Isle Of Men is de band van gitarist Dirk Fryns en Gunther Verspecht (Stash) met ook nog Tom Van der Schueren (keyboard), Herman Temmerman (bas en productie), Niels Delvaux (drums) en Sara De Smedt (backing vocals). Ze debuteerden in 2015 op wijze met het album ‘Voluntary Blindness’, waarvan verschillende tracks de playlist van Radio 1 haalden.
De reviews bestempelden dit in 2015 als melancholische muziek voor de nacht, met referenties naar David Sylvian, Talk Talk en Tindersticks. Na tien jaar is de band terug, met een prachtig mooie nacht-single die prima aansluit op alles van ‘Voluntary Blindness’: traag, verhalend, bedachtzaam, verbindend, puur en mooi …
Het album ‘The Soul Of Kindness’ zal op 1 mei verschijnen.

Weeping Water (radioversion) - Single by Isle of Men | Spotify

Elke twee jaar een nieuw album, dat is het ritme van releases dat Enzo Kreft zichzelf lijkt op te leggen. Dat betekent dat er in 2027 een opvolger moet komen voor het album ‘Dictator’ uit 2025. Dat komt er ook. Het kreeg inmiddels zelfs al een titel: ‘Synthetic Future (The Collapse of the Human Domain)’.
En de eerste single is "Command Protocol".

‘Synthetic Future’ wordt een logisch vervolg op ‘Control’, omdat het de evolutie toont van menselijke controle naar systeemautonomie. Waar ‘Control’ vooral focust op hoe macht wordt uitgeoefend — via propaganda, surveillance en sociale manipulatie — toont het nieuwe album wat er gebeurt nadat die controle volledig geïnternaliseerd en geautomatiseerd is. De mens wordt niet langer rechtstreeks onderdrukt door regimes, maar leeft binnen een realiteit die gestuurd wordt door algoritmes, synthetische waarheden en zelfregulerende systemen.
“Command Protocol" dompelt de luisteraar onder in die nieuwe wereldorde. Er is geen tiran, geen dictator, geen zichtbare onderdrukker. Er zijn alleen richtlijnen. Correcties. Aanbevelingen. Surveillance is niet langer een oog dat kijkt, maar een systeem dat begrijpt. Elk patroon wordt vastgelegd. Elk afwijkend gedrag wordt gecorrigeerd. Keuzevrijheid bestaat nog — maar binnen vooraf berekende marges.
De boodschap is heel duidelijk en krachtig verwoord. Muzikaal kiest electrowavepionier Enzo Kreft hier voor een mix van EBM en synthwave, met kille beats, zweverige melodielijnen en de typische onderkoeld klinkende vocalen. De aanvullende vrouwelijke stem (AI of niet?) is een verrassende aanvulling in het palet van deze artiest, die doorgaans alles zelf invult.

https://www.youtube.com/watch?v=BjG6wsmmrHU

Terneuzen on Fire 2026 - Waar Vlaamse en Nederlandse muziekliefhebbers elkaar vinden
Terneuzen on Fire 2026
Diverse locaties
Terneuzen (Nederland)
2026-03-28

Terneuzen on Fire is een interessant stadsfestival dat zich dit jaar uitstrekte over drie locaties. In het verleden had het festival al mooie namen op de affiche als Nightstalker, Wiegedood, Cowboys & Aliens en Cobra The Impaler. Dit jaar waren Hemelbestormer en Gnome de publiekstrekkers. Maar het was vooral een heel veelzijdige affiche.

Het hoofd- en bijpodium vond je in De PIT in Terneuzen en dan stonden er ook nog wat acts bij Orion Records om de hoek en in de Porgy & Bess twee straten verder. Allemaal op wandelafstand, maar het gure weer en de overlappingen nodigden niet altijd uit om op verkenning te trekken.
Wel leuk was dat er tussen de namiddag- en avondprogrammatie een uurtje voorzien was voor een dinnerbreak, met geen enkele band op een podium. Dat was een uur van stilte waarin de fans gezellig zaten bij te praten in de snackbars rond De PIT en dat is een vorm van verbinding die we vandaag misschien missen op de grotere festivals waar er vaak op geen enkel moment te ontsnappen is aan geluid.
Net zo leuk: bijna iedereen die op het podium stond, ging bij andere bands in het publiek gaan staan om die aan te moedigen of om een praatje te maken met de fans. Met de locatie en de programmatie was er veel publiek vanuit België naar het Nederlandse stadje Terneuzen gekomen, terwijl er net zo goed fans uit Breda en Amsterdam kwamen.
Een pluim dus alvast voor de organisatie van dit festival, maar de muziek komt toch op de eerste plaats.

De lokale sludge/doom-helden van Mould mochten aftrappen op het grote podium van De PIT. Nog maar twee jaar geleden stonden ze daar ook al om toen hun album ‘Pull & Repulsion’ voor te stellen. Dat album heeft met zijn goede reviews de band op weg gezet naar heel wat podia in Nederland en Vlaanderen (Vestrock, supports voor Frayle en The Obsessed, …). Surfend op die hoge golf is Mould al aan het opnemen voor een tweede album en daaruit kreeg het thuispubliek al een aantal nummers te horen, naast ouder werk als “Face The North” en “Abort”. Het nieuwe werk klonk alvast prima. Laat dat tweede album maar komen.
Setlist Mould: Judas / Face The North / Two Blades / Sulphur / Abort / Dream Machine

Op het kleine podium van De PIT stond daarna Yko klaar. Een Gentse band die postrock en postmetal blendt. Vaak instrumentaal en soms ook niet. En sinds vorig jaar met een saxofoonspeler erbij. Die zorgt soms voor een Morphine-vibe in het geluid. Het wordt pas echt bijzonder als de sax distortion krijgt. Dit was mogelijk hun eerste concert in het buitenland en hun eerste officiële albumrelease moet nog komen. Als die release dezelfde emoties en intensiteit kan vangen als hun concert op Terneuzen on Fire, dan kan Yko best wel een blijvertje worden in het postmetal-landschap van de Lage Landen. “Spissatus” en “Incus” waren voor mij de hoogtepunten in de set.
Setlist Yko: Volutus / Incus / Alto / Cauda / Spissatus

Daarna ging het opnieuw naar het hoofdpodium voor Pendejo! uit Amsterdam voor opnieuw blazers op het podium (trompet en schuiftrompet deze keer). Deze band is misschien een buitenbeentje in de stoner-scene, niet alleen vanwege de blazers, ook voor de lyrics in het Spaans. Dan toch een buitenbeentje dat zichzelf prima in de markt heeft gezet, met vier albumreleases op hun eigen Chancho Records en optredens zowat overal in Europa en zelfs daarbuiten. Pendejo! speelt in Terneuzen misschien een beetje op routine, dan nog is de set best heftig. “Tu Hermana” en “No Te Vayas” komen van hun meest recente album ‘Volcan’, maar er zijn ook oudere tracks en de Iron Maiden-cover “Wrathchild”. Het publiek in De PIT reageert heel enthousiast en er wordt al wat gedanst voor het podium.
Setlist Pendejo!: Timon / Tu Hermana / No Te Vayas / Wratchild (Iron Maiden) / 47 / Arrecho / La Reina / Flotadores / Amor Y Pereza / Camaron

Terug naar het bijpodium voor Turpentine Valley. Deze Belgische instrumentale postmetalband stelde nog maar pas het derde album ‘Veuel’ voor. Vergeleken met het releaseconcert in Zottegem waren de reacties van het publiek in Zeeland een stuk enthousiaster. Omdat de fans de tracks inmiddels beter kennen en ook omdat het publiek in Nederland doorgaans een stuk luider reageert als ze het naar hun zin hebben. Turpentine Valley zette een strakke set neer, het was aanschuiven tot voorbij de toog om toch maar iets te kunnen zien van het concert en de hoofden wiegden mooi mee met de melodie. Bassist Thomas speelde een stukje in het publiek, maar veel ruimte kreeg hij niet. Turpentine Valley speelt deze zomer nog op Alcatraz en de agenda staat voorts al goed vol.
Setlist Turpentine Valley: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List

Na de dinnerbreak was het aan Ronker om het vuur op te poken op het hoofdpodium. Deze Belgische band zorgt al enkele jaren voor flink wat aandacht en dit jaar lijkt de grote doorbraak in zicht, met een plek op Dynamo Metalfest, Alcatraz en ArcTanGent, naast een hele rits clubconcerten overal in Europa. Het nieuwe album van Ronker kreeg hier een lovende review en live gaat de speednoise van deze vijf Belgen met snorren nog een versnelling harder. Frontman Jasper is een sensatie. Hij kruipt op elke hindernis op het podium of springt er net zo vlot opnieuw af, als om nog eens extra in de verf te zetten hoe ‘gevaarlijk’ Ronker wel niet is. Hij maakt een grapje over de Nederlanders die gaan tanken in België en haalt herinneringen op aan de song “Annelies” (van Sas van Gent in Zeeland) van Louis Neefs. Hij heeft heel veel liefde voor de programmatie en alle andere bands op de affiche en hij laat plots iedereen het refrein meezingen van “Wonderwall” van Oasis. Dit is een heel leuke band die ondanks de snelheid en de gekte muzikaal prima overeind blijft.
Setlist Ronker: Tall Stories / Respect The Hustle / Slow Murder / No Sweat / Clear The Air / Shame / Hiit / Where The Dogs Sleep / Disco Dust / Snuff / House Of Hunger / Goliath / Limelighter / Hools

Het leven hangt aan elkaar van keuzes. Stereoseat op het kleine podium van De PIT zou logisch zijn geweest, toch stapte ik vrolijk naar Orion Records om de hoek voor de set van Kasmin. Het contrast met alles in De PIT kon nauwelijks groter zijn. Op twee stoeltjes badend in roze en paars licht hebben twee jonge mannen uit Amsterdam plaatsgenomen met een akoestische gitaar en een cello. Een twintigtal mensen hebben zichzelf tussen de platenbakken gepropt om aandachtig te luisteren. De liedjes van dit duo zitten ergens op het kruispunt van pop, folk en singer-songwriter. Denk aan een mix van Dressed Like Boys, Madredeus, Luka Bloom en Jeff Buckley. De cello krijgt veel tijd en ruimte en vertelt zo mee de bijna cinematografische verhalen die verteld worden. Mooi dat ook dit kan in de heel brede (om niet te zeggen eclectische) programmatie van Terneuzen on Fire.

Daarna terug naar De PIT voor Hemelbestormer. Deze Belgische postmetaltopper zie je qua festivals doorgaans vooral op een Graspop of Alcatraz, maar ze spelen vaak ook in kleinere venues en festivals. De ‘grote’ zaal stond afgeladen vol en het publiek reageert heel enthousiast en voldaan op de louterende, logge postmetal van dit viertal. Hun set staat bijna volledig in het teken van ‘The Radiant Veil’, hun recentste album, met puike versies van “Usil” en “Satre”, afgewisseld met de oudjes “Eight Billion Stars” en “In Praise of Sun”. Later dit jaar staat Hemelbestormer op Alcatraz.
Setlist Hemelbestormer: Usil / In Praise of Sun / Tinia / Eight Billion Stars / Turms / Satre

Omdat ik ook de derde plek van dit stadsfestival wil beleefd hebben, ga ik naar de Porgy & Bess voor de rootsrock van de Britse Rosalie Cunningham. Ik weet niet wat de reden was – misschien was het vorige concert uitgelopen – maar het lukte daar niet om tijdig alle instrumenten op het podium aan te sluiten en een soundcheck te doen. Een half uur na het voorziene begin is de frustratie bij Rosalie zo hoog opgelopen dat ze haar band het teken geeft om toch te beginnen spelen, zonder dat alles al goed is afgestemd. Voor wie net voor het podium stond, viel het geluid nog mee. Wie verder stond, kreeg de vocalen niet door. Achteraf hoorde ik wel wat ontgoocheling bij fans die van ver gereisd kwamen speciaal voor deze band. De set in Terneuzen werd ter plekke aangepast aan de beschikbaarheid van de ingeplugde instrumenten en de speeltijd die overbleef. Hoewel de frustratie af te lezen was van de gezichten van de bandleden en het ongeduldige publiek zich liet horen, bleef iedereen heel vriendelijk en professioneel.

Het laatste stuk van de set van Rosalie Cunningham heb ik gemist om op tijd te zijn voor Gnome op het hoofdpodium. Het Antwerpse stonertrio met de rode tuinkaboutermutsen bestaat tien jaar en is overal populair en dus ook in Nederland. Vorig jaar deden ze hun eerste Amerikaanse tournee en dit jaar staat hun agenda al goed vol. Terneuzen is een soort van opwarm-concert voor hun tournee door de UK die een dag later start. Gnome speelt dus met het vertrouwen van de grote dagen. De set in Terneuzen was een dwarsdoorsnede uit het oeuvre van de band, met onder meer “Blacksmith” uit hun debuutalbum. Elke song werd op herkenningskreten onthaald door het publiek, er ontstond een moshpit en er was de eerste (en laatste) crowdsurfer van de dag.
Setlist Gnome: Duke of Disgrace / Wenceslas / Golden Fool / Blackmsith / Gods Are Evil / Antibeast / The Ogre / Rotten Tongue / Old Soul / Kraken Wanker / Ambrosius

Komatsu mag Terneuzen on Fire afsluiten op het kleine podium. Als je de carrière en successen van Komatsu afzet tegenover de podiumruimte en het late uur vind ik het misschien toch wat weinig respect voor dit Nederlandse trio. Opnieuw staat de ruimte naast de toog helemaal volgepakt. In de set zaten heel wat nummers uit ‘A Breakfast for Champions’, dat vorig jaar uitgebracht werd. De sfeer bij het publiek zat nog steeds heel goed en heel wat mensen zijn gebleven om de hele set uit te kijken, te luisteren en nog een laatste keer helemaal los te gaan. Dan zal het wel goed geweest zijn.
Setlist Komatsu : A Breakfast For Champions / Hail To The King / Blackened Eyes / Release The Flies / The Devil’s Cut / Savage / Fatcamp Workout / Livin’ The Dream / Welcome To The Underworld / Climb The Vines / Gator / Komatsu

Op een paar schoonheidsfoutjes na was Terneuzen on Fire een heel leuk festival. Je kon hier makkelijk tien bands zien voor amper 35 euro en het waren allemaal bands met een sterke uitstraling.

Organisatie: The PIT (ism Porgy & Bess/Orion Record Store)

Dead Can Dance is terug, met een single en met een paar boodschappen. “Our Day Will Come” is een eerste teken van leven sinds de reünie-albums (‘Anastasis’ uit 2012 en ‘Dionysus’ uit 20218) en de Japans geïnspireerde single “Mushin” uit 2021 van de Brits-Australische band rond Brendan Perry en Lisa Gerard.
Dead Can Dance waren in de jaren ’80 de grondleggers van de neofolk-darkwave of noem het ambient world music. Dat er in 2026 opnieuw nieuwe muziek uitkomt, is mooi. We zijn blij om de bariton van Brendan Perry terug te horen en muzikaal ligt dit helemaal in het straatje van Dead Can Dance. Er hangen evenwel twee boodschappen aan vast. Dead Can Dance kiest ervoor om in de digitale wereld alle streamingdiensten te negeren, behalve Bandcamp. Omdat die diensten artiesten uitbuiten en AI-muziek promoten. Deze single zal digitaal dus enkel via Bandcamp beluisterd kunnen worden. Elke volgende maand zouden er nog meer nieuwe singles moeten volgen, telkens met artwork en met de teksten erbij.
De tweede boodschap is politiek/maatschappelijk. De helft van de opbrengst van deze single gaat naar medische hulp voor de Palestijnen. De band trekt daarbij parallellen met het Ierse volk dat streeft naar een verenigd, eengemaakt Ierland, bevrijd van de ‘kolonisator’. De songtitel is een rechtstreekse referentie naar die strijdslogan voor een verenigd Ierland.

https://deadcandance.bandcamp.com/album/our-day-will-come

Current Affairs
Various Artists
Subunderground CA is het label waarop Hans Ford de releases van vooral zijn band Ford’s Fuzz Inferno uitbrengt. Soms zijn er releases van bevriende bands. Zo was er in 2023 de vinyl-EP ‘Compulsive Agitation’. Dat was een 7” met zes tracks van vijf bands. Nu is er als vervolg daarop ‘Current Affairs,’ opnieuw een verzamelaar van Nederlandse en Britse punk, maar deze keer op CD.
Op een kleine vinyl kan je natuurlijk maar weinig tracks kwijt, en de kosten en wachttijden durven al eens oplopen als je een vinyl uitbrengt. De keuze om van ‘Current Affairs’ een CD te maken, is dus logisch. Op tape (cassette) had misschien ook nog gekund. Inzake street credibility is dat misschien zelfs de overtreffende trap in de punk, maar handig zijn die tapes vandaag niet meer als je wil dat de muziek erop ook gehoord wordt.
Vier van de bands van op ‘Compulsive Agitation’ zijn opnieuw van de partij op ‘Current Affairs’, maar nu met andere tracks uiteraard. We kunnen ze niet allemaal gaan analyseren, maar we willen toch wijzen op enkele pareltjes. De openingstrack van deze verzamelaar is van Old Age Spies, een projectje van Hugh Duncan. Dat is een oudstrijder van de punkscene in de UK. Al sinds 1976 staat hij muzikaal op de barricades. Leuk dat Old Age Spies op deze verzamelaar staat, want er zijn bijna geen officiële releases van deze band. En wat een nummer ook.

“Catch 22” en “Holler” van Geezapunx komen van hun recente album ‘Banned Practice’. Neil Duncan van Geezapunx staat overigens ook met Krust Worthy twee keer op ‘Curret Affairs’. Iets origineler dan is de bijgewerkte 2025-verise van “We Pretend To Work Because They Pretend To Pay Us” van Abrazos, de band van Tony Suspect. Eén opmerkelijke track is “Asteroids” van Scoundrels uit Nederland met de Britse spacerocker Kev Ellis. Misschien niet voor elke luisteraar zal dit 100% punk zijn, maar wel een leuk nummer. Beide partijen kennen elkaar sinds Betty Ford Clinic.
Mouser, een andere Nederlandse band, staat ook met twee nummers op deze verzamelaar. “¡No Pasaran¡” is van hun EP van vorig jaar en “Mr. Greed” is een nog onuitgebracht nummer. Uiteraard kunnen Waste en Ford’s Fuzz Inferno van Hans Ford niet ontbreken. Wie een goede en uitgebreide leidraad wil bij deze verzamelaar die kan die vinden in het fanzine Lower Than Low.
De meeste bands staan met twee nummers op deze verzamelaar en dat geeft een dubbel gevoel. De punkscene in Nederland en de UK is rijk en breed genoeg om meer bands aan bod te laten komen. Aan de andere kant geven twee nummers je als luisteraar wel een bredere, ruimere kennismaking met een band om dan voor jezelf te beslissen of je die band nog verder wil gaan volgen of niet. Dit is alweer een fijne verzamelaar en we hopen alvast dat er nog een opvolger komt.

Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids heeft een nieuwe single uit bij het Britse Dammit Records. “Speeding Up Faster” staat uiteraard op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het label, samen met onder meer Asthma Kids en The Neurophobics, maar je kan deze single ook afzonderlijk vinden op Bandcamp.
Dit klinkt als heel rafelige, enthousiaste punkrock. Een heel leuke single.
The Mono Kids speelden onlangs nog in Retie met de vrienden van Röt Stewart en op zaterdag 25 april staan ze in Cafe Pumpkes in Tongeren voor een gratis concert.

https://dammitrecords.bandcamp.com/track/speeding-up-faster

De Griekse band Crystal Tears heeft een nieuw album uit. ‘Athanato’ verwijst als albumtitel naar de ‘onsterfelijkheid’ van deze band.
Crystal Tears werd opgericht in 1997 en mag dus ergens volgend jaar zijn 30^ste verjaardag vieren. Voor ‘Athanato’ werden al vier full albums uitgebracht, telkens bij een ander Duits label. Crystal Tears bracht albums uit bij onder meer Massacre Records, Pride & Joy en Pure Steel. Na het album ‘Decadence Deluxe’ in 2018 zat de Griekse band zonder label. Even leek het erop of Sliptrick Records na enkele digitale singles ook ‘Athanato ‘zou gaan uitbrengen, maar uiteindelijk werd het het Belgische Gio Smet Records.
De voorbije jaren trad Crystal Tears vooral in Griekenland op, maar ze deden al eens een tournee van een paar weken op de Filipijnen en in 2014 gingen ze mee met Mystic Prpohecy en Fire Force op Europese tournee, met haltes in Mechelen en Maasmechelen. Mystic Prophecy en FireForce komen overigens nog een paar keer terug in de tijdslijn van Crystal Tears. Mystic Prophecy is de band van RD Liapakis en die was de producer van de vier reeds uitgebrachte albums van Crystal Tears. FireForce leverde dan weer één van de zangers van de Griekse band. Sören Adamsen (ook bekend van Artillery) zong eerst bij FireForce en later kort even bij Crystal Tears.
‘Athanato’ betekent dus in veel opzichten een nieuwe start voor Crystal Tears. Het is het eerste studio-album met de Finse zanger Antony Hämäläinen (Ancient Settlers, Amaranthe, …), het is bij alweer een nieuw label en met een nieuwe naam in de studio. Crystal Tears-drummer Chrisafis, het enige overgebleven originele bandlid, heeft wel wat ervaring als producer bij andere bands en hij levert prima werk als producer van ‘Athanato’. Hij kreeg voor de mix de hulp van Matt Hyde (As I Lay Dying, Kreator, Trivium, The Raven Age, …). En er werd voor ‘Athanato’ een hele reeks gasten opgetrommeld: Mike Wead van King Diamond en Mercyful Fate speelt gitaar en Jay Walsh van Xentrix en Blaze Bayley zingt mee. Opvallend is Helena Josefsson. Zij vervangt Marie Frederiksson bij Roxette.
Er staan ook twee covers op het album. “You Could Be Mine” kent iedereen wel van Guns ’n Roses. “Nosi Balasi” is de Crystal Tears-versie van “Nosi Ba Lasi”, een Filipijns rock-anthem uit de jaren ’80 van Sampiguito, met extra gitaarpartijen van twee Filipino’s.  Het is een leuke knipoog naar de succesvolle tour van Crystal Tears door de Filipijnen.
Als album torst ‘Athanato’ heel wat ballast. Denk dan aan de gasten, de covers, de inmiddels al ‘oude’ singles, … Bij heel wat bands haalt die ballast een album uit evenwicht, omdat dan vaak alle aandacht naar één song of één aspect gaat. Hier is dat uitzonderlijk niet. Elke song is een eigen verhaal en als geheel is de aandacht netjes verdeeld over alle tracks. Ook tussen de individuen blijkt er naar een zekere harmonie te zijn gezocht. Het is niet dat of de zanger of één van de gitaristen op elke track alle spots op zich gericht krijgt. Dat is misschien het voordeel van een drummer als producer. Die bekijken dat vanuit een ander standpunt dan een producer die zelf zanger of gitarist is.
Muzikaal is dit nog wel ongeveer powermetal met daarnaast elementen van klassieke heavy metal (heel aanwezig) en thrash (iets minder). In de geschiedenis van deze Griekse band is ‘Athanato’ misschien wel het donkerste en meest agressief klinkende album. Dat is voor een deel toe te wijzen aan zanger Antony, die met zijn stugge, bijtende vocalen alles naar een eerder donkere, gloomy hoek duwt. Songopbouw, lyrics en productionele ingrepen zijn degelijk, maar blazen ons hier niet van onze sokken. Het verleden van deze band klinkt nog door, maar er wordt vooral niet krampachtig vastgehouden aan dat verleden: oldschool met een paar moderne touches.
Mijn favorieten op dit album zijn “All Sins Remembered”, “Crawl Into Your Grave” en “Bloodstorm”.

https://www.youtube.com/watch?v=n1y7AZqx9Kk

‘The Devil’s Door’ is het nieuwe studioalbum van de Britse postpunkband And Also The Trees. Het album is een ingehouden maar intense plaat. Filmisch, poëtisch en geladen met een onderstroom van donkere psychedelica.
‘The Devil’s Door’ vormt het sluitstuk van een trilogie met ‘The Bone Carver’ en ‘Mother-of-Pearl Moon’. De vaste ingrediënten zijn de poëtische teksten, de orkestrale gitaarpartijen en de door soundtracks beïnvloede composities, geïnspireerd door nieuwsbeelden, schilderijen en folklore. Nieuw is de toevoeging van onverwachte instrumentatie, waaronder gastvioliste Catherine Graindorge, die het geluid een richting opstuurt waar John Barry en Béla Bartók elkaar ontmoeten.
And Also The Trees is misschien niet zo breed bekend, maar het is één van de oorspronkelijke postpunkbands. De band ontstond begin jaren ‘80 in Worcestershire. Vanaf de start was er een directe en hechte band met The Cure. De bands speelden en werkten samen en Robert Smith en Lol Tolhurst waren betrokken bij de vroege opnames van And Also The Trees. De band werd opgericht door de broers Simon Huw Jones (zang) en Justin Jones (gitaar) en was bijna constant aanwezig in de internationale postpunk- en alternatieve scene. In Frankrijk en België zijn best populair. Met name in het Franstalige gedeelte van ons land komen ze heel vaak spelen (bijna 40 keer al). In Vlaanderen stonden ze al eens op het inmiddels ter ziele gegane festival Sinners Day.
Simon Huw Jones deed al mee op het album ‘Songs for the Dead’ van Catherine Graindorge uit 2024, vandaar waarschijnlijk de wederdienst op ‘The Devil’s Doo’r. Graindorge werkte eerder al samen met onder meer Iggy Pop, John Parish, Hugo Race, Chris Eckman (van de Walkabouts) en de Belgische improvisatieband I H8 Camera. Haar bijdragen op dit album zorgen voor een extra dimensie. Ik vermoed dat wel wat fans later dit album zullen aanduiden als ‘het album waarop die Belgische violiste meedoet’.
‘The Devil’s Door’ is het zestiende studioalbum van And Also The Trees. Voor wie de band al eerder volgde, klinkt alles vast heel vertrouwd. Voor wie ze nog moet ontdekken, denk aan het rijtje postpunkers van The Chameleons, Pink Turns Blue, Legendary Pink Dots en Gavin Friday. Tindersticks is eveneens een goede referentie, hoewel we die band zelden bij de postpunk indelen. Dit is geen dansbare postpunk, wel verstilde, vertraagde en soms breekbare postpunk. Heel dichterlijk in de teksten, maar ook in de muziek. Niet zo somber en donker als een gemiddeld recent Cure-album, al zijn er muzikaal en inhoudelijk wel overeenkomsten te vinden met bijvoorbeeld ‘Songs of a Lost World’.
De absolute topper van dit album is “The Riffleman’s Wedding”. De top drie wordt dan vervolledigd door “The Child In You” en “The Trickster”. De bij deze band vaak terugkerende mandoline zit deze keer onder meer in “The Silver Key”.
‘The Devil’s Door’ is een meesterwerk dat nog maar eens aantoont dat And Also The Trees best wel een ruimer publiek verdient, zowel bij de postpunk-fans als daarbuiten.

https://www.youtube.com/watch?v=_-9TdA1TQjY

Straks 3 keer support in Frankrijk van The Cure

Turpentine Valley is terug met zijn derde album. Daarop wordt de signature sound van dit Belgische instrumentale postmetaltrio nog uitgepuurd.
Het gaat goed met Turpentine Valley. Vorig jaar hebben ze misschien wat minder concerten gespeeld. Die tijd hadden ze nodig om de nieuwe tracks te componeren en op te nemen. Maar dit jaar is er inzake concerten geen houden aan en staat het trio weer op zowat alle podia in Vlaanderen en daarbuiten.
Na korte tournees door de UK, Denemarken en Duitsland in het recente verleden wordt hun concert op Alcatraz in Kortrijk deze zomer de spreekwoordelijke kers op de taart.

Het nieuwe album dan. Tien jaar na hun ontstaan klinkt Turpentine Valley bij momenten donkerder, maar vooral meer dooraderd en meer vastberaden dan ooit. Na ‘Etch’ en ‘Alder’ is het nu aan ‘Veuel’. Afgaand op het artwork mogen we die albumtitel interpreteren als het Zultse dialect voor ‘vogel’. Er zat al een vogel in het artwork van ‘Alder’, maar met dit piepkuiken slaan ze een andere weg in, die nog meer ruimte laat voor interpretatie. De luisteraar wordt uitgenodigd verbanden te zoeken met de songtitels. Die zijn op zich al een uitnodiging tot het zoeken naar betekenis en naar verbanden. Een mix van weinig gebruikte woorden in het Nederlands (“Trampel”, “Frugaal”, …) met termen die in verschillende talen hetzelfde betekenen (“Serpent”, “Transparant”, “List”, …). Een groter geheel inzake betekenis zien we er niet meteen in, wel zijn er songtitels die heel raak gekozen zijn. “Trampel” kan bijvoorbeeld zowel verwijzen naar ‘ter plaatse trappelen’ als naar ‘aanstampen’ en beide betekenissen zitten wel in die track.
Van dit album kregen we al twee singles. “Pando” gaat van compromisloos log en massief tot meeslepend en melancholisch. Dit was het eerste nummer dat klaar lag voor dit derde album en het is ontegensprekelijk ook het hardste van de tien tracks op ‘Veuel’. In “Pando” walst de band vanaf de eerste noot aan een rotvaart over de luisteraar. Verderop laat een ingetogen passage hem/haar even naar adem happen vooraleer de band hem/haar opnieuw onder te dompelen in de repetitieve mantra van riffs.
De eerste single van dit album was “List”. Die track toont vooral de signature sound van de band, maar toonde ook al een hogere intensiteit en een heel meeslepende opbouw en dynamiek. De twee singles zijn raak gekozen visitekaartjes voor ‘Veuel’: hard en ook zacht, melodieus en ook met pompende riffs, ongenadig en ook meevoelend.
‘Veuel’ is een album van dikker aangezette contrasten en iets minder melodie.
Turpentine Valley werkt op ‘Veuel’ nu ook met lange intro’s die als afzonderlijke nummers worden aangeduid. De tracks die er voor mij een beetje bovenuit steken op ‘Veuel’ zijn (bovenop de singles) nog “Serpent”, “Derf” en “Aloof”.
Voor de opnames, mix en mastering van deze nieuwe plaat deed de band opnieuw beroep op Stef Exelmans. De préproductie was dit keer in handen van Chiaran Verheyden, songschrijver en gitarist van de Belgische progressieve post/sludgemetalband Hippotraktor en achter de knoppen bij bands als Huracán, Psychonaut, No Prisoners, Pothamus, …

LINKEN
https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ
https://musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
https://musiczine.net/index.php/nl/item/85550-alder
https://musiczine.net/index.php/nl/item/83519-turpentine-valley-we-weten-beter-waar-we-naartoe-willen-en-wat-we-willen-vermijden
https://musiczine.net/index.php/nl/item/78029-turpentine-valley-you-love-us-or-you-hate-us
https://musiczine.net/index.php/nl/item/76773-etch

Linda Perry, dat is/was de frontvrouw van de Amerikaanse grungeband 4 Non Blondes. In 1992 hadden ze wereldwijd een hit met “What’s Up?”(What’s Going on?). De band hield het nog slechts een paar jaar vol en daarna ging Linda Perry haar eigen weg. Ze werkte vooral achter de schermen, als producer, songschrijver en labelbaas. Ze ‘maakte’ hits voor Christina Aguilera, Gwen Stefani en Pink.
Na 25 jaar maakt ze haar comeback als solo-artieste. Daarvoor koos ze voor “Beautiful” als single, de iconische wereldhit uit 2002 die ze schreef voor Christina Aguilera.
Ze schreef en producete ook voor (onze) Milow, Dolly Parton, Courtney Love, Britney Spears, Cheap Trick, Celine Dion, Weezer, Gavin Rossdale, The Lemonheads, Juliette & the Licks en enkele honderden anderen. Niet elke song van haar hand was goud waard. Daar willen we eerlijk in zijn, maar tegelijk moeten we toegeven dat ze heel vaak in de roos gemikt heeft.
Deze eigen versie van “Beautiful” klinkt uiteraard anders, authentieker misschien. Voor een deel zal het Linda Perry te doen zijn om de erkenning (dit is wel mijn song), maar het siert haar wel dat ze daarmee zo lang gewacht heeft om dat ‘op te eisen’. Haar comebackalbum ‘Let It Die Here’ verschijnt begin mei.
https://www.youtube.com/watch?v=m7ca8b5ZovI