Het uit Las Vegas afkomstige Imagine Dragons heeft een popplaat uit , die veilig commercieel klinkt en dingt aan Bastille en Fun. We horen op hun debuut een reeks onschuldige , leuke , aangename , vrolijke , aanstekelijke en sfeervolle songs, die inwisselbaar zijn . De eerste songs zijn sterkhouders en bevatten twee overtuigende singles, “Radioactive” en “Demons” . Daarna sijpelt de herkenbaarheid door en komt het plaatje van teveel-van- hetzelfde naar boven. De spanning en de nieuwsgierigheid daalt, zeker bij de laatste nummers. Ok Imagine Dragons heeft de kunst van popsongs schrijven , maar zal toch een tandje moeten bijsteken hoor om het (uitermate) boeiend te kunnen houden .
Goed maar blijft totnutoe niet aan ons gehoor hangen.
Sebadoh was één van die belangvolle indiebands in de jaren ’90. Sebadoh kon strak, stevig als poppy , dromerig klinken. Op speels , spontane , gevoelige lofi-achtige wijze rammelden ze graag. De platen ‘Harmacy’, ‘Bubble & Scrape’ en ‘Bakesale’ waren alvast drie pareltjes. Sebadoh draait rond tandem Lou Barlow en Jason Loewenstein , en komen nu voor de dag met de nieuwe drummer Bob D’Amico . Ze lieten al eens van zich horen in 2007 en 2011 , maar staan pas nu, na veertien jaar, na ‘The sebadoh’, terug in de picture met ‘Defend yourself’.
Intussen combineert Barlow het herenigde Dinosaur Jr met Sebadoh . We hebben een reeks fijne gruizige , melancholieke songs , goed gedoseerd, maar minder scherp dan voorheen. Een afwisselend aangenaam album dat meteen boeit en intrigeert met songs als “I will” , “Love you here”, “Beat” , “Oxygen” als de titelsong. Het onderstreept de variatie die het trio aanbrengt, wat het spannend maakt en houdt. De koek werd mooi verdeeld tussen Barlow en Loewenstein , met elk zes songs, aangevuld met een korte afsluiter.
Sebadoh heeft nog steeds die dynamiek , die drive en gevoeligheid wat hen toen sterk heeft gemaakt.
Complete Singles Collected 1977 – 1979
Various Artists: Dangerhouse
Wanneer we spreken over Amerikaanse punkrock, dan is er waarschijnlijk geen label dat een belangrijkere rol speelde dan Dangerhouse Records. Het werd opgericht in 1977 en bestond slechts enkele jaren, maar heel wat muziek die ze uitbrachten was op zijn minst memorabel. Eind jaren 70 was er in California een stevige punkrockscène met schitterende bands waarvan de meeste een single uitbrachten op Dangerhouse Records. Zo waren er ondermeer The Avengers, The Weirdos, X, The Dils en Alley Cats. Sommige groepen werden grote namen, andere formaties brachten slechts 1 single uit...
Heel wat van de vinyl-platen die toen uitgebracht werden, zijn heuse collectoritems en verwisselen tegenwoordig via ebay en andere sites voor grof geld van eigenaar...
Munster Records en Frontier Records sloegen nu de handen in mekaar en maakten deze prachtige collectie van platen die al dertig jaar niet meer uitgebracht worden.
Diverse bands zoals Bags, Eyes, Black Randy & Metrosquad, Rhino39 en de hierboven genoemende namen brengen elk minstens 2 tracks en geven zo een prachtig tijdsdocument. De vinyl-uitgave inclusief prachtig artwork en uitgebreid boek telt slechts 1000 uitgaven. Daarnaast is er uiteraard ook de versie op dubbelcd.
Een musthave dus voor de oudere punkfans onder ons!
Het is opnieuw het einde van het kalenderjaar en dat betekent traditiegetrouw tijd voor de eindjaarslijstjes! Een van de albums die bij ons bovenaan zal prijken is ‘Bad News’, de eerste schijf van de Amerikanen van Get Dead op het prestigieuze Fat Wreck Chords.
De samenwerking met ene Fat Mike heeft dit vijftal uit San Francisco duidelijk geen windeieren gelegd. Deze plaat boeit van begin tot eind en kent bovendien enkele memorabele punksongs zoals het fantastische “Welcome To Hell”, het gevoelige “Burn Out”, de meezinger “Here’s Your Song” en de donkere afsluiter “Battlelines”. De heren weten een zeer bijzondere mix te componeren van authentieke punkrock overgoten met een flinke folksaus (de Ierse root van de bandleden zijn daar uiteraard niet vreemd aan) waarbij ze beroep doen op een traditioneel, veelal akoestisch instrumentarium. Voeg daarbij de rauwe, hese en met whiskey overgoten vocalen van frontman Sam King en je hebt een indrukwekkende sound.
Get Dead heeft alles om een van de grootste spelers te worden in de Amerikaanse punkscène! Zorg dat je deze heren niet mist op 3 mei 2014 op het fijne Groezrockfestival!
De vooruitgestuurde bom “All my demons have distortion” deed al het beste vermoeden voor dit plaatje. De jonge gitaarhonden trekken gewoon de strakke lijn door, dit plaatje brandt en gloeit lustig door. Ergens in het midden staat die andere buffelstoot van een single “Dance motherfucker dance” te pronken, maar de spankracht die Psycho 44 met die twee uppercuts teweegbrengt blijft quasi het ganse album aangehouden, en dat is een dijk van een prestatie. Ok, de heren neigen een paar keer wel heel sterk naar Queens Of The Stone Age (“Tender Model blues” en “In control”), maar er zijn slechtere dingen om mee vergeleken te worden. Psycho 44 is er immers in geslaagd om een stel krachtige, efficiënte straight-to-the-point songs bij mekaar te spelen. Vurig, catchy, vlijmscherp, bij momenten lekker hard en altijd richting onderbuik. Belgisch debuut van het jaar.
Pop/Electro
Here comes the storm (EP)
Radical G & The Horrorist
Radical G & The Horrorist (aka Olivier Chesler) vonden een mooie thuishaven bij het DancedelicD label van Dirk Da Davo van Neon Judgement . Het muzikale landschap van de elektronica en EBM heeft met de samenwerking en dit nummer een knaller die slepend, aanstekelijk klinkt, pompt en inwerkt op de dansspieren .
De twee heren zijn techneuten in het genre en delen hun passie voor de elektronische muziek. Ook de drie remixen van o.m. The Hacker en Al Ferox zijn de moeite en zorgen voor variatie in trance , beats en electrowave .
Check het maar eens op het label www.dancedelicd.com
Jawhar Basli is eern Tunesische sing/songwriter , die voor z’n tweede cd zich liet omringen door Brusselse muzikanten . We horen een reeks broeierige , dromerige , innemende en gevoelige wereldfolksongs , sing/songwriting in een semi-akoestische bezetting , die spaarzaam kleurrijk worden omlijst.
Jawhar brengt de grooves naar voor die leiden naar zijn wortels en ervoor zorgen dat de Tunesische volkssong, ‘de Arabische chaâbi’ dichterbij de Europese sing/songwriting staat. Een cultureel overtuigend album dus …
Info http://naff-rekordz.bandcamp.com
De 2 DJ broers uit Willebroek , Dimitri Vegas & Like Mike, waren het voorbije weekend in in het Antwerps Sportpaleis. Het jaar 2013 was een grote rollercoaster voor beide heren met Griekse roots. In de grootste clubs en op de grootste festivals hebben ze dit jaar gespeeld, van Miami tot Ibiza. In oktober werden ze verkozen tot 6de beste DJ ter wereld. De hoogste ranking die een Belg tot nog toe behaalde. Al die ervaringen brachten ze nu samen in hun eerste eigen show.
De link met Tomorrowland was nooit ver weg, gezien organisatie ID&T de productie van dit evenement in handen had ( en het cluboptredens hier ism Live Nation). Op de 2 optredens (vrijdag hadden ze zich al goed opgewarmd) kwamen er 32.000 uitzinnige fans mee feesten met ‘the biggest illegal export product’ van ons land. Dimitri en Mike noemden zich een aantal jaar terug zo. De feestvierders waren van alle leeftijden, jong en oud. En allen genoten ze evenveel van het optreden!
De ganse show had iets weg van een indoor Tomorrowland: groots LED scherm met fantastische beelden die elkaar in ijl tempo aflosten, metershoge vlammen, CO2 jets, confetti, slingers, glowsticks, bonkende beats, livestream op Youtube … Alles was tot in de puntjes geregeld. Hallucinant was het toen een podium in het publiek uitgerold werd en Mike samen met een horde meiden in zijn zog een resem champagneflessen leegspoot in het publiek. Natuurlijk kon de Grey Gooze ook niet ontbreken. De DJ’s deelden die uit en deze werd rijkelijk ontvangen door de mensen die al van in het begin de eerste plekken aan het podium bezet hadden. De jonge meisjes gilden de longen uit hun borstkas, toen Mike zijn T-shirt uitdeed en zijn sixpack liet zien.
Het in totaal 2 uur durend spektakel was er eentje vol hoogtepunten. Ze volgden elkaar zeer snel op. Van een mexican wave, over een crowdwalk tot een moshpit. Even had je het idee dat ze alle ervaringen naar hier hadden geperst, wat de naam ‘Bringing Home The Madness’ alle eer aandeed. De wave uit Latijns Amerika, de crowdwalk vanop Tomorrowland, de Moshpit vanop Werchter, Gipsy (1 van hun hits) vanuit de Arabische wereld… Ze hebben alle uithoeken van de wereld gezien en wilden dit delen met hun thuisbasis.
Veel tracks in de show was eigen werk, of eigen remixes. Hun grootste hits “Ocarina” (al dan niet herwerkt van Katy B’s “Find Tomorrow”), “Mammoth” en “Wakanda” werden aan de playlist toegevoegd. Een hele grote knipoog was er naar de retro scene van onder andere “Sniff” van Marco Bailey, “Hit Hard” van Robert Armani en “Universal Nations” van Push. Ze toonden het grootste respect aan Tiësto met hun herwerkte versie van onder meer “Love Comes Again”.
Ze sloten in stijl af met “The End” van The Doors. Toch konden de mannen het niet laten om nog 1 keer terug te keren en ze bliezen het dak van het Sportpaleis helemaal af met de Hardstyle versie van “Mammoth” door Coone.
Een gek jaar was het, 2013, voor de Broertjes Thivaios (zo is hun echte naam). En ze hebben nog een closing final …want ze geven in Brazilië dit jaar nog 5 optredens! Om dan in 2014 door te gaan met nieuwe optredens en nieuw werk. Dimitri wist te vertellen dat er in februari werk wordt uitgebracht met Fedde Le Grand en dat de eerstvolgende plaat ‘Jaguar’ zal zijn.
‘Bringing Home The Madness’ - Zeer zeker bevestigden ze als de vertegenwoordigers van België in het landschap van de elektronische muziek!
Organisatie: ID&T – DP Communications – Live Nation
True Widow en Kurt Vile & The Violators
True Widow en Kurt Vile & The Violators - Een, voor mij toch, fameuze dubble bill vanavond in Tourcoing, twee kleppers van formaat op het menu. En ik had toevallig grote honger.
True Widow maakt slepende en pakkende muziek. Maar denk hierbij zeker niet aan rustige en trage muziek. Hoewel het tempo nooit verschroeiend snel gaat, straalt de muziek live een grote dreiging uit. Het beklijft en kruipt onder de huid. Het zware basgeluid zorgt hier voor het leeuwendeel verantwoordelijk voor. Het draagt de muziek en geeft ze het broodnodige psychedelische gevoel. True Widow bestaat uit één vrouwelijke bassist, een drummer en gitarist. Zowel de bassiste als de gitarist nemen de zang op zich, wat ook voor een mooie afwisseling zorgt. Alhoewel het toch de man is die het grootste deel op zich neemt. Denk aan Low, maar dan met meer power, of gewoon aan Arbouretum.
Rock en punkriffs die op een iets trager tempo worden uitgesponnen en met een dosis gevoel worden geïnjecteerd. Het publiek is alvast zeer enthousiast en ikzelf ook. Ze spelen in het voorjaar ook nog eens in De Kreun in Kortrijk. Veel beter is er die dag toch niet te doen, dus ga zeker eens kijken. Ik kan het enkel maar warm aanbevelen.
Headliner vanavond is Kurt Vile & The Violators. De revelatie van het jaar voor sommigen, de bevestiging van het jaar voor enkelen, de ontdekking van het jaar voor meerderen, who the fuck is Kurt Vile voor de meesten … Het feit dat zijn laatste plaat door Humo als het album van 2013 werd bestempeld kan zeker geen kwaad. Hopelijk opent het voor hem de deuren naar de grote zalen en grotere bekendheid, want hij verdient het zeker.
In zijn voetsporen zijn er heel wat bands gevolgd die uit hetzelfde vaatje tappen. Meest bekende zijn waarschijnlijk de Allah-la's en Ty Segall . Een mooie opwaardering van het genre. Origineel is de muziek van Kurt Vile niet. Hij roept beelden op van de jaren 70 rock. Dat glijdende, bijna op het gezapige af, met flinke knipogen naar de surf. Muziek om heerlijk bij weg te wiegen. Maar klakkeloze kopieën van het origineel zijn het nooit. Daarvoor beschikken ze over te veel eigenheid en is de persoonlijkheid Kurt Vile te belangrijk. Het feit dat hij heel ostentatief nee knikt wanneer het publiek enkele zeldzame probeert mee te klappen is daar een mooi voorbeeld van zijn karakter.
Dat de muziek een mengeling is van zowel het heden als het verleden is ook te zien aan het publiek. Zowel jong als oud is uitgerukt.
Zijn populariteit is ook stilaan aan het stijgen. Getuige hiervan het grote toeschouwersaantal. Steeds meer volk wil een avondje genieten, samen met Kurt en de zijnen. Het geluid dat hij uit zijn akoestische gitaar tovert is werkelijk weergaloos en de solo's snijden door merg en been. En dan daar die heerlijke nasale stem over.
Ook een vermelding voor de Violators. Een groep muzikanten die perfect weten de ziel van Kurt aan te voelen en op de voorgrond te brengen. Die nieuwe drummer is zeker sterk genoeg om de oude te doen vergeten, niet tegenstaande ik een grote fan ben van de vorige. Maar als het niet lukt, dan moet er verandering komen.
Ook een bedankje aan de man die achter de PA stond. Niet alleen was het geluid in de zaal perfect, maar zelden heb ik een geluidsman zo enthousiast zien meeleven met een band. Van mij krijgt ook hij een warm applaus.
In vergelijking met zijn vorig plaat is op die nieuwe de klemtoon verschoven van weemoedig naar een hoger rockgehalte.
Gelukkig puurt hij de set uit zowel zijn oud als nieuw werk, wat voor een perfecte balans zorgt. Een grote meneer, nu al. Dit was hun laatste optreden van deze tour. Dus wie hen nog eens live aan het werk wil zien zal nog wat geduld moeten oefenen, maar in tussentijd kan je nog altijd warmen van zijn platen, wat toch zeker ook niet slecht is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
True Widow -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4489
Kurt Vile & Violators -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4488
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Chic Feat. Nile Rodgers – Goud, glitter en eenvoud
Chic
Ancienne Belgique
Brussel
Nile Rodgers krijgt wel meermaals de royale bijnaam ‘the King of Disco’ toegedicht en gelet op zijn staat van verdienste is dit totaal niet overdreven te noemen. De inmiddels 61-jarige liedjesschrijver, gitarist, componist en producer leek namelijk vanaf eind de jaren ‘70 alles wat hij aanraakte, in goud te kunnen veranderen.
Samen met zijn kompaan en steunpilaar Bernard Edwards rijfde Rodgers onder de eigen groepsnaam ‘Chic’ de ene na de andere top 10 hit binnen. Nummers als « Le Freak », « I Want Your Love » of « Good Times » (om er maar enkele te noemen) behoren tot ieders collectief geheugen en leiden tot op vandaag nog steeds tot overvolle dansvloeren. Daarnaast bezorgde hij Sister Sledge (met o.a. «He’s The Greatest Dancer », «Lost In Music » en « We Are Family ») en Sheila And B. Devotion (« Spacer ») eeuwige bekendheid.
Begin de jaren ’80 stortte hij zich nog meer op het produceren van andermans platen en dat de carrière van Madonna via « Like A Virgin » definitief gelanceerd werd, David Bowie met « Let’s Dance » behalve één van zijn allergrootste hits ook een nieuw publiek aangereikt kreeg, INXS met « Original Sin » als groep op de internationale kaart geplaatst werd en Duran Duran met « The Wild Boys » en « Notorious » onder de publieke aandacht konden blijven, komt volledig op het conto van de heer Rodgers. Om nog maar te zwijgen over de talloze samples die ondertussen in diverse repertoria zijn opgedoken.
De laatste jaren leek hij wat meer op het achterplan te zijn beland maar daar is een gegronde reden toe. Eind 2011 werd bij Rodgers prostaatkanker vastgesteld en begon een strijd tegen deze verschrikkelijke ziekte. Maar dat hij niet enkel op muzikaal vlak zijn mannetje kan staan en van doorzettingsvermogen getuigt, bleek toen Rodgers afgelopen zomer aankondigde kankervrij te zijn verklaard. Dit gaf hem duidelijk een boost en met volle wilskracht en energie ging hij ogenschijnlijk nog heviger als ooit aan de slag. Zo blijkt hij nog steeds een vinger aan de pols van de hedendaagse muziek te houden door met onder meer David Guetta, Disclosure, Avicii en Chase And Status de studio in te duiken. Het meest opmerkelijke feit viel echter te noteren door zijn medewerking aan enkele nummers op het nieuwe album van Daft Punk. De concurrentie was meteen gewaarschuwd en hoe! Met « Get Lucky » zorgde Rodgers niet enkel mee voor dé (zomer)hit van 2013 maar scoorde hij vier decennia na het begin van zijn carrière misschien wel zijn allergrootste commerciële succes.
Behalve dat er ook een compilatiealbum onder de titel ‘Up All Night’ op de markt werd gebracht, bleek zijn gezondheidsrapport een voldoende drijfveer te zijn om nogmaals te gaan toeren. En ook hierin laat Rodgers zich niet onbetuigd want na passages op Genk On Stage en in het openluchttheater Rivierenhof te Deurne stond hij afgelopen donderdag in de Brusselse AB samen met Chic voor de derde maal dit jaar op een Belgisch podium. En opnieuw – het succes van « Get Lucky » zal daar zeker niet vreemd aan zijn – was het concert sinds maanden volledig uitverkocht.
In de AB kwam Rodgers uitgedost in een strak wit pak, vóór aanvang nog het publiek groeten, enkele foto’s nemen en wat vinylplaten signeren en onderstreepte meteen dat hij er duidelijk zin in had. Getuige ook zijn stralende glimlach die hij de gehele avond zou aanhouden.
Om 20u45 kon het feestje echt beginnen toen vanuit stilstaande pose « Everybody Dance » werd ingezet, gevolgd door « Dance, Dance, Dance ». En de symboliek miste zijn effect niet want vanaf de eerste tonen gingen de armen van het publiek al meteen de hoogte in en werd gedurende bijna twee uur uitbundig en heupwiegend feest gevierd. De set leende zich hiertoe natuurlijk uitstekend want wat onze oren binnendrong en niet meer verliet, betrof een aaneenschakeling van hits. De aankondiging dat het de laatste show van hun toer was en zij wellicht nog nooit zoveel hebben opgetreden als in België, was de vonk aan de lont opdat het dak in de AB er (figuurlijk) meteen af ging.
Al even verantwoordelijk hiervoor was de achtkoppige begeleidingsgroep die Rodgers meegebracht had. Hoewel behalve Rodgers geen enkel origineel groepslid van Chic meer vertegenwoordigd is – Bernard Edwards overleed bijvoorbeeld in 1996 tijdens een concertenreeks in Japan aan de gevolgen van een longontsteking – verdrongen de muzikanten iedere mogelijk schijn van anachronisme en blonken ze uit in vakmanschap. Alle nummers werden door hen erg strak, verzorgd en enthousiast gebracht.
Zo mocht zangeres Kimberly Davis de hoofdrol opeisen tijdens « I Want Your Love », terwijl Folami Thompson op uitstekende wijze het naadloos in elkaar overgaande « I’m Coming Out » en « Upside Down » - beiden dankzij het schrijvers- en producerstalent van Rodgers in 1980 een zoveelste megasucces voor Diana Ross - voor haar rekening nam. Thompson zou er trouwens ook voor zorgen dat « Like A Virgin » een warmere, meer soulvolle gloed kreeg dan de versie van Madonna.
Tenorsaxofonist Dan Moretti mocht de intro verzorgen van « Lost In Music » (Sister Sledge) dat gitaargewijs via Rodgers een stevige portie blues geïnjecteerd kreeg en ontdaan van alle franjes, bij momenten zelfs klonk als een demoversie. Na « Chic Cheer » (waarvan in 1998 een sample werd verwerkt in Faith Evans’ hit « Love Like This ») deed Don Harris zijn trompet dan weer fungeren als ritmeaanwijzer tijdens « My Forbidden Lover ».
In de categorie ‘zijn ook van de hand van Rodgers maar bekend(er) geworden via andere artiesten’ passeerden verder achtereenvolgens de revue: « He’s The Greatest Dancer » en « We Are Family » (allebei Sister Sledge); « Soup For One » (inclusief een flard tekst uit « Lady (Hear Me Tonight) » van het Franse duo Modjo die met dit nummer door het gebruik van – jawel – een fundamentele sample een wereldhit behaalden); « Notorious » (Duran Duran); « Original Sin » (INXS) (dat we sinds het overlijden van Michael Hutchence zo sterk als donderdag niet meer gehoord hadden); « Spacer » (Sheila And B. Devotion) en « Let’s Dance » (David Bowie). Laatstgenoemde nummer werd niet enkel ingezet door rake drumslagen van Ralph Rolle, maar werd ook door hem vocaal gebracht. Jammer genoeg konden zijn aanmoedigingen aan het publiek om extra luid mee te zingen en stevig uit de bol te gaan, niet verhinderen dat de vocalen niet het niveau van de rest van de set haalden. Wat ons betreft, het enige mindere moment van de avond. Maar meer dan detailkritiek is dit eigenlijk niet.
Ondertussen mocht « Thinking Of You », één van de artistieke hoogtepunten uit het oeuvre van Rodgers, wél als een climax in de set te Brussel fungeren. Dat het als ode aan Edwards werd gebracht, maakte het nog indringender.
Na « Le Freak » overbekend natuurlijk (mede door het repetitieve gitaarrifje), was het tijd om de groepsleden een voor een voor te stellen en restte er enkel een opgezweepte, door Davis en Thompson gezongen versie van « Good Times » waarbij diverse fans het podium mochten delen met hun held die in het middenstuk zelf nog een stukje zong uit The Sugarhill Gang’s « Rapper’s Delight » (check de sample van de baslijn) en gekke dansjes maakte met bassist Jerry Barnes.
Daarna schalden « Get Lucky » en « Lose Yourself To Dance », allebei terug te vinden op ‘Random Acces Memories’ van Daft Punk, uit de luidsprekers. Rodgers heeft al meermaals aangekondigd deze nummers niet live in zijn set te willen opnemen zonder de aanwezigheid van Daft Punk en in Brussel was dit niet anders. Maar nu het Franse duo zijn heeft bevestigd tijdens de komende uitreiking van de Grammy Awards live op te treden, mag er verhoopt worden dat er deze keer wél sprake is van een samensmelting op een podium.
Minutenlang werd afscheid genomen van het publiek en daarmee eindigde het concert zoals het begonnen was: Rodgers die zijn publiek uitvoerig dankte, handjes schudde en handtekeningen uitdeelde. We hebben het nog maar weinig wereldsterren zien doen.
Rodgers bruiste de hele avond van de energie en levenslust en verkende meermaals alle buitenhoeken van het podium door de toeschouwers op de balkons te groeten of niet zelden met bassist Jerry Barnes in zijn kielzog, sierbewegingen te maken. Waar hij kon, vertoefde hij zoveel als mogelijk op het achterplan om zijn groep het middelpunt van de belangstelling te gunnen. Nobel maar een onbegonnen situatie natuurlijk als men weet dat het gros van de nummers berust op die uit de duizend herkenbare gitaarklanken en -rifjes afkomstig uit zijn onafscheidelijke vintage ‘59 Fender Stratocaster die niet voor niets ‘The Hitmaker’ genaamd wordt. Want precies daar schuilt één van de troeven die geleid hebben tot het internationale succes. Rodgers is heer en meester in het omsmeden van een op het eerste gehoor erg eenvoudig klinkende gitaarriedel tot een gouden, pronkend juweel dat als gegoten past bij heel wat glitter.
Is Nile Rodgers aldus een kunstenaar, tovenaar of koning? Feit is dat hij nog steeds regeert en dirigeert en gelukkig onder de levenden is.
‘We Are Lost In Music’ is het motto en ‘Dancing, Singing, Partying And Having A Good Time’ de missie op elk concert. En inderdaad, een grote glitterbal buiten beschouwing gelaten, bedienden Rodgers en zijn kompanen zich niet van franjes in de vorm van projecties of confettikanonnen maar brachten ze gewoon muziek uit het hart. Ook al is de setlijst nagenoeg nooit onderhevig aan wijzigingen, het ontbrak de groep niet aan spontaniteit.
Chic en Nile Rodgers bezorgden via een goedgevulde jukebox het uitzinnige publiek een euforische avond. Waarlijk een fel gesmaakt vervroegd kerstgeschenk!
Setlist: Everybody Dance - Dance, Dance, Dance - I Want Your Love - I’m Coming Out - Upside Down - He’s The Greatest Dancer - We Are Family - Soup For One - Lady (Hear Me Tonight) - Like A Virgin - Thinking Of You - Lost In Music – Notorious - Original Sin - He’s A Spacer - Chic Cheer - My Forbidden Lover - Let’s Dance - Le Freak - Good Times - (Get Lucky) - (Lose Yourself To Dance)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wallace Vanborn XL - De Staat
Vooruit
Gent
Een gezellig avondje in de Vooruit. Dat was hetgene ik verwacht had van deze avond. Eén van de beste Belgische bands in België Wallace Vanborn had namelijk het kruim van Belgische artiesten uitgenodigd om een avondje vertier te brengen in Gent. Maar het werd meer dan dat.
De opener voor deze avond werd verder gezocht dan in Gent. De Staat, een Nederlandse band die in eigen land op handen wordt gedragen, mocht ons komen bewijzen dar er bij de noorderburen ook heel wat te beleven valt op muzikaal gebied. Het viel echter wat tegen. De Staat probeerde het vuur in het publiek te krijgen, maar dat leek niet al te goed te lukken. Hun muziek houdt het midden tussen Jon Spencer Blues Explosion en Danko Jones, maar dan met nog er scheut elektronica eroverheen. Mooie referenties hoor ik u al denken. Maar het geheel was veel te onsamenhangend om te overtuigen. Het leek wel of hun nummers in stukken en brokken aaneen werden geregen op een steeds wederkerend basritme. Aan enthousiasme ontbrak het hen zeker niet. Ze probeerden met een vurige présence de Vooruit te vullen, maar kwamen net iets te kort.
Tijd voor onze hoofdbrok deze avond. Wallace Vanborn is al een paar jaar aan de weg aan het timmeren van het grote succes, maar lijkt daar niet overal in België in te slagen. Waarom is mij nog altijd een raadsel. Want voor mij is dit de beste Belgische stonerrockband in jaren. In Gent is hun reputatie echter welbekend, want de Vooruit is helemaal volgepakt. Het belooft een memorabele avond te worden, want voor deze XL-editie zijn de gasten niet op één hand te tellen. De avond wordt, heel verstandig, in twee delen geknipt.
Het eerste deel is enkel en alleen Wallace Vanborn, met uitzondering van Wolf. De gitarist van The Van Jets en het (lichtjes briljante) Waldorf mag een nummertje komen meespelen. Maar de nadruk ligt toch op de gastheren zelf. Na een wat makke start tonen de 3 heren waarom de Vooruit toch wat te klein blijkt te zijn. Een wervelende rockshow waarbij voor mij toch vooral de prachtige stem van Ian Clement de show steelt. Wat een kracht, puur goud. Met welgemikte mokerslagen brengen ze het publiek van slag, dat van pure euforie bent te stagediven en te pogoën dat het een lieve lust is.
Maar het publiek blijft hongerig naar meer en na een kort intermezzo is het tijd voor het tweede deel van de show. Hier begint de paradetocht van de Belgische muziek. De lijst namen is indrukwekkend: lange Polle (Triggerfinger), Lara (intergalactic lovers) Senne Gunns, School is Cool (voltallig), Pieter-Paul (Raketkanon en Kaptain Korsakov), Brent (Steak Number Eight), ... Mooie namen om een mooie avond te vullen. Vooral het optreden van Pieter-Paul is blijven hangen, maar van hem zijn we niets minder gewoon. Met zijn ongebreidelde energie duikt hij het publiek in en brengt het in extase. De verrassing deze avond was echter de verschijning van het onaangekondigde Blood Red Shoes, dat welgeteld 1 nummer kreeg om te tonen waarom ze nog steeds één van mijn favoriete two-men-bands zijn. Een zeer aangename surprise dus.
Maar het beste wordt zoals altijd voor laatst bewaard. We krijgen als afsluiter een lap rauwe, harde, onvervalste instrumentale rockanthem (Cowboy Panda’s Revenge) voor de kiezen met niemand minder dan, naast alle leden van uiteraard Wallace Vanborn, op de gitaren Brent en Mathieu Vandekerckhove (Amenra).
Een waar orgelpunt op een zeer sterke avond dat mij met een tollend hoofd en oververhit de koude nachtlucht injaagt, wetend dat de Belgische muziek meer dan springlevend is.
Bedankt Wallace Vanborn om ons nog maar eens aan te herinneren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
De Staat -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4487
Wallace Vanborn (XL) - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4486
Organisatie: Democrazy, Gent
Ontario is niet alleen de naam van de sterke plaat die de Vlaamse punkrockers van F.O.D. dit jaar op de wereld loslieten. Het is tevens een provincie in Canada waar het talentvolle gezelschap van The Creepshow resideert.
Dit viertal is een zogeheten psychobilly-band en begon in 2005 op te treden in allerhande kroegen in de omgeving van Toronto. In de daaropvolgende jaren speelden ze in maar liefst 25 verschillende landen en deelden ze het podium met klinkende namen als Rancid, Tiger Army, The Unseen, Agnostic Front en Mad Sin. Mooie adelbrieven dus maar toch was het even afwachten wat deze nieuwe plaat zou brengen. The Creepshow kende recent namelijk enkele personeelswissels waaronder het vertrek van zangeres en frontvrouw Sarah Blackwood.
We kunnen echter kort zijn: deze Canadezen swingen op ‘Life After Death’ als nooit tevoren en hebben een complexloos, catchy en radiovriendelijk plaatje gemaakt. The Creepshow trekt werkelijk alle registers open en toont haar grote potentie. Op heerlijke songs als opener “See You In Hell”, “Sinners & Saints”, onze favoriet “Settle The Score” en het aan CIV-schatplichtige “Can’t Wait To See You Fall” brengt het viertal een schitterende mix van punk, rock-n-roll, hardrock, rockabilly, psychobilly en klassieke rock.
Na amper één luisterbeurt nestelen de meezingbare tracks zich gegarandeerd in je hersenpan. Een hoofdrol is er voor de nieuwe zangeres Kenda Legaspi wiens vocalen sterk doen denken aan ene Gwen Stefani.
Het zorgt er mede voor dat ‘Life After Death’ een van de beste punk-n-roll-schijven van 2013 is!
Het Londense trio Factory Floor deed beroep op James ‘LCD’ Murphy . Natuurlijk kan je dan wel denken dat punkfunk, trance en dance zijn verweven in hun elektronische dansmuziek . Hun titelloos debuut is een bezwerende groovende trip , inwerkend op de dansspieren door de reeks langgerekte (inwisselbare) nummers die je volledig, intens en compromisloos kunnen opzuigen en waarover de zwevende zang van Nikki Colk waait . In het geheel van de kale elektronica, de pulserende beats , de repetitieve trancegerichte ritmiek en de hitsende percussie zijn de 80s en 90s elektronica invloedrijk …Tof genietbaar , dansbaar plaatje ..
Catchy, vakkundige , vinnige electropop horen we van het beloftevolle Schotse Chvrches (vergis u niet met de ‘u’ van het Heiligdom van de Kerk, die ze dan ook handig vervingen). Muzikaal niet echt iets nieuws onder de zon of bijster origineel , gezien in hun sound bands en artists als New Order, Depeche Mode, Human League , Yazoo , Blancmange, Anne Clark tot Cocteau twins tot de referenties behoren en zij graag terecht de huidige generatie van Robyn en The Knife aanhalen.
Hun songs hebben een melodieuze, gelaagde structuur, zijn subtiel uitgewerkt en liggen lekker in het gehoor . Je komt uit op sterke nummers in het genre als “We sink” , “Lies” , “Recover” en de singles “The mother we share” en “Gun” . Ze zijn goed verpakt en de zang van de bevallige Lauren Mayberry is helder , scherp , als indringend, zacht, hemels, bezwerend en licht etherisch. De mannelijke ‘2live crew’ achter de keys en bas hebben een verleden bij het gerespecteerde Aereogramme en de Twilight Sad. Als Martin Doherty even het voortouw neemt op “Under the tide” , dan komt de ‘80s harde, stevige electro meer door , de andere “You caught the light”, afsluitende song van de plaat, is uitermate sfeervol , intiem en gevoelig .
Toegegeven, een paar nummers zijn inwisselbaar , maar algemeen klinkt die dromerige , sfeervolle , strakke en pompende electropop goed door op het debuut.
Tja, Chvrches swingt, klinkt sensueel en kan knallen.
Traams houden we in het oog . Ze hebben met ‘Grin’ een opmerkelijk, overtuigend debuut uit en hun eerder verschenen EP luidde al een reeks onbesuisde garagerock’n’rollers in . Het debuut is op z’n beurt wat meer beheerst en omlijst in gruizige , intens broeierige, spannende rocksongs met een repetitief aanstekelijke, intrigerende ritmiek , voorzien van een rauw tintje. De huilerige , niet toonvaste vocals op z’n Black Francis triggeren de pretentieloze sound . Het Britse trio rammelt en raakt, en nestelt zich ergens een plaatsje tussen de nieuwe lichting van Parquet courts en Mazes. Door hun aanpak refereren ze naar de vroegere sound van Pavement , Pixies en de indie van Feelies en CYHSY . “Swimming pool” zet je meteen op het juiste spoor en met “Head roll” , “Klaus” tonen ze duidelijk aan tot wat ze in staat zijn …
Enjoy Traams!
Een goed bewaard Amerikaans geheim uit Chicago is Tim Rutili aka Califone . Bijna elk jaar heeft hij al een album uitgebracht en hij zit nu aan de tiende ongeveer … Eerlijk gezegd, onze eerste kennismaking weliswaar .
De man put uit alle watertjes en balanceert op eigenzinnige, eigengereide wijze tussen melodie en experiment . Een reeks intens broeierige , sfeervolle songs horen we . De songs zitten ergens tussen alt.americana , indie , ambient/soundscapes , kamerfolk en avantgarde, gedragen door z’n dromerige , melancholische vocals, waarin Bonnie ‘Prince’ Billy zich schuilhoudt.
Boeiend materiaal dat getuigt van een prikkelende , alternatieve schoonheid …
Milk Music is een combo uit Olympia, Washington die ons terugbrengt naar de 90s retrogrungerock. Ze staan ergens op de brug tussen Dinosaur Jr en The Wipers met hun rauw gruizige melodieuze grungy rock. Andere invloedssferen: Sonic Youth , Meat Puppets , The Melvins, The Replacements en Husker dü .
Sommige nummers dreunen stevig door en de gitaren kunnen er welig op los gieren . “Illegal & free”, “New lease on love” en “Runaway” klinken heerlijk.
De broeierige donkere invloed van The Wipers , die we eerder vernoemden, komt naar sterk voor op “No, nothing, my shelter” en “Cruising with god” . En verder hebben we deels korte instrumentale nummers met die kenmerkende Nirvana ‘unplugged’ sfeertje van wat americanagitaarloops .
Milk Music brengt voldoende variaties in het genre aan en overtuigt sterk met hun ‘Cruise your illusion’.
Nadine Shah stopt en verwerkt haar roots in haar muziek . Ze is in Noord-Engeland geboren en de in Londen opererende zangers/pianiste heeft Noors – Pakistaans bloed in de aderen . Muzikaal hebben we te maken met een uiterst spannend , boeiende plaat van broeierige, donkergekleurde, bezwerende , beklijvende songs, die ergens hangen tussen Radiohead , Nick Cave , Patti Smith , PJ Harvey, Anna Calvi en Evanescence . Ze hebben diezelfde klankkleur, intensiteit , zeggingskracht en stralen diezelfde mystiek en mysterie. Het eerste deel van de cd is gewoonweg verbluffend met songs als “Aching bones”, “To be a young man” en “Runaway”; ze zijn ietwat rijkelijk gearrangeerd en worden gedragen door haar dramatisch indringende, emotievolle stem . Iets verderop zijn ze soberder gearrangeerd , aangevuld met wat soundscapes en komt haar pianospel in de spotlights; “Remember” , “Filthy game” en “Winter reigns” zijn schitterende ‘spaarzame’ composities.
De dame heeft iets te vertellen , het zijn persoonlijke of geschiedkundige verhalen over liefde, pijn en verlies . De biografieën van de Britse kunstschilder en bedenker van het stripverhaal William Hogaerth en de door kinderverlamming getroffen Mexicaanse schilderes Frida Kahlo die na een leven vol complexen vermoedelijk zelfmoord pleegde , zorgden voor inspiratie. Pogingen om het kwaad te ontvluchten .
Deze beloftevolle dame houden we in het oog!
Een paar terug jaar debuteerde de Britse dame met een adembenemend sterk debuut, ergens tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave te situeren . Die broeierige intensiteit horen we zeker terug op de tweede plaat ‘One breath’ . In ongeveer de helft van de songs , “Suddenly”, “Eliza”, “Love of my life” zijn haar gitaarcapriolen snijdend en sijpelen, branden ze als een zuur door onze huid. Verder is er die unieke mystieke, mysterieuze spanning , treffend en dreigend , die we o.m. horen op “Piece by piece”, “Cry”, “Carry me over” en de titelsong . Of ze zorgt voor een sfeervolle, hemelse benadering door de orkestratie als op “Sing to me” en de laatste twee songs “Bleed into me” en “The bridge” . Haar afwisselende vocals zijn indringend , diep , rauw of kunnen hoog uithalen en neigen naar een operastem. Tja , hier komt ze dan in de buurt van Cocorosie , Goldfrapp of Julie Cruise .
Een bijzonder sfeertje wordt gecreëerd . Haar reputatie als wolvin in schaapskleren maakt ze dus nog steeds waar …
Ozark Henry, het alter ego van Piet Goddaer uit Kortrijk, is met de jaren het klankbord geworden van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende en heldere stem. Op een plaat als ‘Hvelreki’ horen we meer Scandinavische geluidskunst , soundscapes in radiovriendelijk, clean, gelaagd, gevoelig en innemend materiaal .
En die cleane sound wordt zeer zeker doorgetrokken op het de nieuwe plaat ‘Stay gold’ . Het is een uitermate sfeervolle plaat samen met de 29 jarige actrice/zangeres Amaryllis Uitterlinden (gekend van o.m. Ella) , die bijkomend toetsen speelt , en wat een verademing biedt van fraaie duetten en in de koortjes.
De singles “I’m your sacrifice” en “Plaudite amici comedia finita est” komen hier sterk uit de verf . Meer emotionaliteit hebben we bij het innemend pakkende “It was a queer sultry summer” . “If you leave” benadert nog meer die hemelse aanpak en “Death & the maiden” leunt het nauwst bij de vorige plaat door die kenmerkende Sigur Ros koortjes .
Een fijnzinnig melodieuze plaat , waarbij voldoende moois te rapen valt! …
Stromae – De Brusselse Belg Paul Van Haver doet het erg goed hier bij ons en in het buitenland . Noteer maar dat hij meer dan een handvol concerten speelt volgend jaar en de festivals hier en in Europa zeker niet links zal laten liggen. Met “Alors on danse” en “Formidable” scoort hij wereldhits. Hij kaapte al wat prijzen weg als veelbelovend artiest ( de European Border Breakers Awards) enkele jaren terug en onlangs mocht hij in Cannes de NRJ Music award in ontvangst nemen .
Stromae , een Maestro, is al jaren muzikaal actief ; de 28 jarige sympathieke , jonge gast kon een internationale doorbraak forceren met het debuut ‘Cheese’. Hij is terug te vinden met z’n singles in de charts en in de jaarlijsten en daar zal ongetwijfeld deze tweede plaat ‘Rancine carrée’ (V) toe behoren . Stromae weet met z’n electronicapop/hiphopdeuntjes een breed publiek te bereiken , jong en oud , over de taalgrenzen en generaties heen . Hij wordt dan ook enorm gerespecteerd , zorgt voor een broeierig dansfeest , is dicht bij z’n fans en neemt verschillende rolpatronen aan: hij zingt , danst als een krolse kat, acteert , performt en doet aan mime; een chansonnier die zich duidelijk onderscheidt.
Wij houden wel van die muziek , maar onze Franstalige vrienden houden er nog véél meer van . Z’n humor en het cabaret wordt aangenaam ervaren en werkt aanstekelijk. De gedachte aan René Margritte is niet ver af als je hem op het podium bezig ziet . Dat is ook te zien aan de drie groepsleden met wit hemd , vlinderdas , een gileétje aan en bolhoed op. Ook in het lichtspel borrelt het surrealisme boven, een meerwaarde aan die gewone electrodanstunes .
Live staat die muziek er wel met z’n band . “Te quiero” en “Tous les mêmes” waren al gauw een eerste hoogtepunt ; de eerdere songs “Ta fête,” , “Bâtard”en “Peace or violence” waren aantrekkelijke , dansbare tracks met een discotheque-tune , opgezweept door heel wat (elektronische) percussie en opgenomen blazers.
Onze Franse buren maakten er meteen een groots feest van , zongen de refreinen mee, genoten en lachten met de acts en grapjes van Stromae . Op “Ave cesaria” en “Papaoutai” wordt er nog meer een (exotisch) tropical sfeertje gecreëerd door de keys en gitaar/mandoline riedels. De factor ambiance , variété hadden we op songs “Moules frites” (ode aan de Belgen!), “Carmen” en “Humain à l’eau” , die wat zwaardere beats hadden.
Het is niet al goud dat blinkt hoor , gezien een donkere, grillige melodie zich meester maakte op “Quand c’est?” of op de single “Formidable” , bepaald door z’n dronkemansact en het gevoel hoe diep iemand wel kan zakken . .Hij slaagt erin enorm ongelofelijk zijn publiek te bespelen.
Natuurlijk kon “Alors on danse” niet uitblijven , een dampend knallend feestje kregen we , waarbij samples van Crystal Waters, Snap en Faithless worden ingepast. Letterlijk wordt hij gedragen door z’n bandleden en door het gejoel van de fans. In die “Papaoutai” verweeft hij op uiterst originele manier de voorstelling van z’n band . Als hij het V-teken met wijs- en middelvinger bovenhaalt , wordt de Violence geweerd , de Vrede geduid en wordt tot slot vooral Victorie gekraaid bij dit fijne, leuke , gezellige , hartverwarmende en feestelijke optreden …
Stromae verovert de wereld . Vóór hij de concertreeks in België (om te beginnen dit jaar nog twee uitverkochte concerten in AB en Trix) aanvat , zagen we hem dus in Lille en ook daar is hij, Stromae, een Maestro, die we deze zomer zeer zeker op de festivals en in het buitenland kunnen zien, de temperatuur nog wat doet stijgen en het publiek in opperbeste stemming brengt.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Eindhoven Metal Meeting 2013
Effenaar
Eindhoven
2013-12-12 t/m 2013-12-14
Voor ondergetekende was het de eerste keer dat hij naar EMM kon gaan, ik probeer het al een paar jaar maar er komt altijd wel iets tussen. Gelukkig kon ik dit jaar dan toch eens afzakken naar de Effenaar in Eindhoven voor 3 dagen metalen geweld.
dag 1 – donderdag 12 december 2013
Tegen dat ik en mijn gezelschap eindelijk ingecheckt waren in het hotel, de Effenaar bereikt hadden en binnen raakten ( er stond al vrij veel volk te wachten op deze donderdagavond) hebben we helaas Downfall of Empires moeten missen. Jammer want hun met metalcore doorspekte melodic death metal klonk best wel nog een fijne opener. Ahja, we konden tenminste nog de helft van Dew-Scented zien. Wel spijtig dat ik maar de helft kon zien en dat ze ook als eerste moeten beginnen. Ik probeer namelijk al een tijdje deze band live aan het werk te zien maar loop ze altijd mis. Alhoewel ze moesten het hoofdpodium openen lieten ze het niet aan hun hart komen en speelden ze alsof hun leven ervan afhing. Hun moderne thrash metal doorspekt met invloeden van metalcore à la Heaven Shall Burn werd ook door het publiek heel erg gesmaakt. Slechts 20 minuutjes hiervan was zeker niet genoeg voor ondergetekende dus hoop ik dat ik ze gauw nog eens terug kan zien.
Op naar de kleine zaal voor Extrema dan maar. Niet dat deze Italiaanse jongens me zo boeiden maar er speelde toch niets anders op dat moment. Op album kan ik ze best wel smaken maar hun Pantera-achtige groove metal werd me toch vaak te saai na meer dan 3 nummers en dus hoopte ik dat het op podium toch iets beter werd. Vanaf ik ze op het podium zag besefte ik dat ik me vergist had toen ik zei dat ze op Pantera leken, volgens mij was het gewoon Pantera. Ok, ik moet wel eerlijk zijn dat ik het dan vooral over frontman Gianlucca Perotti heb die waarschijnlijk een verloren familielid van Phil Anselmo is. Niet enkel qua uiterlijk maar ook qua podiumgedrag en stemgeluid waren het 2 druppels water. De vrij stereotiepe groove metal die ze speelden veranderde er ook niet veel aan. Bon, originaliteitsprijzen zullen de jongens wel niet winnen maar ze zijn wel leuk om te zien spelen en dat komt dan vooral door de frontman die allerlei rare bewegingen maakt terwijl hij heen en weer over het podium huppelt. De performance kwam wel wat chaotisch over en de sfeer verkilde zelfs een beetje als de brave man plots zijn t-shirt omhoog trok om een litteken op zijn buik te tonen dat iets met zijn schizofrenie te maken had. Gezellig…
Dan maar snel naar boven lopen om nog wat Death Angel mee te pikken. Als deze heren nog een introductie nodig hebben raad ik u aan om terug naar uw grot te gaan maar indien u uw grot niet meer kan terugvinden zal ik ze toch maar inleiden. Al sinds 1982 staan deze heren garant voor thrash metal van topkwaliteit en brengen ze regelmatig nog best wel leuke albums uit. Het voornaamste dat je bij Death Angel moet weten is dat ze live altijd top zijn en dit was ook hier niet anders. Integendeel de verwachtingen lagen al vrij hoog maar toch wisten ze me nog te verrassen. Death Angel houdt overduidelijk van Eindhoven en Eindhoven houdt ook van Death Angel want al vanaf de eerste noten brak er een mosh-pit uit die bleef gaan tot het einde van hun set. Ook de frontman van Extrema kwam een paar keer de kop op steken door op willekeurige momenten eens van het podium te springen. Normaal was ik van plan om een stukje Death Angel te zien en vervolgens naar Ostrogoth te gaan kijken maar doordat de show zo hard en intens was kon ik gewoon niet vertrekken. Ik kan gerust zeggen dat dit de beste show tot nu toe was die ik ooit van Death Angel heb gezien en het is duidelijk dat ze nog geen last hebben van metaalmoeheid.
Bon dan toch maar eventjes naar de kleine zaal om nog een stukje Ostrogoth mee te pikken. Ik kan u alvast één iets zeggen, ik heb geen spijt dat ik het grootste stuk van Ostrogoth gemist heb voor Death Angel… Ik besefte plots weer waarom ik nooit moeite doe om Ostrogoth te zien. Ergens voelde ik mij verplicht om te komen kijken omdat Ostrogoth toch wel een beetje onze Belgische ‘trots’ is. Ook had ik deze band nog nooit aan het werk gezien en wat old-school heavy metal kan ik altijd wel smaken. Helaas bleek deze band ook één van de saaiste bands in België te zijn. Al vanbij de eerste 2 minuten ben ik mij bij de bar gaan zetten in de hoop dat het toch nog wat beter werd. Nee, het bleef dezelfde saaie old-school die u al duizend keer gehoord heeft. Goed ik weet wel dat je een band niet kan afschrijven op één performance dus misschien had ik gewoon een slecht moment uitgekozen maar toch was ik tevreden dat het afgelopen was.
Voor ik aan de volgende review begin moet ik u wel alvast waarschuwen, ik vind Sabaton afschuwelijk. Naast enkele catchy meezingers ( die zodanig overspeeld worden in iedere metalbar dat ik ze ondertussen niet meer kan horen) hebben ze voor mij totaal geen goeie of unieke songs en ik snap er dan ook geen bal van dat ze in een zeer korte tijd van niemandallen tot één van de grootste namen van het moment gegroeid zijn. Er waren zelfs mede West-Vlamingen die zich naar Eindhoven hadden verplaatst enkel en alleen om Sabaton te zien. Bon de vorige keer dat ik Sabaton zag was het best wel nog een aangename show om naar te kijken dus besloot ik om toch maar eventjes te kijken. Wie weet ontdekte ik wel waarom iedereen zo fan was van Sabaton? Dat deed ik dus niet. Echt een grote show was er niet en muzikaal was het ook maar huilen met de pet op. Ze begonnen met wat nieuwer werk die voor mij niet echt anders klonk dan wat ze normaal speelden. Het publiek ging echter uit hun dak en zong woord voor woord mee. Ik besloot na een paar nummers om naar de kleine zaal te verhuizen waar een andere band ( lees: een betere) begon met spelen. Ik heb wel achteraf gehoord dat de show stukken beter werd naargelang het vorderde en dat de sfeer ook enorm verbeterde.
Niet dat ik het erg vond dat ik de ‘vette show’ boven miste want in het kleine zaaltje was het ook een vet feestje maar dan met betere muziek. Daar speelde Hatriot immers de pannen van het dak. Als de naam u niet bekend in de oren klinkt kan ik u meegeven dat het de nieuwe band van Steve ‘Zetro’ Souza ( ex-Exodus, ex-Testament, Dublin Death Patrol) en zijn 2 zonen is. Naast klinkende namen heeft deze band ook heel wat klinkende songs en dat is maar goed ook. Er zijn al genoeg van die all-star bands die teren op het succes van de andere bands van de bandleden. Bijster origineel is het nu ook weer niet, de muziek houdt ergens het midden tussen Testament en Exodus maar het wordt wel uitstekend gespeeld. Ook qua show geven kennen ze er wat van want het ging er verdomme hard aan toe. Wie zich verwachtte aan een reeks covers mocht trouwens ook lang op zijn honger blijven wachten want er werden er maar 2 gespeeld en die bevonden zich beiden op het einde van de set. De band had er zin in en het publiek had er zin in, dit werd nog eens versterkt door het feit dat het de eerste show van Hatriot op Europese bodem was. Op het laatste kwam de frontman van Extrema nog eens het podium opgelopen om een nummer mee te brullen. Hierna namen de heren afscheid met de belofte tot een spoedig weerzien onder de vorm van een nieuw album die in 2014 zal uitkomen. Ik ben alvast benieuwd.
Na deze excellente show was het de beurt aan Izegrim, het viel me wel op hoe populair deze band hier in Nederland was. Als antwoord op mijn vraag kreeg ik van een andere Nederlander “nou wat verwacht je dan, het zijn Nederlanders” toegesmeten. In tegenstelling tot in België zijn bands van eigen kweek dus echt wel geliefd. Niet dat Izegrim de fans niet verdiend natuurlijk, de muziek van deze band is meer dan degelijk en frontvrouw Marloes is altijd een plezier om op het podium te zien. Toch vond ik het ietwat raar dat ze boven Hatriot geprogrammeerd stonden. Alhoewel ik niet de volledige set kon meepikken moet ik toch wel zeggen dat Izegrim mij een beetje teleur stelde, ik heb ze al ettele keren aan het werk gezien en dit moet nu toch wel één van de slechtste shows zijn die ik ze zag geven. Er was geen vuur op het podium en alhoewel het publiek uit zijn dak ging lieten ze mij koud. Een beetje teleurgesteld besloot ik dan maar om naar boven te gaan na een paar nummers.
Toen ik boven kwam was headliner Accept nog bezig met de soundcheck waardoor het nog even wachten was voordat ze begonnen. Maar wie zit er nu eigenlijk nog anno 2013 op Accept te wachten? Het is al een eeuwigheid geleden dat ze nog iets memorabel uitbrachten. Toegegeven de nieuwe albums waren wel goed maar om nu te zeggen dat ze nog maar in de buurt kwamen van hun klassiekers is toch teveel gezegd. Zelfs de nostalgie-trippers kunnen eigenlijk beter naar een U.D.O. show gaan waarin toch 50% van het materiaal uit Accept-covers bestaat die dan aangevuld worden door toch best wel leuke nummers. Ik besloot om ze toch maar een kans te geven want er moest toch een reden zijn dat er nog zoveel volk op Accept stond te wachten. Ik kon de volledige set niet zien en vertrok dan ook met een dubbel gevoel, de band heeft duidelijk hun draai gevonden met de ‘nieuwe’ zanger want zowel de sfeer op het podium als in het publiek zat goed. Ook de vooral nieuwe nummers werden perfect gebracht maar toch slaagden ze er langs geen kanten in om ook maar eventjes onder de indruk te laten. Het zal waarschijnlijk wel aan mij liggen.
Snel naar beneden lopen voor een band die ik wel heel graag wou zien. Alhoewel Accuser de ongelukkige taak kreeg om net tijdens Accept te spelen was er toch een bescheiden fanschare aanwezig om wat voor mij toch wel de op één na beste show van de dag was. Accuser mag dan wel al van 1987 aan de slag zijn echt doorgebroken zijn ze nooit. Onterecht naar mijn mening want de band heeft toch wel een meer dan behoorlijk aantal goeie songs ( met uitzondering van die absolute flops in de jaren ’90) op zijn palmares met het meest recente album ‘Diabolic’ als absolute topper. Accuser staat voor echte teutoonse thrash en dat zal iedereen wel gemerkt hebben. Zelfs mijn compagnon die niet echt een thrash metal liefhebber is vond het een serieus goeie show. De nieuwe en oude nummers vloeiden perfect in elkaar en op het einde van de show zat ik met toch nog met zin naar meer. Hopelijk binnenkort nog eens.
dag 2 – vrijdag 13 december 2013
Lekker vroeg stond ondergetekende op om zich klaar te maken en naar de concertzaal te vertrekken om dan plots te merken dat de bands maar rond 16u begonnen. Oeps.
Toen het uiteindelijk wel tijd was om te vertrekken en ik de zaal binnenkwam was er al onmiddellijk slecht nieuws. Fleshgod Apocalypse moest noodgedwongen afzeggen wegens problemen met hun vlucht, dit was wel heel jammer want ik voorspelde dat dit toch wel één van de kleppers van het weekend zou worden. Ahja op naar de kleine zaal voor Natron dan maar. Niet dat je makkelijk binnen kon want bijna iedereen had besloten om dan maar naar Natron te kijken als Fleshgod Apocalypse niet speelde. Deze , net zoals Fleshgod Apocalypse, italiaanse band zat waarschijnlijk ook serieus op te kijken naar het volk dat kwam opdagen. Uiteindelijk heb ik mij naar het balkon moeten begeven om toch maar iets te kunnen zien. Natron brengt licht-technische death metal met een bruut Death/Grind tintje die best wel voor een feestje kan zorgen live. Inhoudelijk is het echter niet allemaal even boeiend. Op album kan ik ze best wel smaken en ook live zagen ze er wel leuk uit maar het bleef maar allemaal zeer gewoontjes. Er was niet echt een song dat bleef hangen. Als opwarmer waren deze jongens best wel leuk maar daar bleef het ook bij.
Voordat ik mezelf terug naar de grote zaal zou begeven had ik besloten om nog een stukje Deus Mortem mee te pikken maar helaas liep de soundcheck nogal uit. Toen het duidelijk werd dat ze niet zouden beginnen voordat Morgoth zou beginnen ben ik maar vertrokken om Morgoth te gaan zien want daar wou ik echt geen seconde van missen. Ik zocht wat plek vooraan en was er helemaal klaar voor. Teleurgesteld werd ik niet want Morgoth bracht een ijzersterke show met ( gelukkig maar) uitsluitend nummers van hun death metal periode. Echt onder de indruk was ik ook niet. Het was een goeie show maar hij was niet uitmuntend. Het kwam allemaal een beetje routineus over op het podium. Ahja ik had ook wel zeer hoge verwachtingen nadat mij meermaals was verteld dat Morgoth één van de beste live-bands in de geschiedenis was. Zo vreemd is dit nu ook weer niet als je beseft dat Morgoth niets nieuws meer heeft uitgebracht sinds ‘Feel Sorry For the Fanatic’ in 1996.
Ik bleef bij het grote podium staan voor de volgende band, niemand anders dan blackened death legende Belphegor. Dat dit een feestje zou worden was al op voorhand een zekerheid, allebei de keren dat ik ze mocht zien brachten ze het er (bij wijze van spreken) sprankelend vanaf. Het eerste wat ik kan zeggen over deze show is dat het inderdaad een feestje was, er was sprake van een vette podiumbekleding en zowel geluidstechnisch als songtechnisch zat het helemaal goed. Het publiek deed mee en er was sprake van een mooie afwisseling tussen oude en nieuwere songs. Toch slaagde Belphegor er niet in om mijn aandacht de gehele show vast te houden. Hoe het kwam weet ik niet, maar het kwam allemaal niet donker genoeg over voor mij.
Een andere verklaring kon natuurlijk ook het feit zijn dat ik gewoon veel te hard aan het uitkijken was naar Napalm Death die erna op het grote podium te zien waren. Het feit dat ik veel harder verbaasd zou zijn als het op niets zou trekken dan dat ik volledig omver geblazen werd wil al veel zeggen. Al van de eerste noten bleek al dat ik vandaag niet verbaasd zou worden en met hartenlust boos met mijn vuist naar het podium kon zwaaien. Boos met mijn vuist in de mosh pit zwaaien was nog buiten de kwestie dankzij mijn geopereerde knie maar daar dacht het publiek blijkbaar anders over. Er brak een best wel grote pit uit waardoor ik mij toch wel een beetje moest verzetten als ik geen nieuwe operatie wou. Qua setlist waren er niet echt grote verrassingen voor wie de band al eerder deze zomer aan het werk zag want die was nagenoeg identiek aan die vanop pakweg Ieperfest 2013. Enkele songs van hun recentste album ‘Utilitarian’ afgewisseld met wat ouder werk. Niet dat dat erg is want ik vind ‘Utilitarian’ persoonlijk hun sterkste album tot nu toe en voor een grindcore versie van “Nazi-punks Fuck Off” van de Dead Kennedy’s mag u mij altijd wakker maken. Het is ook altijd leuk om Barney als een epilepsie-patient over het podium te zien strompelen en Shane Embury vrolijk zien verder bassen tussen de nummers door. Zoals u wel kon verwachten werd er dus stevig uitgehaald naar alles wat naar rechts rook net zoals naar religie. Deze statements werden ook nog eens mooi versterkt door Barney die naar zijn hoofd wees en riep “Learn to fucking use it”. Kan ik alleen maar akkoord mee gaan.
Hierna was het snel naar de kleine zaal lopen om The Rotted te gaan zien. Als deze naam je onbekend in de oren klinkt herkent u misschien wel Gorerotted. Deze heren hebben zichzelf omgevormd tot The Rotted toen er geen enkel origineel Gorerotted lid nog in de band zat. Een mooie beslissing al zeg ik het zelf. Bon terug naar de show zelf, die was geweldig. De mix van Death metal en grindcore met een flinke scheut D-beat en Crust erbij kwam perfect tot zijn recht in de kleine zaal. De band had er duidelijk plezier in en dat zag je vooral aan frontman Ben Mccrow die de energie van de band wist over te stralen op het publiek die dusdanig dan ook in vuur en vlam kwam te staan. Deze show was dan naar mijn mening ook veel te snel gedaan.
Ik besloot om nog snel even naar boven te gaan om nog een beetje Carpathian Forest mee te pikken. Makkelijk was dit niet want het volk stond tot op de trappen te kijken omdat de zaal echt stampvol zat. Toen ik er uiteindelijk toch in geslaagd was om mij min of meer tussen het publiek te wurmen was het eerste dat mij opviel dat ik een volledig verkeerd beeld had van Carpathian Forest. Ik zag ze altijd als één van de vele ‘Too kvlt for you 666’ bands die zichzelf veel te serieus namen. Dat ik me vergist had is een serieus understatement. Hun zeer punky black metal straalt ook door in hun podiumperformance die je op zijn minst wel ‘chaotisch’ kunt noemen. Ik heb het hierbij vooral over frontman Nattefrost want die is toch wel de echte blikvanger tijdens de band. Als hij geen vreemde dansjes stond te doen op het podium stond hij wel met een fleurig en kleurrijk kruis rond te zwieren om daarna met zijn kont naar de camera te schudden. Altijd leuk om een black metal band te zien die zichzelf niet te serieus neemt. Achteraf kreeg ik wel van een kennis van de band te horen dat Nattefrost zichzelf soms net ietsje serieuzer mag nemen zodat zijn bandmaten hem voor een keer niet naar de volgende show moeten dragen, oeps…
Wie het ‘briljante’ idee had om (The Church of) Pungent Stench in de kleine zaal te zetten mag voor mijn part tussen twee pletwalsen gestoken worden want zo voelde het om in de zaal te staan. Zover het mogelijk was om in de zaal te raken natuurlijk want die stond letterlijk overvol. Ik probeerde eerst nog om mij tussen het volk op het balkon te plaatsen maar daar stond het ook al overvol waardoor ik niets kon zien. Toen ik mij uiteindelijk aan de deurpost gezet had kon ik mij langzaam maar zeker naar binnen wurmen. Ik probeerde zoveel mogelijk rekening houden met het ander volk die de band probeerde te zien dus forceerde ik mezelf niet naar binnen (in tegenstelling tot een paar asociale zakken die er niets beter op vonden dan zich naar binnen te duwen doormiddel van mensen op het achterhoofd te slaan, die plots elleboog op één van die jolige kerels hun neus hadden ze dus zeker verdiend). Bon op naar de band zelf dus. Ergens had ik een veredelde coverband verwacht aangezien enkel Martin Chirenc nog als origineel lid overblijft en Pungent Stench zelf officieel nog altijd gesplit is. Wat zijn ex-bandleden ook naar hem mogen smijten in de pers kunnen mij na deze show gestolen worden want dit was veruit de show van EMM. Hun groovende death metal die je af en toe doet denken aan Entombed was geweldig en zorgde voor een gigantisch feestje. De topless crowdsurfster waarvan ik plots een tiet in mijn gezicht kreeg kan er natuurlijk ook iets mee te maken hebben maar deze show was echt geweldig. De nieuwe leden passen perfect bij de band en voor een eerste show met hen ging het echt prachtig. Hopelijk draaien de dreigementen om de band aan te klagen niets uit want ik zou ze nog graag eens aan het werk kunnen zien.
Na deze ronduit perfecte show was het de beurt voor een pijnlijk afscheid, het was namelijk de laatste show in Nederland van Vomitory. De band gaat er immers mee stoppen eind 2013. Dus nu was het ook de laatste kans om nog een stevig met de hoofden te zwieren op de retestrakke death metal van deze Zweden. De show was goed maar niet uitmuntend, ik had persoonlijk wat meer verwacht van een afscheidsshow. Qua songs was er een afwisseling tussen oud en nieuw maar het raakte mij niet echt. Ik had het gevoel gedurende de show dat de band er echt niet meer veel zin in had. Topper van de show was toch wel “Terrorize, Brutalize, Sodomize” dat luidkeels meegebruld werd.
Nu kwam er een hartverscheurende beslissing, ik had al reeds besloten dat ik Watain niet volledig zou zien maar de vraag was of het nu de moeite was om voor 10 minuutjes Watain naar boven te gaan om vervolgens terug naar beneden te komen voor het almachtige Brutal Truth. Ik koos ervoor om beneden te blijven en heb daar geen seconde spijt van gehad want Brutal Truth speelde de pannen van het dak. Alhoewel Watain boven bezig was was er serieus wat volk aanwezig voor deze Amerikaanse grindcore band. De immer sympathieke frontman Kevin Sharp ( zoals gewoonlijk blootvoets en met een cowboyhoed) zette het publiek perfect naar zijn hand. Een unicum om te zien was toch wel de drummer die de beste gezichten trok in de geschiedenis van vreemde gezichten trekken. Het komt ook niet veel voor dat de drummer ( zonder microfoon) er in slaagt om luider te roepen dan de frontman. Als hij dan plots tussen twee nummers door roept “ WE JUST CAME BACK FROM ( verstond ik niet, ik denk Istanbul) AND WE REALISED IT STILL WASN’T FUCKING LOUD AND HARD ENOUGH. RWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH” had ik al onmiddellijk de beste manier om deze band samen te vatten. Er werden zowel oude als nieuwere nummers gespeeld en ze waren allemaal even strak. Helaas was het feestje afgelopen om 1u maar niet zonder nog wat gratis shirts weg te geven. Je kan zeggen wat je wilt over grindcore kerels maar sympathiek zijn ze alleszins wel.
dag 3 – zaterdag 14 december 2013
De laatste dag van EMM begon het vroegst van allemaal, begrijpelijk aangezien het de enige vrije dag voor iedereen was waarop het festival viel maar dan wel weer een beetje minder begrijpelijk als je er rekening mee houdt dat er de dag ervoor een afterparty was die wel tot heel laat duurde. Verantwoordelijk zoals ik ben stond ik er al voor de eerste bands.
The Monolith Deathcult is zo een beetje een ‘love it or hate it’ band. Ik heb nog niemand tegengekomen die The Monolith Deathcult ok vond, of ze vonden het geweldig of ze vonden het talentloze herrie met op de koop toe nog eens propvol arrogante klootzakken die denken dat ze the next big thing zijn. Persoonlijk ben ik een fanboy, ik heb ze nog geen enkel teleurstellend album weten uitbrengen en iedere song heeft wel iets naar mijn mening ( Ja, zelfs” Kindertodestanz”. Dat is de geremixte versie van “Kindertodeslied”). Toch moet ik zeggen dat toen ik ze op Graspop zag ze wel stukken beter waren dan hier. Het eerste probleem was voornamelijk het geluid, het elektronische gedeelte kwam niet echt tot z’n recht en ook de vocals mochten voor mij iets luider staan. Ten tweede hadden ze de pech dat ze de dag moesten beginnen, er was niet echt veel volk aanwezig en het aanwezige volk was niet echt geïnteresseerd/ had nog last van hun kater van de dag voordien. Ook op het podium had ik het gevoel dat enkel de keyboard-speler zijn best deed om er een show van te maken. Ahja, op zich was het wel een goeie show en hun geslaagde mopje op het einde van hun set maakte al veel goed. Voor de nieuwsgierigen: “Je ziet het de laatste tijd overal op de TV, radio en in de krant. Wat deze man gedaan had voor deze wereld was geweldig. Zonder deze man had TMD nooit bestaan en we willen dan ook het laatste nummer aan hem opdragen. JOEY JORDISON IS UIT SLIPKNOT,KUT!
Volgende band op het programma was ieders favoriete black/thrash band Deströyer 666. Naar mijn persoonlijke mening geven ze nu niet bepaald de meest boeiende shows ter wereld maar ze zijn wel leuk om eventjes mee te pikken. Echt bijster hoog lagen mijn verwachtingen dus niet. De show zelf was een beetje typisch en het kon wel wat beter naar mijn mening. De heren stonden er vrij relaxed bij op het podium wat altijd goed is maar het was ietsje te relaxed waardoor er niet echt vuur in de show kwam te zitten. Ook geluidstechnisch was het iets minder, de vocals stonden veel te luid waarbij ze op sommige momenten zelfs de instrumenten volledig verdrongen. Saai was het niet maar boeiend kon je de show ook niet echt noemen. Ahja, volgende keer beter.
Ah Arkona, op album niet echt boeiend maar altijd een feestje om live te zien. Ook deze keer was het niet anders en dit komt natuurlijk vooral door frontvrouw Masha Arkhipova die naar goede gewoonte letterlijk geen seconde kon stilstaan. Ik heb serieus medelijden met de fotografen die dit probeerden te fotograferen. Het publiek at ook letterlijk uit de palm van haar hand en hoe kan het ook anders. Dit is dan ook muziek die gemaakt is om op een podium te brengen. Waar het schoentje vaak wringt bij Arkona is het abominabel geluid op hun shows waardoor alles verzakt in een geluidsbrij. Dit was niet het geval bij deze show en gelukkig maar, enkel de gitaar mocht ietsje luider staan naar mijn persoonlijke smaak maar het was niet storend. Alhoewel de show wel goed was was hij niet echt memorabel te noemen. Qua intensiteit was hij vrij normaal naar Arkona-normen. Op naar de volgende band dan maar.
Alhoewel ik wel zin had om naar Disastrous Murmur te gaan kijken besloot ik om toch maar boven te blijven omdat Elvenking en Martin Walkyier’s Skyclad vlak na elkaar gingen spelen. Ik moet zeggen dat ik enorm veel spijt heb van deze beslissing. Elvenking krijgt van mij alvast wel de prijs voor mietjesband van de editie want alstublieft zeg. Ik had ze al reeds op Velorock eerder dit jaar gezien en toen was ik al allesbehalve onder de indruk maar het werd nu nog zo mogelijk erger. Deze heren brengen naar eigen zeggen Italiaanse folk metal wat zich vertaalt in heel erg huppelige power metal met af en toe een paar fluittoontjes in. Toen ze begonnen was er precies nog hoop, een epische intro waarna de gehele band in zwarte gewaden met witte maskers het podium opkwamen. Ik hoopte eventjes dat Elvenking een interessante band geworden was maar wat had ik het verkeerd. Al vanaf de eerste noten was het duidelijk dat dit een laaaaaaaaaang optreden zou worden. Muzikaal valt het eigenlijk nog een beetje mee, de voornaamste stoorfactor is toch wel frontman Damna. Zijn stemgeluid is ronduit irritant te noemen en tussen de nummers door moest hij het dan ook nog eens villen met de meest cliché-bindteksten ooit. Was er dan toch iets positiefs aan Elvenking? Ja ze beseffen overduidelijk wel van zichzelf dat ze losers zijn aangezien ze er een song over hebben. Toen Martin Walkyier erbij kwam en ze Skyclad-covers begonnen te spelen ( het spijt me maar ik kan onmogelijk zeggen dat het Skyclad was die Skyclad nummers aan het spelen waren) werd het iets beter. Helaas werd het niveau van Skyclad nooit gehaald en dit kwam mede door Damna die zich bij iedere song er moest tussen mengen. Na een uur en 20 minuten was dit gelukkig voorbij en kon ik mijzelf naar de kleine zaal verplaatsen voor een veel betere band.
Hooded Menace was toch wel één van de bands waar ik heel hard naar uitkeek. Hun lekker slome doomy death metal is heerlijk en hun laatste album ‘Effigies of Evil’ heeft hier toch al een paar rondjes gedraaid. Muzikaal was het zo strak als een 10-jarige en de sfeer was prachtig maar toch was ik niet helemaal onder de indruk. Allereerst kwam dit een beetje door mezelf, ik had de grote fout gemaakt om deze heren nuchter te bekijken wat toch wel een beetje de sfeer wegneemt en er hadden ook 2 mannen van in de 2 meter besloten dat ze voor mijn neus gingen staan en de gehele show onophoudelijk tegen elkaar hingen praten zodat ik letterlijk niets kon zien voor het merendeel van de show. Mij verzetten was geen optie want de zaal zat propvol en ik kon letterlijk nergens heen. Langs de andere kant kwam het een beetje langdradig over.
Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, Impaled Nazarene! Ik zit toch wel al een hele tijd uit te kijken naar het moment dat ik deze heren live kan zien en nu is het eindelijk zo ver. De woeste black metal overgoten met een punky grind-sausje van deze heren is namelijk geweldig. Op album kunnen ze mij altijd overtuigen maar is dit op het podium ook zo? Tuurlijk wel en het wordt een lekker wild feestje. Ook altijd leuk om te zien dat ze zichzelf allesbehalve serieus nemen want zo een gasten hebben we al genoeg in de black metal scene. Hoe langer de show duurt hoe wilder het publiek wordt en hoe meer het ook duidelijk wordt dat de gasten op het podium zich echt amuseren. Er is af en toe plaats voor een grapje en zelfs voor twee covers, de eerste was “Let’s start a war” van The Exploited die geweldig gebracht werd. De volgende cover was van één of ander kutbandje genaamd Impaled Nazarene dat niemand kent. Hadden ze gerust mogen weglaten. Het was jammer genoeg veel te snel gedaan en van mij mochten ze gerust nog een paar nummers spelen.
Na de black metal met een serieuze scheut humor erin gaan we naar de echte Trve en frostbitten black metal legende Nargaroth. Kvlter dan deze band kan je moeilijk gaan want deze gasten zijn echt wel een legende. Eerder dit jaar hadden ze jammergenoeg hun optreden op Chaosfest moeten aflasten waardoor het even leek dat ik ze niet aan het werk zou te zien krijgen. Gelukkig hebben ze EMM wel kunnen doen en kan ik ze nu eindelijk aan het werk zien. Ik moet zeggen dat ik serieus onder de indruk was, initieel kwam ik eigenlijk enkel om maar een stuk of 3 nummers te zien maar ook de andere nummers leken me te boeien. De sfeer was echt top. Bij het betreden van het podium had de gehele band (daarmee bedoel ik dus ook de live-muzikanten) een balaclava op het gezicht en frontman (ook wel gekend als de band zelf) was kwaadaardig voor zich uit aan het staren met een zwarte vlag in zijn handen. Nadat de maskers afhingen werd de zwarte vlag nog eens vervangen door een combat knife en daar bleef het ook bij. Muzikaal zat het sterk in elkaar en zoals de black metal-traditie beaamt was contact met het publiek uit ten boze om op het einde van de show met een dank je van het toneel te verdwijnen.
Afsluiter voor mij van vandaag ( Gothminister en Islay heb ik noodgedwongen moeten overslaan) werd Aborym wat op zich toch wel een vreemde beslissing was om nog na Nargaroth te programmeren. Bon je kan de muziek wel classificeren als black metal maar met de hevige invloeden vanuit Industrial en elektronische muziek is dit eerder voor een niche-publiek. Ikzelf vind ze geweldig dus dit was geen probleem maar vanaf dat het duidelijk was dat er geen drummer aanwezig was en alles qua drums via de draaitafel van frontman/ romeinse ruimte-piraat Malfeitor Fabban zou komen verdween er toch al snel heel wat volk. Their loss, zo was er lekker meer plaats voor mij. Het was een vette show maar niet helemaal wat ik verwacht had, het geluid zat niet zo lekker waardoor het elektronische gedeelte en het instrumentale gedeelte niet echt in elkaar vloeiden. Het klonk op sommige momenten gewoon alsof je naar twee verschillende songs zat te luisteren. Dit verbeterde gelukkig wel gedurende de set. Heel leuk waren ook de projecties die op de muur achter de band werden geprojecteerd, alleen was het wel spijtig dat er een drum in de weg stond waardoor je een deel van de projecties maar moeilijk kon zien. Ook vreemd was de volledig elektronische afsluiter die enkel en alleen door de frontman werd gedaan, alhoewel ik dit zelf geweldig vond dacht het publiek hier duidelijk anders over en was het meeste volk ook weg voordat het gedaan was. Die wil ik gerust wel nog eens zien.
De 3 dagen metalen geweld in de Effenaar Eindhoven zijn alvast in het geheugen gegrift …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4469
Organisatie: EMM – Effenaar, Eindhoven
Het Schotse Biffy Clyro zagen we een paar jaar terug als support van de Queens Of Stone Age en Bloc Party . Intussen met de dubbelaar ‘Opposites’, heeft het trio van de broers Johnston en gitarist Simon Neil (live zijn ze met vijf - aanvulling toetsenist en een tweede gitarist) een eigen plaatsje bemachtigd en na een zinderende set al in de AB , in het voorjaar, en een wervelende set op Rock Werchter kon het niet uitblijven dat de in de UK torenhoog staande band hier nog eens terugkwam.
Opnieuw een uitverkochte AB dus met deels ‘die-hard’ fans , die er net als op een set van Dropkick Murphys totaal voor gaan , met een half gevuld pint in de hand hun keel openzetten en de refreinen meezingen.
Eigenlijk is Biffy Clyro wel een band die het samenhorigheidsgevoel hoog in het vaandel draagt . Daar was de intro van Sister Sledge van “We are family” zeer zeker niet vreemd aan . Potige , stevige , energieke, snedige mainstreampop , met uitstapjes richting punkfolk, bombast, en intens gevoelig, rakend , sober materiaal wisselden elkaar af of zaten zelfs vervat in een nummer . De single “Black chandelier” met z’n opbouwend, slepend, gedreven mainstreamgehalte en z’n gedoseerde balans bombast en progrock is er één van de beste voorbeelden van …
Een bruisende, denderende set hoorden we van een enthousiasmerende band , die er voor zijn fans is en in hun twee uur durende set gretig en vol overgave ruim twintig nummers speelde. De puike gitaarriffs , krachtige drums en de heldere zang tekenden voor boeiende power’stadion’rock.
We werden meteen in het sfeertje ondergedompeld met nummers als “Different people” en “That golden rule” . Het tempo werd zelfs nog iets meer opgedreven en metalriffs kwamen op. De drie heren in ontbloot bovenlijf , rijkelijk van tattoes , gingen stevig tekeer op “Who’s got a match” en “Sounds like balloons”. Wat dan ook telkens sterk werd onthaald . Ze gooiden zich letterlijk voor de leeuwen en elke m2 van het podium werd benut . HUN fans werden dus nauw betrokken bij de set.
Aan afwisseling, spanning en dynamiek geen gebrek dus: meer intensere nummers als “Accident without emergency” en “Gods & Satan” durfden ergens middenin te exploderen . Verder intrigeerden “Litte hospitals” en “Modern magical formula” met hun ingekapselde bombast. “Glitter & Trauma” werd zelfs ingeleid van discotunes en stroboscoops. Een “Living is a problem because everyone dies” exposeerde ergens de ritmiek van Franz Ferdinand en Survivor . “Many of horror” , “The captain” en “Black chandelier” kwamen tot ongekende hoogtes en zijn dan die melodieuze killers die iedereen in beroering bracht .
Tot slot was er ruimte voor intimiteit , “The rain” en “Folding stars” , die sober, ingehouden solo gespeeld werden op akoestische gitaar .
We kregen er nog drie bij . Juist, Biffy Clyro is er voor ZIJN publiek natuurlijk , na het sfeervolle “Opposite” in een Xmas gedrenkte sfeer , kregen we nog een sterke punch van “Stingin’ belle” en “Mountains”.
Biffy Clyro is een ‘must see’ live band en bracht een ‘wall of sound’, die majestueus, zelfs verschroeiend kon klinken .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4484
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Geen rustige avond in de zetel afgelopen zondag maar zwaar staan shaken op de muzikale trip van Skip & Die. De groep werd opgebouwd rond de Nederlandse producer/muzikant Jori Collignon en de Zuid-Afrikaanse zangeres/kunstenares Cata Pirata. Hun eerste album 'Riots in the Jungle' werd opgenomen na een reis doorheen Zuid-Afrika, waar ze in contact kwamen met een heleboel inspirerende artiesten, klanken en ritmes. Eens terug thuis kwakten ze die kleurrijke ervaringen allemaal pats boem op hun eerste langspeler. Een etiket op de muziek plakken is moeilijk, of je zou er meteen een heleboel moeten opplakken… Afro-beat, electro, dubstep, ragga, hip hop, moombahton, dancehall, reggaeton,… You name it en je hoort er zeker en vast een sliert van terug in hun opwindende en gevarieerde sound.
Live staat er een vierkoppige band: twee man met een kast vol percussie die meteen ook voor de rode draad zorgt doorheen de show, een klasse gitarist die van echt eender welk genre wel een paar zalige licks uit zijn gitaar schudde en een frontvrouw waarvoor ze het woord frontvrouw hebben uitgevonden. Met hun geschifte feestmix brengen ze de matig gevulde zaal meteen in beweging. Cata bespeelt het publiek als geen ander en heeft al snel iedereen mee. Zingen doet deze prachtige dame afwisselend in het Spaans, Engels, Zulu, Portugees of Xhosa. De jungle en het mooie weer lijken dus nooit veraf wanneer Skip & Die op de scène staat.
De band vliegt met een rotvaart door de set met maar één missie voor ogen, iedereen doen dansen, en dansen zal je, met een grote smile op je gezicht! Waar het album naar het einde toe wat rommelig is en je met een onbeslist gevoel achterblijft, bleef de set heel de avond lang opwindend en opzwepend.
Toegegeven, het optreden duurde niet heel lang en in de zaal waren duidelijk enkel fans aanwezig, maar de energie en klik tussen de bandleden voelde je zeker ook in het publiek. Zeker toen ook Cata de zaal nog indook om de laatste twijfelaars hoogstpersoonlijk te gaan overtuigen.
Muzikale soundgenoten als tUnE-yArDs, Die Antwoord, MIA en Buraka Som Sistema zijn nooit ver weg, maar toch creëert Skip & Die een mooi, bloedheet universum ergens tussen al die herrie. Een exotische houvast tijdens deze koude Kerstdagen, net wat ik nodig had!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4485
Organisatie: Botanique, Brussel
The Golden Years 2013
In 1990 organiseerde Daniël Gardin voor de eerste maal dit event. Al die jaren zijn ‘The Golden Years’ een vaste ontmoetingsplaats gebleven voor oldiesliefhebbers. Die nemen dan plaats in de tribunes rond het middenplein, terwijl de Vips vooraan champagne kunnen drinken en met hun juwelen rammelen (wie zei dat nu ook al weer?).
Dit jaar was het de 25e (in 2001 vonden twee edities plaats) en ook de laatste keer. Misschien wel een goed idee om te eindigen in schoonheid voor het evenement vanzelf doodbloedt. Ik heb ook de indruk dat er na al die tijd wat sleet begint te komen op de formule, hoewel er gekozen werd voor een ingekorte versie. De wisselingen verliepen heel snel en de collecte voor één of ander goed doel (via de verkoop van de programmaboekjes) werd achterwege gelaten.
De meeste artiesten in deze seventies editie waren vroeger al (meerdere keren) aan bod gekomen. En hoe kan het anders? We spreken van artiesten die veertig jaar geleden op het toppunt van hun roem stonden en nu als zestigers of zeventigers de stoere popster staan uit te hangen. Soms is dat wel potsierlijk: zestigers met carnavalspakjes uit de glitterperiode staan te springen als de jonge veulens, die ze lang geleden waren.
En ja, het was meestal een déjà vu gevoel dat overheerste, en het is absoluut een goed idee te stoppen voor het aanbod te schraal wordt. Toch waren er enkele aangename en minder aangename verrassingen te beleven.
De covergroep, die traditioneel de show opende om het publiek wat op te warmen, werd deze keer thuis gelaten.
In de plaats daarvan vlogen we er meteen goed in met een optreden van ‘Mud II’. Na het overlijden van Les Gray startten enkele andere leden de band weer op onder deze naam. Het resultaat mag er zijn: een vakkundige rij met de bekendste hits. De sfeer zat er onmiddellijk in op die manier.
‘Alvin Stardust’ bracht dan een overzicht van zijn hits. De man had het een beetje moeilijker het publiek te overtuigen, hoewel hij heel hard zijn best deed. En het publiek is heel mild en ziet heel wat door de vingers, zodat niemand echt afgaat op dit concert.
En dan kregen we, voor de eerste keer op ‘The Golden Years’, ‘David Essex’ te zien en te horen. De man heeft een respectabele carrière opgebouwd als zanger, componist en acteur, en hij stond maar liefst 16 keer in de Engelse hitparade. Maar hier is hij bij de meeste mensen enkel gekend door zijn hit “Gonna Make You A Star”. En dat was duidelijk te merken aan het applaus.
Het hoogtepunt van de avond kwam, volgens mij, met het optreden van ‘Albert Hammond’. Hij heeft talloze hits geschreven voor andere artiesten en bouwde bovendien nog een succesvolle solocarrière uit met onvergetelijke hits als “I’m A Train”, “It Never Rains In Southern California” en “The Free Electric Band”. Een echte verpozing tussen andere artiesten die voor het gemak kiezen en proberen te scoren met rock’n’roll nummers.
‘Dave Edmunds’ is bij het grote publiek enkel bekend van zijn monsterhit “I Hear You Knocking”. Hij bracht een stevige, maar weinig verrassende set. Daarbij verloor hij op een bepaald moment de draad. Hij werd gered door een ander bandlid dat de zangpartij overnam. Maar toch had hij iets speciaals in petto. Weinigen weten dat Dave de drijvende kracht was achter de Welsche band ‘Love Sculpture’, die in 1968 scoorde met “Sabre Dance”, met stevige gitaarpartijen. Edmunds speelde het nummer op een achteloze manier en bewees wat een goede gitarist hij nog altijd is.
“The Rubettes” brachten weer eens wat we van hen gewend zijn: een aantal van hun hits, met het hoge stemmetje van Alan Williams. Maar hun witte pakken en witte petten bekoren mij al lang niet meer, evenmin als hun nummers. Maar het publiek wordt er nog altijd wild van, dus wie ben ik om hen tegen te spreken?
En wat kunnen we zeggen van topacts als “Slade” en “The Sweet”?
Dat ze duidelijk nog steeds professioneel bezig zijn, dat hun act perfect in elkaar zit en heel goed doordacht en opgebouwd is. Hun optredens zijn af, en dat wordt gesmaakt door het publiek. Maar als je hen enkele malen aan het werk gezien hebt wordt het toch wel heel erg voorspelbaar.
Tot slot werd, ter gelegenheid van deze laatste “Golden Years”, Daniël Gardin naar voor geroepen, waar hij gehuldigd werd door zijn vriend Salvatore Adamo en door de verzamelde artiesten.
Deze zetten een punt achter het concert met een gezamenlijke opvoering van “Rocking All Over The World”.
Eén vraag blijft nog: was dit echt de laatste keer? Antwoord vermoedelijk volgende herfst.
Organisatie: Sportpaleis – The Golden Years – Antwerpen
GlimpsGent 2013
All Areas
Gent
Het Glimps Festival was dit jaar alweer aan zijn derde editie toe. Dit internationaal showcase-festival, zoals ze dat dan zo mooi noemen, haalde een zestigtal getalenteerde bands en artiesten naar verschillende locaties in Gent. Twee avonden lang kon er jacht worden gemaakt op nieuw luistervoer, met wisselend succes.
Bosco Delrey uit Groot-Brittannië kreeg de eer om deze editie van het festival af te trappen. De zaal van de Charlatan was betrekkelijk vol en werd met een enthousiaste ‘Aloha’ begroet. “Baby’s got a blue flame” zette het concert in. Het nummer rockt lekker weg, heeft een leuke gitaarriff en is wel aangenaam om naar te luisteren. Verder in de set konden we ook enkele leuke deuntjes ontdekken in “Lovely sleepy head” en “Wild one”. De intro’s waren verreweg het interessantst en steeds verzorgd en origineel opgebouwd. Dat hield tegelijkertijd het grootste nadeel van deze band in. Telkens de hoop op een schitterend nummer doorprikt zien worden door een ‘Is het dat maar’-gevoel is jammer, voor de band en voor het publiek, want het potentieel is er wel degelijk. Het geheel zorgde voor een oké rockoptreden maar als mensen op de eerste rij hun line-upschema’s staan te bekijken dan weet je het: Bosco Delrey bleek geen hoogvlieger.
Een paar gebouwen verder werd de Kinky Star op zijn kop gezet door M+A. De twee Italiaanse jongemannen zetten een straffe prestatie neer. Elektronische zweverige tonen werden aangevuld met sambaballen en een xylofoon.
Tijdens “Freetown Solo” werd de zachte stem van de zanger op de gepaste momenten vervormd naar een zwaardere toon waar Darth Vader jaloers op zou zijn. Experimenteel gebracht, maar met mate. “Practical Friday” zorgde voor enkele handen in de lucht en de vrolijke deuntjes brachten vreugde in de zaal. Met “When” waanden we ons zelfs even in een paradijselijke sfeer. “Down to the West Side” klonk bekend in de oren en bij “B Song” was stilstaan geen optie. Kortom, M+A zindert na… hier horen we (hopelijk) nog van.
Enkele minuten later speelden de Isbells alweer in de Handelsbeurs. Deze Belgische band heeft al enkele maanden niet meer in ons land opgetreden en gaf een mooie, luchtige update over hoe het met zijn bandleden is gesteld. Het concert begon langzaam maar krachtig met “Stoalin’ “, de openingstrack van hun recentste, gelijknamige album. De band straalt energie uit en is haar typische sound nog niet verloren. Met trots vermeldden ze dat de meeste facebookvrienden van de band uit Gent komen, waarop als bedankje het bekende “Heading for the newborn” volgde. Isbells bleef doorheen de set zijn charme behouden en speelde vervolgens ‘een romantisch lied over ruzie maken en bijleggen’. “Falling in and out” bewees dat deze band goed op elkaar is ingespeeld. Gianni Marzo praatte de boel losjes aan elkaar. Toch waren de muzikanten bij de start van “Elation” meermaals de kluts kwijt. Het foutje werd echter snel vergeten wanneer er vrolijk, ritmisch geklap volgde bij dit akoestisch nummer. Met spijt in het hart kondigden ze hun laatste 10 minuten speeltijd aan en sloten in stijl af met “Reunite” en “Dreamer”. De Handelsbeurs kon tevreden verder zoeken naar nieuw talent, al kun je het talent van Isbells moeilijk als nieuw omschrijven.
Een van de ontdekkingen van de vrijdagavond was Swan Bride uit Slovakije. Op het eerste gezicht leken het enkele brave mannen, met uitzondering van de bebaarde frontman, maar ze waren vanaf de eerste noot klaar om ervoor te gaan. Met een geluid dat soms dicht bij The Sound aanleunt, konden ze het publiek meer dan boeien. Uitstekend gitaarspel en een zanger die zich niet aan de regels hield konden in de in een muziektempel omgetoverde Brugzaal in de Vooruit voor veertig minuten hun gang gaan. “Vortex” was een van de beter gebrachte nummers, de zanger riep af en toe een beetje, maar kon het wel, wat ongetwijfeld een plus was. De muziek van Swan Bride is erg zwaarmoedig, maar zonder de nonchalante ‘I don’t care’-houding. Dat maakt deze jongens sympathiek en ze genoten duidelijk van hun concert. En dat gold ook voor het publiek.
The Antler King was de vervanger van Coely. Zij verzorgden een fijnzinnige show in de balzaal van de Vooruit. Er hing een zomers feestje, en de winter kon even worden vergeten. De drumster zorgde voor de lichte zangnoten. De vijfkoppige band bewees dat eenvoud prachtig mooi kan zijn. De songs werden telkens netjes en zacht afgerond. Naar het einde van de set hoorden we vooral krachtigere nummers. Vooral “Chain of memory lane” was een hoogvlieger van deze beloftevolle band.
Vanuit de duisternis verscheen Gepetto & the Wales op het podium van Zaal Miry in het conservatorium. Deze band bracht deze avond al enkele nieuwe nummers uit hun allereerste full album ‘Heads Of Woe’ dat op 10 januari officieel verschijnt. Vanaf de eerste noten was er niet alleen gejuich te horen van op het podium, maar ook vanuit het publiek. Nadien volgden de lyrics ‘write me a letter, play me a song’ uit hun recentste, eerste single “1814”. Een sterk nummer gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Onderuitgezakt in de rode theaterstoeltjes ondergingen we graag de afwisseling van kippenvelmomenten en dynamisch enthousiasme.
Het bisnummer werd aangekondigd met de volgende ludieke aankondiging: ‘we hebben er nog eentje in petto’. Als kers op de taart konden we onze goede daad van de dag verrichten: de aankoop van hun vinylplaat ‘People of Galicove’ ten voordele van Music for Life.
De Compact Disk Dummies waren zonder overdrijven schitterend. Ze hebben zich al eerder bewezen, en deden dat in de Handelsbeurs opnieuw. De show zat professioneel in elkaar: het samenspel van licht, geluid en beweging zorgden voor een hyper kinetisch optreden. Aftrappen deden ze met “What you want”. Dreunende elektrische beats werden begeleid door de charismatische Lennert Coorevits die bovendien constant op en neer stond te springen. Doorheen het optreden in de Handelsbeurs ging de piepjonge zanger, hij is slechts 20 jaar, geregeld doorheen het publiek lopen. En wat dan gezegd van zijn twee jaar jongere broer, die de keyboards bespeelde op een weergaloze manier. “Pale eyes” werd dynamisch gebracht, en met een beetje samenzang. Ondanks het gedans en gespring konden we de jongens op weinig fouten betrappen. De twee electropunkers speelden natuurlijk ook nog “The Reeling”, waarmee ze een monsterhit scoorden. Ten slotte hoorden we de al bekende cover “Toxic” van Britney Spears. Wij waren alvast blij dat niet Britney was die het kwam zingen, want deze versie is onnoemelijk veel harder en heeft bovendien minder gekweel.
Mooie afsluiter voor dag 1 …
Organisatie: GlimpsGent
GlimpsGent 2013
All Areas
Gent
Na een succesvolle vrijdag hoopten we op een even mooie vangst op zaterdagavond. Daarvoor gingen we terug naar de Handelsbeurs, het was er de dag ervoor zo mooi geweest.
Dan kwamen we met STUFF. toch een beetje van een kale reis terug. De band speelt electronische jazz, of iets dat er op lijkt, en hadden wel een paar leuke nummers. Er was bovendien weinig tot geen zang, wat het publiek meestal wat moeilijker over de streep haalt. Dat was hier niet echt het geval. De kopjes in het publiek zweefden mee en er werd enthousiast gefloten en geroepen in de zaal. Wijzelf waren echter niet zo overtuigd, het was wachten op de saxofoon voor wat schwung, of een song waar een rapper in werd verwerkt.
Om Revere te bereiken moest we ons eerst een weg banen door de mensenmassa. Uiteindelijk geraakten we toch in de Charlaten om deze Britse groep aan het werk te kunnen zien. De band opende hun setlist met een stevig staaltje rock. “I won’t blame you” uit ‘My Mirror / Your Target’ was één van de toppers. Op de achtergrond waren enkele coole videobeelden te bewonderen. Een detail die ervoor zorgde dat er mee voor zorgde dat wij geïntrigeerd raakten door dit stelletje ongeregeld. “Keep this channel open”, “A road from a flood”, “Don’t look up Hannah” en “Fold up your flag” waren stuk voor stuk degelijke nummers. Het meisje met het rode viooltje leverde een prachtige bijdrage in deze nummers en zorgde steeds voor een folky ondertoon. De Charlatan zat goed gevuld en het was duidelijk dat Revere een grotere zaal aankon. De netjes opgeklede bandleden sprongen in het rond en maakten af en toe even een wandeling door het publiek. Dat een camera het optreden nog eens wazig projecteerde op een scherm, zorgde voor een extra leuk effect. Tijdens “These halcyon days”, “Maybe we should step outside” en “We won’t be here tomorrow” bleef de sfeer er goed in. Zeker die laatste is het beluisteren waard. (Checken die handel, het hele album staat op spotify.) Wijzelf kijken alvast uit naar hun volgende optreden.
Het was zeker de moeite om nog even te blijven hangen in de ‘Charla’, want op het moment dat de jongens van Revere hun CD’s nog aan de man proberen te brengen, begon Mintzkov al van jetje te geven. Mintzkov is nog altijd één van de beste Belgische rockbands en dat toonden ze af en toe op deze koude zaterdagavond in Gent. “Opening fire” werd fantastisch gebracht. De zanger met de wallen onder de ogen, de basgitariste met een simpel zwart t-shirt aan… Af en toe zag Mintzkov er dus wat sjofel uit, maar dat is slechts oppervlakkig. Diezelfde elementen tonen de ongelooflijke coolness uit dat de band uitstraalt. In het echt klonken ze dan ook wat ruiger en af en toe misschien een beetje slordiger dan op de plaat. Maar het moet gezegd als je nummers als “Word of mouth”, “Opening fire” en “Slow Motion, Full Ahead” in één set van veertig minuten krijgt, dan kunnen we onszelf meer dan gelukkig noemen. Eén kleine kanttekening: deze jongens moeten echt niet meer ontdekt worden en lokken misschien wat de aandacht van minder bekende bands weg. Wij malen er echter niet om, want wij zagen een uitstekend spelend Mintzkov.
Wanneer Café Video volstroomt voor Say Yes Dog, blijkt niemand echt door te hebben dat het optreden al van start is gegaan. Hoewel de groep nogal eentonig van start ging werd de overgang naar de volgende nummers beter. De basgitaar en sambaballen werden bovengehaald waardoor de nummers toch iets meer dansbaar werden. De zanger kon echter niet te veel bewegen en stond zelfs zonder schoenen aan nog vastgenageld onder het lage plafond. De Luxemburgse groep had enkele uitblinkers zoals “Around my Neck”, “Get it” en “A friend”, maar bleek algemeen toch ietwat teleurstellend.
In een doorzichtige regenproof outfit heette V V Brown ons ‘welcome’ in de Handelsbeurs. Het is al meteen duidelijk dat deze Britse zangeres met Jamaicaanse en Puertoricaanse roots een fantastisch stemgeluid produceert. Hier geldt de omgekeerde wereld: de sterke vrouw wordt ondersteund door een mannelijke backingvocal en een dj. “Substitute for love” werd vergezeld van unieke dansbewegingen en bizarre poses. De zangeres drukte haar eigen stempel op haar performance. Tijdens “Like fire” vond er zelfs een paaldans met de microfoon plaats. In haar nummers maakte ze af en toe gebruik van passende stemeffecten en bedankte ze het publiek meermaals. De interactie zat goed. Naar eigen zeggen verschijnt het nummer “Faith” binnenkort als single, met Kele Okereke van Bloc Party in de gastrol. Hoewel niet iedereen in de zaal even grote liefhebber was, kunnen we niet ontkennen: V V Brown staat er.
En dan was het tijd voor de ontgoocheling van de avond. De Duitstalige Zwitsers van Rusconi spelen erg experimentele jazz, wat echt de oren moet worden in geramd. Als je na het eerste nummer ‘Thank you for coming… and leaving’, moet zeggen dan zit dat toch niet helemaal lekker. Het publiek in de zaal Mengal smaakte het gewoon niet. Het ergste is nog dat ze wel degelijk muziek kunnen spelen. Dat bewezen enkele stukjes van “Till Dawn” en “Tempelhof”. Maar even veel delen van de nummers deden gewoon het bloed van onder je nagels kruipen. Soms leken de muzikanten zelf niet meer te weten wat ook al weer de weg van het nummer was, wat een verwarde bassist tot gevolg had. Deze ging dan maar voor de rest van het nummer wat leuk staan kijken naar de twee andere bandleden. Nu ja, af en toe kan zoiets gebeuren op een dergelijk festival, gelukkig gebeurde het maar één keer. Dit Rusconi zal waarschijnlijk voor een zeer specifiek publiek blijven, maar als je het kan smaken, dan vind je het misschien wel geniaal. Voor ons was het alvast een absolute neen, net als voor meer dan de helft van het publiek die letterlijk opstond en de zaal verliet.
Afsluiter van het festival voor ons was het Belgische Soldier’s Heart. De jonge band stond in zaal Miry in het Conservatorium en bracht hun set met een enorm enthousiasme en overtuiging. Zangeres Sylvie zong met een mooie hoge stem, én op blote voeten. Ze is in staat om een optreden te dragen, en zette een sterke show neer. Deze jongens bewezen dat ze met recht en reden het voorprogramma van de Crystal Fighters mochten verzorgen. De jonge gitaristen wisten eveneens van aanpakken en waren, laten we zeggen, dynamisch. We hoorden constant rustige dromerige pop die af en toe een beetje uitschoot naar wat harder werk. Met “African Fire” had dit talentvolle vijftal al een hit te pakken, en deze indieband heeft zeker potentieel voor nog meer topsingles. Ook hun interpretatie van Gabriël Rios’ “Broad Daylight” mocht er zeker en vast wezen, des te meer omdat ze het nummer op het einde nog verweefden met “Daydream” van The Wallace Collection. Deze mooie band, mét krachtige songs mét inhoud en jeugdig enthousiasme gaat zeker en vast nog veel verder komen. ‘De nieuwe lichting van Studio Brussel’ mocht er zeker wezen, en maakte het Glimps festival compleet.
Deze derde editie van het Glimps festival was dus zeker een succes, kan ook moeilijk anders met dit originele concept en deze sterke en goed gescoute line-up. Nu is het uitkijken naar volgende optredens van onze talentenvangst.
Organisatie: GlimpsGent
In hun thuisland, het Verenigd Koninkrijk, is de tweede cd van Revere nog niet uitgebracht. In België en Nederland daarentegen kunnen we echter wel al enkele weken genieten van de muzikale pracht van ‘My Mirror/My Target’. De band stak afgelopen week bovendien het kanaal over om haar eerste stappen op Belgische en Nederlandse bodem te zetten. De Witloof Bar in de Botanique was niet uitverkocht, maar was desalniettemin toch aardig volgelopen voor Revere. Terecht, want de barokke en gedreven melodieën van de band klonken live nog straffer dan op plaat, en ook de meer melancholische nummers kwamen –mede door de strijkers - uitstekend uit de verf.
Frontman Stephen Ellis was een charismatische verschijning, die zich helemaal gaf op het podium. Hij interacteerde ongeforceerd met het publiek en dat zorgde meteen voor een intieme en ongedwongen sfeer. Er werden vooral songs gespeeld van hun laatste album, maar de band waagde zich eveneens aan een cover van Depeche Modes “Enjoy the silence”, waarin Ellis’ stemgeluid verdomd goed leek op dat van David Gahan. De songs waren tegelijkertijd episch, melancholisch en ontzettend catchy. Het optreden viel op geen enkel moment stil en het aanduiden van hoogtepunten is dan ook geen gemakkelijke opdracht. Het gedreven en catchy “We Won’t Be Here Tomorrow” en het kale, maar oh zo aangrijpende “What Am I If I’m Not Even Dust” maakten indruk, maar het was het bisnummer “The Escape Artist” dat met de hoofdvogel ging gaan lopen. Het slepende ritme en de passionele vocalen van Ellis sneden door merg en been en de majestueuze, haast postrockachtige outro was het gedroomde slotstuk van de avond.
Dat de vriendelijke bandleden heel dicht bij hun fans staan, bewezen ze nogmaals na het optreden. Ze sloegen spontaan een babbel met elke toeschouwer, en bedankten iedereen voor hun aanwezigheid. Revere heeft zeker en vast de kwaliteiten om nog te groeien en hopelijk worden ze in de toekomst dan ook opgepikt door een breder publiek.
Organisatie: Botanique, Brussel
Sunn O))) en Syndrome
Kreun
Kortrijk
2013-12-12
Fleur Coevoet en Johan Meurisse
Het Amerikaanse Sunn O))) bewezen (nog eens) wat een unieke plaats ze innemen in het muzieklandschap. Muzikaal bieden deze ‘Masters of Doom & Drone, gecentraliseerd rond het – core duo Stephen O’Malley en Greg Anderson, een aparte combinatie van avantgarde, dronemetal, modern klassiek, minimalisme en jazz; een sound van massief, slepende, logge, lome en repeterende gitaarlagen, drones en synths, met de nodige distortion en feedbackgeraas.
Een indrukwekkende rij versterkers en pedaaleffects, een opgetrokken mistgordijn, een sober, donker gehouden lichtdecor en ‘schimmen van de’ heren in een monnikspij , wanen ons in een nevelig moeras van een creepy wereld. Het trio kan in de sfeer nog meer angst creëren door de huiveringwekkende keelgezangen van Atila Cszihar, die meer & meer een vaste waarde wordt .
Sunn O))) heeft een trouwe aanhang , en voor anderen is het een muzikaal beleven dat je eens moet ondergaan en moet gezien hebben. Zéker ondergaan , want dan vallen er al een pak af. Sunn O))) was goed voor een 2,5u weerzinwekkende , hard(t)versch(e)urende , helse oorverdovende trip , die je ergens in een ‘middle of nowhere’ desolaat , winters, dor landschap , waar het daglicht wordt geweerd , dropt en achterlaat ...
Een langzaam sluipend gif , een bijtend zuur of binnen de psyche een psychotisch beleven met paranoïde trekjes waar door de dreunende , dreigende ritmiek je lichaam vibreert en kan worden opengereten . Het gebeurt niet , maar het continue gevoel zorgt voor die bewustwording .
Een deel van het publiek , de ‘die hards’ blijven door die slepende tunes uiterst geconcentreerd , sluiten soms de ogen en geven zich volledig over aan die hallucinante, tranceachtige trip van verwaaide en verdwaalde sounds en de grauwe, door merg en been gaande paters –, keel en schreeuw(kreet) gezangen van Attila, die voor kippenvel zorgen; psalmen en apocalyptische verzen worden letterlijk naar ons gestuurd en afgevuurd.
Het is een gitzwarte mis van nachtelijke offergangen en zwarte magie , beelden van de apocalyps en van talrijke huiverende sf-films borrelen op en flitsen voor de ogen . Dit ging gepaard met de typische rituelen van handgebaren, kruistekens, aanrakingen en ernstige, indringende , coole en ontmoedigende blikken: ijzingwekkend, filmisch, mysterieus, donker en dreigend …Cryptisch omschreven als zo hard als staal, log als beton en traag als lava.
Het pad wordt geëffend door een lichte ruis, die de poort opent naar die grauwe schoonheid. Middenin de set worden we dan overgeleverd en opgezogen door die elektronica drones en die keelzang , om in het slot een zenuwslopende apotheose van gekte en (zelf) pijniging te ervaren … Een bizar gedachtegoed om dan het opgesloten beest in je te kunnen verdrijven …Straight to the bone dus …
Ze zijn enorm op elkaar ingespeeld om die rauwe, ontspoorde , krakende , knetterende ritmiek te kunnen verwezenlijken . Welke song hier uit hun arsenaal ook aangehaald en gespeeld wordt, doet er niet toe . We moesten toch eventjes de tijd nemen om terug tot de realiteit te komen, toen het concert was beëindigd.
De muzikale leefwereld van Sunn O))) is geen schoolse bezinningstrip , is geen gewone brok popmuziek en heeft geen begin- en eindpunt.
Sunn O))) sneed deze keer (opnieuw) door merg en been , vrat en peuzelde je bijna op. Ze is lichtschuw, hard , meedogenloos en klinkt huiveringwekkend en oorverdovend … En na die weerzinwekkende trip komen ze je gewoonweg vriendelijk bedanken dat je ‘zo iets mystieks’ wou ondergaan, de handen gekruist en de duim omhoog …
Syndrome, geesteskind van Mathieu Vandekerckhove, mocht vanavond voor Sunn O))) openen en deed dat met eenzelfde intensiteit en beheersing zoals we van hem gewoon zijn. ‘Now & Forever’ kwam in 2012, na ‘Floating Veins’, uit onder het Belgisch label ConSouling Sounds en het is reikhalzend uitkijken naar de split met Thisquietarmy ergens volgend jaar.
De visuals werden intussen nieuw leven ingeblazen door Stefaan Temmerman en ademen diezelfde ijlheid en schaduw uit zoals je terugvindt in de visuals van Amenra. Fans van Syndrome mogen niet klagen want deze grote wolf stond op allerlei plaatsen binnen en buiten België, en terecht.
Syndrome snijdt ook door merg en been, door in te zetten op geluidslagen die langzaam aan worden opgebouwd en in een overweldigende finale worden samengevoegd tot een doordringend geheel.
Verstilling is de ervaring die Syndrome aanreikt, in de beweging van niets naar alles, op een beheerste bijna bezwerende manier, waar dat alles tegelijk ook niets is. De kracht van de textuur zit hem in het geduld waarmee elke laag, elke toon wordt aangeslaan. Het warme timbre van Mathieu’s stem creëert een eigen sfeer, als een moessonwind die laaft.
Syndrome beleven in de concertzaal van de Kreun was flirten met de grens van intimiteit die de muziek ademt. Onvergetelijk blijft de ervaring in de Sint-Autbertuskerk te Gent, waar zanger Colin H Van Eeckhout in vocals bijtrad, dit samen met de massieve akoestiek van de kerk leende zich toen tot een totaalervaring. Zeker is dat Syndrome nooit verveelt, zelfs niet na oneindig aantal luisterbeurten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Syndrome - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4409
Sunn O))) - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4410
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Duidelijk geïnspireerd door zijn robotachtige landgenoten is de Franse elektronica artiest Kavinsky er ingenieus in geslaagd een mystiek, bovennatuurlijk aura rond zijn persoontje te cultiveren. Uitgedost in een marvel comics achtige outfit met donkere bril lijkt niemand precies te weten hoe deze Fransman er in het echt uitziet. Betreft het hier überhaupt wel een exemplaar van de menselijke soort? En arriveert hij zoals normale stervelingen met een tourbus of parkeert hij liever zijn knalrode Ferrari voor de deur van de Ancienne Belgique?
Dat verklaarde waarom er nog vóór zijn eerste optreden op Belgische bodem al heel wat magie hing in de hopeloos uitverkochte zaal. Evenals de euforische reactie van het publiek wanneer de rode lazerlichtjes uit Kavinsky’s bril voor het eerst door de nevelslierten priemden.
Vanachter een rood altaar leek het alter ego van Vincent Belorgay een uur lang vanuit een ander universum te musiceren. Een universum dat niet alleen in een verre toekomst moet gezocht worden maar evenzeer 40 jaar teruggrijpt naar de weemoedige klanken van Jean-Michel Jarre. “Retro futuristisch” noemt men zoiets zeker?
“Roadgame”, “Protovision” en “Pacific Coast Highway” klonken als Miami Vice soundtracks met Serge Gainsbourg zaliger achter de knoppen. Verleidend en sensueel en die niet zouden misstaan op één of andere Franse soft erotische prent uit de jaren 70. Niet dat we een kenner van het genre zijn trouwens.
Wie gehoopt had dat The Weeknd het podium zou betreden tijdens “Odd Look” was er aan voor de moeite. Maar dit klasse nummer had niet eens een live performance van deze bijzonder getalenteerde R&B artiest nodig om uit te groeien tot hoogtepunt van de set.
Criticasters zullen beweren dat er intussen op de schermen visueel weinig grensverleggend te bespeuren viel en dat het er al bij al nogal statisch aan toe ging. Daar valt iets voor te zeggen, al leek ons dat veel eerder uitdrukkelijk niet de bedoeling te zijn. Enkele schuchtere bliksemschichten en wit oplichtende spots vanachter een dik rookgordijn… we durven erop wedden dat Kavinsky thuis ook de nieuwste videogames liever links laat liggen voor een ouderwetse Atari.
Tijdens de meesterlijke ‘Drive’ soundtrack “Night Call” in de bisronde transformeerden we zelf heel even in acteur Ryan Gosling die het gaspedaal stevig ingedrukt houdt tussen de nachtelijke flatgebouwen. De Brusselse koude nacht achteraf kan toch zo ontnuchterend zijn…
Organisatie:: Ancienne Belgique, Brussel
Het metalgezelschap Eye Of Solitude uit London bestaat pas sinds 2010 maar is met ‘Canto III’ al aan hun derde plaat toe. 1 ding is duidelijk bij het horen van de zes tracks die afklokken op 66 minuten: dit is geen spek voor ieders bek. De zeskoppige formatie probeert in hun songs letterlijk zoveel mogelijkverscheidenheid te stoppen. Dit gaat van violen, fragiele piano, zachte achtergrondkoortjes in combinatie met gesproken Latijn, klassieke gitaarsolo’s tot stevige compromisloze doom, death en blackmetal inclusief getormenteerde grunts.
Tekstueel is de plaat trouwens gebaseerd op Dantes Inferno wat met de waanzinnige muziek een perfecte symbiose vormt.
‘ Canto III’ is zo een zeer duistere, atmosferische plaat geworden met een prominente rol voor toetsenist Pedro Caballero-Clemente. De zes nummers zijn vakkundig opgebouwd en wisselen ingetogen, melodieuze en donkere passages af met furieuze gedeeltes en geven pas na meerdere luisterbeurten al hun schoonheid prijs.
Het is duidelijk dat Anathema, My Dying Bride en Paradise Lost er met deze doomdeathformatie een stevige concurrent op hun eiland moeten tolereren.
Nederlands 
Français 
