The Glücks (uit Oostende) bleken de geknipte opener te zijn voor The Gories. Hun onstuimige garagerock die uit de diepste krochten van de hel leek te komen bracht de zaal meteen op de juiste temperatuur. Zanger-gitarist Alek is nog steeds een ongeleid projectiel die zijn tomeloze energie vond in sloten alcohol en een paar keer de fles deelde met een al even enthousiast publiek. Maar hun rudimentaire rock-‘n-roll bleef parmant overeind wat niet gezegd kon worden van Tina’s drumstel waarin Alek bij wijze van slotakkoord een duik nam. Ik zag ze nu reeds verschillende keren aan het werk en vond ze beter dan ooit.
In 1986 vonden The Gories de rock-‘n-roll opnieuw uit. En dat klonk hoekig en primitief maar was ook uitermate opzwepend. Helaas was het sprookje na een zestal jaar reeds voorbij en ging ieder groepslid zijn eigen weg. Drumster Peggy O’Neill speelde een blauwe maandag bij ‘68 Comeback en verder ook nog bij Darkest Hours. Dan Kroha trad halfnaakt op met de Demolition Doll Rods, heeft met Danny & The Darleans opnieuw een uitstekende groep uit de grond gestampt (binnenkort een nieuwe plaat) en maakte dit jaar een mooie solo-lp voor Jack White’s ‘Third Man Records’, “Angels watching over me”. Mick Collins ten slotte maakte een meesterwerk met Blacktop: “I got a baad feelin’ about this”, waarna die groep meteen splitte, om vervolgens The Dirtbombs te starten. Die laatste band lijkt een beetje op een dood spoor te zijn beland maar Mick zou alweer een nieuw project in de steigers staan hebben : Wolfmanhattan met Kid Congo Powers en de legendarische Bob Bert (Sonic Youth, Pussy Galore, Chrome Cranks,...).
Toch komt er in 2009 een onverwachte reünie van The Gories die hen samen met de Oblivians naar Europa brengt. Sinds die magische tour leidt de groep een sluimerend bestaan met heel af en toe een zeldzaam optreden. Platen komen er niet buiten een wel erg prijzige single die nu enkel na de optredens te koop is. Bijgevolg zou je een nieuwe Europese tour oneerbiedig als poenschepperij kunnen beschouwen terwijl het waarschijnlijk veeleer een manier van overleven is. Maar hun rock-‘n-roll is zo essentieel en tijdloos dat het goed is dat we er af en toe aan herinnerd worden terwijl het voor diegenen die destijds de boot misten dit een unieke gelegenheid was om alsnog kennis te maken met dit mythische trio.
The Gories pakten meteen uit met twee krakers van formaat : “Hey hey, we’re the Gories” en “I think I’ve had it” maar dat kon niet beletten dat de eerste twintig (schat ik) minuten nogal mak klonken. Het geluid zat niet echt goed en Mick Collins moest voortdurend rommelen aan zijn versterker. Maar uiteindelijk sloeg het vuur in de pan en kregen we The Gories als vanouds : primitief en nonchalant maar tevens onweerstaanbaar. De gitaren zorgden voor spetterend maar niet altijd even orthodox vuurwerk terwijl de stem van Mick Collins (één van de mooiste uit de ganse rock-‘n-rollwereld) mooi contrasteerde met die van Dan Kroha. Die laatste mocht ook één keer uithalen op mondharmonica tijdens een Bo Diddley-song. Treffend ook hoe hij met zijn ‘Pure Detroit’ t-shirt zijn failliete stad trouw blijft. En Peggy O’Neill? Die zat gewoon cool te wezen achter haar twee troms met de benen gekruist!
Niets nieuws onder de zon maar niemand had anders verwacht. Het zou trouwens zonde zijn om aan dit erfgoed te raken. The Gories zijn het nog steeds niet verleerd en nummers als “Thunderbird Esq” en “Nitroglycerine” bleken nog steeds aanslagen op de heupen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Les Nuits Botanique 2015 - Villagers - Jesse Mac Cormack - Patrick Watson - Etherische ADHD
Les Nuits Botanique 2015
Koninklijk Circus
Brussel
2015-05-17
Thalisa Devos
Les Nuits Bota kreeg zondagavond in Het Koninklijk Circus de driepekkel Jesse Mac Cormack, Villagers en headliner Patrick Watson in sneltempo over de vloer.
Jesse Mac Cormack was perfecte ‘music for the soul’. Villagers maakten echter een zeemzoete passage. Zanger Conor O’Brian, in een decor met bescheiden gerafeld vloerkleed en vintage staanlamp, zong en tokkelde een uurtje over het leven en de liefde.
Rond 22u werden eindelijk strakke bolle staanlampen, stroboscopische lichten en een podium vol piano’s, synthesizers, drum- en ander geweld aangesleept voor headliner Patrick Watson.
Patrick Watson - Zijn recentste en vijfde album, ‘Love Songs For Robots’, verraadt –volgende de Canadese krant La Presse- een inspiratie uit de R&B en science fiction. Bovenaards was het alleszins. Al vanaf de eerste noot. Watsons hoge zalvende stemgeluid doet denken aan dat van Jeff Buckley, Nick Drake, James Blake en James Vincent McMorrow, maar dan allemaal tegelijk. Voeg daarbij een interessant samenspel van een handvol topmuzikanten en je krijgt een orkestraal indiegeluid met invloeden uit de jazz en klassieke muziek. Maar dan experimenteler, donkerder en emotioneler.
Onder de betoverende sterrenhemel, flitsende strobo’s of groene stralen, waren hogere sferen nooit veraf. Watson zelf verkeerde ook in hogere sferen, of lijdt gewoon aan een erge vorm van ADHD. Feit is dat de Canadees maar liefst twee uur lang het podium rondhuppelde, -sprong en danste. Een hyperkinesie die ook de nummers kenmerkt. Watson en co. bewezen zich meesters in het bijna filmisch opbouwen van een climax. In het laten aanzwellen van zware synths, donker tromgeroffel en bekoorlijk pianospel.
Dat Watson het hele optreden lang voornamelijk songs speelde uit zijn laatste –minder vertrouwde- worp kon het publiek niet deren. Toch ging het helemaal wild toen die tijdens de eerste bis de keuze kreeg tussen “The Great Escape”, “Big Bird in A Small Cage” en het ooit met ooit met Cinematic Orchestra opgenomen, “To Build A Home”. Watson kroop moederziel alleen aan de podium en maakte van die laatste song een breekbaar en sober rustpunt in de set. Even indrukwekkend was het volgende bismoment waarop de muzikanten het publiek indoken en bescheiden op een stoel gingen staan in het midden van de parterre. Om daar –met enkel de handen voor de mond als versterker- “Into Giants” tot het absolute hoogtepunt van de set te tillen. Aangedreven door het enthousiasme van het publiek stuwde de band nog het langgerekte en bombastische “Giver” door het Koninklijk Circus. Dat ze geen afscheid namen op het intussen voorbijgedreven hoogtepunt was een misser. Laat dat het enige minpuntje zijn van een twee uur durende topper.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Yellowstraps - Ibeyi – Kippenvel vanaf het eerste moment
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie)
Brussel
2015-05-17
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse
Op zondag 17 mei was het de laatste avond van Les Nuits Bota . Het was een mooie avond met een pak gerespecteerde artiesten als Hot Chip, Patrick Watson en Villagers … Maar ook in de Orangerie … voor Ibeyi, één van de meest beloftevolle bands van 2015. In januari speelden ze nog als onbekenden op Eurosonic Noorderslag voor een zeer intiem publiek. Zondag stonden ze voor een uitverkochte Orangerie.
Yellowstraps mocht het publiek opwarmen. Deze Brusselse band bracht een mix van Folk, UK-Garage en Triphop. Vergelijken kan met bands als Flying Lotus en Mount Kimbie, maar ook met Patrick Watson. De band werd in 2013 ontdekt door LeFtO en nét vandaag brachten ze hun debuut EP uit. Dat België veel talent heeft, wisten we al. Dat er nog veel talent verborgen zit werd na dit optreden nog maar eens duidelijk. Een tropische, kleurrijke sound van dreamy popelektronica, een neuzelende , zweverige, warme zang en de bijkomende percussie boden een laidback gevoel en prikkelden de dansspieren . Beloftevol dus!
Hoofdact Ibeyi bracht dit jaar hun debuutalbum uit en werd getipt en genoemd als één van dé bands van 2015. Het Frans-Cubaans duo zong zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal.
De 2 zussen, Naomi en Lisa, begonnen hun set A capella met het nummer “Eleggua”. Gewaagd, en toch was iedereen meteen onder de indruk. Niet enkel de A capella nummers zorgden voor verbazingwekkende gezichten, ook het gebruik van hun Cubaanse slaginstrumenten en hun benen en vingers als drum waren erg fascinerend. Ook hun stemmen zijn op elkaar afgestemd en doen ergens ons Zap Mama opborrelen. Wat een evenwicht en harmonie.
Nummers als “Stranger/lover” en “Mama says”, het nummer waar heel hun verhaal mee begon, kwamen aan bod. Voor “River” schakelden de zussen zelfs de hulp van het publiek in. En geslaagd was het.
Onze tip voor de zomer: ga deze tweeling ontdekken op Rock Werchter, want geloof ons, je zal nog nooit met zo veel verbazing naar een optreden gekeken hebben.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 - Steve Gunn - Kevin Morby - Het jaar van de gitaar
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Rotonde)
Brussel
2015-05-17
Nick Nyffels en Johan Meurisse
Wie op de afsluitende avond van Les Nuits gitaren wou horen geworteld in de jaren zeventig, moest in de Rotonde zijn voor een dubbeloptreden van Kevin Morby en Steve Gunn.
Woods is/was uit een Brooklyn, NY afkomstig mooi muzikaal bewaard geheim binnen de Amerikaanse lofi alternatieve americanafolk; dan ook Kevin Morby , die een aantal jaar deel uitmaakte van de band . Al heel wat indievolk was samengetroept in de Rotonde om dit opkomend talent aan het werk te zien die solo ging van 2013 en ondertussen al twee albums op zijn actief uitheeft.
In het materiaal houden ze ergens het midden tussen Steve Wynn, Neil Finn en Bob Dylan , en mag het zelfs iets meer van zich afbijten . Het trio bracht een reeks goede , evenwichtige, boeiende , lichte rauwe broeierige indiegitaarpoprockende parels. Ze voerden ons mee in dat muzikaal landschap als hun instrumenten tot volle ontlading kwamen. Ze hadden een repetitieve ondertoon , bouwden op en behielden die intense spanning. Een schitterende combinatie het onthouden waard!
Steve Gunn (pics homepag) speelde een korte periode in de band van Kurt Vile, en kende vorig jaar een bescheiden doorbraak met zijn album ‘Way out Weather’.
In de Rotonde stond Gunn aan het eerste concert van een reeks van 50, en veel tijd om op te warmen had hij niet nodig. Gunn had een drummer en een bassist meegebracht, maar het was snel duidelijk dat de mans kunsten op gitaar de hoofdrol zouden opeisen. Gunn toonde direct al zijn meesterschap op gitaar, die hij in samenspel met het paukenspel van de drummer, aanvankelijk als een piano liet klinken. Stevig in de jaren zeventig geënte folkrock en americana, met blues elementen deden ons bij moment aan Chris Whitley denken.
Gunn is een superbe gitarist, die zowel met de elektrische als akoestische gitaar uit de voeten kan, en op beiden handig weet om te springen met effectpedalen. Gunn is een gitarist met een unieke stijl, die zijn nummers prachtig in mekaar zet door heel clever om te springen met motieven, herhalingen en variaties, verrassende outro’s aan zijn nummers breit en ook stevig uit de hoek durft komen met gebalde gitaarsolo’s, en dat zowel op elektrische als akoestische gitaar.
Soms was The Dream Syndicate niet ver af, soms een stukje Dylan, of zelfs Nil Lara zonder de salsa-invloeden, maar even goed mocht de deltablues niet ontbreken met slidebewerkingen op zijn afgeklemde gitaar. Nummers die er uit sprongen? Wel, we onthielden zeker “Wildwood”, “Milly’s garden” en “Tommy’s Congo”, een Malinese woestijnblues a la Tinariwen of Tamikrest. In de bis ging Gunn solo, met het intimistische “Mr. Franklin”, wat je nog het best kon beschrijven als Elliott Smith met aparte tunings.
Gunn is zo een van die artiesten die live nog een stuk beter zijn dan op plaat, zoals die andere gitaargod Gary Clark Jr., en samen met die vormt hij misschien wel de Clapton en Hendrix van de eenentwintigste eeuw. Grote woorden misschien, maar ga hem toch maar bekijken als je de kans hebt, dit is een unieke gitarist die je niet zal ontgoochelen.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Hot Chip – Hot Hot Heat!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-17
Johan Meurisse
Een sterke troef om Les Nuits Bota feestelijk af te sluiten was het Britse Hot Chip . Hun heerlijke danspop/elektronica is aanstekelijk , heeft stuwende ritmes , werkt in op de dansspieren en zorgt voor de nodige smileys .
Hot Chip, al meer dan tien jaar in de running , overtuigt steeds in hun livegigs. Toegegeven, op plaat duidelijk middelmatiger, zo ook het recente ‘Why make sense’ , dat in dat rijtje zit, maar bon soit , ze hebben een rits leuke, ontspannende , hitsende , knallende , dromerige en sfeervolle nummers uit die veel goed maken . In hun groovy dance/synthpop zijn er linken met disco, soul, house en psychedelica.
We houden van die sensuele , sexy grooves die een tropisch aangenaam temperatuurtje verwezenlijken . En ook in een volgepakt Chapiteau was er datzelfde gevoel . Met zeven zijn ze live en een hoop elektronica sierde het podium. Synthpop met live instrumenten dus.
De stemmenpracht van de drie- eenheid Joe Goddard , Al Doyle en vooral Alexis Taylor (beetje schoolnerd op leeftijd met z’n zalvende, dromerige zang) passen in het plaatje om lekker weg te dromen en te grooven …
Een evenwichtige set hadden we . Het nieuwe “Huarache lights” bracht ons langzamerhand in dat uniek bepalend Hot Chip sfeertje en met de opbouwende “One life stands” , “Night + day” werden we letterlijk mee gedreven en – gevoerd. “Over & over” liet de eerste discotunes knallen .
Ze weven de nummers aan elkaar , waarbij het lekker vertoeven is in hun wereldje. Middenin de set zakte de spanning wat, dobberde het gezelschap en ervaarden we een lounge gevoel , maar het kenmerkend dampend sfeertje en de luchtigheid kwam er toen aangenaam voortkabbelende refreintjes op de voorgrond traden en het tempo en de beats crescendo gingen. Iedereen bewoog , zwaaide met de handen en zette danspassen op de afsluitende reeks “Ready for the floor” en “I feel better” , die dan ook warm werden onthaald .
Een uitgebalanceerde set en een intens uurtje speelplezier werden verder uitgebouwd in de bis. “Made in the dark” zwol aan , explodeerde en zinderde na. “Why make sense” onderscheidde zich met die 80s electrotunes en dwarrelende psychedelica geluidjes op z’n Grandaddy’s . Tot slot kon een pompend Bruce’s “Dancing in the dark” definitief de streep trekken onder het uiterst genietbaar , dansbaar optreden .
Hot Chip nam uitgebreid afscheid van zijn fans en is opnieuw klaar voor een stomend feestje tijdens de festivalzomer . Af en toe eens uitblazen mag en kan. Hot chip houdt het sfeertje ‘hot’ ‘hot’ ‘heat’!
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Ezra Furman graaft diep en overtuigend in het muzikaal verleden
Ezra Furman
café de Zwerver
Leffinge
Je houdt het niet voor mogelijk... Het optreden kon pas om 23u beginnen omdat Ezra Furman een praktiserende jood is voor wie op sabbat de rustdag pas een uur na zonsondergang voorbij is.
Maar het wachten was de moeite waard geweest. Ezra Furman (afkomstig uit Chicago, Illinois) lijkt wel geboren te zijn op het podium. Zelden zo’n charismatisch artiest bezig gezien. Voortdurend in beweging, dansend (de rustdag had hem blijkbaar deugd gedaan), gekke bekken trekkend, spitsvondig en grappig. Bovendien gezegend met een geweldige stem die me deed denken aan de sneer van John Lennon in het nummer “Mother”.
Inspiratie vond hij meestal in het verre verleden : rock-‘n-roll, soul, gospel, doowop, jazz maar echt retro klonk het nooit. Ongeveer halverwege toen het tempo aanzienlijk zakte en de nummers te gesuikerd werden kende de set een serieuze dip.
Maar even later speelde hij met zijn schitterende band, The Boyfriends, alweer de pannen van het dak met o.a. het van een Bo Diddley ritme voorziene “At the bottom of the ocean”, hét hoogtepunt wat mij betreft.
Na zeer lang aandringen volgde uiteindelijk toch nog een bisronde en werd de avond in ware feeststemming afgesloten.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nils Frahm een label willen opplakken is hetzelfde als een slaapzak in zijn te kleine zakje willen wurmen. Onbegonnen werk. Post-classical met elektronische en minimalistische invloeden zijn een poging om de lading te dekken.
Frahm leerde piano spelen bij de Russische Nahum Brodski, een student met banden naar Tchaikovsky. Later omringde hij zich met Peter Broderick, Ólafur Arnalds, Efterklang en Deaf Center. Frahm behoort tot het selecte groepje artiesten dat getekend staat op het avant-garde label Erased Tapes. Albums als ‘Felt’ (2011), ‘Screws’ (2012), ‘Spaces’ (2013) en ‘Solo’ (2015) werden overladen met superlatieven en Thom Yorke van Radiohead is fan. Maar het is pas wanneer je Nils live aan het werk ziet, dat zijn volle talent tot uiting komt.
Een eerste aanblik op het podium van de Handelsbeurs in Gent zorgde al voor hoge verwachtingen. Behalve een indrukwekkend orgel met drie reeksen houten pijpen waardoor wind werd gejaagd, bracht Frahm ook een vleugel- en buffetpiano mee. Het resultaat was een weelderig gelaagde set met langgerekte aanzwellende synths, kamervullende pulserende beats en een minimalistisch en breekbaar pianospel.
Een set waarbij alle voorgaande naadloos met elkaar versmolten om het binnenste van je ziel te beroeren Een optreden van Frahm is niet in deeltjes te hakken of in nummers te beschrijven. Wat hij op dat podium doet is één geheel. Eén avontuur van aanstoten, porren, charmeren en injecteren van verschillende laagjes. Tot een verwachtingsvolle climax. Om daarna weer helemaal opnieuw te beginnen. En iedereen gehypnotiseerd achter te laten. In een droom ergens ver weg.
Zijn set schipperde tussen een klassiek huiskamerconcert en een uitdijende dj-set. Een performance waarvoor je oren én ogen te kort had en –wanneer je die ogen sloot- het gevoel had dat hij door meerdere mensen werd neergezet.
Met Nils weet je nooit wat je te wachten staat. De verrassing is de helft van het plezier. De andere helft is pure betovering. “Als je lang genoeg applaudisseert, kom ik wel terug”, aldus Frahm. En of zijn vraag beantwoord werd. Frahm is niets minder dan een genie, een bescheiden wonderkind.
Organisatie: Handelsbeurs Gent
Les Nuits Botanique 2015 – Lapsley – Jake Isaac – Jam City – Lapalux: opkomend talent!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie – Rotonde)
Brussel
2015-05-15
Johan Meurisse
De Britse Holly Lapsley Fletcher aka Lapsley (pics homepag) is één van de vele UK artiesten die in de shortlist staan van het toonaangevende ‘BBC Sound of 2015’. Ze heeft al een EP ‘Understudy’ uit en balanceert tussen sfeervolle , slepende electropop en dreampop . Een volle Orangerie dompelde zich onder in die zeemzoete pop van de talentrijke jonge dame , die ergens London Grammar doet opborrelen.
Die droompop wordt vooral verwezenlijkt door haar warme, neuzelende soulstem , en kwetsbaar klinkt ze als als ze een paar nummers op piano inzet . Haar etherisch materiaal is meer introspectief, voert ons mee en nestelt zich een weg door de zachtmoedige elektrotunes en indringende , kletterende elektronische percussie .
Songs als “Falling short”, “Dancing”, “8896” en het afsluitende “Station” intrigeerden , naast een overtuigend opgehoeste “Rhiannon” van Fleetwood Mac.
Goede songs zondermeer , waarbij Lapsley op zoek is naar een Bat For Lashes’ “Daniel” , wat een definitieve doorbraak naar een breder publiek kan verzekeren …
Ook in het oog te houden is het Britse talent Jake Isaac , die al het hart van Elton John heeft veroverd en zijn EP ‘Where we belong’ kon uitbrengen op zijn label . Hij is hem dan ook zeer dankbaar voor de kansen . Deze Isaac brengt een mooie afwisseling van intens broeierige rocksongs, die een groovy, opzwepende ritmiek hebben en rustiger , gevoeliger kunnen zijn, gedragen door zijn blacksoul vocals . Ergens komt hier een Kele Okereke van Bloc Party aandraven, waarbij Isaac zich ontpopt tot een meesterlijk sing/songwriter, multi-instrumentalist en zanger. Hij beheerst perfect de elektrische, akoestische gitaar en piano, waarbij songs als “Hope” , “I’m a man” en de single “Long road” zich weten te onderscheiden. We kregen een gretige , spannende en genietbare set te horen van het trio.
Eventjes een glimp naar de Bota Rotonde , waar elektronische soundscapes het voortouw namen met Jam City en Lapalux …
Het éénmansproject Jam City uit Londen laat allerhande stijlen doorsijpelen in zijn melancho-elektronica , gitaarakkoorden en licht pulserende beats en ritmes dringen door , waarover zijn vocoder zang zweeft . Een grillig (kil en duister) én warm atmosfeertje hadden we hier.
Ook Lapalux aka Stuart Howard liet zich volledig gaan op zijn elektronica . Een apart geluid van sferische sounds van lounge , trance , dwarse, vette beats en grilligheid door de donkere basses ergens tussen FSOL, Bonobo en Flying Lotus in . En ook Fleetwood Mac werd in dit geheel van sounds gebreid . Wat sterk werd onthaald .
Kortom , opkomend talent als noemer vanavond!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lapsey-15-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jack-isaac-15-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Isaac Delusion – Mew – Uitersten aan het werk!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-15
Stefaan De Weireld
Ondanks technische mankementen aan het begin van de set slaagde Isaac Delusion, één van de Franse revelaties van vorig jaar, erin om de Chapiteau flink onder stoom te zetten. De op het eerste zicht niet evidente combinatie van vette, futuristische discofunk met theatraal religieuze zangpartijen in de trant van Antony Hegarty klonk het viertal verrassend verfrissend en aanstekelijk. Zelfs een brokje seventies kitsch was niet verboden, met in de hoofdrol een opmerkelijke bassist die BeeGees gewijs leuke danspasjes in de benen had. Mee surfend op de robotfunk van Daft Punk lijkt succes buiten Frankrijk een reële mogelijkheid voor deze Parijzenaars.
De Denen van Mew hebben al aardig wat kilometers op de teller staan, maar een doorbraak, laat staan echt beklijvende optredens, wisten ze nog niet te versieren in ons land. Tijdens Les Nuits Bota werd deze kans opnieuw vakkundig de nek omgewrongen. Op plaat kan de atmosferische artpop van dit viertal best bekoren, maar live werden alle nuances dicht geplamuurd achter een dikke geluidsbrei. Het viertal uit Kopenhagen schuwde de introverte pathetiek niet, publieksliefhebber “The Zookeeper’s Boy” was niet eens in de set te bespeuren. Tijdens de knappe afsluiter “Comforting Sounds” trok de hemel dan toch nog open en kregen we een flashback naar de gloriedagen van Mercury Rev. Maar het publiek was toen al te gelaten om Mew nog tot een bisronde te verleiden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/chapelier-fou-15-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/isaac-delusion-15-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mew-15-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
It It Anita is een Luikse band die een hitsig setje kwam spelen. Wij hoorden zowel Quicksand als Sonic Youth en we zagen een bende bedrijvige indie-rockers die zichzelf danig wisten op te jutten dat er van alle kanten vonken uit sprongen. Het soort voorprogramma dat de al even energetische rockers van Future Of The Left nodig hadden.
Het zwaar onderschatte Welsche Future Of The Left, die is ontstaan uit de assen van het al even miskende doch waarlijk fantastische Mclusky, heeft op vandaag nog geen nieuw werk uit en was naar de Nijdrop afgezakt met nog maar eens dat fenomenale ‘How To Stop Your Brain In An Acciddent’ onder de arm, wederom zo een kanjer van een plaat uit 2013 die door zowat de heel wereld schandelijk over het hoofd werd gezien.
Voor jammerlijk weinig volk brieste FOTL hun ultrahete mix van punk, hardcore en ontvlambare pop door de zaal. Frontman Andrew Falkous doorspekte zijn songs naar goede gewoonte weer met een flinke portie spitse humor en stak dan ook het publiek in zijn binnenzak. Brandende pareltjes als “Arming Eritrea”, “Robocop 4” en “How To Spot A Record Company” werden afgewisseld met razende Mc Lusky klasiekers als het onsterfelijke “To Hell With Good Intentions” en “Lichtsabre Cocksucking Blues”. Future Of The Left raasde het er allemaal door aan een hels tempo en eindigde alwaar met een gezamenlijke afbraak van het drumstel waarbij drummer Jack Egglestone maar bleef doorspelen op alles wat hij binnen zijn bereik vond, en ondertussen lieten de anderen de gitaren heftig gieren en scheuren. Van een briesende finale gesproken, onze trommelvliezen naar de haaien. Een helse band ! En nu maar uitkijken naar nieuw werk!
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Les Nuits Botanique 2015 – Témé Tan – Hindi Zahra – Sensueel kronkelend in labyrint aan stijlen
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-14
Stefaan De Weireld
Témé Tan is een blanke Brusselaar met een zwarte ziel die ondanks zijn jonge leeftijd al heel wat contreien afgereisd heeft. Een multiculturele veelvraat die zijn muzikale inspiratie vakkundig verknipt heeft tot laptopwereldmuziek. Al klopt, aan de tintelende afro pop te horen, zijn hart toch het meest van al voor zwart Afrika. Dat leverde enkele leuke, swingende momenten op die de tent liet mee deinen op een mix van slome beats, samples en grooves. Een formule zeg maar die eerder Stromae al naar het absolute sterrendom katapulteerde. Zet daar de volgende keer nog live band en een paar danseressen bij en het feest is compleet.
Hindi Zahra, een Frans-Marokkaanse die in het Engelse muziekblad al omschreven werd als de “spirituele dochter van Django Reinhardt en Billie Holiday”, kwam tijdens Les Nuits haar pas verschenen album ‘Homeland’ voorstellen. Net zoals op voorganger ‘Handmade’ liet ze daarmee een volop genietende Chapiteau alle muzikale hoeken van de wereld zien. Tijdens een knap opgebouwde set begon ze, niet tot ongenoegen van het publiek, steeds sensueler te kronkelen op het podium als een volbloed slangenbezweerder. Haar multiculturele mix van blues, latino en Perzische weemoed klonk niet minder verleidelijk. Een labyrint van stijlen waarin je, gedreven door de jazzy, fluwelen stem van Hindi Zahra, toch nooit verloren liep.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 - Tobias Jesso Jr. – Groots concert, letterlijk en figuurlijk
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Grand salon)
Brussel
13-05-2015
Niels Bruwier
Op Les Nuits Bota kwam Tobias Jesso Jr. zijn debuut ‘Goon’ voorstellen. De Canadese zanger, of sommigen durven zelfs zeggen crooner, staat vooral bekend om zijn emotionele pianoliedjes. In deze nummers wordt een bepaalde sfeer gecreëerd waardoor het toch niet zo erg lijkt alsof de tekst doet blijken. De zanger kreeg nog meer bekendheid dankzij Adele, die op Twitter liet weten grote fan te zijn van zijn werk. De ‘You can’t miss him, He’s six foot seven’- tour kwam dus ook naar Les Nuits, en Tobias was inderdaad zeer groot.
Het voorprogramma voor Tobias was Flo Morrissey, een zangeres met een gitaar, zoals er al zoveel bestaan. Maar Flo heeft toch iets uitzonderlijk in zich. Ze is zeer verlegen, bescheiden en nog maar 19 jaar oud. Deze karaktertrekken helpen haar vooral in de nummers die ze schrijft. “Show Me” haar recentste single, werd als tweede gespeeld en met dat nummer kan je de volledige set omschrijven. In de refreinen haalt ze zeer hoge stemmen waarna ze zich zo bij Kate Bush kan voegen. Tijdens de strofes zingt ze dan weer op een gewone zwoele toon die haar ook weer als lid van First Aid Kit doet blijken. Of deze Flo Morrissey een grote toekomst te wachten staat is maar de vraag. Aan haar podiumprésence moet alvast nog heel wat gesleuteld worden.
Het grootste deel van het publiek kwam toch voor de grote Tobias Jesso Jr. Hij kwam plots uit het niets het podium op gestrompeld. Trok nog eens zijn broek op, zodat zijn ma ook tevreden kon zijn en begon met een cover van Big Star. Met enkel zijn Yamaha-piano en een fantastische stem kreeg hij het publiek makkelijk naar zijn hand. Vooral door zijn leuke tussenteksten. Moest het niet lukken als zanger kan hij nog altijd komiek worden. Het publiek lag voortdurend plat met de avonturen die Tobias vertelde. Zo bleek “True Love” eerst een demo en waren zijn fans teleurgesteld toen het niet op het album verscheen. Gelukkig werd het wel live gespeeld met een zeer aanstekelijk refrein om mensen wat op te fleuren.
Wat meteen opvalt is hoe goed de zanger een performance kan neerzetten. Door wat rare smoelen te trekken toont hij ook hoe goed hij zich in de nummers inleeft. De pijn, het verdriet en het geluk, alles kan je aflezen op zijn gezicht. Maar niet enkel piano kan de zanger goed spelen. Als hij een gitaar bovenhaalt valt pas echt op dat hij een singer-songwriter is … Met de typische gitaarklank en nummers als een singer-songwriter. Best te vergelijken met de stijl van José Gonzalez. Maar natuurlijk klinkt Tobias veel beter op de piano. De gitaar was er gewoon om wat variatie te krijgen in zijn set.
“Hollywood” gaat over een Canadese jongen die verhuist naar Hollywood om het daar te maken als artiest. Als dat niet blijkt te gaan denkt hij aan sterven. Zo’n zware tekst wordt in een donker en emotioneel nummer gebracht door Tobias. De emoties zijn dan ook zichtbaar op zijn gezicht, met bijna tranen in zijn ogen. Het toont de innerlijke pijn van een artiest die maar niet aan de bak komt.
Gelukkig kan Tobias nu op wereldtour en worden zijn nummers overal als instant classics beschouwt. Tobias bedankt zijn ma nogmaals door te eindigen met een nummer over haar.
Een emotionele trip in de gedachtewereld van Tobias; deze emoties werden nog nooit zo mooi in melodieën omgezet.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Twerps – Jessica 93 - Wand
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Rotonde)
Brussel
2015-05-13
Sam De Rijcke
Van het Australische Twerps hadden wij toch wel iets meer verwacht. Hun gitaarpop op ‘Range Anxiety’ bracht onze gedachten soms bij The Feelies of The Chills en dat deed ons toch wel vooruitkijken naar hun live set. We kwamen tamelijk bedrogen uit. Alsof Twerps zelf de bui al voelden hangen hadden ze als flauw excuus een jetlag bovengehaald, maar dat hebben wel meerdere bands en het mag geen reden zijn om zo een futloos concertje te spelen. Hun indie-nerd-pop hield het midden tussen inspiratieloze Feelies, humorloze Weezer en derderangs Real Estate. De frisse tintelingen die we op hun debuutplaat wel mochten bespeuren, waren onderweg uit het vliegtuig gevallen. Ze zagen er ook niet uit, de bassiste/zangeres had het sex appeal van een lege schoendoos en de rest van de band had zich kenbaar gewend tot de stylist van ‘Boer Zoekt Vrouw’.
Gauw doorspoelen met een fris pilsje en dan terug de zaal in, en deze was verdomd goed volgelopen voor de one man band Jessica 93 van Parijzenaar Geoffroy Laporte, ons totaal onbekend, maar aan de opkomst en enthousiasme van het publiek te merken was dat zeker niet voor iedereen zo. Toch even de wenkbrauwen gefronst, want Franse artiesten bekijken wij altijd met enige gezonde argwaan, geloof ons vrij, we hebben zo al wat bekakte voorprogramma’s gezien bij concertbezoekjes in Frankrijk. Maar Jessica 93 wist ons aangenaam te verrassen. Als one man band zorgde Laporte voor een vol geluid, de drumpartijen had ie op de computer gekwakt en de bas- en gitaarpartijen speelde hij ter plaatse zelf in. Hij creëerde zo een sound die rechtstreeks vanuit de onderkoelde eighties kwam, een soort prille Cure die zich in een shoegaze bad had ondergedompeld. Jessica 93 had een stel sterke en bezwerende songs in huis als “Now” en het lange “Surmutants”, dingetjes die ook te vinden zijn op het recente ‘Rise’, een plaatje die u toch beter even zou checken. Wij hebben dat ondertussen al gedaan, en ‘t is de moeite.
Wij waren dus aardig opgewarmd voor de gloeiende garage-psych rock van het Californische Wand, een band uit de Ty Segall school, een oord waaruit alleen maar goeie dingen tevoorschijn komen. Tomeloze energie, geschifte gitaarsolo’s, rondvliegende decibels, ja ja, we waren meteen verkocht. Het was geleden van Thee Oh Sees dat wij nog zo iets meegemaakt hebben, een bandje die uit datzelfde woelige nest komt. Dit was een stomend concertje met de nodige ingrediënten, een flinke greep uit die laatste licht ontvlambare plaat ‘Golem’, al meteen een vliegende start met “The Unexplored Map” en “Self Hypnosis in 3 days”, een sound gestuwd door opvliegende gitaren en een stuwkracht van 100.000 Ampère . Er werd al wel eens ingehouden, maar over ’t algemeen gingen de heren regelmatig in het rood en werd er met een bovenmatige veerkracht gemusiceerd. In “Planet Golem” werden nog eens alle deuren wijd opengezet, de song zette in met een monsterlijke Black Sabbath riff en ging dan minuten lang Sonic Youth- gewijs volledig door het lint. En of we mee waren. Wand, onthoud die naam, een band die speelt met het schuim op de lippen, en vlammende songs die samen met Black Sabbath aan de paddenstoelen hebben gezeten.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Het NYse combo TV On The Radio komt om de zoveel jaar aankloppen en heeft al aardig wat platen uit . Sinds de vorige ‘Nine types of light’ (2011), sluipt de toegankelijkheid meer door in hun creatieve muzikale rijkdom van indie , pop, electro, soul en allerhande synth experimentjes .
TV On The Radio wordt bepaald door het trio Tunde Adebimpe / Kyp Malone en geluidsarchitect Dave Sitek. Een spannend , strak , opwindend , gedreven en sfeervol geluid hebben we ; ook op de nieuwe plaat is het niet anders. Het zijn de broeierige , extraverte songs die sterk overtuigen als “Quartz” , “Happy idiot” , “Ride”, “Winter” en “Lazerray”. Ze klinken geestdriftig, aanstekelijk, woest. TV On The Radio laat hier het oude venijn opborrelen . Het complexe is duidelijk op de achtergrond geduwd , maar de finesse en subtiliteit is sterk.
Ze brengen voldoende variaties aan , de sfeervolle songs door de lichte groove ritmes moeten niet onderdoen ; het geluid blijft intens boeiend , blanke en zwarte muziek komen samen, ze creëert een groot gevoel voor sfeer, kleur en warmte.
TV On The Radio mag dan gewoontjes beginnen klinken de laatste 5 jaar , goed is het nog steeds!
Nederlands 
Français 
