde langspeler. Om de kwaliteit van dit album te kunnen verhogen en bekostigen deden ze een succesvolle crowdfunding. Ze inviteerden ook enkele gastmuzikanten zoals de gitarist van Sabaton (Tommy Johansson), zanger Ross Thompson (Van Canto) en zangeres Nora Bendzkov.
Het album opent alleszins veelbelovend met “Flame of Tar Valon”. Dik aangezette keys openen de song om met daarna echt van start te gaan. De goddelijke stem van Nora Bendzkov in de bridge lift het nummer naar een ander level. Ook de solo die erop volgt, is top. Alles is zo geproduceerd dat het gemakkelijk in het gehoor ligt. De gitaren staan niet te fel, de orkestratie en de keys zorgen voor de zwier en sfeer. De refreinen zijn bombastisch en doen wat schlagerachtig aan, maar het werkt wel. De uptempo-songs zijn wel volgens hetzelfde stramien geschreven en dus ietwat voorspelbaar. De trage nummers doorbreken dat stramien. “Fallen Star” is een heel degelijke ballad die mooi uitgewerkt is en met een tekst dat bol staat van de clichés. De teksten zijn niet bijster origineel, maar passen bij de muziek. De zang is clean, soms best hoog en heel zuiver.
Je hoort het al een beetje aan mijn adem: Het derde album is toe nu toe hun beste album geworden, maar het drijft gewoon een beetje teveel op de gekende clichés van het genre. Los daarvan is het een genietbaar album, met een goede productie en vooral bestemd voor de liefhebbers van dit genre. Andere metalheads gaan dit wat te slap vinden.
De Franse folkmetalband Fenrir heeft met ‘Legends Of The Grail’ zijn tweede full-album uitgebracht. De band mixt opnieuw agressieve gitaren met violen en hoge vrouwenstemmen. Zoals de titel al weggeeft is dit tweede album een conceptalbum over Koning Arthur en de ridders van de Graal. Met dat thema zijn deze Fransen niet bijster origineel, vooral niet in de folkmetal, maar je kan soms beter terugvallen op bestaande thema’s die werken dan zelf een halfbakken nieuwe wereld te creëren die dan toch maar een flauw afkooksel van een bekend verhaal blijkt te zijn.
Vooral de violen van Elsa en Bruno krijgen een hoofdrol op dit album. Anders dan bij veel folkmetalbands spelen ze hier echt de ‘eerste viool’ en vervangen ze de vioolstukken de leadgitaar (thema’s en solo’s). In die mate dat ze vaak de zang naar de tweede plaats duwen. Niet iedereen zal meteen mee zijn met hoge, ijle zang van frontvrouw Elsa. Die komt soms wat geforceerd over en is moeilijk te volgen zonder het tekstvel. Deze Franse band krijgt wel bonuspunten voor het nagenoeg foutloos Engels, zelfs met de juiste accenten en klemtonen. En nog eens extra bonuspunten voor de song in het oud-Frans (“Morgane” en “Dame Du Lac”. Heerlijk, dat taaltje.
Fenrir heeft een paar kleine minpunten: de meeste songs missen een pakkend, meezingbaar refrein, wat we toch wel verwachten in folkmetal. Het drumwerk is strak, maar mist de complexe structuren die de violen en gitaren wel hebben. Voorts mist dit album de strenge hand van een externe producer. Die zou bijvoorbeeld meer evenwicht kunnen brengen hebben in de gemiddeld tijdsduur van de songs. Folkmetal kan het wel hebben dat je een song oprekt tot vijf of zes minuten, maar dan kan je dat het best counteren met een paar compacte songs die slechts de helft zo lang duren. Hier heeft het iets van het overdadig uitmelken van elk muzikaal thema. Op het instrumentale “Brocéliande” zal je je daar nog het meest aan ergeren, tenzij je een onvoorwaardelijke fan bent van prog-folk.
We gaan niet enkel slaan, maar ook zalven: Fenrir blijft op dit album muzikaal ver weg van de clichés in het genre, wat op zich al een niet-geringe prestatie is. Niets lijkt zo hard op een folkmetalband als de volgende folkmetalband, maar niet Fenrir. Zij hebben prachtige en originele arrangementen en een songopbouw die hen als band herkenbaar maakt. Ze durven daarbij risico’s nemen op deze ‘Legends Of The Grail’ en meestal schieten ze daarmee in de roos (of toch maar net niet). De beste songs zitten in het begin: ”A Red Sun Rises” en “Camelot”.
Deze Griekse band brengt hun debuut uit via Manic Depression Rec. Het trio (on stage is het een kwartet) brengt vanuit het warme Griekenland donkere postpunk die soms neigt naar wave en gothic rock. Zo zijn er velen zal je zeggen? Ja, je hebt een punt. Maar toch zijn er een aantal zaken in hun muziek die maken dat ze boven de middelmaat uitstijgen.
Ten eerste: de vocaliste Makrina. Naast haar goddelijke verschijning heeft ze een heerlijke en vol van melancholie gevulde zangstem. Een stem waar ze vele kanten mee uit kan. Die gebruikt ze soms op een introverte manier en daarnaast laat ze die ook meermaals breeduit galmen. De songs zijn telkens goed in balans. De productie zit dus wel snor. De synths zijn hier zeker een meerwaarde naast de ander gekende instrumenten. Ze dragen soms wel de song en voegen er de nodige sfeer mee aan toe.
Ze openen het album met een instrumentale track om dan met “Leave Behind” majestueus van wal te steken. Ook de wat tragere “Wind Of Knives” is intens. “Don’t Wait” lijkt op een electrowavesong maar Makrina heft hier de vrij eenvoudige track met haar subtiele stem naar een hoger niveau. “Sway” en “Lifeblood” zijn aanraders. Afgesloten wordt er met de wat epische en duistere track “Against The Light”, die heerlijke synths en subtiel gitaarwerk bevat.
Het is moeilijk om in dit genre nog origineel uit de hoek te komen. Maar hetgeen ze met de overbekende bouwstenen van het genre weten te doen is zeker de moeite waard. Neem daarbij de fantastisch stem van Makrina en de goedgekozen synthsounds en we kunnen hier van een prima debuut spreken.
‘Happy Endlings’ is het 20ste album voor dit gezelschap. Artistiek leider is Ole Morten Vagan. Dit orkest bestaat sedert 1999 onder deze naam en is gevestigd in Trondheim (nogal logisch met die naam). De muzikanten in dit project zijn veelal ook solo of in andere bands actief. Ze werkten ook al internationaal samen. O.a. met Pat Metheny om maar één iemand te noemen en ze wonnen daarnaast ook de Pelleman Award for Jazz Music. Een gerenommeerd gezelschap dus.
Gedurende een dikke 80 minuten nemen ze je mee op een intense, epische en verrassende trip met zijn zachte momenten afgewisseld met bizarre ritmes en een roller-coaster van instrumentale jazz. Het klinkt vrij experimenteel en ook bij momenten melodieus. Variatie en het blenden van verschillende stijlen met old school en free jazz zijn hun motto. Zo krijgen we een hoeveelheid van ideeën en invalshoeken te horen. Maar qua jazz recordings is dit heel hoogstaand van niveau. Ole Morton Vagan, die sedert 2005 binding heeft met het Orchestra, is de componist van de nummers op ‘Happy Endlings’. De titel van het album speelt op twee ideeën van enerzijds een grote duistere natuurramp en anderzijds het concept van ‘The Endling’.
De term ‘endlings’ was bedacht in de 1990’s door een Amerikaanse arts (Robert Webster) om een patiënt te omschrijven die hem vertelde dat ze de enige overlevende van haar familie was. Net als John Martin’s schilderijen (zie cover) is ‘Happy Endlings’ genuanceerd en met een open einde aldus Vagan.
Een top jazzalbum.
Blues/Jazz
Happy Endlings
Trondheim Jazz Orchestra
Voor hun derde album ( in 16 jaar tijd) hebben deze Hamburgers een aantal grotere namen uitgenodigd, om wat meer gewicht aan hun release te geven. O.a. Kai Hansen ( ex-Helloween, Unisonic…) doet mee op “Over The Edge” terwijl we Bob Katsionis van Firewind te horen krijgen op “Casting Shadows”. Die laatste trekt met zijn zang het nummer naar een hoger level moet ik zeggen. Een gelukte contributie. “Over The Edge” lijkt een beetje op de muziek van de bands uit de NWOHB-scene. Het refrein kon zo uit een Iron Maiden- of een Saxon-song gekomen zijn. Dat is overigens bedoeld als een compliment. Ook chapeau voor de fijne solo (waarvan ik vermoed dat die van de hand van Hansen is).
Op sommige nummers (bv. opener “The Devil Calls You” en “Flyaway”) neigen ze wat naar symfonisch speed metal en dan vind ik het minder omdat het dan wat minder onder mijn vel blijft hangen.
Nee, geef mij maar de iets zwaardere tracks (“Spectre”, “Visions Divine”, “Over The Edge”, …) waar de gitaren en melodieën wat meer naar voren komen. Tussen het maken van de tweede en de laatste CD waren er overigens alweer een aantal personeelswissels. Bassist Dirk Dölves (ex-Paragon) en zanger Alex Blank en drummer Nicolo Bernini zijn er sedert 2014 bijgekomen. Dany All (keys) en gitarist Palermo zijn reeds langer aanwezig in de band. DE eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit album reeds in de zomer van 2017 werd ingeblikt, maar wel met de huidige bezetting.
‘Unholy Divine’ is een zeer degelijk album geworden met enkele mooie momenten afgewisseld met iets mindere songs. Het klinkt snedig en professioneel, maar er zit net iets te weinig extra in om boven de middelmaat uit te stijgen. Daarmee is alles gezegd over deze plaat.
The Calicos komen voor de dag met een tweede single. Een full album is nog niet aan de orde voor de winnaars van de Humo’s Rock Rally van vorig jaar. Daarvoor wachten ze de geschikte timing af. Intussen mogen we ons verwarmen aan “Driftwood”. Die is iets meer laidback dan de vorige single “Our House”, maar hij is even genietbaar geworden. Ideaal passend bij een haardvuur terwijl het buiten sneeuwt. Ook ditmaal een warme song dat in gebed ligt in de americana en indierock. Denk aan artiesten zoals Tom Petty, Wilco, Novastar, Neil Young en Ryan Adams, maar dan op hun eigen manier. Alles is hier mooi op zijn plaats gezet, de pedal steel (Koch) geeft het een warme gloed mee net als de stem van Vermaelen.
The Calicos werken zorgvuldig en geduldig aan hun weg in muziekland en deze single is terug een mooi stapje op deze weg.
Er hangt al een kleine hype in het live-circuit rond dit trio. En terecht. Nu, het zijn ook geen beginnende muzikanten meer want ze hebben al hun sporen verdiend bij o.a. Evil Superstars, Millionaire en Heisa. Na een uitverkochte EP is er nu hun debuut. Opgenomen op nauwelijks twee dagen tijd. Er worden hier en daar wat linken getrokken met het Waalse Cocaine Piss. Persoonlijk vind ik die terecht zolang het gaat om de intensiteit, ruwheid van hun muziek. Muzikaal gezien schat ik Peuk iets hoger in omdat hun muziek songs-gewijs beter in elkaar steekt dan Cocaine Piss. Peuk zit muzikaal ergens tussen vroege Nirvana, Cat Power en Breeders in. Er is de nodige aandacht voor melodie en songs met tussendoor een aantal ongeremde uitbarstingen. Zangeres Nele wisselt hiertussen moeiteloos af. Ze is naast zangeres ook gitarist en songschrijver. Ze is een beetje van alle markten thuis want de het artwork binnenin is ook van haar hand.
Hun muziek is intens, heftig en soms gewoon mooi. Radiovriendelijk ga ik ze niet noemen, maar daar zit ik nu ook niet op te wachten. Single “Cave Person” bijvoorbeeld is heel verslavend en catchy. Het blijft snel hangen in mijn brein. De levensschreeuw halfweg maakt dat het nummer meer is dan een punkrockliedje. Het doet mij aan Magnapop en Breeders denken. Zo is dit een beetje voor al hun liedjes. De ene keer een beetje meer noise en de andere keer een beetje meer rock.
Peuk trekt de hoopvolle lijn van hun EP door en levert hier 11 leuke en ferme nummers op die staan te trappelen om een live behandeling te krijgen. We kijken er in elk geval al naar uit
De Deense mannen van Sonic Dawn hebben als baby waarschijnlijk in een bad van fuzz en psychedelische rockmuziek gelegen. Hun muziek straalt dit alleszins helemaal uit. Je denkt haast dat de seventies terug zijn. En toch vind ik het meer dan een ode of tribute aan deze muziek. Ze zijn zeker een band met een eigen geluid en invulling.
Ze grijpen terug naar de seventies maar steken het toch min of meer in een modern jasje. Ondanks het genre dat ze spelen, hebben ze bondige songs die niet langer duren dan nodig. Daarenboven valt er telkens in die 2 tot 3 minuten veel te ontdekken. “Strange” heeft bijvoorbeeld een heerlijke gitaarlijn waarop je kan wegdromen en de zang is ook heel gevoelig. Het doet mij bij momenten wat aan enkele rustige tracks van Opeth denken. Op “No Chaser” neemt de fuzzy gitaar de leiding. Het is een korte en krachtige track.
We hebben hier terug te maken met een veelbelovend trio. Op “Circle Of Things” lijken eerder naar The Beatles toe te groeien. Persoonlijk ben ik iets meer liefhebber van de song (maar dat is mijn smaak) die erop volgt. “On The Edge Of Our Time” krijgen we meer psychedelische en rockelementen. Dat blendt mooi met de stem van Emil Bureau. De sitar geeft ook de nodige kleur aan de song. Je hoort dat er veel variatie in het album zit en toch klinken de 13 songs samen als een mooi geheel.
Sonic Dawn kan mij met hun derde plaat helemaal overtuigen. Ik begrijp waarom ze het voorprogramma van Brant Bjork tijdens diens laatste tour mochten verzorgen. Er zit hier zeker potentie in. Wil je ze live eens zien? Dat kan want op 23 februari komen ze naar Magasin 4 in Brussel. Schitterende plaat. Ik ben verkocht. Nu jullie nog?
‘Charged’ werd uitgebracht in 2001 door de jongens van Nebula. Daarnaast komt er deze maand ook nog een release uit met demo’s en outtakes uit ’98-’02. Na een hiatus tussen 2010 en 2017 zijn ze terug springlevend en treden ze regelmatig op. Echt nieuw werk is er nog niet gemaakt. Alleen de verzameling van outtakes en demo’s zou wel wat oud ongekend materiaal kunnen herbergen. En dus moeten we het doen met deze heruitgave van hun tweede (de gebundelde EP’s niet meegerekend) album ‘Charged’. Gitarist en zanger Phillip Glass maakt tevens deel uit van Fu Manchu, dat recentelijk enkele sterke albums heeft afgeleverd. Ook bij Nebula had hij een grote invloed in het schrijven van de nummers.
Bon, ‘Charged’ was hun tweede album en werd via Sub Pop Records in 2001 uitgebracht. Het album bevat tien tracks. Alleen de Japanse versie had twee verborgen tracks. Het album kreeg wereldwijd goede kritieken. Het gold als een van hun meest consistente en goed gearrangeerde albums. En dat is inderdaad zo. De stonerrock werd doorspekt met psychedelische elementen. Ze worden wel eens in één adem genoemd met andere stonerbands zoals Queens Of The Stone Age, Monster Magnet en Orange Goblin maar op ‘Charged’ zijn ze eerder een kruising van deze bands met bands zoals Dinosaur Jr. of Down. Maar muzikaal gezien konden ze met deze release naast deze bands staan.
Dit album wordt dikwijls en terecht als één van de beste tien stoneralbums genoemd. Een aanrader om te (her)ontdekken.
STADT is een bijzonder veelzijdig project rond talentvolle muzikanten uit alle hoeken van de muziekwereld. STADT timmert al enkele jaren aan de weg en brengt binnenkort een nieuwe plaat uit ' There Is/Nothing Twice'. Een zeer visuele plaat die aantoont dat deze band nog steeds blijft evolueren en zichzelf heruitvinden, tot het oneindige. We hadden in de uiterst gezellige koffiebar 'Het Moment' in Gent een fijn gesprek met Frederik en Fulco over heden, verleden en toekomst van STADT .
We kennen de band uiteraard. Maar voor onze lezers die jullie nog niet zouden kennen. Wie is STADT? Hoe en wanneer is de band ontstaan? Vertel eens wat meer over STADT. Waar komt de naam feitelijk vandaan, waar staat die voor?
We leerden elkaar kennen via een gemeenschappelijke vriend in Tienen (ergens tussen 2002, 2004) waar we hele nachten vol jamden en samen veel naar muziek luisterden. Mijn broer Simon Segers en ik (Frederik) hadden toen een live Hip Hop band (Members of Marvelas) samen met enkele leden van Absynthe Minded . Toen zij op het punt stonden om door te breken en de band gingen verlaten vroeg ik aan Joris Cool en Fulco Ottervanger om ons te vervoegen. Na een heel plezante tijd merkten we dat we als band misschien meer te vertellen hadden dan we toen deden. We kregen een platform in de Café Charlatan waar we 2 jaar lang iedere maand nummers konden uittesten onder de naam Marvelas Something. Deze schoot alle richtingen uit van Nederlandstalige retropop tot keiharde progrock. Na enkele jaren brachten we een driedubbele cd uit , elke cd had zijn genre.
Na het ongeleide projectiel wat Marvelas Something was , voelden we de nood om al het goede van onze experimenten te condenseren tot één geluid en daar hoorde ook een nieuwe naam bij: STADT. De naam was kort, krachtig duidelijk en op zich een mooie metafoor voor onze muziek. Elke stad bestaat namelijk uit zoveel verscheidene mensen, plekken, geuren en toch heeft iedere stad zijn eigen duidelijke identiteit. Net zoals STADT dus
Terugkijkende op de tijd, wat is de grootste verandering door de jaren heen?
Vroeger lieten we ons misschien meer inspireren door andere bands. Terwijl vandaag een nummer pas af is als het klinkt als STADT. Ook de nummers zijn iets opener geschreven zodat er ruimte is om dingen te laten gebeuren zowel live als in de studio. We zijn namelijk allen een beetje verslaafd aan ‘het nieuwe’ dus alles vastleggen en reproduceren is voor ons niet echt een optie.
Na de release van hun tweede langspeler ‘Escalators’, in 2015, gingen het voor verschillende STADT leden alle kanten op, lees ik daar eveneens. Is het daardoor dat het even stil is gebleven rond de band? Of is me ondertussen iets ontgaan?
We waren inderdaad allemaal intensiever met andere projecten bezig, althans projecten die opvielen bij het grote publiek. Achter de coulissen, zijn we echter altijd bezig gebleven met nieuwe nummers schrijven. Ideeën uitwisselen en zo. Het is dus niet zo dat STADT eigenlijk stil heeft gezeten. Maar het publiek heeft daar wellicht niet zoveel van gemerkt.
In 2016 stond STADT enkele weken uitgestald in het Antwerpse kunstencentrum DeSingel als 'artist in residence'? Vertel eens wat meer over die ervaring?
Dat was een leuke ervaring. We waren als band al een tijdje op zoek naar manieren om die vrijheid en improvisatie te integreren in onze muziek. In De Singel hebben we drie weken de tijd gekregen om in luxeomstandigheden te onderzoeken wat de verschillende opties waren. Heel veel nummers van deze plaat zijn daar dan ook ontstaan. Het is dankzij deze residentie dat bovendien het idee is gerijpt om de plaat voor de helft live op te nemen. Ook visueel hebben we wat kunnen experimenteren met de mannen van CIRCLE Ø STRIPE
Is het project STADT eigenlijk wel combineerbaar met die andere projecten? Want daar kruipt ook veel tijd in
Het is, net zoals in onze relaties en zo, altijd goede afspraken maken. Als we dat voor ogen houden, is dat allemaal zeer goed combineerbaar. Op het moment zal het dus met STADT iets drukker zijn, en houden we daar - naar de andere projecten toe - wat meer rekening mee.
Voor jullie aan de opnames van hun nieuwe album ‘There Is/Nothing Twice’ begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden jullie maken, ees ik in een nieuwsbericht. Verklaar u nader?
Omdat we als band live vaak intensere zijsprongen maken, kwam het idee om een volledig live concert uit te brengen i.p.v. een plaat. Zodat we die ontsporingen eindelijk eens konden registreren en ons niet verloren in het analyseren en perfectioneren van de muziek. Het eindresultaat is dan ook iets rauwer, losser en er staat hier en daar een foutje op, maar iedere keer als ik terug luister ben ik erg trots op wat we daar hebben gedaan. Het idee was dus initieel om hier een concertfilm bij te maken. Toen kwamen Wim Reygaert + AUDIOTHEQUE aan boord en werd het iets tussen een concert, plaat en een film. Onze muziek is in ieder geval al vrij visueel en de beelden van Wim maken het af. Ik denk dat we ons de opnames van kant B altijd zullen herinneren terwijl de herinneringen aan kant A (studio kant) en onze vorige platen al vager zijn. De Film zal trouwens ergens later dit jaar te zien zijn waar wat en hoe weten we echter nog niet.
Wat zijn de verwachtingen van het nieuwe album? is er tegenover de vorige plaat eigenlijk iets veranderd?
We zijn steeds bezig met veranderen, improviseren, en terug veranderen. Dus ja, STADT is een band in beweging. De verwachtingen? Dat de luisteraar zich kan vinden in de muziek die we aanbieden.
Wordt het nieuwe album ook ergens voorgesteld (tegenwoordig is dat allemaal met een heuse release show met alles erop en eraan)
Ja, op vrijdag 8 maart Democrazy/De Koer (Gent) - https://www.facebook.com/events/1842722312523957/
Zijn er verdere toerplannen of zo? Ook naar het buitenland toe?
Op dit moment komen de boekingen binnen maar het zal meer richting de zomer zijn.
In tijden van digitalisering, is het nog interessant een Cd of LP maken? Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify?
Dat is eigenlijk een beetje dubbel. Door die streaming bereik je uiteraard vele mensen, zo zijn er artiesten met duizenden luisterbeurten van een bepaalde song, dat is toch enorm. Dus tegen die streaming zoals spotify zijn we niet compleet. Het is echter vooral interessant om Cd's en platen te blijven uitbrengen, omdat mensen vaak vragen naar een fysiek exemplaar. Optredens doen is om die reden nog belangrijker geworden voor een band.
Hoe en waar zien jullie jezelf binnen laten ons zeggen tien jaar?
We hopen te mogen blijven evolueren als band, en dat ons publiek daar gewillig in wil meegaan. En dat we binnen tien jaar nog steeds mooie platen mogen uitbrengen, die net iets anders zijn dan de vorige. Als de inspiratie blijft komen om dat te doen is ons doel bereikt.
Bedankt voor dit heel fijne gesprek, en enorm veel succes met de nieuwe plaat en in de komende jaren.
Nadat beide bands eerder hun geluk zochten op het showcase festival Eurosonic Noorderslag in Groningen , vonden ze ook nog even de tijd om hun kunsten in Leffinge te demonstreren.
De belangstelling was eerder mager voor dit nieuwe talent. Hoewel je Perro bezwaarlijk een nieuwe band kan noemen. Deze groep uit het Spaanse Murcia is reeds sinds 2011 actief, heeft naast talloze singles ook drie elpees gemaakt en blijkt in Spanje toch een gerenommeerde naam te zijn. Een groep met ambitie ook want voor de mastering van hun laatste plaat, ‘Trópico lumpen’, trokken ze naar Joe Carra in Melbourne, een man die ook al werkte voor King Gizzard, The Drones en Amyl & The Sniffers. Perro bestaat uit twee drummers, waarvan er eentje het zonder basdrum moest stellen, een bassist en een gitarist terwijl die laatste twee ook de (Spaanstalige) zang voor hun rekening namen. Hun, door de immer voortjakkerende drums (met koebel!) en bas, opgejaagde rock had duidelijk inspiratie in de nineties gevonden. De prijs voor originaliteit zullen ze er wel nooit mee winnen maar het klonk toch best aardig. Alleen jammer dat de zang in de mix veel te ver naar achteren zat. Toen het plots wat meer mocht rammelen kwamen ze even in de buurt van Thee Marvin Gays, waar ik zeker niet rouwig om werd. Voor de laatste twee nummers werd de gitaar geruild, eerst voor een keyboard, daarna voor een synthesizer. Eén van die twee songs, met name “Supercampiones”, waarin een op hol geslagen Jean-Michel Jarre Donny Benét ontmoet, bracht me zowaar nog in feeststemming.
Die blijdschap werd daarna evenwel meteen gefnuikt door het niet erg tot feesten uitnodigende Drahla. Twee jongens en een meisje (allen even graatmager, wat wordt dat na de brexit?) brachten donkere postpunk. Maar waar ik de meeste groepen in die niche onverteerbaar vindt, kon ik deze groep uit Leeds wel pruimen. Dat kwam vooral omdat ze zich niet, zoals de meeste bands in die hoek, beperkten tot een desolate, dreinerige sound maar ook elementen uit de noise of artrock (ze halen niet voor niets Wire aan als één van hun grote voorbeelden) in de stoofpot gooiden. Vanaf het tweede nummer kreeg de groep gezelschap van een (wel doorvoede) saxofonist. Een nieuw groepslid of een gastmuzikant, het was me niet geheel duidelijk. Net als zijn inbreng trouwens. Wanneer hij voor wat spookachtige effecten zorgde bleek hij absoluut een meerwaarde maar anderzijds stond hij soms ook gewoon wat jazzy mee te toeteren en daar zag ik dan niet meteen het nut van in. Veel kwaad deed hij niet want de knappe songs (zoals “Twelve divisions of the day”), geconstrueerd rond een erg potente bas en stevige drums lieten zich niet zomaar ontwrichten. En dan was er nog die lijzige, half gesproken zang van gitariste Luciel Brown: verleidelijk en in de stijl van de onvolprezen Tess Parks maar na een tijdje net iets te eentonig.
Toch vond ik Drahla vrij innovatief en voorspel ik ze mits wat schaafwerk een mooie toekomst.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Drahla - Nieuw talent zoekt zijn weg
Drahla + Perro
Café De Zwerver
Leffinge
Yungblud, heeft deze Britse sensatie zelfs nog een introductie nodig? Een halfjaar geleden kwam debuutalbum ‘21st Century Liablity’ op de markt en sindsdien stijgt zijn populariteit even snel als de decibels in de AB. Het succesrecept? Onuitputbaar enthousiasme, geladen songteksten en geen angst om eens tegen de schenen van de maatschappij te stampen. Enkele jaren terug leek Twenty One Pilots de deur open te zetten voor dit genre maar Yungblud oversteeg gisterenavond probleemloos de hype.
Dat voorprogramma Carlie Hanson haar strepen ook al verdiend heeft was te merken aan de, toen al, overvolle zaal. Met “Only One” scoorde ze een serieuze internet-hit en aan het publiek te horen is Hanson zeker geen one-hit wonder gebleven. Nummers als “Toxins” en “Numb” klinken live net iets steviger en dit is wat van deze girl next door zo een leuke opwarmer maakt. Bij het schreeuwende-tiener-publiek is Carlie Hanson (en vooral haar shirtloze drummer) al een absolute heldin maar wij twijfelen er niet aan dat ze binnenkort ook de ultratops van deze wereld omver zal blazen.
Gewapend met oordopjes, dachten we onze trommelvliezen wel genoeg bescherming te bieden. Bij de eerste tonen van “21st Century Liability” werd echter meteen duidelijk dat we het publiek onderschat hadden. Met oorverdovend enthousiasme werd het drietal van Yungblud onthaald en genieten hiervan deden ze duidelijk. Niet enkel het publiek had er zin in maar ook Dominic sprong heen en weer alsof zijn leven ervan af hing.
Wanneer grootste hit “I Love You, Will You Marry Me” vervolgens als tweede nummer in de set gespeeld wordt, weet je dat het energiepeil niet snel zal dalen. Hoewel wij al uitgeput werden als we de band nog maar aan het werk zagen, hielden deze drie jongens de hele set lang het tempo hoog. Dominic coördineerde gigantische moshpits, kuste zijn gitarist en droeg “King Charles” op aan Donald Trump.
Meermaals werd de liefde verklaard aan het publiek en deze was duidelijk wederzijds. Hoewel “Loner” slechts één dag voor dit optreden uitgebracht werd, kon quasi heel de zaal de hit in wording a capella meezingen. Yungblud reageerde oprecht verrast maar kon niet voorspellen dat de, vrij jonge, fanbase nog een verrassing klaar had staan. Voor de show werden papieren hartjes uitgedeeld die plots, ondersteund door honderden lichtjes, bovengetoverd werden tijdens “Kill Somebody”. Dominic kreeg het even moeilijk maar zette dit al snel om in motivatie om nog harder en nog energieker rond te gaan springen.
Al het enthousiasme bracht evenwel met zich mee dat de zang niet altijd even proper klonk maar door de oprechtheid en de wederzijdse liefde tussen band en publiek kunnen we dit enkel maar een reden vinden om de backing track te vergeven. We moeten ook eerlijk toegeven dat foutjes bijna onmogelijk op te merken waren. Of dit kwam doordat er foutloos gespeeld werd of door het continue geschreeuw, laten we graag in het midden.
Afsluiten deden de Britten met een hoog punkgehalte en “Tin Pan Boy” gevolgd door een encore die fungeerde als overwinningsronde. De laatste tonen van “Machine Gun (F**k The NRA)” weerklonken en de drummer kreeg, rockstergewijs, bijna een gitaar tegen zijn hoofd gesmeten.
Een moderne rockster is het minste wat we Yungblud kunnen noemen. De jongeman bewees gisteren dat hij een publiek kan entertainen als niemand anders en daarnaast nog eens een soort poprock maakt van de bovenste plank. Yungblud is een blijvertje en dus kijken we er al enorm naar uit om hem deze zomer aan het werk te zien op Rock Werchter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Yungblud : http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/219
Carlie Hanson : http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/218
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Liveurope)
Bram Weijters is een Belgische jazzpianist die vanuit uiteenlopende projecten grenzen heeft verlegd in de jazz en aanverwante gebeuren. De man is een meester in het improviseren tot in het oneindige. Eén van die projecten is een samenwerking de met Amerikaanse trompettist Chad McCullough. De heren vinden elkaar al ruimschoots tien jaar en vullen elkaar ondertussen blindelings aan. Dat is ook te merken aan de nieuwste releases die ze samen op de markt brachten. 'Pendulum' is ondertussen de vijfde schijf waarop beide heren samenwerken.
‘Pendulum’ is een conceptalbum ronde 'de tijd'. De mens blijft doorheen de eeuwen gefascineerd door dat gegeven. En dat vinden we ook terug op deze schijf. Vaak intimistisch of dan eerder door je een krop in de keel te bezorgen of tot tranen toe te bewegen wordt dat fenomeen uit de doeken gedaan. Van de prille ochtend 'A Different Light' - ochtendstond heeft goud in de mond -, over de loop van de dag, met vallen en opstaan, golven van intens geluk en even groot verdriet, gaat de tijd verder naar de middag om te eindigen in de stilte van de avond en de nacht.
Geïnspireerd door het muzikale genie van Bach en zijn ordening van muzikale werken als het Well Tempered Klavier en de Goldberg-variatie zorgt dit duo ervoor dat de aanhoorder zijn of haar stelling van die tijd zelf kan invullen. Er zit voldoende variatie tot improvisatie binnen de schijf, waardoor je als aanhoorder dus je fantasie wat moet laten werken wat die tijd betreft. Zo maken we een vreugdesprong bij het trompetgeschal van Chad op “Escapement” of krijgen we een krop in de keel bij de gevoelige piano-inbreng van Bram op “The Same But Different”. De heren weigeren zich trouwens ook vast te pinnen op één muziekstijl, streepjes klassiek en jazz worden door elkaar geschud alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Songs na song blijven Bram en Chad ons verrassen en buiten adem achter laten.
Het ongrijpbare tot vaak onbereikbare van het gegeven de tijd wordt op deze schijf voortdurend uit de doeken gedaan. Bram Weijters & Chad McCullough prikkelen vooral de fantasie van de aanhoorder door het brengen van een heel filmische, intimistische kijk op die tijd. Net zoals een componist als Bach zijn tijd ver vooruit was, verlegt dit duo bovendien grenzen in het klassieke en jazzgebeuren waar we dachten dat er geen grenzen meer waren. Net doordat beide heren elkaar blindelings vinden in dit concept ontstaat dan ook iets magisch mooi en toch ook ongrijpbaar, waardoor je als luisteraar letterlijk wegzweeft in de tijd... naar verleden, heden en toekomst.
Als het de bedoeling was om ons met al die aspecten te confronteren in dat circa 59 minuten en 25 knappe parels van songs, of ons een spiegel voor te houden van 'de tijd' waarin we leven, hebben geleefd en zullen leven, dan is het duo met 'Pendulum' volledig in zijn opzet geslaagd.
Tracklist: Opening 03:45; A Different Light 02:32; Raindrop 03:27; The Same Prelude 02:03; The Same Melody 01:35; Still Dark 02:26; Suspended Weight 01:53; Crackle 02:17; Spiral Part One 03:18; Escapement 01:39; The Same But Different 02:52; Ratchet Wheel 02:03; Different Prelude 03:02; The Same Path 01:27; Which Way 02:38; The Same Waltz Part One 02:25; Crystals 01:29; At Ease 02:19; The Same Twelve Notes 02:28; Spiral Part Two 01:44; Different But The Same 02:12; Pondering 02:36; A Different Night 02:52; Closing 00:51.
Blues/Jazz
Pendulum
Bram Weijters & Chad McCullough
Als zangeres van het akoestische folkgezelschap The Golden Glows weet Katleen Scheir sinds 2005 haar stempel te drukken op het folkgebeuren in ons land en ver daarbuiten. De band bracht het in 2018 tot 'residence artist' in onze Ancienne Belgique in Brussel, en dat is toch heel wat. Met 'Border Guards' bracht Katleen Scheir haar debuut op de markt. In de traditie van Joni Mitchell, Alela Diane en Beth Gibbons gooit de jongedame haar grootste wapen in de strijd. Die bijzonder breekbare engelenstem die je ontroert of een glimlach op het gezicht tovert. Spelen met emoties is dan ook de rode draad op het debuut, en daarvoor is bewust gekozen. In de biografie lezen we namelijk: ''Border Guards bevat een selectie van 12 uiterst persoonlijke, emotionele maar vaak ook hoopvolle songs. Katleen Scheir vertelt in de songs haar persoonlijke verhaal: van opgroeien in een ontwricht gezin, volwassen worden met vallen en opstaan en het proces van een slepende ziekte waaraan haar moeder in 2016 overlijdt. "
Vanaf de eerste sprankelende parel “Back To My Isle” legt Katleen de lat enorm hoog om de aanhoorder een krop in de keel te bezorgen. Maar gelukkig bevatten de beste emotioneel mooie songs als “Border Guards”, “Here And Now” en “I Know Your Planet” voldoende zonneschijn om er niet voor te zorgen dat je daardoor depressief dreigt te worden. Eerder zijn die songs gedrenkt in een badje van melancholie tot weemoedigheid. Echter schuilt er telkens hoop achter de donkere wolken. Uit het leven van elke dag gegrepen dus. De jongedame laat zich bovendien omringen door klassemuzikanten die haar songs naar een Hemels hoog niveau tillen. We citeren: ''Katleen deed voor de opnames van ‘Border Guards’ in de Sputnik Studio beroep op haar vaste bandleden: Martine de Kok op piano en accordeon, Lotte De Blieck op bas en Hans Dockx op drums.Daarnaast hoor je op het album bijdragen van trompettist Jon Birdsong (Black Flower, Beck, Jan Swerts), gitarist Geert Hellings (Guido Belcanto, Jim White), zangeres Nel Ponsaers (The Golden Glows, Stef Kamil Carlens), violist Toon Dockx (And They Spoke in Anthems), celliste Charlotte Vavourakis , trombonist Maarten Scheir (Ambrassband) en de Italiaanse Grammy-genomineerde mondharmonicavirtuoos Fabrizio Poggi (Garth Hudson, Robert Plant, The Blind Boys of Alabama). "
Op dit gevarieerde elan blijft de jongedame, geruggesteund door een sprankelende pianoklank of een viool-inbreng die je naar verre oorden doet zweven, dan ook doorgaan tot het bittere einde. Op songs als “The Green Road”, “Lullaby For Achilles”, “Gypsy” en “Narcissus” brengt Katleen melancholie en weemoedigheid samen tot een sprankelend en goudeerlijk geheel waarbij je dus een traan wegpinkt, maar een glimlach eveneens niet kunt onderdrukken.
'Border Guard' is een best persoonlijke plaat geworden waarbij Katleen Scheir haar ziel volledig bloot legt. De songs vertellen echter niet enkel haar, maar ook mijn en uw verhaal. En dat zorgt ervoor dat dit bijzonder aantrekkelijk fokdebuut een schijf is die aan je ribben zal kleven, van begin tot einde; die je enerzijds zal ontroeren, waarbij je een traan wegpinkt van verdriet en innerlijke gemoedsrust en anderzijds dus ook een glimlach op de lippen zal toveren bij het eerste zonlicht van de dag, want die schijnt na elke donkere wolk, weet je wel. Door middel van haar bijzonder uiteenlopend stembereik hypnotiseert Katleen je letterlijk, en laat ze je met een goed gevoel vanbinnen achter, waarbij tranen van verdriet, maar eveneens van intensieve vreugde tot het oneindige met elkaar worden verbonden.
Tracklist: Back to My Isle (3:50) Border Guards (2:29) Here And Now (5:13) I Know Your Planet (3:48) Bump On My Road (3:33) The Green Road (4:44) Lullaby For Achilles (3:39) Gypsy (4:45) Narcissus (2:09) Out Of The Comfort Zone (3:33) That's Where She Belongs (3:32) The Sun (2:45)
Nederlands 
Français 
