Mali - Tamikrest is o.m. nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen , die vanuit de onderdrukking in Mali een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Ze brengen fascinerend materiaal die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae , de funk inslag en de worldpop laten je niet los.
Bandleider, componist en gitarist Ousmane Ag Mossa plaatst op de opvolger van ‘Toumastin’ nog meer de slachtoffers van het conflict in de picture , de vrouwen. Hij deed voor de plaat beroep op vocaliste Wonou Walet Sidati , wat die traditionele Touareg sound nog meer glans biedt.
Inspiratie horen we bij Jimi Hendrickx, Mark Knopfler (Dire Straits) , Ali Farka Touré en Bob Marley . Talking Heads ( check maar eens “Djanegh Etoumast”) en Pink Floyd (check maar eens “Assikal”) zijn zeer zeker ook invloedrijk.
Die bezwerende woestijnblues en worldpop wordt verder gekenmerkt door die percussie, de calabash, de djembé , de diepe basstunes en de typische handclaps , wat hun ‘desert trance’ meer ritmiek biedt. Doorleefde rootsrock horen we ook , tja, de invloed van Chris Eckman van The Walkabouts is onontbeerlijk . Hij stond trouwens al in voor het debuut.
Tamikrest biedt een muzikaal concept met een weemoedige tune en verlatingsgevoel, regelmatig opgevangen door de aanstekelijke, opzwepende , dynamische ritmes , pittig , aantrekkelijk, gedreven , en die ruimte laat voor de instrumenten .
Tamikrest is een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolkt en hun medereizigers een hart onder de riem steekt in de Sahara. Ondanks het conflict waar men sterk onder gebukt is, waarbij de musici staan voor hun land en streven voor een verenigd en vredig Mali!, is dit een unieke muzikale luisterervaring en –trip!
Washed Out is het alter ego van de Amerikaanse producer/muzikant Ernest Greene . Hij debuteerde twee jaar terug met ‘Within and without’ , een filmische soundtrack vol warme, intieme popelektronicasongs. Op de tweede plaat hebben we opnieuw die chillwave met een palet , een breder gamma aan sfeervol dromerige klanken en keys , soms rijkelijker aangevuld. Washed out refereert graag aan die 90s droom indie van de Pale Saints of de psychedelische pop van Mercury rev . Een zalvende , ambiente, sprookjesachtige sound , die een lichte groove kunnen hebben en zeer zeker dat soundtrackgevoel uitstralen .
Een verademing dus.
Ze hebben al een paar platen uit en op die aantrekkelijke , aanstekelijke , broeierige en sfeervolle folkpop zijn natuurlijk Arcade Fire , Mumford & Sons , The Polyphonic Spree en The Lumineers invloedrijk . De songs kunnen rijkelijker gearrangeerd zijn door keys , blazers- vioolpartijen , zijn ontspannend , relaxt of hebben een lichte groove en kunnen vrolijk uit de hoek komen . “Life is hard” betekent dan ook de doorbraak naar een breder publiek en is één van hun uptempo optimistische songs. Innemend klinkt het gezelschap dan op “Remember to remember” en “This life” .
Algemeen staat Edward Sharpe & The Magnetic Zeros wel garant voor een leuk potje uiterst genietbare pop!
Het NYse duo Ms Mr (lees Miss Mister) komt aandraven met een fijn , sterk debuut, ‘Secondhand Rapture’ . We hebben te maken met sfeervolle , etherische pop, warm, onderkoeld en die dromerig en krachtiger kunnen zijn, niet vies van wat galm .
De songs van het duo , zangeres Lizzy Plapinger met haar helder , indringende vocals, en Max Hershenow zitten goed in elkaar en meteen borrelen artiesten als Florence Welch, Poliça, Goldfrapp , Bat for lashes en Zola Jesus op .
Inderdaad Ms Mr brengt een mishmash van dream/gothpop, darkwave, artrock en chillwave samen in twaalf evenwichtige, goed uitgewerkte songs , die wat orkestratie en forse percussie om zich heen hebben . “Hurricane” en “Bones” waren al op een EP te vinden. Met een song als “Fanatasy” komt het gezelschap erg goed weg . Ook de andere songs overtuigen .
Ms Mr heeft zich meteen in de picture geplaatst!
Een vijftal jaar terug waren zij alvast één van die hippe bands . Op het debuut ‘Orucalar Spectacular’ hoorden we een aantrekkelijke geestesverruimende mix van pop, rock’n’roll en dancepsychedelica . Die meesterlijke hits als “Time to pretend”, “The electric feel” en het meezingbare- fluitende “Kids” van de plaat zijn in ons geheugen geprent . De tweede plaat ‘Congratulations’ put evenzeer uit een creatief psychedelisch vaatje , bergt de hitgevoeligheid op en ging meer de toer op van The Flaming Lips .
Die Flaming Lips zijn opnieuw aanwezig op die derde plaat van het duo Ben Goldwasser en Andrew VanWyngaerden. En in hun experimenteerdrift is de invloed van de retro van Eno , Syd Barrett en Mercury Rev even onmiskenbaar . De nummers vergen een luisterbeurt meer en hebben minder hitpotentieel behalve die directe single “Your life is a lie”, die er goed weg mee kan .
Inderdaad , ze beklijven eerlijkheidshalve minder dan vroeger , maar het is wel heerlijk wentelen in die rijkdom van hun psychepop. MGMT blijft hierdoor wel een apart bandje …
De Brusselse band rond Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans heeft een nieuwe cd uit ‘Everest’, mooi eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans, een muzikale verwerking , gezien hij hield van berglandschappen .
De sabbatical was nodig . Girls In Hawaii staat nu opnieuw op scherp ; hun harmonieuze en grillige indiemelancholica is meer dan de moeite en levert met “Misses” en “Not dead” twee pareltjes van singles af .
Hun sound is indringend , sfeervol , fris, aanstekelijk en blijft door de verrassende wendingen en wisselwerking boeiend en spannend . Ingenieus materiaal, doordacht en subtiel uitgewerkt, dat weet te raken . Muzikale schoonheid en finesse, wat we zeker horen op een “We are the living” , “Mallory’s heights” en het opbouwende “Rorschach”, die waar nodig kunnen exploderen. Meer dan zomaar wat dEUS of Grandaddy invloeden maar duidelijk ook geworteld in die 60s van Beach Boys , The Beatles en de indie van The Feelies.
Live klinkt de band snedig , gedreven , weerbarstig en pakkend, emotievol.
Girls In Hawaii kan een groot, breed publiek bereiken, na de Franstalige harten kan Vlaanderen definitief bij de fans horen . Terecht!
Een bezwerende sound horen we op die plaat ‘City same city’ van Flying Horseman rond Bert Dockx, die ook al instaat voor het virtuoze spel van Dans Dans . We hebben hier een handvol stemmige songs , die een onderhuidse spanning hebben , onheilspellend mooi klinken en soms uitgesponnen zijn . Aantrekkelijk en boeiend zijn ze door de verrassende wendingen , de tempowisselingen , de effects of gewoon simpelweg hebben ze een sfeervolle , ingenomen benadering.
Hier hebben we een mishmash van broeierige gitaarrock , americana , postpunk, folk en stadsblues .
De eerste songs zijn avontuurlijk , daarna krijgen we een sfeervoller dromerig geluid . Allerhande stemmingen noteren we dus bij dit album van Flying Horseman , wat maakt dat ze sterk intrigeert en overtuigt.
Havoc, een vijfkoppige metal hardcore punkband uit hartje Limburg , is aan zijn derde album toe. ‘When the shit hits the fan’ wordt opnieuw door de band zelf uitgebracht ( eerder brachten ze al ‘Boils of Society’ uit onder I scream records), bevat 14 tracks en klokt af op 30 minuten. Ondanks de korte duur van het album krijg je als luisteraar nooit het gevoel dat de jongens rap iets in elkaar hebben gestoken. Integendeel, hun nummers zitten vol verrassende riffs, tempowisselingen en interessante intro’s.
De muzikale intro van het eerste nummer ‘When the shit hits the fan’ doet denken aan een Franse film om dan uit het niets over te gaan in een stijl die hard aan Dragonforce doet herinneren. En meteen weten we ook ‘that shit will hit the fan’. We konden het alvast smaken.
Havoc brengt de nummers hard, snel en strak. Het getraind oor kan de invloeden horen van o.a. Fugazi, Sick of it all en met momenten zelfs Lagwagon. De verschillende stijlen voelen soms wat schizofreen aan, maar wel op een leuke manier. Je weet nooit wat je kan verwachten en net dat maakt deze album zo interessant.
Het nummer “Serial killer” is zo onwijs snel en hard, de repeat knop moet er zelfs aan geloven en onze boxen barsten bijna uit hun voegen. Tussen de nummers door is er amper plaats voor ademruimte en dat hoeft ook niet.
‘When the shit hits the fan’ wil je in een ruk uithoren om het vervolgens nog eens op te zetten zodat je zeker niets gemist hebt. Wat Havoc op plaat doet, moet tijdens een live optreden eens zo goed klinken. Ze beloven zelf even hard en snel te spelen, wij zijn alvast benieuwd naar meer.
Albums: Dedication, Boils of Society, when the shit hits the fan
Achter de naam SimpleSongs gaat de Antwerpse sing/songwriter Ken Veerman schuil, die al een tijdje bezig is en steeds garant staat voor een resem ingetogen, broeierige, donkere, emotievolle songs . Eenvoudig , treffende melodieuze songs die spaarzaam begeleid zijn of kleur krijgen door een breder instrumentarium en soms een trippopsfeertje ademen door de keys .
Je komt uit op boeiende variaties als “The truth about lovers” , “Are we good” , “Everybody knows”, “There’s no future”, “You became a habit” en “As soon as it’s over “.
Muziek in het verlengde van Flying Horseman en Bony king of nowhere . Ook An Pierlé hielp vocaal mee op het intieme , breekbare “Hardcore”. Trouwens, Koen Gisen stond in voor de productie .
Mooie liedjes dus , tja niet voor niks spreken we hier over SimpleSongs …
http://www.simplesongs.be
De vooruitgestuurde bom “All my demons have distortion” deed al het beste vermoeden voor dit plaatje. De jonge gitaarhonden trekken gewoon de strakke lijn door, dit plaatje brandt en gloeit lustig door. Ergens in het midden staat die andere buffelstoot van een single “Dance motherfucker dance” te pronken, maar de spankracht die Psycho 44 met die twee uppercuts teweegbrengt blijft quasi het ganse album aangehouden, en dat is een dijk van een prestatie. Ok, de heren neigen een paar keer wel heel sterk naar Queens Of The Stone Age (“Tender Model blues” en “In control”), maar er zijn slechtere dingen om mee vergeleken te worden. Psycho 44 is er immers in geslaagd om een stel krachtige, efficiënte straight-to-the-point songs bij mekaar te spelen. Vurig, catchy, vlijmscherp, bij momenten lekker hard en altijd richting onderbuik. Belgisch debuut van het jaar.
Het is opnieuw het einde van het kalenderjaar en dat betekent traditiegetrouw tijd voor de eindjaarslijstjes! Een van de albums die bij ons bovenaan zal prijken is ‘Bad News’, de eerste schijf van de Amerikanen van Get Dead op het prestigieuze Fat Wreck Chords.
De samenwerking met ene Fat Mike heeft dit vijftal uit San Francisco duidelijk geen windeieren gelegd. Deze plaat boeit van begin tot eind en kent bovendien enkele memorabele punksongs zoals het fantastische “Welcome To Hell”, het gevoelige “Burn Out”, de meezinger “Here’s Your Song” en de donkere afsluiter “Battlelines”. De heren weten een zeer bijzondere mix te componeren van authentieke punkrock overgoten met een flinke folksaus (de Ierse root van de bandleden zijn daar uiteraard niet vreemd aan) waarbij ze beroep doen op een traditioneel, veelal akoestisch instrumentarium. Voeg daarbij de rauwe, hese en met whiskey overgoten vocalen van frontman Sam King en je hebt een indrukwekkende sound.
Get Dead heeft alles om een van de grootste spelers te worden in de Amerikaanse punkscène! Zorg dat je deze heren niet mist op 3 mei 2014 op het fijne Groezrockfestival!
Complete Singles Collected 1977 – 1979
Various Artists: Dangerhouse
Wanneer we spreken over Amerikaanse punkrock, dan is er waarschijnlijk geen label dat een belangrijkere rol speelde dan Dangerhouse Records. Het werd opgericht in 1977 en bestond slechts enkele jaren, maar heel wat muziek die ze uitbrachten was op zijn minst memorabel. Eind jaren 70 was er in California een stevige punkrockscène met schitterende bands waarvan de meeste een single uitbrachten op Dangerhouse Records. Zo waren er ondermeer The Avengers, The Weirdos, X, The Dils en Alley Cats. Sommige groepen werden grote namen, andere formaties brachten slechts 1 single uit...
Heel wat van de vinyl-platen die toen uitgebracht werden, zijn heuse collectoritems en verwisselen tegenwoordig via ebay en andere sites voor grof geld van eigenaar...
Munster Records en Frontier Records sloegen nu de handen in mekaar en maakten deze prachtige collectie van platen die al dertig jaar niet meer uitgebracht worden.
Diverse bands zoals Bags, Eyes, Black Randy & Metrosquad, Rhino39 en de hierboven genoemende namen brengen elk minstens 2 tracks en geven zo een prachtig tijdsdocument. De vinyl-uitgave inclusief prachtig artwork en uitgebreid boek telt slechts 1000 uitgaven. Daarnaast is er uiteraard ook de versie op dubbelcd.
Een musthave dus voor de oudere punkfans onder ons!
Sebadoh was één van die belangvolle indiebands in de jaren ’90. Sebadoh kon strak, stevig als poppy , dromerig klinken. Op speels , spontane , gevoelige lofi-achtige wijze rammelden ze graag. De platen ‘Harmacy’, ‘Bubble & Scrape’ en ‘Bakesale’ waren alvast drie pareltjes. Sebadoh draait rond tandem Lou Barlow en Jason Loewenstein , en komen nu voor de dag met de nieuwe drummer Bob D’Amico . Ze lieten al eens van zich horen in 2007 en 2011 , maar staan pas nu, na veertien jaar, na ‘The sebadoh’, terug in de picture met ‘Defend yourself’.
Intussen combineert Barlow het herenigde Dinosaur Jr met Sebadoh . We hebben een reeks fijne gruizige , melancholieke songs , goed gedoseerd, maar minder scherp dan voorheen. Een afwisselend aangenaam album dat meteen boeit en intrigeert met songs als “I will” , “Love you here”, “Beat” , “Oxygen” als de titelsong. Het onderstreept de variatie die het trio aanbrengt, wat het spannend maakt en houdt. De koek werd mooi verdeeld tussen Barlow en Loewenstein , met elk zes songs, aangevuld met een korte afsluiter.
Sebadoh heeft nog steeds die dynamiek , die drive en gevoeligheid wat hen toen sterk heeft gemaakt.
Het uit Las Vegas afkomstige Imagine Dragons heeft een popplaat uit , die veilig commercieel klinkt en dingt aan Bastille en Fun. We horen op hun debuut een reeks onschuldige , leuke , aangename , vrolijke , aanstekelijke en sfeervolle songs, die inwisselbaar zijn . De eerste songs zijn sterkhouders en bevatten twee overtuigende singles, “Radioactive” en “Demons” . Daarna sijpelt de herkenbaarheid door en komt het plaatje van teveel-van- hetzelfde naar boven. De spanning en de nieuwsgierigheid daalt, zeker bij de laatste nummers. Ok Imagine Dragons heeft de kunst van popsongs schrijven , maar zal toch een tandje moeten bijsteken hoor om het (uitermate) boeiend te kunnen houden .
Goed maar blijft totnutoe niet aan ons gehoor hangen.
Nederlands 
Français 
