Ieperfest 2015 - Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 14 augustus t/m zondag 16 augustus 2015
Ieperfest 2015
Festivalterrein
Ieper
2014-08-14 t/m 2015-08-16
Hans De Lee en Yentl Stée

Afgelopen weekend was het weer eens tijd voor één van de grootste Hardcore-festivals van Europa. Jawel, het was weer fijn dansen geblazen op Ieperfest. Jammergenoeg gingen er (letterlijk) zwarte wolken boven het festival. Veel mensen die de donderdag aankwamen konden fijn verzuipen in de regen of hun tent aan stukken zien waaien als randentertainment. Aan de infrastructuur was er ook wat schade door het noodweer. Enkele hekkens op de camping gingen de lucht in en ook wat eetkraampjes raakten beschadigd. De pre-party moest eventjes uitgesteld worden vanwege het noodweer, maar ging daarna alsnog toch door. Dit liet de organisatie echter niet aan hun hart komen en Ieperfest kon de volgende dag dan weer mooi van start (met enkele plensbuien erbij natuurlijk).

dag 1 - vrijdag 14 augustus 2015
De dag begon al ietwat in teneur. Ik kreeg te horen dat Black Tongue moest cancellen, spijtig want naar deze band keek ik toch wel uit. Daarnaast leek Tinner ook spoorloos te zijn toen ik in de Trench aankwam waar ze moesten spelen en ik heb verder ook  geen geluid meer uit die tent horen komen. Spijtig.
Door het cancellen van Black Tongue was er ook wat schuiving in het schema. Goed nieuws voor Skin Crawler want die mochten nu de mainstage openen. Het jammere dat Black Tongue niet kwam opdagen was hierdoor onmiddellijk goed gemaakt want met Skin Crawler kan er gesproken worden van een belachelijk goeie opener. Ze spelen een lekker smerige vorm van H8000 Hardcore waarbij er gretig gebruik gemaakt wordt van wat de scene in het verleden heeft voortgebracht, maar ze slagen er toch in om er een eigen, modernere toets op aan te brengen. In tegenstelling  tot veel nieuwere bands in de H8000 had ik hier niet het gevoel dat ik naar een zwakke kopie zat te luisteren, maar wel degelijk een volwaardige band. Zeker eentje om in de gaten te houden.

Terug naar de Trench voor een lekker staaltje Hardcore Punk geleverd door het Braziliaanse DisXease. Dit was de laatste show van de tour, maar van enige vermoeidheid was er geen sprake. Veel geluk hebben ze immers niet gehad. Als ik het goed begrepen heb waren er serieus wat personeelswissels voor en tijdens de tour. Daar was echter niets van te merken en het equivalent van een horde dolle neushoorns werd op het publiek afgestuurd. Enkel spijtig van de dodelijke hitte en het feit dat er niet zo bijster veel mensen stonden te kijken. Anders hadden we gerust die dolle neushoorns kunnen imiteren want de muziek paste er perfect bij. Zeker een aanrader om nog eens te bekijken.

Enough Said mocht door het afzeggen van Black Tongue wat later op de mainstage spelen. Deze jongens uit de Kempen spelen het soort beatdown dat nogal behoorlijk veel gespeeld wordt hier in België. Echt mijn ding was het niet muzikaal en ook live was het niet echt super. Voor een deel kwam dit waarschijnlijk wel doordat ze op de mainstage stonden en er bijgevolg heel wat meer ruimte was in het publiek wat de energie die je doorgaans op dit soort bands ziet serieus ten nadele kwam. Zelf had ik het gevoel dat deze band wel een stuk beter kon, ook al was het mijn ding niet.

Tijd om een beetje te huilen in de tent met de Noord-Franse jongens van Fall of Messiah. Ik ben maar recentelijk beginnen luisteren naar deze band en vervloek mezelf daar behoorlijk hard voor. Fall of Messiah speelt een emotionele mix van Screamo, Post-Hardcore met hier en daar ook wat Post-Rock er tussen gesmeten. Kortom, emotioneel en atmosferisch maar met een (weliswaar breekbare) rauwe toets. Ook interessant was dat de drummer de vocals voor zich nam. Geheel ongezien is dit niet, maar toch nog zeldzaam genoeg om het interessant te maken. De hitte in de Trench was weer behoorlijk ondragelijk, maar doordat dit niet echt een harde band is , maakte dat niet zoveel uit. Veel geluk hadden ze wel niet, middenin één van de songs besloot de technologie dat het welletjes was geweest en alles viel uit. Dit haalde wel wat de vaart uit de set en doordat ze niet zo lang konden spelen nam dit ook wel een fameuze hap uit hun speeltijd. Gelukkig slaagden ze er in onmiddellijk de draad terug op te nemen zodra het weer mogelijk was en speelden ze verder alsof er niets was gebeurd.

Sweet Jesus was een nobele onbekende voor me, maar een band die een ex-lid van Have Heart bevat kan niet anders dan goed zijn. Ik bleek er niet naast te zitten want de melodieuze Hardcore ging door merg en been. Wie één of andere Have Heart 2.0 verwachtte had pech. Door het stemgeluid van Patrick Flynn waren er zeker wel gelijkenissen, maar voor de rest was het een geheel eigen geluid. Een band met zeer veel potentie en hopelijk nog een paar toekomstige bezoekjes aan Ieperfest.

Over Lionheart had ik ietwat mijn twijfels of ik wel de moeite ging doen om ze te zien. Ze spelen nogal vrij stereotiepe 90’s Metalcore en aangezien ze nogal geliefd zijn bij het tough-guy Hardcore publiek verwachtte ik bijgevolg dus ook heel wat macho-gedrag op het podium (iets waar ik niet zo’n fan van ben). Dit bleek echter goed mee te vallen want het waren uiterst sympathieke jongens. Muzikaal bleef het echter wel zwakjes, maar het is wel goeie muziek om live te spelen. Er konden heel wat grapjes vanaf en het publiek ging volledig uit de bol, dat ze wisten hoe ze een feestje moeten neerzetten , was overduidelijk. De band had ook duidelijk veel plezier in wat ze doen wat ook altijd leuk is om te zien. Onverwacht toch nog best een leuke show.

Monolord kan eigenlijk in één woord samengevat worden: “niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiice”. De mix van Stoner, Sludge en Doom Metal uit Zweden was by far één van de beste shows die deze editie van Ieperfest had. Het aanbod aan dergelijke bands was dit jaar wel erg magertjes, toch hadden ze en absolute topper uitgekozen. Als er iets is waar over te klagen valt was het hun toegewezen tijd om te spelen. Alhoewel voor heel wat bands 40 minuten ruim voldoende is , heb je hier met een gemiddelde van 12 minuten per nummer wel heel weinig ruimte om je setlist op te maken. Zeker als je er in slaagt om je nummers zo goed te maken dat het ongeveer even lang aanvoelt als het gemiddelde Noisecore nummer. Een echte rijsende titaan in het genre.

Qua vrolijkheid en intensiteit mocht Ramming Speed vandaag toch met de hoofdprijs gaan lopen. Zelden een band zich zo zien amuseren en het publiek zo naar z’n hand te zetten. Ik denk niet dat er ook maar één moment geweest is dat er niemand in de tent aan het bewegen was , wat waarschijnlijk ook onmogelijk was (ik heb het alvast niet geprobeerd). Muzikaal mochten ze er zeker ook wel zijn, de mix van D-Beat, Hardcore, Crust Punk en Thrash Metal was van een uiterst hoog niveau en in plaats van deze genres samen te mixen tot een onherkenbaar soort appelmoes , slagen ze er in om een eigen gezicht te kneden.

Na de toch ietwat teleurstellende set van Carnifex op Groezrock (alhoewel dit eerder aan het geluid lag dan aan de band zelf) mochten ze het nog eens proberen op de mainstage van Ieperfest. Gelukkig voor hen zat het geluid nu wel helemaal strak en de band zo mogelijk nog strakker. Het ging er behoorlijk hard aan toe op het podium, maar voornamelijk vóór het podium. De aanwezigen daar gingen volledig los en ik zou toch ietwat teleurgesteld zijn moest de EHBO-post hierna niet wat meer werk gehad hebben. Song-gewijs was er niet echt een verschil tussen wat ze op Groezrock brachten en wat ze hier brachten. Het grootste verschil is dat het geluid goed zit , en ze nu echt konden tonen wat ze in hun mars hadden en blijkbaar was dat heel wat.

Tijd voor wat levende legendes in de marquee met Extreme Noise Terror die je toch wel gerust als één van de grondleggers van de Grindcore mag zien. Vorig jaar hadden ze nog moeten afzeggen, maar dit jaar waren ze er dus wel degelijk. Aangezien ze al bezig zijn van in 1985 vraag je je toch af of er wat sleet zou zitten na al die jaren van dergelijke harde muziek te spelen. Neen, hoe durf ik die vraag zelfs te stellen? Extreme Noise Terror ging een stuk harder dan de meeste bands vandaag nog maar durven van dromen. Koppel dit met de subtiliteit van een dronken frontman die de missing link tussen mens en aap lijkt te zijn en je zit gebakken voor een enorm sterke show. Ze mogen volgend jaar zeker nog eens terugkomen.

Of ik Ceremony nog eens wou zien, moest ik me niet afvragen. Na Extreme Noise Terror spurtte ik onmidellijk naar vooraan de mainstage met de hoop dat hun ronduit magische show van op Groezrock nog eens overgedaan worden. Onderweg naar daar zei ik nog al grappend tegen een vriend dat het wel hilarisch zou zijn moesten ze vandaag uitsluitend hun Post-Punk/New Wave nummers spelen. Toen de gitarist met uitgesmeerde schmink op het podium kwam , begon het al duidelijk te worden dat ik waarschijnlijk de toekomst kan voorspellen via slechte grapjes. Net zoals op Groezrock werd er geopend met een zachter nummer die op het openlucht podium toch een stuk minder goed overkwam. De razendsnelle Hardcore bleef echter uit en men bleef in hetzelfde stramien door gaan. Toen er dan uiteindelijk wat oude nummers gespeeld werden , bleek dat ze in een nieuw jasje gestoken waren en dat ze verweven waren met hun nieuwe sound. Voor sommigen waarschijnlijk uiterst fijn, voor mij persoonlijk wat minder. Uiteindelijk was het op zich geen slechte show, maar het was ongelooflijk veel zwakker dan voorheen. De afwisseling tussen de twee stijlen die anders zo’n gigantische energie-uitwisseling gaf, bleef hier ook uit. Toch wat teleurstellend.

Al vanaf ik Black Tusk op de affiche zag pronken was ik blij om te ziet dat ze toch verder gingen na de tragische dood van Jonathan Athon. Ik was ook onmiddellijk nieuwsgierig naar hoe het nu verder zou klinken; ik herinner ze me nog van op Hellfest en ze waren één van de meest vrolijke bands die ik gezien had zonder aan hardheid in te boeten. Het nieuwe bloed in de band had echter geen enkele negatieve invloed hierop en het was weer zoals vanouds. Er was aardig wat volk komen opdagen en de sfeer zat er goed in wat als resultaat een mooie show opleverde. Echt fijn om te zien dat Black Tusk er nog altijd voor kan gaan.

Wie Horse the Band al eerder aan het werk zag , heeft hier eigenlijk geen review van nodig want die weet perfect dat het de beste show ter wereld was (naast andere shows van Horse the Band natuurlijk). Voor diegenen die ze nog niet gezien hebben (hoe overleven jullie zo’n leeg bestaan) is hier toch een poging tot een review. Opvallend (naast het niet aanwezige gouden broekje van de keyboardist) was dat ze dit jaar een pak vriendelijker waren dan een paar jaar terug. Toen mochten we ons nog vergrijpen aan de smerige sarcastische humor van de frontman. Die was nu ook nog altijd even smerig, maar er werden minder slagen met de microfoon uitgedeeld , dus dat is al een pluspunt. Al vanaf de eerste noten ging de gehele tent volledig los en dat kan ook niet anders met de compleet geschifte Nintendocore van deze band. Het beste aspect was dan toch wel het feit dat ze een Straight Edge triangelspeler mee hadden voor de gehele tour. Die ging trouwens het hardst van al tijdens de show. Nog nooit in mijn leven heb ik een triangelspeler willen zijn, maar na die jongen aan het werk te zien lijkt het een droomjob. De set duurde veel te kort (Ieperfest enkel en alleen met Horse the Band zou nog te kort zijn) en het was eigenlijk ook geen goed idee om hen de eerste dag te programmeren aangezien het nu onmogelijk nog beter kon worden.

Volgende aan de beurt in de marquee was de legendarische Punkformatie GBH die tegelijk waarschijnlijk ook de oudste band op Ieperfest waren. Veel was er daar niet van te merken want de energie die ze hadden , deed de gemiddelde 16-jarige als een hoogbejaarde met een plastic heup lijken. Tegelijk hadden ze ook één van de hardste pits die ik die dag mocht meemaken, kunnen ontketenen , wat op een festival als Ieperfest toch wel al iets kan zeggen. Muzikaal gewijs werd er een mix van oud en nieuw materiaal gespeeld wat voor een leuke afwisseling zorgde. Oude zakken of niet, één van de betere bands deze editie.

Met Judge mocht Ieperfest zich op de borst kloppen aangezien ze toch wel een behoorlijke legende zijn binnen de NYHC. De verwachtingen waren hoog gespannen en die konden ze bij mij jammergenoeg helemaal niet inlossen. Ik moet nu wel toegeven dat ik niet de grootste Judge-fan ben, maar ik durf wel al eens een paar nummertjes er van opzetten. Live waren ze voor mij persoonlijk echter gewoon saai, de nummers waren vrij inwisselbaar en na 10 minuten had je eigenlijk alles al gehoord. Alhoewel het publiek zich wel leek te amuseren , heb ik toch achteraf van verschillende mensen gehoord dat ze het een teleurstellende set vonden en dat ze normaal een stuk beter zijn. Jammer.

dag 2 - zaterdag 15 augustus 2015
Is er een betere manier om je dag te starten dan met een lekker sneetje Powerviolence? Waarschijnlijk wel, maar het is alvast fijn. Nervous Mothers uit Antwerpen was dan ook wekker van dienst om de kater van de afterparty uit je kop te kloppen en dat is ze gelukt. Als een razende furie werd er doorheen de set geblazen en alhoewel ze opener waren , slaagden ze er toch in om niet hun volledige tijd te benutten. Erg was dat niet want je was ondertussen al zo muzikaal murw geslagen dat wat extra nummers waarschijnlijk je dood zouden betekenen. Het enige jammere was dat het publiek nog wat moe was en bijgevolg niet echt een krater heeft achtergelaten.

Door de korte set van Nervous Mothers had ik nog net genoeg tijd om de marquee binnen te glippen en nog een stukje Deconsecrate op te pikken. Daar heb ik dan ook geen minuut spijt van gehad want net zoals Skin Crawler de vorige dag is Deconsecrate één van de beste bands binnen de nieuwere H8000-lichting. Ook hier was er sprake van smerig klinkende Metalcore waarbij je een douche na het beluisteren nodig hebt. Jammer dat ik niet de volledige set kon beluisteren want wat ik gehoord heb was zeker dik in orde.

Volgende was de Poolse Hardcore Punk band Government Flu. Ik heb ze eigenlijk pas leren kennen toen ik zag dat ze op Ieperfest speelden en was al van de eerste noot verkocht. Live vraagt deze muziek om een intense show en dat miste ik hier toch wel wat. Niet zozeer door de band want die deed absoluut hun best , waarbij vooral het boos vooruit en achteruit lopen in exact dezelfde positie door de frontman mij het meest opviel (less is more geldt ook voor stagemoves blijkbaar). Er werden wat bescheiden pitjes ontketend, maar het mocht gerust een stuk harder. Op de performance van de band zelf was er niets aan te brengen (alhoewel ik toch wel graag “Standing Tall” had gehoord)

Tijd voor wat lekkere Hardcore Punk van eigen bodem, namelijk Cheap Drugs. Wie wat thuis is in de Belgische Hardcore Punk-scene is vast en zeker wel op de hoogte van de heerlijke shows die deze band neer zet (het is ook nogal moeilijk om ze niet live te zien omdat ze op ieder moment wel ergens lijken te spelen). Zelf heb ik ze al verscheidene keren live gezien en geen enkele keer stelden ze teleur. Ook dit keer was dit niet het geval in een oververhitte Trench. Toegegeven, ik heb ze al harder weten gaan dan vandaag maar dat was misschien best. De kans bestond immers dat er enkel appelmoes overbleef in plaats van publiek.

Aangezien Rings of Saturn moest cancellen (waar ik nog steeds voor aan het huilen ben) moest Psycroptic maar mijn dosis Technical Death Metal verschaffen dit weekend. De verwachtingen lagen best hoog aangezien Psycroptic niet de kleinste speler in het genre is en toch al serieus wat sterke albums heeft. Toen de set begon , leek het eventjes wat zwakjes te zijn. Ik ben zelfs eventjes naar Loma Prieta gaan kijken, maar daar was het ook niet echt denderend. Eenmaal terug in de tent teruggekomen had Psycroptic alle duivels los gelaten en brachten ze een sterke set. Echt overtuigen deden ze bij mij persoonlijk niet, het was allemaal wel goed maar toch miste ik iets.

Tijd om wat te gaan fanboyen op Doom. Als deze naam je niets zegt (niet het spel of het muziekgenre) raad ik je vriendelijk aan om zo snel mogelijk jezelf in afzondering te gaan met enkel hun discografie. Deze band wordt als één van de grondleggers van de Crust Punk genoemd en die titel verdienen ze terecht. Tevens zijn ze ook nog steeds één van de beste bands in het genre en er ook een pure belichaming van. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen en die losten ze in, zo lang ze aan het spelen waren immers. Blijkbaar was de frontman niet zo’n grote fan van rokende mensen en maande tussen zowat ieder nummer aan dat het slecht voor je was. Ietwat spijtig dat ze het vooral daar over hadden want Doom heeft wel een pak meer te zeggen. Langs de andere kant kan je ook gewoon vriendelijk zijn en eventjes niet roken als de band vlak voor je er om vraagt.  Muzikaal was het wel allemaal dik in orde, maar het miste toch wat power achter zich. Conclusie, vette show maar ik had het gevoel dat het nog een pak vetter kon zijn.

Als je het over lekker harde 90’s Metalcore hebt , gaan de meesten mensen onmiddellijk aan een band als Hatebreed. Geheel onterecht want het genre heeft een pak meer te bieden zoals All Out War die gewapend met een nieuw album de mainstage aan gort mochten stampen. Dat deden ze dan ook volledig. Jammergenoeg is het muzikaal allemaal wat eentonig. Ze hebben goeie muziek, maar ze vallen al snel in herhaling waardoor je het gevoel hebt dat je het allemaal al eens gehoord hebt. Het belemmerde dat ik ten volle kon genieten van de set. Dit kan echter ook mijn fout zijn doordat ik besloot achteraan te staan. Enkel die levend terug keerden van de frontlinie keken mij maar vreemd aan toen ik zei dat het ietwat een saaie show was en ze hadden blijkbaar een totaal andere beleving gehad daar vooraan. Volgende keer wat dichter kruipen denk ik zo.

Als er nu eens een band is die altijd een feestje brengt op wat voor festival dan ook, is het wel Entombed (A.D.). Slechts een maand eerder had ik ze nog mogen aanschouwen op Obscene Extreme en nu terug op Ieperfest. Je zou al snel vrezen dat een herhaling wat saai zou zijn (er zat niet echt veel verschil in de setlist). Dit was echter niet het geval en er werd duchtig los gegaan op hun typische Death Metal geluid (ook wel Death ’n Roll genoemd) waar ze zo bekend mee geworden zijn. Echt hoogtepunten waren er wel niet tijdens deze show, er tegenover staat dan geen dieptepunten. Een goeie show zoals het hoort.

Omdat het blijkbaar Kerstmis, Pasen en Sinterklaas op hetzelfde moment was voor de liefhebbers van alles wat naar Crust, D-beat en Grind ruikt stond Discharge ook ineens te blinken op het podium. De godfathers van de D-beat zijn eigenlijk maar in laatste instantie op de affiche geplaatst als vervanging. Ik denk niet dat iemand dat erg vond (behalve Mörser die op hetzelfde moment moest spelen). Ergens was ik een beetje bezorgd of het wel goed ging zijn, ik ving eerder al gemengde reacties op over de meest recente shows. Bij één ervan werd me zelfs afgeraden om te gaan kijken omdat ik echt te hard teleurgesteld zou zijn. Geen idee welke band die mensen zijn gaan zien, maar het zal alvast Discharge niet geweest zijn , want die waren zo strak als het maar kon. De tent stond aardig gevuld en daar maakten ze gretig gebruik van door het publiek volledig los te laten gaan. De band is alvast niets aan kracht verloren alhoewel ze al van 1977 bezig zijn. Mogen ze vaker boeken.

Bij het buitenkomen werd al snel duidelijk wat voor show Walls of Jericho zou spelen aangezien ze de meest cheesy banner die ik me kon voorstellen op Ieperfest mee hadden (MOSH ARMY!!!!!!!!!!!!!). Vroeger was ik wel te vinden voor de ruigere Metalcore die deze band brengt. De dag van vandaag is dat al een pak minder. Ook live kwam het allemaal maar zeer middelmatig over, een beetje een dertien-in-een-dozijn-Hardcore show wat zelfs naar de saaie kant aan het neigen was. Er was echter wel veel volk komen opdagen en zowel op als voor het podium werd er een stevig feestje gebouwd. Eh, smaken verschillen I guess.

“What have I seen under that what the puddle looks like?”. Meer had ik niet nodig om de drie rijen mensen die nog voor me stonden omver te lopen zodat ik lekker vanvoor kon staan (sorry). Een beetje mijn favoriete nummer spelen als eerste nummer terwijl ik nog niet op een rustige manier naar voor geraakt ben , is dan ook om problemen vragen. Het zette alleszins de start in van een goeie show (alsof iets anders mogelijk is met Touché Amoré). Zowat alles wat fantastisch was , werd in een recordtempo doorgejaagd waarbij er weinig tijd werd gemaakt voor gepraat tussen de nummers door. Iets wat je misschien van een Powerviolence of Grindcore band zou verwachten. Maar erg was het niet, hierdoor werden heel wat goeie nummertjes gespeeld. Het publiek zelf bleef eigenlijk nog behoorlijk rustig in vergelijking met de vorige keren dat ik ze zag (ik herinner me een lawine aan stagedivers en veel hoofdpijn). De band en met name de frontman waren duidelijk onder de indruk en blij dat ze op Ieperfest mochten spelen. Ik zou ook wel blij zijn als ik tussen Discharge en Biohazard in zou mogen spelen.

Bij Biohazard had ik serieus gemengde gevoelens. Iedereen kent deze legendarische Crossover band wel die Thrash, Hardcore en zelfs wat Rap wist te mengen tot een succesvolle stijl waar zovelen faalden. Nu gaan ze al een tijdje mee en is eigenlijk niet zo bijster veel nieuws rond deze band te beleven. Hun meest recente album dateert al van 2012 en was nu niet om te zeggen een echte hoogvlieger. Ook hoorde ik wel vaker dat hun shows behoorlijk teleurstellend zijn. Met wat gemengde gevoelens zocht ik mij dan ook een plaatsje op aan de mainstage.  Met diezelfde gemengde gevoelens ben ik ook uiteindelijk vertrokken. Op zich was het wel een leuke show, er was sfeer en de band deed hun best. Maar bij een band als Biohazard verwacht je meer dan gewoon leuk. Misschien verwacht ik teveel, maar ik had het gevoel dat het net niet goed genoeg was voor een band van dergelijk kaliber.

dag 3 - zondag 16 augustus 2015
Stevig beginnen met de dag is een traditie op Ieperfest, zodoende begon ik dan ook de dag met Gust in de trench. Ze spelen een smerige mix van Black Metal, Grindcore en Hardcore die momenteel met bands als Nails en Full of Hell behoorlijk wat populariteit heeft. Een slap afkooksel waren ze alvast niet, aangezien ze even hard door raasden als een neushoorn op speed in een kinderspeeltuin. Wat meer neushoorns waren welkom geweest want ook al was het vroeg,  het was te rustig in het publiek. Wel spijtig dat ze achteraf niet meer bij hun eigen merch zaten waardoor ik geen shirt kon kopen.

Het was een pijnlijke beslissing, maar uiteindelijk besloot ik wat lekkere feministische Hardcore Punk op te zoeken in de marquee met de Amerikanen van War on Women (sorry Briqueville, ik maak het wel nog eens goed). Dit bleek een goeie keuze te zijn alhoewel ze iets te vroeg speelden. Bij veel aanwezigen zat de vermoeidheid er nog net iets te goed in. Ik nam plaats vooraan het podium en het viel op dat er behoorlijk weinig volk aanwezig was. Dat liet de band niet aan hun hart komen en speelden een vette set waarbij voornamelijk frontvrouw Shawna de show stal. Ondanks de makke reactie van het publiek probeerde ze toch nog wat publieksinteractie uit te lokken. Jammergenoeg voor haar koos ze net mij uit en had dat dus als effect dat ik gewoon een been in mijn gezicht kreeg terwijl ik die blijkbaar moest vangen, sorry daarvoor. Gelukkig loonde haar moeite wel nog tegen het einde van de set , waarbij er los gegaan werd vooraan in het midden. Zeker een band om nog eens te zien in een kleinere zaal wat later op de dag.

Het was behoorlijk afwachten geblazen wat Treha Sektori zou doen. De muziek leunt zich meer in een vochtige kerker dan in de goed verlichte, warme trench. Ik herinner me nog dat dit echt vet was op Church of Ra, maar de vrees dat het hier even slecht ging aflopen als Syndrome vorig jaar was nogal groot. Uiteindelijk viel het allemaal wel nog goed mee, het grootste deel van het publiek bracht de set al zittend door wat eigenlijk wel passend was. Er werd een poging gedaan om beelden te projecteren maar daar was de Trench niet echt ideaal voor. Jammergenoeg liep de set wat uit met als gevolg dat je plots No Turning Back op de mainstage door Treha Sektori hoorde spelen wat de sfeer wel behoorlijk naar de knoppen hielp. Desondanks werd er gewoon verder gespeeld en is het nog gelukt om de sfeer te doen heropleven. Volgende keer zie ik ze hopelijk terug op een meer geschikte locatie, alhoewel het zeker goed was op een festival.

In hetzelfde laantje zoals Gust eerder op de dag , speelt ook Hierophant en eigenlijk kan hier gewoon dezelfde review geschreven worden. Het was smerig, hard en had ik al smerig gezegd? Dit is het soort muziek waarbij je na het luisteren een lang bad en wat schuurpapier nodig hebt om de vuiligheid van je te krijgen. Het grootste verschil met Gust was dat er hier wel meer volk was, maar de drukkende hitte maakte het moeilijk om echt volledig los te gaan. Spijtig want dit was zonder twijfel één van de beste bands op Ieperfest.

NASTY speelde net als een week tevoren op Brakfest in Lokeren een zeer vette en strakke set!  Met hun pure en keiharde hardcore kregen ze het publiek moeiteloos mee en speelde zich een stevig feestje af voor het podium.  De zanger vertelde dat hij zo’n 16 jaar geleden zelf als broekventje voor het eerst afzakte naar Ieperfest en daar de liefde voor hardcore te pakken kreeg.  Het was voor hem een hele eer nu zelf met zijn band op de mainstage te mogen staan!  Nummers als “Fire” en “My brain went terribly wrong”  zijn ware splinterbommen die weliswaar voor geen slachtoffers zorgen maar wel heerlijk blijven nazinderen.

EVIL INVADERS had misschien niemand verwacht op de affiche van een hardcore festival maar deze kerels uit Limburg trokken zich daar niets van aan en speelden een heerlijke ouderwetse partij speed en thrash metal van topklasse.  Wat een energie en gedrevenheid!  Sinds ik hen een heel poos geleden aan het werk zag als support van Ostrogoth , is deze band enorm gegroeid, hebben ze een prima CD uit en is hun populariteit en aanhang terecht enorm gestegen!  Na hun doortocht in Ieper reisden ze af naar Japan voor een paar concerten in oa. Osaka en Tokyo!  Heel knap wat deze band uit Leopoldsburg aan het presteren is.

Alhoewel Rosetta een pareltje van een band is , is die geen competitie voor Oathbreaker. Ook al heb ik hen al een zevental keer aan het werk gezien. Zoals het Oathbreaker beaamt, stelden ze weer geen minuut teleur en was er van begin tot einde een gevoelige, zware atmosfeer. Er mocht een beetje gehuild worden, of een beetje veel. Alhoewel ze er niet in slaagden om iedere andere band van het podium te blazen en me in foetushouding achterlieten op de grond , waren ze toch wel weer één van de betere bands van deze editie. Zoals vanouds ging ook de band terug volledig op in de sfeer waarbij frontvrouw Caro perfect de muziek kon uitbeelden (in kettingen gewikkeld dan nog deze keer). Ik heb ze al beter gezien, maar toch was dit terug een fantastische show. Op naar een negende keer.

BRUJERIA is een legendarische band uit begin jaren 90 (evenwel opgericht in 1989) die extreme muziek maakt en in de huidige bezetting ondermeer bestaat uit muzikanten van Napalm Death en Carcass.  Bij de oprichting zaten ook gekende muzikanten als Dino Cazares (Fear Factory) en Jello Biafra maar zij verlieten om diverse redenen het project.  Typisch is het gebruik van de Spaanse taal, de gemaskerde tronies en hun brute versie van “La Macarena” voor de verandering omgedoopt tot “La Marijuana”.  Hun optreden in Ieper kon me maar mateloos boeien omdat het muzikaal allemaal niet zoveel voorstelde en alle nummers vrij gelijkaardig klonken, op die fameuze cover na.  De macho Mexicaanse brulboeien en de wulpse dame die geregeld de vocalen kwam ‘versterken’, konden daar maar weinig aan veranderen.

“EINDELIJK” was mijn eerste reactie toen ik zag dat Anaal Nathrakh op Ieperfest gingen spelen, gevolgd door heel wat bewegingen en geluiden die doorgaans gemaakt worden door een veertienjarige bij All Time Low. Om eerlijk te zijn was ik toch niet echt super enthousiast om ze nog eens te zien. De vorige keer dat ik deze band aan het werk zag in Lille, kwam de smerigheid en hardheid op het album helemaal niet over live, en was ik eigenlijk zwaar teleurgesteld. Ik was niet zeker of ik die ervaring nog eens wou meemaken. De vrees voor een nieuwe teleurstelling was onterecht aangezien ze het nu dubbel en dik goed maakten. Het gespeelde materiaal werd eigenlijk vrij gelijk uit de verschillende albums genomen, alhoewel hun nieuwste album nog niet zo vrij lang uit was. Ook leuk is dat het elektronische gedeelte dit keer live wel helemaal over kwam en een beetje aanvoelde als een voorhamer in het aangezicht. De frontman was ook vrij enthousiast over het concept van Ieperfest en over het feit dat er een anarchistische boekenwinkel aanwezig was. Hopelijk werd er ook geluisterd naar zijn oproep om dat standje een bezoek te brengen want er was wel interessant materiaal aanwezig.

Eigenlijk was ik speciaal voor STICK TO YOUR GUNS afgezakt naar Ieperfest.  Een band uit Orange County, California die al sinds 2003 aan de weg timmert met hun hardcore /punk maar die vooral de laatste jaren echt is doorgebroken en enorm aan bekendheid heeft gewonnen!  Het uitbrengen van een paar zeer sterke CD’s zal daar allicht niet vreemd aan zijn en de manier waarop ze hun keiharde hardcore toch met de nodige melodie brengen is (wat mij betreft) geniaal.
De belangstelling voor de set van Stick To Your Guns was massaal, heel wat fans troepten samen voor het podium, klaar om er een wild feest van te maken.  Met een opener als “We still believe” was het natuurlijk van bij het begin goed prijs!  Frontman Jesse betuigde heel wat lof voor Ieperfest en de voorziene randanimatie.  De band stond reeds eerder op de affiche en kwam met plezier terug naar één van hun favoriete festivals.  Ze schaarden zich ook volledig achter de waarden die het festival uitdraagt (oa. ecologie, anti-racisme, vegetarisch enz.) en zetten het sterke “What choice did you gave us?” in, gevolgd door “Amber”!  Daarna was het tijd voor nummers van de meest recente CD ‘Disobedient’ : “Nothing you can do to me”, “To whom it may concern” en de nieuwste single “The Charm” klonken heel sterk en konden op heel wat bijval rekenen door de enthousiaste menigte fans.
Prachtig was ook de cover “Burning Fight” van de band Inside Out!  Inside Out is misschien niet zo gekend maar als je weet dat het de eerste band was van Zach (zanger van Rage Against The Machine) dan snap je wel aan wat je je kan verwachten.
Afsluiter van de potige set was het gekende “Nobody”.  De verwachtingen waren hoog maar Stick To Your Guns stelde zeker niet teleur en waren voor mijn part het hoogtepunt van de zondagaffiche.

Aangezien de organisatoren van Ieperfest ons blijkbaar zeer graag zien besloten ze om bij het afsluiten van de trench iedereen met een klinische depressie op te zadelen door er Birds in Row te laten spelen. Voor wie ze niet kent, hun mix van Hardcore, Screamo, Crust,... is niet echt om te zeggen iets waar je vrolijk van wordt op een warme zondag. Ik was dan ook behoorlijk opgewonden om deze band eens aan het werk te zien. Jammergenoeg slaagden ze er niet in om de zwaarmoedige ruwheid die ze bezitten live te brengen. Bij een dergelijke band moet je een soort van speciale atmosfeer crëeren waarbij je opgeslorpt wordt door de muziek en je nekharen de gehele set overeind gaan staan. Vandaag leek het echter gewoon meer op een band die hun muziek kwam spelen, niet meer niet minder. Spijtig als je weet dat ze doorgaans wel een zeer sterke live-reputatie hebben. Het leek ook alsof de band zelf wat onwennig was, wat je vooral hoorde tijdens hun bindteksten. Dit had dus ook z’n effect op de muziek wat er voor zorgde dat dit een vrij middelmatig optreden was.

“Eventjes een band binnensleuren die al een veertigtal jaar speelt en een beetje anders is dan wat we normaal boeken” moet Ieperfest gedacht hebben. Het resultaat was wel leuk aangezien de oude zakken van Pentagram op het podium stonden te blinken. Deze ware doom-legendes mogen dan wel niet het eerste zijn waar je aan denkt als Ieper Hardcore Fest hoort, maar dat kon niemand ook maar iets schelen aangezien de marquee behoorlijk aardig gevuld was. Ook al hebben de heren er al heel wat jaartjes op zitten, muzikaal merk je daar  niet zo veel van. Waar een Black Sabbath-set voornamelijk bestaat uit ‘je afvragen of Ozzy het wel zal overleven’ moest je die vrees niet echt hebben bij Pentagram want ze waren nog springlevend. Er konden zelfs wat dansjes vanaf. Een 50 minuten lang werd de Marquee ondergedompeld in die speciale atmosfeer die enkel een band als Pentagram kan crëeren, er was geen drugs nodig om je in hogere sferen te wanen. Een vreemde eend in de bijt, maar het was eentje om u tegen te zeggen.

Ondanks (alweer) het slechte weer en (alweer) heel wat bands die in de aanloop van het festival besloten hun kat te sturen , is de organisatie van Ieperfest er toch weer in geslaagd om een leuk, betaalbaar festival met meer inhoud te maken dan pakweg een Graspop. In de More Than Music-tent was er terug heel wat interessante informatie te vinden, documentaires en de mogelijkheden om goeie doelen te steunen. De waarden waar Ieperfest voor staat (tegen iedere vorm van racisme, sexisme, speciësme,...) is eentje waar ik en vele andere bezoekers zich volledig kunnen in vinden Hoe ze er trouwens in slagen weet ik niet, maar het eten was dit jaar terug veel te goed (serieus, maak het minder lekker. Ik heb meer dan 140 euro aan voedsel uitgegeven). Er was ook duidelijk enorm veel inspanning gedaan om Ieperfest zo groen mogelijk te houden. Dit alles zorgt ervoor dat Ieperfest een uniek festival blijft waarvan het zeer moeilijk is om het te evenaren. Zelfs al stormt het volgend jaar nog harder, mij zie je sowieso terug.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ieperfest-2015/

Organisatie: Ieperfest, Ieper

FeestinhetPark 2015 – vrijdag 14 augustus 2015
FeestinhetPark 2015
Donkvijvers
Oudenaarde
2015-08-14
Mariska Willems en Johan Meurisse

FihP had dit jaar iets te vieren , gezien ze aan hun 20^ste editie toe zijn . Op woensdag was er ‘A special day in the Park’, een prachtinitiatief voor de mensen met een beperking, de donderdag was er al een dansfeestje losgebroken , de vrijdag was er eentje voor de rockers met o.m. een dEUS, die net als Arsenal op zaterdag iets te vieren hadden . Tot slot mag Milow (zondag) de feesteditie letterlijk uitzwaaien …
We laten ons maar al te graag onderdompelen in de gezellige sfeer, de openlucht mainstage  en met een (muzikale) cocktail maakten we volgende impressies, zie de lives en pics …
Redactioneel zijn we er dit jaar enkel op vrijdag en hielden we het dus op de rockkleppers aan de Donkvijvers …

dag 2 – vrijdag 14 augustus 2015
Op plaat mag het Gentse Wallace Vanborn wat minder grillig en zompig klinken , live gaan de drie er stevig tegen aan en klinken ze smerig, vuil en ruig . Een slepende ritmiek als rode raad . Hard en gruizig als we “Supply & the damned”, “A bee and a buzz” en “Cougars” in een hels tempo begin de set al meteen horen. Ze zijn toe aan de derde cd ‘The orb we absorb’, met niemand minder dan Chris Goss aan de knoppen . Dit is goede rock’n’roll die door het strot gaat en raakt , vooral het afsluitende “Cowboy panda’s revenge” is er eentje met veel gif en venijn. Sterke set .

Vorig jaar waren ze praktisch op elk festival te zien , onze Franstalige vrienden Girls In Hawaii , die definitief –en terecht- doorbraken in Vlaanderen . Dit jaar zijn de optredens minder in aantal , en ze staan nog  steeds in het teken van hun cd ‘Everest’, eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans. Het uitgebreide combo rond het duo Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans brengen dromerige indiepop , die live een levendige injectie krijgen , en door de prachtige lightshow , in het geprojecteerde ‘Mount Everest’ , een link maakt naar het Pink Floyd prisma . Grandaddy is en blijft een voorname referentie voor de heren door de psychedelicatunes. GiH is live weerbarstig , snedig, gedreven en boet niet in aan emotie en intensiteit,  o.m. “Sun of the sons”, “Misses” , “Not dead” en “Rorscharch” . Op het eind (“Flavor”?) werd de strakke ritmiek onderstreept en het tempo en de effects opgedreven. Schitterende finale!

Ook het uit Southampton afkomstige trio Band of skulls hebben al drie platen uit en ook hier evolueert hun zompige rock’n’roll blues naar meer gevoeligheid . Het rauwe randje is er wat van af , de sound gepolijster, maar kijk ook live verliezen ze hun roots niet en klinken ze extravert .  We hadden alvast een evenwichtig geheel van frisse , broeierige, los swingende rocksongs , die durfden te exploderen . “Brothers & sisters” , “Asleep at the wheel”, “Himalayan”, “The devil takes care” of “His own patterns” en doorbraaksingle “Death by diamonds & pearls” zijn een handvol nummers die voor deze afwisseling zorgden. Af en toe zong de imposante bassiste , maar haar vocals kwamen wat te licht over.  De band evenaart wel het succes niet meer van hun debuut , toch was de belangstelling meer dan voldoende  , wat de band zichtbaar deugd deed .

Tot slot nog dEUS – zij hebben dit jaar iets te vieren. Al vijfentwintig jaar zijn ze bezig en al twintig jaar hebben we plaatwerk van de band Barman en C° , die diverse bezettingswisselingen heeft gekend , maar nu al een pak jaar consistent functioneert . Na de clubconcerten komen de festivals nu aan de beurt en zo waren ze o.m. op Cactus , Lokerse Feesten en bij onze Franstalige vrienden op Heartbeats, Les ardentes en Ronquieres .  De jubileum is een ‘best of’ met wat wijzigingen in de setlist .
dEUS heeft er op de festivals duidelijk zin . Een gretig , hecht spelende band op scherp , door Barman geleid , maar eerlijk gezegd gedragen door elk groepslid die dat ietsje meer in de sound injecteren. De songs krijgen een spannend broeierig kantje , die heersen in een constante dreiging. 
Blij dat we vanavond een “Via” en “Theme from turnpike” hoorden,  het laatste misschien ook wel de inspiratie voor z’n ander bandje Taxiwars. Ze grossierden door het uitgebreide oeuvre waaronder “The architect”, “Fell off the floor man”, “If you don’t get what you want“, “Constant now” en “4 mains”. “Little arithmetics” en “Hotellounge” balanceerden tussen subtiliteit en felheid . Het sfeervolle “Instant street” kreeg een stevige outtro mee en de intimiteit hadden we op een “nNothing really ends” . Natuurlijk de classics op het eind “Roses”, “Suds & soda”, in de bis, waaiden en zwaaiden ons letterlijk uit.
dEUS - een nieuw hoofdstuk kunnen ze aanvatten met nieuw werk in 2016… Zij sloten nu af in schoonheid, in goddelijke stijl …

Naast de rock’n’roll op de mainstage , was er ander leuks te zien en te horen op de bijkomende stages . Hiphop , dubreggae en aangename pompende , geschifte danstunes trokken evenveel volk waaronder een Safi en Spreej , die de Vlaamse hiphop een warm hart toedragen . De twee MC’s , deejay en keyboards  maakten hun hiphop breder, dieper, sfeervoller. Niet direct my cup of tea , maar het jonge volkje hield er van . Tja, die hiphop van de Jeugd van Tegenwoordig zit in de lift. Ze hebben al een handvol singles uit , die het publiek in feeststemming brachten.

Neem gerust een kijkje naar de pics 14.08 en 15.08
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/feest-in-het-park-2015/
Organisatie: FihP, Oudenaarde