Nostalgische hoogdagen binnen de retrorootsrock …Na Neil Young & Crazy Horse en het komende concert van Patti Smith houden andere americanarockers twee keer halt in de AB, The Black Crowes van de van de broers Robinson ,die twee jaar terug tekenden voor een geslaagde return op Blues Peer . Hun diep in de Amerikaanse seventies gewortelde sound overtuigt met soul, blues, gospel invloed en leverde toen drie schitterende platen op , ‘Shake your money maker’ , ‘The southern harmony and musical companion’ en ‘Amorica’; die hen naar alle grote festivals bracht , zelfs tot afsluiter. In hun ruim 20 jarige carrière refereert de band graag naar die periode van de early 90s , en ook vanavond live werd gretig de klok teruggedraaid in dat materiaal.
‘Spelen en uitvoeren’, want de band houdt ervan de nummers uit te spinnen in lekkere vettige, slepende, groovy jams , en dan kwam je uit op de sterkte van o.m. een snedige “High head blues” en intens sfeervolle, broeierige “Wiser time” en “Thorn in my pride”. De gitaristen Rich Robinson en Jackie Green wisselden af in de solopartijen, de ‘70s toetsen en drumpartijen hitsten op en kleurden de sound. En Chris zette blootsvoets en losjes danspasjes in , de ogen gesloten, de handen half gestrekt en de vingers vooruit met een licht heupwieg. Een nauwe band in ‘campfire stijl’ sloot hij vriendelijk en glimlachend met z’n publiek . Ze waren dus een ‘brave world’ ingeslagen waar het heerlijk genieten was, die liefdevol met een handvol covers nog wat meer elan kreeg o.m. van Traffic “Medicated goo”, waarvan de psychedelica afdroop, of een scherpe “Hard to handle” (Otis Redding ) waaromheen “Hush” (Billy Joe Royal/Deep Purple) werd geweven .
We hadden te maken met fris, meeslepend en gedreven ‘on the road’ songs , die een boost kregen door de herkenbaarheid van directe emotievolle songs “Jealous again” ( opende de set) en “Hotel illness”, aangevuld met het ruwe “Thick’n thin” , de rock’n’soul van “Soul singing” en het dromerige deels semi-akoestische “She talks to angels”, dat schitterend aanzwol .
De ruimte voor de soli en het instrumentarium werd uitermate geapprecieerd, en het onthaal was sterk! Na anderhalf uur was er een korte adempauze en een van onder het stof gehaalde “Oh sweet nothing (Peace anyway)” van de VU , gedragen door de vocals van broer Rich, zette de bis in . Tot slot kon een gevoelig op gospel geleest “Boomer’s story” de set vervolledigen.
Een vijftiental songs in twee uur tijd leverde een uiterst genietbare retrorootsrockende nostalgische trip op van de broers Robinson , die over een hechte, goed op elkaar ingespeelde groep beschikt en houdt van uitgesponnen liveshows vol jams.
The Black Crowes leverden een potje top americanasoulbluesgospel!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/black-crowes-21-06-2013/
Organisatie: Live Nation
Er was een behoorlijk grote aanhang met ze meegereisd, die zich waarschijnlijk te pletter amuseerde, maar op mij liet opener Bunny Bartender uit Moorsele geen te overweldigende indruk na. Het begon nochtans niet onaardig met een pittige instrumental waarin wat surfinvloeden doorschemerden. Wat volgde was erg Brits klinkende rock, die tijdens de betere momenten wat aan Gallon Drunk deed denken, met een zanger die zijn teksten meer declameerde dan zong. Een beetje zoals Mark E. Smith maar dan zonder diens typische nijdigheid. Na een tijdje bleek die zang voor veel te weinig variatie te kunnen zorgen en bleef de band wat ter plaatse trappelen. Jammer want de gitaar van Wim Wallays mocht best gehoord worden.
The A-Bones is de groep rond het echtpaar Billy Miller en Miriam Linna, tevens bezielers van het label Norton Records dat zich vooral bezighoudt met rauwe fifties en sixties rock-'n-roll reissues. Billy zag Miriam voor het eerst toen ze drumde bij The Cramps in 1976 maar een eerste daadwerkelijke ontmoeting vond een jaar later plaats tijdens een platenbeurs waar Billy zijn toekomstige een exemplaar van ‘You must be a witch’ van The Lollipop Shoppe (met Fred Cole van Dead Moon) uit 1968 aansmeerde. Het klikte meteen en na het eerst met de rockabillyband The Zantees geprobeerd te hebben richtten ze uiteindelijk in 1983 The A-Bones op, genoemd naar een nummer van The Trashmen. Na zo'n tien jaar lijkt de groep te zijn uitgespeeld tot in 2009 een nieuwe plaat (‘Not Now!’) verschijnt. Sindsdien treden ze weer regelmatig op en een gunstige wind bracht ze op 18 juni voor een eenmalig Belgisch concert naar de 4AD.
Toen ze het podium betraden bleken ze geen saxofonist (geen onbelangrijk element op hun platen) bij te hebben maar drie jaar geleden, toen ik ze in Utrecht zag, was dat ook al zo en toen deed dat absoluut geen afbreuk aan hun muziek. Iets meer verontrustend was de afwezigheid van gitarist Bruce Bennett. Die kon de tour niet volledig meereizen en voor het resterende deel had Billy Miller wat rondgebeld op zoek naar een vervanger. Eerste keuze was Mick Collins (dat zou wat geweest zijn!) maar die had een optreden met The Gories. Tweede keuze was King Khan die ook verhinderd was maar die stuurde Miller wel door naar ene Dale MacDonald en dat bleek achteraf een perfecte keuze (dank u King!). Dale MacDonald, die tegenwoordig blijkbaar in Berlijn woont, zou je kunnen kennen van obscure bands uit Montreal als The Cockroaches, Chocolat of Hell Shovel maar zal toch vooral dankzij The Demon's Claws bij sommigen een belletje doen rinkelen.
The A-Bones zaten meteen op kruissnelheid met het schitterende "Bird doggin' ", mijn favoriete Gene Vincent-song. Toen al kon mijn avond niet meer stuk! Het was de start van en set vol enorm aanstekelijke rock-'n-rollsongs, meestal covers van obscure nummers uit de jaren '50 en '60 terwijl ook hun eigen songs klinken alsof ze in die periode het levenslicht zagen. Vol vuur en overgave gezongen door Billy Miller die in de loop der jaren een flink tonnetje heeft gekweekt maar daarom niet minder enthousiast over het podium struinde. Ruggengraat van de band was de onverstoorbare bassist Marcus ‘The Carcass’ Natele en de wild meppende Miriam Linna die tevens voor de hitsige en/of kirrende achtergrondgeluidjes zorgde. Een groot zangtalent kun je haar bezwaarlijk noemen maar de paar nummers die zij mocht zingen (of mekkeren) vielen niet eens uit de toon. Maar de verrassing van de avond was een briljante Dale MacDonald. De dag voordien The A-Bones voor het eerst ontmoet, de dag zelf wat gerepeteerd met ze in de bunkers van de 4AD en 's avonds dan het eerste optreden met The A-Bones! Maar die wat onmogelijk lijkende proef doorstond hij glansrijk. Bescheiden en verlegen, maar dat was hij ook bij The Demon's Claws, en slechts af en toe spaarzaam glimlachend naar Miriam Linna. Absoluut geen Bruce Bennett die veel smeriger uithaalt, het grote gebaar niet schuwt en zo eigenlijk eerder zijn tegenpool lijkt. En toch miste ik Bennett geen seconde want de vintage rock-'n-roll klinkende gitaar van Dale paste evenzeer in het plaatje van The A-Bones. Ik vermoed zelfs dat de spanning om met een nieuwe gitarist te spelen ook de rest van de groep extra impulsen gaf. Het zorgde alleszins voor dampende rock-'n-roll, niets spectaculairs maar songs als "World's greatest sinner" (Frank Zappa), "Betty Lou got a new tattoo" of het onvermijdelijke "Wooly bully" bleken onweerstaanbaar.
"Niets meer dan een party" zou je heel oneerbiedig kunnen roepen. Een party, zeker dat, maar dan één van het soort die je nergens nog vindt terwijl The A-Bones ervoor zorgen dat die oude vergeten rock-'n-rollsongs (of de rock-'n-roll tout court) een nieuw leven krijgen. Niet onbelangrijk in deze tijden waarin recyclage steeds meer een noodzaak wordt.
Het is nog wat vroeg om, zoals ik iemand hoorde opperen, van het optreden van het jaar te spreken maar dat ze dicht zullen eindigen staat nu al vast.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-a-bones-18-06-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Werchter Boutique 2013 – Muse in de spotlights – Groots
Werchter Boutique 2013
Vorig jaar stond Metallica in het uitstalraam, de Boutique van Werchter. Dit jaar kwam de spotlight op Muse, die samen met o.m. Coldplay de band zijn van de laatste vijftien jaar . Vorig jaar schitterden ze nog in het Sportpaleis , en ze slaagden er nu (moeiteloos) in 1 avond Werchter met 36000 mensen in te palmen .
Ook al mag de avond in het teken staan van Muse , twee Belgische talenten Sx en Balthazar kregen de kans het publiek in tropische omstandigheid op te warmen vóór de grootse show van Muse .
Door de verkeersellende en het fileleed is het Kortrijkse Sx aan onze neus voorbijgegaan . Eerder zagen we het trio al in het clubcircuit en sinds vorig jaar ervaren zij een muzikale ‘boost’ met singels als “Black video” , “Gold” en “Graffiti” . We konden maar afgaan op de reacties van de mensen rondom ons, die hen als ‘leuk en goed ‘ ervaarde en hen ‘beleefd’ onthaalde .
Idem dito voor die andere Kortrijkzanen die op vraag van de heren van Muse als support fungeerden . Balthazar mag dan al een klasseplaat uithebben ‘ Applause’ , op een immens groot podium voor een grote mensenzee die voor Muse komt , is er nog niet die ‘klik’ om iedereen te doen rechtveren . Geen nood , het publiek genoot van hun broeierige sound van vernuftig in elkaar gestoken materiaal .
We houden van hun heerlijke melodielijnen, de toevoeging van synths en viool, en ze zijn niet vies van een grillig randje op z’n dEUS . Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, met drie sterke groepsleden achter zich, die elk hun rol hebben en hun verantwoordelijkheid opnemen. De nummers boeiden door de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervol slepende ritmes. “The oldest of sisters”, “The man who owns his place”, “Sinking ship” en oudje “Blood like wine , vaste afsluiter tijdens hun sets, bezorgden ons weliswaar bij dit zwoele weer kippenvel! Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band.
Als iedereen komt voor Muse is een visitekaartje als support graag meegenomen . De respons zal alvast bij RW veel sterker zijn en ze kunnen nog een derde keer op het andere TW Classic een ‘klassiek(er)’ publiek overtuigen . Deze band beleeft alvast ‘the time of their life’!
En dan kwamen we uit op Muse tijdens deze Werchter Boutique en in 1 woord was hun sound&show Groots …
Vorig jaar in december waren wij al stevig onder de indruk in het Sportpaleis, maar dit hier was nog indrukwekkender, nog grootser, nog imposanter. Muse is altijd een band geweest die de grenzen van het bombast opzoekt en heel vaak ook overschrijdt, maar om de één of andere reden kunnen we dat van hen verdragen. Waarom ? Omdat het Muse is.
Ook nu weer was het er ver over, maar zoals steeds kwamen ze er mee weg. Hun geheim : ondanks alle bombast en verbluffende showelementen blijft de band splijtende rockmuziek produceren. Het overweldigende visuele spektakel staat, hoe imposant ook, steeds in dienst van een portie potige rockmuziek die dan al over the top mag zijn, het blijft steeds vonken geven (en dit ook meermaals letterlijk vanavond).
Voor de gelukkigen die er in Het Sportpaleis ook al bijwaren was dit trouwens geen herhaling. Ook al was de setlist vrij gelijklopend (wel een stuk langer), de opzet, show en vooral het indrukwekkende podium waren van een gans ander en nog groter kaliber. We konden de verbluffende visuele hoogstandjes haast niet meer bijhouden, originele videoprojecties (zelfs met Elio Di Rupo in een glansrolletje), een spectaculaire lichtshow, knallende steekvlammen en een gigantische gloeilamp met een trapezedanseres in. Hadden we met zijn allen elk vier ogen gehad vanavond, dan was dat geen overbodige luxe.
Maar we zullen het even over de muziek hebben. Met drie kanonkogels van songs, “Bliss”, “New Born” en “Plug in Baby” liet Muse hun beste plaat ‘Origin Of Symmetry’ (2001) schitteren. Ook de prachtige cover “Feeling Good” daaruit, een song die ook al onsterfelijk gemaakt werd door Nina Simone, was een parel.
Maar moeten we hier eigenlijk nog hoogtepunten opnoemen als eigenlijk het ganse concert één lang hoogtepunt was ? Allez vooruit, nog enkele dan : “Survival”, bombastischer dan dit kan een song niet zijn, maar wel uitermate fantastisch. “Knights Of Cydonia”, met die goddelijke Morricone intro, gewoon kippenvel. Of “Time is running out”, ronduit geweldig. En niet te vergeten, “Unintended” waarbij tijdelijk alle visuals volledig op non actief werden gezet en er een bloedmooie naakte song overbleef, daar bewees Muse dat ze het ook zonder die oogverblindende mega verpakking kunnen.
Zelfs de songs die wij op plaat maar wat slapjes vinden zoals “Madness” en “Follow Me” (in Vlaanderen vooral gekend omwille van de rusthuisversie) waren van een metershoog niveau.
Twee en een half uur hield Muse ons in extase met hun mega voorstelling, géén minuut te veel.
Muse is de grootse stadionact die er op dit moment te bewonderen valt op deze aardkloot. U2 en The Stones zullen een serieus tandje moeten bijsteken willen ze met nog iets groter voor de dag komen. Aan het werk, zouden wij zeggen.
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Het mag een heus wonder heten dat de heren van Black Sabbath nog zo een vitale plaat weten op de wereld te zetten. Toni Iommi is nog steeds herstellende van kanker en Ozzy zou hervallen zijn in zijn alcoholverslaving, en de man was al een wrak. Maar goed, van de teksten moest hij zich niets aantrekken, want die werden als vanouds geleverd door bassist Geezer Butler, en het muzikale brein achter de groep is nog steeds Tony Iommi die met zijn splijtende en logge riffs het legendarische geluid van Sabbath hier met verve in ere houdt. Enkel originele drummer Bill Ward bedankte voor dit reünie feestje. Hij werd vervangen door Rage Against The Machine’s Brad Wilk, een man die ook wel een aardig potje weet door te meppen.
Het grote geheim achter deze ferme plaat is nog maar eens Rick Rubin, de producer die steevast nieuw leven uit oude fossielen weet te halen. Hij is er immers in geslaagd om Sabbath te doen klinken als in hun beste dagen (lees de eerste zes platen anno 1970-75) en dat is iets wat we nooit hadden durven hopen.
‘13’ is verrassend heavy, nergens banaal, en geeft de meeste volgelingen in het genre het nakijken. De potige metal die Sabbath ons hier voorschotelt in monstersongs van om en bij de 8 minuten, klinkt bijzonder fris en stevig. De ouwe rockers creëren verrassend genoeg een robuuste sound die nergens hun gezegende leeftijd verraadt (zelfs die van Ozzy niet), alle songs (8 stuks, of 12 voor de houders van de deluxe edition zoals dat dan heet) zijn beresterk, er is hier van overbodige vulling geen sprake en dat is op zijn minst erg bewonderenswaardig. Ook het enige rustpuntje “Zeitgeist”, het broertje van “Planet Caravan” zeg maar, staat hier mooi te pronken tussen al dat bronstige geweld.
Heel sterke come back. Hoe ze dit live voor mekaar gaan krijgen is andere koek. Eén ding is zeker, er zullen ettelijke zuurstofpullen aan te pas komen.
Papier Tigre is een eigenzinninge band uit het Franse Nantes die sinds 2007 drie full albums uitbracht. Nu zijn er met deze ‘7”’ die twee nieuwe songs bevat: de single “Personal Belongings” en “The Difficult Age”. Het is tevens de eerste release bij het Amerikaanse Sick Room Records die eigenlijk de aanleiding vormt voor een korte tour door de States. De muziek van het Franse drietal kenmerkt zich door grilligheid en variëteit. Met twee gitaren, drums en vocalen maken ze een eigenzinnige mengeling van punk, postpunk, pop en stevige mathrock. De twee songs op dit plaatje zijn intelligent, complex maar desondanks catchy en zeer dansbaar. Wie bijvoorbeeld houdt van de artiesten op het Luikse Honest House-label komt bij Papier Tigre zeker aan zijn trekken!
De happy Canadezen kwamen in de belangstelling met de cover van Gotye’s “Somebody that I used to know”. Vijf muzikanten op 1 gitaar … Het werd een You-tube knaller . Ze hebben eigenlijk al een pak hits onder handen genomen, deze neo-folkies. Ze zijn al toe aan hun derde cd . Ze passen volledig binnen het kader van de optimistische folkpop op z’n Lumineers en Mumford & sons … Het zijn multi-instrumentalisten die je dag kleuren door een uitgebreid arsenaal aan banjo’s , ukelele’s, bongo’s en trompetten; sfeervolle , ingehouden , dromerige en uptempo songs wisselen elkaar af , gedragen door een meerstemmige zang.
Aangename introductie naar Europa toe met een uitermate fijn plaatje!
Palma Violets zijn jonge Britse wolven die een overtuigend spontaan, speels , leuk , fris , aanstekelijk debuut uithebben . Ze hangen ergens tussen The Fall , The Libertines , The Strokes, Arctic Monkeys en The Vaccines. Een heerlijk potje rauw, ongepolijst melodieus rock’n’rollmateriaal van elf songs met dromerige psychedelische keys , die een zekere hitpotentie hebben , en gedragen worden door het donkere stemgeluid van Sam Fryer.
Een pak goede songs noteren we als “Best of friends”, “Rattlesnake highway” en “Tom the drum”. Af en toe minderen ze vaart en zakt het tempo en het niveau wat in , maar desondanks boeien die jonge gasten voldoende en kunnen ze op onze sympathie rekenen door hun onbezonnen ontspannende , speelse aanpak!
De meeste songs zijn sfeervol opgebouwd , toegankelijk en radiovriendelijk , uitermate genietbaar en emotievol.
De songs zijn subtiel uitgewerkt en uitgekiend en hebben een dromerige ondertoon. Openers “Diamonds” , “Fragile” en “Always” vormen alvast de barometer. Een paar andere zitten knus in elkaar .
Een evenwichtig nieuw album , waarvan de kwaliteit er is, en zij hopen nu dierbaar op die verdiende definitieve doorbraak …
Het Schotse trio Biffy Clyro van de broers Johnston en Simon Neil hebben al een pak platen uit en werken hier gestadig aan hun carrière . Ze trakteren ons op een gevarieerde dubbelaar , ‘The land at the end of our toes’ - ‘The sand at the core of our bone’. Het oorspronkelijke album ligt als een ‘deluxe edition’ . Hun mainstreampop klinkt gevarieerd , is uitgebalanceerd en bevat een gedoseerde balans bombast en progrock; snedig , gedreven en slepend, spannend materiaal dus. Er is ruimte voor enkele ballads.
We noteren hier geen echte tegenvallers, maar een reeks boeiende broeierige rocksongs ,en dan kom je uit op de kwaliteit van de single “Black chandelier” , “Sounds like balloons” en “Different people” (gitaarrifs, sterke drum en krachtige heldere stem). Of een song met bagpipes , “Stingin’ belle”, die hun verleden verraadt .
Na al die jaren is Biffy Clyro nog steeds bij de leest en klinken ze als zichzelf!
Eerder dit jaar maakten we kennis met de Nederlandse band John Coffey, een indrukwekkend vijftal dat er op een zodanige manier in slaagt hun hardcoresound af te wisselen met diverse ander invloeden dat men het platgetreden genre meer dan ontstijgt. Enkele maanden later ontmoeten we met Meet The Storm (ook een Nederlandse formatie nota bene) opnieuw zo een band! De basis van de muziek van dit vijftal is overduidelijk moderne hardcore maar Meet The Storm mixt dat op een uiterst vernuftige manier met rock, rock-n-roll, hardcore, metal en zelfs wat country. Het resultaat is een energieke, catchy en zeer genietbare plaat die boeit van begin tot eind.
De tien songs wisselen stevige, compromisloze stukken af met melodieuze gedeeltes. De nummers staan als een huis en dat komt in de eerste plaats door de vocalen van frontman Matthias. De man varieert screams af met meezingbare, cleane zanglijnen. Daarnaast zijn er de machtige gitaarpartijen die ons regelmatig doen denken aan het legendarische album ‘Grey Britain’ van Gallows. Ook een topband als Rise And Fall was niet ver weg bij bijvoorbeeld de geschifte openingsriff van “Dead Eyes Don’t Speak”, een song die vervolgens gecombineerd wordt met een emotioneel, meezingbaar refrein waardoor dit absoluut onze favoriete track is. Neem van ons aan dat Meet The Storm wel eens the next big thing kan zijn in het genre van de stevige, alternatieve muziek!
Ons land heeft een patent op liedjesmakers die het met hun ingetogen en fragiele mix van pop, rock en folk dikwijls tot ver buiten de landsgrenzen schoppen, denk maar aan Milow of The Bonny King Of Nowhere.
Ook in Nederland loopt er zo een jongeman die de potentie heeft om het wel es ver te schoppen. Jan Minnaard is de naam van deze 20-jarige singer-songwriter. Reeds in 2008 kwam zijn talent naar boven toen hij met zijn allereerste optreden meteen werd uitgeroepen tot Zeeuwse belofte. Hij trok nadien naar Rotterdam en verzamelde een aantal muzikanten rond zich en stichtte de band Wolf in Loveland.
Het collectief bracht al twee collecties uit van thuis gecomponeerde liedjes en nu zijn ze met dit titelloos album toe aan hun officiële debuut.
Het plaatje telt vooral ‘oudere’ songs die in een nieuw jasje werden gestopt. Het zijn stuk voor stuk ontwapenende tracks waarbij de breekbare, herkenbare stem van frontman Minaard opvalt.
De elf nummers vallen verder op door de heldere, aangename harmoniën en het diverse instrumentarium (banjo, gitaar, synths, contrabas, drums...). Wij genoten vooral van de gevarieerde en gevoelige opener “Nothing At All”, en het tweeluik “Tattoos” en “Tattoos#2”. Ook zeer opvallend was “On The Road”, een nummer dat twijtelt tussen ingetogenheid en uitbundigheid. Ook “Truth Be Told” bleek zo een luisterliedje dat je zonder problemen diverse keren met plezier na mekaar beluistert.
Een zeer aangenaam debuut dus van een naam waar we ongetwijfeld meer van horen. Surf snel naar www.wolfinloveland.nl .
Het is nu wel heel duidelijk dat The Killers, ooit een vinnig bandje, al hun pijlen gericht hebben op de stadions en grote festivalpodia. Ze hebben met ‘Battle Born’ een plaat uit die stijf staat van de Las Vegas kitsch en waarop een opgezwollen sound het gebrek aan goede songs moet verdoezelen.
In Vorst pakten ze uit met een bombastisch geluid, een kitscherige show en een jukebox verpakking voor quasi al hun songs. Het moest en zou een feestje worden waarbij gretig (onophoudelijk zelfs) in de handjes werd geklapt worden en volop werd meegezongen. Niets voor ons, want wij gaan doorgaans naar een concert om een lekkere pot rockmuziek te horen, karaoke is nooit echt ons ding geweest. Het gros van het volk had er blijkbaar helemaal geen erg in en vond alles fantastisch, ook al was het geluid, zeker in het begin van de set, van een erbarmelijke kwaliteit.
Wat voor een brompotten zijn wij eigenlijk om een luid meejuichende menigte tegen te spreken. Het volk kreeg immers wat het wou, een goed geoliede hitmachine, een razend tempo en een bedrijvige frontman Brandon Flowers die Regi- gewijs de mensen in de juiste sfeer bracht. We hadden bij momenten het gevoel dat we hier op een Ketnet happening waren.
We moeten The Killers wel toegeven dat ze onmiddellijk in hun opzet slaagden, want het boeltje ontplofte al meteen met als startschot één van hun grootste prijsbeesten “When You were young”, een song die nochtans erg leed onder het gevreesde bunkergeluid van Vorst Nationaal, doch wij waren blijkbaar de enige die daar last van hadden. Een handvol melige songs uit die nieuwe plaat wakkerden ons sceptische gevoel alleen maar aan en toen The Killers een botsauto-versie van “Shadowplay” brachten, compleet met imposante lichtshow, hadden ze het bij ons helemaal verkorven. Als Ian Curtis zou gehoord en gezien hebben wat ze hier met zijn song aanvingen, hij hing zichzelf nog een keer op.
Van dan af hoefde het voor ons niet meer, the Killers speelden nog een resem hits en het publiek werd alsmaar uitbundiger, maar wij gingen de toog opzoeken, kwestie van onze frustratie door te spoelen want wij hadden echt wel hoge verwachtingen van dit concert (hoe onterecht hoopvol een mens soms kan zijn).
The Killers waren vanavond een circusact, geen rockgroep …
Neem gerust een kijkje naar de pics via Universal Music
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-killers-17-06-2013/
Organisatie: Live Nation
De Amerikaanse rockers van 3 Doors Down zijn momenteel bezig aan hun Europese tournee, vanavond hielden ze halt in onze hoofdstad om de Ancienne Belgique vakkundig vol te laten lopen.
Vooraleer Brad en de zijnen de avond op gang trapten kregen we het Zuid-Afrikaanse Prime Circle voorgeschoteld. Deze vijf jongens uit Johannesburg kregen in een mum van tijd de zaal naar hun hand gezet. Het enthousiasme en zelfzekerheid straalde af op een publiek die de band uitgelaten onthaalde. Hun muziek die in de zelfde lijn lag als wat bands als Nickelback te berde brengen werd dan ook zeer gesmaakt. Kortom de jongens deden wat ze moesten doen en kregen de AB meer dan opgewarmd.
Toen de lichten gedoofd werden en de spanning steeg galmde de intro van 3 Doors Down door de speakers. Als opener kozen ze “Time Of My Life”, een song waar ze duidelijk mee maakten dat ze gekomen waren om te rocken. Snedige gitaren zijn duidelijk hun handelsmerk en hun ‘wall of sound’ staat er nog steeds. De band kon moeiteloos overtuigen, gaf de indruk nog steeds heel goed op elkaar ingespeeld te zijn, wat ze wisten vol te houden tot de laatste noot.
Live weten ze zich nog steeds meer dan staande te houden en op de zangcapaciteiten van frontman Brad Arnold valt er dan ook weinig iets aan te merken.
De band bewees dat ze met “Here Without You” een ijzersterk nummer in huis te hebben waar het publiek moeiteloos de zanglijnen over kan nemen. Ze verrasten ons met “Symphony Of Destruction” een cover van Megadeth. In hun set maakten ze ook plaats voor het spelen van drie nieuwe nummers, één daarvan was “One Light”.
Bissen deed de band met “Kryptonite”, het nummer waar ze in 2000 een doorbraak mee forceerden. Met “When I'm Gone” hielden ze het na een goed uur voor bekeken. We hadden wel een iets langere show verwacht maar we moeten toegeven dat we een zeer strakke show gepresenteerd kregen die ons met een goed gevoel huiswaarts deed keren.
Set list: 1) Time Of My Life 2) Duck And Run 3) It's Not My Time 4) The Road I'm On 5) Away From The Sun 6) Let My Go 7) Goodbyes 8) Loser 9) There's A life 10) Landing In London 11) One Light 12) Here Without You 13) Believer
Bis: 1) Kryptonite 2) When I'm Gone
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/3-doors-down-15-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/prime-circle-15-06-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bij de laatste passage van Sonic Youth in de AB hadden we al een beetje het gevoel dat de sleur in de groep zat. Het combo had met ‘The Eternal’ nochtans een schitterend werkstukje gemaakt maar we konden ons niet van de indruk ontdoen dat ze op het podium half op automatische piloot stonden te spelen. Hoe erg we dat ook vonden, het was misschien wel het moment om de stekker er uit te trekken.
Na zijn breuk met Kim Gordon is Thurston Moore niet bij de pakken blijven zitten en heeft hij met Chelsea Light Moving een denderend nieuw plaatje gemaakt die de gruizige sound van zijn voormalige band niet trachtte te ontlopen. Waarom zou hij ? Het is zijn sound!
En kijk, met zijn nieuwe band lijkt het wel alsof Thurston Moore herboren is. Chelsea Light Moving speelde met de spontaniteit en onbezonnenheid van een beginnend groepje. Moore heeft de jonge punk in zichzelf teruggevonden, zijn songs klonken alsof ze ter plaatse werden uitgevonden, vuil, rammelend, snerend en noisy. Er werd gretig buiten de lijntjes gekleurd en naast de pot gesmost, net als Sonic Youth in hun prille beginperiode. Moore’s gitaar kraakte, scheurde en piepte langs alle kanten, de distortion en feedback maakten overuren. De hel voor muziekpuristen die alles netjes en opgekuist willen hebben, de hemel voor Sonic Youth fans van het eerste uur.
Dit was een vlammende live set waar grunge, punk en noise elkaar tegenkwamen en er hevige vonken uitspatten. Na een dik uur hielden ze het al voor bekeken, niet verwonderlijk als je weet dat ze nog maar één plaatje uit hebben, en bovendien sierde het Thurston Moore dat hij zich niet liet verleiden tot het spelen van Sonic Youth songs. Hoedje af.
Hier stond echt een nieuwe band op het podium, met de gedrevenheid en het enthousiasme van jonge punks.
Chelsea Light Moving zal nog eens de gitaren komen geselen op het Cactusfestival deze zomer op 12 juli 2013. Niet te missen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/chelsea-light-moving-13-06-2013/
Organisatie: Trix , Antwerpen
Nederlands 
Français 
