Dit is nog maar de tweede plaat van dit venijnig rockende gezelschap, maar het zijn hoegenaamd geen groentjes. De helft van Id!ots heeft er met Ugly Papas al een heus rock’n’roll verleden opzitten, ze weten hoe ze een portie vettige en zweterige rock op de wereld moeten loslaten. Dat er na al die jaren nog serieus wat snee op zit bewezen ze al met hun potige eersteling en ze komen het nu meteen al zonder weerga uit de doekjes doen met de felle opener “Backk”, een striemende kopstoot van amper anderhalf minuutje, een kogel met het Jon Spencer- kwaliteitslabel, dat is wat men noemt nog eens een frontale binnenkomer.
Id!ots gaan daarop lustig door met een stel vettige klompen buffelrock waarin de gitaren lekker onstuimig uit hun voegen mogen barsten en waarbij ouwe rot Luc Dufourmont danig wat animo in zijn vocals legt, in “Pakistan” zet hij zelfs een overtuigende Mick Jagger neer. Onze favoriet is de stormachtige rocker “Bricks To Dust” waarop het combo enkele keren drastisch ontploft, het is een song die ontworpen is om de daken van diverse concertzalen aan flarden te spelen.
Pas met slotsong “Never Look Backk” mag de voet van het gaspedaal, maar gewoon bruusk stoppen was naar ons gedacht beter geweest. Die afsluiter is eigenlijk maar een mak niemendalletje dat een beetje ongepast aan de staart van een ontembaar beest hangt. Doch laat dit de pret niet bederven want de tweede plaat van Id!ots is een heftig ding waar de onbesuisde rock’n’roll in dikke lagen van af druipt.
Jeff The Brotherhood uit Nashville kunnen we op zijn minst een boeiende, avontuurlijke en veelzijdige band noemen. Daar waar ze op de vorige plaat nog het best te omschrijven waren als Weezer die zich aan stoner-rock waagt, zitten ze nu volledig in het land van de psychedelische rock en krautrock.
De plaat klokt ruim boven het uur af en is gevuld met lange jam-songs die zich in verschillende windrichtingen begeven. De albumtitel doet het al een beetje vermoeden, JTBHD gaat hier volledig loos en lapt de vaste songstructuren aan zijn laars ten gunste van lekker zwevende songs die de tijd nemen om een breder universum te exploreren. Een songtitel als “Deep Space Bound On The Edge Of Reality” is veelzeggend, hier wordt in de hogere lagen van de kosmische atmosfeer rondgedobberd. De titelsong is al meteen een groovy krautrock excursie die gaandeweg steeds spannender wordt en middels een ontspoorde sax, jungle drums en in LSD gemarineerde sixties-gitaren naar Oosterse oorden reist. Eén en ander vertaalt zich in Neu! die Hawkwind vertolkt, of omgekeerd als u wil. Die krautrock- invloeden worden nog eens dik rondgesmeerd op “Solstice Canyon”, een fijne instrumental die ook al lijkt te zijn weggelopen uit een plaat van Neu!
JTBHD toont zich van zijn meest wreedaardige en donkere kant in de hypnotiserende rock van het lange “Mary Of Silence”, een verslavende song voorzien van een stel snijdende gitaren die dwars de donkere wolken scheuren.
Elders is het dan weer chillen op een luie sax in “Chilled To Bones” en heerst er een relax hippiesfeertje in “Pillars Of Creation” en “Pringle Variations”, twee songs die van Thievery Corporation konden zijn mochten die wat meer paddenstoelen tot zich nemen.
Elektronica overheerst dan weer op het bevreemdende “Liquid Inox” waarin gretig wordt geëxperimenteerd met freaky synths.
JTBH lijkt er aanvankelijk rustig uit te gaan op afsluiter “Whatever I Want”. De song start als een rustig kabbelend hippie-beekje tot men met een logge doomhardrockriff de modder nog eens komt omwoelen.
Fascinerende plaat.
De zusjes Martha en Loesje Maieu zijn de spil van Blackie & The Oohoos. Het nieuwe album, derde in de reeks, ‘Lacuna’ gaat verder dan ‘Song for two sisters’.
Een broeierige sound ervaren we nu in hun droompsychedelica door de keys en de sfeervolle, fluistervocals. Het grimmige decor , dat al vroeger doorsijpelde, is intenser dieper , en daar zal de drummer (Alfredo Bravo) en de gitarist (Milan Warmoeskerken) van Flying Horseman wel voor iets tussen zitten . Beetje meer Beach House van nu …
Al op de eerste nummers “In silence” en “Jewel” voel je de invloed van The Knife/Fever Ray. “Golden rain” intrigeert door de gitaareffects en de stuwende drumpartijen . Ademruimte krijg je dan met “The girl”, “Drive”, die eenvoudiger zijn in het huidig concept; maar dan komen we uit op “Hero” , door z’n donkere tunes en “Lost plane” die een uiterst hectische ritmiek heeft. Een knipoog nog naar Aphex Twin door de instrumentaal ambiente klankexperimenten van “Aphexy” .
Blackie & The Oohoos zorgden al voor een arty mistige, mysterieuze sfeerschepping en de onderkoelde dreiging heerst hier ook in het materiaal; maar dan meer hypnotiserend en krachtiger . Niet voor niks deden ze beroep op het multi-talent van Dijf Sanders. Puik werk!
Er schuilt een drama achter dit gortige metal-album. Tijdens de opnames is zanger/bassist Jonathan Athon omgekomen bij een verkeersongeluk. Even leek het alsof alles voorbij was maar de overige bandleden stonden erop dit werk af te maken. Gelukkig maar, het is een krachtig eerbetoon geworden.
Black Tusk is er voor wie zijn metal graag rauw en hardvochtig lust. Zoek het in de richting van uw favoriete doom- en sludgemetal-groepen en trek er nog een vette streep hardcore onder. Dit is harder dan Kylesa, brutaler dan Baroness en vuiler dan Mastodon. De herrie is verpakt in 11 songs die er in amper 35 minuten met een sloophamer worden doorgejaagd. Tonnen agressie gaan er uit van hardcore kopstoten als “Punkout” en “Desolation In Endless Times” en er heerst een brute kracht over “Bleed On Your Knees” en “Damned In The Ground”. Als er dan nog een tandje moet bijgestoken worden doet Black Tusk dat met “Born Of Strife”, een gemene brok trash-metal die naar Slayer neigt.
Dit is gure straight forward metal van het betere soort. Niet voor gevoelige oren, maar die van ons zijn wel wat gewoon.
John Grant heeft z’n derde solo album klaar en hij mag dan al afgerekend hebben met heel wat demonen in zijn hoofd , het is een onmiskenbaar talent als sing/songrwiter die naar het koele Noorden is verhuisd. Hij klinkt scherp , kritisch, eerlijk maar is ook geestig tegenover zichzelf en de wereld om zich heen . De elektronica voert hier de boventoon , maar hij graaft graag in softe ’70s psychepop . De vocals worden wel eens vervormd en hij geeft een aparte toon aan zijn sound . “You & Him” is de samenwerking met Amanda Palmer en ook Tracy Thorn (EBTG) is van de partij op “Disappointing” .
In wat we te horen krijgen op songs als “Down here” , “Black blizzard” , “No more tangles”, “Voodoo doll” en de titelsong toont de diversiteit van zijn songwriterschap aan die net dat bijtend sarcasme, ontroering en zaligheid samenbrengt .
Het Britse Darkstar heeft al een ferme aanhang en is nu toe aan de derde plaat. Het nu tot een duo gereduceerde gezelschap verweeft synthpop , luisterelektronica , postdubstep (zoals we t kennen van James Woon en James Blake om er twee te noemen), psychedelica , r&b en Oosterse geluidjes in een dromerige , donkere , dansbare groove . Aidan Whalley en James Young (die nu de zangpartijen op een ietwat ijle manier brengt) vormen nu de spits van Darkstar . “Stoke in the fire” en “Go natural” zijn de meer uptempo nummers in de anders prettig wegluisterende muziek van fraai gestileerde melancholie en wrange melodielijnen , die slepend , verslavend kunnen zijn. Zalig grimmige elektronica …
Wellicht klinkt het raar maar toen ik op vrijdag 4 maart de trein in Gent Sint-Pieters richting Brussel-Centraal nam voor het eerste van de twee uitverkochte concerten van The Libertines in de AB dacht ik bij mezelf: “Ik wil vanavond een aantal klassiekers niét horen”. Op die manier zou namelijk duidelijk worden dat hun comebackplaat, het in september verschenen ‘Anthems for Doomed Youth’, geen flauw excuus was om de reünietour waar ze al twee jaar aan bezig waren gewoon te kunnen verderzetten. Daar kwamen ze nog mee weg tijdens hun vorige passage in België, het optreden in Vorst Nationaal in oktober 2014, al moesten ze toen een handvol nummers van hun zijprojecten spelen om de setlist te kunnen vullen. Ook op Best Kept Secret in juni vorig jaar bleek dat ze toe waren aan vers bloed in de set; een mens kan immers niet blijven doen alsof het 2004 is.
De eerste act van de avond was meteen de persoon aan wie we heel het Libertines gebeuren te danken hebben: Amy-Jo Doherty, zus van, studeerde samen met Carl Barât in Londen en forceerde ergens eind jaren ’90 een ontmoeting tussen de twee. Van het optreden zelf zag ik echter enkel het laatste nummer, wat vooral kan omschreven worden met termen als ‘charmant’ en ‘sympathiek’.
Het tweede voorprogramma was Reverend and The Makers, een band uit Sheffield die gelijktijdig met Arctic Monkeys hun debuut uitbrachten. Ondanks een paar uitstekende singles was hen echter nooit hetzelfde lot beschoren als hun stadsgenoten: in eigen land boeren ze goed, op het Europese vasteland hebben ze nooit echt een groot publiek aangesproken.
In Brussel zaten ze met een probleem: hun bassist zat vast op de luchthaven van Manchester en dus zagen ze zich genoodzaakt hun set akoestisch spelen. Aangenaam, dat zeker, maar er zit zo veel meer in deze band dan wat we de eerste 4 nummers te zien kregen. Dat werd fijntjes bewezen toen ze op het einde nog een konijn uit hun hoed toverden. Niemand minder dan Charlotte Cooper, bassiste van The Subways(!) en vrouw van drummer Ryan Jenkinson, vervoegde hen voor “Heavyweight Champion of the World” en “Silence is Talking”, niet toevallig 2 rasechte anthems. Afgaande op de reactie van het publiek kan alleen maar geconcludeerd worden dat het bijzonder jammer was dat we geen volwaardige set kregen.
En toen, rond de klok van negenen, gebeurde ‘Het’. ‘Het’ als in: ‘een perfect rockconcert’. Vanaf opener “Barbarians” tot afsluiter “Don’t Look Back Into The Sun” at het dolenthousiast publiek uit hun handen. Ok, her en der waren er foutjes en valse noten, maar je stond wel naar The Libertines te kijken.
Voor een concert waarin écht alles exact klinkt als op de plaat ben je bij hen aan het verkeerde adres. Wat ook opviel was de minimale interactie met het publiek. Vergeleken met het optreden van Babyshambles in dezelfde zaal 2 jaar eerder was het deze keer veel minder ‘De Grote Pete Doherty-Show’, wat ook vooral komt door zijn andere rol in de band. Het is de dynamiek tussen Peter en Carl die centraal staat, die dynamiek en het bijhorende spelplezier dat ze uitstralen, zorgt er ook voor dat ze met die minimale interactie niet overkomen als een band op retour dat nog vlug eens poen komt pakken. Nee, The Libertines amuseren zich rot.
We kregen maar liefst 7 nummers uit comebackplaat ‘Anthems For Doomed Youth’. Vooral “Heart Of The Matter”, in een versmachtend begin met onder andere ook “Horror Show” en “Boys in The Band”, en een uitstekende versie van “Gunga Din” maakten indruk. De nieuwe nummers hezen zich probleemloos naast de oudere en pasten perfect in het geheel. Een mooie vaststelling, de comeback lijkt geslaagd en The Libertines nestelen zich op die manier terug waar ze thuishoren: bovenop de troon van de Britse indiemuziek.
Halverwege de set namen ze gas terug door “The Milkman’s Horse”,”What Katie Did”, “Anthem For Doomed Youth” én “You’re My Waterloo” (met Barât achter de piano) na elkaar te spelen. Was dit niet een beetje te veel van het goede? Ja en nee. Zulke nummers zijn ook gewoon eigen aan The Libertines en het lijkt een beter idee ze allemaal na elkaar te spelen, ideaal moment om even naar adem te happen, dan ze te verdelen en met als gevolg dat de vaart uit de set zou gehaald worden.
Na dit trager stuk besloten ze terug te knallen met onder andere “Can’t Stand Me Now”, “Time For Heroes” en “The Good Old Days”, de afsluiter van de reguliere set. Na afloop van dit nummer verdween Carl Barât in de coulissen, drummer Gary Powell kwam naar voren om een dansje te doen, bassist John Hassall bleef wat ongemakkelijk op het podium staan en de glunderende Doherty bleef gitaar spelen tot ie het in zijn hoofd kreeg het exemplaar in het publiek te katapulteren. Een frats van Pete! We begonnen ze godverdomme al te missen!
Het resulteerde in de voorste rijen in een minutenlang gevecht om een stukje gitaar. Meteen ook de reden waarom de pauze tussen reguliere set en bisronde zo lang duurde en we slechts 3 bisnummers kregen. Maar als dat “Music When The Lights Go Out”, “What a Waster” en “Don’t Look Back Into The Sun” zijn, dan heeft niemand eigenlijk reden tot klagen. De gitaar vloog nog eenmaal in de lucht, ditmaal netjes opgevangen door de roadie, de band boog voorover en de handen van het publiek gingen op elkaar.
… Een triomftocht. Anno 2016 lacht de toekomst The Libertines toe, wie had dat 12 jaar geleden durven voorspellen? …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-libertines-04-03-2016/
Organisatie: Live Nation
Het Australische vijftal Boy & Bear kwamen hun derde album, ‘Limit of Love’ voorstellen in de Botanique. Deze Australiërs werden op basis van hun eerste album als folk-rockers weggezet en ondermeer vergeleken met Mumford & Sons en Fleet Foxes. Dat riepen ze natuurlijk over zich af toen ze “Fall at your feet” van Crowded House coverden in een banjo-arrangement. Met hun tweede plaat ‘Harlequin dream’ uit 2013 gingen ze een andere weg op, met veel jaren zeventig gitaarrock invloeden. Hun nieuwste werk mochten we nu ontdekken in de kleinere versie van de Orangerie.
De band heeft een speciale podiumopstelling, zo zit drummer Tim Hart vooraan, terwijl zijn broer Jonathan Hart op keyboards op de achtergrond speelt. De hoofdrol werd vanavond echter opgeëist door zanger Dave Hosking en gitarist Killian Gavin. De eerste heeft een stem als een klok, terwijl de tweede een parelende gitaarklank produceert met occasionele gitaarsolo’s die wel in toom gehouden worden. Een heel radiovriendelijk geluid dus, zonnig, maar ook melancholisch, in de lijn van de Nieuw-Zeelandse grootmeesters Crowded House. De songs van een Crowded House hebben ze nog niet, maar voor fans van David Gray of Starsailor was dit een vrijdagavond om van te snoepen. Veel melodische contrasten in hun set, en ook een aantal mooie gitaarsolo’s in de stijl van The War on Drugs en Neil Young, maar zonder minutenlange solo’s.
De band verraste de Botanique op een cover van Amy Winehouse: “Back to black” kreeg een up-tempo versie die er mocht wezen en waarmee zanger Dave Hosking zijn klasse bewees : je moet al van goeden huize zijn om Winehouse aan te kunnen. De singles zaten allemaal mooi op het einde, er werd dus een mooi orgelpunt aan het concert gezet, zonnig, met jaren zestig gitaarklanken met veel twang.
De band heeft het niet voor bissen, dus kondigden ze zelf aan dat ze geen bisnummers zouden spelen. Dat was geen probleem, want hun anderhalf uur durende set was af en verveelde geen moment.
Boy & Bear is een ideale festivalband, boek deze kangoeroes dus maar, festivalorganisatoren!
Organisatie: Botanique, Brussel
Fun Lovin’ Criminals – Crimineel sterk!
Fun Lovin’ Criminals
Vooruit
Gent
2016-03-04
Johan Meurisse
Die NYse Fun Lovin’ Criminals hebben iets te vieren . De drie Hugh ‘Huey’, Brian ‘Fast’ en Frank ‘The rhythm master’ brachten twintig jaar terug het prachtige ‘Come find yourself’ uit, dat uiterst origineel klonk. De combinatie van rock , mellow hiphop , rap , jazz, funk , soul , blues, aangevuld met samples en filmsountracks als van ‘Pulp Fiction’, werd een enorme doorbraak . En dit debuut werd nu integraal nog eens gespeeld …
De plaat belandde meteen in onze top, en hun liveset op Rock Torhout (bestond toen nog!) was in ons geheugen gegrift. Kortom je hoort ons komen, met deze tour konden oude herinneringen opgehaald worden tussen pot en pint . En inderdaad , de entourage en de muziek in de Vooruit was het ideale feestdecor , heupwiegend met een smiley ‘Friday night’ tegemoet , waarbij we op gemoedelijke wijze wat konden bijpraten.
Wat wil je … de drie hebben een ongelofelijk charisma en een vleugje humor is niet ver weg. Een zorgeloze avond door de ongedwongen speelsheid en de lounge die schuilt in de sound. Hun amicaliteit onderstrepen ze met een glaasje wijn of een cocktail ; disco flashy lights en een strandzetel ontbraken hier nog .
Een warme, onderkoelde sfeer heerste en iedereen had er zin in. De band loodste ons integraal door het debuut, de leuke interacties en vroegere ervaringen werden opgehaald. Tja dit leek wel een oude ‘school’ reünie.
De laatste jaren namen de drie de geneugtes des levens wel; de laatste tien jaar twee platen, wat niet getuigt van een hoge productiviteit , ook muzikaal en live was de scherpte er wat af , hoewel …die laatste ‘Classic fantastic’ van vijf jaar terug deed het oude gevoel al deels heropleven.
… Het oude gevoel , een ‘cool as fuck’ gevoel , jawel , hier waren we vanavond voor gekomen. Door de aanstekelijke grooves en de lounge roken we (letterlijk) de dampende, nachtelijke barsaloons , passeerden beeldrijke Tarentino gangsterfilms ons en droomden we van knappe vrouwen . “FLC” die de plaat en de set opende, “Passive /aggressive”, “The grave & the constant” en hun wereldhit “Scooby snacks” brachten ons meteen in die juiste stemming . De instrumentatie werd ten volle werd benut door de broeierige vette gitaarlicks , de sfeervolle , kleurrijke keys ,de beheerste en opzwepende drums, aangevuld met een verdwaalde blazer . Jawel , het klonk goed en alles viel op z’n plaats , “Bombin the L” rockte, “Smoke’em” met de dikke sigaar of een vette joint was extravert , “King of NY” bouwde op, we konden lekker wegzakken op een “All the time of the world” en tot slot was er de bossonava van “Methadonia” , die het debuut en dus ook de set besloot. Intussen werden we geknuffeld door de lichtvoetige ‘laidback’ van “Bear hug” en in de watten gelegd door “Crime & punishment”, die de aandacht trok door krachtige bluesrock .
Na een korte pauze van een onderkoelde cocktail of pint waren ze er opnieuw voor een zestal nummers . “Friday night” zette het weekend in en de drie klonken op de daaropvolgende “Loco” , “View belongs to everyone” en “Korean bodega” wat stekeliger , feller en staken wat meer oldskool en rock in hun sound. Het gaf de nummers meer diepte en intensiteit . “Love unlimited” en “Big night out” met hun onweerstaanbare smachtende, erotiserende zinsnedes “Barry White saved your life” en “Supermodels on my D” wuifden ons de nacht in. Ze zetten zelf de eerste danspasjes op de bonkende tunes van “The time of my live” (Bill Medley – Jennifer Warnes uit ‘Dirty Dancing’) en de reggae van Bob Marley.
Twintig jaar later zijn de FLC nog steeds aangename fuifbeesten die je een leuk avondje bezorgen … Deze ‘crazy motcha fxx’ hebben de makke optredens van de laatste jaren doorgespoeld . Ze hebben zichzelf overtroffen en zijn dus nu letterlijk ‘back in town’ . FLC - Crimineel sterk!
Organisatie: Democrazy, Gent
Grimes stond, sinds haar passage in de Rotonde van de Botanique, niet meer op een Belgisch podium. Reden te meer om nieuwsgierig te zijn naar wat de opvolger van ‘Visions’ ‘Art Angels’ ons live te bieden heeft.
HANA, de support act van de avond, maakt Amerikaanse pop die voor één keer echt goed klinkt. Niet enkel Grimes is fan, ook Lana Del Rey liet ooit in een interview vallen dat ze de catchy muziek die HANA maakt enorm apprecieert. De support act was zo waardevol, dat HANA nadien nog een plekje op het podium kreeg tijdens de show van Grimes zelf. En terecht!
Grimes - Een zeer specifiek publiek is wat je kon treffen in een overvolle AB. Hipsters met gekleurd haar en neuspiercings langs alle kanten. En meteen konden we de link leggen wanneer Claire Boucher het podium opwandelde. Een grote strik in het haar, een Aziatische ‘Minnie Mouse’ outfit en continue vreemde bewegingen. Jazeker, 100% hipster.
Bij opener “Laughing and not being normal” kwamen er twee danseressen het podium opgewandeld. Meteen werd duidelijk dat het optreden niet per se draaide rond muzikale hoogtepunten, maar vooral rond show. Heel veel dansen en springen, minder synths en drumpads, en nog minder gitaar. Het geheel van lichtshow, spannende beats en tonnen energie spatte zo hard van het podium dat geen enkel ander gebrek ons stoorde.
Als we het dan toch even over de muzikale kant van het verhaal kunnen hebben, mogen we eerlijk zijn dat nummers als “Flesh Without Blood”, “Realiti” en “Scream” op Grimes’ laatste plaat al goede popsongs waren, en live verbazingwekkend meer tot uiting kwamen.
Grimes zette in het geheel een ongelofelijk straffe show neer, een optreden om ‘u’ tegen te zeggen. En vooral eentje om niet snel te vergeten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/grimes-03-03-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Savages – Topconcert!
Savages en Bo Ningen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-03-02
Johan Meurisse
We beleefden een topavondje in de Botanique … dit met de double bill van het Japanse Bo Ningen en Savages, het Londense all female postpunk kwartet (hoewel ze het liefst zo niet genoemd willen worden). Meteen noteerden we al één van de concerten van 2016 dat in onze brains werd gestampt. De ultieme uppercut van de twee samen , was het bloedspannende , gedreven , extatische “Fuckers” , die de set van contrasten vanavond samenvat : gejaagd – beheerst , hard – zacht, donker – licht, hartverwarmend – woedend.
We werden hier anderhalf uur op sleeptouw genomen in een unieke trip, die spannend , krachtig , sterk klonk . De vier dames zijn enorm op elkaar ingespeeld. De coolness van vroeger is zo goed als volledig weg . De zangeres Jehnny Beth heeft een uitstraling om U tegen te zeggen. Haar doortastende , aangrijpende vocals en haar schokkerige, hoekige danspassen bieden de songs nog meer intensiteit . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden werd. Ondanks de apocalyptische dreiging en de paranoia die rond de sound zweeft , is deze kleurrijker nu en klinkt het geheel aanstekelijk, dampend , erotiserend in een sober gehouden lichtdecor van witte spotlights en hun zwarte kledij.
… Wat een act , wat een présence. Met het nieuwe album ‘Adore life’ hebben ze opnieuw een krachtig antwoord klaar, drie jaar na het overtuigende debuut ‘Silence yourself’. Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie zijn duidelijke invloeden. Maar OK hun lat hebben ze erg hoog gelegd en – geruststelling - de hooggespannen verwachtingen werden ingelost .
Ze wisselden af in hun twee cd’s . In die strakke, bezwerende , onrustige , nerveuze sound, was de opener “Sad person” al meteen een knaller. Letterlijk werden we verder meegevoerd, meegezogen zelfs in dat aparte , unieke geluid . Een stuwende “City’s full” en een intens broeierige “Slowing down ther world” volgden . Een schurende , knarsende , verbeten gitaar met 80s wave echos en effects gaf nog meer diepte en intensiteit . Een zinderende spanning hadden we in songs als “Shut up”, “Surrender” , “Evil”. We werden in het Savages wereldje samen geperst. “The answer”, “Hit me” , “T.I.W.Y.G.” hielden ons letterlijk vast. Kippenvelmomenten. Savages als loslopend wild . Enkele sfeervolle nummers tussenin boden ademruimte. Hun muzikale wervelwind stoomde naar een climax, “Fuckers”, je opgestoken middelvinger bleef stijf staan .
Savages diende kopstoten toe …Schitterende liveset .
Ook Bo Ningen vergeten we niet . Een kleine twee jaar terug brachten ze een (onbeluisterbare) avant-jazz noise plaat uit met Savages . We zagen hen eerder al eens in de AB met o.m. Goat, Moon Duo en White Hills voor een psychedelicafestival . Ze overspoelden met een wall-of-sound van ‘70s retro, psychedelica en acidsounds. Op dreef gekomen na een tiental minuten hadden we een snedig, krachtig , explosief geluid - van zwevende, galmende, gitaren, een diep grommende, dreunende bas en bezwerende , opzwepende drums -, intrigeerde door een repetitieve ritmiek, had verrassende wendingen , kon ontsporen en klonk naar het eind noisy, hyperkinetisch, geschift en gek!
Een goed half uur werden we in die muzikale wereld ondergedompeld . De paar nummers konden hierdoor nog niet tot op het bot worden uitgediept . We kregen wel door de dromerige soms piepende vocals van Taigen Kawabe een toegevoegde waarde .
Hun sound kon de soundtrack vormen van de binnenkort te verschijnen science-fiction film ‘Independence Day 2’ …
Zoals reeds gezegd , dit was een topavond , waarbij Savages moeiteloos ook de AB kon uitverkopen …Mooi zo , Bota!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/savages-02-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bo-ningen-02-03-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel
Met ‘Last of our kind’ gaat The Darkness van de broers Dan en Justin Hawkins verder op het pad van voorganger ‘Hot Cakes’: stevige, harde rock met weinig verrassingen. Zeggen dat ze nog steeds lijken op een Queen-cover-band die enkel de afleggertjes en vullertjes van Freddie Mercury brengt, is er misschien wat over. De band werkt duidelijk aan een eigen geluid en een eigen gezicht, maar voor deze ‘Last of our kind’ had de strenge hand van een externe producer misschien wonderen kunnen doen.
De eerste helft van het album is nog best spannend. De openers “Barbarian” en “Open Fire” schieten tegen een hoog tempo uit de startblokken en laten zo het beste verwachten, maar met die twee songs is het meeste buskruit al verschoten. Het derde nummer, titeltrack “Last our kind” kan al veel minder boeien. Daarna komt nog de knappe intro van “Roaring Waters”, maar de rest van het nummer heeft maar weinig vlees aan het been. De rest van de CD is meer van hetzelfde, maar dan met minder inspiratie, zowel muzikaal als tekstueel.
Mochten we nog in de vorige eeuw leven, dan had de ballad “Sarah O’ Sarah” een mooie single geweest voor de StuBru’s en Radio Donna’s van die tijd en zeker voer geweest voor een Knuffelrock-CD, maar in 2016 lijkt het er eerder op dat de band een ballad zocht als rustpunt voor tijdens de live shows. Op het afsluitende “Conquerors” mag bassist Frankie Poullain als zanger fungeren, maar dat maakt dan weer eigenlijk enkel duidelijk dat de sterkte van The Darkness ligt bij zanger Justin Hawkins.
The Darkness krijgt met ‘Last of our kind’ punten voor volharding en goede bedoelingen, maar veel nieuwe fans zullen ze er niet mee winnen.
Kennismaken met St Germain deden we vijftien jaar terug … Ludovic Navarre is de man achter St Germain , die debuteerde in 2000 met ‘Tourist’ , die handig inspeelde op de rage van sensuele, zomerse lounge met jazz , blues en triphopsounds.
St Germain had een heuse band achter zich met sax, trompet , flute en percussie, zorgde voor een breed opengetrokken geluid en sprak de dansspieren aan door de rustige , repetitieve voortkabbelende beats, die door de ritmiek en de grooves uptempo konden klinken .
Een avontuur , een ‘joie de vivre’ dat ontspannen, swingend was door songs als “Rose rouge”, “So flute” en “Sure thing”.
Hij wou bewust geen herhalingstoets van ‘Tourist’ en ging net als Stef Camil Carlens op avontuur in Afrika. Hij vond Malinese muzikanten en vocalisten, en afro en desert blues kregen een voornaam plaatsje op de nieuwe titelloze plaat, wat sterk overtuigt .
Een muzikale ontdekkingstocht die Moby, Little Axe , RL Burnside, Tinariwen en ons eigen Buscemi samenbracht . Een puik resultaat , waarbij we in hogere sferen komen of heupwiegend gedropt zijn in de Sahara of in de jungle.
Live opnieuw een heus collectief op de stage met traditionele Afrikaanse instrumenten als de kora, de balafon en de n'goni , die broederlijk samengaan met de elektrische gitaren, flutes , piano's, saxofoons en zijn kenmerkende electro-vibes .
Je wordt meteen meegevoerd in die zalvende hypnotiserende sound. De zomerse single “Real blues” opent, is warm, knus , energiek, met de stem van de legendarische Texaanse bluesman Lightnin' Hopkins op de achtergrond; de gitaarriedels intrigeren en de ritmische percussie prikkelt, dweept op en klinkt aanstekelijk. Heerlijk zoiets . Een dampend, smachtend sfeertje hebben we!
St Germain loodst ons doorheen de plaat met rustige housy beats en de unieke instrumentatie. “How dare you” (met Zoumana Tereta) kenmerkt die desert blues. “Sitting here” dan (met de stem van Nahawa Doumboa) wordt prachtig ingeleid door het gitaarspel en maakt de reis doorheen Mali compleet . Aangename grooves dwarrelen over ons heen.
We zijn duidelijk te vinden voor de aangenaam voortkabbelende grooves van die afroblues/jazzlounge. Puike return.
Die Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Hij heeft al een pak platen uit , maar verbaast hier om net de songs van de Amerikaanse countryprinses , Taylor Swift, die intussen een popkoningin is geworden , van haar plaat ‘1989’ , veruit de best verkochte plaat, te coveren van begin tot einde in zijn eigen stijl .
Inderdaad , de nummers worden omgebogen naar zijn eigen kenmerkend stijlenpalet , met die emotievolle , gevoelige tune. De elektrische productie is uit de nummers , bijgevolg we krijgen een reeks afwisselende sfeervolle en ingenomen poprockend nummers . “Welcome to New York” , “Style” zijn breder van opzet , “Out of the woods” bouwt op en de kwetsbaarheid ervaren we op de sobere “Bad blood” , “Wildest dreams” , “How you get the girl” en “This love”; op de andere horen we net ook die fijngevoeligheid van een Swift terug . Beide kampen kunnen maar tevreden zijn met zo’n plaat .
Een verrassend sterk en bloedserieus album.
Nederlands 
Français 
