Al ruim vijf jaar is hij bezig , deze Amerikaan Ryan Lott , die met de derde cd ‘Lanterns’ een doorbraak kan forceren . De multi-instrumentalist/alleskunner heeft in Sufjan Stevens een leermeester gehad, heeft veel naar Beck geluisterd en integreert die gekunstelde , subtiele sound van Alt-J in zijn eigen ‘mishmash’ van indie, folk en elektronische pop, hoe die nu ook klinkt , organisch of toegankelijk . De nummers mogen sfeervol , dromerig , broeierig klinken, zijn troostend , melancholisch of hitsend en hebben een muzikale complexiteit en finesse. Ze zijn mooi uitgewerkt , hebben een sprookjesachtige inhoud en worden gedragen door zijn fragiele stem en achtergrondkoren . Fascinerend materiaal dus , waarbij Son Lux ons uitnodigt optimaal te genieten van die allerhande avontuurlijk sounds . Grootse plaat dus !
De Leuvense Customs van Kristof Uittebroek hebben hun derde cd uit. Het kwintet liet op de vorige cd’s ‘Enter the characters’ en ‘Harlequins of love’ een gestoffeerd, gepolijst waverockend jaren ‘80 geluid horen van retrocollega’s Editos/White Lies/Interpol. Hier waren de singles “Rex”, “Justine”, “The matador”, “Shut up, Narcissus!” en “Harlequins” de sterkhouders.
Op die nieuwe plaat ‘The market’ hebben we songs die strak melodieus klinken, meer funk, glamrock en disco tunes toelaten en houden van puntige solo’s. Een breder geluid dus , dat we al hoorden in de vooruitgeschoven groovy single “Hole in the market”. Ook “Love to the lens”, “Are you with me?” , “Gimme entertainment” en “A sea of chablis” hebben dat rauw, extravert tintje, wat de nodige dynamiek en opwinding teweeg brengt. Ook is er ruimte voor wat gevoeliger materiaal ; op “Dear Ann (worthless on the market)” klinken ze het best door die filmische aanpak , de toevoeging van strijkers , de diepe basstune en de zegzang.
Customs klinkt aanstekelijk, steekt wat meer schwung en laat die broeierige wavetune wat meer op het achterplan.
Het Engelse Yuck debuteerde met heerlijk onstuimige en beheerste noisy (lofi) gitaarpop, die de brug slaat naar charmante, rakende catchy gitaarpop en wat durft af te wijken met shoegaze pedaaleffects. Daniel Blumberg verliet de band bij de opnames van de opvolger ‘Glow & Behold’ ; op die manier komt gitarist Max Bloom op het voorplan . Was er toen die Dinosaur Jr/Pavement/Sebadoh/Buffalo Tom/Built to Spill/Sonic Youth invloedssfeer , dan klinkt het op de tweede duidelijk gevoeliger in die zin dat we een intens sfeervolle , broeierige dromerige sound meer hebben. Opgelet, het rauwe, jengelende, meeslepende melodieuze karakter blijft hierin behouden , maar minder scherp , snedig , hard; wat breder door de toevoeging van blazers en piano , maar nog steeds overtuigend. Met “Lose my breath” en “Rebirth” hebben ze een paar rakende singles trouwens.
Het Canadese collectief Arcade Fire, rond Win Butler & Régine Chassagne, heeft opnieuw een fijn meesterwerk , epos afgeleverd . ‘Reflektor’ verschijnt een drie jaar na ‘The suburbs’ en is verspreid over twee in sfeervolle, intens broeierige , spannende, toegankelijke plaatkanten.
Dertien songs, in een totaalconcept, waarvan een groot deel mooi uitgediept is , krijgen meer toevoeging van toetsen , elektronica en klinken deels euforisch, opgewekt, dansbaar, deels introvert en onheilspellend .
Arcade Fire heeft gestadig aan z’n carrière gewerkt. Ze hebben opnieuw een standvastig, consistent, evenwichtig album uit . Ze hebben de kunst van het songschrijven , wat uitermate boeiend materiaal oplevert . Je kom natuurlijk snel uit op de singles “Afterlife” en “Reflektor” die het uitgangsbord vormen . Maar ook “Here comes the night time” , “Normal person”, “Awful sound” (oh Eurydice) + “Tt’s never over (oh Orpheus)” intrigeren en overtuigen sterk!
Steeds opnieuw weten zij speelsheid en uitbundigheid te combineren met ingetogenheid en dramatiek, zonder in bombast te vervallen . Die valkuil ontlopen ze gelukkig . Resultaat dus, een te koesteren klassieker !
Geen idee van waar ze komen, maar de shoegaze bands blijven als paddestoelen uit de grond rijzen.
Jaren geleden waren bands als Ride, Swervedriver en My Bloody Valentine cultgroepen die zich wentelden in een interessant nieuw genre die weliswaar niet voor de mainstream bestemd was. Nu, een paar decennia later, blijken deze bands meer dan ooit pioniers te zijn en zijn ze verantwoordelijk voor een hele generatie nieuwe bands als Toy, Splashh, The History of Apple Pie, No Joy en een resem andere.
Het Engelse Cheatahs is de volgende in de rij en hun debuutplaat is een schot in de shoegaze roos. De groep bouwt verder op de fundamenten die door Ride en My Bloody Valentine zijn aangelegd en ze gieten er een gutsende Dinosaur Jr saus. Een aanpak die meermaals zijn vruchten afwerpt, want Cheatahs deelt hier een paar werkelijke mokerslagen uit met “Get Tight”, “The Swan”, “Cut the grass” en “Kenworth”, gloeiende songs die zich messcherp een weg banen doorheen een snijdende gitaarmuur. Achter die muur zitten echter ook vaak melancholische, dromerige en mooie songs verscholen, “Mission Creep” en “Fall” dragen een mistige schoonheid in zich.
Met dit debuut heeft Cheatahs al een klassieker in het genre beet, en ze zijn nog maar begonnen.
Het Nederlandse Best Kept Secret Festival (20 tot 22/06) heeft alvast deze beloftevolle band geboekt, en in combinatie met een hoop andere kleppers (Mogwai!, Babyshambles!, Pixies!, Interpol!, …) ziet het er daar nu al veelbelovend uit.
Na eerst hun 3 Ep’s te hebben samengebracht in hun extended plays is er eindelijk een debuutalbum. Hun druilige shoegaze lijkt op deze van My Bloody Valentine maar is toch de moeite om te beluisteren. Het begint al bij het eerste nummer, een gitaar die enkel wat noise maakt leidt het album als het ware in. Daarna komt “Geographic” en dit nummer zet meteen de toon van het album. Een dromerige plaat die toch poppy genoeg is om een hele dag mee in je hoofd te zitten. Het zijn zeer aantrekkelijke gitaren die worden gespeeld. Hierna valt het album even stil en in een dal.
Maar “Get Tight” zorgt ervoor dat je weer wakker wordt geschud. En die aandacht is ook nodig want “Get Tight” is een topnummer. “The Swan” volgt hierna, dit is een van hun bekendste nummers en stond ook op de ‘Sans EP’ (hun debuut). De gitaar zorgt voor een echt melodisch nummer, het is hun beste nummer van het album. De volgende nummers zijn dan ook een stuk heviger en aangenamer om naar te luisteren. “Cut The Grass” zorgt voor nog wat afwisseling in de nummers want hoe je het ook draait en keert, alle nummers lijken eenheidsworst. Afsluiter “Loon Calls” vat het volledige album eigenlijk samen, shoegaze met een druilige gitaar die toch aanstekelijk is.
Cheatahs zal dit jaar wel terug te vinden zijn op verschillende festivals, een mooie toekomst staat hen te wachten. Maar hun hoge verwachtingen voor het debuut zijn niet ingelast, het kon beter en er kon meer variatie in gebracht worden. Toch blijven er sommige nummers hangen en is het zeker de moeite waard om te kopen.
By Surprise is een viertal eeuwige vrienden uit New Jersey die al in 2006 met muziek begonnen zijn. Devin P. Carr, Patrick R. Gartland, Daniel J. Saraceni en
Robert J. Wilcox maken van die heerlijke herrie die je het best kan omschrijven als indie punk met een emotioneel kantje aan.
It doesn’t look like they’re going to play in Belgium this moment, but you better keep an eye on it.
Best te omschrijven als Indie Grunge met wat Ska erbij. Nirvana meets The Strokes meets Jimi Hendrix meets Sex Pistols, ...
New Killer Shoe zijn ongeveer rond met hun debuut, opgenomen in de Gospel Oak Studio ligt dra in de winkelrekken.
Het eerste lied “Pretty Reckless” begint met een sterke intro en zet meteen de toon voor de verdere nummers en het volledige album. “Crooks” is mij iets te plat en commercieel. Precies als was het dat honderden andere bands reeds zoiets geschreven hebben. Gelukkig hebben ze met “Leave me alone” direct weer de juiste vibes te pakken. Idem dito voor “Throwing Shapes”, “Make Your Move” en “Love Rocket”.
Mijn favoriet op deze schijf is de bonus track “Losing My Mind”. Met zo’n nummer wakker worden is de garantie dat er een goede dag op komst is. Q-uotering: 8/10
Twee avonden lang kunnen we genieten van de mooi gearrangeerde , gevoelige, breekbare, dromerige pop van de Britse Birdy . Duidelijk was dat ze vanaf nu , op 19 jarige leeftijd, haar vleugels spreidt en wisselt van (zo goed als) solo gespeelde nummers/covers als meer rijkelijk klinkende nummers van haar tweede plaat , die het meer houdt op pop, folk en alt.country, zonder het ontroerend aspect uit het oog te verliezen . Vóór en na het optreden hoorden we de invloed van Emmylou Harris op haar …
De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots in Vlaanderen en Brussel, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en werd in de UK al getipt op jonge leeftijd , gezien ze op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht won.
Een goede twee jaar viel ze op met haar titelloos album waarbij een veelbelovend coveraanbod te horen was van nogal wat Afrekeningsbands als The National , Bon Iver, Phoenix, Fleet Foxes en The xx; nummers die op intieme, gevoelige, spaarzame wijze gespeeld werden op piano, keys of akoestische gitaar .
En dit vogeltje mag dan nog zingen zoals het gebekt is , de tweede cd ‘Fire within’ , klinkt volwassener. Vanavond werd ze dan ook begeleid door een kwartet, die aanvulden op gitaar , drums, cello, bas , gitaar , keys , wat net uitnodigde tot een breder geluid.
De hitgevoeligheid, haar emotievolle , indringende soms sterk uithalende soulfulle stem en haar piano waren alvast de rode draad in deze klein anderhalf uur durende set , waar we konden we genieten van de goed in elkaar gestoken , subtiele , afwisselende set .
Het publiek bestond vooral uit vrouwen, dertigers/veertigers (ouders met hun …) en jonge meisjes.
Ze mag dan ietwat schichtig lijken , ze begon overtuigend , onder een volle, felle witte spotlight, solo op piano met “Shelter” van The xx, die verder wat spaarzaam werd ondersteund . Sjiek! Een popmelodieus “Youngblood” (van The Naked & Famous) met haar begeleidingsband volgde; de cellist/bassist speelde zich hier vooral in de kijker.
Ze had een goed op elkaar ingespeelde band hoor ,want songs als “Learn me right” ; “Words as weapons” , “Standing in the way of the light” en een prachtig uitgewerkt “Terrible love” (van The National) zorgden voor een prikkelend lentegevoel van ontluikende bloemen, wat we zagen op de projecties .
Tussenin hadden we een sfeervolle “Strange birds”, “Home”, “People help the people” , een akoestische gehouden “Older” met een overtuigende samenzang, de single “Light me up” , die een gepaste dosis elektronica toegemeten kreeg, en een solo gespeeld pakkende “No angel”, waarbij de emotie over ons heen dwarrelde.
Birdy kwam even goed voor de dag op haar gitaar en keys . Ergens borrelde Amy Macdonald op , maar evenwichtiger en beter. Het warme onthaal deed haar en de band uitermate deugd.
Die andere single “Wings” besloot de set en werd gekenmerkt door aanzwellende partijen en een spannende opbouw.
In de bis behield ze die sfeervolle spanning en benadering. Net als “Shelter” , speelde ze ook “Skinny love” solo. Een hartenbreker … Muisstil werd het! Op “Comforting sounds” (van Mew ) en James Taylor’s “Fire & Rain” kregen de instrumenten (nog maar eens) voldoende ademruimte , en besloten ze een knus, boeiend, fijn, dromerig, gevoelig concert.
Birdy - Deze zomer op Rock Werchter dus! Hier zal ze zeer zeker op handen gedragen worden en mag ze in onze handen de tent uitvliegen . Birdy wordt groots, én terecht!
Organisatie: Live Nation
MIAVA en Caspian - Post-rock masterclass
Caspian
Les 4ecluses
Duinkerke
MIAVA had de taak om de eer te verdedigen van België deze avond in het Noorden van Frankrijk. Maar dat moet voor deze gasten geen probleem zijn. Vorig jaar bracht MIAVA hun eerste langspeler uit: 'Essay On Bentham'. MIAVA schippert tussen post-metal en post-rock. Met hun uitgesponnen, uitgebouwde lappen muziek die de nadruk leggen op stevige riffs en díe deze plaatsen waar ze horen, in de spotlight. Met jeugdig enthousiasme trekken ze stevig van leer en laten boog nooit meer ontspannen. Uit zowel de nieuwe cd als de vorige EP's worden er duchtig nummers geplukt. Enkele jaren geleden zag ik ze al een paar keer spelen. In vergelijking met toen is er al heel wat babyvet verdwenen, zowel van hun fysieke présence als hun muziek. Passie en kracht, dat zijn de codewoorden van MIAVA.
Tijd voor grootheden uit de post-rock: Caspian. Amerikanen die al heel wat optredens achter de rug hebben. 600 om precies te zijn. Dat weten ze ons te vertellen en ze beloven ons om er een extra lange show van te maken. Hoeveel geluk kan je niet hebben. Want Caspian mag van mij gerust uren door gaan. Want als het op post-rock aankomt zijn er niet veel die beter doen dan hen. Dat hebben ze deze avond opnieuw bewezen.
Caspian weet perfect 2 belangrijke onderdelen van hun genre te verweven tot één geheel: de zachte, lyrische stukken samen met de stevige zwaardere mokerslagen. Ze laten je zweven, dromen, verlangen, wiegen wanneer het tempo naar beneden gaat. De piano speelt hierin een grote rol. Ze bouwen laag na laag hun muziek op, meestal gefundeerd op zangerige pianotonen. Ze duwen het gaspedaal op de juiste momenten in en schakelen één à twee versnellingen hoger als het moet. Beide delen van de band vloeien natuurlijk in elkaar over en klinken op geen enkel moment verplicht, bedacht of geknutseld. Het hele optreden trekt vliegt voorbij, zonder ooit een moment van verveling, maar eerder roept het een verwondering op, verwondering om de pracht van de muziek, de klank de tonen.
Een prachtige, doch sobere lichtshow ondersteund de sobere show perfect. Hier staan geen ego's op het podium, maar stuk voor stuk steengoede muzikanten die weten hoe het moet.
Een ware masterclass in post-rock dus, die weinig bands op die manier kunnen benaderen.
Bekijk ook even de foto's van deze avond, die er bijna niet waren geweest omdat men daar blijkbaar heel graag moeilijk over doet. Volgende keer wat betere afspraken onderling in de club graag.
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/maria-isn-t-a-virgin-anymore-09-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/caspian-09-02-2014/
Organisatie: les4ecluses, Duinkerke
Het is ondertussen bijna 30 jaar lang dat Dream Theater symbool staat voor het prog-rock genre. En deze eervolle aanvoerderstitel verdienen ze als geen ander. Bewijs hiervan een majestueus optreden in een onverklaarbare onuitverkochte Brielpoort.
“An evening with…” luidt ook nu weer de naam van deze tournee. Hier wordt natuurlijk verwezen naar het feit dat er geen openingsact meereist en dat de fans direct voorgeschoteld krijgen waarvoor ze zijn gekomen. Ook qua timing worden de fans niet in hun geduld getest, stipt om 20h gaat het licht uit en weerklinken de eerste noten van “False Awakening Suite” in een uitvoering van Eren Basbug. Dit alles tegen een achtergrond van fraaie videobeelden die de fans meenemen doorheen de tot leven komende artworks van hun voorbije albums.
Wanneer het doek valt, stappen we binnen in het eerste deel van de zorgvuldig opgebouwde show. Hier nemen Labrie en Petrucci ons mee doorheen een muzikale wandeling van songs uit de laatste 2 albums. Het podium baadt in hevig spotlicht als de band “The Enemy Inside” inzet. Het publiek is direct mee voor 3 uur muzikale perfectie! “The Shattered Fortress” en “On The Back Of Angels” houden ons in het verleden tot wanneer “The Looking Glass” wordt ingezet vanop het titelloze album dat in september 2013 verscheen.
Het drumzitje innemen van stichtend lid Mike Portnoy is niet bepaald een geschenk te noemen. Toch toont Mike Mangini ons dat hij niet voor niets sinds 2011 verscholen zit achter een drumkit waarvan de omvang en de structuur iedere drummer doen wegdromen. Tijdens “Enigma Machine” geeft Mangini een volgens sommige fans iets te korte drumsolo, maar toch krijgt de man van het publiek waar hij recht op heeft!
Ondertussen zijn we al bijna anderhalf uur aan het genieten geweest en geeft Labrie ons afspraak over een kwartier. De band verlaat het podium en de fans die niet roken of geen dorst hebben gekregen, kunnen ten tweede male genieten van een filmpje. Een rare zelfrelativerende knipoog van deze muzikale geniën naar zichzelf. Van action figures over wasmiddel…alle mogelijke licensing en merchandising producten passeren de revue.
En zo breekt het tweede deel aan van deze avond waarin het album ‘Awake’ centraal staat. Het is immers dit in 1994 verschenen album dat volgens de meeste fans beschouwd wordt als het beste album van de band. Hier is het vooral de song “Space Dye Vest” die eruit springt. Het is voor het eerst dat de band dit nummer live speelt en de fans wisten dat ze getuige waren van een legendarisch moment.
Aan de linkerzijde van het podium was het Myung op de 6-snarige basgitaar die toch wel wat in de schaduw bleef op vlak van performance in vergelijking met Jordan Rudess op de keyboard. Een ingenieuze technisch uitgedokterde constructie maakt dat de keyboard alle kanten op beweegt en zorgt voor fraaie taferelen.
Het laatste nummer van deze tweede act is het machtige “Illumination Theory” dat ons meer dan een kwartier laat aanschouwen hoe John Petrucci terecht beschouwd wordt als 1 van de beste gitaristen van dit moment. Live klinkt de afsluit-song van hun nieuw album nog perfecter en de fans beantwoorden deze perfectie dan ook niet voor niets met een daverend applaus en een terechte kreet naar “we want more”!!
En dan is het toch wel opmerkelijk te zien hoe sterren als Dream Theater hun fans respecteren en er direct tegenaan gaan met enkele bisnummers. Vooral het laatste nummer “The Dance of Eternity” blijft hangen en kenmerkt nogmaals de passie en virtuositeit van deze band.
Maar het is toch de welgemeende manier waarmee de fans bedankt en begroet worden die mijn respect nog doen toenemen. Nooit gezien hoe ’s werelds beste gitarist moeite deed om zijn plectrum te geven aan de ongetwijfeld grootste fan aanwezig die avond. Verdiend belandde dit museumstuk dan ook in haar handen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dream-theater-08-02-2013/
Organisatie: Live Nation
Het Engelse Traams is een aangename nieuwe naam in de wereld van de indie rock, met een fris maar soms donker gitaargeluid die we associëren met groepjes els Cloud Nothings, The Soft Pack en Parquet Courts. De grondbeginselen mag je gaan zoeken bij legendes als The Velvet Underground, Television en Wire.
Om de opzet van Madensuyu niet in de war te brengen had het trio leukweg vóór het podium hun boeltje opgezet. Ze speelden pokkenluid hun strakke songs recht voor onze neus. Op voorhand hadden we al kennis gemaakt met hun voortreffelijke debuutplaat ‘Grin’. De verslavende werking die daar van uit gaat mochten we vanavond ook ervaren in de live uitvoering van de stevig opborrelende songs, met als absolute favorieten “Head Roll” en “Klaus” waarop het telkens heerlijk uitfreaken was.
Madensuyu is een band die zich enorm in zijn schik voelt in de Belgische underground scene. Het Gentse duo heeft op zijn kousenvoeten zomaar eventjes met ‘Stabat Mater’ de beste Belgische plaat van 2013 afgeleverd, maar haast geen mens die dat doorhad, behalve wij dan.
Die typerende eigenheid, dwarsheid en geheimzinnigheid van hun ingrijpende songs wisten ze perfect over te brengen op het podium van De Kreun. De knarsende, dreigende gitaar van Stijn De Gezelle bevond zich meermaals in Sonic Youth land zonder daarbij aan persoonlijkheid in te boeten. Het bezwerende karakter die De Gezelle samen met drummer Pieterjan Vervondel uit die grimmige songs naar boven haalde deed ons ook denken aan de bezetenheid van Dave Eugene Edwards.
Het nieuwe album ‘Stabat Mater’ liep als rode draad door het concert, verschroeiend en teder tegelijkertijd (“Crucem”), of slaand en zalvend (“Days and a day”). Tussendoor mocht natuurlijk ook dat geweldige pièce de resistance “Fafafuckin’” niet ontbreken, dit is en blijft een moordsong. Als extraatje haalde Madensuyu op het eind nog eens “Papa Bear” uit de kast, hun grillige bijdrage uit die al even waanzinnige ‘Ex-Drummer’ film.
Madensuyu zorgde voor een spannend uur van de meest frontale indie-rock die je dezer dagen in ons land kan aantreffen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/madensuyu-traams-07-02-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Moonface + Chantal Acda – Pure schoonheid
Op voorhand werd Moonface aangekondigd als headliner van de avond. Groot was dan ook mijn verrassing toen bleek dat Spencer als eerste mocht aantreden in de Magdalenazaal. Hij kreeg ook slechts één uur en blijkbaar ook geen bisnummers.
Maar niet getreurd, want Spencer kan in een uur meer dan één hart beroeren. Hij kreeg van de Cactus een prachtige piano ter beschikking, een vleugel deze keer. En daar was ik heel blij om, want een vleugelpiano geeft toch altijd een veel betere klank dan een buffetpiano.
Spencer Krug heeft zijn punten al verdiend in het verleden. Hij speelde eerder al bij Wolf Parade, Sunset Rubdown, …
Maar na al dit ongein heeft hij zijn pijlen gericht op een solocarrière. Hij heeft reeds 3 full-albums uit (en 1 EP) onder zijn solo-project-naam Moonface. Drie platen die zeer verschillend zijn qua muziek. Maar het dragende en verbindende element op al deze platen is zijn typisch stemgeluid. Voor de ene een zegen, voor de andere iets minder. Ik behoor tot de eerste categorie. Op zijn laatste plaat ‘Julia With Blue Jeans On’ kiest hij resoluut voor eenvoud: stem en piano. En meer moet het niet zijn.
Ook vanavond staat hij alleen op het podium, met piano dus. Hij start verrassend met een nieuw nummer maar nadien duikt hij met veel overtuiging in zijn laatste CD. Door de tijdsbeperking kan hij niet zijn volledige plaat spelen, maar toch krijgen we meer dan waar voor ons geld.
Moonface excelleert opnieuw in gevoelige, emotionele, mature nummers over liefde, afscheid,… Hij neemt ons mee doorheen zijn wereld. Zijn stem lijkt door de goden gezonden en vereert. De emotie die ervan uitstraalt gaat diep. Het publiek zit met open mond de genialiteit van Spencer te aanschouwen. De piano laat hij zingen. En tijdens de instrumentale stukken toont hij zijn kunnen. Niet altijd even perfect gespeeld. Maar het geluid en het gevoel dat van zijn pianospel uitgaat, verovert alle harten in de zaal. “Barbarian”, “Barbarian II”, “Dreamy Summer”,… Enkel “Black is Back in style” krijgen we niet te horen. Het ging een mooi bisnummer geweest zijn. Maar het was ons niet gegund.
Spencer overtuigd opnieuw, net als eerder in het Stuk in Leuven. Toen voor mij één van de beste optredens in 2013. Zou ik vandaag al het beste van 2014 gehoord hebben. Ik hoop van niet, maar ver zal dit optreden er niet van zitten.
Spencer, een grote meneer.
Nadien was het aan Chantal Acda. Ze is al lang geen onbekende meer in België. Ze verdiende eerder haar strepen bij bands als Sleepingdog, True Bypass en is momenteel nog altijd lid van Isbells. Maar onlangs heeft ze haar eerste album uitgebracht: ‘Let Your Hands Be My Guide’. Hierop kreeg ze de hulp van Nils Frahm (A winged victory for the sullen), Peter Broderick en Gyda Valtysdottir.
Geen van allen was mee deze avond. Wel had ze een drummer en een gitarist (Gaëtan Vandewoude van Isbells) mee. Wat we te horen kregen was hetgeen we van Chantal Acda zijn gaan verwachten. Zachte luisterliedjes die moeiteloos op Duyster kunnen gedraaid worden. De drummer deed ook iets moois met een xylofoon en delay. Gaëtan toonde zich een goede gitarist die perfect aanvoelt wanneer te spelen, maar ook wanneer niet.
Het blijft echter jammer dat de headliner van de avond als eerste moet aantreden. Ook het feit dat de zaal ondanks het toch niet zo groot publiek, volledig werd opengesteld en dat er op een groot podium moest gespeeld worden, maken dat dit nog veel beter kon zijn. Misschien volgende keer toch maar wat kleiner maken, die Magdalenazaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/chantal-acda-07-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/monface-07-02-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Kylesa - Subtiliteit en heaviness in evenwicht
Kylesa
Kreun
Kortrijk
2014-02-05
Sam De Rijcke
Metalbands met een vrouw in de rangen kom je niet zo vaak tegen, maar Bij Kylesa is zangeres en leadgitariste Laura Pleasants van absolute goudwaarde.
Metal is trouwens een te eng begrip om het geluid van Kylesa te omschrijven, en dat omdat vooral Laura Pleasants de groep regelmatig richting indie, post-rock of psychedelica stuwt. Uit de echo’s die ze uit haar gitaar en haar pedalen haalt komen bijvoorbeeld soms de indianenklanken van The Cult tevoorschijn.
Als zangeres scheert ze echter geen hoge toppen, en haar kompaan Philip Cope ook al niet. Daarom is bij Kylesa de zang wat naar de achtergrond gemixt en ligt de nadruk op een robuust, vol en pompend geluid dat gebouwd is op brute riffs en versterkt wordt door twee drummers. Power is het codewoord, maar er zit verduiveld wat muzikaal vernuft tussen. Kylesa laat zich niet verleiden tot overbodige uitweidingen en houdt de krachtdadige songs kort en efficiënt. Een resem welbedachte tempowisselingen zorgen echter voor de nodige subtiliteit en variatie. Kylesa baant zich zo met hun gevarieerde metal een weg tussen Baroness, Mastodon en Motorpsycho, allemaal bands die het genre naar een ander niveau getild hebben. Let wel, Kylesa is niet zomaar het kleine broertje want de band komt toch vooral met een eigen geluid over de eindstreep.
‘Ultraviolet’ is de nieuwe en alweer ijzersterke plaat maar de groep puurt hier amper vier tracks uit en besteedt daarnaast een pak aandacht aan de twee pronkstukken die eraan voorafgingen, ‘Static Tensions’ en ‘Spiral Shadow’. Het is dan ook met dit albumdrieluik dat Kylesa zich voorgoed op de wereldkaart van de robuuste rock heeft gezet, en live zorgt dit voor een absolute krachttoer.
Een geslaagde samenhang tussen heaviness en subtiliteit is niet iedereen gegeven, maar bij Kylesa blijkt het een handelsmerk.
Een band die zowel op Graspop, Roadburn als op Pukkelpop niet zou misstaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kylesa-05-02-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Nederlands 
Français 
