In hun thuisland, het Verenigd Koninkrijk, is de tweede cd van Revere nog niet uitgebracht. In België en Nederland daarentegen kunnen we echter wel al enkele weken genieten van de muzikale pracht van ‘My Mirror/My Target’. De band stak afgelopen week bovendien het kanaal over om haar eerste stappen op Belgische en Nederlandse bodem te zetten. De Witloof Bar in de Botanique was niet uitverkocht, maar was desalniettemin toch aardig volgelopen voor Revere. Terecht, want de barokke en gedreven melodieën van de band klonken live nog straffer dan op plaat, en ook de meer melancholische nummers kwamen –mede door de strijkers - uitstekend uit de verf.
Frontman Stephen Ellis was een charismatische verschijning, die zich helemaal gaf op het podium. Hij interacteerde ongeforceerd met het publiek en dat zorgde meteen voor een intieme en ongedwongen sfeer. Er werden vooral songs gespeeld van hun laatste album, maar de band waagde zich eveneens aan een cover van Depeche Modes “Enjoy the silence”, waarin Ellis’ stemgeluid verdomd goed leek op dat van David Gahan. De songs waren tegelijkertijd episch, melancholisch en ontzettend catchy. Het optreden viel op geen enkel moment stil en het aanduiden van hoogtepunten is dan ook geen gemakkelijke opdracht. Het gedreven en catchy “We Won’t Be Here Tomorrow” en het kale, maar oh zo aangrijpende “What Am I If I’m Not Even Dust” maakten indruk, maar het was het bisnummer “The Escape Artist” dat met de hoofdvogel ging gaan lopen. Het slepende ritme en de passionele vocalen van Ellis sneden door merg en been en de majestueuze, haast postrockachtige outro was het gedroomde slotstuk van de avond.
Dat de vriendelijke bandleden heel dicht bij hun fans staan, bewezen ze nogmaals na het optreden. Ze sloegen spontaan een babbel met elke toeschouwer, en bedankten iedereen voor hun aanwezigheid. Revere heeft zeker en vast de kwaliteiten om nog te groeien en hopelijk worden ze in de toekomst dan ook opgepikt door een breder publiek.
Organisatie: Botanique, Brussel
Sunn O))) en Syndrome
Kreun
Kortrijk
2013-12-12
Fleur Coevoet en Johan Meurisse
Het Amerikaanse Sunn O))) bewezen (nog eens) wat een unieke plaats ze innemen in het muzieklandschap. Muzikaal bieden deze ‘Masters of Doom & Drone, gecentraliseerd rond het – core duo Stephen O’Malley en Greg Anderson, een aparte combinatie van avantgarde, dronemetal, modern klassiek, minimalisme en jazz; een sound van massief, slepende, logge, lome en repeterende gitaarlagen, drones en synths, met de nodige distortion en feedbackgeraas.
Een indrukwekkende rij versterkers en pedaaleffects, een opgetrokken mistgordijn, een sober, donker gehouden lichtdecor en ‘schimmen van de’ heren in een monnikspij , wanen ons in een nevelig moeras van een creepy wereld. Het trio kan in de sfeer nog meer angst creëren door de huiveringwekkende keelgezangen van Atila Cszihar, die meer & meer een vaste waarde wordt .
Sunn O))) heeft een trouwe aanhang , en voor anderen is het een muzikaal beleven dat je eens moet ondergaan en moet gezien hebben. Zéker ondergaan , want dan vallen er al een pak af. Sunn O))) was goed voor een 2,5u weerzinwekkende , hard(t)versch(e)urende , helse oorverdovende trip , die je ergens in een ‘middle of nowhere’ desolaat , winters, dor landschap , waar het daglicht wordt geweerd , dropt en achterlaat ...
Een langzaam sluipend gif , een bijtend zuur of binnen de psyche een psychotisch beleven met paranoïde trekjes waar door de dreunende , dreigende ritmiek je lichaam vibreert en kan worden opengereten . Het gebeurt niet , maar het continue gevoel zorgt voor die bewustwording .
Een deel van het publiek , de ‘die hards’ blijven door die slepende tunes uiterst geconcentreerd , sluiten soms de ogen en geven zich volledig over aan die hallucinante, tranceachtige trip van verwaaide en verdwaalde sounds en de grauwe, door merg en been gaande paters –, keel en schreeuw(kreet) gezangen van Attila, die voor kippenvel zorgen; psalmen en apocalyptische verzen worden letterlijk naar ons gestuurd en afgevuurd.
Het is een gitzwarte mis van nachtelijke offergangen en zwarte magie , beelden van de apocalyps en van talrijke huiverende sf-films borrelen op en flitsen voor de ogen . Dit ging gepaard met de typische rituelen van handgebaren, kruistekens, aanrakingen en ernstige, indringende , coole en ontmoedigende blikken: ijzingwekkend, filmisch, mysterieus, donker en dreigend …Cryptisch omschreven als zo hard als staal, log als beton en traag als lava.
Het pad wordt geëffend door een lichte ruis, die de poort opent naar die grauwe schoonheid. Middenin de set worden we dan overgeleverd en opgezogen door die elektronica drones en die keelzang , om in het slot een zenuwslopende apotheose van gekte en (zelf) pijniging te ervaren … Een bizar gedachtegoed om dan het opgesloten beest in je te kunnen verdrijven …Straight to the bone dus …
Ze zijn enorm op elkaar ingespeeld om die rauwe, ontspoorde , krakende , knetterende ritmiek te kunnen verwezenlijken . Welke song hier uit hun arsenaal ook aangehaald en gespeeld wordt, doet er niet toe . We moesten toch eventjes de tijd nemen om terug tot de realiteit te komen, toen het concert was beëindigd.
De muzikale leefwereld van Sunn O))) is geen schoolse bezinningstrip , is geen gewone brok popmuziek en heeft geen begin- en eindpunt.
Sunn O))) sneed deze keer (opnieuw) door merg en been , vrat en peuzelde je bijna op. Ze is lichtschuw, hard , meedogenloos en klinkt huiveringwekkend en oorverdovend … En na die weerzinwekkende trip komen ze je gewoonweg vriendelijk bedanken dat je ‘zo iets mystieks’ wou ondergaan, de handen gekruist en de duim omhoog …
Syndrome, geesteskind van Mathieu Vandekerckhove, mocht vanavond voor Sunn O))) openen en deed dat met eenzelfde intensiteit en beheersing zoals we van hem gewoon zijn. ‘Now & Forever’ kwam in 2012, na ‘Floating Veins’, uit onder het Belgisch label ConSouling Sounds en het is reikhalzend uitkijken naar de split met Thisquietarmy ergens volgend jaar.
De visuals werden intussen nieuw leven ingeblazen door Stefaan Temmerman en ademen diezelfde ijlheid en schaduw uit zoals je terugvindt in de visuals van Amenra. Fans van Syndrome mogen niet klagen want deze grote wolf stond op allerlei plaatsen binnen en buiten België, en terecht.
Syndrome snijdt ook door merg en been, door in te zetten op geluidslagen die langzaam aan worden opgebouwd en in een overweldigende finale worden samengevoegd tot een doordringend geheel.
Verstilling is de ervaring die Syndrome aanreikt, in de beweging van niets naar alles, op een beheerste bijna bezwerende manier, waar dat alles tegelijk ook niets is. De kracht van de textuur zit hem in het geduld waarmee elke laag, elke toon wordt aangeslaan. Het warme timbre van Mathieu’s stem creëert een eigen sfeer, als een moessonwind die laaft.
Syndrome beleven in de concertzaal van de Kreun was flirten met de grens van intimiteit die de muziek ademt. Onvergetelijk blijft de ervaring in de Sint-Autbertuskerk te Gent, waar zanger Colin H Van Eeckhout in vocals bijtrad, dit samen met de massieve akoestiek van de kerk leende zich toen tot een totaalervaring. Zeker is dat Syndrome nooit verveelt, zelfs niet na oneindig aantal luisterbeurten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Syndrome - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4409
Sunn O))) - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4410
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Duidelijk geïnspireerd door zijn robotachtige landgenoten is de Franse elektronica artiest Kavinsky er ingenieus in geslaagd een mystiek, bovennatuurlijk aura rond zijn persoontje te cultiveren. Uitgedost in een marvel comics achtige outfit met donkere bril lijkt niemand precies te weten hoe deze Fransman er in het echt uitziet. Betreft het hier überhaupt wel een exemplaar van de menselijke soort? En arriveert hij zoals normale stervelingen met een tourbus of parkeert hij liever zijn knalrode Ferrari voor de deur van de Ancienne Belgique?
Dat verklaarde waarom er nog vóór zijn eerste optreden op Belgische bodem al heel wat magie hing in de hopeloos uitverkochte zaal. Evenals de euforische reactie van het publiek wanneer de rode lazerlichtjes uit Kavinsky’s bril voor het eerst door de nevelslierten priemden.
Vanachter een rood altaar leek het alter ego van Vincent Belorgay een uur lang vanuit een ander universum te musiceren. Een universum dat niet alleen in een verre toekomst moet gezocht worden maar evenzeer 40 jaar teruggrijpt naar de weemoedige klanken van Jean-Michel Jarre. “Retro futuristisch” noemt men zoiets zeker?
“Roadgame”, “Protovision” en “Pacific Coast Highway” klonken als Miami Vice soundtracks met Serge Gainsbourg zaliger achter de knoppen. Verleidend en sensueel en die niet zouden misstaan op één of andere Franse soft erotische prent uit de jaren 70. Niet dat we een kenner van het genre zijn trouwens.
Wie gehoopt had dat The Weeknd het podium zou betreden tijdens “Odd Look” was er aan voor de moeite. Maar dit klasse nummer had niet eens een live performance van deze bijzonder getalenteerde R&B artiest nodig om uit te groeien tot hoogtepunt van de set.
Criticasters zullen beweren dat er intussen op de schermen visueel weinig grensverleggend te bespeuren viel en dat het er al bij al nogal statisch aan toe ging. Daar valt iets voor te zeggen, al leek ons dat veel eerder uitdrukkelijk niet de bedoeling te zijn. Enkele schuchtere bliksemschichten en wit oplichtende spots vanachter een dik rookgordijn… we durven erop wedden dat Kavinsky thuis ook de nieuwste videogames liever links laat liggen voor een ouderwetse Atari.
Tijdens de meesterlijke ‘Drive’ soundtrack “Night Call” in de bisronde transformeerden we zelf heel even in acteur Ryan Gosling die het gaspedaal stevig ingedrukt houdt tussen de nachtelijke flatgebouwen. De Brusselse koude nacht achteraf kan toch zo ontnuchterend zijn…
Organisatie:: Ancienne Belgique, Brussel
Deze Australiërs zijn al een tijdje bezig en hebben met deze nieuwe ‘Free your mind’ een toegankelijke electropopplaat uit . Niet dat hun vorige platen daar ook niet onder de situeren waren , maar de revival naar de 90s Eurohouse, discokitsch en ‘80s wave komt hier toch sterk in de picture .
De electrotechneuten doen bands als OMD, New Order, Ladytron , Yazoo, Erasure en Pet Shop Boys opborrelen.
In het eerste deel hebben we uiterst genietbare dansgrooves op “We are explorers”, “Let me show your love”, “Footsteps” en de titelsong , daarna zakt het duidelijk in, boeit het minder en hebben we een beetje teveel van hetzelfde zonder dat het nog écht raakt en triggert; bijgevolg, hun electropop onderscheidt zich onvoldoende …
James Arthur was de winnaar van de Britse X-Factor 2012 . Een beloftevol talent dus door zo’n wedstrijden , die sterk kon overtuigen met z’n pakkende stem . Vocaal een belangvolle zet in z’n sing/songwriting popsongs , doordrongen van soul , r&b, blues en hiphop.
Het levert een reeks aanstekelijke gespierde nummers op als “Lie down” en “You’re nobody ‘til somebody loves you” (opener van dit debuut) , maar zoals bij talentenwedstrijden komen ook hier ‘dramatiek’ ballads opborrelen en dan komen we uit bij “New tattoo”, “Impossible” en “Is this love?” , soms omgeven van heel wat strijkerspartijen . Hij kreeg de support van Emeli Sandé op “Roses” en op “Certain things” horen we ‘Chasing’ Grace Ackerman .
Een debuut die velen kan raken , maar we zijn er zeker niet overhoop van …
Jonge Britse gast Archy Marshall slaat in met een sterk debuut … King Krule is vernoemd naar de slechterik van de videogame Donkey Kong Country. Wat er allemaal in deze game te gebeuren valt , laten we aan jouw speelliefde over . Muzikaal - zeker in de eerste nummers - “Easy easy” en “Has the hit?” horen we puur oprechte , rauwe songs , bepaald en gedragen door z’n spuwende baritonzang en z’n gitaarspel en wordt verder ingevuld van keys , elektronica soundscapes op z’n James Blake en wat hiphopbeats . Iets verderop klinkt hij met een song als “Cementality” wat gemoedelijker , of steken op “Lizard state” en “The krockadile” jazzy en funky loops de kop op; de emotie en vurigheid verliest hij niet , die wat doet denken aan de intensiteit van Billy Bragg .
Hij werd alvast geselecteerd als één van de BBC Sounds of 2013 . Deze jonge gast is nog niet zo direct uitgespeeld …
Pilod is afkomstig uit Leuven en komt aandraven met een sterk debuut binnen de indie/postrock . De negen songs hebben een donkere, melancholische stemming , maar zijn echter mooi uitgebalanceerd . De songs hebben een repetitieve basis, worden op die manier sfeervol, troostend opgebouwd en hebben een dromerige zang . Ze boeien nog meer als ze steviger uit de hoek komen , wat maakt dat “The arrival song” en “The path” heel overtuigend klinken . Dit trio houden we alvast in het oog …
Het metalgezelschap Eye Of Solitude uit London bestaat pas sinds 2010 maar is met ‘Canto III’ al aan hun derde plaat toe. 1 ding is duidelijk bij het horen van de zes tracks die afklokken op 66 minuten: dit is geen spek voor ieders bek. De zeskoppige formatie probeert in hun songs letterlijk zoveel mogelijkverscheidenheid te stoppen. Dit gaat van violen, fragiele piano, zachte achtergrondkoortjes in combinatie met gesproken Latijn, klassieke gitaarsolo’s tot stevige compromisloze doom, death en blackmetal inclusief getormenteerde grunts.
Tekstueel is de plaat trouwens gebaseerd op Dantes Inferno wat met de waanzinnige muziek een perfecte symbiose vormt.
‘ Canto III’ is zo een zeer duistere, atmosferische plaat geworden met een prominente rol voor toetsenist Pedro Caballero-Clemente. De zes nummers zijn vakkundig opgebouwd en wisselen ingetogen, melodieuze en donkere passages af met furieuze gedeeltes en geven pas na meerdere luisterbeurten al hun schoonheid prijs.
Het is duidelijk dat Anathema, My Dying Bride en Paradise Lost er met deze doomdeathformatie een stevige concurrent op hun eiland moeten tolereren.
Madensuyu , Tugrul & Hasan
4ad
Diksmuide
Sinterklaasstorm is een treffende omschrijving na de korte , krachtige, opwindende set van Madensuyu van het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. Ze hebben lang op zich laten wachten, want hun laatste cd ‘D is Done’ dateert al van 2008. Madensuyu wordt enorm gerespecteerd , anders zouden hun paar clubconcerten nu niet uitverkocht zijn; net als hun sound zal het wel ‘snelvaart’ gaan met de reeks optredens het komende voorjaar .
Een goed bewaard geheim? Nee Madensuyu is meer dan dat … Ze zijn het lekkers dat Sinterklaas (al of niet met zijn Pieten) ons bracht. Het duo overtuigt met unieke postrock/noisepop , een intens broeierig, energiek spanningsveld creëren ze van repetitieve, snedige, felle gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende strakke percussie en elektronicatunes. Ze dienen stroomstoten toe , zorgen voor geluidsstormen die naar de keel grijpen en naar adem doen snakken. Tot slot nog die verbeten, zalvende zanglijnen, apart of samen, met het invoegen van een (schreeuw) zang en opgewonden kreten.
Op de nieuwe plaat ‘Stabat Mater (SM:MS)’ hebben we te maken met songs die gelaagder zijn , kunnen aanzwellen, je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door de opbouw, de tempowisselingen en natuurlijk dat unieke samenspel gitaar- drums –elektronica, stuiterend , stuwend en splijtend. Wat meer zang hebben we, maar het zijn geen te lange tekstvellen , gezien bij Madensuyu kern en kracht tellen in sound en woord! De Edisonlampen op het podium flikkerden en fonkelden …
‘Stabat Mater’ is een Latijns hymne , van een moeder die haar zoon verliest , een enorme klap moet verwerken , een sterke beproeving doorstaat, waarbij ze mentaal en fysiek niet breekt, ondanks het intense verdriet , de woede en de machteloosheid … Net elementen die we muzikaal horen bij het Gentse duo !
Welkom in het Madensuyu – universum dus … We werden een klein uur ondergedompeld in hun muzikaal beleven, door songs van de nieuwe plaat , in wisselende volgorde en ook hier noteren we variatie van rauw, rudimentair, primitief , ongepolijst materiaal van krachtige explosies met meer emotievolle , ingetogen , sfeervolle stukken ; intens pakkend en ontregeld, waarbij we hollend, bollend rijden en glijden van “Dolarosa”, “Ready & I”, “On the long run”, “Mute song” , “Crucem”, “Give days & a day” en de twee versies van “Hush hum”, waaronder de vooraf opgenomen acapella zang van Tijl Geerts van het Sint-Niklaase knapenkoor ‘In Dulci Jubilo’ .
Telkens worden de nummers op gang getrokken en de indringende blik van Vervondel , de gesloten , maar de even sterk vuurspuwende ogen van De Gezelle geven extra dimensie.
Ze konden rekenen op een warme, sterke respons … In hun universum bleven we gekluisterd aan de sound en waren we genageld aan de grond . We werden bedankt voor de concentratie, de ogen toe , maar de oren open !
Herkenbaar materiaal ? Jawel, in de bis kregen we drie oudere songs van hun vorige cd “Fafafxx” , “Tread on tread light” en het modieuze “Time”, waarbij het nog maar eens duidelijk was dat hun talent, kunde en technisch vernuft zich ergens manifesteert tussen de postrock van 65daysofstatic, de oude Belgenpop van Red Zebra, de industrial van The Young Gods, de gitaarriedels van Sonic Youth en de scherpte van Swans en V.U. Je bent gewaarschuwd voor hun voorjaarstour!
We werden opgewarmd door hun Gents-Turkse vrienden Tugrul & Hasan , een intense, groovende world sound bekrachtigd door het summiere gitaarspel, - getokkel en de innemende stemmenpracht . Net als Madensuyu eerlijk, puur , oprecht en vanuit de onderbuik!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tugrul & Hasan -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4402
Madensuyu - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4401
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Deap Vally, twee hartige rockchicks uit Los Angeles, hebben met ‘Sistrionix’ eerder dit jaar een uiterst levendig en bruisend rockplaatje gemaakt. Een album uit het goede hout gesneden, afkomstig uit een woest bos waar ook vroege Black Keys, Band Of Skulls, Blood Red Shoes, The Kills en White Stripes hun hakbijlen hebben gescherpt.
De clubtent van Pukkelpop was al overtuigd van de live sensatie die dit flamboyante duo is, nu mocht ook de prachtige Rotonde van de Botanique er aan geloven.
Het mocht dan al bar koud zijn vanavond, in De Rotonde was er hoegenaamd geen chauffage nodig om het kot op te warmen. Beide dames zorgden met hun prikkelende outfit al voor een oververhitting van de zaal nog voor er één noot was gespeeld. Hun kleurige hotpants en korte topjes brachten ons meteen in de juiste stemming. De meiden waren zelf ook enorm in hun schik met deze aangename concertzaal en gooiden zich met volle overgave in een stomend uurtje onversneden rauwe rock. De roodharige en fijn gedecolleteerde Julie Edwards sloeg tamelijk indrukwekkend op haar drumvellen en de al even bevallige Lindsey Troy (zang en gitaar) imponeerde sterk als vurige frontdame. Haar riffs waren ruwe interpretaties uit het grote Zeppelin en Sabbath boek, haar zompige gitaar wentelde zich bij momenten in een stoner badje en met haar ruige potente stem voorzag ze al die spetterende songs van een flink stel rockballen. Meer moest dat niet zijn.
Hoogtepunten, zegt u. Ze hadden er een pak in de aanbieding : De vuile motherfucker met Sabbath allures “Drought”, een ferme brok stonerrock in een poel van modder gedrenkt. De moordende blues “Six feet under”, slepend, zompig en sexy. De vlijmscherpe rocker “Lies”, dirty as hell. De stevige opdonder “Walk of Shame”, White Stripes achterna. De gloeiende uppercut “End of the world”, gortig en catchy tegelijkertijd. De finale kopstoot “Baby I Call hell”, klassieker in wording met een verpletterende riff.
De dirty lady’s kregen De Rotonde met sprekend gemak in hun binnenzak. Rock’n’roll is geen mannenwereld meer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Jjuujjuu -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4385
Deap Vally - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4386
Organisatie: Botanique, Brussel
Tot ziens, Justine Keller , maar dan echt … Deze reeds door iedereen bejubelde theatertour van Spinvis kwam woensdag tot een einde in het cultureel centrum van Hasselt en het beloofde dus een emotioneel afscheid te worden.
De wereld van Spinvis is er één waarin je wordt mee gezogen vanaf de eerste tot de laatste minuut. Dit is al zeker het geval met het concept album ‘Tot ziens, Justine Keller’ dat is gebaseerd op toevallig gevonden liefdesbrieven in een Oostends winkeltje.
Deze brieven vormen een leidraad doorheen de hele voorstelling. Ze worden tussen de nummers voorgelezen door stemmen die je dwingen te luisteren en ervoor zorgen dat de emotionele luchtbel waarin je je bevindt nooit uiteenspat.
Deze overgangen tussen woord en muziek lieten ook toe dat de bandleden probleemloos van instrument konden wisselen zodat de complexe hersenspinsels van Spinvis perfect konden worden weergegeven. De klank zat ook zo goed dat je elk detaïl – van zingende zagen tot kleine xylofoons – kon registreren. Het was wel duidelijk dat ze na de talrijke voorstellingen ondertussen perfect op elkaar ingespeeld waren.
Behalve de vier Nederlandse muzikanten verdient ook de Vlaamse Saartje Van Camp een pluim omdat ze als geen ander met haar fragiele stemgeluid en cellospel paste in het plaatje.
Ergens midden de voorstelling mocht ze één van haar eigen liedjes “Daar zat een sneeuwwit vogeltje...” brengen. Heel goed gedaan en prachtig ondersteund door Erik (tweede stem) en de rest van de band, maar het zorgde wel voor een kleine stijlbreuk in het concept.
De setlist was sterk opgebouwd met “Begin Oktober” als opener, gevolgd door een heel mooie versie van “Het Voordeel Van Video” waarin de zingende zaag van Saartje de show stal.
Na het intimistische “De Grote Zon” kwam de band pas echt los tijdens “Weekend naar Lascaux”. Het spelplezier en de interactie tussen de muzikanten was van dan af niet meer weg te denken.
Het hypnotiserende “Club Insomnia” met een bezwerende soort van sitar zorgde voor een klank en een sfeer die herinneringen opriep aan het “On the road again” van Canned Heat.
De rest van de voorstelling was een aaneenschakeling van sterke momenten met heel veel afwisseling. Er barste zelfs een echt feestje los tijdens “We vieren Het Toch”.
Zijn eigen vertrouwde, naïef- verlegen manier van praten tussen de nummers versterkte bovendien het gevoel van ‘echtheid’ tijdens de hele show.
Na de afsluiter “Tot ziens, Justine Keller” kwam er de onvermijdelijke bisronde met een onvergetelijke medley van “Voor Ik Vergeet” en “Twee meisjes” van Raymond gevolgd door “Astronaut”.
De staande ovatie was terecht en je kon niet anders dan met een gelukzalig gevoel de zaal verlaten. Het wordt alvast reikhalzend uitkijken naar het volgende project. Er niet bij zijn is ook dan geen optie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4392
Organisatie: CC Hasselt, Hasselt
Von Pariahs – Een Franse tornado
The Buns en Von Pariahs
La Péniche
Lille
‘In het kader van Ground Zero’, dat weet mijn ticket te zeggen. Ground Zero is een festival dat in Lille wordt georganiseerd en een drietal weken duurt. Een evenement om de wereld te tonen dat Lille en omstreken misschien dé muzikale regio is van Frankrijk, toch zeker voor ons Belgen, die maar op een steenworp ervan wonen. Een ideaal moment dus ik mijn favoriete zaal daar te bezoeken. En ondanks het internationaal karakter van het festival met o.a. Tricky, Girl in Hawaii, Anna Calvi, Biffy Clyro,... toch gekozen om één van de up and coming bands in Frankrijk te gaan bekijken.
Maar eerst krijgen we nog The Buns . The Buns zijn 2 niet onaardige dames uit Chicago . Drum en gitaar ( de klassieke bezetting voor een 2-women-band) die ons bluesy rock met funky invloeden voorschotelen, met een vrouwelijke touch. Ze spreken in een moedig en behoorlijk behaard Frans het publiek toe. Een 8 op 10 voor die moeite. Beide vrouwen zijn met een gelijkwaardige stem gezegd, wat de samenzang ten goede komt. Met een voor mij onbekende cover van een onbekende Franse band, waarvan de naam mij direct ontsnapt, ook in het Frans. Goed voorbereid naar dit optreden toegeleefd dus. De muziek is echter te gewoontjes om echt boeiend genoemd te worden en ook het publiek reageert vrij ingehouden, ondanks de moeite om het publiek te betrekken bij de show. Goede stemmen wel en aangenaam in te zien. Wanneer het wat snediger en strakker wordt gespeeld gaat het niveau wel de hoogte in.
Bij de laatste twee nummers gaat het tempo nog een stuk de hoogte in en komt er ook wat punk om de hoek kijken. Zo gaan we toch met een goed gevoel de rust in en zal de groep toch nog even in mijn gedachten blijven hangen. Een heel leuke opwarmer.
Von Pariahs is dé coldwaveband van het moment in Frankrijk. Getuige daarvan de grote opkomst deze avond in La Péniche. Ze vermelden graag dat hun grootste invloed Gang of Four is, maar ook Joy Division en andere Engelse grootheden uit die periode werden lustig beluisterd door deze jonge gasten. En dat is zeker te horen in hun muziek. Postpunk dus met andere woorden.
Wat we te horen en te zien krijgen is niet meer en niet minder dan een furieuze wervelwind. Een orkaan die aan 15 beaufort je gehoor in de vernieling slaat. Een muur van geluid, noize en fuzz wordt opgetrokken en toont het gehele optreden geen enkele barst. Een speciale vermelding voor de zanger is zeker op zijn plaats. Op het eerste zicht ziet hij er niet echt uit als de gedroomde frontman. Maar na welgeteld 3 seconden zijn alle twijfels weggespeeld. Hij bezit een memorabele stem die de hele groep draagt. Met zijn tomeloze enthousiasme zet hij niet alleen het podium in vuur en vlam, maar ook het gehele publiek.
Dat swingt en shaket er op los, want de muziek is meer dan alleen maar een uitgekiende wall of sound. Er zit verassend veel melodie en ritme in, wat alleen de grote postpunkband voor elkaar krijgen.
Een absolute verrassing voor mij dat deze band op dit niveau kan spelen en een waardig vertegenwoordiger van de Franse muziek scène. Dit vraagt om meer, veel meer. Dus een warme oproep aan alle Vlaamse zalen: boeken die handel, nu, onmiddellijk, direct! Ik dank u bij voorbaat.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero)
De sound van het Texaanse True Widow is duidelijk toegankelijker geworden, maar zorgt nog steeds voor intrigerende , adembenemende trips van logge, slepende ritmes , aanstekelijke riffs en geluidslandschappen. Het geheel klinkt minder gruizig , waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld .
De nummers zijn emotievol , hebben een dromerige - of verlatingsinhoud , maar laten hier meer een priemende zonnestraal toe . Heerlijk genietbaar materiaal , mooi uitgesponnen waar nodig , ondersteund van de zang partijen van Dan Philips of Nikki Estill , die elkaar afwisselen of elkaar aanvullen .
Slowcorepop met een vleugje psychedelica, sludge en doom en dan kom je uit bij Pelican, Earth en Mogwai . 8 songs vol intense schoonheid.
Kodaline is een Iers jong kwartet en brengt een reeks sfeervolle , broeierige melodieuze popsongs . Toegegeven soms klinkt het ietwat te episch of te overdreven , maar nummers als “Love like this” en “High hopes” zitten knap in elkaar.
Kodaline dringt zich op en probeert in de toekomst een plaatsje te bemachtigen tussen U2 – Coldplay en verderop Snow Patrol , Elbow en Travis . Dit bandje heeft alvast een puik plaatje uit !
Nederlands 
Français 
