Meltheads - Bruisend, opwindend setje!
Meltheads en Ada Oda

Meltheads zijn een kwartet jonge, hongerige wolven uit Antwerpen, die imponeren met hun intens strakke, snedige , rechttoe-rechtaan postpunk en garagerock’n roll. In een goede 45 minuten vuurden zijn hun krachtige nummers op rollende wijze af.

De band is artist in residence in de Trix, behaalde al een paar ereplaatsen in de Nieuwe Lichting, Humo’s Rock Rally en wist zich vooral een plaatsje toe te eigen in diverse playlists (StuBru-Radio 1- Willy) met hun enig Nederlandstalig nummer “Naïef”, die een wave invloed blaast van 80s iconen Aroma Di Amore en De Brassers. Voor de rest horen we een zwerm van gitaargeweld, tempowissels, een dosis fuzz en is er wat ademruimte met een broeierig, opbouwende sound. De gitaarerupties en -explosies zorgen voor een extatisch gevoel.
Zanger Sietse Willems is een podiumbeest, omgordt af en toe de gitaar , en is overal te vinden op het podium. Er is een verhoog, om de eigen band en het publiek te aanschouwen. Hij port iedereen aan; de band geeft zich helemaal en het publiek ondergaat. Ze worden op hun korte nummers steeds warm onthaald en op handen gedragen. Hier is het nieuwe Raketkanon geboren.
“I wanna be a girl“, “Gear”, “Decent seks”, “Vegan leather boots”, allen hebben een ongelofelijke drive en overtuigen . Hij heeft er zelfs eentje klaar met een telefoonmodule , “Naiëf” ontbreekt niet, het werd mooi intiem, sober ingeleid om dan op spannende wijze op te bouwen en in het slot te ontsporen. “No one is innocent “onderstreept samen met de Wet Leg cover “Chaise longue” het punky karakter, die de brug maakt van oudjes Wire tot leeftijdsgenoten The Chats.
Bruisend, opwindende setje van deze vier gasten. Wat een uitstraling en live beleven.

Eerder hadden we nog we de kermispunk van Ricky Bekstok uit Brugge en het Brusselse Ada Oda , een project van César Laloux en Victoria Barracato . Het kwintet is in talrijke bands actief en vindt nog de ruimte om hun muzikaal ei hier kwijt te kunnen.
Ze hebben een EP uit. We hebben sprankelende Italorock die gelinkt mag worden aan Amyl & The Sniffers en boeit door de hakkende, wisselde ritmes en de scherpe, lichthese mompelende zegzang. Ook hier viel voldoende opwinding te noteren. Een goede warming-up voor Meltheads.

We hadden een avondje beloftevol talent in De Zwerver, die de toekomst van de gitaarscene verzekert!

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

Bart Plugers is een veelzijdig componist en zanger die zich laat inspireren door Chet Baker en Kurt Elling, later kwamen Europese grootheden als Theo Bleckmann en Sidsel Endresen erbij. Op 18-jarige leeftijd studeerde hij in Brussel bij David Linx en later in Lausanne bij Susanne Abbuehl.
Er zijn niet zoveel mannelijke zangers in de jazz, het maakt Bart Plugers een unieke parel binnen de scene. Voor dit project 'Blossom and Blashemy' laat hij zich omringen door muzikanten die hem perfect aanvullen en vooral aanvoelen, saxofonist Leo Fumagalli, pianist Mirko Maio, vibrafonist Lenni Torgue en Jules Martinet en Clément Grin op bas en drums zijn dan ook een enorme meerwaarde.
De band neemt je mee in een  unieke beleving die gekenmerkt is van een lyrische intimiteit, pakkende intensiteit en een dosis melancholie. De warme klankentapîjtjes en de groove zijn eigen aan het genre , en ook hier is het aanwezig.
Een impressionistische kleurenpracht krijgen we van het combo, waarbij ruimte is voor improvisatie. Het is een visueel meesterwerk en de fantasie wordt geprikkeld.
Het poëtische kader zorgt voor een lach en een traan en doet ons lekker wegzweven.
Bart Plugers is ook een klasse verteller, die je meeneemt op zijn eindeloze reis. De instrumentatie en zijn prachtige vocals tekenen een uniek concept. Het is ademloos genieten,

Tracklist: Blossom and Blasphemy 06:21 She Wakes The Sun 03:39 Oak 05:33 I Promise You The Sea 07:13 Lucid 03:31 Still I Rise 07:18 Weberhard 06:26

Ozark Henry - ‘Birthmarks’, 20 jaar later in een strakker jasje

Ozark Henry is het alter ego van de West-Vlaming Piet Goddaer, gehuisvest in de kuststreek Koksijde. Hij kon nu ten volle gaan om, na de coronapandemie, z’n finale doorbraak ‘Birthmarks’ nog eens in de spotlights te plaatsen. Hij heeft reeds een rijkelijk gevuld oeuvre. Hij doet dit via een rits ‘rewind concerten’. De plaat verscheen ‘twintig + twee’ jaar terug.
In een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in z’n muzikale leefwereld. De instrumentatie werd met een extraverte touch opgestoft en de set werd aangevuld met heerlijke nummers die z’n werk kenmerken.

Ook al is het de laatste tien jaar eerder stil qua songmateriaal, naast zanger/componist tekende hij voor soundtracks, werkte hij samen met modeontwerpers, bedrijven, zette hij zich voor allerlei campagnes in en was hij één van de pioniers van het 3D geluid, wat hem z’n studio Ozark Henry opleverde .
Een bedrijvig man dus die muzikaal het klankbord was van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende en heldere stem. Melodie , durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
‘Birthmarks’ was de aanzet van radiovriendelijkheid met een boodschap en de poort naar de grotere podia en festivals. De melodieuze lijn van het album bezorgde hem een handvol singles als “Rescue me”, “Sweet instigator”, “Seaside”, “Word up” en “Intersexual”, songs die energie putten uit verlies en verdriet om er dan gelouterd terug tegenaan te gaan, en met die ervaringen er iets van te maken in het leven.
‘Birthmarks’ werd muzikaal wat aangepast , de sfeervolle, knusse, groovy sound kreeg een meer intense, directe, dynamische aanpak. Een goede, spannende opbouw, ingenomen, pittig van aard dus, mooi uitgebalanceerd, zonder de emotie te verliezen en zonder zich te verliezen in enige orkestratie. Elk instrument eiste hier z’n plaatsje op.
We hebben een Goddaer die nu op het voorplan treedt, expressief en energiek is, z’n publiek meekrijgt in z’n verhaal en hen weet te bespelen.
Het kwartet geeft een fraaie insteek van het materiaal met scherpere gitaarakkoorden, -effects, zalvende electro-/synthbeats en strelende, hitsende drums . “Seaside”  en “I’ll be rain” zetten meteen deze toon . De plaat heeft een sterke melodieuze kern, “Do you love me” , “Sweet instigator” en “Rescue me” volgden en werden warm onthaald; de piano kreeg hier een wat meer prominente rol en Goddaer positioneert zich centraal. “Tattoo” is er eentje die de link maakt met vroeger door de synth/triphop invloeden en experimentjes. De bevreemdende geluidjes passen in een science-fiction concept.
Even wordt het album opzij geplaatst en krijgen we een recentere song te horen van het ‘Us’ album, met “A dream that never stops”. De groove in de electro-/synthbeats prikkelt de dansspieren. Hij betrekt het publiek nauw bij de song door zich bij hen te begeven en samen met ons de eerste handclaps te delen. Schitterend trouwens hoe Ozark Henry het dansbaarder maakt.
Soberder zijn “This is all I have” en de instant hit “Radio” van ‘This last warm solitude’ (98), de pianoloops en zijn weemoedige, indringende vocals maken het sterk. Een stevig klinkende “Intersexual” en iets verderop het soulful/jazzy “Word up” (met op tape de vrouwelijke backing vocals) besluiten het twintig jaar oude ‘Birthmarks’ luik.
Een bezwerend, snedig “Indian summer”, met talrijke gitaareffects en keys, vat het tweede luik aan, het gitaartrippende “Hope is the dope” grijpt terug naar Goddaers begindagen; talrijke geluidjes, samples op z’n The Clash’s ‘Sandinista’ passeren de revue in zo’n song, ritme en avontuur vinden elkaar; trouwens, het nummer komt van hun debuut dat enorm werd geprezen door David Bowie. Ere wie ere toekomt “Heroes” van Bowie himself werd op innemende, broeierige wijze gecoverd en besloot de set.
Het publiek werd nog verwend met een paar sterkhouders , een rockende “At sea”, alsof de onstuimige zee een bron van inspiratie was  en de melodieuze “This one’s for you”, “These days” en “Weekenders” . Ze hebben een popeffect, meezinggehalte en brengen de mensen in beweging met  handmoves en danspasjes .
Verdomd , de set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een strakker jasje, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen . Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt .
Ze voegen er nog een fijne bis  aan toe met recentere nummers o.m. het sfeervolle “We will meet again” en een groovende “I’m your sacrifice”. Het klinkt allemaal een beetje gemoedelijk tijdens de live , maar met “This the end” van The Doors werd het zwaarbewolkt in ‘t Kursaal door de dreigende, repeterende ritmes op synths.

Een welgemeende ‘Merci’ van Goddaer en z’n band wuifde ons definitief uit van een bijna twee uur durende set. Het maakte van hem een publiekstrekker door de jaren. Het hoofdstuk ‘Birthmarks’ mocht terecht na twintig jaar nog eens opgerakeld worden; door het strakkere jasje toont Goddaer dat hij mee evolueert.
We zijn benieuwd hoe z’n muzikale ervaringen nu zullen evolueren.

Ook de support act was niet te onverschatten …  Berre Vandenbussche, goed twintig jaar, plaatste zich in de kijker. Hij droomt luidop van een muzikale carrière ; door het viraal gaan op TikTok , wist hij met een rits covers de jongeren voor zich te winnen.
Hij heeft een aparte stem, een innemende, warme, lichthese, grauwe stem, die plots hoog kan uithalen en die ons koude rillingen bezorgt. Cover of geen cover, hij zit ergens tussen George Ezra, Tom Odell en Piet Goddaer in. “Better off alone”, "Thrill of it all", “Lost without you” of “Say my name”, ze overtuigden sterk, ondersteund van ingehouden piano/keys en cello .
Deze Berre houden we maar best in het oog , hij is een talent en klonk dus ‘bèrre’ goed!

Organisatie: Pm live events ism Kursaal, Oostende

Daan - Een rit die telt!

Daan Stuyven heeft in z’n 20 jarige (solo) carrière een resem platen uitgebracht, die verschillende genres mengde of tot z’n essentie herleidde en het beperkt hield in sing/songwriting. Hoedanook Daan liet een vijftal jaar op zich wachten; nieuw werk is uit nu, ‘The ride’ en hij trekt terug op tournee. De muzikale kameleon is bij de pinken, klinkt fris, groovy en geeft met z’n nachtduistere blik de zaken een schop onder de kont. Hij heeft een sterke, geoliede band achter zich die het materiaal een ferme boost gaf en die het publiek (aanhoudend) prikkelde.

Met z’n zessen wist Daan een overtuigende set af te leveren. Daan neemt hier niet een prominente rol op, de band krijgt in hun muzikaal talent voldoende ademruimte. Er werd natuurlijk gretig geplukt uit ‘The ride’, een plaat van intens, broeierige, opwindende popelektronica, die refereert aan het vroegere ‘Victory’ (04) en ‘Manhay’ (09). In het optreden verbindt hij het met de country pop noir van z’n ‘Le franc belge’ (13) en met wat hij nog van muzikale ervaring opdeed tijdens de korte reünie van Dead Man Ray en het schrijven van soundtracknummers. Een warme gelaagde sound, harmonieus en avontuurlijk.
Hij dompelde ons meteen onder dit soundtrackgevoel met het puike instrumentale “Western”, die iedereen van de band aan bod liet komen: een magistraal openingsakkoord op banjo en Daan zelf op gitaar, die een knetterend vuurgevecht aangaat met de synths, de trompet, een orgelgeluidje, de dubbele percussie en de andere gitaren. Het borduurde voort op de composities die hij deed voor de film ‘Rookie’. Alles zit hier in de sound en hij laat de verbeelding de vrije loop. Tja , Sergio Leone kon er jaloers op zijn. De rit kon niet beter van start gaan …
We krijgen verder een boeiende afwisseling van z’n herkenbare electrosynthpop en die sing/songwriting op z’n Brel-Arno‘s . Het Engels en het Fans vonden elkaar moeiteloos.
“Women & children” en de huidige single “16 men” volgden . Ze tonen de sterkte, de rijkdom  van ‘The ride’ in de opbouw, het brede geluid en de verrassende wendingen, deels onderhouden en opgezweept door de elektronica en de drums. De blazer zweeft en geeft kleur aan de nummers. De grauwe, doorleefde, mompelende vocals en brabbelzang van Daan huimself, eist z’n plaatsje op. Hij laveert over het podium, bril, das en kostuumvest zijn al snel uit en losjesweg in z’n vel horen we de gekende “Exes” en “Icon”. De sound is dansbaarder en het publiek wordt aangepord. De handclaps zijn er en de eerste moves zien we. Het publiek geniet. Een sterke respons. Opvallend: er is veel vrouwvolk aanwezig, die gecharmeerd is door Daans sound en charisma.
Meer James Dean/Johnny Cash en 80s touch ervaren we in het avontuurlijke “The valley”, “The dancer” en “Kill”, innemende, groovende rock’n roll, verweven met o.m. elektronica loops, trompet en drumpartijen/-roffels. Het klinkt beduidend spannend door de tempowissels en de experimentjes. Het is een beetje excentriek toch, hoor ik.
Het wordt vervolgens omgebogen naar een ‘french touch’ met “Parfait mensonges”, “La crise” en “La vrai decadence”. De sfeervolle nummers worden opgesmukt, opgezweept door de instrumentatie en zeker door het elektronisch vernuft, niet vies van een carrousel geluidje. Daan biedt de band die creatieve ruimte en je ziet Geoffrey Burton - Isolde Lasoen - Jeroen Swinnen - Jo Hermans en JF Assy zich goed amuseren. “Victory” maakt de aansluiting naar de herkenbaarheid en is de aanzet naar nog drie nummers van de recentste plaat, “Be loved” tekent de samenzang Daan -Isolde, “High” prikkelt de dansspieren  en “Best days” siert door de samenzang .
“Morning sun”, ook al van ‘The ride’ mag de bis openen op sfeervol, meeslepende wijze. Drie gekende zwierige, dynamische, opwindende hitkrakers volgen, “The player”, “Swedish designer drugs” (met opnieuw die fijne interactie Daan - Isolde) en het afsluitende  “Housewife”, waarop alle registers nog eens konden worden opengetrokken; de instrumenten worden onder spanning gehouden, en op de synths en drums heerste rijkelijk vertier. Ze leefden zich uit en de song explodeerde. Heerlijk. Vuurwerk dus! Een electroclash die wist na te zinderen en ons met een zalig gevoel naar huis voerde.

Onze muzikale veelvraat is er graag terug bij . Zijn gretig spelende band injecteert ‘em en vice versa, en weet het moeiteloos over te brengen naar het publiek, dat vanavond genoot, bewoog en danste op die brede, kleurrijke sound en fijne wisseling van nummers.
‘Gecondenseerd speelplezier’ omschrijft Daan het. Samen sterk dus. Na twintig jaar kan een nieuw muzikaal hoofdstuk worden aangevat …

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Ruben Block - Herkenbaarheid en Avontuur tekenen de puike set
Ruben Block, Jimmy Diamond

Ruben Block, één van de Triggerfinger kompanen, net boven de 50, klinkt solo iets minder strak in het pak en breit die kenmerkende TF rock’n’roll met elektronica en klankexperimentjes. We kregen een goed uur lang een intens, dampend, broeierig, dwars, melodieus concertje van een kwintet die Triggerfinger bij het nekvel houdt, maar aantoont dat er leven is na … Triggerfinger.

Ruben Block heeft bij het concert eigenlijk Triggerfinger bij zich, wel te verstaan de vernieuwde band, gezien eerder de week bassist Lange Polle (Paul Van Bruystegem) besluit, na de 25^ste verjaardag van het trio deze zomer, andere wegen in te slaan. Geoffrey Burton (o.m. oud-gitarist van Arno, Iggy, Hong Kong Dong) neemt z’n plaats in. Mario Goossens is de vaste slagwerker en verder hebben we hier Lies Lorquet (van Mintzkov) en Gilles Vandecaveye-Pinoy op keys (o.m. Steiger/Uma Chine). Een compleet kwintet om het solodebuut ‘Looking to glide ‘ van Block kleur te geven en optimaal te ondersteunen.
Net als op ‘Colossus’ werd beroep gedaan op producer Mitchell Froom (gekend van Crowded House, Los Lobos, Suzanne Vega, Elvis Costello, Randy Newman en Paul Mccartney). Ruben ging dus opnieuw naar Californië; het herkenbare TF geluid kreeg in z’n klankenspectrum meer avontuur en experiment toebedeeld. Een brede sound dus, sfeervol, kleurrijk, bevreemdend, die gedurfder klinkt en niet vies is experimentjes. Een donkere speeltuin voor onze man met z’n begeleidingsband, dat ons brengt tot een melodieus dwars geluid. De songs zijn intrigerend, boeiend, pakkend door de wisselende ritmiek , de verrassende wendingen en het akoestisch-elektrische gitaarspel van Block-Burton. Het geheel klinkt aanstekelijk, meeslepend als stevig, pittig als ingenomen, gevoelig, en daarmee heb je alles bijeen.

Er werd geput uit de soloplaat, in het najaar van 22 verschenen, de voorafgaande EP met o.m. enkele opmerkelijke covers en enkele meer recente Triggerfinger nummers, die de samenwerking Block-Froom sterken. Een goed gevulde Casino, met vooral een ouder, doorwinterd publiek, genoot van de ‘showtime’ van Ruben, wat hij vanavond zo graag omschreef.
Opener “There isn’t time” gaf meteen de toonaard van dit muzikaal recept, een nummer van in de lockdown verschenen EP, het werd mooi uitgediept en was spannend door de tempowissels, de onderhuidse dreiging, de (akoestische en elektrische) gitaarriedels met z’n -erupties , de explosies, en tot slot door de elektronica en z’n loops. We werden meegezogen in dit geluid.
De song ging zo goed als mogelijk over in “Doing love”, “The key”, “Tripping down”, die het gitaarwerk mengden met elektronica, soundscapes en drumgrooves, zwevend, kleurrijk en broeierig. Hier borrelde deels de 90s dampende funkrock door van Soapstone/Soulwax. Een opbouwend, potig “Big hole” (uit ‘Abscence of the sun’ van TF) piepte tussenin. Een mooie intense, vaardige reeks hoorden we.
Een eerste echte ijkpunt was de single “Lights” (de keytune is gekend van Alloo’s ‘Bij de verkeerspolitie’), een warme, sfeervolle rocker , die ons bracht naar een emotievol slepende “Awake” en het avontuurlijke “Turning on a fan”, live tot op het bot ontrafeld, sfeervol, dreigend, gedreven, een vat onverwachtse wendingen en geïnjecteerd van klankexperimentjes en spacey loops. Sterke overstapjes.
“That ‘ll be the day” (van ‘Colossus’) werd op het eind opgehoest, was opbouwend extravert en kreeg een kenmerkend 90s God Machine ritme mee, homogeen, hakkend, explosief. Intussen werden we getrakteerd op twee fijne covers , het catchy “Turn the tide” (Sylver), ook al niet vies van creatieve wissels en grooves; en iets later Madou’s “Niets is voor altijd” die het donkere, sinistere van het nummer bewaarde, omgeven van keys en een scherp, snerpend, verminkte (gitaar)geluid. “That’s just the way” besloot het groovy, afwijkende geluid dat we vanavond hoorden van dit solodebuut.
De fijne, overtuigende respons vroeg naar meer … “Showtime” werd akoestisch neergepoot, sober, fragiel, elegant, treffend, ontdaan van enige franjes; het was een ode aan z’n gezin, die hem door weer en wind steunde als artiest en sing/songwriter. Het dromerige “Better best” klonk spannend, meeslepend door die gitaar-keys en besloot definitief de set; het verbond de rock’n roll  met 90s indiepop.

Ruben Block trad uit de herkenbaarheid en comfortzone van z’n Triggerfinger; hij daagde uit met een breder geluid en sleurde en overtuigde ons moeiteloos mee in z’n persoonlijk stemmig, kleurrijk, melodieus grimmig avontuur. Apart en sterk!

Het Nederlandse Jimmy Diamond, de support, brengt ons in een waas van americana en rootspop, met een psychedelische tune. De gitaarsoli en de steelpedal onderstreepten hun broeierige, extraverte sound.
Het trio is de Europese band voor Tim Showalter’s Strand of Oaks, maar ontpopt zich evengoed op eigen benen. Een eigentijds geluid , die de seventies een warm hart toedraagt. In hun halfuurtje kregen we een rauwe , doorleefde melodieuze sound, die eigenzinnigheid en herkenbaarheid , als bij Ruben Block, vertegenwoordigde.

Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas

Jean Bosco Safari staat al meer dan 40 jaar met twee voeten in de muziek en zijn muzikale hoogtepunten zijn te talrijk om ze hier op te sommen. Dit jaar is hij helemaal terug, maar een comeback zou een flauwe noemer zijn voor iemand die nooit echt weggeweest is.

Zijn nieuwe single “The Holy Ones” is een upbeat poprock-song die alle godsdiensten relativeert in één grote, gezamenlijke rondedans. Een beetje zoals The Radios of The Beatles al eens een serieuze boodschap verpakten in een lichtvoetig deuntje. Aan de muziek werd in New York gewerkt met Mark Plati, de producer David Bowie’s album ‘Toy’ en voorts ook de man achter de knoppen voor o.m. Fischer-Z en Axelle Red.

Gesneden koek voor Radio 1 en Radio 2 en een toets van de zomer in deze nog donkere maanden. Het is misschien wat te gepolijst, maar het zit zo goed in elkaar dat ik er meer van dat album wil horen.

https://www.youtube.com/watch?v=zRh7tHQ_oD4

Eljuri - We moeten allemaal ons steentje bijdragen en de kracht van onze collectieve stemmen waarderen. Eensgezindheid is een onmiskenbaar instrument voor wereldwijde verandering

Cecilia Villar Eljuri is geboren in Guayaquil, Ecuador, maar woont sinds haar jeugd in New York. Als dochter van Libanese en Spaanse ouders mengt ze deze verschillende culturen onder de artiestennaam Eljuri, in een opwindende, topgeproduceerde en upbeat mix van rock, latin en funk. Op haar vijfde soloalbum ‘Reflexión’, laat de songwriter/zangeres/gitarist 11 nieuwe nummers horen met een sociale boodschap. Ze bewandelt het pad van de latinmuziek en brengt die op een zeer ingenieuze manier samen in een rockconcept. Zo horen we een hybride van heavy rock, Midden-Oosten, reggae, funk en dance grooves. Met een knipoog naar Santana.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen:  https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/88824-reflexion.html  
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met deze veelzijdige artieste en hartenbreker.

Cecilia, gefeliciteerd met je laatste release, het is al een tijdje uit, maar wilde er toch even op terugblikken. Hoe is alles voor jou begonnen? Wie waren je inspiratiebronnen?
Eljuri: Bedankt voor de vriendelijke felicitaties - ik ben zo trots op mijn nieuwe release! Mijn eerste inspiratiebronnen om me met kunst bezig te houden waren mijn ouders. Mijn vader was een gewaardeerd acteur en regisseur in radio, theater, tv en films en mijn moeder een geweldige pianiste en componiste van prachtige walsen, tango's, bolero's en pasillos. Zij hebben mij van jongs af aan sterk beïnvloed. Ik begon piano te spelen toen ik ongeveer 5 jaar oud was, terwijl ik thuis luisterde naar afro-cubaanse, rhumba, flamenco, Arabische muziek en andere traditionele Latijns- en Midden-Oosterse muziek. Naarmate ik ouder werd, ging ik meer zingen, gitaar spelen en mijn eigen nummers schrijven, beïnvloed door de New York City muziekscene van rock, reggae, funk en punk en luisterend naar voornamelijk Amerikaanse en Britse artiesten.

Achter het project en de plaat 'Reflexion' zit ook een persoonlijk verhaal, we kunnen het opzoeken maar horen het liever van jou
Eljuri: Op het moment dat ik de liedjes achter mijn nieuwe album 'Reflexión' maakte, voelde ik me geïnspireerd en een urgentie om de boodschappen achter de liedjes uit te drukken, vooral vanwege COVID en het isolement dat we allemaal ervoeren. Ik had de luxe van tijd om mijn muzikale creatieve visie volledig uit te werken omdat mijn band en ik niet in staat waren om live op te treden en te toeren, of zelfs samen te repeteren. Dit bleek een geschenk voor mij te zijn tijdens het creatieve proces van het schrijven en arrangeren van mijn nieuwe materiaal.

"As a Latinx artivist, I try to break musical and social boundaries" las ik in een biografie, hoe is het sociale klimaat voor de gemiddelde latino in de VS?
Eljuri: Ik weet niet zeker of ik een gemiddelde Latinx persoon in de VS ben, want ik ben een muzikant met een stem om het licht te laten schijnen op belangrijke kwesties. Als immigrant en Latina die in de VS is opgegroeid, doe ik mijn best om de fakkel over sociale kwesties aan te steken om het bewustzijn over de speciale behoeften en perspectieven van een geïmmigreerde Latina te vergroten.

In een interview las ik een uitspraak: "De jongere generatie geeft zoveel om de planeet, zij hebben het beter begrepen dan wij", er is hoop voor de toekomst, toch? Kun je deze uitspraak uitleggen en waarom het nog steeds belangrijk is om activist te zijn?
Eljuri: We moeten allemaal ons steentje bijdragen en de kracht van onze collectieve stemmen waarderen. Als activist wil ik anderen inspireren om zich ook zo te voelen. Eensgezindheid is een onmiskenbaar instrument voor wereldwijde verandering.

Een andere uitspraak in hetzelfde interview: "Ik denk dat ik door het opgroeien in New York een beetje een harde huid heb'', hoe moeilijk is het leven in New York voor Latijns-Amerikanen?
Eljuri: Als ik het heb over het opgroeien in New York City waardoor ik een beetje een harde huid heb, dan denk ik dat dat vooral te maken heeft met de intensiteit van het stadsleven en het feit dat ik een immigrant ben en een tweede taal spreek voegde daar nog een extra intensiteit aan toe. Opgroeien in Manhattan is echt geweldig - omringd door cultuur, opwinding, diversiteit, schoonheid. Je kunt je nooit vervelen, hoewel het een ongewone plek is om op te groeien. Soms is het echt moeilijk en tegelijk magisch.

Laten we het eens over de muziek van jullie album hebben. Wat me het meest opvalt aan 'Reflexion' is het perfecte huwelijk tussen pure rock en Latijns-Amerikaanse muziek, is dat een bewuste keuze?
Eljuri: Bedankt voor het herkennen van de synergie tussen de Latin en worldbeat ritmes en mijn rock/funk invloeden. Het is volledig organisch en helemaal geen bewuste keuze. Gezien mijn achtergrond is de mix van invloeden "mijn geluid". Ik ben enthousiast om mee  te delen dat voor mijn fans in de Benelux alle vijf mijn albums verkrijgbaar zijn via Xango Music... inclusief vinyl exemplaren van 'Reflexión' (https://www.xangomusic.com ).

De link naar een grootmeester als Carlos Santana wordt vaak gelegd, geen slechte vergelijking, maar je bent natuurlijk vooral jezelf; hoe zie je dat zelf? Klopt de vergelijking en in welke mate wel/niet?
Eljuri: Ik voel me altijd gevleid door de verwijzing naar Santana en ik begrijp het omdat hij ook Latijnse ritmes mengt met elektrische gitaar en rockdrums zoals ik. Ik ben echter heel anders in die zin dat ik singer-songwriter en arrangeur/producer ben. Wat mijn gitaarspel betreft, heb ik veel grotere invloeden, waaronder Jimmy Page, Bonnie Raitt, David Gilmour, Stephen Stills, Ernie Isley, Nile Rogers en ga zo maar door ....

Naast die verbinding van culturen is er ook een combinatie tussen dansbaar en melancholisch, ook weer een bewuste keuze? of kwam dat allemaal heel natuurlijk?
Eljuri: Geweldige vraag. Het komt absoluut vanzelf tijdens mijn songwriting en arrangement proces. Hoewel de thema's van mijn songs gaan over serieuze onderwerpen waar verandering nodig is zoals rechtvaardigheid, gelijkheid, burgerrechten, klimaatverandering, wapengeweld, enz. Ik ben een optimist dus ik voel dat upbeat muziek zeer geschikt is om mijn visie te ondersteunen.

Wat waren de algemene reacties op 'Reflexión'?
Eljuri: Hoewel het nog maar net uit is, heb ik tot nu toe een geweldige ontvangst gekregen van zowel fans, muzikanten, media en muziekindustrie voor mijn nieuwe album. Ik voel me echt gezegend dat ik mensen raak met mijn muziek en boodschap.

Wat zijn de verdere plannen, op tournee in 2023? ook in België, Europa?
Eljuri: Zo enthousiast over de plannen voor 2023 omdat we gaan toeren ter ondersteuning van het nieuwe album om het tot leven te brengen. Contact maken met fans is een van de dingen die live optreden zo speciaal maakt. De plannen omvatten shows in de VS, Canada en Mexico. Maar het spannendste is ons Europese debuutconcert in Nederland op 6 april. We hopen uit te breiden naar andere landen in Europa en zouden graag naar België komen! Hier is een link om op de hoogte te blijven van ons tourschema: https://www.eljurimusic.com/tour

Ook al ligt de corona periode een beetje achter ons (ik denk dat dat virus er altijd wel zal zijn), we leven nog steeds in moeilijke tijden voor veel artiesten, buiten de hele grote die makkelijk concerten lijken uit te verkopen hebben de middelgrote en kleinere het moeilijker om echt in de business te komen, ervaren jullie dat ook? Dat het moeilijk is om bijvoorbeeld concerten te boeken in deze tijden?
Eljuri: Het is moeilijk geweest, maar ik voel dat het vooruitgaat naarmate we beter begrijpen hoe we hier doorheen moeten navigeren. Vorig jaar waren de meeste van mijn shows buitenfestivals met enkele binnenconcerten. Ik ben optimistisch dat concerten weer actief zullen worden, want live muziek en persoonlijk contact zijn essentieel om onze ziel te vullen.

Wat zijn je algemene verwachtingen (zowel muzikaal als persoonlijk) dit jaar?
Eljuri: Ik ben erg enthousiast om de nieuwe nummers van 'Reflexión' live te delen in verschillende steden en landen. Ik geloof in de kracht van muziek om ons te verenigen en op te beuren. Ik hou ervan om te reizen en nieuwe mensen te ontmoeten, en hun culturen en eigen omgeving te ervaren.

Wat is je grote wens voor 2023?
Eljuri: Natuurlijk is mijn grote wens dat het virus verder ingeperkt wordt met minder lijden voor iedereen.

Wat is je grootste ambitie en doel in het leven?
Eljuri: Een grote ambitie is het zien en helpen creëren van een belangrijke verandering in de wereld naar meer tolerantie, minder geweld, en echt gelijke rechten voor iedereen ... en dat in mijn leven te ervaren.

Zijn er verdere plannen voor andere projecten of al een nieuwe soloplaat?
Eljuri: Op dit moment is de echte focus om mijn nieuwe album 'Reflexión' naar nieuwe luisteraars te brengen. Ook om de nummers live uit te voeren tijdens concerten als een powertrio.

Bedankt voor dit leuke gesprek, ik hoop dit op een dag face to face te kunnen doen als je in ons kleine landje optreedt.
Eljuri: Ik ben zo dankbaar voor je interesse en steun voor mijn muziek. Ook ik hoop je ooit persoonlijk te ontmoeten ;-)
In de tussentijd blijf ik graag in contact met jou en je lezers via mijn sociale mediakanalen.

www.instagram.com/eljurimusic
www.eljurimusic.com
www.facebook.com/eljurimusic
www.twitter.com/eljuri
www.youtube.com/eljurimusic