Hellfest 2015 – vrijdag 19 juni 2015 - Een geslaagde 10e edtie!
Hellfest 2015
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2015-06-19
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée
Wie ook maar ietwat interesse heeft in festivals van het hardere genre kent Hellfest wel. Dit festival serveert al een tijdje een fijne mix van Metal, Punk, Hardcore en alles wat je er kan mee samen mengen. Dit jaar viel het samen met Graspop, maar dat maakte de keuze voor naar Clisson af te zakken alvast niet moeilijker. Onder een brandende zomerzon en een verzengende hitte gingen wij, dappere reviewers, tussen de Franse wijngaarden gaan staan zodat we jullie konden vertellen wat jullie gemist hebben. Ik weet het, we zijn helden …
Hellfest 2015 – dag 1 - vrijdag 19 juni 2015
Alhoewel ik al enkele stukjes en brokjes van andere bands had meegepikt was Despise You in de Warzone (toepasselijke naam) de eerste die echt de moeite was. Allereerst wil ik dit melden, Powerviolence is een cool genre, één van mijn favorieten. Despise You zijn legenden in dit genre. Het genre is lekker agressief en snel. De Franse zomerzon gaat daar ongeveer even goed mee samen als een snelweg en een doos kleine katjes (ok, slechte analogie maar je snapt mijn punt). Dit zorgde er voor dat het nogal moeilijk was om hier helemaal op los te gaan. Desondanks deed de band erg hun best en was het best wel een verdienstelijke setlist, maar het was nog te vroeg om neusjes te breken. Hopelijk krijg ik nog eens de kans om ze in een stinkend kraakpand te zien want daar zullen ze stukken beter passen. (Yentl)
Volgende in het rijtje op de Warzone was vreemde eend in de bijt Twitching Tongues. Voor wie niet bekend is met deze jongens uit LA, je mag je verwachten aan een mix van Hardcore, Stoner en Doom Metal met vrij typische Doom Metal vocals. Op album kan ik ze best wel smaken, maar het was voor mij niet duidelijk hoe dit live ging overkomen. Nieuwsgierig was ik alvast en gelukkig stond ik niet voor niets mijn hoofdhuid te verbranden. Het was een fijne show die me er vooral deed aan denken dat ik vaker naar Twitching Tongues moet luisteren. Er was voldoende afwisseling tussen oud en nieuw materiaal (met zelfs een leuk nieuw nummer van het nieuwe nog uit te komen album) en de verschillende invloeden vloeiden naadloos in elkaar. Enkel het agressieve randje die je op album wel merkt miste ik een beetje. Er was ook een behoorlijke menigte opgetrommeld voor deze band alhoewel het niet het prototype Warzone band was. Enig minpuntje is dat dit misschien beter in de Valley had gestaan, deze muziek komt meer tot z’n recht in een donkere bedampte tent dan op een zonnig podium. Ahja, veel maakt dat nu ook niet uit want het was goed. (Yentl)
Alhoewel mijn mond op dat moment de vochtigheidsgraad van de gemiddelde zandheuvel in de Sahara had, besloot ik toch maar zonder tussenstop naar de Valley te rennen. Truckfighters was daar immers al begonnen. Op één of andere manier ben ik er al drie keer in geslaagd om deze band te missen en dit keer ging het niet opnieuw gebeuren. Letterlijk op de tonen van Desert Cruiser stormde ik de tent binnen die behoorlijk goed gevuld was. Dat de Stoner/Desert Rock van deze band populair is was hier duidelijk te merken. Ondanks dat deze heren van het niet zo woestijnachtige Zweden afstammen kon je je perfect een dorre vlakte inbeelden in het Zuiden van de VS (zonder rednecks met het IQ van een steen dan). Wie de band nog niet live gezien heeft zal dit misschien wat raar in de oren klinken als beschrijving van een show, maar wie ze al reeds gezien heeft weet wat ik bedoel. Na een warme rit door de woestijn was het dan toch uiteindelijk tijd om mijn keel eens te bevochtigen met crappy Duits festivalbier. (Yentl)
Everything louder than everyone else; Motörhead. Dit was de eerste band die ik aan één van de mainstages (nummer 1) mocht aanschouwen en wat een geweldige manier om het festival echt in te luiden. Loeihard en nog steeds even wild met de onmiskenbare komische toon, één van de redenen waardoor we zo van Lemmy houden.
Van het begin tot het einde ging het publiek volledig los, er was geen ontsnapping meer aan; Dit was Motörhead. Wat zeer duidelijk was; Lemmy genoot minstens evenveel.
De gitaarsolo na "Over the top" baarde mij wel even zorgen, dit deed mij terugblikken op het korte concert van ‘Wacken 2013’ waar Lemmy zich moest terugtrekken wegens wat gezondheidsprobleempjes.
Maar na deze mooie solo vlamden ze er direct allemaal terug in met "The chase is better than the catch". Tijdens "Doctor Rock" kon ik dan toch zonder angst genieten van een stevige drumsolo.
Toen kwam voor mij het hoogtepunt: "ORGASMATRON" persoonlijk een van mijn lievelings Motörhead songs, dit hebben ze niet meer live gespeeld sinds 2012. Hierbij waren wel nog wat andere liefhebbers zeer opgetogen. Toen "The ace of spades" gespeeld werd veranderde alles in een stormloop, iedereen wou als de bliksem vanvoor geraken. Extreme fanaten klauterden zich een weg over het publiek, een waardig afscheid dacht iedereen.
Toch nog een zeer toepasselijke extra: “Overkill”. Hierna moest ik toch wel een hydratatie pauze inlassen voor mezelf.
Voor mij een top concert; Lemmy, keep the legend alive. (Dylan)
Heel eventjes was ik verdrietig toen ik zag dat Trap Them niet aanwezig zou zijn. Toen ik zag dat Oathbreaker hun plaats zou innemen op de Warzone kon het mij geen hol meer schelen dat ze er niet gingen zijn. Deze Gentse band mag zich tot één van mijn absolute favorieten rekenen (samen met zowat iedere andere band uit de Church of Ra stal). Eventjes was ik wat bezorgd of het wel een goed idee was om deze band op de Warzone in het stralende zonnetje te laten spelen. De gitzwarte Hardcore doorspekt met invloeden van uit Black/Post/Sludge Metal is nu niet meteen een geschikte kandidaat daarvoor. Gelukkig zat ik er volledig naast en mocht deze show zich tot één van mijn favorieten van het festival rekenen. Toen ze begonnen trok er zich een stevige wind op die de haren en kleren van de bandleden volledig passend op de muziek lieten bewegen (dit klinkt ongelooflijk cheesy, maar geloof me, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik terug kippenvel). Je kreeg het gevoel alsof je alleen middenin een storm op één of andere rots aan de kust ging, net genoeg boven water om niet te verdrinken. De hemeltergende vocals van Caro gingen door merg en been terwijl de ijskoude riffs je steeds dieper het water induwden. Een ronduit fantastische verdrinkingsdood dus en ik hoop dat ze ik snel nog eens mag beleven. Echt een band die nooit teleurstelt en zonder twijfel één van de toppers (misschien zelfs de topper) van Hellfest. Spijtig dat ze niet nog een paar keer speelden dat weekend.
The Godfather of Shock Rock: Alice Cooper. Alice Cooper behoort niet direct tot mijn top bands, maar ik vind ze nog steeds allesbehalve slecht. Ik geniet er altijd van om ‘grondleggers’ van de ondertussen ontelbare genres aan het werk te zien; Alles heeft zijn roots, niet? Dit was voor mij het moment om gewoon even te genieten van goeie Rock. Op naar Mainstage 1 dus! "The Undetune" was een goede fundering voor de sfeer, waar de rest van het concert steeds meer aan toevoegde. Zoals de muziek (en de show, want Mister Cooper blijft boven alles een top entertainer) blijft Alice Cooper tijdloos. Dit extra verduidelijkt met the "Department of youth" als startshot. Zoals verwacht duurde het ook niet lang tot enkele vrouwelijke (en mannelijke) fans uit het publiek hun welgevormde rondingen wilden laten beoordelen door Mister Cooper.
Een mooie show, een goede setlist, jong en oud die naast elkaar staan te rocken: prachtig!
“Poison”: hier hoorde natuurlijk weer een grote vlaag tetjes die ontbloot werden bij. Op het einde mocht iedereen nog eens genieten van "School's out".
Hierbij moest ik toch even denken aan al de arme studenten die nu aan het blokken waren.. Terwijl ik DIT mocht aanschouwen, een zeer geslaagde show. (Dylan)
Na enkele uurtjes lekker gehuild te hebben om te bekomen van die Oathbreaker show bevond ik mij terug in de Valley voor een mastodont (huehuehuehue) van een band. Jawel, Mastodon. De band die bewijst dat Rock Werchter ook goeie bands kan boeken en dat één van de meest populaire Metalbands te zijn niet noodzakelijk hoeft te betekenen dat je dodelijk saai bent (ja, ik heb het over je favoriete band). Een echte goeie reputatie live hebben ze eigenlijk niet aangezien ik al redelijk wat getuigenissen heb gehoord die reikten van “meh” tot “ik wou dat ik niet geweest was want het was zo slecht dat ik nooit meer naar Mastodon ga luisteren”. Gelukkig voor mij kan ik een positievere categorie toevoegen aan deze getuigenissen. Alhoewel enige genotsmiddelen die in die tent nogal ruim aanwezig zijn er wel iets mee te maken zouden kunnen hebben, heb ik mij toch duchtig geamuseerd tijdens hun set waar er veel herkenbare nummers gespeeld werden. Toegegeven, speciaal was het niet, maar leuk was het zeker.
Cock Sparrer, hier valt eigenlijk niet zo veel over te zeggen; In het kort: Stevige Oi & non-stop meezingers. Een publiek dat in mijn ogen relatief klein was voor Cock Sparrer, maar toch met elk nummer volledig los ging en in volle glorie elke zin mee zong. Ook al is Cock Sparrer commercieel gezien nooit echt uitgebroken, ze hebben wel een van de meest loyale fanbases, die hun overal zouden volgen.
Het enige wat ik hier echt op kan aanmerken, is de lange wandeling naar de WARZONE vanaf de andere podia, misschien was dit de reden voor de maar matige opkomst. Nuja, aan de andere kant zorgde dit voor korte wachtrijen aan de bar, en een paar pintjes om de keel te smeren bij al die meezingers waren meer dan welkom. Cock sparrer; We're coming back! (Dylan)
100% British Steel, Judas Priest. Heavy Metal tot het einde. Wat sowieso al een groot plus punt was voor deze show, was dat de schroeiende zon eindelijk volledig vervangen was door de koele duisternis.. Heerlijk na een hete dag zoals deze. Dit gepaard met de unieke stem van Rob Halford die over de weide galmde, maakte hier een intens moment van. Geweldig om lekker af te koelen met een fris pintje. Desondanks ze al heel wat jaartjes meedraaien demonstreerden ze dat ze nog steeds als meer mee tellen dan enkel de inspiratiebron van talloze bands.
Hoewel ik hier en daar wel een stukje wou meezingen, merkte ik dat er ondertussen al niet echt veel geluid meer uit mijn keel kwam. (Nog een pintje?). De machtige sound van Judas Priest gepaard met de koelte zorgden voor een hemelse sfeer; Real Cold British Steel. (Dylan)
De eerste echt pijnlijke beslissing van de dag voor mij kwam er nu aan. Of wat Djenten op Meshuggah, of eens naar een duistere versie van Johnny Cash gaan luisteren. Het werd uiteindelijk dat laatste en ik ben dus opnieuw naar de Valley gegaan om daar Woven Hand. Muzikaal houdt deze band het midden tussen alternatieve Amerikaanse Country/Americana, of zoals eerder genoemd, een duistere versie van Johnny Cash. Een slechte keuze was het alvast niet, er was maar weinig publiek komen opdagen dus ik kon mij mooi een plaatsje vooraan bemachtigen. Ik moet wel toegeven dat het een love it or hate it band is. Velen vroegen zich waarschijnlijk af “what the fuck doet dit op Hellfest” (maar dan in’t Frans) terwijl de anderen (zoals ik) met open mond stonden te staren, licht mee wuivend op de muziek. Veel ken ik niet echt van deze band, maar daar zal ik na dit optreden alvast verandering in brengen. Smaakt vast en zeker naar meer. (Yentl)
Alsof de vorige keuze nog niet zwaar genoeg was moest ik nu kiezen tussen (de Noorse) Shining of Dead Kennedy’s. Ok mopje, Dead Kennedy’s is leuk, maar die hebben geen sax die klinkt als een schizofreen in haar/zijn zwaarste psychotische episode ooit. Shining mocht afsluiten in de Temple (tevens de eerste band die ik daar zag) en ik had behoorlijk wat geluk dat ik nog een plaatsje vooraan kon bemachtigen want de tent stond behoorlijk snel vol. Er was een beetje twijfel of dit wel goed zou zijn live, de band heeft een zeer divers geluid en ik heb geen idee hoe je een saxofoon live kan bespelen terwijl Black Metal riffs je om de oren vliegen. Ik weet nog altijd niet hoe, maar shit, dit was fantastisch. Het is zeer moeilijk om deze show te beschrijven aan iemand die er niet was. Nog onder de invloed van bepaalde genotsmiddelen vooraan staan terwijl iemand het meest schelle saxgeluid ter wereld staat te spelen terwijl er overal rond hem lichtjes staan te flikkeren en er op de achtergrond staalharde riffs gespeeld worden is een ervaring die iedereen eens moet meemaken voor hij/zij sterft. Na wat ergens tussen de 5 minuten en 5000 jaar lag hadden ze helaas gedaan. Een mooie afsluiter van een mooie eerste dag. (Yentl)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2015/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Best Kept Secret Festival 2015 – zondag 21 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-21
Simon Van Extergem
Het is alweer zover: de laatste dag van Best Kept Secret. Het besef dat het bijna weer voorbij is doet pijn, maar we laten ons hierdoor niet van streek brengen. Want het is opnieuw tijd voor muziek.
De eerste man op de affiche is direct al een grote. Jonny Greenwood & The LCD. De naam doet zeker een belletje rinkelen. Hij is immers de gitarist van Radiohead. Bijgestaan door het London Contemporary Orchestra brengt hij klassieke muziek. Naast klassieke werken stelt hij ook zijn muziek voor die hij heeft geschreven voor enkele films. Enkele titels hoor ik u vragen. Hier zijn ze: “There will be blood”, “Norwegian Wood”, “The Master”,… Een hele mooie lijst dus. De muziek op zich blijkt zich heel goed te lenen om de zondagmorgen mee wakker te worden. Klassieke muziek dus op een festival: waarom niet.
Steve Gunn brengt geen klassieke muziek. De voormalige gitarist van The Violators (begeleidingsband van Kurt Vile) tapt uit een ander vaatje. Ook kijkt hij niet terug naar hetgeen hij vroeger met The Violators bracht. Wat we te horen was verstilde pracht. Vooral de stem van de man doet het bloed stollen en de haren recht springen. De muziek is een mix van folk, country, blues en americana. Maar zonder teveel tierlantijntjes en zonder teveel gezever. Lange nummers ook die voorzichtig worden opgebouwd, tot hij op zijn gitaar, met behulp van een bottleneck, zijn duivels ontbind. Het eerste optreden van vandaag dat lang zal bijblijven.
Bij Marmozets was het een heel ander verhaal. Marmozets is samengesteld uit 2 families en brengen volgens hunzelf powerpop. Met een fikse knipoog naar Hole trekt de band stevig van leer. De frontvrouw laat zich niet onbetuigd en brengt met veel energie de show op gang. Maar al snel blijkt dat de band weinig op het lijf heeft. Een luchtig tussendoortje dus. Maar geen spek voor mijn bek.
Snel verder naar Wolf Alice. Hier zijn de verwachtingen ook vrij hoog. NME looft haar als up and coming. En hoewel ze het daar niet altijd bij het rechte eind hebben, ben ik geïnteresseerd in wat ze gaat brengen. Dat blijkt niet hetgeen ik had verwacht. Waar op haar plaat dit frêle meisje hard en gemeen kan klinken, is alles nu heel liefelijk, heel braaf, soms zelfs bijna saai. De hardheid gaat volledig verloren. Hoewel ze een mooie stem heeft en de nummers lang niet slecht zijn, blijk ik toch wat op mijn honger zitten.
Van hoge verwachtingen gesproken. Al jaren zijn Mew één van mijn persoonlijke favorieten. De Deense band heeft mij al enkele malen live van mijn sokken geblazen. Dus mag dat dit keer ook weer gebeuren. Maar jammer genoeg is dat ook nu weer niet het geval. Waar de oude nummers nog steeds zeer krachtig, gevarieerd en uitdagend zijn, blijkt dat het nieuwe werk niet van hetzelfde niveau is. Ook hier klinkt alles weer zo braaf. En dat is een slecht teken. Want ondanks de hoge stem van de zanger, klonk deze muziek steeds hard. Nu blijkt daar niet te heel veel meer van over. De band heeft ook een tijdje stil gelegen. Misschien dat de heren weer wat op dreef moeten raken. De volgende keer dat ik ze ga bekijken laat ik het zeker weten. Nu blijk ik echter een beetje gedesillusioneerd achter.
Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door Black Mountain. Op weg naar het festival knalde hun eerste plaat nog eens loeihard door de boksen. En gelukkig brengen ze live ook een karrevracht aan nummers van die plaat ten gehore. De Canadezen halen hun inpiratie uit de rockmuziek van de jaren 70 maar maken er iets moderns van. Een psychedelische trip om u tegen te zeggen is het gevolg hiervan. Een uur lang sta ik mee te wiegen en shaken, terwijl de nummers om de oren vliegen. De duozang heeft nog nooit zo mooi geklonken. En nummers als “No Hits” en “Don’t run our hearts around” zorgen ervoor dat dit het optreden is van de dag. Ik miste zelfs even mijn lange haren om te kunnen meewiegen met de muziek.
Future Islands heeft al een hele schare hippe fans achter zich geschaard. En dat ondanks dat ze slechts nog maar één plaat uit hebben. Maar ‘Singles’ stond wel in vele lijstjes met beste platen van 2014. En dat is volgens mij helemaal terecht. Maar is dit live even straf als op plaat? Naar mijn gevoel niet. De zanger maakt met zijn ongecontroleerde bewegingen een energieke indruk. Maar wanneer hij zijn stem ook ongecontroleerd laat zwerven tussen een cleane zang en een grunt die in de meeste metalbands niet zou misstaan, raak ik een beetje de draad kwijt. De zang stond ook veel te luid en de muziek kwam veel te weinig door. Hierdoor enerveerde ik mij nog meer in al dat geroep en gegrunt van de zanger. Ik blijf hun plaat nog steeds fenomenaal vinden. Maar live mag het voor mij iets zuiverder zijn. Geen goeie indruk dus.
Het jonge duo Royal Blood gooit het over een andere boeg. In de traditie van onder andere The White Stripes, The Black Keys en Black Box Revelations slagen ze erin met 2 een geweldige rocksound op te zetten. Grote verschil is evenwel dat deze heren geen elektrische gitaar, maar een basgitaar gebruiken om dit te verwezenlijken. Dat die basgitaar exact klinkt als een elektrische gitaar maakt het dan weer iets minder spectaculair. Voor deze twee jonge Britten gaat het heel hard. Nog maar één plaat uit, maar ze worden nu al overal op handen gedragen. En dat blijkt wel terecht te zijn. De heren maken er een mooie rockshow van. Dat het soms wat sloom klinkt en niet alles even vlot in elkaar overloopt, dat zijn dan wel nog schoonheidsfoutjes. Maar ze komen er wel, de twee heren van Royal Blood.
Afluister van deze editie is Alt-J., de indiekoningen van enkele jaren geleden. Hun debuut was in der tijd zo straf dat ze onmiddellijk in het hart werden gedragen door heel wat muziekkenners. Nu komen ze echter met een nieuwe plaat onder de arm af. En die nieuwe plaat is lang niet zo sterk als de eerste. En dat is ook vanavond te horen. De show van Alt-J is zeker niet memorabel te noemen. Misschien zijn de heren toch iets te snel op een te hoge staander geplaatst. Ze lossen de verwachtingen niet in en dat zorgt toch voor een bittere kers op de taart. Op Pukkelpop krijgen ze nog eens een kans om mijn ongelijk te bewijzen.
En zo loopt het festival ten einde. Best Kept Secret bevestigde dit jaar al het goede dat ik de vorige twee edities al had ondervonden. Goeie muziek, goeie locatie, goed eten, goeie sfeer. Alles is aanwezig om van Best Kept Secret een gigantisch succes te maken.
Ik sta er volgend jaar zeker opnieuw!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Best Kept Secret Festival 2015 – zaterdag 20 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-20
Simon Van Extergem
Een nieuwe dag, een nieuw begin. En dat begin is Matthew E. White. De overjaarse hippie brengt een mooie mix van rock, soul en gospel en doet dat met een full band. Maar komt het door het te vroege uur of de locatie of de muziek, maar het optreden weet niet echt te beklijven. Hij kan en wil beter, maar vandaag laat hij het een beetje afweten.
Snel door naar Mourn. 3 jonge meisjes en één jonge jongen uit het zomers Barcelona. Denk echter niet dat ze zomerse muziek maken. Ze spelen rock met een knipoog naar Sonic Youth ,dan wel naar Hole. Met een gemiddelde leeftijd van minder dan 18 jaar is deze band jong noemen een understatement. En die jeugdigheid is ook in de muziek te horen. Soms klinkt het heel goed, andere moment toch nog een stuk te naief. Een band waar nog heel wat werk aan is, maar dat mag en kan. Want ze hebbe nog jaren de tijd om hun live prestatie op te krikken. Van hetgeen ik nu te horen heb gekregen, heb ik er alle vertrouwen in dat we binnen enkele jaren nog van hen zullen horen.
John Coffey is dé band van het moment in Nederland. Niet in het minst omdat de zanger tijdens Pinkpop, toen hij op het publiek stond, een naar hem toegegooide pint naar hem heeft opgevangen en uitgedronken. Een hele prestatie. Maar hoe zit het dan muzikaal? Wel, John Coffey brengt vuile rockmuziek. Onwillekeurig doen ze mij denken aan de Heideroosjes. Punkrock dus, die in het begin van deze eeuw veel furore maakten. Doen ze iets speciaals met dit genre? Nee. Voor nieuwe en verfrissende muziek moet je niet bij hen zijn. Voor een harde en speelse rockshow mag je echter wel aan hun deur kloppen. TWO ontploft en laat de geserveerde rockshow zich zeer welbevallen.
Opnieuw Spaans vrouwelijk bloed op het podium. Deze keer in de vorm van Hinds. 4 bevallige dames die in de stijl van Mac Demarco hun muziek te berde brengen. Garagerock die heel rommelig wordt gespeeld. De zanglijn is niet altijd even toonvast en hoewel het enthousiasme er afspat en de meisjes zeer hard hun best doen, klinkt het toch allemaal een beetje te rommelig en te vals en moet ik na enkele nummers concluderen dat dit toch niet voor mij is. Maar dat neemt niet weg dat het publiek blijft staan en zich blijft amuseren. Het zal wel aan mij liggen.
Er is een nieuwe soulman opgestaan en die luistert naar de naam St Paul. Samen met zijn The Broken Bones maakt hij er een waar feest van. Wat kan die man goed zingen. Een stem om U tegen te zeggen. De man klinkt zwart, de band ook. Maar eigenlijk zijn ze zo wit als melk. Soul en Gospel passeren de revue en worden met een onvoorstelbare drive gespeeld. Enkel Amerikanen kunnen deze muziek geloofwaardig en met overtuiging brengen. Ik denk dat de man menig maal in de lokale kerk heeft gezongen. Wat een feest moet dat daar geweest zijn. Volledig overdonderd door zijn kracht die hij uitstraalt en met een vrolijk deuntje door mijn hoofd huppel ik welgezind naar het volgend optreden.
Dat zijn Cheatahs. Het verschil kan niet groter zijn. Geen soul hier, maar echte shoegaze van hoog niveau. Met nog maar één plaat onder de arm klinken deze Britten heel volwassen en laten ze zich niet vangen aan de gekende valstrikken die shoegaze soms uitzet. Geen overbodig gitaargeweld, geen melige melodieën. Wel rake muziek die de heupen en de oren beroeren. 45 minuten lang gaan ze door, zonder pauze. Eén lange trip dus doorheen hun universum. 45 minuten intens genieten van een wall of sound, met fuss doorspekt. Mooi.
Terug naar de grote tent (TWO) waar Death Cab for Cutie mag optreden. Het is ondertussen al weer een hele tijd dat deze heren Europa aandeden. En dat is jammer. Want hun muziek valt mij zeer in de smaak. Ook vandaag laten de heren zich horen. Maar de klank in de tent zit niet volledig goed en ook de tent blijkt iets te klein om al het publiek op te vangen dat wil komen luisteren. Waardoor voor mij het optreden wat verloren gaat en ik het niet goed binnen krijg. Een gemiste kans dus.
Bij Föllakzoid is het publiek niet zo talrijk opgekomen. Maar dat laten deze Chilenen niet aan hun hart komen. Krautrock is terug van nooit weggeweest en dat bewijzen zij. De drum en bas zorgen voor de perfecte basis voor de synth en de gitaar om zich volledig te laten gaan. Nummers die makkelijk boven de 15 minuten afklokken en die toch niet gaan vervelen. Een gezonde mix van Kraut en electronica. De set is opnieuw een lange trip die ik maar al te graag beleef. Je volledig overleveren aan de heren en meegaan in hun verhaal. Wat kan muziek toch zalig zijn.
We zijn opnieuw aanbeland bij shoegaze. Maar deze keer geen jonge band die de grote voorbeelden proberen te evenaren. Deze keer hebben we te maken met één van de grondleggers zelf. Ride was reeds in 1996 ten grave gedragen. De bandleden gingen hun eigen weg en vooral Andy Bell gooide hoge ogen als lid van Oasis en Beady Eye. Ride is vooral bekend van hun debuutalbum ‘Nowhere’. Een klassieker in het genre en dus waren de verwachtingen hooggespannen. Dat dit album ook live heel goed tot zijn recht kwam is een understatement. Ride toont aan dat ze niet zomaar opnieuw samen zijn om snel wat poen te scheppen. Er is overtuiging in eigen kunnen en de wil om het goed te doen. En dat doen ze ook. Hoewel nummers van de latere albums van een iets lager niveau zijn, zijn de songs van ‘Nowhere’ live ook zeer groots. Het einde met een wall of sound en de noise zijn een waardig slot van deze show. Mooi. En opnieuw te zien op Pukkelpop dit jaar.
De topprestaties blijven zich maar opstapelen vandaag. Want hier zijn ze dan: Hookworms. Eén van de optredens voor mij van 2014 waren deze heren, toen ze op Eindhoven Psych lab kwamen tonen waar al de commotie nu eigenlijk over gaat. De heren laten zich niet makkelijk strikken voor een optreden. Dat is ook de reden waarom ze nog nooit in België hebben gespeeld. Daar komt echter verandering in. Want dit jaar staan ze op het geweldige Leffingeleuren. Allen daarheen. Want Hookworms is het meer dan waard. Psychedelica met electronica worden gemengd tot een trip van één uur lang. Je raakt in trance door de heren en laat je voeren naar hun eigen wereld waar zij aan de touwtjes trekken. Een universum van hogere sferen waar het goed vertoeven is. Niet de makkelijkste muziek, want ze kunnen al eens log klinken. Maar als je doorbijt en je laat meevoeren staat je een geweldige reis te wachten.
Afsluiten doen we met de headliner op de mainstage. Noel Gallagher moet eigenlijk niet meer voorgesteld. De man heeft in zijn post-Oasis-tijdperk al 2 mooie albums gemaakt. En de nummers van die platen zijn ook zeker de moeite. Maar je voelt dat het publiek niet (enkel) daarvoor is gekomen. Het is pas bij de covers van Oasis (“Champagne Supernova”, “Don’t look back in anger”, …) dat het publiek helemaal uit zijn dak gaat. En dat is meer dan terecht. Want die nummers zijn nog een niveau horen dan hetgeen hij solo heeft geschreven. Evenwel is het een geslaagd optreden van een ware vakman die met liefde voor zijn gitaar en zijn mooie stem makkelijk het gehele strand inpalmt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Best Kept Secret Festival 2015 – vrijdag 19 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-19
Simon Van Extergem
Best Kept Secret is aan zijn 3e editie toe. Voor mij is dit hét festival van de zomer. Een kleinschalig (+- 17000 man per dag) met een excellente selectie in uit mainstream en alternatieve muziek. De locatie op zich is al een reden om een bezoek te brengen. De Beekse Bergen zijn de perfecte plek voor een festival: een mooie camping, een prachtig meer, een zomers strand, een bosrijke omgeving,… Wat moet een mens meer hebben? Misschien ook wel de beste eetgelegenheden die je op een festival tegen kan komen, dat nog een pluspunt. Met andere woorden: een aanrader. Maar is de muziek dit jaar ook weer de hoofdreden om een bezoek te brengen? We zullen het snel weten.
dag 1 - vrijdag 19 jun 2015
We starten de dag op ONE, met Strand of Oaks. Een favoriet van het ter ziele gegane programma Duyster. En met reden, want “JM” van hun laatste plaat is een weergaloos nummer. We moeten echter wachten tot de laatste noten om dit meesterwerk te horen. Hetgeen ervoor komt bevalt ook zeker. Een Americana met veel gevoel, maar ook met ballen. De Zanger/gitarist ziet er als een frontman van de eerste de beste metalband uit. Maar laat u niet misleiden. De gevoeligheid en de warmte die hij in zijn stem legt getuigd van een innerlijke schoonheid, ook al blijkt die stem niet altijd even toonvast. Evenwel een mooie opener voor mij van dit festival.
Tijd om podium THREE eens een bezoek te brengen. Gelegen in het verlengde van de mainstage, op het strand is het één van de leukste locaties op een zomerse dag. Hier mag Daniel Norgren zijn kunnen tonen. De Zweedse singer-songwriter is al enkele jaren aan het pad naar de top aan het klimmen. Hij doet dit traag maar gestaag, net als zijn muziek eigenlijk. Met zijn laatste worp Alabursy onder de arm (zijn zesde al) komt hij het publiek van BKS veroveren. Denk bij hem vooral niet aan een klassieke singer-songwriter. Hij bundelt het beste wat America al heeft voortgebracht: blues, Americana, Rockabilly,… en maakt er prachtige luisterliedjes van. Een zwevende stem en zwevende muziek overstijgt hij de middelmatigheid en zoekt hij hogere sferen op. Een sfeer die mij zeer wel bevalt.
Podium FIVE is nu aan de beurt. De kleinste tent van allemaal, die tussen de bossen in verscholen ligt. De ideale plek om obscure, jonge en uitdagende bands te zetten. En dat is wat ze hier ook doen. Eagulls mag voor ons de spits afbijten. Eagulls zijn 5 Britse jongens die zich wagen aan post-punk. Een mooie combinatie en een mooie prestatie van de heren. Dat hun invloeden duidelijk in de New-wave en de post-punk van jaren geleden liggen steken ze niet onder stoelen of banken. En dat is ook helemaal niet nodig. Een fris geluid die de post-punk blijvend op de kaart zet. Naar analogie met Iceage, Cult of Youth, en al die andere bands die nu weer deze sound oppikken, stralen ze onverschilligheid en eigenzinnigheid uit. Een mooie combinatie die resulteert in een eigen sound. Een band die nog serieus kan en mag groeien en die zeker in het achterhoofd blijft hangen.
Tijd om even wat gas terug te nemen en nog eens het hoofdpodium (ONE) een bezoekje te brengen. Daar speelt The Tallest Man on Earth. De jongeman heeft al heel wat adelbrieven voor te leggen: hij speelt al talloze zomers lang alle Belgische festivals. Geen beginner dus. En dat is er aan te zien. Het ziet en klinkt allemaal heel professioneel. Maar hierdoor ook een beetje zielloos. Hoewel het publiek er vrolijk van leuk te smullen, was het voor mij toch een beetje te mager om er echt van te genieten. Maar ook vrolijke en poppy nummers en bands moeten gehoord worden. Alleen had ik er snel genoeg van. Ik hoor hem liever solo dan met een volledige band.
Het hoogtepunt van de dag kwam er nu aan. Na jaren het vasteland te hebben vergeten bij het opmaken van hun tourschema, duikt The Jesus and Mary Chain eindelijk nog eens op in onze contreien. En daar zijn we niet rouwig om. Ze kwamen integraal hun debuutplaat ‘Psychocandy’ spelen, daterend van alweer 1985. Ze zijn de lichtende voorbeelden voor iedereen die iets met shoegaze wil maken en dat is nog steeds te horen. Als een sneltrein speelden ze het gehele album door. Een ode aan de Britse muziek van midden jaren 80. Ondanks de leeftijd van het album, klinkt de muziek nog steeds gevaarlijk, uitdagend en fris. Alsof er in die 30 jaar niets op muzikaal vlak is gewijzigd.
Na 40 minuten is de plaat er helemaal door en sluiten ze af met nog een hele rits hits. Een waardig slot van een geniaal optreden. Het was jaren geleden dat ik nog zo had staan dansen. En dat is allemaal opnieuw mee te maken op de Lokerse Feesten. Nog geen ticket? Gewoon één gaan halen en geniet mee van deze geniale band.
Nog wat oudjes die hun plaats op de affiche dubbel en dik verdienen: The Pop Group. Nog enkele jaren ouder dan daarnet. Maar ook hier klonk het allemaal nog bijzonder relevant en vers. The Pop Group was oorspronkelijk maar een kort bestaan beschoren. Opgericht in 1977 en alweer ter ziele gegaan in 1981. Ik moest toen nog geboren worden. In 2010 haalden die jongens echter weer hun instrumenten van onder het stof en brachten ze opnieuw de koppen bij elkaar. En dat is zeer terecht. Met een mengeling van funk, jazz, dub en alles dat swingt, zorgen ze dat het publiek ook nu weer niet geen seconde kan stil staan. De overtuiging die de band, en zeker de zanger uitstraalt, maakt dat het allemaal nog overtuigender en funkier klinkt. De dansbenen worden opnieuw boven gehaald dus. En dat doet deugd.
Om af te sluiten blijven we nog even hangen aan stage FIVE, waar Pissed Jeans nog een concert gaat spelen. En het wordt een afsluiter om u tegen te zeggen. Pissed jeans brengt punk zoals het hoort: vuil, hard, gemeen, gebroken. Een stevige stoot in de maag, een klop op de schouder of in het aangezicht. De muziek komt mokerend binnen en doet goed. Ook al is het allemaal niet zo zuiver en net gespeeld, de energie en de drive die wordt uitgestraald maakt alles goed. Een ideale manier om richting tent gestuurd te worden. Met het nasuizen van de muziek van vandaag in de oren leggen we het hoofd neer en maken we ons op voor een nieuwe dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Niks anders dan respect kunnen we afdwingen op wat de Canadees Daniel Lanois met z’n twee kompanen vanavond bracht in het pittoreske Rivierenhof . Twee uur lang werden we gegrepen door die unieke versmelting en afwisseling van roots en elektronica experimenten .
Lanois heeft al met grote namen samengewerkt (o.m. U2 , Peter Gabriel , Neil Young, Emmylou Harris) en tilde hun muziek de hoogte in . In alle bescheidenheid staat de 60 jarige amicale sing/songwriter/producer, met muts rond de oren en in leren jekker, op het podium en doet ons hart bonken in het doorleefde materiaal . Hij heeft twee talentrijke muzikanten bij zich , een bassist die niet moet onderdoen qua muzikale ervaring en een jonge drummer , die zijn kunde letterlijk van zich afdrumt.
Lanois geeft z’n muzikanten de kans te schitteren . Een hecht gezelschap die hun roots nog meer kleur en elan gaf in de dicht-bij-elkaar opstelling en de microfoons broederlijk dicht bij elkaar . We hebben een virtuoos, harmonieus samenspel en - zang , die ruimte laat voor spannende, vurige improviserende solo’s en heerlijk genietbare, emotievolle jams.
De gitaar- en steelpedal klanken zijn en blijven Lanois’ aparte eigenschap. Op die manier is de link naar een Neil Young en zijn Crazy Horse en Dead Moon onuitwisbaar . Werk als “The maker”, “I love you” , “Fire” en het afsluitende “Still water” werden overtuigend uitgediept door de aanzwellende , subtiele, wisselende partijen en de dromerige, zalvende zang.
Wat een intensiteit en emotionaliteit . “Under the stormy sky”, “Here is what is” en die doorbraaksingle “Jolie Louise” werden in een sobere outfit gespeeld, wat de gevoeligheid aanscherpte . Hartverwarmend bij de avondkilte in het Rivierenhof .
Deels was dit concert een ode aan de Canadese slachtoffers die streden tijdens WO I; een kleine twee maand terug gaf hij met zijn begeleiding al een eerbetoon in ons land.
Natuurlijk werd ruimte vrijgemaakt voor die elektronische experimentjes en sampling van de vorig jaar verschenen ‘Flesh & machine’, “Bringing the studio to the stage” grapte hij , een vierde man, geluidstechneut werd erbij gehaald; we hadden een kruising van krautrock, soundscapes , ambient , psychedelica , ska , dubs en beats. Die elektronica werd geweven aan postrock, diepe basses en drums. Zelfs de dansspieren werden op bepaald ogenblik aangesproken door wat jachtige drum’n’bass beats en percussie, dat door passende visuals werd ondersteund. Met een knipoog naar het Black Dub project …
Twee uur lang beroerde en ontroerde Lanois en C°; doorwinterde freaks die het Rivierenhof nog meer moois en schoons bracht. Een volle maan ontbrak hier nog …
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
Voor het betere ram – en sloopwerk kunnen we zeker aankloppen bij het Canadese trio Metz , die net hun tweede album ‘II’ uithebben . Hun twee platen komen net aan een uurtje onvervalste ‘straight in your face’ grungy punkrock , die het nauwst leunt aan Big Black van Steve Albini , het oude Nirvana en vindt geestesgenoten in bands als Cloud nothings. Korte , felle songs onder een aanhoudende spanning, stormachtig, vol opgekropte woede, die durft los te barsten .
Live is het trio snoeihard en vlijmscherp . In nog geen uur trotseerden ze wel dertien nummers, energiek , gedreven , bruisend , opwindend door die repeterende , dreunende , bonkende gitaar – bassrifjes, niet vies van wat noisy pedaaleffects, ophitsende drums op z’n Dave Grohl’s , en bepaald door die verwoestende, schorre schreeuwzang van Alex Edkins .
Een brok lawaai , een stevig geheel, soms dolgedraaid , waar we verweesd worden achtergelaten.
Alsof de eerste infanterie–eenheid de Rotonde kwam bombarderen … vallen ze aan met een sterke reeks van hun titelloze debuutplaat, “Negative space”, “Knife in the water” en “Get off”. Op die manier worden we in een ‘good mood’ gebracht. De respons was groot en de eerste rijen gingen in een golvende beweging loos op de sound . Af en toe werd het pedaal wat minder fors ingedrukt als op het opbouwende “Spit you”, dat dan later knalde.
Ze hielden het live op een enorm strak tempo , wat de nummers een sterke boost gaf. In de volgende lijn van de gig imponeerden ze met een “Wait in line” , “Headache” , “Kicking a can of worms” , “Nervous system” of een “Acetate” .
Kortom , Metz tekent voor een heavy bulldozersound …
Het Britse Bad Breeding was al tour met Royal Blood. In de juiste stemming brachten ze ons met hun stevig bijtende, extraverte punkrock, een wall of sound , die heel wat woede uitstraalde met heel wat noise en ruis. We zagen een zanger die grotendeels voorovergebogen zijn songs uitspuwde met de blik op oneindig . Ze waren close to hun fans, tot in ‘t publiek toe. Dit was razende punk met een even sterke attitude …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bad-breeding-17-06-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/metz-17-06-2015/
Organisatie: Botanique , Brussel
Die Erlend Oye uit Noorwegen is nog maar aan z’n tweede soloplaat toe , ruim elf jaar na z’n debuut ‘Unrest’. Erlend Oye maakt deel uit van de Kings Of Convenience en is het brein achter The whitest boy alive . Hij weeft op ideale wijze pop en elektronica . Een ‘schone’ sound door de fijne elektrische gitaar- en toetsenpartijen en de lome ritmiek .
We hebben te maken met een uiterst sfeervolle, aangename plaat van tien songs , die speelsheid en een aangenaam, ontspannen , dromerig gevoel ademen. Opener “Fence me in” is hier de ideale geleider . Hij liet zich op een soloshow begeleiden door de IJslandse reggaeband Hjalmar , en dat horen we zeerzeker op “Whistler” en “Rainman”. Oye laat nog meer sing/songwriterschap doorsijpelen op het weemoedige “Who do you report to” .
Een mooi in het gehoor liggende plaat dus , die alvast zijn veelzijdigheid tekent in het genre .
Chasing yesterday
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Die Noel Gallagher heeft het wel om goede Britpop te schrijven . Hij onderstreepte al z’n talent bij Oasis , maar de breuk met broer Liam is en blijft onherstelbaar . Net als op de eerste titelloze plaat probeert hij een brug te slaan tussen sing/songwriting en zanger .
Opnieuw horen we in z’n totaliteit sfeervolle , broeierige, aanstekelijke, uptempo rock’n’roll pop, ondersteund van keys , piano, blazers en indien nodig strijkersarrangement. Extravertie en melodramatiek zijn verweven in de sound .
We hebben een afwisselend album , die een aangenaam muzikaal karakter heeft, minder rauw klinkt dan vroeger , maat gepolijst , geraffineerd, zonder echt te vervelen of ‘te gelikt’. “In the heat of the moment” en “Ballad of the mighty” (met Johnny Marr) zijn de eerste singles . We houden vooral van die rockende Noel en komen dan uit bij “Lock all the doors” en “You know we can’t go back” . Ook de bijhorende songs overtuigen, luister maar eens naar “Do the damage” of “Freaky teeth”.
Hij komt opnieuw sterk voor de dag en met gemak slaagt hij erin Liam definitief achter zich te laten .
De jonge Canadese sing/songwriter debuteert met fijne , elegante , dromerige balladpop. De songs zijn vooral geleest op zijn piano en zijn indringende, emotionele stem. Met de single “How could you babe” veroverde hij de jonge meisjesharten .
Die eenvoudigheid siert hem en hij tuimelt naar de vroege jaren McCartney/Lennon , Randy Newman en Elton John . “Can’t stop thinking about you”, “Without you”, “Hollywood” of “Bad words” zijn mooie voorbeelden hoe die eenvoudigheid , emotionaliteit en romantiek elkaar vinden. Of er zijn een paar op zijn sober gitaarspel. Hij gaat breder op “Can we still be friends” , “For you” en een “Crocodile tears”.
Hij kon rekenen op enkele belangrijke namen als Chet JR White (Girls), Patrick Carney (Black Keys) en hitproducer Ariel Rechtshaid (Haim, Vampire Weekend) .
‘Goon’ is een gevoelige, nostalgische emotrip van allerhande avonturen die hij mooi verhaalt op dit debuut …
Na een lange winterslaap van 12 jaren kwam het geniaal geschifte Primus in 2011 terug van onder de bloemkolen gekropen met het bijzonder fijne ‘Green Naugahyde’, een typische Primus plaat die zowel de gekte als de genialiteit van de beginjaren evenaarde en het begin van een tweede leven inluidde. De band kwam toen tot drie keer (2 maal AB en 1 keer Trix) toe zijn geduldige fans verblijden en trakteren op een set heerlijke nostalgische momenten afgewisseld met flitsende nieuwe songs en een portie heerlijke Primus-nonsens. We waren erbij, en telkenmale was het fantastisch.
In 2014 was het halfgare trio alweer klaar voor een nieuw specialleke, namelijk een eigen adaptatie van de soundtrack van ‘Willy Wonka & The Chocolate Factory’, een bizarre film uit 1971 gebaseerd op een Roald Dahl verhaal met de fabelachtige Gene Wilder in de hoofdrol. Primus heeft de soundtrack volledig naar zijn eigen knotsgekke hand gezet en heeft die voor het nageslacht op plaat gebrand onder de naam ‘Primus & The Chocolate Factory with The Fungi Ensemble’. De band heeft er een heus totaalspektakel rond gebouwd en trekt er nu de weide wereld mee rond. Maar vooraleer in deze bijzondere wereld te stappen zorgden ze eerst zelf voor de opwarming, kwestie van niets aan het toeval over te laten.
Support acts zijn uit den boze bij Primus, de band speelde hun eigen voorprogramma via een ‘greatest hits’- set om duimen en vingers bij af te likken. Beweren dat het voorprogramma beter is klinkt een beetje onnozel als het voorprogramma ook de hoofdact is, maar beter dan dit zou het bijna niet meer kunnen worden. In dat eerste uur was het trio ronduit briljant met ultrascherpe uitvoeringen van onsterfelijke pareltjes als onder meer “Those Damned Blue Colar Tweekers”, “Wynona’s Big Brown Beaver”, “Last Salmon Man” en “Groundhog’s Day”. Dat Les Claypool de Lionel Messi is onder de bassisten wisten we natuurlijk al lang, maar dat het ganse trio getuigt van een buitengewone virtuositeit kunnen we nooit genoeg in de verf zetten. Nog maar eens werd duidelijk hoe dat typische geluid van Primus grotendeels mee bepaald werd door de wonderlijke en spitsvondige uithalen van Larry La Londe, een unieke gitarist van dat zelfde zeldzame en bovennatuurlijke kaliber als Vernon Reid en Tom Morello.
Onder een sobere lichtshow en gans de tijd voor een gordijn postvattend had Primus hier zomaar eventjes voor het meest superieure uurtje gezorgd dat we het afgelopen jaar op concertniveau hebben mogen meemaken. En dit was nog maar het voorspel.
Na een half uurtje pauze ging dan dat fameuze gordijn open en loodste Primus ons binnen in een uitmuntend decor, een kleurrijke kinderdroomwereld met gigantische paddenstoelen, giant lolly’s en een drumstel die zich presenteerde als een immense snoepwinkel. Had u uw koters meegebracht, ze beleefden de tijd van hun leven op dat podium. Gedurig kwamen twee cartooneske heerschappen met een reusachtige kop het podium opgedwarreld om Claypool zijn “Oompa’s” van een gepast dansje te voorzien. De kostelijke humor en spitsvondigheid van Primus waren duidelijk in dit decor en deze performance ingeburgerd. Mafketel Wayne Coyne en zijn al even geschifte Flaming Lips hadden volgens ons in deze bizarre omgeving ook hun pret niet op gekund.
Nochtans waren wij op voorhand niet echt verlekkerd op die nieuwe musical-plaat van Primus, maar in combinatie met dit schitterende decor en de twee getalenteerde muzikanten van The Fungi Ensemble viel alles perfect in zijn plooi.
Het volledige combo had er een fonkelend staaltje theater van gemaakt. De flow van de film liet zich perfect verenigen met de absurditeit en de originaliteit van deze unieke band. De twee getalenteerde en klassiek geschoolde muzikanten Sam Bass (cello) en Mike Dillon (percussie) tilden het gehele schouwspel naar een hoger niveau.
In “Golden Ticket” mochten zij een eerste keer loos gaan en vormde hun muzikaal vernuft een prachtige symbiose met de maffe Primus capriolen. Het duo maakte ook van “I Want It Now” een hoogtepunt, dit in een glimmende interactie met Larry La Londe, die nu al een tijdje naar de achtergrond was verdwenen maar hier de vocals voor één keer op zich mocht nemen en onderwijl ook nog eens zijn gitaar in een psychedelische flow liet schitteren. Even dachten wij aan een geïnspireerde Pink Floyd, meermaals dachten wij aan de briljante nonsens van The Mothers Of Invention.
De vertoning van The Chocolate Factory was dus een geslaagd totaalspektakel de naam Primus waardig, origineel, virtuoos, gedurfd, geschift en met een flinke scheut humor. ‘Primus and The Chocolate Factory’ is een album die je moet gehoord én vooral gezien hebben.
En dan was het tijd om nog maar eens een blik onvervalste klassiekers open te trekken. Primus zette samen met de twee heren van The Fungi Ensemble een fenomenale bisronde neer met een lange opborrelende versie van “Southbound Pachyderm”, het pareltje uit ‘Tales From the Punchbowl’. De heren lapten er nog een paar grootse momenten achter met een sprankelend “Fisticuffs” en als ultieme toetje het opwindende “Here Come The Bastards”.
Toen ging onherroepelijk het doek dicht, en dat was jammer, waarmee we meteen toekwamen aan dat ene zweempje van kritiek die we uit onze mouw konden schudden. Ondanks bijna twee en een half uur luisterrijke zotheid, hadden wij honger naar meer, de set was naar onze mening nog te kort en wederom vertikten de klootzakken het om “Too Many Puppies” te spelen. Het minutenlange oorverdovende gejoel om een extra bisronde sprak boekdelen, iedereen wou meer en wou vooral die verdomde puppies, maar Primus bleef koppig achter de coulissen. Duidelijk geen hondjes toegelaten in de AB.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/primus-15-06-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Heel productief kan men ze niet noemen : het Canadese kwintet Black Mountain: Amper drie full CD's in 10 jaar, waarvan de laatste alweer een 5 jaartjes oud is. Zonder nieuw werk op de planken is de band momenteel dan maar op de hort in Europa ter promotie van de re-release van hun titelloze debuut uit 2005. Een expanded version weliswaar, incl. de 4 tracks van de vroege EP 'Druganout' + nog een 4-tal onuitgegeven bonus tracks.
Waar de band in 2005 op dat debuut nog zoekende was en laveerde tussen indie rock en een rauwere psychedelische jaren 60/70 rocksound, viel de balans op meesterwerk 'In the future' uit 2008 duidelijk uit in het voordeel van dat laatste. “Tyrants” en “Stormy high” -2 songs van die plaat- getuigden hier vanavond van Black Mountain's voorliefde voor die heavy psychedelische rock. “Wucan” is dan weer een anders pareltje van diezelfde plaat, ééntje dat we vanavond niet wilden missen en gelukkig ook niet moesten missen : Een lekker voortkabbelende song gedragen door een lekkere groove met daar bovenop een subtiele keyboardlijn en het geheel ten gepaste tijde voorzien van een goed geplaatst gitaarexplosietje.
Verrassend genoeg moest de Botanique het stellen zonder ook maar iets uit de 3e plaat 'Wilderness heart' (2010), maar enkele stevige nieuwe songs waren hopelijk wel de voorbode van nieuw plaatwerk.
Verder werd vanavond vooral geput uit die heruitgebrachte debuutplaat : Opener “Modern Music” was zo een indie-rock exploot hieruit, maar daarna was het vet rocken geblazen met een bijtend “Don't run our hearts around” en idem dito “Set us free”. In die soms lang (maar nooit te lang) uitgesponnen slepende psych rock voelde frontman en gitarist Stephen McBean zich thuis tot en met en waande zich een 40-tal jaren 'back in time'.
Doorheen de hele show was het ook vooral de heldere prachtige stem van Amber Webber die een aangename tegenpool vormde voor het brute snarengeweld van McBean. En laat ons gerust stellen dat het vooral Webber's stem is die mee die typische eigen sound van Black Mountain bepaalt, en die deze band onderscheidt van andere bands in het genre!. “No hits” bleek één van de toppers vanavond : Op plaat een vrij a-typisch -zowaar dansbaar- nummer in hun repertoire, hier omgebouwd tot een bijna 20 minuten durend lekker psychedelisch gitaar keyboard jam monstertje. Indrukwekkend !!
Afsluiter was “No Satisfaction”, niet de Stones classic, maar hun eigen 60's 'pop' song, sterk schatplichtig aan The Velvet Underground. Niet meteen hun 'pièce d'oeuvre', er was nog sterker materiaal over om eruit te gaan met een knal. Maar laat ons niet gaan miereneuken over details, in onze muzikale hersenpan zit alweer een meer dan geslaagd concertje bij opgeslagen.
En dat de heren en dame maar snel met nieuw materiaal komen aandraven, ons geheugen is bijlange nog niet vol!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-mountain-12-06-2015/
Organisatie: Botanique , Brussel
Senyawa + Hieroglyphic Being - Indonesische folkmetal en freejazz house in de Vooruit
Senyawa + Hieroglyphic Being
Vooruit (Balzaal)
Gent
2015-06-12
Nick Nyffels
We waren eigenlijk naar de Vooruit afgezakt voor Tyondai Braxton, de voormalige frontman van Battles, die er zijn ‘Album Hive1’ zou komen voorstellen, maar op het laatste moment besloot die om zijn kat te sturen. Wij stuurden onze kat niet, want er waren nog andere avantgarde bands om te checken.
Senyawa (zie foto homepag) bijvoorbeeld, een Indonesisch duo uit Yogyakarta. Voor iedereen in de Balzaal zal het wellicht de eerste keer geweest zijn om een Indonesische rockband aan het werk te zien. Senyawa is avant-garde tot het uiterste: ze bouwen hun instrumenten zelf: op een bamboe steel was een gitaarnek gemonteerd, en dit experimenteel instrument werd zowel als gitaar en als strijkinstrument gebruikt. Heel avontuurlijk dus, en dat bleek ook uit de zang. Zanger Rully Shabara zong in het Indonesisch, en gebruikte zijn stem evengoed als een instrument: hij varieerde tussen gekrijs, keelzang en grunts, maar ook zaten er rustige folkpassages tussen. Het geluid van dit duo klonk soms orientaals, dan was het weer schokkerig als een soort akoestische versie van System of a down, waarna er stukken waren die heel duidelijk door metal geïnspireerd waren. De Indonesische variant van Rodrigo en Gabriela, maar dan gemixt met Diamanda Galas. Toegankelijk was het dus absoluut niet, maar het had wel iets. De bamboegitaar klonk in een nummer als een harp. Geef deze mannen gerust een plek op Graspop, ze zullen er niet misstaan.
De hoofdact vanavond was Hieroglyphic Being. Dat is het alter ego van Jamal Moss, een houseproducer uit Chicago, die hier vanavond samenspeelde met Marshall Allen, een krasse knar van 91 die nog bij Sun Ra Arkestra speelde. Moss draaide aan de knoppen, terwijl Allen en een compaan zowel dwarsfluit, sax als iets wat op een melodica leek bespeelden. Heel duidelijk free-jazz dus, iets te druk voor mijn oren eigenlijk, het was bij momenten of er twee bands tegelijkertijd verschillende nummers aan het spelen waren. De dwarsfluit met beats composities klonken als St Germain door de gehaktmolen gedraaid werd. Het tweede deel van het concert vond ik beter, toen de kosmische groove het overnam van de stoorzender jazzhouse van het begin.
Geen Tyondai Braxton dus, maar we hadden in ieder geval twee avant-garde artiesten gezien die de uitersten van het melodisch spectrum opzochten.
Organisatie: Vooruit Gent
Merdan Taplak, man met twee nationaliteiten , gooit zich echt op de dancefloor met deze nieuwe plaat . Hij viel vroeger op door op gezwinde wijze een mix van culturen samen te brengen. Hij heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals al mooi samengebundeld en tekent nu voor een eenduidiger geheel van zwierige, pompende, groovende en zweverige sfeervolle dancepop, waarin dubreggae en 90s house is verweven . Hij heeft heel wat gastvocalisten bij zich om het een mooi geheel te maken .
Een heerlijk genietbare trip, die de dansspieren aanspreekt . Met “Troubles in my head” (ft Siam) en “Gravity” (ft Stellar en Sunday Rose) heeft hij twee sterke killers uit .
We vinden heel wat fijns terug of het pompt als op “Rip it” of “Nasty” , of lichter , sfeervoller klinkt , “Show your face”, “My love is yours” of donkerder is “I don’t like you” .
Opnieuw heeft hij op ingenieuze, boeiende en dansbare wijze een overtuigende plaat in elkaar gebokst. Sjiek!
We houden van die indie bands die lekker rammelende pop aanbieden . Ultimate Painting is een initiatief van Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls . Ze zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500 en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement .
Op die manier hebben we van de twee Britten een reeks overtuigende songs die een dromerige tune hebben, soms slepend , traag of die kunnen rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .”Central park Blues” , “Jane” , “She’s a bom” en de titelsong mag je alvast inlijsten.
Nederlands 
Français 
