Het Canadese kwartet Viet Cong voelt zich erg goed in hun vel in ons landje , gezien het al de derde passage dit voorjaar is ; ze sluiten nu af in de AB , na eerder programmatie in de Kreun en in de Bota Witloof Bar . Het combo onder de amicale zanger/bassist Matt Flegel , houden we maar best in het oog . Hun EP ‘Cassette’ wekte al enige nieuwsgierigheid op en we zijn zeker te vinden voor hun titelloos debuut .
Viet Cong heeft een broeierig, spannend indiewave rockend geluid. Viet Cong rammelt , postpunkt, garagerockt , klinkt beetje lofi en schuwt de sixties psychedelica niet. Viet Cong bruist , sprankelt, is messcherp en behoudt een galmend geluid , een donkere dreiging ten allen tijde!
Eerlijk gezegd komen hier een pak bands samen, beetje Interpol , Shellac, Bloc Party, Temples , Pavement , Savages, Wire, V.U. en ga zo maar door . Ze vallen op door die rauwe, hoekige , metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , die diepe , dreunende, repetitieve , grauwe basstunes, de lookalike elektronicariedels en de stuwende drums, gekenmerkt van veelgebruikte 80s tunes , die een duistere ondertoon hebben.
En dat maakt hun gig nu net interessant en boeiend. Stap per stap werden we meegedreven. “Silhouettes”, “Bunker buster” in de openingsfase , bracht ons in die unieke sfeer; ze bouwen op , worden intenser , krachtiger , bijten van zich af en nestelen zich gaandeweg in de hersenspinsels .
Ook al zochten ze wat in het begin een juiste afstemming , op dreef kwamen ze en we werden meegesleept door aanstekelijke smaakmakers , die sterk werden onthaald als “March of progress” en de doorbraak “Continental shelf” , tegendraads, complex als toegankelijk en poppy .
Het lang uitgesponnen “Death” , afsluiter van de plaat net als op het optreden , ervaarden we als kolkende lava … de apotheose van de set, heerlijk gitaar vertier en driftige ritmes , lekker uitgediept en episch uitgewerkt met allerhande effects , die ons verdwaasd, verbleekt achterliet …
We slagen er maar niet in die Viet Cong in een hokje te duwen , maar dat hoeft ook niet . Een sterke band , die zijn naam niet gestolen heeft , en we maar al te graag in de armen sluiten en koesteren !
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
The Order Of Israfel – Torche – Pentagram - Hard-rock uit de prehistorie
Pentagram
Trix
Antwerpen
2015-05-21
Sam De Rijcke
Het Zweedse The Order Of Israfel vist gretig in het grote boek van de hard-rock clichés. Een concertje met alle vereiste ingrediënten, flitsende solo’s, tempowisselingen, beukende riffs en indrukwekkende rondvliegende haardossen, maar helaas geen onvergetelijke songs en ook een beetje te veel Sabbath-gekloon. Maar dat ze kunnen spelen staat buiten kijf.
Torche zou met hun mammoetsound aanvankelijk aantreden in zaal Kafka iets verderop, maar het is een ideale zet van de organisatie om de heren op dezelfde affiche van Pentagram te pleuren. Enige minpunt is dat de wildebrassen van Torche hun bestorming in iets minder dan uurtje moeten klaren. Ze maken dan ook haast en blazen er loeiend hard en met een heuse orkaankracht zowat drie vierden van hun laatste machtige pletwals ‘Restarter’ door. Torche creëert een helse wall of sound die het beest in ons losmaakt, verantwoordelijk daarvoor zijn beukers als “Minions”, “Bishop in Arms”, “Annihilation Affair” en “No Servants”.
Torche beukt als Mastodon, heeft de brute power van Helmet en de drive van Sugar. Het tempo is moordend en de bulldozersongs gaan er in als genadeloze mokerslagen. Geweldige band, robuuste sound, trommelvliezen naar de kloten.
Pentagram is een cultgroep van het kaliber Death en Rocket From the Tombs, bands die begin jaren zeventig hun meest productieve periode kenden maar die toen om diverse redenen (budget door de neus gesnoven?) niet kwamen tot het releasen van een volwaardig album. Toch zijn ze allen tot legendes uitgegroeid en krijgen ze jaren later de welverdiende erkenning.
Pas in 1985 is Pentagram er in geslaagd een eerste officiële release ‘Relentless’ op vinyl te persen en hun beste werkje ‘First Daze Here, The Vintage Collection’ is zelfs maar verschenen in 2002. Het is een compilatie van diverse opnames en demo’s uit de prille jaren zeventig, een album waarop de band in zijn meest viriele vorm is te horen met een primaire hard-rock sound die dicht aanleunt bij Black Sabbath en vooral Blue Cheer.
Het is een sound die Pentagram hier op het Trix-podium weet te handhaven, old-school dus, het soort hard-rock waar ook jonge bands als Kadavar en Graveyard mee dwepen. En evenzo bij Pentagram klinkt dit niet oubollig of passé, wat best wel een prestatie is in een tijd waarin metal niet extreem genoeg kan zijn. Misschien net daarom dat het deugd doet om nog eens een band aan het werk te horen die zweert bij goeie ouwe vintage heavy metal en hard-rock, zeker als die fel en scherp gespeeld wordt door een bende raspaarden die het genre tot in de puntjes beheersen.
Pentagram heeft in al die jaren meer van personeel dan van onderbroek gewisseld, maar de constante in de groep is onmiskenbaar de stichter en flamboyante zanger Bobby Liebling, een soort kruising tussen Ozzy Osbourne, Salvador Dali en Freddie Krueger. Het is een vervaarlijke ouwe rocker die graag show verkoopt en dat gaat hem goed af, al zouden toch we toch wel even de wenkbrauwen fronsen moesten we deze schrikwekkende figuur op straat tegenkomen. De excentriekeling zingt trouwens nog behoorlijk straf, het gebrabbel daarentegen waarmee hij tussendoor de songs aan elkaar lult is al veel minder verstaanbaar. In zijn stem menen we soms een alerte David Thomas (Pere Ubu, Rocket From The Tombs) te herkennen en in zijn podium-act voelen wij de gekte van een half-stonede Iggy Pop. Hoewel Pentagram eerder neigt naar heavy metal, ontdekken wij toch wat Stooges- sporen, zoals in het rauwe “Last Days Here”, een song die schittert in zijn onafheid.
Weirdo Bobby Liebling mag dan al een flink pak van de aandacht naar zich toe zuigen, er staat hier alleszins nog een absolute krak op het podium in de gedaante van Victor Griffin, een absoluut schitterende gitarist die de meest splijtende old school riffs en solo’s aan elkaar rijgt. Samen blazen de heren op die manier bruisend nieuw leven in oude krakers als “Starlady” en “Be Forwarned” en bewijzen ze dat goeie ouderwetse hard-rock nog zeer vinnig, potent en fris kan klinken, en dit anderhalf uur lang.
Deze passage in Trix is het eerste concert van de Europese tournee waarmee de Amerikanen van Pentagram vooral Duitsland zullen binnenvallen (weeral). De hartige respons in de Trix moet hen alvast een hart onder de riem steken voor de rest van de tour.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/your-highness-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-order-of-israel-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/torche-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pentagram-21-05-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Logischer wijze was het gezellige Nijdrop in Opwijk helemaal uitverkocht voor het optreden van K’s Choice (alias familie Bettens en vrienden). Het concert was het eerst van de komende tour en gold volgens Sarah als een laatste try out! Daar was alvast niets van te merken want de band rockte steviger als nooit tevoren en klonk als een perfect geoliede machine onder leiding van de scherp afgetrainde Sarah Bettens met haar unieke stem en prachtig timbre.
Het voorprogramma werd verzorgd door Slow Pilot, 2 jonge kerels op gitaar waarvan frontman Pieter de zang voor zijn rekening nam en af en toe de toetsen hanteerde. De muziek die ze brachten hield het midden tussen singer/songwriter popsongs en softe rock. Laat ik het ‘luisterrock’ noemen…Mooie, breekbare stukjes met gevoelig gitaarwerk en een leuke stem. Deed me soms een beetje denken aan Das Pop en zeker aan Bent Van Looy, al was Joe Jackson soms ook in de buurt. Nummers als “The Lonely Ones”, “Wolf” en de single “Dance the night away” hebben zeker potentieel. Afwachten of we in de toekomst nog gaan horen van deze moderne troubadour en zijn schildknaap op gitaar. De Bettensclan beweerde alvast grote fan te zijn.
K’s Choice bracht daarna als hoofdact een zeer genietbare 90 minuten rock van de bovenste plank. De set was een mooie mix van oude K’s Choice nummers, paar nummers van Woodface (groep van Gert Bettens) en natuurlijk een pak songs uit de recente CD ‘The Phantom Cowboy’.
“We are the universe” was een stevige binnenkomer en meteen werd duidelijk dat K’s Choice terug een echte (gitaar)rockgroep mag genoemd worden. De lovende commentaren op de laatste CD hadden dit al hier en daar aangekondigd en live bleek dit dubbel en dik te kloppen. Je kon aan alles merken dat Sarah en haar band er terug veel zin in hadden. De honger was merkbaar groot en het mooie samenspel met broer Gert en de andere muzikanten leidde tot een pittige pot rockmuziek van internationale allure. Na “As rock’n’roll as it gets” en “Perfect Scar” was het al tijd voor een eerste hoogtepunt : een ruige versie van “Hide” (‘Cocoon Crash’ 1998) werd ingezet, lekker vet en grungy gespeeld! Het publiek reageerde heel enthousiast. Alsook op de huidige single “Private Revolution” die de laatste weken heel wat airplay krijgt op de radiozenders.
Middenin de set was het tijd voor een kort maar knap Woodface-intermezzo met het bluesy en groovy “When colors fade” inclusief Gert op zang en het up-tempo “I will carry you”. Later zou ook nog het nummer “Tunnel to a cloud” van Woodface in het optreden verwerkt worden.
Het tweede deel van de avond zat vooral gevuld met nummers uit 3The Phantom Cowboy”, waarvan de titelsong mij het meest kon bekoren maar ook “Gimme Real” en “Down” bijzonder krachtig en luid overkwamen. Pure rock met zelfs af en toe een flirtpartij die aan toegankelijke punkrock deed denken.
Het opbligate “Not an addict” (uit 1996!) was natuurlijk ook een hoogtepunt in de set. Normaal ook dat het publiek zich weer iets meer roerde dan anders. Toch opmerkelijk en straf dat Sarah dit nummer, na ontelbare keren, nog steeds heel geloofwaardig en met veel gevoel weet te brengen. Het blijft sowieso een wereldnummer dat onlosmakelijk en willens nillens verbonden zal blijven met de band. Het was ook het enige nummer van de CD ‘Paradise in me’ dat die avond de setlist haalde.
Als bisronde kregen we het eerder poppy “Echo Mountain” en het rustige “Everything for free” voorgeschoteld om daarna nog een laatste keer te knallen met het nieuwe “Come Alive”. Uiteindelijk zou de avond volledig worden afgesloten met “We are glaciers” van de soundtrack ‘Waving at the sun’.
K’s Choice 2015 - Sfeervol en pittig optreden, met veel plezier en goesting, zowel op het podium als in de zaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ks-choice-19-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/slow-pilot-19-05-2015/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Het Noorse duo heeft nog maar weinig ingeboet van hun beeldrijke popelektronica , die lichtvoetig , dromerig , sfeervol , hartverwarmend , ontspannend klinkt . In een tijd dat de beats en andere dance hypes rond ons heen rollen , zorgen zij voor een evenwichtig geheel van fijne , gevoelige songs , die af en toe een steviger randje krijgen .
De pak songs op de nieuwe plaat – alweer vier jaar geleden dat ze een nieuw werk uitbrachten - , een verzamelalbum niet meegerekend – zijn gevarieerd en mooi uitgewerkt .
En graag doen zij beroep op een handvol gastvocalistes. O.m. “Monument” met Robyn als uitgangspunt hier van de cd , maar ook de nummers met een Suzanne Sandfor (o.m. het 80s getinte “Save me”) of met James McDermott (“You know I have to go”, “Here she comes again” en “Compulsion”) zijn divers en overtuigen.
Röyksopp slaat geen nieuwe wegen in , pop en elektronica, instrumentaal of met vocals, vinden elkaar nog steeds. Meer hoeft dat echt soms niet te zijn…
Een mooie aanvulling in wat Pink Floyd vroeger zo bepalend en uniek maakte .
Eén van die opkomende talenten binnen de r&b pop is Banks . Haar debuut telt maar liefst veertien songs en er worden er zelfs nog vier toegevoegd . Nu , muzikaal weet haar r& b pop wel te raken , en wordt er een duister , dreigend trip/hip/soul kantje aan toegevoegd door de trage, slepende beats .
Algemeen: een sfeervolle sound , wat melanchool zelfs , met een lichte groove (“Waiting game”, “F** k em only we know”, “Alibi”, de titelsong en nog een paar). Hier zijn de meeste songs op geleest , maar ze kan het ook sober , minimaal houden , wat het brozer maakt, “Brain”, “You should know where I’m coming from” , “Someone new” en “Under the table”. Op die manier is de plaat evenwichtig tussen breekbaar en krachtig .
Een Brits goed debuut als goede start ...
Echosmith
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Echosmith - Het jonge Amerikaanse bandje van het muzikaal gezin Sierota weet in hun nog jonge carrière definitief door te breken in Europa . Het aanstekelijke, ontspannende hitje “Cool kids’” is er verantwoordelijk voor . Dit tienerbandje onder de bevallige Sydney, het enig vrouwelijk lid van de band , veroverde moeiteloos de tienerharten. En vanavond waren zelfs vaders en moeders met hun kinderen aanwezig . Sjiek !
De AB Box moest niet volledig uitverkocht zijn , om te ervaren dat het met dit opkomend bandje goed zit . Ze hebben een rits broeierige, hitsende indiepopsongs klaar (“Come together”, “Let’s move” , “We’re not alone” en natuurlijk “Cool kids”). Ze proberen er alles aan te doen hun publiek te entertainen …Is het niet met ‘een boy – girl’ danspasje (“Come with me”), dan is het met een song met het draaiende parapluutje “Talking dreams” of op “Nothing’s wrong”, met snippers en ballonnen op het podium.
Echosmith heeft alvast meer potentieel dan die andere revelatie in het genre Years & Years met hun poppy electro songs . Ook al zijn er een handvol sfeervoller van aard als “Tell her you love me” , “Safest place” of “Surround you” , ze blijven meer hangen en zitten goed in elkaar . Die jaren ’80 electrosounds zijn mooi verweven en overtuigen op die manier . De bijkomende percussie op het afsluitende “Nothings’s wrong” , die ergens een Bastille doet opborrelen, geeft de song zeggingskracht , wat een beloftevol bandje in de running brengt .
Smaakvol materiaal , met een frisse, opwindende touch , hieronder kunnen we Echosmith plaatsen!
Organisatie :Ancienne Belgique , Brussel
Rhodes is een singer-songwriter afkomstig uit Baldock wat gelegen is in Groot-Brittanië. Toen de zanger zijn eerste demo uitbracht mocht hij meteen op tour met Nick Mulvey en Rufus Wainwright. In 2013 bracht hij zijn debuut-ep ‘Raise Your Love’ uit. Waarna hij in 2014 werd opgepikt door niemand minder dan Zane Lowe. Zijn single “Your Soul” werd de ‘next hype’ genoemd. Hierdoor werd hij op zijn volgende EP geholpen door de producer van onder meer London Grammar en Daughter wat een deel zijn sound beïnvloedde. In eigen land is Rhodes ‘a big thing’ en speelde hij al samen met Sam Smith en London Grammer en zelf verkocht verschillende zalen uit. Het Europees vasteland is de logische volgende stap.
Op zijn Europese tour was hij niet van plan om in België een optreden doen. Tot Disco Naïveté besloot hem voor een exclusieve showcase naar Brussel te halen. Samen met Sony Music organiseerden ze dus een klein concertje exclusief voor genodigden. Rhodes deed het, in tegenstelling tot de rest van zijn tour, helemaal alleen zonder band. Dit resulteerde in een kippenvelconcert veroorzaakt door zijn geweldige stem.
Rhodes putte vooral uit recentere nummers, “Turning Back Around”, “Breathe” en de nieuwe single “Close Your Eyes” ze passeerden allemaal de revue. Op deze nummers klinkt hij als een mix van Tom Odell en London Grammar. Het is zeker dat Rhodes zijn plekje in deze scene heeft verdient. Weliswaar als singer-songwriter kwam hij nog meer tot zijn recht door zijn solo-optreden in Brussel. Telkens wanneer zijn stem de hoge noten aanhaalde , keek iedereen er met open mond naar.
Slechts zeven nummers werden gespeeld, maar meer was niet nodig om te overtuigen. Het selecte publiek bleek zeer tevreden over zijn optreden en iedereen was het over één ding eens.
Een concert van deze zanger in zo’n obscuur zaaltje, daar praten ze later nog van! Een dikke pluim voor Disco Naïveté om hem naar België te halen.
Organisatie Disco Naïveté + Sony Music
Vanavond mogen we Gnod verwelkomen in Magasin 4. Maar niet voordat we eerst Lerin/Hystad mogen aanhoren. Het Zweeds/Noors duo maakt zelf gewag van dat ze Noise, Drone en experimentele rock maken. Die drone en noise kwam zeker naar voor. De man aan de gitaar en de vrouw en allerhande elektronische toestellen produceren heel wat geluid. Maar nooit gaat het als een geheel klinken. Veel goeie ideeën, maar weinig goed afgewerkte nummers. Dit zorgt ervoor dat het snel gaat vervelen.
Tijd nu voor de klepper van de avond. Gnod heb ik reeds vele malen aan het werk gezien. Het is een moeilijke band. 3 keer waren ze werkelijk weergaloos. Hun psychedelische noise werkt op de heupen en de oren. Ze zijn geweldig beklijvend op die manier. De vorige keer in Magasin 4 was het echter een grote tegenvaller. Ze hadden hun instrumenten thuis gelaten en deden het volledig elektronisch. Een rave werd ten gehore gebracht en dat viel mij zwaar tegen.
Ik was dan ook maar wat blij toen ik zag dat ze deze keer wel hun instrumenten hadden meegenomen. Maar de band is niet meer wat ze is geweest. Heel wat muzikanten zijn vervangen, waaronder de bevreemdende, interessante en immer onder invloed zijnde zanger. Dit zorgt niet alleen voor een andere en tevens ook kleinere bezetting, maar ook een andere sound. En die sound blijft sterk onder mijn verwachtingen steken.
De beklijvende en begeesterende show is vervangen door een noise/rock doorslagje zoals er al zoveel bands maken.
De zanger klinkt maar heel gewoontjes en ondanks hun enthousiasme weten ze ook het publiek niet te overtuigen van hun nieuw geluid.
Een grote tegenvaller dus, tot mijn grote spijt. Misschien dat ze in de toekomst weer de oude draad oppikken? Ik kan het alleen maar hopen
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Eurorock 2015 – 15 en 16 mei 2015 - Gothic or tragic?
Eurorock 2015
Festivalterrein
Neerpelt
2015-05-15
Hans De Lee
dag 2 – zaterdag 16 mei 2015
Door het regenweer was iedereen onder de tent gaan postvatten en leek het wel alsof er veel meer volk aanwezig was tijdens de optredens. In werkelijkheid was dit echter niet het geval, integendeel! Het viel ook meteen op dat heel wat cateringkraampjes dicht waren en dat het uurschema van de bands niet meer klopte…pas later werd duidelijk wat hiervan de reden was …
Xandria was de eerste band die ik ging bekijken en dit Duitse 5-tal bracht een degelijke set van de zogenaamde female voice metal met gothic invloeden. De muziek deed sterk denken aan de meest bekende groepen uit het genre : Within Temptation, Epica, Nightwish…stevige metal doordrongen van symphonische elementen en voorzien van een engelenstem. Zangeres Dianne van Giersbergen (NL) leverde een prima prestatie, al bleek ze beter in de hoge uithalen dan in de eerder lage tonen en passages. Het moeilijke in dit genre is zich weten te onderscheiden van de andere (bovengenoemde) bands en daar slaagde Xandria misschien ook te weinig in. Zonder twijfel klassemuzikanten en dito frontvrouw maar toch wel een tekort aan originaliteit en eigen geluid. ‘Dreamkeeper’ en afsluiter ‘Valentine’ kwamen boven de middelmaat uit en bewezen het potentieel van Xandria! Nieuw werk komt uit op 31 juli.
Een project dat ook al geruime tijd meegaat is het duo Portion Control uit Londen. Zij brachten een intense maar sobere set van oldschool EBM zoals in de beginjaren van Nitzer Ebb. De nummers klonken niet slecht maar na een tijdje ging het optreden toch wat vervelen omdat er iets te weinig vaart in zat en de meeste songs vrij monotoon waren.
Peter Hook (Joy Division) was de verrassing van de dag! Ook al moest hij nog voor een stuk uitbetaald worden voor het optreden (dixit hemzelf) toch vloog hij er samen met zijn groep enthousiast in en bracht hij heel wat los bij het publiek. Terloops droeg hij het concert op aan de pas overleden BB King en aan Ian Curtis die al 35 jaar niet meer onder ons is. Prachtige, weemoedige, sferige rockmuziek met hier en daar wat punkinvloeden, wat ouderwetse electronica op de achtergrond en een pak klassiekers van songs waaruit Hook kon plukken maakten van zijn set een heerlijke nostalgische jukebox! Het hoeft geen uitleg dat nummers als “Isolation”, “She’s lost control” en het beklijvende “Love will tear us apart” een massale en uitbundige reactie uitlokten bij het publiek. Maar ook nummers als ondermeer “No love lost”, “Digital” en “Transmission” klonken bijzonder snedig en intens. Wat mij betreft het hoogtepunt van dit memorabele Eurorock.
Velen betreuren nog steeds de beslissing van Dirk Ivens om zijn ‘kliniek’ voorgoed te sluiten maar gelukkig heeft de man een aantal andere projecten waarin hij zich zeer verdienstelijk blijft uitleven. Absolute Body Control is zowat het toegankelijke broertje van The Klinik, pure electro maar minder extreem en scherp. Het was meteen duidelijk dat Dirk er veel zin in had (ondanks alle onheilsberichten die intussen volop de ronde deden op het festival) en samen met zijn kompaan Eric Van Wonterghem zette hij een erg gesmaakt optreden neer en beloonde hij de fans zelfs met een bisnummer en dansje met kind op het podium. Vooral in het begin van de set (“Melting Away”, “Sorrow” en “Love at first sight”) en aan het slot (“Give me your hands” en “Into the light”) was het echt genieten van deze oude rotten in het electro/industrial wereldje.
Met hun melodieuse/symphonische/progressieve rock vormde Anathema een beetje een vreemde eend in de bijt op de affiche van dag 2. De intro met kerkorgel was wel heel toepasselijk op de ‘Heaven Stage’ en het zweverige begin deed niet onmiddellijk vermoeden dat de band hier een topprestatie zou neerzetten, tot zanger ‘mister Cavanagh’ zich roerde. Wat een mooie, krachtige en loepzuivere stem heeft die kerel! Voor velen misschien iets te commercieel en met iets te uitgesponnen nummers, voor de fans echter een streling voor het oor met nummers die stuk voor stuk een sterke opbouw kennen en ondanks de duur (5 minuten en meer) nooit langdradig worden of gaan vervelen.
Ook de samenzang met vocaliste Lee was een voltreffer en maakten de nummers gevoelig en broos ook al zaten er geregeld stevige gitaarpartijen in. Voorheen kende ik de groep en de nummers amper maar ik was echt onder de indruk van hun gig in Neerpelt en meteen fan van hun ‘luisterrock’. Mijn favorieten waren de pareltjes “Lightning song” en het recente “Distant Satelittes”! Pure klasse!
Tanzwut tapt uit een heel ander muzikaal vaatje! Zij brengen een soort van ‘middeleeuwse’ gothic rock, een genre dat vooral in hun thuisland Duitsland populair is. Vendelzwaaiers op het podium, 2 doedelzakspelers en een zanger met rode duivelshorens op zijn verder kale knikker! “Brot und Spiele” wordt ingezet, gevolgd door “Ihr wolltet Spass” (met clavecimbelgeluid) en “Das Meer”. Meteen zijn alle fans wakker en reageren ze uitbundig op de gekende sound. Daarna is het tijd voor het nummer “Freitag der 13” van de laatste CD en het snelle “Spiegelkabinett”. Tijdens “Heimatlos” maak ik me de bedenking dat de band naar mijn gevoel iets te weinig variatie legt in hun nummers. Ze gebruiken immers altijd hetzelfde basisrecept, nu eens met wat zware gitaren, dan eens met doedelzakgeluiden en helemaal op het einde van de set wordt zelfs een reuzepauk en gong bovengehaald. Maar steeds is er die herkenbare sound en opbouw die in elke song terugkeert en teveel wordt uitgemolken. Gelukkig zijn er ook nummers als “Nein, nein, nein” die uitstijgen boven de middelmaat, veel harder klinken en langer blijven hangen. Degelijk concert maar Tanzwut zal in ons land altijd voor een zeer beperkt nichepubliek blijven denk ik.
Ondertussen was het bijna middernacht en iedereen vroeg zich af of Killing Joke nu uiteindelijk zou spelen of niet. Na heel wat gespeculeer en het definitief afhaken van Front 242, The Neon Judgement en Fields of the Nephilim kwam finaal toch het goede nieuws dat de legendarische band uit de UK zou aantreden en zelfs een extra lange set zou brengen. De soundcheck liep wat uit en de intro was vrij lang maar opener “Love like blood” maakte alles goed en zette onmiddellijk de tent in vuur en vlam. Tijdens opvolger “Wardance” zorgde een vuurspuwer letterlijk voor vlammen op het podium en met “Complications” trad Jaz Coleman (volledig gehuld in zwarte overall) prominent op de voorgrond als bizarre maar geniale frontman.
Ondanks het chaotische verloop was wat mij betreft ook deze 2de festivaldag meer dan geslaagd! Nogmaals een dikke pluim voor alle vrijwilligers die in moeilijke omstandigheden besloten door te gaan en voor alle bands die (zelfs zonder of gedeeltelijke vergoeding) hun fans niet in de kou lieten staan!
Tijdens de nacht van zaterdag op zondag zou Therion en Legend uit Ijsland Eurorock 2015 afsluiten, doch toen probeerde ik alvast veilig thuis te geraken en dromenland op te zoeken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eurorock-2015/
Organisatie: Eurorock
Eurorock 2015 – 15 en 16 mei 2015 - Gothic or tragic?
Eurorock 2015
Festivalterrein
Neerpelt
2015-05-15
Hans De Lee
Over Eurorock 2015 is al heel wat geschreven in de pers! Helaas ging het hierbij amper over het muzikale aspect van het festival maar des te meer over de financiële en organisatorische problemen die zich ter plaatse voordeden.
Gezien ik de ware toedracht onvoldoende ken en me niet wil baseren op geruchten of meningen van betrokken partijen wil ik het in dit verslag enkel hebben over wat er muzikaal te beleven viel tijdens de 2 dagen in Neerpelt. En geloof me dat was heel wat!
Hoedje af trouwens voor de vrijwilligers en bands die zich kosteloos hebben ingezet om het festival overeind te houden en al het mogelijke hebben gedaan om de 2de festivaldag echt de moeite te maken.
dag 1 – vrijdag 15 mei 2015 - Veel zwart volk maar niet zwart van het volk
Bij het betreden van de festivalweide was A Split Second net begonnen aan het laatste deel van hun setlist. “On command” en “Bend my body armour” klonken bijzonder heavy en van de gekende afsluiter “Flesh” werd een snelle versie op het publiek losgelaten. Het geluid kon beter afgesteld en er mocht gerust nog een pak meer volk in de tent aanwezig zijn maar als eerste kennismaking met Eurorock 2015 was dit een aardig begin.
Arbeid Adelt en vooral frontman en mediafiguur Marcel Vanthilt pakte het anders aan. Met humor, grijze baard en in spierwit 3-delig maatpak probeerde hij het publiek in te pakken…helaas met schraal succes. Het optreden was muzikaal zeker geen hoogvlieger, eerder een persiflage waarbij de band letterlijk en figuurlijk de tijd terugdraaide. Enkel de meest gekende nummers waarmee Arbeid Adelt hun optreden afsloot konden de mensen voor het podium bekoren. Het ‘vrolijke’ ‘Lekker Westers’, de leuke cover ‘De dag dat het zonlicht niet meer scheen en klassieker ‘Death Disco’ met Luc Van Acker even in de rol van rapper.
Met The Honeymoon Cowboys stond de 3de inlandse band op rij op de affiche. Deze eerder rock gerichte band (met ex-Siglo XX leden) speelde een heel degelijke set die wat deed denken aan een kruising tussen Editors en Nick Cave, met hier en daar een snuifje Joy Division of Jesus and Mary Chain. Gaandeweg het optreden klonken ze alsmaar steviger en ontpopte de zanger zich als een gedreven frontman met veel lef, présence en specifiek stemgeluid.
Daarna was het de beurt aan Customs, eveneens uit België en gekend van enkele bescheiden ‘hits’ een paar jaar terug. De 4 muzikanten (keurig in maatpak en das) brengen een easy listening mix van loepzuivere pop en rock. Getuige daarvan zijn vooral de nummers “The Matador”, “Velvet Love”, “Justine”, “Harlequins of love” en de topper “Rex” waarmee ze een geslaagd optreden afronden.
Uit Duitsland kwam Diary of Dreams hun opwachting maken op de Hellstage. De band rond zanger Adrian Hates bestaat al meer dan 20 jaar en brengt stevige rock/darkwave met electro invloeden (op tape). Zelf ziet Adrian eruit als een echte metalzanger, een enorm contrast met de gitarist met wit gelaat en gitzwarte hanekam.
De nummers zijn afwisselend in het Duits of in het Engels maar in beide gevallen herkenbaar aan hun donkere, zware, epische sound die je wel meer hoort bij Duitse band uit het genre. Persoonlijk vind ik de nummers in hun eigen taal veel beter klinken en ben ik niet echt onder de indruk van “Chemicals” of “Psycho logic”. Geef mij dan maar het nummer “Undividable” of nog beter, het stevige “Kindrom” waarmee ze op een pittige manier een einde maken aan hun set.
Met The Cruxshadows staat een Amerikaanse groep op het podium die ondermeer bestaat uit een aantal wulpse dames/danseressen (soort van gothic barbies) o.a. met viool en een zanger met zeer opvallend kapsel, die het optreden begint vanuit het publiek en de frontstage. Allicht typisch voor de band is dat het visuele belangrijk is en dat voor het eerst de electro invloeden de bovenhand halen in de gebrachte muziek. Opener “And i believe” klinkt zeker niet slecht maar al snel is duidelijk dat de gimmick toch beter is dan het stemgeluid van de hippe zanger. De songs klinken allemaal gelijkaardig, overstijgen nooit het niveau van de middelmaat en blijven weinig of niet hangen. De frontman doet nochtans zijn stinkende best om de halfgevulde tent op gang te krijgen en duikt geregeld zelf het publiek in.
Geef mij dan maar de stevige industrial electro van Suicide Commando waarmee frontman Johan Van Roy uit Leopoldsburg een echte thuismatch speelt. Opener “Bind, torture & kill” geeft meteen zijn visitekaartje af : snelle, krachtige en agressieve sound met live drums (Mario Varewijck) en ‘vervormde’ vocalen. Ondanks een pijnlijke knieblessure (optreden met brace) geeft Johan zich volledig en raast hij als een bezetene over het podium. “(Come on and) Hate me”, “When evil speaks” en het snedige “Cause of death” kunnen op veel bijval rekenen van het publiek. Oudere nummers (Suicide Commando bestaat bijna 30 jaar!) worden afgewisseld met recenter werk. Hoogtepunten zijn het vette “Dein Herz, meine Gier”, “Unterwelt”, “Attention Whore” en als afsluiter het genadeloze en opzwepende “Die motherfucker Die” dat drijft op een heerlijke heavy beat. Sterke prestatie!
Vive la Fète begint met een streepje klassieke muziek om dan het publiek te bestoken met hun gekende mix van uiterst dansbare en aanstekelijke poppy electro/disco rock. Ondanks het repetitieve karakter en de inwisselbaarheid van heel wat nummers blijft de set boeien en is het enthousiasme en het Frans accent van frontvrouw en diva Els Pynoo een lust voor het oog. “Tokyo”, “La Vérité”, “Ne touche pas”, “Maquillage” enz. gaan er bij het publiek in als zoete koek en zijn een verademing tegenover de eerder donkere en zware muziek van menig andere bands op de affiche.
Oomph! was de band waar ik het meest naar uitkeek! Al meer dan 20 jaar ben ik fan probeer ik Dero, Flux en Crap min of meer te volgen. Ik zag ze met de jaren groeien van klein en puur EBM project naar een succesvolle electro/rockband met heldenstatus in thuisland Duitsland na de grote doorbraak met single “Augen Auf”. Opener “Unzerstörbar” van de laatste CD ‘Des Wahnsinns fette Beute’ klonk nog wat aarzelend door het slechte geluid maar daarna kwam zanger Dero goed op dreef (geflankeerd door 6! Muzikanten) en oa. “Das Weisse Licht” en “Niemand” klonken heel Oomph!
Midden in de set keerde men ‘back to basics’ en speelden de 3 originele leden van de band enkele van hun allereerste nummers.”Mein Herz” en “Der Neue Gott” klonken als heerlijk ouderwetse EBM ontdaan van live gitaar en drums maar des te meer electro klavieren. Mooi om de roots van de band op die manier terug tot leven te brengen. Het snoeiharde “Mitten ins Herz” bracht de sound terug het hedendaagse geluid, “Seemann” bracht het publiek aan het wiegen en de succesnummers “Augen auf” en “Gott ist ein Popstar” zorgden voor een mooi slot van de set van 60 minuten.
Toen het de beurt was aan ASP was de tent nog slechts voor 1/3 gevuld en gaf het publiek een eerder tamme en vermoeide indruk. De imposante zanger van de band had het zich allicht allemaal anders voorgesteld en probeerde er met zijn Duitstalige gothic rock toch nog het beste van te maken. “Sanctus Benedictus” klonk best goed maar daar waar ASP in hun thuisland een enorm omvangrijke en trouwe schare fans heeft, moest het hier in Neerpelt tevreden zijn met enkel een handvol die- hards die het nummer herkenden. Het stemgeluid van zanger en oprichter Alexander Spreng varieert van vrij schel tot eerder zware en donkere stukken, maar is toch eerder beperkt te noemen. Naar het einde van de set haalde hij alles uit de kast om toch wat sfeer in de tent te krijgen en dankte hij voor de respons. “Ich bin dein Meister”, “Das schwarze Blut” en vooral het recente en stevige “Ich will brennen” konden alsnog op de verhoopte reactie rekenen.
Tot slot pikte ik, na een lange dag, nog een paar nummers mee van Apoptygma Berzerk uit Noorwegen! De groep bestaat reeds meer dan 25 jaar. Oorspronkelijk begonnen met vooral een EBM sound maar door de jaren heen geëvolueerd naar een meer gitaargerichte aanpak waardoor nu soms wordt gesproken van futurepop of futurerock. Wat mij betreft deed hun geslaagde set en geluid me spontaan denken aan Placebo en Suede. Nummers als “Love never dies” en “Shadow” klonken fris en overtuigend. De band had duidelijk meer publiek op de been gekregen dan voorganger ASP.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eurorock-2015/
Organisatie: Eurorock
Dunk!festival 2015 – zaterdag 16 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-16
Simon Van Extergem
We zijn vertrokken voor de derde en laatste dag van Dunk. We vliegen er meteen in met The End of the Ocean. Amerikanen die voor de eerste keer naar Europa afzakken. Ze zijn met velen gekomen want er staan 6 muzikanten op het podium, 2 dames en 4 heren om precies te zijn. Wat ze brengen is traditionele post-rock. De nummers kabbelen van rustig naar snel, van verstild naar hevig. De toevoeging van keyboards, die redelijk prominent aanwezig zijn zorgen voor een heel aangenaam eigen accent
De volgende band komt van nog ietsje verder. Labyrinto speelde enkele jaren geleden al op Dunk. De twee zijn in niets meer met elkaar te vergelijken. Waar het vroeger allemaal speels en soms wat jazzy klonk is nu de donkerte ingetreden. Het zonnige heeft plaats gemaakt voor de nacht. Ze flirten nu meer met een ‘Year of no light-geluid. Een gitzwarte warmte komt over het publiek neer. In de trage stukken wordt de duisternis reeds opgebouwd. Wanneer het stevig wordt breekt het donker helemaal los. Van waar die bruuske breuk met het verleden komt weet ik niet. Maar ik juig het hen zeker toe! De stillere, rustigere stukken zorgen voor een mooie break van al de hevigheid, maar worden soms nog iets te lang gerokken.
Tijd voor mijn persoonlijk hoogtepunt van de avond: Year Of No Light. De Franse post-metal van deze 6 mannen is voor mij met geen andere band te vergelijken. En hoewel vanavond niet hun beste optreden was dat ik al gezien heb, blijven ze met kop en schouders boven de rest uit steken. Geen seconde laat de band je ongeroerd. Hun instrumentale lappen muziek nemen je mee naar een wondere wereld, de wereld zonder licht, zonder lucht, zonder zicht. Enkel maar muziek. Een band met een no nonsense attitude die er staat zonder show en zonder tierelantijntjes. De muziek primeert en overstijgt alles. En de muziek blijft hangen, lang hangen. Een kwartier na de show tril ik nog helemaal na.
Na dit past eigenlijk alleen maar stilte. Maar de Stargazer trekt toch de aandacht. Daar speelt Sixth Minor. Officieel een duo, want maar met 2 op het podium. Echter verscholen achter de mengtafel staat er nog iemand met gitaar en micro in de hand. Een vreemd schouwspel. De band zelf maakt er een bonte en uitdagende mengeling van. Zwervend op de grens van post-rock, electro, industrial,... Een moeilijke mix, maar niet voor deze heren. Alles wordt perfect gecombineerd en in songs gegoten. Het vergt soms wat moeite om de kronkels te vatten. Maar als je je open stelt is de combinatie wonderbaarlijk. Nu eens een rave, dan weer een typisch Dunk optreden. Wat een variatie.
Amenra maakt eindelijk haar opwachting op Dunk. Na jaren op het verlanglijstje te staan van de organisatie en het publiek is het eindelijk zo ver. Wat nog te schrijven over Amenra? Lees er alle verslagen maar op na. Amenra is een wereldband die het publiek weet te raken, daar waar het pijn doet. Ook vanavond maken ze hun naam en faam weer meer dan waar. De dag voordien speelden ze nog een akoestische set in Gent. Vandaag is daar bijna niets meer van te merken. Want naar Dunk komen ze met hun full show. Hoewel ook hier een deeltje van de akoestische show overloopt naar deze avond. Bij enkele nummers declameert Collin (de zanger) enkele poëtische werken. Maar voor het overige is dit helemaal Amenra zoals we ze kennen: hard, gemeen, rechtdoor, stijlvol, wereldklasse,… Een Belgische topband met internationale allure.
En zo zijn we weer bij het einde aangekomen. Wat een mooie editie, wat een fenomenaal festival. Op naar volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2015 – vrijdag 15 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-15
Simon Van Extergem
Thisquietarmy nodigt ons uit in het bos. Doom, drone, noise die tussen de bomen weerklinkt. Het is weer iets anders en enkel mogelijk op Dunk. De sfeer van Thisquietarmy past perfect in deze setting. Het mooie weer is ook mooi meegenomen. De zonnestralen vallen doorheen het bladerdak.
Terug in de tent voor Stories From The Lost. Post-metal, met een nu-metal. Stevige kost op de nuchtere maag. De dubbele bas van de drum doet de darmen trillen. Niet bijster origineel. De nadruk ligt vooral op hard en niet zozeer op finesse. Het is vooral bij de rustigere stukken dat ze een grote kunde aan de dag leggen. Maar van zodra de electro haar intrede doet, voel je dat het het gaspedaal wordt ingedrukt en dat het tempo de lucht in gaat. Hier is het vooral op riffs gebaseerd. Wanneer de gitaar echter weer lyrisch klinkt, toont de band wat ze in hun mars hebben.
Solskyri komt uit het verre Australië: vrolijke post-rock met een poppy ondertoon. Een vrolijke bende die vrolijke muziek brengt. Post-rock moet niet altijd serieus zijn. Al dansend gaan we de tent uit. Hun muziek nog steeds in de oren en in lijf en leden naspelend en natrillend.
Tangled thoughts of leaving zijn de volgende Aussies op de agenda. Hier draait het voornamelijk rond piano. Wat vrij uniek is in het genre. Meestal komen de pianotonen uit een computer. Hier op de voorgrond. Wat de band uiteraard een uniek geluid geeft. Denk bij piano niet dat het er lieflijk aan toe gaat. De pianist doet danig mee met de mokerende gitaren drums en bas. Jammer dat de rustige stukken steeds snel moeten plaats maken voor het zwaarder werk.
Stargazer tijd nu. We verwelkomen Alice In The Cities. Een Berlijnse band met Belgische, Franse en Italiaanse roots. Hoe Europees kan een band zijn? Nog maar sinds 2012 bezig en nu hun eerste LP in de rekken. Hoewel ze zichzelf als post-rock omschrijven heb ik toch de indruk dat ze het genre overstijgen. Hun stijl blijft niet beperkt tot post-rock, maar ze mixen daarbij ook elementen uit Britpop, pop, rock,… Wat het geheel een dansbaar of toch meebeweegbaar geheel maakt. Een boeiende mix van een jonge en uitdagende band die mij helemaal overtuigt.
The Ocean mag in de hoofdtent aantreden. En dat doen ze met overtuiging. De band straalt een ongelofelijke energie uit en de gigantische lichtinstallatie komt volledig tot zijn recht bij hen. Deze Duitsers maken er een waar spektakel van. Maar jammer genoeg valt hun muziek buiten mijn interesseveld. Daarvoor neigen ze te veel naar metal.
The Eye of Time stond in het groot in op mijn programma aangestipt. Na het beluisteren van het werk van deze Franse solo-artiest kijk ik echt uit naar wat hij er live van zou maken. Hij heeft al menig water doorzwommen: van klassiek geschoolde muzikant naar de punk en de hardcore afgedwaald. Dit alles wordt prachtig gereflecteerd in zijn muziek. Op Dunk komt hij zijn plaat ‘ANTI’ voorstellen. En dat doet hij met verve. Gewapend met drums, cello, gitaar en natuurlijk een voortreffelijk loop station bouwt hij een eigen universum op. Een donkere wereld die de titel van de plaat meer dan eer aandoet. Muziek echter die ook weet te beroeren en die mij echt raakt. De man heeft een idee, een concept, een visie die perfect klopt. Een mooie prestatie.
De klepper van deze avond is Caspian. Amerikanen die al heel wat optredens achter de rug hebben. Een ware klepper, want als het op post-rock aankomt zijn er niet veel die beter doen dan hen. Dat hebben ze deze avond opnieuw bewezen. Caspian weet perfect 2 belangrijke onderdelen van hun genre te verweven tot één geheel: de zachte, lyrische stukken samen met de stevige zwaardere mokerslagen. Ze laten je zweven, dromen, verlangen, wiegen wanneer het tempo naar beneden gaat. De piano speelt hierin een grote rol. Ze bouwen laag na laag hun muziek op, meestal gefundeerd op zangerige pianotonen. Ze duwen het gaspedaal op de juiste momenten in en schakelen één à twee versnellingen hoger als het moet. Beide delen van de band vloeien natuurlijk in elkaar over en klinken op geen enkel moment verplicht, bedacht of geknutseld.
Het hele optreden trekt vliegt voorbij, zonder ooit een moment van verveling, maar eerder roept het een verwondering op, verwondering om de pracht van de muziek, de klank de tonen. Hier staan geen ego's op het podium, maar stuk voor stuk steengoede muzikanten die weten hoe het moet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2015 – donderdag 14 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-14
Simon Van Extergem
Een glorieuze dag want het festivalseizoen wordt weer op gang getrokken. Traditioneel is Dunk!festival de opener van de zomer. Maanden ernaar uitgekeken. En nu is het eindelijk zo ver. Dunk!festival is de Europese topper als het aankomt op Post-Rock. En hoewel het festival doorheen de jaren de genres heeft uitgebreid, blijft post-rock toch het hoofdplak zwaaien. Met 2 uitverkochte dagen (telkens goed voor meer dan 700 toeschouwers) op donderdag en zaterdag en ook een vrijdag die opvallend druk bezocht werd, kom het festival zich in de handen wrijven. Een opsteker voor de organisatie. Het festival gaat door in Heem De Populier in Velzeke (vlakbij Zottegem). Een prachtige locatie, vlak in de natuur, die met het mooie weer van dit weekend nog meer tot zijn recht kwam.
Celestial Wolves mag openen. De ideale opener: jonge Belgische post-rock met een stevig kantje aan. Hier en daar wordt er zelf gedweept met post-metal. Ik zag ze vorige maand nog in Magasin 4, waar ze toen de beste band van de avond waren. Dit zal vandaag moeilijk worden. Maar dat ligt vooral aan de kwaliteit van de bands die na hen komen. Celestial Wolves mokeren het publiek wakker en kan direct op een enthousiast publiek rekenen. De show verloopt niet vlekkeloos. Er zijn wat technische problemen en de zenuwen om dit festival te openen. Maar ondanks dit alles kwijten ze zich van hun taak en openen ze de grote tent met allure.
We blijven de Belgische tour opgaan. Deze keer met Cecilia::Eyes. Hun derde keer al op Dunk. Een van de grotere post-rocknamen die ons land rijk is. Ze starten met een vertraging van een half uur. Niet slecht voor de 2e band op de affiche. Hier de iets tragere, traditionele versie van post-rock. Denk dus aan lang uitgesponnen nummers. Versta mij niet verkeerd. Het kan er soms stevig aan toe gaan. Maar daar ligt de nadruk niet op. Het gaat om de opbouw. Dat dit dan uitmondt in een stevig slotakkoord is aardig meegenomen. Traditioneel staat ook meestal gelijk aan weinig origineel. En ook bij hen is dit het geval.
Wang Wen komt van ietsje verder. Dit zestal heeft de sprong gemaakt vanuit het verre China. We verwelkomen de eerste strijkstok op elektrische gitaar (het heeft lang geduurd) alsook de eerste trompet van deze editie. De band volgt het klassiek stramien, zoals ook Mono dat doet. De rustige stukken krijgen door de trompet een hoog lyrisch karakter, die af en toe zelfs wat zuiders gaat klinken. Maar in de stevige stukken wordt het lyrische aan flarden gespeeld. Dan is er geen ruimte voor lieflijkheid, pracht en praal. Dan gaat het keihard rechtdoor. De band brengt dit alles zonder veel originaliteit. Maar het geheel klopt wel en staat er.
Even binnen springen in de Stargazer stage. Die had nood aan een nieuw concept. En kijk, onze klachten werden gehoord. Deze keer geen triestig podium maar in de open lucht, maar een mooie tent, met een mooi podium, mooie belichting,... Een podium Dunk waardig. Ik werp vluchtig een blik op Helen Money. Een soloartieste die met haar cello de hele wereld af reist. Ze speelde eerder al mee met Mono, Russian Circles en andere grote bands. Maar deze keer is ze helemaal alleen gekomen. Gewapend met haar cello en wat elektronica probeert ze het publiek op haar hand te krijgen. Een set doorspekt met drones, drumcomputer en het wonderlijk geluid van een cello zijn het resultaat.
Tijd nu voor Jakob. Voor het eerst sinds 2008 komen ze nog eens over van het verre Nieuw-Zeeland. Waarom het zo lang heeft geduurd is mij een raadsel. Maar ik ben maar wat blij dat ze terug staan, zeker met een nieuwe cd onder de arm. Of die goed is weet ik niet, want ik heb de kans nog niet gehad hem te aanhoren. Dit drietal weet hoe je boeiende post-rock moet maken. Zij kiezen voor het crescendo opbouwen van hun songs. Die opbouw start niet met een saai en rustig stuk. Maar blijkt steeds gevaar en dreiging uit te dragen. Mede dankzij de aanhoudende diepheid van de bas blijft de dreiging steeds aanwezig. Alsof je het in de verte al kan horen donderen en je weet dat het jou kant op komt. Het tempo wordt verhoogd, de drum klinkt steviger en steviger. De gitaar schreeuwt moord en brand en loeit als een sirene. Daar komt het volgende bombardement. Daar is de nieuwe storm. En dit nummer na nummer. Tot je na een uur weer bij zinnen komt en weer even onbevreesd naar adem kan happen
Even happen naar adem in de Stargazer Stage. Daar speelt Monophona. Poppy electonica die een beetje doet zweven. Ze hebben geluisterd naar Fever Ray, maar kunnen net niet die duisternis overbrengen. Wel een aangenaam rustmoment op dit late uur.
Headliner van de avond is Mono. Deze Japanse grootheden in de post-rock verkeren de laatste maanden in bloedvorm. Getuige hiervan hun schitterend optreden in de Cactus. En ook vanavond bewijzen ze dat deze vorm blijft aanhouden. Ze brengen hun muziek met een bombast om duimen en vingers van af te likken. Zonder dat het ooit te melig of te fake gaat klinken. Filmmuziek met momenten, die onder elke scène voor ontroering en vervoering kan zorgen.
Japans vakmanschap, met respect gebracht. Het verheven van muziek tot een ambacht. Grootse afsluiter van opnieuw een mooie Dunkdag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Nederlands 
Français 
