De halfduistere elektronica op het debuut van Holy Other is te ervaren als een soundtrack. De man, te zien met een zwarte lap over het hoofd , schuilt in Manchester en Berlijn, en brengt een melodramatisch klankenspectrum van lome, slepende slowmotion beats en galm . De geluidsgolven en soundscapes worden met regelmaat verweven met abstracte zanggeluiden en stemsampling (deels Gregoriaanse zang) . Niet alledaags wat Holy Other weet te bieden, da’s zeker , maar met “(W)here”, “Love some 1”, “In difference” en de titelsong vallen er een paar pareltjes te noteren van mans donkere, duistere klankenwereld .
Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd . De band nam een voornaam plaatsje in binnen de indiefolk/americana met hun magistrale, sfeervolle, opbouwende songs; een ontroerende popsound ondersteund door afwisselende en aanvullende stemmenpracht, beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden enkele goed in het gehoor liggende nummers en ze waren niet vies van experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
Ze werkten op een gezapig tempo aan de opvolger waarbij hun dromerige werk opnieuw subtiel is uitgekiend en keys en drums weten zich op te dringen; hier balanceert het materiaal tussen bevreemdende , complexe en toegankelijke structuren en verrassende wendingen .
Geen echt singlewerk bij een eerste beluistering al springen “Sleeping ute”, “Speak in rounds” en “Yet again” in het oog . Allerhande stijlen kruisen elkaar hier van indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica. Het kwintet zocht een evenwicht en het is een genot te luisteren naar al die elementen die de songs ondergaan als “A simple answer”, “What’s wrong” en “Sun in your eyes” . Een hobbelig muzikaal parcours dat inspanning vergt maar wat is het tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht.
In de GB muziekdoos van ‘Shields’ komt complexe grilligheid en eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor mooi samen .
Het derde album van The Heavy is wederom een boeiend mengpapje van retro 70’s rock, strakke soul en filmische muziek. Een kruisbestuiving tussen Barry Adamson, Black Keys, Gnarls Barkley en Frank Zappa.
Een horror soundtrack mondt uit in stevige rock in “Can’t play dead”, strijkers verzoenen met heavy gitaren in “Same Ol’” en een punkwind komt opsteken in “Just My Luck”. Er hangt een vette rand Tom Waits aan “The Lonesome Road” en er schuilt stokoude authentieke soul in “Blood dirt love stop”. U merkt het, The Heavy voelt zich thuis in verschillende vijvertjes.
‘The Glorious Dead’ is een boeiende en zeer gevarieerde plaat van een hoogst interessante band die met drie knappe albums een uniek geluid heeft weten uit te bouwen.
Voor de glorieperiode van deze reggaepunkers moeten we 30 jaar terug de tijd in, naar knallende hardcore platen als ‘Bad Brains’, ‘Rock for light’ en ‘I against I’.
In 2007 kwam Bad Brains al eens terug met ‘Build A Nation’ waarin de band met succes de draad van die drie kanjers terug opnam. Nu gaan de heren onverstoorbaar op hetzelfde elan door met het verduiveld pittige ‘Into the Future’, een voltreffer van punkrockers op leeftijd, zeg maar.
Snerende rocksongs met metal gitaren (waarop ook Living Colour destijds een patent had) als “Into the Future” “Popcorn” en “Earnest Love” wisselen af met supersnelle roodgloeiende hardcore knokkels à la Black Flag en Circle Jerks (“We belong together”, “Yes I”, “Suck Sess” en “Come Down”). Als welgekomen rustpunten krijgen we, naar aloude Bad Brains traditie, smeuïge (dub-) reggae songs als “Rub a dub love”, “Jah Love”, “Maybe a joyfull noise” en “Mca Dub”. Eén van onze favorieten is “Youth of Today”, dat begint met vlammende rockgitaren om dan over te slaan in een knappe reggae track, Bad Brains op zijn best.
Nog geen greintje venijn zijn ze verloren, hier zit evenveel vuur in als in de prille jaren 80.
Als er binnen het stoner rockgenre één band het predikaat pionier verdient, dan is het wel Colour Haze. Dit Duitse trio produceert al sinds midden jaren negentig kwaliteitsvolle stoner rock middels diverse albums en tourde over de hele wereld. De groep oefende heel wat invloed uit op gelijkgestemde formaties als Sungrazer, My Sleeping Karma, Hypnos69 en Arenna maar desondanks blijft ze bij het grote publiek vrij onbekend. Waarschijnlijk zal dit met dit tiende studio album niet veranderen want in de huidige, vluchtige tijden zijn uitgesponnen composities als die van Colour Haze slechts voor enkelingen weggelegd.
De heren uit Munchen wilden met ‘She Said’ hun opus dei maken (alleen al de lange tijd die verstreken is sinds hun vorige album bleek veelbetekend) en kozen voor een dubbelaar. Op de eerste schijf vinden we slechts drie tracks maar daarvan zijn er wel twee die boven de zestien minuten afklokken. Op het tweede plaatje staan er vijf nummers waarbij er twee moeiteloos de kaap van de tien minuten halen.
De uitgesponnen songs van Colour Haze zijn ideaal om ongestoord weg te dromen. Door de mix van zweverige stonerrifs en psychedelische jams kom je in een zeer bijzondere sfeer terecht lijkt het of je een reis maakt doorheen woestijnen, oceanen, bergen en andere denkbeeldige plaatsen.
De muziek van Colour Haze klinkt enorm rijk en gevarieerd ook al bedient de band zich meestal slechts van een eenvoudige mix van gitaar, bass, drums en hier en daar wat vocalen... Af en toe maken de Duitsers gebruik van wat keyboards (luister bijvoorbeeld naar de titeltrack of naar “Transformation”) maar dat gebeurt al bij al zeer schaars. Als je deze plaat echt wil ontdekken, dan dien je te gaan voor diverse luisterbeurten en dan bij voorkeur met je hoofdtelefoon aan.
Wie slechts tijd heeft voor een korte trip, kan er uiteraard opteren om slechts voor 1 song te gaan... Surf voor meer info naar http://www.colourhaze.de/ .
The Offenders zijn vier flink uit de kluiten gewassen ska-liefhebbers. De heren resideren in Berlijn maar blijken over een Italiaanse zanger te beschikken ‘Lucky Enough To Live’ is hun vierde album en lijkt ons een degelijk visitekaartje om heel wat leuke optredens te scoren. Ambiance lijkt ons live verzekerd met de complexloze en frisse mix van ska, reggae en punk die The Offenders voortbrengen.
Tracks als “Leaders Fall Down”, “Sounds Form Undergrond”, “Lucky Enough To Live” en “I’m Not Giving up” zijn zo eenvoudig als opzwepend en bovenal uiterst meezingbaar door de vele koortjes.
Toch is dit geen plaat die wij binnen enkele maanden nog zullen herinneren, alles klinkt net iets te voorspelbaar en teveel volgens het boekje... Bovendien is de stem (en vooral het vreemde accent) van zanger Valerio vrij middelmatig. Het lijkt ons dat deze heren vooral live hun fans een leuke avond kunnen bezorgen!
Chelsea Wolfe! Geef toe, een mooiere artiestennaam heb je in lange tijd niet meer gehoord. Deze dame komt uit het Amerikaanse Los Angeles en bracht in 2010 en 2011 haar eerste albums uit. Naar verluidt betroffen het donkere, allesbehalve radiovriendelijke platen vol postpunkgitaren met de nodige gothic-invloeden.
Haar derde album kan niet anders dan een ommeslag betekenen want op ‘Unknown Rooms’ horen we negen akoestische tracks. Chelsea Wolfe brengt absoluut geen muziek waar je vrolijk van wordt, maar dat wil geenszins zeggen dat dit een slechte plaat is, integendeel. De negen songs zijn stuk voor stuk zeer sober opgebouwd, meestal bestaan ze slechts uit een paar gitaarakkoorden die worden bijgestaan door zachte violen en een lichte bassdrum.
De sfeer die Wolfe met haar donkere folkmuziek weet te bereiken is donker, onheilspellend en zelfs wat creepy... Op ingetogen tracks als “Spinning Centers”, “Apalache” en “I Died With You” komen je haren gegarandeerd recht te staan.... Voeg daarbij nog de lijzige vocalen van deze singer songwriter (denk aan PJ Harvey in haar meest duistere dagen) en je hebt een opmerkelijk album dat perfect kan dienst doen als de soundtrack van een donkere horrorprent. Een veelbelovende dame!
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. Meteen ook sterke nummers op haar debuutplaat ‘Devotion’ .
Ze brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Het tweede deel van de cd legt de klemtoon op warme , intieme pop; het afsluitende “Something inside” boeit hier het meest.
De songs zijn goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vullen aan, en sommige songs krijgen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigt naar een Wendy & Lisa en Prince.
Dit is stijlvolle soulfulle r&bpop van een even stijlvolle dame , die een breed publiek bereikt!
Met een knipoog naar de veelgeprezen producer Phil Spector lanceert de Londense Spector zich ergens tussen Pulp en Maxïmo Park in . Het kwintet rond Fred Macpherson debuteert met een afwisseling van een reeks uptempo springerige en sfeervol broeierige songs tussen indie – postpunk en synthpop. “True love”, “Chevy thunder” , “Grey shirt & tie” , “Celestine” en de single “Never fade away” zijn veelbelovende songs . Al veel van deze typical Britbands gehoord , maar Spector verdient zeker een vermelding!
DIIV (vroeger Dive als groepsnaam) is afkomstig uit Brooklyn, NY en draait rond Zachary Cole Smith. We horen sfeervolle dreampop , chillwave , een combinatie van indie , wavepop en shoegaze. De songs worden gekenmerkt van rinkelend, tintelend , licht galmend en echoënd gitaargetokkel, keys , effects en ‘80s elektronica, deels instrumentaal , deels met een zwevende , vervormde zang . Bij DIIV horen we referenties naar The Sundays , Pale Saints , Slowdive , Durutti Culumn en The Sound .
We zijn sterk overtuigd van het eerste deel van de cd , met songs als “Druun”, “Past lives”, “Human” en “Wait” ; het tweede deel zakt wat ineen … ietwat teveel hetzelfde gitaarmotiefje, synths en effects . ‘Oshin’ klinkt mysterieus en hartverwarmend .
Psychedelic Pill
Neil Young & Crazy Horse
Na bijna tien jaar haalde onze americanaveteraan z’n Crazy Horse opnieuw van stal en komt uit met twee cd’s . Eerder verscheen ‘Americana’, een verzameling van oude Amerikaanse traditionals en folksongs. Het was eerder een matig en wisselend album , waarbij hoogstens een handvol songs konden overtuigen en het oude vuur aanwakkerden.
Op de tweede plaat ‘Psychedelic Pill’ komen ze sterker voor de dag . Er staan enkele mammoetstukken van nummers op , waarbij Neil Young en z’n Crazy Horse elkaar ideaal weten aan te voelen, een sterk samenspel met de gepaste drive en energie. “Driftin back” is al meteen zo’n knaller , de dertig minuten voorbij en soli herhalingstoetsen. “Ramada Inn”, “She’s always dancing” en “Walk like a giant” zijn ook mooi uitgesponnen en zijn best spannend . Ze worden afgewisseld met kortere (lees songs met een gewone tijdsduur ) broeierige , sfeervolle songs als “Born in Ontario”, “Twisted road” , “For the love of man” en twee versies van de titelsong .
Overtuigende plaat , uiterst genietbare rockamericana en een terugblik naar het verleden met z’n Crazy Horse zoals het moet zijn … ‘The old man down the road’ is hier met z’n kompanen duidelijk nog niet versleten!
We zijn behoorlijk onder de indruk van het debuut van Clock Opera . Het Britse collectief van multi-instrumentalist , sing/songwriter en producer Guy Connelly heeft een melodieus zorgvuldig uitgekiende plaat uit . De songs hebben een intense opbouw en krijgen kleur en elan door de toevoeging van dromerige, groovy ritmes van psychedelica en elektronica van synths , piano drums en sampling . Een heel arsenaal van sounds , ondersteund door een even dromerig , maar vaste stem van Connelly (op z’n Guy Garveys van Elbow). Het viermanbandje is niet vies van wat bombast, dramatiek op z’n Other Lives , Midlake en een Talking Heads swing wat voldoende afwisseling biedt en ideaal past binnen het muzikale kader . Clock Opera weet diep te raken met die gevoelige , aanstekelijke songs , en trekt de aandacht met songs als “Man made” , “Lesson n°7”, “Belongings”, “A piece of string” en de single “Move to the mountains” . Sterk en overtuigend!
Swans … NYse avantgarde noisemasters onder goeroe Michael Gira zijn sinds de herstart in 2009 toe aan hun twee album , en wat voor één opnieuw… na ‘My father will guide me up a rope to the sky’ hebben ze nu een twee uur durende plaat uit , met songs van 10, 20, 23 en boven de 30 minuten ; muziek van uitersten, een dwingend , slepend , repetitief , ongemakkelijk , huiverend, confronterend geluid , loeiende apocalyptische kakafonie en intense schoonheid; luister maar eens naar de stukken “Mother of the world” , “Avatar” , maar vooral “The seer” , “A piece of the sky” en “The apostate” zijn ongelofelijk door de logge, aanzwellende ritmes , de mokerslagen de dreiging, en de onheilspellende gekte .
Swans moet je ondergaan . Bitterzoet materiaal , indringend, bezwerend en lieflijk, gedragen door die aparte grauwe baritonzang van Gira, waarbij er nu zelfs ruimte was voor gastbijdrages van Low Sparhawk – Parker (“Lunacy”) , z’n vroegere partner Jarboe (“A piece of the sky”) en het ingetogen “For the warrior” met Karen O van de Yeah Yeah Yeahs , welgekomen tussen die wall of sound & noise .
Toch even situeren die Swans? Toonaangevende band van het NYse underground noise circuit. Swans drukte overal ergens z’n stempel op en werd gewaardeerd voor hun unieke, rauwe, hard expressieve sound. Van duivelse kakafonie, repeterende, logge, traag slepende en opbouwende ritmes, oerklanken en schreeuwvocals … van avantgarde, noiserock/industrial ging het naar een toegankelijker zalvender geluid van meeslepende songs, die energieke stootjes en explosies kregen, om tot slot te eindigen in een ‘Angels of light’ concept van ‘drone’, filmische, ambiente, dreunende soundscapes , gedragen door die aparte vocale voordracht van Michael Gira.
Ze hadden met ‘Filth’, ‘Greed’, ‘Children of God’, ‘The burning world’, ‘White light from the mouth of infinity’, ‘Love of life’ spraakmakende platen uit. Het etherische ‘Soundtrack for the blind’ (‘96) trok een definitieve streep onder het Swans concept. En kijk, sinds 2009 zijn ze aan een tweede adem toe …
Our Ceasing Voice brengt alweer een parel op de markt met 'That Day Last November'. De officiële release wordt voorzien midden januari 2013 gevolgd door een Europese tour.
Our Ceasing Voice is duidelijk een band in beweging. Sinds hun ontstaan in 2006 werd de band in 2010 aangevuld met drummer Markus Rappold en in 2011 door basgitarist Eyup Kus.
Met dit album slaan ze opnieuw een andere, maar toch nog herkenbare weg in. Nieuw voor dit album is de samenwerking met Amerikaanse singer-songwriter Matthew Ryan gekend om z’n rauwe stem die aan de nummers “Until Your Chest Explodes” en “The Anniversary” een eigen melancholische sfeer geven. Ook werd de karaktervolle stem van Reinhard Obermeir meer ingezet.
‘That Day Last November’ vertelt het verhaal van een man die teleurgesteld werd in de wereld, een wereld waarin alles ooit mogelijk leek maar na het verliezen van z’n geliefde niet meer dezelfde bleek. Deze tristesse wordt vertaald in sobere, vocale en instrumentale stukken die hun dieptepunt bereiken in een verwoestende sfeer van de meer zuivere postrock.
De rauwe gebroken stem van Matthew creëert die intieme warmte eigen aan tristesse. De woede die vaak volgt na momenten van intens verdriet worden door de rauwere, krachtige instrumentale stukken benadrukt. Een geheel die tegelijk ontroerd als ‘explodes’.
Eind december 2012 werd het nummer “Until your chest explodes” als voorsmaakje geïntroduceerd en kon alvast rekenen op positieve kritiek. Ik kan me hier enkel bij aansluiten, daar dit een universeel nummer betreft. Universeel in de zin dat het verschillende muziekgenres in zich draagt die tot een ruim publiek spreken. Dat ze hiertoe in staat zijn geweest, getuigt van een open geest die de passie in klank kan vertalen.
Het is een album die je telkens opnieuw verrast wanneer je het herbeluisterd door de puurheid en eenvoud die het in zich draagt. Een album die niet kan ontbreken in je muziekcollectie! Op 19 februari kan je hun live bewonderen in de Kinky Star, Gent.
Nederlands 
Français 
