Het heeft een tijdje geduurd maar de punkrockveteranen van Snuff zijn terug met een nieuwe langspeler. In 2009 begonnen de legendarische Britten opnieuw met touren wat bij de fans uiteraard de hoop deed ontstaan dat de band met nieuw werk zou komen. Met ‘5-4-3-2-1... Perhaps?’ is dat er eindelijk en het is het lange wachten zeker meer dan waard geweest. Veel is er niet veranderd met vroeger: de muziek van Snuff wordt nog steeds gekenmerkt door de combinatie van tomeloze energie en melodie, de typische vocalen van zanger en drummer Duncan Redmonds, de catchy gitaren van Loz Wong en het regelmatige gebruik van trombone en een hamond-orgel.
Het zijn vooral de songs waarbij Snuff deze laatste twee instrumenten gebruikt zoals opener “In The Stocks”, “Rat Run”, “All Good Things” en “EFL” die naar voor springen en de klasse van de band onderstrepen.
Snuff is duidelijk op zijn best als het al zijn muzikanten inschakelt. De snellere hardcoresongs zoals “Mumbo Jumbo” en “I Blame The Parents” zijn iets minder gezien Redmonds dan vervalt in eentonig geschreeuw en het gitaarwerk het vooral van snelheid ipv goede melodieën moet hebben.
Desondanks is dit opnieuw een goede plaat met verschillende catchy en uiterst meezingbare nummers van een band die nog steeds flink kan rocken!
In Duitsland is Blackmail binnen rockkringen een zeer grote naam. De band bestaat twintig jaar, verkocht in die tijd heel wat platen en speelde ondermeer op het prestigieuze Rock Am Ring. In 2011 wisselde de band van zanger en maakte met de langspeler ‘Anima Now’ een nieuwe start. Een puike plaat maar echt scoren buiten de landsgrenzen was er niet bij.
‘II’ lijkt een nieuwe poging en is een zeer toegankelijk rockalbum geworden met diverse catchy en melodieuze nummers. Blackmail weet genres als indierock, alternatieve rock, grunge en psychedelische rock perfect tot één geheel te versmelten. ‘II’ is ook een stuk steviger dan voorgaand werk want Blackmail gebruikt regelmatig harde uithalen zoals ook Queens Of The Stone Age daar een patent heeft. Een andere naam die ons vaak te binnen schiet bij de muziek van deze Duitsers is Placebo. Dan komt ondermeer door de fraaie stem van Mathias Reetz.
Op ‘II’ staan er trouwens tien songs met als uitschieters het meeslepende, melancholische “Shine” en het snelle “Palms”. Meer info vind je op www.blackmail.de .
La Pegatina is een Catalaanse rumbaband. Deze werd opgericht in 2003 en bestaat uit een 7-koppige bezetting. Sterk beïnvloed door Manu Chao en Mano Negra en met invloeden vanuit de rumba, ska en cumbia maken ze bruisende feestmuziek.
‘Eureka!’ is hun vierde album en bestaat uit een heleboel ultrakorte dynamische nummers. Hier en daar voegen ze wat elektronica toe. Beste nummers zijn “Non E Facile”,” Ara Ve Lo Bo” en ‘Mamma Mia’. Nu en dan nemen ze ook wat gas terug met een paar gevoelige nummers. Maar eigenlijk is dit hun ding niet. Dus feesten maar. Een aanrader voor zonnige dagen.
Kregen we met de cd ‘Familiar sounds’ een reeks fijne , sfeervolle, energieke poprock te horen, dan legde zanger/componist Peter Vleugels zich op deze plaat ‘Chromoscope’ toe op een avant-gardistisch geluid . Heel andere koek dus , met muzikale schetsen, rauw, ruw, ongepolijst met tegendraadse ritmes en elektronica . Het is een creatieve trip , die inspanning vergt , maar evenzeer vraagt om los te laten om optimaal die composities te ervaren.
‘Chromoscope’ wordt aanzien als een muzikale ruimtereis , die eens eraan begonnen, niet kan worden afgebroken . En prélude op de trip naar Mars weliswaar, vertrekken , aangekomen, thuisgekomen , maar niet terugkeren … Hier heeft hij eens goed laten gaan, wat doet denken aan Mauro’s Planet Pawlowski …
http://www.myspace.com/buffoontherockband
Het instrumentale Locus Control komt aandraven met een boeiend werkstuk . Al snel op “Snowdon alt. 900 ft” krijgen we de synthese van hun sound : hier versmelten postmetal, progrock , postrock en allerhande - core , wat een prima resultaat oplevert . Broeierig, gedreven , meeslepend materiaal , dat leunt op ritmiek , maar durft avontuurlijk te klinken. Een intens snedig , krachtig , helder geluid waarin subtiliteit en details de muziek diepgang geven .
Een muzikale trip doorheen diverse emoties en sferen , wat en verve besloten wordt met songs “Sodium” en “Douzaine tranches de vie”.
http://www.locuscontrol.be
Rap op z’n West-Vlaams (avant hop/nederhop of hopperdehop) … Steven H(eyse) knalt er tegenaan met aanstekelijke , broeierige en mellow gevoelige toegankelijke hiphop . Hij slaagt erin alle indrukken van zich af te gooien. Zijn live performances zijn op z’n minst energiek , gedreven en explosief te noemen, met een ‘Lach en een Traan’ , of soms wel ‘Pijn & Lijden’.
Hij rapt en zingt snedig in een West-Vlaams dialect en swingt met een laagje humor , vergezeld van een voorgeprogrammeerde ritmebox.
De vijf songs zijn uitermate gevarieerd en boeiend. Op “Een meiske met een bril” klinkt hij sober, treffend met een akoestische gitaar om dan met een rits Front 242 beats een remix van “t Zit tegen” letterlijk op ons los te laten!
Het is eenvoudig bij Steven H . Zijn muziek klinkt fris, speels en opzwepend. Een groots entertainer en Artiest met een Feestneus!
Intussen is een gloednieuwe videoclip klaar voor het nummer Alsan Verward: http://www.youtube.com/watch?v=1a5oakQ2_OI
http://www.stevenh.be
Een heel bijzonder plaatje is ‘Killing tale’ van The Godspeed Society , een uitgebreid ensemble uit Portugal die komt aandraven met een verhaal van een jonge rouw die vermoord wordt door haar lover boy in het stadje ‘Blood City’. Een mysterie slui(m)ert (zich) omheen die moord , wat doet denken aan het verhaal van Twin Peaks. De story wordt weergegeven in een 24 pagina tellend boek , die bij het album zit . Ze brengen het verhaal in vijftien indringende , (licht) dreigende , spannende songs , die nog geïnjecteerd worden door de vrouwelijke vocals van Silvia Guerreiro. .
Muzikaal zit het gezelschap ergens darkwave, gothic rock, cabaret op z’n Amanda Palmer’s, jazz noir en rokerige bluesrock. Flutes en accordeon bieden dat extraatje donkere atmosfeer . Intrigerend werkstukje .
Info http://www.killingtale.wix.com/thegodspeedsociety
Les Nuits Botanique 2013 – Connan Mockasin – The Leisure Society – Wave Machines
Les Nuits Botanique 2013
Chapiteau
Brussel
Pas halverwege de set, meer bepaald vanaf het Beegees discofunk nummer “Keep The Lights On” kwam er in de tent aardig wat deining opzetten voor Wave Machines, een kwartet uit Liverpool dat niet aan haar proefstuk toe was op Les Nuits Botanique. Niet echt verwonderlijk, want de eerste helft bleek integraal gereserveerd te zijn voor de voorstelling van ‘Pollen’, het nieuwe album dat opvallend minder hitsig en geil klonk dan het debuut van intussen alweer drie jaar gelden. Live had Wave Machines de witte funk gelukkig nog steeds meer dan aardig in de vingers zitten. Wie, zelfs zonder één pint op, stil kon staan op “The Greatest Escape We Have Ever Made” had waarschijnlijk ergens een verlamming van zijn of haar zenuwstelsel opgelopen. Net iets te voorspellend werd afgesloten met “Punk Spirit”, in eigen land uitgegroeid tot bescheiden ‘national anthem’, maar die avond vooral illustrerend voor een muzikale stijlbreuk die we nog niet volledig verwerkt hebben.
Zanger Nick Hemming was duidelijk in zijn nopjes om voor de verandering pal tussen de symmetrische buxus haagjes in de tuin van de Botanique te mogen spelen. Vermoedelijk was zijn Brits geboortedorp op het platteland, waar niemand trouwens ooit al van gehoord, daar niet vreemd aan. En gelijk had hij, want de bucolische folk pop van zijn band The Leisure Society kwam er meer dan aardig tot zijn recht. Vrolijkheid en somberheid zaten perfect gedoseerd in de tijdloze songs die solliciteerden naar een podiumplaats in de Britse hedendaagse folk. Het nieuwe album ‘Alone Aboard The Ark’ is net uit en heeft de potentie om uit te groeien tot één van de betere albums van 2013.
Eigenlijk zijn we nog steeds niet helemaal ontwaakt uit de roes waarin afsluiter Connan Mockasin (pics homepag) de Chapiteau onderdompelde. Noch is het ons al volledig duidelijk wie of wat er precies tussen de onderbelichte nevelslierten te ontwaren viel. Want veel meer dan vage, in excentrieke klederdracht gehulde silhouetten die je ’s nachts liever niet alleen tussen de bosjes van de Kruidtuin tegen het lijf loopt kreeg je niet te zien.
Dit bizarre gezelschap uit Nieuw Zeeland, vermoedelijk uit een humusrijke streek waar de paddenstoelen nog niet voor massaconsumptie geteeld worden, slaagde er meesterlijk in om een uur lang een soort van bedwelmend parallel universum te creëren waarin alle muzikale conventies overboord gegooid werden. Galmende Cocteau Twins gitaren, dissonante pianoriedels en benepen, infantiele stemmetjes gaven aan de psychedelische parels “It’s Choade My Dear”, “Forever Dolphin Love” en “Faking Jazz Together” een donker, sinister randje alsof de duivel er mee gemoeid leek.
Geen wonder dat het publiek van Les Nuits Botanique, altijd open minded voor een muzikaal avontuurtje, er amper genoeg van kon krijgen. Een absolute ontdekking!
Neem gerust een kijkje naar de pics (alle zalen!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/connan-mockasin-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-leisure-society-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wave-machines-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soley-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rebekka-karijord-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kishi-bashi-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cave-painting-07-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Chelsea Wolfe is een singer-songwritster, een groot talent, die muzikale stijlen overstijgt , en donkere, diepe, erg persoonlijke nummers componeert . Ze is niet Gothic, ze is niet Witch-House of zo iets, maar Als je haar stijl echt wilt beschrijven, dan is het een soort van drone-folk-blues-goth-elektronische crossover ... Hopelijk helpt dit je vooruit!
Ik had haar al gezien in de Magasin 4 in Brussel in april 2012 en was onder de indruk van haar show. Maar deze keer was haar show nog veelbelovender, want Chelsea gaat een dubbele set spelen met een akoestisch deel, gebaseerd op haar alom geprezen akoestisch album ‘Unknown Rooms’ en een elektrisch deel, met oudere nummers, aangevuld met twee niet eerder uitgebrachte nummers van haar te verwachten nieuw album in september .
Support was Heirs, vier jongens uit Australië die een soort instrumentale, drone post-metal / post-rock muziek spelen. Ze hebben al twee albums en een EP uit op Denovali Records en later dit jaar verschijnt er een derde album. Hun concert was krachtig, donker en hypnotiserend. Het is niet echt mijn favoriete soort muziek door de repetitieve ritmes en door de afwezige zang. Ze speelden "Hunter", het titelnummer van hun laatste EP en ook twee nieuwe, nog niet eerder uitgebrachte nummers: "Evol" en "Two". Hoe dan ook, een leuke ontdekking, en bovendien ze zijn echt aardige jongens als je ze leert kennen! Bekijk een fragment uit hun show: https://www.youtube.com/watch?v=EXpWXiVA5Zg
Setlist: Strobe, Evol, Hunter, Fowl, Two. More info at www.heirs.com.au
Vóór Chelsea Wolfe het podium opkwam, was er een tape met donkere en lyrische muziek van de Poolse componist Henryk Górecki. Dan verscheen Chelsea Wolfe, gekleed in een lange zwarte, witchy dress. Ze nam haar akoestische gitaar en speelde de eerste akkoorden van "Appalachia", uit ‘Unknown Rooms’. Een complete stilte in het publiek noteerden we. Een quasi religieuze sfeer. De mooie Andrea Calderon op viool en backing vocaliste , vergezelde Chelsea en Ben Chisholm, de partner van Chelsea, hanteerde synth bass, aangevuld met geluidseffecten. Een mooi moment. Op "Spinning Centers" en "I Die For You" was de samenzang tussen Chelsea en Andrea echt geweldig en was er de sfeer van een donkere ceremonie, met zeer weinig verlichting en witte kaarsen op het podium. "Flatlands " volgde, waarschijnlijk haar meest klassieke folk song. De laatste song van de akoestische set was "Boyfriend", gecomponeerd door een oude vriend van haar, Karlos Rene Ayala, een song met een langzame ceremoniële zang, laag gitaargetokkel (Chelsea's gitaren zijn altijd een toon lager, in D) ondersteund van mooie synth arpeggio's aan het eind. We werden in een droomwereld gedompeld . Een perfecte akoestische set! Bekijk "Flatlands": https://www.youtube.com/watch?v=eUAVoE77VaI
Als overgang naar de elektrische set, speelde Andrea Calderon een zeer mooie instrumental op haar viool. De octaver effects gaf de indruk dat er twee violen speelden. Andrea, die in een prog band (Corima) speelt, is een grote fan van Magma, maar ook van de Belgische band Univers Zero en backstage vertelde ze me dat de instrumental door het nummer "Straight Edge" van deze prog band werd geïnspireerd. Een mooi moment.
Dan kwam Chelsea terug voor de elektrische set, samen met Ben, de drummer, Dylan Fujioka en de lead gitarist, Kevin Dockter. Ze begonnen de set met een gloednieuw lied, "Kings", die op het nieuwe album zal verschijnen. Het is meer elektronisch, bijna trip-hop(ish). Denk aan hypno-gotiek, en een zeer donker Portishead, met mineur akkoorden die je heel ver meenemen. Je kon zien dat Chelsea graag dit nieuwe nummer speelt , want haar ogen , haar hoofd en haar lichaam gingen mee in trance. Ben verlaat zijn keyboards en grijpt zijn Rickenbacker bas voor een lawaaierige, bijna prog-metal instrumentaal einde. Een meesterwerk! Ik wil zeker dit lied voor mijn volgende DJ set hebben ...
Hierna speelde de band een paar 'klassiekers' zoals het angstaanjagende “Demons”, de bluesy "Moses" en de betoverende "Tracks (Tall Bodies)". "Movie Screen" was weer een echte 'tour de force' op zang. Door voetpedalen versierde Chelsea een verbazingwekkend vocaal effect op dit nummer. De synth bass en de trage, gesofisticeerde drum-play versterkten het trip-hop(ish) aspect ...
Daarna speelden ze een ander, nog unreleased nummer, "Feral Love", dat begon met mooie synthklanken en geweldige log slepende drums van Dylan Fujioka. Het laatste nummer was een zeer krachtige versie van "Pale On Pale". Na de orgel intro, speelde Chelsea een bluesy riff die nu een soort klassieker is geworden, en zong deze prachtige , klaaglijke melodie met hoge Arabische tonen die deden denken aan Lisa Gerrard. Het einde van de song was een luidruchtige,'wall of sound' die meer dan twee minuten duurde, totdat Ben de hand hief een einde te maken aan de show.
Als ‘encore’ speelden ze "Echo", een cover van de band Rudimentary Peni. De gitaar intro klonk weer als Dead Can Dance, check de intro van "Cantara" maar, en hier ook gaf de betoverende stem van Chelsea ons rillingen.
Persoonlijk was dit één van de beste concerten die ik ooit heb gezien en het zal zeker behoren tot de 5 beste concerten van 2013. Chelsea Wolfe en haar band hebben hun vak nog verder naar perfectie geduwd, in diepte, kracht, inspiratie en soul .
Hun muziek is een kaleidoscoop van blues, folk, metal, drone, trip-hop, donkere folk, klassiek en rock, dat evenwichtig , coherent en authentiek klinkt. Ik wacht vol ongeduld hun nieuwe album af , dat belooft dus ! Een nieuw meesterwerk is in de maak!
Setlist: Acoustic set: Appalachia, Spinning Centers, I Died With You, Our Work Was Good, Flatlands, Boyfriend
Instrumental bridge
Electric set: Kings, Demons, Tracks (Tall Bodies), Moses, Movie Screen, Feral Love, Pale on Pale
Encore: Echo
Info www.chelseawolfe.net/
Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Pics homepag: Xavier Marquis
Organisatie: Trix, Antwerpen
Les Nuits Botanique 2013 – alle zalen: Daan - !!! – Peter Kernel
Les Nuits Botanique 2013
Op onze ontdekkingstocht op Les Nuits Bota werden we verrast door het Zwitsers/Canadese Peter Kernel (Rotonde), nee geen eenmansartiest , maar een grungy trio rond het duo (tja zo is dat soms) Aris Bassetti (gitaar/zang) en de bevallige wulpse blondine Barbara Lehnhoff (bas//zang) . Ze gingen gretig, gedreven te werk en sloegen wild om zich als in de oude dagen van de grunge scene . In hun rammelende, rommelende sound en in de chaotische wendingen , genoten we net als henzelf van de heerlijk ontspannende set; het spelplezier, de speelsheid en de spontaniteit … Mooi. Een pak korte rockende songs , muzikale schetsen en schreeuwende verbeten zangpartijen , waarbij referenties naar Sleater-Kinney, Throwing Muses , Veruca Salt , Shone Knife en het oude Breeders en Sonic Youth op hun plaats zijn . De wijd-open beenstand , de headshakes , de opzwepende drums en de gitaareffects waren een toffe meerwaarde . Het contact met het publiek nam ook een belangrijke rol in, even met hen dollen, en de kans geven mee op te gaan in hun opwindende sound, behoort tot de pure essentie van de ‘90s grunge. Het trio beklemtoonde het in brio! Sterke set en een fijne ontdekking .
Erg populair en gerespecteerd is hij in ons landje wel , die Daan Stuyven . En eerlijk gezegd, hier kwam ‘Le Franc Belge’ mooi samen in de Orangerie: de Vlaming , le Wallon en de Brusselaar . Tja , zelfs Arno was er en genoot van de belangstelling die zijn poulain heeft.
De muzikale duizendpoot en veertig plusser heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
En hij heeft een goed op elkaar ingespeelde band achter zich . Na het tussendoortje ‘Simple’ wordt hij geruggensteund door Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist/bassist Jean-François Assy, en zijn ze verder met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist .
Met hen is de nieuwe plaat ‘Le Franc Belge’ uit . Ook door de jaren neemt Isolde een meer prominente rol in bij het werk van Daan; ze is een multi-instrumentaliste, die naast de drums zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunt van Daan-Isolde samen: “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop zijn al een paar jaar op het achterplan geduwd. We krijgen een Daan te horen als op ‘Manhay’, een gig met de pas verschenen nieuwe cd in zijn meest eerlijke, pure vorm . Hier spreekt de zanger/songschrijver/arrangeur met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang, in de lijn van Cash- Gainsbourg – Brel en jawel (opnieuw) Arno . Alle songs van ‘Le Franc Belge’ werden voorgesteld . Op die manier geen ‘Best of ‘ of routineuze Daan . We hielden van de afwisseling van de Franse en de Engelse songs , die perfect gespeeld werden als op plaat , en het houden tussen pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg , of een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk ademen .
‘Nachtraaf’ nummers als “Parfait mensonges”, “Ma vendeuse“ en “Mes etats unis” staan mooi naast de orkestratie van “Irrelevant” en de poppy single “Everglades” . Ze werden al brabbelend aan elkaar geanimeerd door mans dagdagelijkse indrukken en droge humor.
In het begin had je al die boeiende variatie van sfeervol, georkestreerd en aanstekelijk materiaal . We hadden die aanpak de ganse set door en tussenin kwam maar 1 oudje “Icon”. “Conducteurs fantômes” overtuigde door de prachtige opbouw , eerst sober ingezet door piano en blazers en ging dan crescendo. Of je had het Franse chanson “Melodies paroles” en “La crise”. En tot slot een rockende Daan op het eind met “Vrai decadence” en “The kid” . Hij onderstreepte op ‘Le Franc Belge’ zijn voorliefde voor ons landje in zijn geheel , die hij koesterde door de mix aan culturen !
In de bis hadden we een innemende ingetogen “Belle” en de set werd ‘en verve’ afgesloten met synthpop klassiekers “Swedish designer drugs” , zoals eerder gemeld, een Daan-Isolde hoogtepunt, en “Housewife”, die iedereen tot dansen bewoog en waarop de bandleden eens loos konden loos, ideaal na de aandacht die het overige songmateriaal had opgeëist.
Sterke band – Goed uitgebouwd materiaal – Voldoende afwisseling , kijk, Daan mag terecht een enorm gerespecteerd populair artiest zijn!
!!! (Chk Chk Chk) zorgde voor de partysfeer in de Chapiteau . Hun broeierige, dynamische, opzwepende en intrigerende punkfunk is door de jaren niet echt veranderd en krijgt elan en kleur door de toegevoegde percussie en blazers . Ook spil Nic Offer, met z’n afgeleefde shirt en schort , die hij steevast op elk optreden tijdens de tour draagt, triggert de groovy sound. Door z’n gekke act, sensuele dance moves, brabbelzang en kreten, zet hij probleemloos een weekendgevoel over naar de eerste rijen. De danspassen volgen, het prikkelt en swingt! Natuurlijk kunnen we niet omheen het pas verschenen nieuwe werk van ‘Thr!!!ler’ . Het lang uitgesponnen “Get that rhythm right” is al meteen een bom . Soms noteerden we interessante, tintelende funky rockende jams en vettere housebeats in de nummers . Het klonk allemaal fris, catchy en aangenaam. Iets wat een !!! feestje waardig is .
Tja, door de jaren zijn ze bijna de enige overlevenden van het genre . Op het eind is er nog wat gestoei met shirts en donderen ze de nacht in met het aanstekelijke oudje “Me & Guilini down the school yard” , waar het ooit mee begon .
Sterk optreden . Nu maar hopen dat !!! terug een pak fans voor zich wint , na een paar slappe platen . Anno 2013 noteren we een sterke return .
Neem gerust een kijkje naar de pics van o.m. Peter Kernel en Dan Deacon
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dan-deacon-06-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-kernel-06-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 - Chilly Gonzales - Muzikale clown in zijn sas
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Nadat Chilly Gonzales solo in het Museum van de Botanique voor één van de hoogtepunten van de vorige editie zorgde, liep het Koninklijk Circus aardig vol voor hetgeen ongetwijfeld ook hoog in ‘the best of Les Nuits 2013’ zal eindigen. Wetende dat de man half december 2012 ook nog eens een volle Ancienne Belgique in vervoering bracht, kunnen we gerust stellen dat deze Canadees ondertussen ‘big in Belgium’ geworden is.
In het begin warmde de sympathieke gastheer zich rustig op aan zijn klavier met behulp van vier songs uit zijn meest recente CD (‘Solo Piano II’). Tijdens die eerste twintig minuten slaagt hij er, met uitzondering van de toelichting bij “White Keys”, grotendeels in om zijn praatgrage mond te houden. Vooral tijdens het vierde nummer wordt het publiek muisstil. Vanaf de eerste noten van de naar Beethoven neigende intro wordt het duidelijk dat de clown even wijkt voor de serieus geschoolde muzikant. Na een klassiek vervolg krijgen we een nogal jazzy tussenstuk te horen om uiteindelijk weer richting klassiek te evolueren en – kwestie van de cirkel terug rond te maken - te eindigen met dezelfde zwaarwichtige Beethoven-toets op het einde. Klassieke klasse! En de perfecte opmaat naar de muzikanten van het Royal Mons Orchestra die samen met drummer Joe extra kleur zullen geven aan hetgeen de muzikale duizendpoot de rest van de avond nog uit de mouw van zijn peignoir zal schudden.
Chilly Gonzales heeft de voorbije jaren al vaker opgetreden met klassieke orkesten en voelt zich dus ook duidelijk in zijn sas. Hij dolt volop met het publiek alsook met zijn muzikanten-voor-één-avond. Meer dan eens dringt hij erop aan om de muzikale oogkleppen te laten vallen. Wie beweert niet van klassiek te houden, heeft geen benul van de gevarieerde rijkdom van dat genre. En wie zijn gading niet vindt in de moderne muziek, zou beter bekennen dood te zijn…of toch minstens muzikaal dan. Tijdens zijn pleidooi voor rap-muziek illustreert hij dat de beste songs in dat genre gelardeerd werden met een piano-riedel. Classics van de Wu Tang Clan, Dr. Dre en Vanilla Ice zouden nooit zo goed geklonken hebben zonder het piano-motief dat erin schuilt. Waarna Gonzales met “Supervillain Music” probeert aan te tonen dat het mogelijk is om te rappen onder klassieke muzikale begeleiding in een 6/8-maat, wat verwachten we ook anders van zo’n naar eigen zeggen muzikaal genie (met een zelfrelativerende knipoog!).
Weggeblazen werden we door het stormachtige spel tijdens het bij momenten naar Wim Mertens neigende “Knight Moves”. Gonzales laat met woord en daad verstaan dat de piano feitelijk een percussie-instrument is. Ook onvergetelijk was de passage van Simon, een jongeman die onlangs de Brusselse versie van een Chilly Gonzales-wedstrijd voor kinderen won en als beloning zijn kunnen mocht etaleren op het podium van het Koninklijk Circus. Het vertederde publiek negeerde de paar steekjes die de veelbelovende piano-leerling liet vallen en barstte na afloop van het wondermooie “Dot” uit in een oorverdovend applaus. Waarna Gonzales nog wat verder speelde met de (door zijn trotse moeder per GSM gefilmde) jongeman alvorens over te stappen naar een bongo-intermezzo.
Omdat de advocaten van Daft Punk niet toelaten dat iemand ook maar één stukje uit hun nieuwe plaat laat horen, toonde Gonzales geluidloos welk stuk piano hij op die langverwachte plaat ingespeeld heeft alvorens een bongo-versie van het wel al te spelen (want reeds als single uitgebrachte) “Get Lucky” te brengen.
Het sterke “The Grudge” begint solo op piano waarna het Royal Mons Orchestra en de drummer inpikken om er een melodieus meer dan geslaagde versie van te maken. Nadien worden melancholische momenten afgewisseld met opzwepende nummers om uiteindelijk een schitterende en erg afwisselende versie te krijgen van het onverslijtbare “Take me to Broadway”. I
edereen laat uiteindelijk aan Chilly Gonzales en zijn muzikanten de handjes zien uit dankbaarheid voor het schitterende schouwspel. Het concert wordt afgesloten met een mash up van “Another one bites the dust” (Queen), “Billie Jean” (Michael Jackson) en “The theme from Knight Rider”.
Twee uur muzikale pret die in de bisronde nog een heerlijke uitloper krijgt tijdens het door Gonzales en de cellist van het Mons Orchestra gebrachte “Cello Moment”.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Laten we meteen maar met de deur in huis vallen. Dat de band hun T-shirts en cd’s aan belachelijk hoge prijzen verkoopt, terwijl ze zich profileren als antikapitalistisch, kunnen we nog door de vingers zien. Het gegeven dat we in de AB geen concert maar een dansvoorstelling voorgeschoteld kregen, zal echter wat langer op onze maag blijven liggen.
Nochtans waren we enorm benieuwd hoe de nieuwe nummers van hun plaat ‘Shaking The Habitual’ live zouden klinken. Met zijn 96 minuten is het een heuse zit, maar wel eentje die de moeite waard is om helemaal uit te zitten. De duistere elektronica, geheimzinnige ambient, energieke tribaldrums en nerveuze zang van Dreijer zorgen voor een intense trip die je langzaam opslorpt en meeneemt in de fantasierijke , creepy wereld van The Knife. Helaas was er van livemuziek niet veel sprake in de AB, waardoor we van een bekaaide reis terugkwamen.
Iets na 8 uur mochten Deep Aerobics aan hun set beginnen. Zoals de naam al deed vermoeden spoorde het excentrieke trio al krijsend en huppelend het publiek aan om mee te bewegen. Het leek een beetje op een akelige sekte, die elk moment om een offer kon vragen. Gelukkig gebeurde dat niet en omdat het drietal zijn performance midden in de zaal gaf, kon The Knife meteen daarna aan zijn show beginnen. Op de griezelige ambienttonen van “A Cherry on Top” kwam de band het podium op. Niet alleen broer en zus Dreijer waren naar Brussel afgereisd, ze hadden blijkbaar ook nog een zevental andere muzikanten meegebracht. “Raging Lung” werd vervolgens ontzettend goed gebracht - elk bandlid stond wel met één of ander vreemd instrument te schudden – en kende een knetterende wervelende finale. We hadden onze twijfels of het merendeel wel live gebracht werd, maar gaven de band nog het voordeel van de twijfel.
Wat we vervolgens te zien kregen , tart echter al onze verbeelding. Tijdens het stuiterende “Without You My Life Would Be Boring” verlieten de Dreijer’s en andere muzikanten hun plek. Met niemand achter een microfoon of instrument speelde de muziek gewoon door, terwijl The Knife ons trakteerde op een choreografische voorstelling. Met tonnen vol energie huppelden de bandleden over het podium. We kwamen ogen te kort om te volgen wat er allemaal gebeurde en beslisten al snel dat we dit wel een geslaagd experiment vonden.
Helaas volgde de groep tijdens “One Hit” hetzelfde concept, wat ons toch een beetje angstig stemde voor de rest van het optreden. En inderdaad, de band vertikte het om het komende uur nog iets live te spelen.
Het publiek moest het stellen met de lijfelijke aanwezigheid en gekke danspasjes van de band, en vergat best dat het daarvoor 27 euro neergeteld had. Visueel zag het er allemaal echter wel indrukwekkend uit en ondanks de lichte ontgoocheling die ons langzaam maar zeker overmeesterde, bleven we wel geïntrigeerd toekijken naar dit schouwspel. Op de helft van het optreden verwijderde de groep zich echter even voor een –jawel u hoor het goed – kledingwissel, en vanaf dan ging het tempo drastisch naar omlaag.
The Knife gooide nu alle remmen los en bij momenten leek het wel alsof ze het publiek met hun act recht in het gezicht uitlachten. Olaf Dreijer playbackte op de vocalen van zijn zus tijdens 3Ready To Lose3 en toen het tijd was voor 3Full Of Fire3 de beste song op 4Shaking The Habitual4 met zijn agressieve tribaldrums en manische zang, groepeerde de band zich op de linkerkant van het podium, alwaar ze gedurende een vijftal minuten stokstijf bleven staan. Het publiek bleef er echter stoïcijns onder en tot onze verbazing bleef men de band luidkeels aanmoedigen, terwijl bij ons de aandrang om met rotte tomaten te gooien alleen maar groeide. De band tastte af hoe ver het kon gaan in hun performance vooraleer het publiek begon met protesteren, maar hun pogingen werden merkwaardig genoeg alleen onthaald op gejuich.
Met hun laatste song “Silent Shout” bewees The Knife echter dat het ook anders kan. De fantastische lasershow en deze keer wel live zang zette de zaal in vuur en vlam. Het feestje was eindelijk losgebarsten maar was alweer afgelopen vooraleer we het goed en wel beseften. Daardoor kwam het eerder over alsof de band het mes nog wat dieper in de wonde draaide. “Kijk jongens, dit had het kunnen zijn, maar wij hebben ervoor gekozen om onze cd op te zetten en ons te amuseren met leuke danspasjes”.
Achteraf gingen we uit nieuwsgierigheid nog eens gaan polsen bij de vrouwelijke geluidstechnicus die voor de gelegenheid ook in een gek pakje was gestopt. Op onze vraag of er daadwerkelijk wel iets live werd gespeeld vanavond kregen we het volgende antwoord toegeworpen: “They were just pretending to playback”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-knife-05-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2013: The Lumerians - Girls Against Boys - 20 years and counting
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Chapiteau)
Brussel
Les Nuits Botanique hebben als alternatief indoor festival in hartje Brussel een stevige reputatie opgebouwd dankzij een eclectisch genre aanbod van aanstormend talent en gevestigde waarden. Girls Against Boys (zie pics homepag) moeten we tot die laatste categorie rekenen, sterker nog, we gingen er tot voor kort gewoon van uit dat dit New Yorkse noise gezelschap voorgoed van de aardbodem was verdwenen. Na een trits goed ontvangen indieplaten in de 90ies en early 00ies had frontman Scott McCloud in 2003 de groep immers officieus ontbonden om zich o.a. te concentreren op het meer intimistische Paramount Styles samen met drummer Alexis Fleisig.
Maar kijk, schijnbaar out of nowhere troffen we afgelopen zondag Girls Against Boys in de speciaal voor Les Nuits opgetrokken Chapiteau tent. De vier Amerikanen, intussen allemaal kwieke veertigers, zitten midden in een Europese tour die wordt opgehangen aan de 20ste verjaardag van hun post-hardcore classic ‘Venus Luxure No.1 Baby’. De beukende opener van die plaat, “In Like Flynn”, stak helemaal voorin de set en zette de bijzonder soepel draaiende band meteen op ramkoers. Een erg goedgemutste McCloud en zijn drie makkers hadden duidelijk genoten van het luie lentezonnetje boven Brussel, maar eens in de tent ontpopten ze zich als meesters van groovy noise en beklemmende hardcore.
De basisingrediënten van de befaamde ‘GvsB sound’ blijken hun houdbaarheidsdatum nog niet te hebben overschreden. Meest bepalend blijft de schorre stem van McCloud, een soort genetische mix van Mark E. Smith (The Fall) en Richard Butler (The Psychedelic Furs). Met Eli Janney en Johnny Temple heeft de groep bovendien twee bassisten in huis, die samen voor een dwingende drive zorgen die zijn weg zoekt en vindt tot diep in de onderbuik. Janney laat zijn vier snaren al eens aan de kant voor keyboards, wat nummers zoals het poppy “Park Avenue” van een donker wave randje voorzag.
In een dik uur serveerden Girls Against Boys een snedige bloemlezing uit pakweg de eerste vier platen. Deze keuze resulteerde in één lange en bijzonder strakke aaneenschakeling van enkel maar hoogtepunten. De meeste van hun bekendste nummers annex bescheiden radiohitjes zijn terug te vinden op de bijna doorbraak plaat ‘House of GVSB’ (‘96), die in de Chapiteau werd bedacht met lekkere brokken funky noise als “Super-Fire”, “Disco Six Six Six” en “TheKindaMzkYouLike”. Op het bezwerende “Satin Down” na vielen de rustpunten trouwens op één vinger te tellen. Het contrast met de opruiende post-hardcore van “Explicit Now” en “Bulletproof Cupid” kon daarna niet groter zijn. Wie zich op dat moment in de eerste publieksrijen bevond moest duidelijk tegen een stootje kunnen.
In twee korte bisrondes rakelden de Amerikanen nog een aantal publiekslievelingen op. Dankzij de ongemeen strakke basgroove blijft “Kill The Sexplayer” één van de absolute kroonjuwelen uit de GvsB catalogus, maar even goed imponeerde de groep met een claustrofobische remake van Joy Division’s “She’s Lost Control”. Met “Psychic Know-How” schudden de Amerikanen nog een laatste uppercut uit hun mouw. McCloud hing de gitaar aan de haak en liet zich als een onbezonnen jonkie door het publiek op handen dragen in een rondje crowdsurfing.
De frontman waande zich tijdens die ene minuut ongetwijfeld een stuk of 20 jaar jonger, een gevoel dat wij eigenlijk al gans de avond hadden. Tegelijkertijd lonken Girls Against Boys ook al naar een volgend hoofdstuk. De kakelverse single “It’s A Diamond Life” is al een feit, een nieuwe EP binnenkort misschien ook. Het is een huizenhoog cliché, maar de toekomst ligt wel degelijk bij de meisjes en jongens.
Even ervoor werd het publiek opgewarmd door The Lumerians, een vijftal uit de San Francisco Bay Area dat in Brussel de recente release van hun tweede full album ‘The High Frontier’ kwam opluisteren. De muzikale geschiedenis van hun thuisbasis indachtig zit hun spacerock volgepropt met psychedelische invloeden, hier en daar geïnjecteerd met een verslavende krautrock groove. Niet meteen hapklaar radiovoer dus, wel een stevige aanrader voor liefhebbers van pakweg Hawkwind, Can en early Suicide.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/girls-against-boys-05-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lumerians-05-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/driving-dead-girl-05-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Het blijft een vreemd kereltje, die Tav Falco. Een ijdeltuit ook : strak in het pak, halverwege de set toch maar eens de kam door de stijf gespoten haardos halen en met een perkamenten huid die me aan die andere kwast, Berlusconi, deed denken. Maar Tav Falco is ook de man die met zijn Panther Burns begin jaren '80 oude vergeten songs recycleerde tot een mix van rockabilly en blues en zo samen met The Cramps toch voor wat rock-'n-roll zorgde in dat akelige decennium. Met o.a. Jim Dickinson en Alex Chilton in zijn groep maakte hij in die tijd enkele schitterende platen om in 2000 nog eens verschroeiend uit te halen met ‘Panther Phobia’ waarop ene Jack Oblivian op bas en orgel speelde. Sindsdien lukt het op plaat niet zo best meer en ook zijn laatste ‘Conjurations: séance for deranged lovers’ van vorig jaar klinkt wat halfslachtig. Ik had dus op zijn minst wat reserves toen ik me naar het Franse Wattrelos begaf.
Het begon al goed: aangekondigd om 18u en de deuren pas openen om 19u20! Maar geen mens die daarom morde. Openers van dienst waren het Frans-Belgische Blindhorses dat opgericht werd in Halluin maar tegenwoordig Lille als uitvalsbasis heeft. Lome woestijnrock die me deed denken aan Calexico en Giant Sand werd ons deel met een trompet die voor een serieuze meerwaarde zorgde. Halverwege wisselde de zanger zijn gitaar voor een banjo en switchte de band naar springerige folkrock. Niet meteen hun beste zet.
Drumster Giovanna Pizzorno bracht eerst nog een halve striptease vooraleer Tav Falco and The Unapproachable Panther Burns schitterend met een gemuteerde blues van start gingen. Daarna volgden al snel de gekende covers "Funnel of love" (Wanda Jackson) en "Tobacco road" (John D Loudermilk). Het ene moment klonken ze als een nijdige rock-'n-rollband om even later als een heerlijk decadent zwalpend balorkest uit de hoek te komen. Hoewel dat laatste niet altijd slaagde met als pijnlijk dieptepunt een verschrikkelijke cover van het Bond-nummer "Goldfinger", inclusief het misselijk makende bombast dat de toetsenman uit zijn nochtans klein instrument wist te halen. Maar op zo'n dooie momenten kon ik me nog altijd concentreren op het steeds te voorschijn priemende slipje van Giovanna Pizzorno.
Die uitstapjes naar meer exotische dansmuziek (wat hij al altijd heeft gedaan) bleken meestal de mindere momenten behalve dan die zinderende tango waarin er een danspartner voor Tav op het podium verscheen. En de man kan dansen! Alsof we daaraan hadden getwijfeld. Maar het liefst hoor ik toch de vuige rock-'n-rollnummers waarin hij soms behoorlijk tekeer ging op gitaar.
Hoogtepunten waren het lange "Gentlemen in black" van de laatste plaat en ‘Tina the go-go queen’ waarin het liefje van bassist Laurent Lamouziére mocht komen meekwelen. Maar het moment van de avond was evenwel het tweede en laatste bisnummer waarin Tav Falco en zijn overigens steeds superbe gitarist, Grégoire Cat, helemaal op het randje vooraan van het podium ellenlang verzengend uithaalden op gitaar en iedereen met een kamerbrede grijns achterlieten. Alleen dat ene nummer was al mijn verplaatsing waard.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Tav Falco (support act Jon Spencer Blues Explosion op 3 mei 2013 – Trix, Antwerpen)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tav-falco-03-05-2013/
Organisatie: Boîte à Musiques, Wattrelos
Nederlands 
Français 
