Met Roza Parks had het Depot alvast een topper van een voorprogramma vast voor Meuris. Spijtig voor het iets wat tamme publiek. Hun onversneden rock met een melodisch kantje toont een band die weet waar ze naar toe willen. De strakke ritmesectie weet de nummers goed te begeleiden, zeker in het nummer “Cold, Hungry and Dry”. De stem doet denken aan Talking Heads en de drum track aan The Black Box Revelation. Ondanks dat de zang niet altijd even juist zat (beter dit dan playback) kon de band toch enkele nieuwe fans sprokkelen. Met de nakende release van hun CD op 15 april kunnen we alleen maar hopen op meer concerten en misschien wat radio time.
Dan was Meuris aan de beurt, ondertussen is hij al in half België gekend als de zot met zijn tamboerijn. Hij kwam naar het nieuwe Depot naar aanleiding van zijn nieuwe cd ‘Mirage’. Een cd waar we niet onderuit kunnen, het is op en top Meuris. Hij schiet met scherp en raakt zijn doel, “Dichter bij de liefde” moet toch wel de topper zijn op de plaat en zal weldra de rangen sluiten bij andere klassiekers zoals “Panamerenko”, “Satelliet Suzy”, “Ik hou van u…”. Ondanks de pracht van dit nummer bleef de zaal behoorlijk kil en levenloos. Je voelde aan Meuris dat hij wat respons miste, met “Zondagskind” en “Een heel klein beetje oorlog” begon de zaal stilaan op te warmen. Teken voor Meuris om de naar een volgende versnelling te schakelen, karate stampend, tamboerijn spelend als gevolg. Met “Panamerenko” (alweer een Noordkaap klassieker) werd de rauwe stem van Meuris begeleid door de vette gitaren van Dave Hubrechts en Kris Delacourt.
Meuris bracht een set met veel afwisseling tussen de nieuwe plaat en oudere klassiekers, maar af en toe sloeg hij de bal mis. Nieuwe nummers zoals “Ziel Verloren” en “Zonder Moraal” misten hun effect, even spijtig als het prachtig ingezette “Satelliet Suzy” dat uiteindelijk verviel in een samenspel tussen synthesizers en gitaren. Geef ons dan maar het origineel, dit geldt ook voor “Druk in Leuven”.
De tour is nog maar net begonnen, Meuris is nog wat op zoek, de bindteksten zijn nog niet wat ze moeten zijn. Liever dit dan een geroutineerde machine. Met “Van God Los” herinnerde Meuris er ons nog eens aan dat hij zijn plaats op het podium weldegelijk verdiend heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rosa-parks-13-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/meuris-13-03-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Noteren we een koersverandering bij The Bloody Beetroots?!. Na vanavond zeker! Het aangekondigd hels lawaai heeft niet plaatsgevonden. Afgelopen woensdag, nadat ze de AB op z’n grondvesten deden daveren drie jaar terug, komen Simone Cogo aka ‘Bob Cornelius Rifo’ en zijn gemaskerde kornuiten van The Bloody Beetroots terug naar de ‘lieu du crime’. En zeggen dat de tweede passage van de Italianen in de Ancienne Belgique meer meehad van een sisser effect deze keer …
21h – The Bloody Beetroots – de ‘drie bloederige bieten’ komen het podium op voor een ‘echte’ live. Er hangt elektriciteit in de lucht .Het moet gezegd , dat de fans veel van de Italiaanse band verwachten, gezien ze in 2010 op de knieën zaten van hun verpletterende gig. Maar ipv explosies van BPM en elektropunk riffs , die The Bloody Beetroots drie jaar geleden aan het Belgische publiek serveerden, wordt de grote ‘Cornelius’ en C° gekenmerkt van een tekort aan overtuiging, zowel op het podium als op het niveau van hun materiaal .
In de eerste plaats, en logischerwijs, kwam dit door de nieuwe songs, stukken die eerder flets aandoen (de vreselijke single “Chronicles Of A Fallen Love” is er zo’n voorbeeld van), ver van hun muzikale gekte en flitsende, pompende beats. De drie muzikanten halen zelfs het niveau van een schitterende « Romborama » naar beneden. Of zoals die compleet verwoestende « Talkin’ In My Sleep »: in zijn originele versie is « Talkin’ In My Sleep » een hitsige, driftige compositie met een Lisa Kekaula (The Bellrays) in topvorm , die al haar vocale kracht gebruikt om onze oren te doen trillen . Maar vanavond is de kracht van de basses en de stem té gedempt !
Hun furieuze, knallende BPM vond ergens plaats temidden het parcours, wanneer het trio hun de klassieker « Warp » speelt. Een nummer met het verwachte effect, waar iedereen naar hunkerde .
Maar het tsunami effect bleef vanavond uit . Een gemiste kans . The Bloody Beetroots zijn een beetje téveel gekalmeerd… Zucht …
Redouane Sbai – vertaling Jolien Kerkhofs en Johan Meurisse
Organisatie : Live Nation
Na een van de verschrikkelijkste sneeuwnachten deze winter en een nooit geziene chaos tijdens de daaropvolgende ochtendspits zag het er aanvankelijk niet al te best uit om naar Antwerpen af te reizen voor het concert van Steven Wilson. Gelukkig lag ons wegennet er tegen de avond erg goed bij….meer zelfs we reden zelden zo vlot richting de metropool. Wilson had de rampzalige berichtgeving gevolgd op zijn Facebookpagina en vertelde dan ook zeer gelukkig te zijn toen hij op het podium stond voor een volle, uitverkochte Arenbergschouwburg.
Begin dit jaar verscheen Wilson’s derde studioalbum: ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories), een dijk van een plaat en Steven’s beste soloalbum van de drie! De productie liet hij voor het album over aan niemand minder dan Alan Parsons. In slechts 6 songs slaat Steven Wilson op een perfecte manier de brug tussen de progressieve rock uit de jaren ’70 en de alternatieve progrock van vandaag. We horen heel veel Camel, Caravan, King Crimson, en Pink Floyd klanken in symbiose met de hedendaagse gebalde rocksound van Rush en Porcupine Tree. De complexiteit om dit alles live te brengen op de bühne van de Arenbergschouwburg was voor Wilson en band geen partij want het werd een onvergetelijke progrock avond waarbij je als aandachtige toeschouwer werd meegesleurd in een bijzonder divers en kleurrijk klankenpalet.
Wilson had dan ook niets aan het toeval overgelaten en nam dezelfde sterke muzikanten mee op tour waarmee hij ook het album maakte: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Theo Travis (Flute/Sax), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en Marco Minnemann (Drums)….samen met Wilson een hecht en onverwoestbaar sextet dat na de introvideo (‘Raven….artwork’) keihard van leer trok tijdens de 12 minuten durende opener “Luminol”. De retestrakke baslijn van ‘Kajagoogoo’ Nick Beggs ging door merg en been, samen met de bizarre dwarsfluitklanken van Theo Travis zorgde deze opener voor een indrukwekkend startkwartier. Een volledig andere sfeer kwam er nadien met de dromerige compositie “Drive Home”, een song die zo op een nieuwe plaat van Porcupine Tree zou kunnen staan met aan het eind een waanzinnige gitaarsolo à la David Gilmour maar wel uitgevoerd door klasbak Guthrie Govan. Ook tijdens “The Pin Drop” moest ik vaak aan Porcupine Tree denken waarna het sterk georkestreerde “Postcard” de enige song was die onder de vijf minuten klokte. Wilson liet trouwens weten dat hij voor dergelijke, gebalde songs niet echt in de wieg was gelegd.
We kregen trouwens een bijzonder communicatieve Wilson te zien die meer dan eens interactie zocht in de zaal en af en toe een leuke, grappige anekdote op ons los liet, waardoor hij duidelijk liet blijken dat hij zich momenteel het best voelt met dit soloproject.
Na het bijzonder rustige en melancholische “Deform To Form A Star” kregen we een korte adempauze. Honderden klokken tikten (net zoals in “Time” van Pink Floyd en opgenomen door Alan Parsons!) terwijl een doorzichtig doek naar beneden viel. Niet echt origineel want deze Sigur Rós projectietruc mistte duidelijk zijn effect, want de projecties kwamen niet echt tot hun recht in deze kleinere schouwburgomgeving. “The Watchmaker” begon rustig waarbij vooral Theo Travis met de sfeervolle fluit zich in de kijker speelde en zo een vergulde ode bracht aan Pink Floyd.
Het experimentele einde was dan weer typisch Rush ten tijde van ‘A Farewell To Kings’ (1977). Nog meer experimenteel gefreak kregen we tijdens de waanzinnige finale “Raider II”, een lang uitgesponnen instrumentaal jazzy-fusion-progrock werkstuk van maar liefst 25 minuten! Af en toe klonk het als een ondoordachte, krankzinnige jamsessie maar ook hier benaderde het experimentele getokkel zowaar de perfectie. Het dreigende en wat minder avontuurlijke “The Raven That Refused To Sing” sloot het concert perfect af. Bissen deed Wilson & band met een medley van twee niet ‘Raven…’ songs…..het werd nogmaals een pure krachtpatserij tussen de muzikanten.
Het hardnekkige gerucht deed die avond de ronde dat Steven Wilson’s moederband Porcupine Tree, mede door het succes van zijn solocarrière, voorgoed zou ophouden te bestaan. Laten we vooral hopen dat dit volledig uit de lucht gegrepen is en dat we in de toekomst deze geniale muzikant nog steeds in diverse vormen en projecten mogen aanschouwen…..want wat we te zien en vooral te horen kregen was geniaal! Bij deze zien we Steven Wilson graag terug voor een uniek zomeroptreden in het Rivierenhof….ja toch Arenberg???
Setlist:
*Luminol *Drive Home *The Pin Drop *Postcard *The Holy Drinker *Deform To Form A Star *The Watchmaker *Index *Insurgentes *Harmony Korine *No Part of Me *Raider II *The Raven That Refused To Sing
-----------
Remainder The Black Dog / No Twilight Within The Courts Of The Sun
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steven-wilson-12-03-2013/
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen (ism Live Nation)
Een van mijn vrienden zei: "Ik ben niet de juiste persoon om een juist oordeel te geven over de nieuwe Iamx plaat, want ik ben niet objectief". Dit geldt voor mij ook. Ik ben een grote fan van Iamx sinds dat ze in 2006 in Dour kwamen. Ik was er eigenlijk voor Archive, maar ik werd gewoon weggeblazen door Iamx. Chris Corner (ex-Sneaker Pimps), de oprichter en leider van Iamx, is een getalenteerd multi-instrumentalist, zanger, componist en producer. Hij creëerde een muzikale cross-over van new wave, funk, dance en indie-pop met intelligente erotiserende , sexy teksten. Het resultaat is een reeks ongelooflijk mooie nummers. En de live shows zijn gewoon gek.
Voor dit 5e album lanceerde Corner een ‘crowdfunding’ campagne via pledgemusic.com, om geld in te zamelen. De reactie van de fans was krankzinnig: een uur nadien, had de band al meteen de doelstelling bereikt, wat de ongelooflijke sterke band tussen de artiest en zijn fans bewijst.
Tot nu toe had Corner zijn albums zelf geproduceerd, maar deze keer heeft hij samengewerkt met Jim Abbiss, een Britse producer van Sneaker Pimps '’Becoming X’ , en die vooral bekend staat voor zijn werk met Arcade Fire, Adele en Ladytron. Dit album, in Berlijn in de Turmwerke studio van Corner opgenomen, biedt dus een veel breder spectrum aan arrangementen dan de vorige. Zoals Corner zei: "Jim heeft mij geholpen om mijn creativiteit los te laten". Daarom hoor je hier instrumenten zoals dulcimers, violen, vibrafoons, fluiten of glockenspielen ; het geluid is duidelijk, breder …
De thema's van de composities zijn ongewijzigd: seksuele identiteit, dood, liefde, verdovende intoxicatie, decadentie, religie, politiek, vervreemding en de moderne samenleving. Corner had reeds drie video's uit vóór de eigenlijke albumrelease ‘The Unified Field', nl ; de zeer catchy electro hit "I Come With Knives", een sterk hypnotiserend nummer met een gedicht in het Duits gezongen door Janine Gezang, en" Quiet the Mind", een hartverscheurende slaapliedje in de typische Chris Corner stijl.
Op het album vind je andere sterke, 'up-beat' nummers als het melancholische "Sorrow" en "Walk With The Noise" met zijn mooie piano riff ; de algemene stemming is eerder mid-beat of low-beat . "The Adrenaline Room" heeft een trip-hop, ambiente sfeer met veel effects op de zang, terwijl "Screams" zich onderscheidt door mysterieuze dulcimer geluiden. "Under Atomic Skies" is een prachtige ballade met zachte akoestische gitaar en "Come Home" geeft rillingen door viool. Tot slot, "Land Of Broken Promises" is een klassiek Iamx burlesk nummer met een puike ritmiek, toffe folk percussie en een compleet gipsy toon.
Geen twijfel mogelijk: dit nieuwe album is opnieuw een meesterwerk voor Chris Corner. Het enige wat misschien ontbreekt is een hit als "Spit It Out", maar met de steun van zijn vele fan en zijn artistieke levensstijl in Berlijn heeft Chris Corner die mainstream roem niet nodig.
Het nieuwe ealbum is een 'must have'!
De zusjes Martha en Loesje Maieu zijn hier de bepalende spil van Blackie & The Oohoos. … Droompsychedelische songs in een grimmig decor . Het materiaal trekt zich op door zoetzuur gitaargetokkel , indringende keys , hoge vrouwenvocals en de aanvulling van een bredere, maar spaarzame begeleiding , dat sfeervol , desolaat , mistig en mysterieus klinkt. Een filmisch bezwerende, duivels fraaie sound , die opbokst tegen bands als Cocorosie, Mazzy star, Beach house en dames als Zola Jesus, Beth Gibbons en Nico (niet voor niks staat haar “Chelsea girl” op de plaat!) .
‘Song for two sisters’ is een uitermate boeiende plaat en intrigeert door de zoet spooky en licht ontvlambare tunes. Opgelet dus als je de dames durft aan te raken of vast te nemen .
Indians is het muzikaal project van Soren Lokke Juul uit Kopenhagen . Na enkele demotapes is er uiteindelijk dit lang verwacht debuut, ‘Somewhere Else’. Hij is meer dan zomaar een sing/songwriter op akoestische/elektrische gitaar, hij voegt piano , keys en sferische, hartverwarmende droompop elektronica toe . Een etherisch boeiende sound , waarbij zijn hoge stem met een lichte (gepaste) galm dit benadrukt.
We krijgen een geheel dat niks anders dan respect verdient en een reeks overtuigende songs oplevert in die wisselende aanpak; de eerste vier songs typeren al meteen de plaat: “New”, “Bird” , “I am haunted” en “Magic kids”, integere en volle warme songs en ‘cold love’ songs zoals Juul het zo graag omschrijft!
Zullen we nog maar eens met de teletijdmachine terug naar de sixties reizen, deze keer met Foxygen. Tijdens de reis is een onbeperkte dosis LSD in alle maten en gewichten beschikbaar en knallen jonge Stones, Bob Dylan, The Doors, The Kinks, The Mothers of Invention, Funkadelic en The Flaming Groovies door de speakers. De psychedelica vloeit rijkelijk door de ruimte, we zien het leven door een kleurrijke bril en we gooien allerlei substanties achterover. ‘We are the 21st century ambassador of peace’ is de perfecte soundtrack bij onze geestesverruimende retro trip en we laten ons gewillig meevaren met de feelgood flow van Foxygen.
Het doet maar vreemd aan als we hierna terug in de bewoonde wereld komen. Wat een heerlijk plaatje.
Vanaf hun debuut album ‘When The Candle Dies Out’ uit het jaar 2008 is deze jonge band uit Wevelgem gestaag aan het opklimmen in de muziekwereld. Vorig jaar stonden ze op diverse podia van festivals om hun troeven op tafel te leggen, met name hun atmosferische sludge rock/metal waarbij je rekening moet houden dat de nummers allemaal een handvol minuten in beslag nemen eer ze de revue gepasseerd zijn. Na hun uitermate goed ontvangen release ‘All is Chaos’ zijn deze jongens terug de studio in gestapt om hun nieuwste werken te bundelen in een langspeler getiteld ‘The Hutch’.
En ja, uiteraard ligt deze schijf opnieuw in het verlengde van hun voorgaande album waarbij je dus vanaf de eerste noot weet dat dit werk afkomstig is van Steak Number Eight en ze dus hun wil qua muziek verder zetten. In tegenstelling tot hun vorig album merk ik op dat er meer vocalen in betrokken zijn en er nog meer variatie is tussen de screams en de cleane rockstem van Brent Vanneste, die in mijn ogen toch weer wat gegroeid is van stemvolume en stemkwaliteit.
Tussen de nummers zijn opnieuw beukers te vinden zoals “Black Eye”, en noteren we uitschieters “Pilgrimage of a Blackheart” en “Excile of our Marrow”. Maar uiteraard zijn ook rustig opgebouwde nummers te horen zoals “Photonic” (meeslepend nummer met een leuke melodie in verwerkt die volgens mij live zeker en vast een toppertje wordt) en “Tearwalker” die je het best kunt omschrijven als een zweer die opeens openbarst. Wat vooral opvalt na het beluisteren van deze plaat is dat alle nummers voorzien zijn van een uitstekende opbouw en dat er een perfecte balans heerst tussen de 11 nummers met gitaarwerk van de bovenste plank!
De fans van SN8 mogen ‘The Hutch’ blindelings aanschaffen en niet-kenners van deze jongens moeten deze schijf zeker de kans geven! Puik werk weeral en men mag trots zijn dat er nog talenten zoals hen in Belgenland rondlopen!
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber is de nieuwe band van de Française Melody Prochet; die we nog kennen van My Bee’s Garden ; haar muziek situeerde zich binnen de sfeervolle , dromerige, zweverige indiepop , met een knipoog naar Stereolab en Au Revoir Simone. Een sound met een zekere gemoedsrust en toen we hen vroeger aan het werk zagen, flitste het beeld van ‘déjeuner sur l’herbe’ ons voor de ogen , tja, zo ver zaten we soms met onze gedachte .
Bij Melody’s Echo Chamber hielp Kevin Parker van Tame Impala mee . Niet moeilijk want na hun gezamelijke tour in 2010 zijn beide close geworden . En zijn inbreng misstaat niet op muzikaal vlak . De zweverige pop durft weerbarstig te klinken en dat komt het ‘MEC’ concept ten goede : de galmende melodielijn, de repetitieve en opbouwende structuur, de breed uitwaaierende psychedelische tunes, de overstuurde drumcomputer en haar ijle vocals. Op die manier dringt zich ergens een charmante Tame Impala en ergens een venijnige Beach House op.
Best spannend debuut dus!
Het West-Vlaamse The Black Heart Rebellion , nu kortweg TBHR, staat garant voor een intens, broeierig, spannend geluid in de donkere sferen en holtes van Cult of Luna, Red Sparowes, Isis , Neurosis, en met een link naar de muzikale wereld van Steak Number 8, Amenra en Madensuyu .
Net als bij de vorige cd ‘Monologue’ voelen we filmische dreiging en onheil , een post-apocalyptische sound, waar ook iets betoverends in schuilt. Sfeer creëren, verwezenlijkt door een spanningsboog van energieke, bezwerende ritmes , galopperende drums en Einstürzende Neubauten rinkelmetalen.
We hebben met overtuigende , emotioneel geladen composities te maken door de repetitieve, opbouwende ritmes, de variaties van hard – rauw – gevoelig – innemend, en de onderhuidse melancholie en weemoed, te horen in nummers als “Avraham”, “Crawling low and eating dust” en “Animalesque . En naast een Swans , tot zelfs in de zang (smachtend – hijgend – schreeuwend – verbeten) komt Dave Eugene Edwards en Wovenhand om de hoek sluipen in “Into the land of another”. ‘Har Nevo’ werd door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé geremixed. Sterke nieuwe plaat!
Van deze Nederlandse band rond de talentvolle gitarist Ruben Hoeke , die al een onderscheiding op zak heeft als beste gitarist, kreeg de vorige cd ‘Coexist’ al lovende kritiek . Ook van deze opvolger zijn we behoorlijk onder de indruk .
We hebben hier intens broeierige , vette rock’n’roll , in soul gedrenkt, zompige americana en stampende rhythm & blues, . Een goed gevarieerd album trouwens van meeslepende songs, die durven te rocken , verrassende wendingen ondergaan, intens spannend , beheerst klinken en zich niet verliezen in meligheid . Het materiaal rijpt en krijgt voldoende ademruimte door de soli.
Live wordt de band geroemd voor hun energieke optredens . Het materiaal op ‘Loaded’ nodigt alvast uit om volledig op te gaan in die dynamiek
Info http://www.rubenhoeke.com
Pop/Dance
The House of Sleep
Tannhauser
Het Leuvense Tannhauser is niet aan zijn proefstuk toe, is al een tijdje bezig en wentelt zich in het concept van de chillwave – dreampop - shoegaze . Zalvende songs , met een bezwerende trance , én met weerhaken door de verrassende wendingen verwezenlijkt door ijle en sfeervolle synths , dromerige, frisse en gruizige gitaarklanken , die wat galm en pedaaleffects kunnen verdragen . De zang zweeft ergens over de nummers heen .
Tannhauser omarmt een zachte My Bloody Valentine. De composities zijn vakkundig in elkaar gestoken. “Nosedive” , “Slowburn” en de titelsong zijn hier best spannend .
Info http://www.myspace.com/tannhausermusic
Youngblood - Een Limburgs kwintet dat erin slaagt compromisloze rock te spelen. De vier songs tonen aan dat ze doorsnee intense melodieuze gitaarrock spelen, broeierig , meeslepend, die ademruimte krijgt en durft te exploderen . Niet echt rauw , vettig of slordig , maar eenvoudig en doeltreffend . Meer moet dat soms niet zijn om de aandacht te trekken onder de noemer van frisse gitaarrock.
Info
http://www.youngblood.be
Did you forget to take your METZ?
Blackup + Metz
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
De gure weersomstandigheden nopen onze teerbeminde hoofdredacteur om dit concert aan zijn neus te laten voorbij gaan. Hij zit volledig vast tijdens de autorit. Dan maar opteren voor plan B: mezelf. Gelukkig had ik de wagen thuis gelaten, of toch aan het station, en gekozen voor het openbaar vervoer. Zo kon een helse avondspits in Brussel vermeden worden. Veel mensen lieten het fileleed niet aan hun hart komen en de AB-club was dan ook aangenaam vol gelopen. Zelf het bordje sold-out mocht boven gehaald worden en dat op een maandag avond.
Jammer genoeg zorgde dit weer er wel voor dat ik enkel het laatste nummer van de Blackup heb kunnen aanhoren. Veel te weinig dus om een genuanceerde review te schrijven. Hier zal ik dan ook aan verzaken. De kans is groot dat een rematch er wel nog zal inzitten, want deze jongens zijn van Gent. En dat is niet echt de andere kant van de wereld. Het leeuwendeel van de leden van deze band hebben hun strepen reeds verdiend bij o.m. Fifty Foot Combo, The Andrew Surfers & The Feather. Groentjes zijn het dus niet. Ze plakken zichzelf het label post-punk en punk-rock op en hebben al menig nationale en internationale podia onveilig gemaakt. Tot een volgende keer.
Na het kortste intermezzo in jaren (in 15 minuten was de bandwissel al achter de rug) was het tijd voor de hoofdbrok van de avond: METZ. Deze Canadese snaken zijn al jaren aan de weg aan het timmeren. Al dat getimmer resulteerde slechts tot 1 album, dat dan ook nog maar eens 29 minuten duurt. De plaat werd wel uitgebracht onder de magistrale vleugels van de oerlabel Sub Pop. En meer dan 29 minuten hebben deze jongens niet nodig om lovende kritieken te krijgen. Ook hun cover van “Pig” van Sparklehorse (gratis te beluisteren op hun bandcamp-pagina) mag er wezen. Meer dan genoeg redenen om Metz eens live te gaan bekijken.
Dat het luid ging gaan mag geen verrassing wezen. En al bij de eerste noten wordt deze verwachting al ingelost: loeiharde gitaren en drums, soms heeft een mens niet meer nodig. Metz klinkt vuil, rommelig, hard, luid,… De nummers zijn geen parels vol liederlijke gezangen en opbouwende composities. Alles is strak, kort, snel, simpel en vet. Een pletwals die over je heen davert en alles mee sleurt op zijn pad, trommelvliezen eerst.
De jongens van Metz tonen zich erg gedreven en gemotiveerd, ook al zijn het de laatste dagen van hun 2 maanden durende Europese tour. Ze spreiden een enthousiasme ten toon dat mij zeer hard doet denken aan de Belgische band The K. Maakt niet uit wie, wat of waar, altijd alles geven.
Met hun noise-grunge doen ze de vroege jaren 90 opnieuw herleven, wat voor oudere jongeren als ik toch nog steeds een/de muzikale topperiode was. Dit echter zonder klakkeloos hun grote voorbeelden te kopiëren. In een tijd waar meerstemmigheid en melodie de leidraad zijn voor alles wat hip en alternatief is, kiest Metz voor de ouderwetse aanpak: dreunende riffs en bonkende drums, zonder franje, zonder nuance, zonder compromis.
Het stomende feestje is na amper 40 minuten voorbij. Toch laten ze me achter met een voldaan gevoel. Een agressieve en stevige show moet soms niet langer duren.
Zij die er niet bij waren hebben misschien wel de laatste kans verkeken om deze band in een kleine zaal te zien. De band heeft het zeker in zich om naar grotere hoogten door te stijgen. Alhoewel ik sterk betwijfel of ze ooit echt commerciële muziek zullen produceren.
Ja Sire, er zijn nog Belgen die een tocht van 4 uur ondernemen door weer en wind, voor een optreden van 40 minuten. En met alle plezier.
(Pics homepag Bart Vander Sanden /Indiestyle.be http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
