Met debuutplaat ‘Schlagenheim’ had Black Midi al meteen een eigen sound gecreëerd die met niets of niemand te vergelijken viel. De band kwam met iets uniek, apart en eigenzinnig. Het prikkelde en stuiterde langs alle kanten, een soort free jazz in een rockkleedje.
Het nieuwe album gaat nog een stapje verder, het kompas wijst in alle windrichtingen terwijl de band nergens het noorden verliest.
‘Cavalcade’ liet zich al veelbelovend voorafgaan door het hotsende en botsende “John L”, een flipperkast van een song die werd voorzien van een geschifte doch geniale videclip. Hier hadden we al meteen door dat dit alweer een onnavolgbaar en dwarsliggend werkstukje zou worden dat uitblinkt in lef en verscheidenheid.
De vitaliteit en experimenteerdrift gutsen uit alle lichaamsgaten, de instrumenten zetten het vaak op een spookrijden en de stem van frontman Geordie Greep wurmt zich in alle bochten. Zijn vocale prestaties bevinden zich ergens tussen Dave Thoams (Pere Ubu), Les Claypool (Primus), Captain Beefheart en een snipverkouden boomkikker. Op zijn meest melodramatische momenten lijkt het zelfs haast Scott Walker (“Marlene Dietrich” en “Ascending Forth”).
De vaak tegendraadse songs neigen wel eens naar de averechtse composities van Frank Zappa en de genuanceerde sound heeft iets van King Crimson. Dit maar om te zeggen dat de piepjonge muzikanten hier niet zomaar wat staan aan te modderen. Dit is fijntjes georkestreerde chaos die nerveus, hyperkinetisch en weerspannig klinkt.
Coldplay fans zullen meer dan één dafalganneke moeten slikken om hier heelhuids doorheen te komen, wij vinden het geweldig.
‘Hardware’ mag dan al een soloplaat zijn van Billy Gibbons, dit is net als zijn vorige album ‘The Big Bad Blues’ (2018) vintage ZZ TOP. En wel ZZ Top op zijn scherpst met een zompige sound, die eeuwige grol-voice van Gibbons, de gitaar die laveert tussen stomende riffs en snedige solo’s, en songs die hebben liggen rijpen in een ouderwets bluesvat. Op zijn 72 ste klinkt Gibbons vitaler dan ooit, hij gromt als een jonge snaak en laat zijn gitaar naarstig jongleren doorheen een set kloeke rockers. Tussendoor tovert Gibbons ook nog een tex mex stiftertje (“Hey Baby, Que Paso”) en een onvervalste ballad (“Vagabond Man”) uit zijn hoed. Eindigen doet hij met een heerlijk relaxe talkin’ blues “Desert High” waarin hij zijn bariton richting wijlen Leonard Cohen stuurt terwijl de gitaar zachtjes glooit op de achtergrond.
Fijn plaatje, Billy Gibbons ten voeten uit.
Gary Numan was ooit toonaangevend en vernieuwend in de wereld van de electro-rock. Helemaal op het einde van de jaren 70 kwam hij, toen nog onder de groepsnaam Tubeway Army, aanzetten met de vooruitstrevende platen ‘Tubeway Army’ en ‘Replicas’. Kort daarna kwam onder zijn eigen naam het al even knappe ‘The Pleasure Principle’ uit. Het waren drie essentiële albums die mee bepalend waren voor de evolutie van het elektrogenre.
Helaas was al snel het vet van de soep en kwam Numan in de drie decennia daarna niet verder dan het brouwen van slappe plaatjes met daarop verwaarloosbare synthpop die gemaakt leek als achtergrondmuziek voor de supermarkt. Tot hij in 2011 met ‘Dead Son Rising’ zijn eigen muziek plots nieuw leven inblies. Het leek alsof hij plots Nine Inch Nails had ontdekt en tot de constatatie kwam dat elektro-rock ook gevaarlijk, krachtig, urgent en dreigend kon zijn. Daarna volgden ‘Splinter’ (2013) en ‘Savage’ (2017), twee albums die hem weer volledig op de wereldkaart zetten met een frontale en diep kervende elektrorock-sound die het bloed terug Nine-Inch-Nails-gewijs door de aderen joeg.
Het nieuwe ‘Intruder’ is misschien niet zo fel als ‘Savage’ en niet zo donker als ‘Splinter’, maar het album mag zonder blozen dat aardige rijtje vervoegen. De nieuwe inspiratiebron lijkt nog steeds niet te zijn leeggelopen. Numan vindt een evenwicht tussen de nieuwe sound en het iconische geluid van de eerste drie platen van meer dan dertig jaar geleden. Had de ijzersterke titelsong op pakweg ‘The Pleasure Principle’ gestaan, het was een hit. Maar omdat Numan nu niet meer zo hip is als toen, zal het gewoon bij een goede song blijven. Ook “I Am Screaming” flirt met de prille jaren tachtig en met de betere platen van Peter Gabriel uit die tijd. De Arabische toetsen die ook al floreerden op ‘Savage’ mogen nog eens terugkomen op het vervaarlijke “The Gift”. De onvermijdelijke Trent Reznor invloed heerst onder meer op “The Chosen” en “Now and Forever”, bezielde songs die een sluimerende filmische ondertoon hebben.
Gary Numan is helemaal terug onder de levenden met muziek die niet langer gedoemd is om de lokale Carrefour op te fleuren, maar wel om een verduisterde concertzaal in beroering te brengen.
De Brusselse band Driving Dead Girl heeft al een hele weg afgelegd en kende onderweg wel enkele ledenwissels. Het nieuwe album ‘Rupture’ was al enkele maanden uit, maar Meuse Music Records brengt dat album nu ook op vinyl uit (pas in november, in een beperkte oplage van 200 exemplaren). Vooral de fans van de betere postpunk zullen daar blij mee zijn.
Driving Dead Girl zit een beetje in hetzelfde straatje als de bloeiende Vlaamse postpunkscène van Whispering Sons en High Wire: veel invloeden uit de cold wave en soms gothic rock, computer-like ritmes, soms ijle gitaren, onderkoelde zang, bevreemdende sfeer. De zang stoort soms. Dat onderkoelde en monotone zingen draagt enerzijds heel goed bij tot de sfeer, anderzijds ‘geloof’ ik de zanger niet altijd. Het klinkt zonder de emotie soms wat te vrijblijvend.
Er staan heel wat sterke songs op ‘Rupture’. Diegene die mij het meest konden bekoren, zijn “Black Coffee”, “No Conversation”, “Government’s Sheep” en het dansbaar-pompende “Under Influence” (met een lange instrumentale intro die klassiek maar heel sterk opbouwt in ritme en laagjes). ‘Rupture’ is een heel degelijk postpunk-album.
Het Braziliaanse progressieve rock/metal trio Pentral bracht de debuutsingle "Silent Trees" uit. Het was een voorproefje van het nu net verschenen debuutalbum, 'What Lies Ahead of Us'. We schreven daarover: '' De Zuid-Amerikaanse invloeden keren terug in de single, maar het is vooral de energieke aanpak die eerst ingetogen openbarst. Hun muzikale oerkracht is iets naturel , het wondermooie, prachtige landschap krijgt wervelstormen en -uitbarstingen te verduren. Een gevarieerde sound dus die zachtmoedigheid en extravertie bij elkaar brengt."
Benieuwd of dat op heel de schijf terugkeert …
Het debuutalbum is de zoektocht van het menselijk bewustzijn naar het milieu, vrede en gelijkheid. Muzikaal is men niet vies van experimentjes. “Silent Tree” wordt gedragen door bijzonder emotioneel beladen vocals, incluis het uitschreeuwen van pijn en frustratie, wat we ook horen op “Disconnected”, “Letters from Nowhere” en “Aiming for the sun”. Het zijn energieke nummers, waarbij we ergens Sepultura horen … Je kan niet omheen die Zuid-Amerikaanse invloeden binnen Pentral.
De Braziliaanse band is begaan met de natuur en vooral met het Amazonegebied.
Pentral omart zijn muzikale invloeden en heeft een eigen geluid door de verschillende wendingen, van akoestisch, intiem tot dreigend snoeihard. De boeiende variaties maakt het materiaal sterk. “A gift from God” is een serene song, die durft open te barsten, en de registers worden open getrokken als een allesverwoestende wervelstorm . Op “Are You Satisfied” en “The Law” spuwt emotioneel beladen, wild Pentral zijn gal uit.
De politieke en muzikale oer- en daadkracht staat centraal . Prachtplaat.
Tracklist: Silent Trees 07:13 All My Wounds 04:29 Disconnected 04:37 Letters From Nowhere 06:53 Aiming For The Sun 05:52 A Gift From God 05:53 No Real Colour In Souls 08:28 The Shell I'm Living In 04:06 Are You Satisfied? 07:54 The Law 08:43 Silent Trees - Radio Edit 04:47 Aiming For The Sun - Radio Edit 04:02
Scarved werd opgericht in 2012 en na een EP 'Scarved' in eigen beheer, bracht de band met 'Dynamite' in 2014 een prachtige schijf uit.
Een female fronted heavy metal band die kwalitatief hoogstaande muziek aflevert. Het tweede album ‘Lodestone’ ging dezelfde weg op. Ondertussen is er een line-up wissel geweest, en in mei kwam de derde plaat uit ‘Flashback’ die een verandering brengt binnen de sound van de band, in de positieve zin.
Over 'Dynamite' schreven we nog: ''Je hoort bij veel songs Motorhead, Judas Priest en een vleugje Deep Purple terug. Sommige kun je zelfs toevoegen aan hun oeuvre . Op zich is ‘Dynamite’ niet echt vernieuwend,, maar ze weten die ‘oudere’ sound verdomd goed te herkauwen”.
De invloeden van die bands staan overeind. Maar nu durft Scarved buiten zijn comfortzone te treden, zoals op “Rising Soul” , met een lekkere solo.
Op “Fly” en “Flashback” wordt het donkere van Black Sabbath gekoppeld aan het meer toegankelijke van Bon Jovi . “Schizofrenia” benadert Black Sabbath nog het meest met een dosis doom. Caro klinkt soms tussen een Dio en Ozzy, maar behoudt de eigen identiteit. “Posion Kiss” is episch, zit technisch perfect in elkaar en die brul je uit volle borst mee. Songs vol adrenalinestoten. De gitaarpartijen de bassolo en de drums kenmerken de hardrock van weleer. De bonusstrack “Catch me offline” is een schitterende hardrockparel.
Dit is een band die een live ervaren doet opborrelen , na deze coronatijden. Met deze plaat zet Scarved de stap naar de grotere podia en op festivals als Graspop, Wacken en Alcatraz
Scarved drukt nu meer dan ooit zijn stempel op het genre en heft alle kansen groots te worden. Het hardrockverleden namen ze mee om op die manier nu verder uit te groeien .
Tracklist: Fly - Flashback - Schizofrenia - Nightshift - Poison Kiss - Head Over Heels - Rising Soul - Lost In Space - Lockdown - Catch Me Offline(bonustrack for CD and Digital)
Tom Kristiaan is een piano virtuoos. Tom bracht enkele mooie singles en albums uit, waaronder nu “Glance of You”, een schijfje boordevol ingetogen piano pareltjes die de gevoelige snaar raakt.
We hadden een interview met hem in mei 2020 hier
Over “Winter snow” en “Seized By the wind” schreven we "Winter snow" is een korte, magisch mooie song die je hart verblijdt, ingetogen, zonder al teveel uitbundigheid. De nieuwe single "Seized By the Wind" is zondermeer een aanrader voor wie houdt van pianoklanken die de gevoelige snaar raakt en harten verwarmt , zonder geluidsmuren te verpulveren …'' .
Hij gaar door op dit elan , intiem en ingetogen. Dit album leest als een romantisch boek, waarbij je wordt meegenomen naar een sprookjesachtige wereld. Best is de plaat in zijn geheel te beluisteren, hier passen de muzikale stukjes in elkaar.
De man vertelt aan zijn piano een verhaal dat je diep raakt, zonder al teveel hoge woorden maar net door de eenvoud die je terugvindt in de dingen des levens. “Peaceful Piece” en “Melancholic me” verpakken emoties als melancholie en weemoed, mooi en onbedwongen. Het afsluitende “Travelling” is een reis naar de diepste innerlijke gemoedsrust in ons hart.
Tom Kristiaan weet ons telkens opnieuw intens mooi te raken.
Klassiek
Glance of you
Tom Kristiaan
Tracklist: Winter Snow 04:38 Seized by the Wind 03:34 Lonely at the Bar - full version 03:57 Glance of You 03:20 Sunny Memories 03:44 Peaceful Piece 02:57 Melancholic Me 03:16 Happiness 03:17 Travelling 05:26
Echoes of Zoo is het nieuwste project van Nathan Daems (saxofoon), Bart Vervaeck (elektrische gitaar), Lieven Van Pée (elektrische bas) & Falk Schrauwen (drums). Je kent deze muzikanten misschien van bands als Black Flower, De Beren Gieren, Sylvie Kreusch & Compro Oro. Zij brengen psychedelische jazz in een hoog octaangehalte, en ze spelen het met een punky attitude. Denk aan Sons of Kemet, Dans Dans & Ibrahim Maalouf.
'Breakout' klinkt sterk overtuigend . Intrigerend hoe al die stijlen versmelten . “Bulle Blood Boiling” brengt groovende jazz, psychedelica in een punkjasje, snedig en gedreven. Verder op songs als “Dance around Bullets” en “Lab Mouse Mayhem” improviseren ze maar al te graag, ingetogen , extravert, het spelplezier druipt er van af. Wat een diversiteit in hun klankenspectrum.
Op “Rilke's panther” horen we de verbondenheid met de natuur, het wilde westen in een afro style.
Echoes of Zoo klinkt erg avontuurlijk door die veelzijdigheid en improvisatie ; het zeven minuten lange “Diversionary Tactics” is een wondermooie afsluiter.
Tracklist: Breakout 04:04 Monkey Burns Lab 05:19 Bull Blood Boiling 06:23 Rilke's Panther 06:38 Dance Around Bullets 05:21 Lab Mouse Mayhem 06:45 Adrenaline Run 04:18 Diversionary Tactics 07:15
’Naima Joris heeft als artieste en muzikante al een fijne cv. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat, valt de appel niet ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes geeft ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats Ze bracht een single uit "Bellybutton", een tekst van haar zus die Naima vond in één van haar notitieboekjes, waarin ze haar staat beschrijft als zijnde iemand (jong) met kanker, en voelt dat ze gaat sterven. Naima heeft daar een song van gemaakt. En zette tijdens de lockdown ook filmpjes op facebook, waarna Radio Klara haar vroeg of het op de radio mocht gedraaid worden.
Om die 3 nummers van de EP voor te stellen stond Naima op 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in de Baracita, Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan.’ live -
Eind april 2021 kwam de titelloze plaat uit, die heel goed werd ontvangen. Ze kreeg heel wat radio feedback, en mocht intussen optreden in 'De Zevende Dag' op de VRT.
Naima is aan een steile opmars bezig, in de AB kwam ze die plaat in een livestream voorstellen. Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
Ken je het gevoel, als iemand je in donkere tijden een schouder aanbiedt om op uit te huilen, waardoor je je begrepen voelt en een straaltje zonlicht ziet verschijnen … In een weemoedig, melancholisch kader profileert ze zich als een sterke vocaliste met een warme, tedere stem, luister maar naar “Soon”. Verder overtuigt ze als multi-instrumentaliste op piano , flute, gitaar en percussie.
Een sterke totaalbeleving krijgen we , waarbij Naima zich ook laat omringen door een puik collectief. O.m. zorgt Vitja Pauwels door z’n gitaarriedels voor koude rillingen; Lara Rosseel op haar beurt doet je hartverwarmend wegdromen door haar virtuoze spel op contrabas, de drums zijn magisch oorstrelend, en tot slot zijn er de mooie, bedwelmende, groovy klanken van Niels Van Heertum op euphonium en trompet; ze vullen elkaar perfect aan, o.m. op “Bellybutton” . “Missing you” heeft een treurige ondertoon en “Life” en “My home” stralen positieve energie uit , die je eigen verdriet beter doen plaatsen.
Ze legt de lat hoog. Wat een fijne melodie, die ruimte laat voor improvisatie en zorgt voor een kleurrijk klankentapijt!
Dit stelden we reeds vast op dat prachtig concert in AB waarover we schreven: ''Binnen een weemoedig kader ervaren we op de sound van Naima een innerlijke rust, terwijl de muziek een verwerkingsproces is van intens verdriet. Nee geen zelfmedelijden, maar ze brengt een teken van hoop, in tijden van vertwijfeling!''
Datzelfde gevoel brengt Naima Joris dus ook over op haar EP. Een mooi visitekaartje …
Tracklist: Soon 03:53 Bellybutton 04:33 Missing you 03:50 Life 03:13 My Home 03:03
Sinds 2014 druk Primal Creation zijn stempel op de Belgische Metal door hun verschenen debuut toen ‘Demockrazy’ en de talrijke optredens .
Onze recensie kun je hier nog eens nalezen.
‘News Feed’ ligt in het verlengde en de vraag blijft rijzen hoe het komt dat de band binnen de thrash niet internationaal doorbreekt. Duidelijk is dat ze niet moeten onderdoen.
“Extremely Dangerous” grijpt je meteen bij de keel. Elementen zijn de bonkende drums, de scherp snijdende riffs en de brede vocals in het genre, van diepe grunts naar oorverdovende emotioneel beladen screams en spoken words. Het is allemaal aanwezig op ‘News Feed’. Primal Creation durft de comfortzone van de thrash metal te verlaten en voegt er een vleugje experiment aan toe .
Songs gedrenkt in een bad van frustratie en de onderliggende boodschap worden één voor één uitgekiend door de strot geramd. Een soort melodieuze thrash die we enkel terugvinden bij de grotere bands. Hun technisch vernuft is emotievol en giert door je lijf . Dit is thrash metal met een boodschap , luister maar naar “Follow the reader”, “Watch it burn’ en “Lie/share/subcribe” .
Primal Creation bewijst met deze plaat hun status van progressieve thrashmetal. Hun sound smeekt naar een live ervaren om helemaal uit ons dak te gaan . Wij werden volledig van onze sokken geblazen.
Extremely Dangerous - A Post-Truth Order - Please Disperse - Vial Play - Antillectual Disease - Follow The Reader - Watch It Burn! - Lie/Share/Subcribe - The Daily Noose
Gitarist Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, van de avontuurlijke Gentse jazzscene, kwamen na een duo concert op het idee om een nieuw project op te starten; met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren.
De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze, intieme sound, een andere richting dan hun andere projecten. Met 'Aula' stelde The Milk Factory in januari 2020 zijn debuutalbum voor. We horen een warme plaat, grenzen van jazz worden verlegd, en ze laten ruimte voor improvisatie. Ze weten diep te raken op magische wijze.
De EP 'Dusky' kwam via W.E.R.F. records op de markt, die via livestream werd voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, in samenwerking met Sound of Ghent.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook de EP zelf eens onder de loep te nemen.
Ze zorgen voor een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Een mooie combinatie en versmelting kregen we door de oorstrelende tenorsax, dwarsfluit samen met een sprankelende piano, een bedwelmende gitaar, bas en drums. Of verder nog tussen sax en drums. The Milk Factory gaat hier ingenieus te werk; er wordt geflirt met geluidsnormen en ze zijn niet vies van enig experiment en improvisatie . De minimalistische , sobere aanpak siert.
“Akil” is de zachtmoedige opener. Het filmische aspect horen we op pakkende songs als “Snow”, “Bos” en “Koren II”. Soms worden de registers lichtjes opengetrokken, zoals de koperklanken op “Bos” . In die verstilde atmosfeer zetten ze je op het verkeerde been , want die wordt als een mokerslag tot ontploffing gebracht en tekenen tot slot voor gemoedsrust.
De EP beluister je best in z’n geheel ; de songs sluiten op elkaar aan , alsof je in een mooie natuur film bent en van het ene wonderbaarlijke uitzicht naar het andere adembenemend beeld wordt gestuwd.
Overdonderend mooie intimiteit!
Tracklist: Koren - Akil - Azuki - Refugium - Snow - Bos - Koren II
‘Better Angels’ is het derde album van Adam Douglas. Hij is geboren en getogen in Oklahoma, USA . De singer-songwriter/gitarist is nu al meer dan 10 jaar in Noorwegen. Hij toerde om de albums ‘I May Never Learn’ en ‘Beauty & The Brawn’ te ondersteunen en deed studio- en live-sessie werk met artiesten als Jon Bon Jovi, Larry Carlton, Sting, Bonnie Raitt, Vidar Busk, Robben Ford, Kirk Fletcher, Ten Years After, Chris Medina en Michael Landau. Zijn inspiratie haalt hij uit de fraaie natuur van zijn nieuwe thuisland en de 'rich melting pot of culture and music; through Howlin' Wolf, Sam Cooke and Ray Charles onward to Tom Petty, Billy Joel and Joe Jackson'.
Het leuke is dat je op de muziek van Adam Douglas geen label kunt kleven. Folk,country, r&b en blues passeren de revue. Op de eerste song “Joyous We'll be” voel je de warme gloed over jou, refererend aan gezellige avonden rond het haardvuur of het kampvuur. Adam heeft een soulvolle stem die ontroert.
Adam Douglas heeft een toegankelijke plaat uit. De zacht sprankelende gitaarriedels en zijn vocals zijn bepalend. Hij raakt op gevoelige wijze. Luister maar naar “Into my life”, “Build a Fire” en “A Whistle to blow”.
Dit is een typische warm voelende sing/songwriting plaat, die folk, country, blues, r&b en pop aan elkaar breit.
Tracklist: 1 Joyous We'll Be 2 Into My Life 3 Build A Fire 4 So Naïve 5 Change My Mind 6 Where I Wanna Be 7 Blue White Lie 8 A Whistle To Blow 9 Both Ways 10 Just A Friend 11 Lucky Charm 12 Dying Breed
folk/singer-songwriter/country/blues
Better Angels
Adam Douglas
Philipp Weies (gitaar), Hans De Prins (synthesizer) en Antoni Foscez (drums) vormen samen het Antwerpse trio Go March. Met hun debuut 'Go March' (2015) en opvolger 'I' (2018) gooide de band hoge ogen, net door een perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft te maken.
Het grensverleggend karakter intrigeert en in die richting werkt Go March verder naar 'III' . De EP (een full album kunnen we deze schijf moeilijk noemen), werd voorgesteld in de Cactus Club, Brugge via livestream. Ondertussen hadden we ook een fijn gesprek met Philipp dat je hier kunt nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf onder de loep te nemen
Go March tast zijn eigen mogelijkheden, grenzen af en durft buiten de comfortzone te treden. In hun materiaal worden we in een muzikale wurggreep gehouden. De laagjes bouwen op en zijn kleurrijk. De avontuurlijke stijl en de klankenrijkdom zorgen voor een wisselend geheel dat bedwelmend werkt en de dansspieren aanspreekt.
Trouwens, het is even zeer beeldrijk, de filmische beelden en visuele effecten passen perfect binnen het muzikaal aanbod. Het lijkt erop dat je in een futuristische film bent beland, waarbij de spanning te snijden is.
Het klinkt allemaal boeiend, de dreunende percussie, de drum virtuositeit van Antoni Foscez, de vlijmscherpe gitaarriedels van Philipp Weies en de explosieve wendingen van de synths van klankentovenaar Hans De Prins. Het zorgt voor een trancegevoel.
Het materiaal van Go March weet ons telkens te verrassen en werkt verslavend .
“Zipp” is een visueel eentje die de fantasie prikkelt. “Ortisei” en “Stampede” op hun beurt zijn aanstekelijk, hebben een mystieke ondertoon en werken in op de dansspieren.
“Droplets” doet de band omschrijven als een 'Mogwai meets Kraftwerk' . Toegegeven, we kunnen ons hierin vinden.
Go March is de perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft. Een avontuurlijke sound dus. Uitkijken is het nu naar een echt live beleven .
Tracklist: Zipp 07:16 - Ortisei 05:35 - Stampede 06:35 - Droplets 07:24
Eind 2016 kwam de EP ‘Demons’ uit met songs die groeiden vanuit de uitdaging alles zelf te creëren en uit te werken zonder invloed van buitenaf. Fiona Brown, afgestudeerd als zangeres aan Codarts Rotterdam, toerde na de release van ‘Demons’ in binnen- en buitenland, o.a. als support van Daan, Stuart A. Staples en z’n Tindersticks. Nu verscheen het debuutalbum ‘Mundane’ op vinyl. Het album weerspiegelt de maatschappij op een warme, kleurrijke, maar ook kritische manier; vanuit het gecultiveerde 'crazy' word je door cyberspace en climate strikes meegenomen naar onbegrensde liefde. Het zijn extreme, maar zeer realistische verhalen over de zoektocht van de mens.
Fiona legt op deze plaat haar ziel bloot en toont zich van haar meest broze, breekbare kant. Dat is nu net haar grote kracht, het breekbare zorgt er net voor dat je de stormen kunt doorstaan.
Fiona Brown heeft een breed stembereik. Met haar bijzondere warme, sfeervolle vocals doet ze je zweven; ingetogen, pakkend, aanstekelijk, soms dreigend; een weemoedig, melancholische kant voelen we aan. Ze weet je te hypnotiseren in een bevreemdend mooi kader. Songs als “My Void”, “Stalker” en “Siren” klinken bijzonder mooi.
Zwaarmoedig klinkt het nergens.
Het album 'Mundane' straalt veel positieve energie en emotie uit. Het klinkt afwisselend mooi en boeiend. Ze benadert sprookjesachtige aspecten van de muziek en met haar intense stem weet ze je te raken. “LFF' Head down” en “Know(no) more” zijn emotioneel geladen. “Beautiful Misery” plaatst dit nogmaals in de verf. Magisch mooi klinkt het.
Een fijn, overtuigend album.
Tracklist: My Void 03:33 Stalkers 03:05 Mundane 04:01 Siren 03:45 Fight the Fight 02:58 Shiver 04:34 Eternal Youth 03:36 LFF 03:28 Head Down 04:19 Know (no) more 03:36 Restricted 02:36 Beautiful Misery 03:06
Nederlands 
Français 
