Arlo Parks - Jong soultalent overtuigt

De warme, liefdevolle sound van Arlo Parks omarmde ons, op de ideale afstand van anderhalve meter weliswaar, in deze barre coronatijden. Ze wuifde de Sint uit vanavond en maakte de feestdis klaar voor het eindejaar. Haar schone , lichtvoetige muziek in een soulful kader, met een bloemetjes(tapijt) op het podium, nodigde ons uit.
Arlo Parks, is een jong Brits aanstormend talent die een samenhorigheidsgevoel in deze tijden sterk onderstreept .

Arlo Parks debuteerde in volle coronatijd met haar EP ‘Sophie’ en het debuut ‘Collapsed in sunbeams’ . Een resem singles , die ook op het debuut te vinden  zijn, lieten al horen hoe pop, soul, r&b en elektronica elkaar vinden in zeemzoete, frisse, innemende, knappe songs , gedragen door haar zachte, lichthese vocals . Ergens roept het Macy Gray, Tracy Chapman op, kun je wel zeggen, met haar warm , lieflijk, helend materiaal . Haar zalvende sound van gemoedelijkheid en amicaliteit wordt omgeven van levens- en persoonlijke vragen , wat siert.
Ze stond op alle beloftelijsten van 2021 en lost deze dus probleemloos in . Een Grand Mix met mondmasker ontving Parks en band met open armen . Net met haar band (zes in totaal) weet ze de tiental nummers open te trekken , door de fijn gitaarmelodieën, de bastunes, de synths, een trompet en de indringende drums. Een popsoulgeluid om van te snoepen . Zij beweegt zich hierin als een jonge, dartelende twintiger.
Het zat meteen goed met één van haar groovy singles “Hurt”. We slalommen in een gevoel van solidariteit , “Green eyes” heeft een loungy tune en op “Portra 400” verwijst ze naar haar idolen My Bloody Valentine en Beach house; bubbels van vriendschap borrelen op, o.m. “Too good”, “Caroline” en “Eugene” door de sfeervolle popgroove , ietwat het uitgangsbord van de plaat. “Angel’s song” boeit door de wisselende summiere en brede instrumentatie. De blazersectie is in de totaliteit van de sound een beduidende meerwaarde . Intimiteit en extravertie kruisen elkaar. Boeiend, aangenaam. Top.
Ze praat de nummers aan elkaar, aks een volleerde presentatrice en palmt hiermee haar publiek in; Iedereen, zowel publiek , als band , geniet en beleeft plezier. Deugddoend.
Ze loodst ons doorheen de drie laatste songs, ingetogen, pakkend op “Sophie”, het droevige, pakkende “Super sad generation” en het broeierige , tintelende “Hope” , woorden die we meenemen in deze donkere dagen om er elke dag opnieuw tegenaan te gaan …

Knappe melodieën met een goede vibe  en een sterke goedlachse sing/songwriter , tekent net dat jong talent . De festivalzomer lonkt , welk festival ook … Maar eerst opnieuw de Botanique aandoen , in uitgesteld relais ... Arlo Parks is de naam!

Organisatie : Grand Mix, Tourcoing

Viagra Boys - Must see bluepills in clubs en festivals!

Het Zweedse Viagra Boys is een must see in de clubs en voor de komende festivalzomer. Het doet deugd zo’n zootje ongeregeld rond zanger Sébastian Murphy te zien, die hun nihilistische rock’n’roll onderdompelen in een smerig, zompig , vunzig poeltje. Het blauwe pilletje smolt in de mond. Pijlsnel voelden we ons opgaan om een band te zien spelen op een anarcho-gevoel van adrenaline en fun, omringd van alkohol & cigarettes.
Een klein anderhalf uur werden we in volle coronacrisis meegevoerd in een muzikaal no-rules wereld, net dertig jaar na datum met het even verticaal middenvinger optreden van Nirvana in de Vooruit, Gent.

In uitgesteld relais zagen we de Viagra Boys uit Stockholm nu aan het werk en ze zijn de ideale schoonzonen als festivalband; de volgetattoeërde Murphy in ontbloot bovenlijf en soms met bivakmuts op, heeft al een pak jaren op de teller en al een zwaar leventje achter de rug. Mede oprichter gitarist Benjamin Vallé had evenzeer een zware rugzak en verleden; hij verliet de band vóór de opnames van de tweede ‘Welfare jazz’ en overleed nog onlangs in oktober. Hij werd geëerd in één van de nummers, “Slow learner”, een intrigerende, ontspoorde punkyjazzsong van die nieuwe tweede effectieve plaat, die begin 2021 verscheen.
Viagra Boys heeft een eigenwijze , unieke kijk op rock’n’roll, maakt er een potpourri van postpunk, psychedelische synthpop en punkyjazz. Ze injecteren het op losse, ontspannende, humoristische wijze, met een zekere relativering.
Het stoomt, bruist en sist. Ze creëren een broeierig, spannend, opzwepend sfeertje door de repeterende, aanstekelijke ritmes , de diep ronkende bas, discokitschtunes en anarchosax. Ze hebben een kolos van een zanger die lekker leuk , gek kan doen.
Bands als Nirvana, Hayseed Dixie , Barkmarket, God, Pigbag, X-Ray Spex en Suicide en ja ook ons Arno/TC Matic borrelen op bij hun sound en hun optreden.  Dit betekent dat de 80s, 90s mooi geïntegreerd zijn.
Het sextet bracht ons meteen in de juiste stemming met het oudje “Research chemicals”, terug te vinden op één van de debuutEPs. Eentje van zo’n zevental minuten. Wat een start door de repeterende, dreunende , opbouwende ritmes en de lekker vervormde lallende brulpraatzang dito act van Murphy. Cowpunk, Demonisch! Wild, onstuimig, chaotisch, geschift en toch groovy, melodieus, dansbaar, gecontroleerd. Alles in één nummer.
Murphy is een volleerd Shane MacGowan, met een plasticzak biertjes bij zich , hij stapt , danst, valt, rolt op het podium, of is bij de eerste rijen te vinden. Het tempo houden ze hoog, strak met “Ain’t nice”, één van de recente singles. Verdomd wat klinkt dit goed . Het intense , slepende “Just like you”, deed onderliggend aan TC Matic denken. De teugels zijn losgeslagen op het zo goed als instrumentaal klinkende “6shooter”, die alle richtingen uitgaat , als een ‘unstoppable train’ in een walm van fuzz en noise. Het muzikaal venijn druipt verder door in een spannend, broeierig soms explosief “Down in the basement”, “TOAD” en “Worms”. “Sports” en “Shrimp shack” zijn uitermate bezwerend door de opbouwende , rollende grooves en free jams . Apocalyptisch! Ze vormden de apotheose in hun muzikale gekte.

De bluepills van de Viagra Boys werden in een goed gevulde Aéronef sterk onthaald , de eerste rijen hotsten op en neer . Het publiek werd warm gehouden en smaakte deze band, een live-festivalband bij uitstek!

Opener was Tamar Aphek, een relatief onbekend kwartet uit Tel Aviv, Israël. Het goed ingeënte kwartet, ergens muzikaal tussen Fugazi en The Breeders in, speelt lofi speedy indierock gekruid van psychedelica en freejazz. Zij wisten ons regelmatig te raken!

Organisatie : Aéronef, Lille

Whispering Sons -  Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre!

In de l’Aéronef  was er een soort Halloweenfeestje met een rits Franse artiesten en één van Belgische bodem , een smaakmaker in het donkere genre , Whispering Sons. Ze onderscheiden zich door de intense , dreigende spanning in hun materiaal , de energiek , gedreven , meeslepende set en een zangeres die ons meevoert in haar unieke leefwereld.
Whispering Sons kreeg het publiek over de grens mee. Ze zijn klaargestoomd voor de clubtour in ons eigen landje …

Een welige sound van postpunk, waverock  horen we op de totnutoe twee uitgebrachte cd’s, ‘Image’ (2018) en het recent verschenen ‘Several others’. Een mokerslag in het genre , kun je wel zeggen , die de muziek laat doorsijpelen van wijlen The Sound , Joy Division, ons eigen Red Zebra, TC Matic omarmt en de brug slaat tussen bands als The Cure , Gang of four en The Chameleons met de revivalsound van Nick Cave, Editors, White Lies, Interpol en Savages.
Ze zijn één van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock Rally weg. Het gaat goed met de band rond Fenne Kuppens . Het kwintet behoudt hier vanavond een uur lang de aandacht met hun donker broeierig, spannend materiaal. Kenmerkend zijn de melodieus stuiterende ritmes in het genre door de snedige, tintelende, frisse en slepende gitaarlijnen, de repetitief, dreunende , grommende, diepe basses, de zwartkleurige electro en de zachtmoedige, hitsende drums, ondersteund door de indringende, grauwe vocals  van dame Kuppens , die de hoogdagen van Patti Smith en Polly Harvey doet opborrelen ; vol overgave draaft ze over het podium, geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance .
Whispering Sons klinkt grotendeels vertrouwd aan het genre. De intensiteit en de afwisseling in die lagen muziek , zorgen dat die revival en het geheel boeiend , interessant blijft.
Het recente album kwam meteen op het voorplan met “Dead end” en “Heat”, twee sterke groovy openers omgeven in een rode , blauwe gloed en witte spotlights. Het zijn songs met een intrigerende opbouw , dynamiek, die durven te exploderen . Ze werden warm onthaald . Het doet de band deugd trouwens hier in Nord de la France, dat zeerzeker te vinden is voor dit soort muziek.
“Got a light” van hun debuut laat een iets slepender geluid horen, meer wave. En ze durven echt diep graven met “White noise” en “Wounded” , die traag en dreigend zijn .
Eén van de doorbraaknummers “Alone” en het nieuwe “Vision” volgden , het tempo werd dus terug opgeschroefd. “Skin” en “Flood” trekken een duister, mistroostig decor op . De electro en synths  eisen in het mistige decor hun plaatsje op .
De singles “Surface” en “Hollows” maken opnieuw een vuist op het juiste moment, en rocken dus. We worden probleemloos meegevoerd in die dreigende , meeslepende , energieke , explosieve sound . “Satantango” en “Surgery”  versmelten wave, rock, pop, electro, en zijn om van te smullen in de instrumentatie door de repeterende, doordrammende en opbouwende ritmiek . “Waste” sluit de overtuigende set af .

Magie ervaarden we door de vakkundigheid en het spelplezier. Licht en duisternis. De band is goed op elkaar ingespeeld. Terecht trots mogen we zijn op dit Belgische combo, die verder zoekt om het genre spannend, boeiend (en leuk) te houden door melancholie en opwinding te verbinden.

Verder hadden we vanavond het gezelschap, om Halloween definitief in te zetten, met de electro/EBM/industrial/wavepunk van Louisahhh Live Band (knipoog naar Siouxie) en de harde rave dancepop van Ascendent Vierge.

Organisatie: Aéronef, Lille

Nick Cave & Warren Ellis - Duoconcert in intimiteit en luchtigheid

De aussies Nick Cave en Warren Ellis hebben elkaar duidelijk gevonden , de voorbije twee decennia . ‘Carnage’ kwam tot stand in coronatijd en tijdens de lockdown. Ze zijn nu uiteindelijk terug op het podium. Het album ‘Ghosteen’ (2019) , het verlies-rouw verwerkingsalbum over Cave’s zoon , werd samen met ‘Carnage’ voorop geplaatst tijdens deze korte Europese tour, buiten de UK.
Twee en een half uur werden we meegevoerd in een filmische trip, zalvend, innemend, als huiverend en industrial groovy van aard.  Een (vernieuwde) muzikale gedaante naast The Bad Seeds , de solo performances en de ‘Conversations’ van Cave .

Nick Cave is een real performer on the front , een virtuoos die de maat aangeeft , musiceert en z’n publiek opzuigt; Warren Ellis, on the background, is een Gandalf, die geluiden tovert uit een klein elektronica apparaat en iets eigen, unieks toevoegt aan de nummers .
Ze voeren ons mee in een soort soundtrack die nu kan model staan voor de films van Ridley Scott en Denis Villeneuve, beeldrijk, die rust , melancholie en rusteloosheid, dreiging omarmt, en soms niet veraf lijkt van Cave’s vroegere rechterhand Blixa met z’n Neubauten.
Ze hebben hun muzikale religie en mythologie uitgewerkt , een fantasierijk, grillige sprookjeswereld. Vanavond hoorden we het recente werk van deze twee klassenbakken , die live niet in duo-vorm te zien waren , maar ondersteund werden door drie achtergrondzangeressen, een soulfull gospel koor (al eens te horen op een tour) en multi-instrumentalist Johnny Hostile op bas , synths en drums.
De sound is geleest op het wonderlijke, sfeervolle, dromerige, kwetsbare spel van elektronica, piano en viool ,balancerend tussen een pakkende melodie en experimentjes. Een muzikale gedaante zonder The Bad Seeds of een full band . Vakmanschap en vriendschap , intimiteit en en luchtigheid kruisen elkaar .
‘We leren opnieuw publiek te zijn en we leren opnieuw een band te zijn’ , geeft Cave mee. Inderdaad, die twee creëren het, doen het . Dit is ‘industriële ballad blues pop noir’.
Meteen worden we in die aparte , unieke leefwereld geloodst met het grauwe, aanstekelijke “The spinning song” en de single “Bright horses” . Cave zoekt het contact op met de bandleden, is beweeglijk , loopt heen en weer en betrekt het publiek door de z’n intense, wisselende toonaard en z’n talrijke handbewegingen . “Night raid” wordt zelfs overstelpt door z’n declamerende praatzang . Een beklemmend sfeertje dus .
Over “Carnage” en “White elephant”, twee nummers van het werk van deze twee, zweeft subtiel elektronisch vernuft en getokkel . Er heerst een snijdende spanning die daarna door het rockende karakter uiteenspat. Op “Lavender fields” komt de soulfulle gospel background zang naar voor. “Waiting for you” is een goed voorbeeld hoe Cave - Ellis , piano en elektronicariedels, door de jaren heen blindelings op elkaar zijn ingespeeld.
Een elegante schoonheid horen we op het intieme, bijna zo goed als solo gespeelde, “I need you” van ‘Skeleton tree’ , meer van hetzelfde is te horen op “Cosmic dancer”, een ingetogen , emotievol eerbetoon aan T. Rex/Bolan’s glamrock; de zang is vergezeld van een pianotoets en de verdwaalde vioolklank van Ellis .
We zitten intussen al diep geworteld in hun muzikaal leefklimaat . “God is in the house” brengt ons terug naar ons Godshuis en klinkt als een verademing. “The hand of God” is een soort Gulliver’s reis van Cave , we ervaren , voelen  ons als een lilliputter bij zo’n nummer. Een allegaartje van beats, op z’n Suicide , ABBA en Neubauten, zorgt voor de nodige uptempo’s, krachtig, - alle remmen los in deze trip -, en vocaal schreeuwend  met de koorzang,  die uiteindelijk gemoedelijk eindigt in voorzichtige sounds en fluisterzang.
Cave speelt en bespeelt z’n publiek op “Leviathan”, een liefdessong met de gouden woorden ‘i love my baby, my baby loves me’ en “Balcony man” , eentje voor al de fans op het balkon en wie er zit, uit fors die woorden van de songtekst. Die betrokkenheid was op tijd weliswaar, zeerzeker na de ingetogenheid van “Shattered ground” en “Galleon ship”.
Opnieuw waren we onder de indruk van het samenspel tussen artiest, z’n bandleden, de sound en z’n publiek . Muzikale klasse en entertainment in dit anderhalf uur .
Cave - Ellis worden warm, luid, enthousiast onthaald. ‘Thank you Antwerp’, het is de aanzet van een tweede deel,  een vol uurtje ‘dirty songs’ zoals Cave zei, met het intrigerende “Hollywood”, grauw, snedig , gedreven , slepend  en qua sound en sfeer ergens tussen de “Mercy seat” en “Tupelo” . Murder ballads “Henry Lee”  en “Into my arms” bieden opnieuw die nabijheid met je hoofd op je schouder. En tot slot ervaren we een uitwaaierend gevoel van zweverige geluiden op “Ghosteen speaks”, het oudje “Love letter” en “Breathless” .

Cave - Ellis speelden een intens puur, verschroeiend, filmisch concert. De soundtrack van Zijn Duivelse Goddelijkheid, die ons in Zijn handgreep hield met z’n Apostel en z’n Volgelingen, liet sporen na. Ze tekenden voor een passioneel hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als wonderlijk, rauw en emotievol) en in momenten explosief concert.
Cave is back on stage! Deze zomer opnieuw te zien met z’n Bad Seeds op TW Classic.

Organisatie: Sportpaleisgroep

Altin Gün - Dansbaar, doeltreffend muzikaal vaccin na die lange coronapandemie

Altin Gün is een van die bands die ons door die corona pandemie hebben geloodst met die overtuigende fijne groovende derde plaat ‘Yol’ en nu met het recent verschenen ‘Alem’ (enkel op bandcamp te beluisteren; staat in voor ‘Earth today’, het milieuvriendelijk goed doel).
Het is aangenaam genieten van die sound van het Nederlands-Turks collectief die samen met My Baby World/Turks/Indiase sounds combineren met popgroove, psychedelica, desertblues en elektronicabeats . Letterlijk een muzikaal internationaal exportproduct, die ritmiek , swing en melancholie in een gevat, gepast concept gieten en het live met het nodige spelplezier, fris, energiek, prikkelend en dromerig aanstekelijk weten te brengen. Sterk, straf wat ze doen, uitbundigheid vs intimiteit wordt authentiek perfect verpakt.

Eerder zagen we hen op Pukkelpop 2019 en in april was er nog een livestream , die ons nu met de eerste optredens ‘plein public’ naar Lille bracht om hen terug live aan het werk te zien. En het deed meer dan deugd om hartverwarmend , ontspannend zo’n collectief ‘li(jf)ve-lijk’ te ondergaan.
Een goed gevuld Aéronef begroette het combo, die natuurlijk blij was dat ze terug on tour konden en konden spelen . Ze kregen een enorme bijval en positiviteit . Die vrolijke , weemoedige world-sound raakte ons diep en werkte in op de dansspieren .
Het past allemaal goed in elkaar , de elektronica, de dubbele percussie, de intrigerende baslijntjes, de (desert)gitaar en de wisselende man-vrouw zangpartijen (tussen Mervé Dasdemir en Erdinc Ecevit Yildiz, die naast en recht tegenover elkaar stonden op het podium) kleurden het. Een hypnotiserende , bezwerende, broeierige, opzwepende sound creëerden ze .
In de ruim anderhalf uur durende set kregen we een mooie afwisseling van hun materiaal van de voorbije vier jaar . ‘Yol’ is natuurlijk de plaat van de doorbraak met enkele kleppers, “Yuce dag basinda” , “Macka yoliari”  en “Ordunun dereleri” , die mooi verdeeld zaten in de set; ze zijn boeiend, sensueel, groovy, meeslepend; ze verrassen , klinken gevarieerd en werken in op de dansspieren, gerelateerd aan het genre!
Het sextet is sterk op elkaar ingespeeld . De keys, de dubbele percussie, de gitaarriedels en de  diepe baspartijen zorgen voor een mooi klankentapijt. Het doet denken aan een mishmash Goat, Tinariwen , Hawkwind en world bands.
Meteen worden ze warm onthaald , de aandacht wordt getrokken door oudjes van hun debuut ‘On’ , met “Seker Oglan” , “Tatli Dile Guler Yuse” en “Kaymakamin kisiari” , die net dat extraverte, fonkelende, opborrelende, aanstekelijke, dansbare onderstrepen . Een mooie aanzet.
Maar Altin Gün biedt meer, want daarna is het meer bezwerend van aard met de nieuwtjes  “Hey nari” en “Sevda olmasaydi” . Continu worden we heen en weer geslingerd in vaart, droom , weemoed en beeldrijke landschappen.
De traditionele Turkse volkspatronen vormen een eenheid met de Westerse psychedelische pop en folk, in combinatie met eighties synthpop, sierlijke funky baslijnen en de fijne afwisselende zangpartijen.  Kleurrijk dus. We zijn onder de indruk .
Hun muzikale kleppers zitten dus mooi verdeeld in de set , en de band balanceert in popmelodie en avontuur; het is leuk verder, tussen energie, opwinding en een sfeervolle, dromerige melancholie; de psychedelica krijgt wat meer de overhand, wat ons drijft naar een MGMT en Tame Impala met een “Anlatmam Derdimi” en “Kisasa kisas” van die plaat ‘Alem’ . “Kolbasti”, van die tweede ‘Geci’, is als een Turkse hoogmis. Of ze klinken als een doorsnee psychedelica rockband die gitaar en synths ruimte biedt ten nadele van de groovy world beats, zoals op “Leyla”.
Het buikdans gevoel is nooit veraf , ze zijn een soort Talking Heads meets LCD Soundsystem meets Omar Souleyman in hun instrumentatie en in hun sound.
De set is en blijft boeiend door de afwisseling in vocals en de nummers. Het opzwepende, groovy “Supurgesi Yoncadan” is de perfecte afsluiter, die droom en werkelijkheid kruist; alle registers worden eens opengetrokken om ons in alle gelukzaligheid uit te wuiven, maar we krijgen er nog een fijne bis bovenop met prikkelende “Yali yali” (ook uit ‘Alem’) en het bezwerende oudje “Halkali seker”. Oud en nieuw die  samen even overtuigend zijn!

Algemeen biedt Altin Gün een vrolijk gevoel waarop je niet kan blijven stilstaan of stilzitten; inderdaad, de leden onderhouden en stralen een folky spontaniteit en uitbundigheid uit en tekenen voor een breed geluid, die een internationaal publiek aanspreekt.
Altin Gun is het doeltreffende vaccin die de corona mee heeft helpen onderdrukken , eerst in ons eentje , dan in gezelschap , daarna in groep en tot slot ‘en masse’.
Hou die band in het oog, want hun muzikale creativiteit en concertbeleving is hoog!

Organisatie: Aéronef, Lille

Fields of Troy - Na de eerste show, wisten we weer 100% waar we het voor doen, en nu zijn we weer vertrokken. We hadden dat live optreden dus zeker nodig

Fields Of Troy  speelt een rollercoaster aan metal emoties die recht door het hart gaan. Het is de grote verdienste van deze muzikanten die perfect aanvoelen hoe het moet klinken, riffs en drums die huiveren. Frontman Louis Soenens grijpt bij het nekvel met z’n vocals , sferisch en met een lichte echo naar boven toe. De band heeft sinds 2010 heel wat waters doorzwommen, bracht twee prachtige platen uit en speelde onlangs op Belgian Blast Fest in Waregem.  
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
We hadden naderhand een fijn gesprek met Louis Soenens, die ons de toekomstplannen van de band uit de doeken deed, maar ook info gaf van een nieuw project waar hij mee bezig is.

Voor onze lezers die jullie nog niet moesten kennen, wie zijn Fields of Troy , hoe is alles begonnen?
Eigenlijk bestaat de band ongeveer al sinds 2010. Weliswaar in een volledig andere bezetting waar ik nog geen deel van was. De band is ontstaan uit leden van o.a Blood Redemption, een toen klinkende naam in de H8000 scene. De bedoeling was, en is nog steeds, om een iets toegankelijkere band op poten te zetten. Een idee waar we, ondanks de personeelswissels over de jaren, nog steeds achter staan. Zo kunnen we een zo breed mogelijk publiek aanspreken met onze muziek.

Welke bands of muziek is je persoonlijke invloed, en van  Fields of Troy?
Mijn muzikale spectrum gaat enorm breed. Op maandag kan ik zeggen dat Corey Taylor van Slipknot een grote invloed is. Op woensdag Layne Staley van Alice in Chains en tegen vrijdag zal ik Janis Joplin aanduiden als de grote heldin die ervoor gezorgd heeft dat ik doe wat ik vandaag doe. Om enkele uit te kiezen is voor mij heel moeilijk omdat het heel hard afhangt van de emotie van het moment. En hoe ik me voel heeft eveneens een impact op het nummer waaraan we op dat moment aan het werken zijn. Grote invloeden, ze zijn dus met zoveel en dat weerspiegelt zich uiteraard ook in wat we doen binnen Fields of Troy als band.

Je zei daarnet ‘een ruimer publiek aanspreken’ maar ik volg jullie al sinds 2013, en ik vind net dat jullie net wel buiten die comfortzone van het doorsnee metal paraderen – daarom vind ik jullie zo goed, maar het lijkt me net moeilijk om Fields of Troy ergens te plaatsen als band?
Ik heb dat nooit als iets negatief ervaren eigenlijk. We krijgen ook het gevoel dat het publiek dat wel apprecieert. Ik herinner me een affiche op Antwerp Metal Fest in 2017, waar onze vrienden van Fractured Insanity ook stonden. Met een zeer zware affiche, moesten we spelen na een heel pak death metal bands. En net dat is toen volgens mij net onze sterkte geweest, dat we compleet uit de boot vielen tegenover de andere acts op die affiche. Waardoor we niet alleen heel hard opgevallen zijn op dat festival, we hebben ook een fantastische review van gekregen ook. Dus ik ervaar dat eerder als een sterkte.

Het is zeerzeker een sterkte van jullie hoor. Trouwens, jullie waren toch aan het doorbreken als band, en toch is het wel wat stil de laatste tijd rond Fields of Troy. Zit corona daar ergens voor tussen, heeft die de verdere doorbraak vertraagt? Ik trek die lijn even door naar Belgische bands, het lijkt me soms moeilijk voor een Belgische band om echt door te breken
Het is hoe je dat ‘doorbreken’ ziet eigenlijk, we mogen best tevreden zijn over de kansen die we al hebben gekregen. En dat er nog mogelijkheden op ons pad liggen die we nog kunnen doen, ben ik ook van overtuigd. Vaak onderschatten mensen hoe hard bepaalde bands werken om te staan waar ze vandaag staan. Ik geef maar het voorbeeld van een Off The Cross die er in slaagde om een sublieme productie op poten te zetten terwijl de rest van de wereld zo maar eventjes anderhalf jaar gestopt was met draaien. Volgens mij doet niemand hen dat na, ook de groten niet. Als je dat kan, dan verdien je om te staan waar je staat. Er zijn zoveel super sterke Belgische metal bands. En de hardst werkende bands springen eruit, dat is trouwens in alles zo. Hard werken loont, zoveel is zeker.

Hard werken loont, daar heb je zeker een punt. Wat me ook opvalt, dat heeft bijvoorbeeld Alcatraz Metal Fest bewezen, dat je gemakkelijk een affiche kunt samen stellen met bijna enkel en alleen Belgische bands en er zelfs succesvol mee zijn. En toch krijg ik nog steeds het gevoel dat mensen nog steeds sceptisch zijn als het over ‘eigen kweek’ gaat. Je mening?
Ik vind het persoonlijk moeilijk die vraag te beantwoorden, omdat ik de laatste 10 jaar wat band merchandise betreft bijna uitsluitend merch van Belgische bands heb aangeschaft. Omdat de bands die we hier hebben enorm aanspreken. Om twee voorbeelden te geven. Neem nu AmenRa en Evil Invaders, die totaal van elkaar verschillen, maar ik ga naar beide gaan kijken. We hebben een gigantisch brede waaier aan top bands in ons landje. Misschien moet de Belgische Sepultura nog geboren worden. Misschien zijn ze op dit eigenste moment al aan het repeteren. Who knows, maar het is fantastisch te zien wat talent we hier hebben.

Jullie laatste plaat – of er moet me iets zijn ontgaan – dateert van 2018? Heeft die bepaalde deuren geopend?
Deuren geopend? Helaas niet. Dat heeft verschillende redenen. Onder andere ons blind vertrouwen in bepaalde organisaties en namen die ik de aandacht niet wil schenken om vernoemd te worden. Wij hebben tot op vandaag eigenlijk zelfs nog steeds het gevoel dat ons “The Great Perseverance” verhaal, die toch een flinke investering was, niet uitverteld is. Een beetje zoals een appelboom waar niks van geplukt wordt, om de oogst gewoon te laten rotten op de grond. Spijtig, want op muzikaal vlak ligt die plaat en iedereen die er aan meewerkte me heel nauw aan het hart.

Daarnaast hebben jullie op het podium dan weer wel jezelf kunnen bewijzen ondertussen, dat is een pluspunt aan dat verhaal, toch? Maar, ik herhaal het, tussen 2018 en nu is er niets meer uitgebracht, dat is best lang in muziektermen , in dit digitaal tijdperk. Komt er iets nieuws uit?
Naast het “verplichte” stilzitten zijn we voorzichtig beginnen schrijven aan enkele nieuwe tracks. Terughoudend is daarbij niet het juiste woord, maar toch willen we dat niet overhaast doen. Omdat het overhaasten ons in het verleden aan kwaliteit heeft gekost. Het komt er, als het er komt. Ik heb er veel zin in om nieuw materiaal te schrijven. Maar ik wil het, mede door enkele traumatische ervaringen in het verleden, zeker niet overhaasten.

Je hebt op persoonlijk vlak een heel zwaar jaar achter de rug, dat valt niet te ontkennen en zeker niet te onderschatten. Dat heeft dus zijn invloed op het schrijfproces?
Zeker en vast. Maar ik wil ook niet dat elk nummer over die gebeurtenissen gaat. Dat moet eerst op zijn plooi komen vooraleer ik daar misschien eens kan over schrijven. Wat ik wel doe nu, na al wat we hebben meegemaakt, is dat ik een persoonlijke klik gemaakt heb waarbij ik anders kijk naar mensen die soms anders reageren in bepaalde situaties dan ik gewoon ben. Proberen sympathie te bewaren tegen iedereen en alles wat op mijn pad komt, want ook die persoon kan misschien iemand hebben verloren, of de slechtste dag uit zijn leven meegemaakt hebben, dat zie je niet altijd. Dat kan altijd door een simpele ‘Hallo’ zijn dat je die mens laat voelen dat je het begrijpt of probeert te begrijpen. Of dat je bewijst dat niet alles en iedereen zich plots tegen hen heeft gekeerd. Het kan een groot verschil betekenen voor die mens, op dat moment. Zo heb ik dat ook ervaren.

Je straalt emotioneel ook veel meer intensiteit uit dan anders. Jullie maakten bewust connecties met de bands op Belgian Blast Fest. Dat vond ik zeer opmerkelijk ook. Hoe heb je die ervaring, het was dacht ik jullie eerste optreden, zelf ervaren als band en mens?
Onbeschrijfelijk. Je vergeet hoe het is om mensen te entertainen. Je vergeet trouwens ook wat alle voorbereiding terug inhoudt. Dressing room, soundcheck, zorgen dat de merchandise klaarstaat. Allemaal dingen die we zo lang niet kunnen doen hebben en waar we precies de inhoud wat van vergeten waren. De respons op Belgian Blast Fest was boven onze verwachtingen!
De batterij werd terug opgeladen door de reacties van publiek en organisatie en zo, dat deed enorm veel deugd. Ik denk dat ieder van ons dat ook nodig had voor zijn persoonlijke motivatie binnen de band ook. Heel hard.

Er was natuurlijk de optie van Streaming , je haalde het al aan hoe Off The Cross dat heeft aangepakt. Hebben jullie streamings gedaan, of overwogen dat te doen?
We hebben wel even met het idee gespeeld maar het was voor ons een investering die we op dat moment niet konden maken. Ik vind het concept wel leuk, en enkele namen hebben dat uitstekend aangepakt, maar na enkele gezien te hebben was de drang naar een échte show toch te groot.

Ik heb persoonlijk wel ontdekkingen gedaan zoals Balkan muziek, door een uitnodiging om Balkan Trafic festival te volgen in Brussel via Streaming. De drempel om iets te ontdekken buiten de comfortzone is toch kleiner, zo zouden bijvoorbeeld niet echt metal fans jullie kunnen hebben ontdekt daardoor? Of is dat wat kort door de bocht gezien?
Ja, maar die drempel kan volgens mij weggewerkt worden door grote organisaties en radio stations. Eigenlijk is het niet de verantwoordelijkheid van de bands die metal spelen om dat ruim publiek over de drempel te trekken, maar eerder van de media die het genre een duwtje in de rug mogen en kunnen geven. Op enkele uitzonderingen na in het digitale radio gebeuren, zijn er nog te weinig die zich achter het genre scharen. Nu. Langs de andere kant, hoeft dat voor mij persoonlijk ook niet. Voor mij mag het “klein” en niche blijven zoals het nu is. Dat behoudt de magie. Ik heb een paar live-stream gigs gezien. Enkele mensen uitnodigen thuis en samen naar een streaming concert kijken, Het heeft wel iets.. maar dat is het ook zo een beetje.

Nu we daar toch aanbeland zijn,  bij de coronatoestanden, zijn jullie er als band sterker uit gekomen uit die crisis waar we het laatste anderhalf jaar hebben ingezeten?
Sterker weet ik niet. We hebben een serieuze dip gehad door niet te mogen repeteren en samen komen. Maar ik denk, na de eerste show, wisten we weer 100% waar we het voor deden. En nu zijn we toch weer vertrokken. We hadden dat live optreden dus zeker nodig. Het bewijst ook dat een band niet kan zonder de fans in de ogen kijken, en visa versa. Wij en ook de fans, hebben dat écht nodig om alles op rails te laten lopen.. Dat is nog steeds het zelfde gevoel, dezelfde drang die ik had op mijn zes jaar wanneer ik op mijn bed stond te springen met een wortel in de hand, mee te schreeuwen met de muziek van Sepultura. (haha)

Zijn er nog verdere toerplannen?
We hebben super veel goesting om verder te spelen, laat daar geen twijfel over bestaan. Wat we wel merken dat bepaalde affiches rechtstreeks opschuiven. Onze boeker is wel volop bezig met mails sturen. We blijven echter realistisch dat het eerst volgende jaar het moeilijker zal worden om de agenda te vullen. Eigenlijk is  dat met Troyfest ook, die affiche is bijna integraal opgeschoven. We hebben zelf aanvragen gekregen van bands die er graag dit jaar zouden staan, maar doordat alles is opgeschoven zit de affiche nog vol.. We wilden ook geen bands schrappen die al vast stonden. En dat fenomeen zullen we ongetwijfeld ook voelen wanneer wij de mailinglist afschuimen. We snappen dat het voor organisaties niet evident is om bands te gaan boeken, door die verschuivingen van affiches. Maar er zijn en komen altijd nieuwe openingen op tours of festivals zoals ook Belgian Blast Fest een gloednieuwe organisatie was.

Je had het er al over op 27 november gaat een nieuwe versie door van Troyfest, kun je daar meer over vertellen?
Zoals je zegt, Troyfest gaat door in Club B – Torhout, op 27 november. De locatie waar dit ook de vorige jaren is doorgegaan. Een mooi zaaltje in het hart van Torhout, met een zeer goede klank ook.  De verantwoordelijke voor het geluid en licht is EBS uit Koekelare en is misschien het best gekend onder de Alcatraz-gangers. Bijna het volledige festival wordt door hen opgebouwd en we hebben altijd op hen kunnen rekenen. We hebben dit jaar ook bewust voor een 100% Belgische line-up gekozen. Onder het moto ‘koop lokaal’ (haha) Op het programma Thurisaz , Bear, Carneia, Carrion , Lethal Injury, Bear, Temptations For the Weak, Lost Baron en wijzelf (Fields of Troy) uiteraard. Ik denk dat we een fantastische affiche samen gesteld hebben.
De tickets zijn te koop: https://fieldsoftroy.avayo.nl/  (kostprijs: 18 euro)
Meer informatie: https://www.facebook.com/events/337015631294441

Laten we het ook over de toekomst van de band hebben, nog geen nieuwe platenwerk direct, maar wat zijn dan wel de specifieke toekomstplannen?
Verder songs schrijven, zoals we nu al een beetje bezig zijn. In het najaar een tandje bij steken. Misschien eerder gericht op enkele singles of een EP. Zoals we eerder al een beetje hebben aangegeven, de digitale wereld neemt het toch allemaal over en een album uitbrengen is om die reden niet altijd even rendabel. Er zijn dus nog verschillende pistes over wat we met dat nieuw materiaal specifiek gaan doen. Maar het zal ongetwijfeld eerder iets conceptueel worden.

Je vertelde me op facebook dat je ook met een ander project bezig bent, vertel er gerust wat meer over?
Tijdens de pandemie zag ik een projectje passeren van enkele oude vrienden van mij. Waar ik indertijd mijn eerste zang ervaringen heb bij opgedaan. Dat was toen Horizons uit Oostende. Ik las dat een deel ervan met een nieuw project was, en een zanger zochten. In eerste instantie ben ik gewoon uit curiositeit de tracks eens beginnen overlopen. Die ze online hadden gezet. En dat interesseerde me wel. Het project heet Aeveris en in November lanceren we een eerste single. De bezetting bestaat uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. In de week van 13 September komen voor het eerst met de naam naar buiten.

Is het ook de bedoeling om met dit project platen uit te brengen en op te treden?
Jazeker, we willen drie singles uitbrengen in een tijdspanne van een half jaar. En live spelen vanaf begin 2022. Maar een einddoel hebben we niet. Een einddoel is voor een business waar grenzen aan zijn. In muziek heb je die niet volgens mij.

Dat blijft uiteraard combineerbaar met Fields of Troy?
Zeker, Fields of Troy blijft voor mij nog steeds prioriteit. We zijn met vijf in de band en taken kunnen we makkelijk verdelen…

Je zei er is geen einddoel voor Aeveris? Maar wat zijn dan wel de verdere ambities voor Fields of Troy en het andere project?
Ambities? Graag toch op de iets grotere festivals spelen. En Europees touren is uiteraard ook iets die ik heel graag zou doen. Maar daarvoor moeten heel veel puzzelstukken op hetzelfde moment samen vallen uiteraard. Dat is niet altijd even evident, zeker niet als je een band hebt waar verschillende leden reeds kinderen hebben en een partner waar ze rekening dienen mee te houden. Maar onmogelijk is het niet!

Zou het voor een band niet interessanter zijn om eerst in het Buitenland voet op de bodem te proberen krijgen, eer je eigen land verovert?
Interessanter zou ik niet durven zeggen. Maar dat het kan, is al meermaals bewezen. Aborted, AmenRa, Evil Invaders, Oathbreaker… zoveel bands waar in eerste instantie de neus naar opgetrokken werd door eigen publiek. Sommige van die bands krijgen volgens mij in eigen land nog ALTIJD niet de pluimen die ze verdienen. Volgens mij is dat buitenlands traject éérst bewandelen ook zeer intensief. Het is misschien toch ‘’evidenter’’ om een markt uit te bouwen in eigen streek, dan in een ander deel van de planeet. Je hebt daar ook een team voor nodig die 100% achter de band staat denk ik.

Wat Fields of Troy betreft lijkt me het meest realistisch de weg blijven volgen die jullie nu volgen, iets opbouwen in binnen- en eventueel buitenland? Toch?
Ja, Metaldays zou daar fantastisch voor geweest zijn daar stonden we oorspronkelijk in 2020. Helaas hebben die beslist om geen enkele band van de vorige affiche te boeken.. Dat is wel bijzonder jammer. Dat is een kans die helaas in het water gevallen is voor ons.

Ook binnen het ander project is dat dezelfde ambitie?
Ja, zien waar we geraken binnen ieder zijn limiet wat privé en dergelijke betreft. Dat is voor iedereen helemaal anders. We zien wel wat er gebeurt. Maar zodra er een doel is, gaan we ervoor. En dat doel is nu drie singles lossen voor de zomer van volgend jaar, en zien wat de respons daarop is.

Pics homepag @Bianca Lootens

Ik hoop dat jullie erin slagen jullie doelen te bereiken, en een nieuwe plaat voor Fields of Troy mag ook … tot binnenkort, en op Troyfest
Merci!  Ik hou je op de hoogte!

Festival Dranouter 2021 - Zomersessies xl - donderdag 5 augustus 2021
Festival Dranouter 2021
Festivalterrein
Dranouter
2021-08-05
Johan Meurisse

Festival Dranouter werd voor de tweede maal op rij door de coronacrisis omgedoopt tot Dranouter zomersessies xl, waarbij coronaproof volgens de regels maximum 5000 bezoekers per festivaldag toegelaten zijn . De bezoekers moeten met hun bubbel afstand houden van andere bubbels, en een mondmasker dragen bij verplaatsingen over het terrein.
In de concerttent Kayam werkte de organisatie met een zelf uitgewerkt systeem met vlaggetjes. Als de festivalgangers aankomen, dan kiezen ze met hun bubbel een statafel. Staat het vlaggetje op de statafel recht, dan is die plek nog vrij. Willen ze een statafel innemen met hun bubbel, dan nemen ze het vlaggetje weg. Daarna vormt die plek hun locatie voor alle optredens van die festivaldag.
Tussen de optredens door genieten ze uiteraard van al het lekkers en moois dat het festivalterrein te bieden heeft, met een knipoog naar het echte Dranouter festivalbeleven, met de themabars, foodstanden, straatanimatie enz.
De festivalweide van Dranouter kreeg de voorbije dagen enkele regenbuien over zich. Iedereen zette alles op alles om het terrein zo goed mogelijk voor te bereiden door schors en stro in en rond de tenten te strooien. De organisatie leverde enorme inspanningen op vlak van decor, inrichting en veiligheidsmaatregelen om het de festivalganger zo goed mogelijk te maken.
Het straattheateract 'Feestcomiteit Dikkebusstraat' was dit jaar weer van de partij. Het fictieve, absurde feestcomiteit haalt alle festiviteiten die in 2020 niet konden plaatsvinden, zoals Valentijn, Kerstmis en oudejaar, in op deze Zomersessies XL.

Een overzicht van dag 1; van de overige dagen kun je het beleven ervaren en de sfeer opsnuiven via de pics
Een rustige start van deze donderdag was het , met Bipolar bows en Sam De Nef als openers . De bezoekers kwamen mondjesmaat aan. We sloten aan op het programma met Naima Joris, Eefje de Visser en Hooverphonic.

We werden op innemende wijze in de festivalsfeer gebracht . Na al die corona ups en downs deed het deugd. Naima Joris , dochter van jazzvirtuoos Chris Joris , heeft zich aardig opgewerkt de voorbije jaren . Onlangs was ze nog te zien op de ‘vive le vélo’ sessies en werd het pad van het onbekend zijn verlaten.
Een huiveringwekkende trip naar het donkere Zuiden , een pop noir geluid , dat pop , fado, soul , jazz  vermengt. Een sfeervol broeierige , ingetogen sound met een donkere inslag , die ons deed balanceren waarmee we bezig zijn in ons leven , verdriet verwerken (Naima o.m. van haar zus) en wegdromen. Vertwijfeling , treurnis en hoop zijn de thema’s. Ze is een multi-instrumentaliste en haar warme , tedere diepe vocals zijn bepalend in het songmateriaal. Ze werd omringd door een puik collectief , die de zachtmoedige, sober, gehouden songs mooi ondersteunen . Een subtiele, ingehouden afwisseling in de instrumentatie kregen we.  De gitaarriedels , contrabas en blaasinstrumenten (o.m. euphonium en trompet ) zijn oorstrelend en durven de song wat meer opentrekken. Met vijf waren ze.
“Missing you” , “Soon” en “Bellybutton” onderstrepen het concept van fijne , pakkende melodieën, met een knipoog naar Gabriel Rios in deze tijden. Geen feeststemming, maar wel een uitnodigende opener voor het festivalweekend in Dranouter …

Eefje de Visser werd vorig jaar in Nederland uitgeroepen als één van de artiestes van het jaar . Ook hier bij ons kreeg ze sterke bijval en had ze een rits concerten to do , maar corona gooide roet in het eten en na de handvol optredens die nu konden tijdens de versoepeling , zal ze een rustperiode inbouwen , omdat ze haar eerste kindje verwacht in oktober . In 2022 trekt ze terug op tournee , maar toch wouden we nog snel deze artieste/muzikante even aan het werk zien.
‘Bitterzoet’ , haar vierde album al , betekent de definitieve doorbraak. Herkenbare, vertrouwd klinkende melodieuze sfeervolle popelektronica, met een donker randje is het uitgangspunt . De songs worden omgeven door haar lichthese, hemelse , indringende , zachte dromerige zang . Ook hier dringt de melancholie door en zijn dance invloeden verwerkt in de synths .
Haar materiaal siert in de voetsporen van een Doe Maar of Bazart, en met een Aafke Romeijn heeft ze de komende periode een ideale opvolgster in andere Nederlandse artiestes.
Ook hier een ruim collectief die haar intiemere sound een boost geeft . Twee backing vocalistes/danseressen die synchrone pasjes, (hand) bewegingen doen als de muzikante zelf, de keys, gitaar en zachtmoedige drums brengen weemoed en extravertie samen. De keys durfden de sound op te zwellen , boden een boost, swing, en werkten in op de heupspieren. Ritmisch en avontuurlijk klonk het als geheel mooi overtuigend.
Zelf was ze gehuld in een wapperend kleedje en speelde ze regelmatig gitaar. “Storm” en “Bitterzoet” zijn sterke singles en openden de set . Meteen trok ze aandacht naar zich toe .  De donkere spotlights en de rode gloed gaven de sound nog meer elan, met iets verderop het innemende “Zwarte zon” en het sfeervolle “Oh” , ook van de huidige plaat . De keys etaleerden zich op het eind , met heel wat gefreak als krachtige outtro. Eefje de Visser zweeft als een nachtraaf in het daglicht. Net als Joris hadden we hier een sterke ‘woman force’!

Tot slot Hooverphonic die zo goed als 25 jaar terug in de oude bezetting stonden, Callier, Geerts en Geike Arnaert. Muzikaal grossierden ze in hun breed oeuvre , en kreeg het recent verschenen  sfeervolle ‘Hidden places’ voldoende ademruimte. In hun sound brengen ze pop, elektronica, sixties (swing) , rockabilly en Ennio Morricone samen . Het werd een fijn afwisselende set , waarbij Geike moeiteloos de nummers van de vroegere zangeressen die bij het duo waren , kon zingen . De band klinkt cool, beredeneerd en warm innemend . Intussen was het buiten kil en waren er forse regenbuien die hun sound een overtuigende klankkleur bezorgden .
Ze maakten het zichzelf niet makkelijk in het begin met het nieuwe materiaal , dat een donkere groove heeft ; “The wrong place” was meteen het meest herkenbare , gezien het onze Eurovisie anthem was . “Vinegar & salt” werd erg intiem gespeeld, enkel gedragen door haar warme stem en het indringend gitaargetokkel. Het was de aanzet van hun popsound , doorbraak “2 wicky” kwam, trippop nummer bij uitstek, gevolgd door het frisse, vol klinkende “Sometimes”.
Ze wisten het nieuwe materiaal te plaatsen binnen de rits pop hits, “ Anger never dies” , “Romantic”, “Eden” , “Jackie cane”  en “The night before” . Geike zong ze overtuigend . Opvallend waren de keys die hier sterk uitgewerkt , uitgebalanceerd werden . Strijkersarrangementen voegden ze toe. Trouwens , die arrangementen worden in live bezetting opnieuw aangehaald tijdens hun wintersessies.
Na een eerbetoon aan Ennio volgden het jazzy “Badaboum” , het innemende “Mad about you” en het groovy “Thinking about you” , gebaad in een Abba-tune .
Hooverphonic was z’n (trouw) publiek dankbaar voor het warme onthaal en we kregen nog een ruime bis erbij, met o.m. “Amalfi” en “The world is mine“, die ons allen wist te omringen met zoveel liefde om het regenweer te trotseren , gezien intussen Dranouter een drassig weiland geworden was.
Hooverphonic is nog steeds wat ze al altijd waren, cool, beredeneerd  en warm innemend. Sjiek.

En nu huiswaarts … Was het vorig jaar net de warmste week van het jaar , hadden we nu te doen met grillig weertje , met de goede muziek in ons achterhoofd …

Neem gerust een kijkje naar de pics van de vier dagen
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-zomersessie-xl.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter