Lokerse Feesten 2013 - DAG 02: Enter Shikari – Killing Joke – Iggy and The Stooges
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren
In de frontruimte was er nogal wat uitzinnig jong volk bijeengekomen voor de uiterste explosieve hardcore-metal-punk-dubstep cocktail van het hyperkinetische combo Enter Shikari. Je moet er van houden, want het is nogal een chaotische bedoening, maar we moeten toegeven dat die gasten een tomeloze energie verspreidden die bij de ene zwaar op de dansspieren en bij de ander dan weer op de zenuwen werkte. U maakte zelf uw keuze. De toog was een optie, maar wij bleven in de frontzone.
Hoewel de laatste vier studio platen van Killing Joke stuk voor stuk pure granietbommen zijn, koos de band vanavond vooral voor hun jaren tachtig werk. Ook goed, zeg maar, want die klassiekers van het eerste uur waren even krachtig en barstten van de spanning. Wat dacht u van een openingssalvo met “Requiem” en “Wardance”, twee loeiers die de trend zetten voor wat een vette, bezwerende en retestrakke set zou worden. Zelfs “Love like Blood”, het hitje waar wij nooit echt zitten op te wachten, was stevig en voorzien vaneen extra portie gif. Voeg daar nog een snerend “Pandemonium”, een opgejaagd “Eighties” en een extatisch “The Wait” aan toe, en je hebt alle ingrediënten om van een mokerslag van een concert te spreken. Op de koop toe kregen we toch nog twee absolute rauwe splinterbommen uit die laatste fameuze plaat ‘MMXII’ , het razende “Rapture” en het vlijmscherpe “Corporate Elect”, allebei rauw en bezeten.
De band stond bovendien op scherp, Jaz Coleman was weer volledig zijn eigenste zelve, hij spuwde vuur met zijn ogen en stond als een bezeten sjamaan zijn songs te prediken, It’s a madness zong hij in “Madness”, en dat was een understatement. De gitaar van Geordie sneed op die typische kurkdroge manier door merg en been en de drums hitsten het gans zootje nog wat meer op. Het enige dat niet echt in het duistere plaatje paste was het Hawai hemdje van bassist Youth.
Killing Joke zijn overlevers van de jaren tachtig maar zijn op vandaag nog één van de meeste opwindende bands die een mens op een podium kan aanschouwen.
Geen idee hoe hij het blijft klaarspelen, maar Iggy is op zijn 66 ste nog altijd één van de meest zotte en energieke podiumbeesten op deze aardkloot. Als Iggy het podium bestijgt, ontploft het boeltje, zo ook alweer in Lokeren. De gortige en tijdloze oerrock die The Stooges er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk als “Raw Power”, “I got a right”, “Search & Destroy”, “No Fun” en natuurlijk “I wanna be your dog” brachten moshpitgewijs de nodige ambiance in de keet. “Gun” en “Ready to Die” waren de enige twee songs uit dat nieuwste Stooges album en ze bleven al bij al nog overeind tussen dat klassieke geweld, het zijn dan ook de zeldzame betere passages uit dat werkje. De gretige Iggy Pop haalde ook nog eens een driftig “The Passenger” uit de kast om er dan uiteindelijk een finale lap op te geven met de meest vunzige en smerige punkrocksongs “Penetration” en “Your pretty face is going to Hell”. Niet minder dan geweldig. Raw Power !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-2/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2013 – zaterdag 3 augustus 2013 – indrukken
Festival Dranouter 2013
Fstivalterrein
Dranouter
Op en Top Zomers – Op en Top Belgisch in de Kayam tent – Op en Top Geslaagd - Een uitverkochte tweede dag met 23000 bezoekers . de tweede festivaldag was niks anders dan een groots succes! Een amicaal, warm publiek ondersteunde de artiesten op Dranouter . Moet er nog … zijn?!
Een overzicht van ons parcours
Kayam Tent - Op en Top Belgisch
Het Gentse collectief Amatorski is altijd wel iets aparts en unieks . Heerlijke, fraaie, kunstzinnige sfeermuziek door hun slepende , dromerige en donkere ritmiek . Amatorski heeft niet stilgezeten en liet horen wat we in het najaar bij de clubtour kunnen verwachten . De single “come home” lijkt opgeborgen , maar met “soldier” verloren ze de herkenbaarheid met het grote publiek niet . De songs baden in melancholie , rustiek en donkere romantiek door de lagen elektronica , laptops , keys , piano , aangevuld met (sobere) gitaar(reverbs) en percussie . Ze vormen de soundtrack voor (ijzige) landschappen. Spannend en subtiel uitgewerkt zweverig materiaal, ergens tussen Sigur Ros, Portishead en Godspeed … Tegendraads en gekenmerkt van een sprookjes- en ‘spookjes’ geluid; dat nog beter tot hun recht kon komen in de kleine Clubtent .
Het meeste volk was in de vooravond te zien met The Broken Circle Bluegrass Band. Iedereen valt voor deze country soundtrack van bandleider Bjorn Eriksson , die over een goed op elkaar afgestemde band beschikt, met een muzikale hoofdrol voor Johan Heldenbergh en Veerle Baetens . Country, bluegrass , gospel, het zijn geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers; feervolle en uptempo prairiesongs op banjo , mandoline , dobro, contrabas , akoestische gitaar en steelpedal. Heldenbergh gidst ons door de nummers van de soundtrack, gezien elke song zo zijn verhaal had. Het deed beetje denken aan z’n countryprogramma op Radio 1.
Hij kon het overweldigend succes van de film en de muziek maar niet vatten. Samen met Veerle en de andere muzikanten overtuigden ze , al gooide de storende geluidsmix roet in het eten .
Meteen werden we gedropt in die bluegrass/ coutrysfeer met “will the circle be unbroken” , “the boy who would’t …”, “over in the gloryland” , de voorliefde voor hun artiesten als Lyle Lovett (“cowboy man”) , de intieme “sister Rosette” met z’n drie of de ‘salty dog’ verhaaltjes . Kijk, het publiek hield ervan , smolt en onthaalde z’n Bluegrass Band enorm. Handsclaps , arm – en lasso zwaaien injecteerden de sfeer. Band , acteurs en publiek genoten van deze trip. De emotionele doorbraaksingle “If I needed you” werd tot op het einde bewaard . Eén zaak is zeker , met hen wordt de bleugrass/country en de uitlopers zydeco en cajun weer van onder het stof gehaald . En borrelde daar ergens niet de sfeer van de oude Dranouterdagen in de Biertent op!?
Op en Top Belgisch … Heren die er van in de begindagen bij waren zijn De Nieuwe Snaar . Jan De Smet en C° kon deze keer dan ook zijn band aankondigen , die een heuse afscheidstournee ondernemen van hun dertigjarige carrière , de absolute top in het muziektheater! En daar zijn betere woorden voor als kleinkunst, pop, rock’n’roll, chanson, entertainment, humor, acrobatie en cabaret, alles ineen! Een uitgebreid assortiment van traditionele instrumenten , met Jean Blaute en Nele Paelinck als gastmuzikanten .
Ze brachten dus een mooi overzicht van hun oeuvre in een uiterst toffe show , spektakel en muzikale diversiteit. Tussen de nummers de acrobatische kunstjes van Geert Vermeulen, geholpen door “je t’aime , moi non plus” .
In dat overzicht kom je dan wel ergens uit op smaakvolle songs als “bij wie zou je willen wezen” met een Beastie Boy rap, “feest”, “een ijsje vanille”, “de schat van de farao”, “postbode”, “in de hemel geen Dylan” en tot slot “een muzikant kan meestal niet dansen” . In 2014 houden ze er dus voorlopig mee op .
… En Dranouter rockt ! The Black Box Revelation zijn maar voor een handvol optredens te zien tijdens de festivalzomer . Na Rock Zottegem volgde Dranouter. Een stevig portie rauw , potig, zompig , smerig , vettig rocken ! Voor de eerste maal in Dranouter waren ze er, en hun rock’n’roll speelden ze strak en ongedwongen . Het sloeg overduidelijk aan. Een energieke set, want er werd stevig en snedig doorheen het oeuvre gegaan. Af en toe een ‘kalmer moment ‘, waar het bluesrockende rootsaspect nog wat meer armslag kreeg. De twee, Jan en Dries, rockten als de beesten. Benieuwd naar het nieuwe werk in 2014 , die wel eens durfde door te sijpelen . “Set your heart on fire” en “I think I like you” , twee statements die vanavond op hun plaats waren.
En Shantel ? Die hebben ook wel iets met ons landje gemeen , want ze zijn graag geziene gasten en hun optredens zijn steevast een feestje! . Shantel & Bucovina Club Orkestar zorgden voor de vrolijke noot en een zigeunerfeestje, dier ergens z’n roots heeft in de Balkan . ‘Disko Partizani’ , ‘Planet Paprika’, zijn hun statements die ze telkens lanceren met een ongebreitelde energie, dynamiek , friste; een opzwepende, springerige explosieve ritmiek met positive feelings, bigsmilende gezichten en heupwiegende gypydanspassen . Welke song er nu ook passeerde , laten we in het midden , maar toch even dit , het zijn funmakers met een (politieke) visie! En ze waren hier zeker op hun plaats om dag 2 Festival Dranouter af te sluiten.
Maar er was nog meer …In de Clubtent stonden we stil bij volgende bands
Het sympatieke Nederlandse Mister & Mississippi kwamen aandraven met heerlijke dromerige songs , pakkende gitaarpartijen , kleurrijke keys en een harmonieuze meerstemmige zang . De nummers bouwden op , zwollen aan en durfden te exploderen .Naast de invloedssfeer van Local Natives – Fleet Foxes – Patrick Watson, Bon Iver en ons eigen Isbells , kwam sigur Ros piepen.
Ook het muzikaal talent Ewert & The Two Dragons uit Estland was meer dan de moeite . Hun licht huppelende indiefolkpop dwarrelt nog meer in dromerige sferen dan een paar jaar terug , toen ze meer kracht in de nummers staken . Ze krijgen kleur door de gedoseerde toevoeging van keys, toetsen, xylo en speelgoedpiano.
Ook het Britse Stornoway kwam aandraven met een reeks eenvoudig doeltreffende, dromerige indiefolkpoppende songs, die baden in de Britfolkrock , de onschuld van Belle & Sebastian, The Decemberists en de countryinslag van John Denver en Fleet Foxes. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de nieuwe plaat wat flets klinkt , en ook raakt de band wat minder nu , de sobere elegantie , de catchy vibes en de vocale pracht blijven het handelsmerk. De band van sing/songschrijver Brian Briggs bracht een lieflijke luistertrip , maar prachtsongs als “zorbing” en “watching birds” zullen ze waarschijnlijk voorlopig niet meer schrijven.
Oysterband rond John Jones , die er gisteren ook al bij waren met June Tabor, sloten de Clubstage af . Hun traditionele Britfolkrock klonk broeierig, strak en gedreven; de viool bood die emotieve push binnen hun concept .
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2013 – DAG 01 – The Opposites – Tinnie Tempah – Pitbull - zwoele start!
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren
The Opposites kregen op de 38ste editie van de Lokerse Feesten de ondankbare taak het festival te openen! Het publiek moest alvast niet opgewarmd worden want het was om 20u nog zeer zwoel op de heetste dag van het jaar. Misschien zelfs te warm want het plein was maar half gevuld en de toeschouwers waren vrij mak. Maar de gekke Noorderburen hebben intussen zoveel podiumervaring en lef dat ze op heel verdienstelijke en aanstekelijke wijze naderhand toch nog best veel beweging in het publiek kregen. Vooral de oude en recente hits misten hun effect niet en zorgden zelfs voor een paar ‘circle pitjes’ en andere danspasjes. “Hey DJ”, “Sukkel voor de liefde”, “Slapeloze Nachten”, “Licht uit” (en ook shirts uit) en “Broodje Bakpao”… stuk voor stuk gekend bij het jonge volkje en bijgevolg ook zonder moeite meegebruld. Tegen dat de finale werd ingezet met het bonkende “Thunder” stond het plein al voor 2/3 vol en was de ambiance al dik in orde. Een pluim voor de jongens van The Opposites en een fijne opener van de feestweek.
Toen was het tijd voor Londenaar Tinnie Tempah met zijn mix van hip hop, pop, r&b en electro/dancebeats. De gespierde kleurling was vergezeld van een collega rapper/DJ die weliswaar een minder imposant figuur had maar evenzeer goed van stem bleek. Mister Tempah wisselde oude nummers en hits af met nieuwe songs die normaal in november verschijnen op de CD ‘Demonstration’. Vooraan in de set zaten o.a. “Till i’m gone” (met Wiz Khalifa) en het epos “Wonderman”. Op het meeste bijval konden de nummers rekenen van de CD ‘Disc-overy’ uit 2010 : “Written in the stars” of de recentste single “Trampoline” van ‘Demonstration’. Net zoals bij de collega’s van The Opposites werden ook hier de t-shirts uitgespeeld en werd het publiek gevraagd om mee te ‘helikopteren’. Als beloning werden de voorste rijen na het nummer “Drinking from the bottle” getrakteerd op schuimwijn die in goed oude Formule 1-stijl de massa werd ingespoten. Knappe en energieke set van een topartiest die afsloot met zijn meest succesvolle song “Pass”. De fans waren laaiend enthousiast en dat was helemaal terecht!
Mister Worldwide alias Pitbull zou in Lokeren voor het eerst op Belgische bodem een concert geven en dat zullen de toeschouwers geweten hebben. Fijn dat niet alleen Pitbull maar ook een ganse liveband was meegekomen naar Lokeren, geflankeerd door 4 wulpse danseressen die om beurten hun diensten mochten aanbieden aan de zanger. Hoewel in het begin het geluid niet 100% ok zat, was toch al vlug duidelijk dat Pitbull een waar feestje zou bouwen op de kaai…met veel show, machopraat, sexy moves, samples enz.
Hij speelde wel op veilig, de kale entertainer, en liet zich bij de meeste van zijn ‘duetten’ bijstaan door een reuze videowall met de gekende sterren op de achtergrond. Shakira, Enrique Iglesias, J Lopez enz. passeerden allemaal de revue, zowel in klank als in beeld. Samples van Beastie Boys, A-Ha, Survivor, White Stripes en andere doorspekten eveneens de set en hielden het tempo en de herkenbaarheid zeer hoog. Al klonk het soms allemaal wel wat spontaner dan het in werkelijkheid was. Het publiek smulde ervan en ging zonder problemen uit de bol. Pitbull liet het zich welgevallen en genoot zichtbaar van zijn glorietocht.
De opbouw van de set was ook heel duidelijk goed overwogen en uitgebalanceerd. Het was een aaneenschakeling van hits en uptemponummers afgewisseld met telkens een ‘Spaans’ intermezzo van zo’n 10 à 15 min.
Het moet gezegd dat de liveband het er heel voortreffelijk vanaf bracht en bestond uit topmuzikanten die bewezen dat de ’studiomuziek’ van Pitbull toch wel meer om het lijf heeft dan iedereen zou denken. De afwezigen hadden ongelijk en de aanwezigen veel plezier! De setlist was te lang om alle hits en hoogtepunten hier te vermelden maar absoluut te vermelden zijn toch wel de nummers “International Love”, “Get it Started”, “Rain over me”, “Feel this Moment” en het afsluitende “Give me everything”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-1/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2013 – vrijdag 2 augustus 2013
Eén van de pittoreske festivals dat we koesteren is ongetwijfeld Festival Dranouter, die al aan z’n 39ste editie toe is. Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest en straalt een erg warme, amicale sfeer uit. Een editie met een boeiende en uitdagende affiche , nieuwe milieu uitdagingen en een sfeervolle terreinaankleding.
Het festival is door de jaren geëvolueerd. Ze voegden een ‘baseline’ toe , ‘Festival of new traditions’, met het accent op de hedendaagse traditie. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend.
Nieuw is de Folk-Off stage. Jonge wolven krijgen de kans zich te onderscheiden in de folkwereld.
Op de inleidende avond donderdag kwamen al zo’n 6000 bezoekers afgezakt. En op vrijdag waren we al met zo’n 17000 mensen . Het ziet er naar uit Dranouter het bezoekersaantal van vorig jaar zeker zal evenaren , met het moois dat we de zaterdag ( Broken Circle Breakdown, BBR, Shantel Bucovina) en de zondag (Kitty, Daisy & Lewis, Agnes Obel, Emir Kusturica) nog kunnen hebben …
Festival Dranouter kwam langzaam op dreef. Het mooie warme weer kon maar de muziek, de sfeer, de gezelligheid en nog zo veel meer verhogen …
Een greep van onze parcours op vrijdag
Naast Belgische icons Daan en Arno waren we vanavond sterk onder de indruk van de sets van oudgediende June Tabor en de Fanfara Tirana & Transglobal Underground of hoe roots, folk, world trance en Balkan allemaal elkaar vinden , zonder aan ‘traditie’ in te boeten …
Een mooi initiatief om het festival definitief te openen was het gelegenheidsensemble Company of Strangers met Eva De Roovere , Marc De Maeseneer en ergens in dit gezelschap Zaz, die we verder nog dit weekend zullen zien. Een hele pak muzikanten op het podium die innemende, emotievolle en uptempo popsongs een rock, folk en orkestraal jasje aanmeten. Blazers en accordeon vulden aan . Een heerlijk genietbare trip , afwisselende vocals, stemmenpracht en enkele pittig covers, Luka Bloom (“couldn’t have come at a better time” of van Of Monsters & Men ( “little talks”) . Festival Dranouter is op gang geschoten …
De Nederlandse Roosbeef is een hyperkinetisch sing/songwritster en bezige bij. Naast het eigen werk vinden we bij haar allerlei humane initiatieven en projecten terug; ze won een paar jaar terug de Grote Prijs van Nederland. Roos Rebergen is een huppelkonijn op het podium en wisselt intieme met een reeks aanstekelijke songs af, binnen de pop en variété, op een ontspannende , leuke wijze. Van deze krolse kat namen we haar onvaste zang er graag bij. Een toffe zomerse verschijning , die het contact met haar publiek niet schuwt . Vrouwenpop rules!
We waren sterk onder de indruk en kregen in momenten kippenvel bij de unieke set van June Tabor , die begeleid werd door de Britse folkrock band Oysterband . 23 jaar was het geleden dat beiden hier nog te vinden waren . Chemie heerste in het songmateriaal en coveraanbod, Britse roots & folkrock gebouwd en geleest op respect en traditie , en dan kom je naast hen ook uit op Fairport Convention en Steeleye Span . De zang van Tabor en John Jones van Oysterband wisselden elkaar af of vulden elkaar aan in o.m. “all tomorrow’s parties”, “love will tear us apart” en “that was my veil”, die overtuigend werden aangepast en in een uitermate gevoelig kleedje werden gestopt . Of je luisterde naar een sfeervol “Mississippi” of je kreeg acapella iets te horen; voldoende afwisseling dus binnen het genre en meteen één van de hoogtepunten van de avond.
An Pierlé keert terug naar de eenvoud van stem en piano op haar nieuwste album, ‘strange days’ , die op de één of andere manier nauw gelinkt is met haar beginperiode ‘mud stories’ . In witte jurk ging ze sober, elegant en bedreven te werk. Ze koos niet voor de makkelijke weg op het festival , ondanks het feit dat ze af en toe naast de integere muziek , het publiek trachtte te animeren . We hadden de herkenbaarheid met “mud stories” of een cover als “such a shame”, maar de klemtoon kwam op een pak luistersongs, die doorsnee Agnes Obel , Kate Bush en Tori Amos deden opborrelen .
Op de Mainstage stonden twee gerespecteerde artiesten : ’s avonds hadden we Daan en vóór de nachtwacht kwam Arno nog . Spijtig dat beiden elkaar niet hadden uitgenodigd , want het materiaal van Daan op ‘Le franc belge‘ is van hetzelfde vaatje als Arno , maar bon soit , ze speelden voor een volle tent en zorgden dat Dranouter kon feesten, met hun keuze van classics …
Daan herdefinieert deels het Franse lied tijdens deze tour en zorgt voor de ambiance met songs als “everglades”, “exes”, “icon” en “the player” en in de closing final kregen we die elektrotunes van “swedish designer drugs” en “housewife”. Een gretig spelende band (met o.m. Isolde en Burton) , en een Daan die lekker loos ging. Band en Daan op hun best totnutoe.
En Arno dan , bijna 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . Waar ook in ons landje speelt hij een thuismatch . En ook een hier een verbroederingsgevoel als je er “je veux nager”, “vive ma liberté”, “olalala”, “putain putain” en “bathroom singer“ op nahoudt vanavond. Zijn materiaal brengt hij op zijn eigen unieke manier , bepaald door smachtende , explosieve bluesy en funkende ritmes en grooves. Volks en professioneel, een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving. En zijn “godverdommes” en de obligate verwijzingen naar TC Matic zorgen voor de nodige boosts … Arno op scherp , is en blijft op dreef, emotievol, rauw en
doorleefd . Ambiance verzekerd!
En tussenin vergaten we niet de mengelmoes van het Britse world collectief Transglobal Underground met de Fanfara Tirana . Hun mishmash van world’tribal’beats , pop, trance, ska, hoempapa, Balkan was broeierig , aanstekelijk, fris en dansbaar . Een ‘slangenbezweerders worldtrance’ hoorde ik , een percussief bezwerende ritmiek , zang en rapzang op z’n Maxi Jazz’s, die inwerkte op de dansspieren , en kon opzwepend, explosief zijn . Op het eind was zelfs een Russisch danspasje of Zorba (de Griek) pasje niet vreemd . Geslaagde missie !
Dag 1 Festival Dranouter was er eentje om van te snoepen. Een heerlijke eerste dag & happy feelings
Intussen al deze pics
Arno @ Dranouter Festival 2013
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Stoner-Garage-Punk, zo zou je de muziek kunnen omschrijven van het Berlijnse trio DxBxSx (de afkorting staat voor Drive By Shooting), een opmerkelijke combinatie van enkele genres die verduiveld goed uitpakt. De band mengt stevige ‘woestijnrock’-riffs met authentieke punk, Black Sabbath meets The Stooges zou je kunnen zeggen. Daarenboven worden alle songs in het Duits ingesproken. Frontman Tom Haarbrücker zingt namelijk niet echt maar debiteert zijn maatschappijkritische teksten op een manier die we ook al bij andere Duitse punkbands hoorden. Met songs als “Tick Tick Tick”, “Sie werden sagen!” en “Liebesgrübe nach Neukölln” en met de ondersteuning van Elektrohasch Records kan het niet anders of dit trio moet de Berlijnse undergroundscène ontgroeien.
‘Ihr! Alle! Immer’ is voor ons een geslaagde kennismaking met deze Duitse punkers. Meer info vind je op http://www.dxbxsx.de/ .
Een mooi stukje muzikale geschiedenis wordt ons gepresenteerd door Munster Records. Dit label brengt met ‘A Promise Is A Promise’ een heruitgave van het derde studio album van Lyres, een van de eerste ‘garagerockbands’ uit de VS. Dit combo uit Boston onstond in 1979 en kende z’n hoogdagen in de jaren tachtig, dit plaatje dateert trouwens uit 1988. Op deze heruitgave staan zowel eigen nummers als een aantal covers waaronder “She’s Got Eyes That Tell Lies” (van Him & The Others), “Running Through The Night” (van The Mystic Tide) en “Jagged Time Lapse” (van John’s Children). Ook een aantal live tracks passeren de revue, drie nummers werden opgenomen voor de Nederlandse VPRO-radio, eentje tijdens een show in het Franse Rennes. Desondanks klinkt de plaat vrij consistent en is de muziek van Lyres strak, energiek en allesbehalve gedateerd. Voor de jonge fans een aangename kennismaking met een van de pioniers uit dit genre!
Pop/Rock
Sound City – Real to Reel OST
Diverse Artiesten – Sound City
Sony
Muzikale veelvraat Dave Grohl is de spil op deze ‘Sound City’ . De Sound City studio’s waren trouwens de huisvesting van Nirvana’s ‘Nevermind’ . Grohl maakt z’n debuut als regisseur met de documentaire van ‘Sound City , een soundtrack met een pak bevriende collega’s om eens lekker uit de bol te gaan en te jammen . Niks nieuws voor Grohl die eerder al een project als Probot op poten had gesteld .
Elf boeiende tracks, onder de noemer ‘pleasure rock time’, vinden we terug waarvan er toch een paar in het oog springen: met de heren van BRMC wordt sterk gestart “Heaven & all” , “If you can’t fix this” met Stevie Nicks ( Fleetwood Mac) die Patti Smith ergens doet opborrelen, een Foo Fighters of RATM princiep met “The man that never was” , het opbouwende “Centipede” met Chris Goss en Josh Homme en het afsluitende “Mantra” met Trent Reznor en (opnieuw) Josh Homme .
Een uitermate boeiende rockplaat waarbij de nummers werden aangepast aan de gasten. Leuke muzikale boel dus!
Toen de jonge talentvolle sing/songwriter en geluidskunstenaar James Blake debuteerde enkele jaren terug werd hij tegen wil en dank hip en populair met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Een apart trippend geluid dat balanceert tussen toegankelijkheid, en experiment, bevreemdend, spookachtig als dromerig, gevoelig .
Een klasse artiest , die speelt met sounds en beats en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal handig op de kar springen !
De opvolger ‘Overgrown’ is opnieuw een intrigerende plaat; een gevoel van balans ervaren we, een vol, schoon trippopgeluid dat getuigt van finesse, beheersing én gewaagd kan zijn. Weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en waarover z’n emotievolle indringende vocals zweven.
De songs zijn gevoelig , doordacht, een juiste dosering en timing in keys en synths , waarbij er kan gegoocheld worden met ritmes, echo’s , verre geluiden , stemsampling en af – en aanwaaiende stemmen .
Er valt hier op een erg gevarieerde wijze heel wat moois te ontdekken , is het nu “I am sold” , “Life round here” , de titelsong ; of gedurfder met “Digital lion”, “Our love comes back” en de bonus “Eveyday I ran” ; of “Take a fall for me” met RZA als rapper of de gewaagde intimiteit van “DLM” . Die afwisseling biedt een wonderschone , warme , gestructureerde plaat!
Het NYse Yeah Yeah Yeahs zijn back en leveren een aardige return af met de nieuwe plaat ‘Mosquito’ , die ‘It’s blitz’ van 2009 opvolgt . Naar het grote publiek was deze plaat de doorbraak met “Heads will roll”, “Zero” en “Skeletons” . Een gepolijster geluid , meer synths, meer groovy beats of langs de andere kant een bredere sfeervolle , dromerige aanpak.
‘Mosquito’ hangt ergens tussen hun eerste platen ‘Fever to tell’ – ‘Show your bones’ in, door die dreiging , scherpte, gekte, die unieke broeierige spanning van hobbelige gedesoriënteerde ritmes en donkere tunes , naast de toegankelijkheid en intensiteit van hun derde cd . “Sacrilege” en “Subway “ zetten in het begin precies die toon . Er zitten enkele fletse nummers tussen, maar wordt verder voldoende opgevangen door de deels hyperkinesie, de garagepop en de helder indringende gil- schreeuwzang van Karen O. Op die manier komen we dan aan een reeks overtuigende songs als “Under the earth” , “Slave” en “Area 52”, melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs die live zelfs een nog meer snedig , scherp, fel, verbeten randje krijgen . Toegegeven die boosts van duivelse dissonantie en uptempo electrorock van vroeger is er niet meer, maar in de subtiliteit die ze regelmatig aan de dag leggen , hoor je nog steeds ergens dat rauw rommelig rock’n’roll geluid , wat een geslaagde comeback inluidt, een vierde Y(es) !
Het uit Wales afkomstige trio The Joy Formidable zijn aan hun tweede plaat toe. Na ‘The big roar’ is er ‘Wolf’s law’ , die in dezelfde lijn ligt als de eerste, waarbij de nummers iets minder vonken bevatten en uit elkaar spatten ; maar aan energie , opwinding , dynamiek , intensiteit en emotionaliteit geen gebrek . De sound blijft jachtig , slepend , gedreven en explosief , wat het sympathieke trio zo uniek maakt .
De eerste songs “This ladders is ours”, Cholla”, “Tendons” zijn de muzikale barometer van de plaat , melodieuze indierockende shoewave, strak , bezwerend en catchy , gedragen door de kracht en sterkte van de indringende vocals van Ritzy Bryan . Hoogtepunten zijn midden de cd te vinden met “The maw maw song”, “Forest serenade” en “The lung”. Fraai opgebouwde composities , die opgefokt, noisy kunnen zijn en kippenvel kunnen bezorgen door de gitaarerupties en de aanhoudende spanning . Af en toe wordt er vaart terug genomen en noteren we enkele vertederende rustpuntjes als “Silent treatment” en afsluiter “The turnaround”.
Live zorgt de band voor splinterbommen , gecontroleerde chaos, waarbij ze alle registers opentrekken en durven te exploderen . Tonnen enthousiasme en gretigheid. The Joy Formidable is en blijft Formidabel , Ongelofelijk!
Tomorrowland 2013 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Tomorrowland 2013
Recreatiedomein De Schorre
Boom
2012-07-26 & 27
‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’ – Tomorrowland - Een sprookjesachtig totaaldecor, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
Dit jaar is Tomorrowland aan zijn negende editie toe . Iedereen die van EDM (Electronic Dance Music) houdt, wil op dit festival zijn, dat terecht het walhalla wordt genoemd … De klemtoon kwam op de Belgische DJ scene , maar ook de internationale top DJ’s die elk groot festival, podia of club gezien hebben ter wereld, kijken uit naar dit festival. Ze komen er elkaar tegen, slaan een praatje en maken er samen één groot feest van.
Het was dit jaar opnieuw niet normaal om aan tickets te geraken , ook al wordt de voorverkoop wat opgesplitst . Op nog geen tien minuten was het festival uitverkocht. Per jaar wordt het dus gekker. Op Ebay werden woekerprijzen gevraagd! De organisatie raadde het ten stelligste af !
Voor de festivalganger is het Recreatiedomein ‘De Schorre opnieuw omgetoverd tot een waarlijk sprookje. ID&T nam de aandachts- en minpunten van de vorige edities ter harte en probeerde alles nog beter te organiseren. O.m. moest het publiek niet meer lang aanschuiven om z’n festivalbandje te bemachtigen. De meeste waren per post opgestuurd.
Aan de ingang moest enkel nog je bandje worden gescand, wat de wachtrijen tot een minimum beperkte! En op het terrein word je letterlijk het sprookje binnengezogen. … Beleven en Genieten dus!
Het thema dit jaar was ‘the arising of live ‘ - ‘het ontstaan van het leven’ met lichtgevende watervallen en lavaspuwende elementen . Het domein telde 15 podia en allemaal waren ze in de gekende stijl van Tommorrowland ingekleed: verrassend en tot in het detail uitgewerkt. De meeste mensen van de organisatie waren in een speciaal plunje gekleed en geschilderd, wat meer elan bood aan het geheel . De 3 grote podia (Q-Dance, Mainstage en The Castle) waren adembenemend! De 1 een reuzengrote vlinder, de andere een vulkaan die kon uitbarsten en de derde een reusachtige spin! Er was een nieuw podium te water, ‘The Garden Of Madness’, dat werd ingericht en verzorgd met maar liefst 4000 lelies door Hofleverancier Daniël Ost . De catering was van hoogstaande kwaliteit en er was voor elk wat wils (Korean food, frietjes, BBQ…). Bars naar genoegen die lekkere cocktails en drankjes serveren.
Sterrenchefs kwamen koken, en soms werkten ze met een DJ. O.a. Roger Van Damme bood samen met Like Mike voor een dessertbord.
Het KMI voorspelde een onweersweekend. De organisatie had hierop geanticipeerd door grote hagelkanonnen in te zetten die de festivalgangers konden vrijwaren van hagelstenen. Een pluim naar de organisatie ook als je wat tegenkwam; dit jaar had ik mijn voet bezeerd en liep ik met een wandelstok het terrein op. Ik werd snel persoonlijk aangesproken en begeleid naar de weg de lift te nemen. We werden opgewacht en geholpen naar het terrein! Zelfde scenario trouwens als ik huiswaarts ging. Chapeau dus voor de organisatie en z’n ondersteunend team!
Deze dingen en zoveel meer zorgden voor dat stukje uniciteit van dit internationaal gerenommeerd festival, en ‘don’t forget ‘ het draait ‘em hier ook om de ‘core business’: elektronische muziek! En dit konden 180000 bezoekers ervaren …
Een greep van ons parcours van twee dagen TML:
dag 1 – vrijdag 26 juli 2013
Afrojack is er dit jaar in geslaagd zijn eigen stage te huisvesten op Tomorrowland. Hij deed het vroeger al op andere grote EDM festivals, dus kon het hier zeker niet ontbreken: The Jacked Stage. Hij bracht DJ’s mee van zijn eigen label en liet hen hun ding doen. Zijn eigen set bracht hij in een clubby sfeertje. Geen grootse intro’s zoals we gewoon zijn van hem. Quasi onmiddellijk vollen bak beats & bleeps ertegenaan met zijn ‘Afrojack Music’. Wel vonden we zijn de herkenbare visuals terug op de grote schermen, iets wat hij tenslotte zelf creëert. Eigen nummers hoorden we in zijn set: o.a. “No Beef”, “Air Guitar”, “Can’t Stop Me”… De ‘Garden Of Madness’ was volgelopen en het publiek wist geen blijf met zichzelf. Eén van de zovele hoogtepunten dit weekend!
Een volgende top DJ uit de Lage Landen is Tiësto. Hij was de headliner van de eerste dag. Tijs Verwest is een ervaren rot in het vak. Hij staat al sinds eind de jaren 90 aan de top. Een man ‘in the business’ want hij bracht al eigen kledij, koptelefoons e.d. meer op de markt. Deze man heeft het gemaakt, da’s duidelijk, maar toch blijft hij telkens gemotiveerd om plaatjes te draaien op ’s werelds grootste festivals en clubs. Hij speelde in de stijl van het house genre met af en toe een knipoog naar zijn roots, de trance music. Hij speelde, zoals in elke set, ook op Tomorrowland “Adagio For Strings” & “Lethal Industry” , wat een feestje opleverde. Vuurwerk, rook en lasers werden toegevoegd. Op technisch gebied is er aan zijn set niets aan te merken, maar het wordt duidelijk dat de man toch op zijn naam begint te teren. Niet altijd even gesmaakt en ook weinig nieuw werk.
Afsluiten op vrijdag mochten de ‘Kings of Tomorrowland’, Dimitri Vegas & Like Mike. Deze mannen breken helemaal door dit jaar. Ze kregen al een award op de International Dance Music Awards als Break Through DJ. Op deze uitreiking kreeg Tomorrowland trouwens ook een award als Best Music Event.
Deze twee zijn ‘hot’ in de Beatport lists , en ze mixen het ene na het andere nummer aan elkaar. Hun tweede woonst lijkt wel een jet, gezien ze vliegen van de ene naar de andere plaats in de wereld. Hier op de ‘Holy grounds of TML’ gingen ze er totaal voor en zorgden voor een spetterend feestje. Mike bracht het zelfs zo ver dat hij rechtopstaand bovenop het publiek liep, terwijl zijn broer pompte met de beats. In de set een handvol eigen nummers als “Wakanda” en “Mammoth”. De uitgeteste lichtshow op “Rock Werchter” was ook hier te vinden en zorgde voor spektakel. Ze zijn top en wie weet waar hun avontuur eindigt …
Een geslaagde afsluiter van dag 1!
dag 2 – zaterdag 27 juli 2013
Al vroeg op zaterdagmiddag stond D-Wayne, een Nederlandse DJ, amper 18 , die ik vorig jaar leerde kennen . Hij speelt al in clubs in Barcelona, Ibiza, Griekenland… Hij scheerde hoge toppen met zijn nummers en is gerespecteerd voor de technisch verfijnde (re)mixen. Top DJ’s als Tiësto en Afrojack spelen zelfs zijn nummers in hun set. Bij Afrojack tekende hij dit jaar z’n platencontract. Een mooie toekomst gaat deze jonge gast tegemoet.
Hij liet zich volledig gaan op de V Sessions stage gehost door Belgische DJ en Tomorrowland resident Yves V. , met eigen werk en mixes van een Afrojack met vocals van o.a. Sebastian Ingrosso. Het eigen nummer “Ammo” was 1 van de topmomenten . Hij amuseerde zich enorm, bracht een volwassen set, en had het publiek naar zijn hand gezet. Met een knipoog van enkele schoonheidsfoutjes , die we er gerust bijnamen. Stress en geconcentreerd bezig zijn. Een nieuw Nederlands toptalent stond hier en waarschijnlijk kunnen we hem binnen afzienbare tijd op de de mainstage horen en zien!
Eerste grote naam was Laidback Luke. Hij kreeg de gelegenheid zijn eigen stage te hosten, de Super You & Me stage. Zelf zagen we hem in een machtig superhelden pakje! Helemaal in het groen, met het eigen logo op de borst. De Nederlander met Filippijnse roots is tevens een meester in Kung Fu. Eerder dit jaar deed hij mee aan het WK Kung Fu met een Nederlands Team. Ze behaalden 17 gouden, 4 zilveren en 2 bronzen medailles. Wat de ‘Superheld verkleedpartij verklaart …
Een harde house set, waarin een aantal eigen nummers werden in verwerkt ( “My G*O*D”, “1234 s show me love”). Verder was ook de Tomorrowland Anthem 2013 “Chattahoochee” geproduceerd door de Belgische DJ’s Dimitri Vegas en Like Mike te horen . De naam “Chattahoochee” is tevens een mooie verwijzing naar de plaats waar later dit jaar Tomorrowworld in de Usa zal plaatsvinden. De set was strak en hard in zijn gekende dubbele L draaien met de hand – we hadden niks anders verwacht - en de interactie met het publiek was sterk. Een Grondlegger van de Nederlandse top DJ’s, die hij hier zeker en vast toonde!
Op de mainstage stond Axwell ‘behind the decks’, één van de leden van de Swedish House Maffia, die het vorig jaar voor bekeken hielden. Hij werd altijd als de grote man achter het trio bestempeld. En dit was hier te merken. Op de DJ Mag Top 100 prijkt hij op de 23ste plaats. Hier solliciteert hij voor een paar plaatsen hoger. Hij speelt met hart en ziel en heeft geen tierlantijntjes nodig om zijn set op te fleuren of het publiek op te zwepen, enkel zijn nummers en goede mixen zijn al meer dan genoeg, in tegenstelling tot SHM, die altijd teruggrepen naar hun gekende nummers, lichtjes uitdeelden voor extra sfeer en groots vuurwerk nodig hadden… Vanavond kreeg je het gevoel dat het vuurwerk ter ere van hem werd afgeschoten. Een grote meneer dus ! Leuk hoe hij ook zijn koptelefoon hanteerde als haarband!
Hij opende met “Center of the Universe”. Hij bracht verrassend weinig eigen werk, maar eerder nummers die op z’n eigen Axtone label te vinden is, als “Starlight” van Don Diablo & Matt Nash Feat. Noonie Bao en “Sunrise” van The Ashton Shuffle & Tommy Trash. Ook Daft Punk was te horen, “Doin It Right”, en werk van de SHM kon niet ontbreken op de setlist, “Don’t you worry child” in de mix met “Sweet Disposition” van Temper Trap bracht op het eind het publiek en Axwell helemaal in extase! Wat een closing final!
Avicii nam over , maar in de beginfase liet hij zijn publiek minutenlang wachten. Hij startte met “I could be the one” , voor ‘the People of Tomorrowland’. Hij had hen meteen mee. Feest dus! Ook zijn eigen “Long road to hell” & “Silhouettes” waren sterke opwarmers. Petje op, handje tikkend in de lucht, luid meezingen… Dit was Avicii op en top, geklommen tot plaats 3 op de lijst van beste Dj’s. Zijn keuze om meer commerciële muziek te maken ( cfr. zijn laatste plaat ‘Wake me up’) zit daar zeker voor iets tussen. Een grote DJ en producer, die kon samenwerken met o.m. Aloe Blacc, de rapper/soulzanger.
Spijtig genoeg konden we onvoldoenden profiteren, opgaan en genieten van de puike overtuigende set door het onheilspellende nieuws van de nakende regenval.
De rest hoorden via de livestreams op de radio. Hier zat ook de set van de topDJ van Armin Van Buuren tussen en hoorden we hem zeggen dat hij net van het ziekenhuis kwam; hij was opnieuw vader geworden en toonde hulde aan z’n pasgeboren zoontje!, met een ‘statue of trance & dance’ . We konden nu enkel maar meeleven in de wondere beats, die hij afvuurde .
… Een gepaste drukte en een leuke sfeer . Graag waren we er twee dagen bij . We enjoyed the Madness of TML! Op naar volgend jaar voor een nieuwe editie van dit ‘neverending’ sprookje!
Organisatie: ID&T – DP Communications - Tomorrowland
Boomtown 2013 - The Black Heart Rebellion – AmenRa
Boomtown 2013
Handelsbeurs
Gent
Er hangt iets vreemd aan The Black Heart Rebellion. We hebben al enkele malen toeschouwer mogen zijn van een immer fascinerende show, doch niet altijd even innemend. Er moet niettemin iets verslavends aan hangen, want hoe meer we ze zien, hoe meer fan we worden. Ze behoren tot het Church Of Ra collectief wat werkt als een soort garantielabel. Een charismatische zanger, muzikanten die samenvallen met hun instrument en een spetterende lichtshow is wat TBHR uniek maakt.
Qua sound komen ze sterk uit de hoek door in tempo te variëren. Rustgevende intro’s worden teniet gedaan door zinderende donderslagen. De hemel is even nabij als de hel, en tussenin blijft het vuur branden. Ook experimenteren ze graag met geluid en zetten zo hun eigen stempel op de muziek die ze brengen. Ze worden gesitueerd ergens op de grens van postmetal en postindierock. Hun tweede plaat ‘Har Nevo’ ligt al even op de markt, en TBHR vult terecht zalen.
Dat het een goede zet was van de organisatie achter Boomtown om de zwarte raven van Amenra in hun Zaal neer te laten dalen op deze derde dag van Boomtown bleek al snel door een uitverkochte set. Voor zij die houden van religieuze symboliek weten dat drie onder meer symbool staat voor de drie-eenheid, ofte het leven, de dood en wedergeboorte. En dat is meteen ook een korte samenvatting van wat een optreden van Amenra ten berde brengt. Tussen rook en wierook gaan zowel band als publiek op in de zinderende postmetal flow. Rauw, doch verzachtend en altijd samenhangend.
Het publiek toonde zich bereid om op te gaan in de energie die Amenra teweegbrengt door repetitieve, haast hypnotiserende ritmes te combineren met de stem der wanhoop van zanger Colin H van Eeckhout.
De hitte in de zaal intensifieert de ervaring en zo hoort het. Voor een dik uur is het naar adem snakken, om na de show meer vrijuit dan voordien uit te blazen.
Zij die te laat waren voor een ticket krijgen de belofte van de band een nieuwe kans te krijgen voor een speciale show, ergens te Gent. Zij die hier niet op kunnen wachten, hebben echter kansen ten over om Amenra de komende maanden her en der live aan het werk te zien.
Hun volgende Belgische shows zijn op Ieperfest en Pukkelpop waar ook The Black Heart Rebellion zal spelen. Twee vliegen in één klap dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/boomtown-2013/
Organisatie: Boomtown, Gent
Geen idee waarom iedereen zo vol lof is over dit plaatje van de jonge folkzangeres Laura Marling. Toegegeven, het klinkt allemaal zeer innemend, mijmerend en intens, maar muzikaal is het toch een beetje te dunnetjes om een hele plaat te blijven boeien, en dan nog wel 16 songs lang. Laura Marling klinkt soms als de alternatieve versie van Suzanne Vega of Joni Mitchell, maar helaas ook een iets minder geïnspireerde versie ervan. Bovendien is het overduidelijk dat Marling een ongetwijfeld grijsgedraaid exemplaar van Pink Floyds meesterwerkje ‘Meddle’ in huis heeft, het gitaarloopje van “Fearless” wordt hier net iets te veel gebruikt om nog van toeval te kunnen spreken.
Er zit te weinig variatie in dit nochtans ambitieuze album, het blijft maar voortkabbelen op datzelfde akoestische gitaartje en op Marling’s fluweelzachte stem die, hoe gevoelig ze ook moge zijn, op den duur eentonig begint te klinken. Een stel strijkers voegt af en toe wel een extra kleurenpalet toe maar desondanks blijft alles (te) netjes binnen de plooien.
Een sober plaatje kan in veel gevallen een welgekomen rustpunt zijn, maar hier mocht er toch wat meer animo in want we dreigden in slaap te vallen.
Laten we toch niet te hard zijn, het jong is amper 23 jaar oud (en dit is al haar vijfde plaat!) en ze heeft wel degelijk potentieel.
Pop/Dance
Random acces memory
Daft Punk
Columbia/Sony Music
Het is intussen al zo’n goed vijf jaar leden dat heren Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo nieuw werk hadden uitgebracht . Inderdaad ergens tussen in was er nog die gewaagde soundtrack van ‘Tron-legacy’ , maar de jaren stilte zorgden voor een ware hype , want iedereen hunkert naar die een mix aan stijlen binnen de trancegerichte techno en hun kenmerkende funk/disco’kitsch’ tunes.
We vallen maar met de deur in huis . Een album als ‘Homework’ zit er eigenlijk niet meer in, maar die laatste liveperformance van ‘Human after all’ is & blijft in het geheugen gegrift .
De nieuwe plaat is algemeen goed; de heren hebben een uitgebreide gastenlijst aangesproken . De sound blijft boeiend en is zeker breder , gevarieerder geworden, en soms kan het duo nog knallen. Het geduld wordt pas écht beloond op de schitterende afsluiter “Contact”. Toegegeven , ook de eerste songs “Give life back to music” en “The game of love” werken in op de dansspieren.
De hippopnumers met Pharrell zijn uitermate geslaagd . De single “Get lucky” is sterk om Daft Punk een nieuw jasje aan te meten , of verder ook nog een “Lose yourself to dance” en “Doin’ it right” .
Hun hitech wordt omfloerst van synths – keys – violen , naast zelfs een traditioneel instrumentarium . Ze klopten zelfs aan bij Nile Rodgers . Er valt leuks te beleven op “Giorgi by Moroder” , een gevat eerbetoon aan de man.
Vocoder vocals en robot tunes vullen aan en klinken niet storend binnen de nummers . De gasten zetten in , de robots nemen over . En tot slot is er ook ruimte voor enkele loungy nummers .
Kortom, Daft Punk heeft een gevarieerd evenwichtig album uit.
Het Amerikaanse !!! (Chk chk chk ) komt met de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ terug op het voorplan binnen die goed gekende punkfunk stijl. Deze vijfde cd is duidelijk beter dan de twee voorgaande platen en sluit eerder aan hun vroegere werk .
We horen opnieuw een reeks aanstekelijke , opzwepende en opwindende nummers , die intrigeren , en minder aanmodderen en stuurloos zijn. Prettig in het gehoor liggende songs , die een goede groove , een stuwende lijn , en ergens de ruimte laten aan pop en rock . De toegevoegde percussie , synths en blazers geven kleur elan en kleur . “Get the rhythm right”, “One girl/one boy” en “Slyd” zijn de sterkste nummers , ze hebben tintelende funky rockende jams , vettere housebeats en werken in op de dansspieren . De andere nummers zijn goed , fris en catchy . Nic Offer zorgt als vanouds voor de sensuele dance moves , gekke acts en waait door z’n brabbelzang en kreten over de nummers heen .
Tja, door de jaren zijn ze bijna de enige overlevenden van het genre , en met deze slaan ze bikkelhard terug . Puike return!
Felix Van Groeningen is alvast geen onbekende in de filmmakerij. Hij regisseerde eerder al ‘Dagen zonder lief’ en ‘De helaasheid der dingen’ . Opnieuw komt hij aandraven met een fraaie film ‘The Broken Circle Breakdown’, het tragische liefdesverhaal van Elise (Veerle Baetens) en Didier (Johan Heldenbergh) en hun zieke dochtertje.
Naast het goede acteerwerk van beiden is ook de soundtrack meer dan de moeite . Vijftien country, bluegrass , gospel nummers van bandleider Bjorn Eriksson, geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers van o.m. Lyle Lovett, Townes Van Zandt tot Bruce , op banjo , dobro en ga zo maar verder . Lonely prairiesongs door indringend gitaargetokkel … Sfeervolle en uptemposongs , met oog voor de melodramatiek die in de film afspeelt . Baetens en Heldenbergh nemen ook hier een prominente rol in en hebben met “If I needed you” een aardige hit op zak . Naast de film is er hier muzikaal wat moois te ontdekken van de uptempo’s “Will the circle be unbroken” , “The boy who wouldn’t …”, tot het sfeervol pakkende “Wayfaring stranger”; of iets verder de broeierige “Country in my genes” , “Further up the road en “Over in the gloryland”.
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band , rond het trio Baetens – Heldenbergh en Eriksson, biedt een emotievolle trip.
Een overtuigende indie ontdekking is alvast Brns (spreek uit Brains) , uit het Brusselse die sterk voor de dag komen met de plaat ‘Wounded’ van zeven nummers . Gespierde, dynamische, frisse broeierige songs , met hooks , weerhaken, die onstuimig en toch poppy klinken. Een gelaagde chaos , beheerst overstuurd en avontuurlijk , waarbij ze fel van leer kunnen trekken en oog hebben voor subtiliteit en finesse . Net als Tortoise niet steeds te vatten, ergens tussen mathrock , postrock met psychedelica invloeden .
De songs intrigeren door de percussie , keys, melodica en de boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. De beklijvende zangpartijen en de toegevoegde meerstemmige zang geven elan en kleur . “Deathbed” en “Mexico” zorgden voor de doorbraak; het combo biedt live extravertie aan hun materiaal .
Brns - Een gretig spelend band & must see!
Volgens eigen zeggen is Escape The Fate, een vijfkoppige band uit Las Vegas dé toekomst van rock and roll. Laat het wat ons betreft houden op de stelling dat deze posthardcoreband een verdienstelijk vijfde studio album heeft gemaakt. Wie houdt van bands als Bullet For My Valentine, Balck Veil Brides en andere Asking Alexandria’s zal zeker zijn gading vinden bij ‘Ungrateful’. Echte metalheads zien we daarentegen niet meteen overstag gaan bij deze melodieuze metalcore...
Anyway, wij vonden een aantal songs zeker te pruimen. Stevige tracks als opener en single “Ungrateful”, het catchy “Until We Die” en afsluiter “Fire It Up” luisteren lekker weg en vinden een mooie balans tussen melodie en agressie.
Ook een track als “Chemical Love” weet door zijn hoge Depeche Mode-gehalte te verrassen... Jammer genoeg zijn er ook een aantal nummers die dit hoge niveau weten aan te houden en ervoor zorgen dat je als luisteraar bij momenten dreigt in te dommelen.
Indien er één constante is op ‘Ungrateful’, dan zijn wel het de prima vocalen van Craig. Zowel bij zijn cleane zangstukken als bij zijn screams toont hij een begenadig zanger te zijn. Wie meer info wil, kan terecht op www.escapethefate.com.
Doorgaans hebben wij het niet zo begrepen op luchtige popmuziek. Groepjes die zomerse en hitgevoelige deuntjes voortbrengen gaan er in combinatie met een zwoel temperatuurtje en een gekoelde pina colada wel vlotjes in, maar dikwijls vallen die muziekjes te licht uit om echt te blijven boeien.
Met Crystal Fighters kunnen we echter wel leven, omdat dit groepje voldoende verfrissende elementen en aangename niet-opdringerige beats binnenloodst in hun goedgeluimde en zonnige songs. De feelgood muziek is nog net voorzien van voldoende spitsvondigheden en verrassende wendingen om, net als bij Vampire Weekend bijvoorbeeld (een bandje die in dezelfde windrichting waait), niet van een plat zomerplaatje te spreken.
Ze blazen ons er nu ook niet mee uit onze hangmat, maar dat is nu net de plaats waar we rustig willen blijven rondlummelen met deze huidige temperaturen. En waarom dan niet met Crystal Fighters op onze koptelefoon ?
Crystal Fighters komen op 31/10 naar De Vooruit. Het wordt een halloween met een feestneus op.
Via Wolverine Records kregen we een opmerkelijk plaatje binnen van ene Mike Zero. Over meer info dan dat de man uit Duitsland komt en dat ‘Now’ zijn derde plaat is, beschikken we niet. En eigenlijk hoeft dat niet, want de muziek op dit album spreekt voor zich! Zo zullen fans van Turbonegro smullen van de openingstracks “Modern World” en “Doctor Doctor” terwijl liefhebbers van Social Distortion hun gading vinden bij nummers als “Sick Sick Kaputnigue” en “Gimme More”. Misschien wel het meest verrassen deed de fantastische INXS-cover “Mistify”. Voeg daarbij nog een rustige maar puntige ballad als “Lost in The Moment” en het is duidelijk dat deze Duitser een prima album heeft gecomponeerd. Wie ook wil verrast worden door Mike Zero kan dat door te surfen naar www.mike-zero.com .
Met ’21st Century Loser‘ is Sir Reg al aan zijn derde full album toe. Het betreft hier een Iers-Zweedse band die op een zeer bijzondere manier een flink potje Celtic Punk Rock componeert. De band weet enthousiasme en professionaliteit op een dergelijke manier te vermengen zodat ze vergelijkingen met de groten in het genre (lees: Flogging Molly en Dropkick Murphy’s) probleemloos kan doorstaan. Op het plaatje staan er heel wat snelle en uiterst meezingbare punktracks zoals opener “Emigrate“, “We’ll Rise Again“ en Banquet For Dreamers“. Op andere songs zoals “Walking into Doors“ en “At The End Of The World“ weten ze zachte melodieën te combineren met een lichte portie punkrock waardoor men een opvallende toets geeft aan de zogeheten folktraditie. Sir Reg is voorlopig geen grote naam binnen de folkpunkscène maar beschikt over de nodige troeven om dat wel te worden ...
Het fijne Graspop-festival ligt ondertussen al een paar weken achter ons. Heel wat bekende en minder bekende namen uit de metalwereld tekenden er acte de présence in één van de tenten of op het hoofdpodium. Voor de volgende editie kunnen we de organisatie al één naam tippen die perfect zou passen in de Metal Dome: Fat Bastard.
Dit vijftal uit Antwerpen is actief sinds 2007 en brengt met ‘Feel The Pain’ een eerste cd uit. Hoewel we weinig verwachtingen hadden (we hoorden al iets teveel debuutplaten van beginnende bands die ons amper wisten te boeien) gooien we met veel plezier onze scepsis overboord.
Fat Bastard heeft namelijk met ‘Feel The Pain’ een visitekaartje afgeleverd om U tegen te zeggen. De muziek van de Antwerpenaren is duidelijk beïnvloed door fijne bands uit de vorige eeuw. Namen die ons spontaan te binnen schieten zijn Motorhead, Metallica, Bodycount, Prong, Iron Maiden, Channel Zero en Pro Pain.…
Ondanks de inspiratiebronnen pakt de band uit met een opvallend fris en eigen geluid wat ze zelf Rawk n Roll noemen. Wat ons betreft is het een opmerkelijke mix van metal, hardrock, rock-n-roll en een streepje hardcore. Songs zoals “Instant Shame”, “Bastard”, “Burn” en “Kickoff Party” zijn opgebouwd uit stevige, repetetieve gitaarrifs, een energieke ritmesectie en passende vocalen. Frontman Jorn is geen wereldzanger maar zijn ietwat aparte strot matcht perfect bij de sound van de muzikanten.
Fat Bastard levert zo de ideale muziek waarbij ieder rechtgeaard metalhead gegarandeerd stevig uit de bol gaat. Meer info op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of http://www.fatbastard.be .
10 Days Off 2013 – Dag 06 – Pioneer day – James Zabiela
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent
Na een welgekomen rustdag organiseert 10DaysOff voor het eerst een dagprogrammatie. Deze dag staat grotendeels in het teken van hoofdsponsor Pioneer. Een workshop met de DJ-school van Benoeli geeft bezoekers de kans om dj-apparatuur van Pioneer te leren kennen. Die zelfde namiddag krijgen we ook de kans om iets meer te weten te komen over de historie van de revolutionaire invloed van de Belgische sound op het elektronisch muzieklandschap. ‘The Sound Of Belgium’ – eerder vertoont op het Filmfestival van Gent – was te zien in het Foyer van de Vooruit.
Poppunt vult de vooravond aan met een workshop dat artiesten tips & tricks geeft om online visibiliteit te genereren via de meest courante sociale media.
Typerend voor deze 10DaysOff-editie is toch de hele geringe belangstelling. Zelf voor de DJ-set van Pioneer-ambassadeur James Zabiela komen slechts een dertigtal mensen opdagen. De sessie van dit boegbeeld uit de progressive house-scene lijkt meer op een exclusief privéfeest met Boiler Room-allures. Zabiela demonstreert op meesterlijke wijze en met uitgebreid enthousiasme waartoe de Pioneer DJ-gear in staat is. Xian – DJ maar tevens ook gezicht van Pioneer Belgium – laat James lekker begaan en laat zijn geplande uurtje over aan de Brit. Eigenlijk was dit een heel mooie namiddag en avond. Stiekem zat ik te denken dat een namiddag en avondprogrammatie als deze wel ideaal is. Uiteindelijk kregen we nog mooi de kans om de nacht verder te zetten in de straten van Gent.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Boomtown 2013 – Iceage - DIIV
Boomtown 2013
Handelsbeurs
Gent
Ter bevordering van het algemeen muzikaal welzijn wordt elk jaar in de rand van de Gentsche Fieste met Boomtown een alternatief op mensenmaat georganiseerd. Op en rond de Kouter, en net ver genoeg verwijderd van de mensenzee die 10 dagen lang de Gentse binnenstad overspoelt, kan de meerwaarde zoeker zich vergapen aan de ruim 50 bands en artiesten die de Boomtown programmatie uit binnen- en buitenland wist te strikken.
De eerste dag van de Boomtown vijfdaagse werd in de Handelsbeurs op gang getrokken door Iceage. Dit vierkoppige avant garde punk gezelschap uit Kopenhagen heeft inmiddels twee albums op de teller staan, waarvan vooral het vorig jaar verschenen ‘You’re Nothing’ niet bepaald in dovemansoren is beland. Wie nog aan het bekomen was van een zwoele zomernacht werd met de uppercut “Ecstasy” zonder pardon met de kater van de dag geconfronteerd. Hard, ruw en met een rotvaart raasde het onbezonnen viertal door hun set, wat met de Sturm und Drang van “Burning Hand” en “Everything Drifts” aanvankelijk nog wel op onze goedkeuring kon rekenen. Beetje bij beetje gleden de Denen echter weg van het strakke melodieuze pad, en kreeg een nihilistische attitude de overhand op muzikaal vermogen. Het publiek stond er bij en keek er naar toen na een dik half uur de groep er de brui aan gaf. Met een beetje goede wil kunnen we hierop terug kijken als een halfgeslaagde aanval van hondsdolheid, meer niet.
Als hoofdact in de Handelsbeurs werd uit Brooklyn de chillwave sensatie DIIV overgevlogen. Tussen het touren met het al even lichtvoetige indiebandje Beach Fossils door hield gitarist Zachary Cole Smith zich vorig jaar onledig met het nieuwe project Dive, dat omwille van verwarring met een gelijknamige industrial band uiteindelijk werd herdoopt tot DIIV. Debuutschijf ‘Oshin’ haalde prompt menig eindejaarslijstje, en sindsdien worden Smith & co zowat doodgeknuffeld door het Europese clubcircuit. Een blijvertje kan je ‘Oshin’ echter bezwaarlijk noemen. Daarvoor zijn diens ijle indiepop songs wat te eenvormig en missen ze de spanningsboog die het prille werk van Lush, The Chameleons en The Cure wel tijdloos en onmisbaar maken. Dankzij de knappe atmosferische gitaarpop pareltjes “Past Lives”, “Air Conditioning” en “How Long Have You Known?” bleef de band bijwijlen goed bij de les, maar daar tegenover stonden evenveel momenten waar spanning het moest afleggen tegen oppervlakkigheid.
Vanavond passeerden twee jonge bands die wel in het hetzelfde bedje ziek bleken: een beloftevolle start werd gaandeweg ingeruild voor verveling en onbezonnenheid. Terug naar dat repetitiehok dan maar?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/boomtown-2013/
Organisatie: Boomtown, Gent
Dourfestival Dour 2013 – zondag 21 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Een driedubbel feestje in België – de Nationale Feestdag – De huldiging van de nieuwe koning en de afsluitende feestavond van 25 jaar Dour …
Deels uitgeput kregen we op zondag ook nog eens de hoogste temperaturen tot nog toe te verduren. Een uurtje waren we al aan het wachten in La Petite Maison voor het eerste optreden van de dag, maar het podium bleef verdacht lang leeg. Holograms had blijkbaar afgezegd waardoor de optredens daarvoor allemaal een uurtje opschoven … Ook The Klaxons haakten af , en werden opgevangen door de Belgische trots Balthazar.
The Spectors is een Belgische band die een soort van dromerige indiepop speelt die ook wel eens durft te rocken. Zangeres Marieke Hutsebaut klonk goed bij stem, terwijl ze bijgestaan werd door twee gitaristen. De melodieuze en catchy songs klonken weliswaar redelijk standaard, maar werden wel op een hoog niveau uitgevoerd.
Concrete Knives zorgde vervolgens voor het eerste bloedhete feestje van de dag. Het Franse kwintet sprong en huppelde over het podium terwijl ze catchy en zomerse popmuziek ‘pur sang’ brachten. Ze spoorden het publiek aan om mee te zingen en te feesten, maar slaagde daar maar half in. Zangeres Morgane Colas ondernam tijdens de laatste nummers een ultieme en levensgevaarlijke poging door heel hoog op een stelling te klimmen, maar ook toen reageerde het publiek maar lauwtjes.
Op de mainstage ook veel Frans met IAM, Tryo en in de (vroege) namiddag werd Dour al deftig en geestig op gang getrokken met de reggae en ragga tunes van de bende van Raggasonic, die nu terug bij elkaar zijn , en een nieuwe plaat hebben uitgebracht. Op het podium hoorden we in het zonovergoten Dour aanstekelijke happy tunes en happy feelings.
Een stukje Burning Time trachten we nog mee te pikken, deels bestaande uit leden van het vroegere spraakmakende Deviate . Stevig gebalde, gedreven nummers ergens tussen de gekende metal , hardcore van vroeger , met vettige rock’n’roll hooks; klinken als vroeger zit er evenwel niet meer in …
Snikheet of niet , het Noord-Ierse And so I watch you from Afar ging ervoor en slaagde er wel in om de tent te laten ontploffen met hun energieke math- en postrock. Op plaat overtuigt enkel hun debuut, maar live komen ook de songs van de twee opvolgers als een atoombom aan. Druipnat speelden ze een krachtig, scherp, hakkend, snijdend en knallend concert; ze voelden aan als een vulkaanuitbarsting van de Vesuvius die een dikke stroom lava van gelukzaligheid over het publiek uitademde.
Door de variaties en de repetitieve ritmes houden ze evenzeer van een intense sfeervolle, broeierige spanning. Een instrumentale soundtrack die hun zware ritmiek probleemloos combineert in frisse , zwierige aanstekelijke , ontspannende tunes .
Telkens lieten ze de songs gieren , razen en ontploffen . De hoogtepunten zaten tegen het einde van de set met een verwoestend “Set Guitars to Kill”, het springerige en vrolijke “Don't Waste Time Doing Things You Hate” en de traditionele postrockafsluiter “The Voiceless”. Zij zijn wel het beste alternatief dat je kan horen in de postmetal /- rock.
Enthousiaste , gemotiveerde band die na elk nummer hun publiek bij de leest houdt en hen uitermate bedankt voor de belangstelling. Eén van de meest opwindende liveacts van de voorbije jaren! ‘Must see’ het najaar in het clubcircuit !
Keuzes maken blijft moeilijk, want intussen waren de langharige Duisters van Kadavar al een tijdje bezig , die ons meteen in de seventies dropten met hun ‘70s hardrock, stoner en psychedelica, die linkt aan Black Sabbath en Led Zeppelin. Solo’s en riffs uit vervlogen tijden. Een gretig spelend trio, dat maar een goed half uur optrad. Te weinig! en Te snel gedaan!
Een graag gezien gast op Dour zijn het Franse Tryo , die (Franse) pop , chanson met folky, reggae tunes integreren . Zij opteren voor een ‘unity’, ‘community’ gevoel . Hun nummers werden doorkruist met heel veel gepraat … soms té-veel , wat de song ‘an sich’ in het nadeel plaatste . Aan ambiance alvast geen gebrek …
Thee Oh Sees hadden alvast meer speelruimte maar al na twee derde van hun set hielden ze het voor bekeken. Hun psychotische garagerock’n roll kan nog maar een klein deeltje van het Dourpubliek boeien. Dat de band houdt van muziek maken bewezen ze de afgelopen 7 jaar door maar liefst 11 albums uit te brengen, EP’s niet meegerekend.
Het kwartet speelde een stampend , energiek , gedreven set; songs met een broeierige spanning en knallende explosieve rockabilly riffs , niet vies van wat effectjes links en rechts , diep repeterende basstunes, een synthlijntje, en opzwepende , zwierige drums . Af en toe werd er wat vaart teruggenomen, - kon ook niet anders -, en kwam de melodielijn meer in de spotlights . Beetje veel van hetzelfde , maar ‘en général’ potig opwindende garagerock, die spijtig genoeg over het publiek heen waaide …
Qua sound moest Kate Nash en haar rockende dames zeker niet onderdoen . Weg is de bubblegumpop, de piano, de synths en allerhande tierlantijntjes . Nash klinkt als in haar begindagen bij de punkband The Receeders .Geen groovy dansbare pop meer , maar ruwe, rauwe girl’riot’powerpop van een geëmancipeerde dame (linken genoeg !) , een ruwe bolster die de frustraties van haar afschreeuwt, en nét niet uitspat! Op die manier zijn de oudere songs in een strakker rock’n’roll jasje gemeten . We stonden met wijdopen mond te kijken en te luisteren naar een stevige “Kiss that grrl” , “Dickhead” , “Foundations” en “Underestiate the girl” op haar deels gillende, kirrende en onvaste zang !
Nash houdt van haar publiek . Op het eind mochten de jonge vrouwelijke fans het podium op, om samen met haar & haar band uit de bol te gaan . Ze mag dan gedropt zijn door haar platenlabel , het sterke onthaal tekende een krolse kat met klauwen!
Ze zijn al van in de beginjaren 90 bezig, dit Franse IAM hiphopcollectief uit Marseille. Ze braken toen door met de dubbelaar ‘Ombre est lumière’ . De 3DJs – 4MCs brengen naast de de wirwar aan raps een mediterrane smeltkroes met Afro-Arabische sampling en discotunes die in hun Europese raps worden geïntegreerd . Onze Franstalige vrienden zijn hier echt wild van. Bij valavond genoten we van deze zomerse cocktail , maar verder raakte hij niet gekoeld …
Two Gallants en Dour zijn ontegensprekelijk met elkaar verbonden . Het folkblues/garage rockende duo uit San Francisco heeft niet de populariteit van een White Stripes, Black Keys of Black Box Revelation maar het rauwe , broeierige, sfeervolle melodieuze materiaal schuurt, scheurt, boeit en raakt . Adam Stephens , de zanger/gitarist, kijkt altijd wat boos voor zich uit, maar gaat wel als een bezetene op in zijn songs. Steeds weer bezorgde de rasperige vocalen van Stephens ons torenhoog kippenvel. In een aantal nummers kregen we een mooie duo-zang. Uiteraard speelden ze veel materiaal van hun laatste album ‘The Bloom and the Blight’, dat wat hardere rock bevat dan zijn voorgangers, maar ook klassiekers als “Las Cruces Jail” en “Steady Rollin” werden niet links gelaten.
Een afwisselend setje vol variaties en tempo’s ; hun power is door de jaren gevoeliger, emotievoller . En maar twee keer zelfs werd de gitaar omgeruild voor keys en piano . Dit optreden was een juweeltje.
The Smashing Pumpkins, het alter ego van Billy Corgan, en enig oorspronkelijk overgebleven lid , is de succesvolle periode van ‘Mellon Collie & The Infinite Sadness’ al een tijdje voorbij en gaan nu volop voor Muziek zonder al te veel franjes . Dat horen we nu wel op hun return sinds een vijftal jaar. Het album ‘Oceania’ van vorig jaar is dan ook een stap in de goede richting.
Natuurlijk kon het bekende werk op de meeste respons rekenen o.m. “Tonight tonight”, “Bullet with butterfly wings”, en iets verderop “Disarm” , “Cherub rock” en in het slot “1979”, “Zero” en “Today” . De geluidsmix zat echter nog niet goed, en de stem van Billy Corgan klonk schel en zelfs wat vals. Dat eerste probleem werd al snel opgelost, maar met de vocalen kwam het eigenlijk nooit meer goed. Hij miste punch in zijn zanglijnen, maar gelukkig werd dat gedeeltelijk opgevangen door de uitstekende muzikanten, die hard en zacht probleemloos combineren, en waarbij ruimte is heel wat soli; in het oog sprong de bassiste, kortgerockt , met een zekere coolness als de vroegere d’Arcy .
De visuals werden gesmaakt , maar het ontbreken van interactie ontmoedigde, en was te verschillend met de andere acts die we vandaag op de mainstage zagen.
Het nieuwere materiaal als “Quasar”, “Oceania”, en het lange , avontuurlijke “United States”, dat ongelooflijk hard rockte, waren de moeite , maar misten vonken om te kunnen overslaan. Ook het middenstuk van de set kende een behoorlijk inkakmomentje. Hun cover “Space oddity” van David Bowie was goed.
Jammer dat Dour voor ons op een valse noot eindigde: verdienstelijk jawel, maar als feestelijke afsluiter viel dit wel wat tegen.
The Smashing Pumpkins - Een gemiste kans om jongeren aan te trekken
Dan hadden we hier nog liever de hekkensluiter van vorig jaar The Flaming Lips , die voor de nodige sensatie , show zorgden.
Maar gelukkig hebben we de afgelopen vier dagen genoeg interessante dingen kunnen aanschouwen om de pompoenen snel te kunnen vergeten.
Dour is altijd wel iets aparts, unieks binnen de festivals . Optimaal voor deze feesteditie waren Muziek–Zon-Stof die in het geheugen gegrift staan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival, Dour
10 Days Off 2013 - Dag 05 - Kompakt Label Night
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent
Mijn bewering van gisteren dat het clubleven op sterven na dood blijkt te zijn kunnen we vandaag terug even herbekijken. We hebben moeten wacht tot dag 5 om het échte 10daysOff gevoel van weleer terug te krijgen. Een goed gevulde, broeierig hete concertzaal gevuld met partyheads die er duidelijk veel zin in hadden. Een populaire programmatie met bonzen als Gui Boratto, Kölsch en Michael Mayer hebben clubbend Vlaanderen terug op de been te brengen. Hoewel, voor een echt clubgevoel moesten we geduld hebben tot de verschijning van grootmeester Michael Mayer. Gui Boratto en vooral Kölsch brachten een set met vrij grote festivalallures.
Het was dan vooral de Deense Kölsch wiens live set als een rollercoaster door de Vooruit raasde en dat bij ons het festivalgevoel opriep. Zijn bombastisch recept met heel veel climaxen – balancerend op het randje van het plat commerciële - gaf hem vanavond een zekere status van volksmenner. En dat het pakte, daar was geen enkele twijfel over. Het letterlijk klaargestoomde of gaar gekookte publiek werd een hapklare brok voor techneut Gui Boratto. De Braziliaan bracht een iets consistentere en meer rechtlijnige, toch bumpy set met vrij veel tech en diepgang. Bijna anderhalf uur hangt ie als een overgeconcentreerde – bijna krampachtige – nerd voorovergebogen boven zijn decks. Het is pas het laatste half uur dat we de man zien opkijken. Voor dit laatste half uur hield Boratto zijn eigen producties achter de hand. Een goede zet waarmee hij ervoor zorgde dat het publiek hem op handen droeg. Boratto nam zelf even de tijd om vanuit zijn gezichtspunt een kiekje te nemen van de losgeslagen menigte. Respect en dankbaarheid droop van het podium.
De anders op festivalweides vertoevende herkauwende kuddedieren verlieten de stal toen de Michael Mayer zijn set inzette. Eenmaal die overgeblevenen bevangen werden door de zweverige sfeer was er geen haar op hun hoofd dat ook maar dacht het feest te verlaten. De Kompakt labelbaas is oud gediende DJ/producer/remixer dat zijn label tot één van de meest invloedrijke heeft gemaakt. Het respect dat deze man afdwingt wordt tijdens zijn set nogmaals geïllustreerd. Kölsch en Gui Boratto ruggensteunen Mayer op het podium. Mayer is tot nu toe trouwens ook de enige die tussen zijn digitale nummers ook al eens een vinyl draait. De sound dat door speakers galmde was zo innemend, zo toegankelijk, zo zinnenprikkelend…. Over de hele lijn weet je dat Mayer probeert zijn publiek van de grond te tillen, zoekend naar een soort toestand van gewichtloosheid. Net als Mayer ons van de grond weet te liften met een opeenvolging van bijna cheesy platen gooit hij er terug een iets meer rechttoe rechtaan plaat erdoor waardoor we terug even met beide voeten op de grond komen te staan. De man had er zoveel zin in dat hij het einduur ruim overschreed. Meermaals zagen we de organisatie de dj-booth bestijgen, Mayer in het oor fluisterend dat hij gerust mag verder doen.
De man had het heel erg naar zijn zin. Mooi om te zien dat het publiek tot het laatste moment geboeid bleef. De Mayer madness was hét hoogtepunt van het even heroplevende 10days.
Morgen een welverdiende rustdag. Nu heel hard uitkijken naar de speciale Pioneer-avond met James Zabiela.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Dourfestival Dour 2013 – donderdag 18 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ is er eentje om te appreciëren.
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen, de ideale windowshop-geleider door ruim 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
…En goed nieuws, qua weersomstandigheden is het Dour als vanouds . Heerlijk dampende muziek , zwetende lijven, de geur van eet – en drankstandjes en opwaaiende dik‘Dour’stof . Een zonovergoten editie. De laarzen zijn vervangen voor korte shorts. De blubbermodder van vorig jaar is definitief doorgespoeld .
Bon soit, we staan (even) stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is.
183000 bezoekers vierden de 25ste Dourfestival
… Op de eerste dag ervaren we gretig spelende artiesten en bands , wat uitermate goed werd ontvangen . Een Dour als vanouds dus … ‘25 years of love – We are Dour‘ …
Ons parcours
De Gentse band Raketkanon mocht donderdagmiddag het Dour Festival openen in de Jupiler X Marquee. De intense noiserock van de band deed de tent meteen daveren. De groep is duidelijk gegroeid en gaf een strakkere show dan ooit tevoren. Zanger Pieter-Paul Devos haalde zijn stem verschillende malen door een vervormer, terwijl de muzikanten hun instrumenten lieten schuren. Een intens optreden dat werd afgesloten met “Anna”, hun meest dynamische song. Nu eens fluisterend, dan weer luid schreeuwend hield Devos je in een fikse houdgreep terwijl hij enkele welgemikte kopstoten naar je buikstreek mikte.
Paon is ook Belgisch maar wel iets lichter verteerbaar dan Raketkanon. De eerste helft van hun set was ronduit indrukwekkend. De bandleden schudden de ene geniale poptune na de andere uit hun mouw, en de samenzang klonk indrukwekkend. Belpop van de bovenste plank met sterke hooks en arrangementen die knap ingekleurd werden met een synth.
Halverwege ging het niveau echter drastisch naar omlaag, en kregen we enkele banale popsongs met weinig inhoud voor de voeten geschoven. Gelukkig hadden ze de fantastische single “Shine Over Me” nog bewaard, die al het goede van de eerste nummers combineerde. Een veelbelovende band die volgens ons in de nabije toekomst wel een paar Afrekeninghitjes zal scoren.
Ook in de vroege nam hadden we de fijne pop van The 1975. Ze hebben al een paar leuke, prettig in het gehoor liggende nummers uit, als “The city” , die niet ontbraken . Niet echt verrassend , maar genietbare pop, niet meer , niet minder.
Nicole Willis & the Soul Investigators en Charles Bradley & His Extraordinaires . Wat een begeleidingsnamen , maar beiden staan voor het beste wat er in de soul kan gebeuren . Sterke présence , uitstraling , intens broeierige, groovy soulpop , gitaarlicks, funky loops, 70s retro , helder indringende vocals en een bredere waaier aan instrumenten, waarbij de blazers en de danspasjes elan en kleur geven aan het songmateriaal . Heerlijk overtuigende trips .
… In de picture plaatse we even die Charles Bradley , dat een apart verhaal is. De beste man is al 65 jaar maar bracht pas in 2011 zijn eerste album uit. Daarvoor was hij vooral bekend als een straffe imitator van James Brown. Zijn eigen muziek is echter ook kwalitatief en al snel werd hij dan ook opgepikt door enkele radiozenders. Begin juli stond hij nog op Werchter en nu bracht hij ook de Dance Hall op Dour in vervoering. Zijn soulvolle funk en vooral zijn podiumpresénce zorgden ervoor dat het optreden een ware overwinningstocht werd. Bradley shakete en gleed over het podium als was hij een jeugdige twintiger. Zijn soulvolle en krachtige stem was echter zijn belangrijkste wapen en het publiek reageerde dan ook uitzinnig.
De Canadezen van Half Moon Run maken folkpop, een genre dat de laatste jaren aan een echte revival bezig is. Dry The River en Kings of Convenience zijn maar enkele van de namen die vergelijkbaar zijn met voorgenoemde. De zanger zong heel hoog en klonk zelfs bijna androgyn, een beetje zoals Asaf Avidan. Helaas kon de band niet helemaal overtuigen en dat komt vooral omdat het hen nog ontbeert aan goede songs. Tijdens de uptempo nummers wist de groep wel te boeien (“Full Circle”!), maar vanaf dat het tempo naar beneden ging, klonk de muziek al snel wat melig in de oren. De lieflijke melodieën, knappe samenzang en volle instrumentatie irriteerden echter nooit en als de groep erin slaagt om nog wat betere songs te schrijven, voorspellen we hen een mooie toekomst.
We werden iets later overdonderd van de set het uit het uit Austin , Texas sympathieke kwartet White Denim . Wat eerst werd ingezet als ordinaire, meeslepende rock met een reeks opbouwende songs, ietwat in het verlengde van Calexico, groeide uit tot een venijnig uitgelaten , losgeslagen concept, waar de instrumenten spraken, en de band snedig , gedreven klonken . Southern retroamericana op z’n best …
BadBadNotGood gaf ondanks hun naam een spetterend optreden. Het tempo van de jazzrock lag ontzettend hoog en de manier waarop de groep telkens versnelde was indrukwekkend. De muziek paste uitstekend bij de hoge temperaturen en deed wat denken aan Portico Quartet. Tijdens het laatste gedeelte verruimde de band echter zijn sound en kregen we trap en funky hiphopbeats voorgeschoteld.
Even de drum’n’bass checken van Murdock. Er was bijna geen doorkomen aan de Balzaal hier . Iedereen ging uit z’n dak op de harde, pompende en trancegerichte beats die zijn drum’n bass een fris kleurtje boden . Een MC vulde aan en hitste op . Een donderdagnamiddag zoals we nog niet veel gekend hebben .
Onze Franstalige vrienden Brns , spreek uit Brains, is er eentje die we al een tijdje in het oog houden . Ze hebben in een goede twee jaar tijd een pak ervaring opgedaan , die z’n weerslag kent in positieve zin op het materiaal . Want hun gespierde indierock , klinkt met nog meer hooks , weerhaken, en houdt van postrock en – metal . Twee percussionisten , keys, melodica en boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. Avontuurlijk , fel van leer trekken en oog voor subtiliteit en finesse . Net als Tortoise niet steeds te vatten. Kortom, Brns was een gretig , gemotiveerd spelende band. Sterk!
Ook The Horrors hadden er duidelijk zin in , hoor. Ze speelden een goede afwisseling van hun verschenen plaatwerk , met een contactzoekende zanger; muzikaal hielden ze het midden tussen pop, rock en shoewave , dat algemeen toegankelijk klinkt. Heerlijke variërende trips, die een warme gloed uitstralen tav de vroegere kille sound, en dan kruisen songs als “Who can say” , “Sea within the sea”, “Still life” en “Moving further away” elkaar.
Een dj-set in de vroege avond draaien is geen cadeau, maar toch greep Gold Panda dit vergiftigd geschenk met beide handen aan. De subtiel dansbare en exotische elektronica van Gold Panda bracht het publiek meteen in beweging. Een uur lang wist de producer onze aandacht te behouden door zijn set intelligent op te bouwen. Het slotakkoord “You” met zijn extreem catchy sample was ten slotte de ideale apotheose.
Eén van de zovele projecten van Mike Patton is terug op de rails geplaatst . Na Mr Bungle , Fantomas , de uitstapjes met John Zorn , enz, is Patton er met Tomahawk opnieuw . “Not a reunion” liet Patton meteen horen . “We’re an old band” kondigde hij even verder doodleuk aan. Samen met Trevorn Dunn , Duane Denison en verder ex Helmet , huidig Battles drummer John Stanier (kan niet anders met die hoog opgestoken cymbalen!), brengen ze strakke toegankelijke, avontuurlijke en experimentele arty farty rock, tegendraads door de tempowisselingen, de onverwachtse wendingen , de stemvarianten (grauwe zang-schreeuw-krijs-gil-vocoder) van Patton , de ruizige gitaarlicks , de diepe dreunende bas en de opzwepende drums . Genietbare gekte … ‘First time in Europe since years’ . Overtuigend .
Een stukje Bonobo en Trentemöller deed ons even de wenkbrauwen fronsen . De tent zat afgeladen vol voor de filmische jazzy triphoplounge van Bonobo , een massage voor de oren , en die inwerkt op de dansspieren . Bonobo overtuigde vooral in het eerste gedeelte van zijn set. Producer Simon Green had een hele hoop muzikanten meegebracht, waardoor grote delen van de songs live werden gespeeld. De hemelse melodieën klonken als engeltjes die voorzichtig in je oor fluisterden. Een glansrol was weggelegd voor de gastzangeres die vooral schitterde tijdens het hemeltergend mooie en zalvende “Stay The Same”. Vanaf “First Fires” dat overstemd werd door het luidruchtige publiek ging het niveau helaas wat achteruit. Vooral de songs van hun laatste plaat ‘The North Borders’ wisten niet altijd te beklijven en gingen soms het ene oor in en het andere weer uit. Toch blijven we groot fan van de aapjes en zagen we een goed optreden met een magistrale eerste helft, waarin Green en co hun kruid misschien iets te snel verschoten.
Ook het Scandinavische Trentemöller onderging met de jaren een facelift. Geen DJ sets meer, maar met een full band rond zich , met retro , psychedelische symfonische uitstapjes . De songs klinken pittig, gedreven , rockend en ook hier zorgde een zangeres voor de opsmuk en de friste van het materiaal . De koele wave elektronica en ijzige soundscapes als op “Moan” die de man kenmerken , smolten als sneeuw voor de zon .
We waren blij met de return van The Yeah Yeah Yeahs van Karen O en haar NY-se band. De drie grote ‘Y’s hingen torenhoop op het podium … . na de doorbraak ‘It’s blitz!’, al vier jaar terug en het hitje “Heads will roll waren ze praktisch hier niet meer te zien! Een ‘typical american’ show brachten ze , die meteen lonkt naar een Pukkelpop en Rock Werchter . Ze wisten een fantastisch optreden af te leveren. Aanvankelijk waren we wat sceptisch omdat hun laatste plaat ‘Mosquito’ maar een mager beestje is, maar al snel moesten we onze mening drastisch herzien, door de live boosts op gitaar, drums en synths , en de show, de hyperkinetische danspassen en de zang , gil-schreeuwzang van Karen O , die gekleed was in een glitterpakje en de show vingen dit op. De melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs klonken snedig , scherp, fel en verbeten . Oudjes “Gold lion”, “Zero” , “Runaway” en “Maps” ontbraken niet , naast “Heads will roll” . Duivelse dissonantie en een uptempo electrorockshow . YYY’s palmde op die manier zonder problemen de hele wei in. De rest van de band zette een rauwe en rommelige sound neer die verdraaid rock’n’roll klonk. Zo kregen zelfs de mindere songs de benodigde punch mee, waardoor het opeens echte festivalkrakers werden.
Tot slot laat in de nacht was er nog één van die hiphopsensaties van de nineties The Wu-Tang Clan die op de mainstage afsloot maar vulde onze torenhoge verwachtingen toch niet helemaal in. Exact 20 jaar geleden brachten zij met ‘Enter the Wu-Tang’ één van de meest legendarische hiphopplaten ooit uit, die de hele scène op zijn kop zette. Ook nu nog was het meteen duidelijk dat er op het podium ontzettend veel talent aanwezig was, maar toch misten we de rauwheid van hun platen. De beats klonken minder in-your-face dan we gehoopt hadden en ook de flow van de rappers zat niet altijd even goed. Enkel bij de versies van Method Man sprongen we telkens weer overeind. Zijn gretigheid en flow is bijna ongeëvenaard, ook nu nog.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2013 – vrijdag 19 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Een Dourrit op z’n ‘Tour de France’ vandaag, zonder spectaculaire gebeurtenissen overdag, maar met enkele overtuigend rakende closing finals Mark Lanegan & Band en The Vaccines. Op de tweede zonovergoten Dourdag noteerden we ondanks de verzengende hitte gretig, goed spelende bands in hun genre, maar we misten live toch die extra ‘punch’ …
Een punch die te horen was op de camping . Nog nooit sliepen we op zo’n luidruchtige camping … Slapeloze nachten …
Ons parcours
Unik Ubik liet ons ontwaken met zijn psychedelische krautrock. De saxofoon scheurde zich altijd een weg doorheen de rocksongs en zorgde ervoor dat Unik Ubik niet verviel in standaardrock.
Voor de hardere , donkere scene kon je terecht in de Cannibal stage . Hier kwamen naast Amenra (prachtbesprekingen op de site te lezen!) o.m. The Black Heart Rebellion die de tent opende op dag 2. De Gentse band leverde met ‘Har Nevo’ één van de beste albums van dit jaar af, maar helaas kwam hun muziek niet helemaal tot zijn recht op Dour. Nochtans klonk het muzikaal allemaal perfect. De twee drummers zorgden voor een intense en broeierige sound die het midden hield tussen Swans en Godspeed You Black Emperor en zanger Pieter Uyttenhove bezorgde ons met zijn uithalen verschillende malen kippenvel.
Helaas bleek de inkzwarte muziek van de band niet geschikt om op klaarlichte dag en bij hoge temperaturen te beluisteren. Volgende keer in een donker zaaltje bij vriestemperaturen en dan durven we er geld op in te zetten dat we wel compleet weggeblazen worden!
Jacco Gardner - Net als Blaudzun , met de grote trom onthaald … We kregen een reeks gevoelige , rustig voortkabbelende , dromerige pop psychedelische songs met een uitstapje naar de freefolky scene van Devandra Banhart en Cocorosie . Ontspannend, relaxt, zomers o.m. door die specifieke 70s toetsen , verdronken we in een retropoel. Het waren vooral de single “Clear me out” en verder “Where will you go”, “The ballad of little Jane” en “Chameleons” die intrigeerden.
Vervolgens zagen we met Maybeshewill één van de zwakkere acts van Dour. De melodieuze postrock van de band klonk te vrijblijvend en had te weinig een eigen gezicht om een goede indruk na te laten. Ook de toevoeging van piano en elektronica kon het optreden niet redden. Zoutloos optreden dat ons helemaal in slaap wiegde.
Eén van de ontdekkingen binnen de eigen hiphopscene is de jonge Coely, 18 pas , maar eentje die aan live ervaring wint . Gepassioneerd en zelfverzekerd vliegt ze erin, geruggensteund door haar DJ en vooral door een tweede MC , die met haar de boel weet op te hitsen en zorgt voor opwinding. Een meerwaarde in de interacties, de rhymes en de party vibes. De militante gedrevenheid mindert ook in vaart en hangt dan eerder binnen de mellow hiphop/r&b. Haar beatbox ( o.m. van Major Lazer en Snoop dogg) en de singles “Ain’t chasing pavements” , “Nothing on me” dienden een treffende kopstoot toe!
Onze Franstalige vrienden van Piano club uit Luik brengen frisse pop , pop met een ‘positive vibe’ die ergens de sfeer van Das Pop weet op te roepen . Af en toe wat meer gespierd en electrorockend , maar mist net dat tikkeltje om zich te onderscheiden.
Gelukkig schudde Electric Electric ons weer helemaal wakker met zijn math- en noiserock die vaak aan Battles deed denken. De band klonk ongelooflijk explosief en de ene versnelling na de andere volgde. Ze moeten het zeker niet hebben van memorabele melodieën, maar wel van energieke ritmes en de draaikolk van geluid die ze neerzetten.
Skindred , dan in de Cannibal stage, speelden een crossover van metal , reggae , ragga en hiphop. Beetje Bad Brains toestanden, soms oud Sepultura en net als Enter Shikari niet vies van wat heftige beats , scratches , drum’n’bass , die hun sound feller en breder maakte. De vroegere mannen van Dubwar trokken dus fel van leer, hadden power , een grauw schreeuwende zanger , en klonken ophitsend , gedreven , maar nu niet écht overweldigend .
Com Truise is een DJ die elektronica draait die sterk gebaseerd is op de jaren ’80. De zoete nummers zorgden voor een laid back sfeertje, om op het gemakje bij te chillen. Aandachtig luisteren of dansen zat er echter niet in. Daarvoor was het te warm, toonde Truise te weinig enthousiasme en was de aankleding bijzonder pover zo zonder visuals en lichteffecten …
Iets verderop dansbeats aan de Balzaal waar iedereen lekker uit de bol ging op de bezwerende dance van Kalkbrenner , die graag refereert naar de 90s, en geen directe link naar de drum’n ‘bass en dubstep van nu maakt. Zijn dance bouwde op , ging naar een climax, om terug even op adem te komen, te chillen , en dan inzette naar de volgende ‘move’. De DJ bekeken we op de videowall , en maar goed ook , want er was geen doorkomen aan naar de tent. Tja, die Balzaal heeft toch wat … Zwetende lijven, dampende dance muziek …
Dan naar Sx , die we nog deels konden zien … Eerder verbaasd waren we als we onze trots uit Kortrijk niet voor een volle tent zagen spelen …. In Vlaanderen zijn de clubs of tenten haast te klein voor het opkomende talent. Geen probleem , Sx deed wat van hen verwacht werd en knokte. Als vanouds ging Stefanie in een bezwerende stijl op haar synths te werk en we hoorden mooie mysterieuze , sensuele, atmosferische sounds in hun lome , groovy, soms hevig klinkende electropop, ondersteund van haar helder indringende vocals. Songs als “Graffiti”, “Gold” , “Black video” waren pareltjes , die de band kansen moet bieden bij onze Franstalige vrienden …
Hard klonk het zeker in die Cannibal stage … Al meer dan tien jaar zijn de postmetalrockers van Pelican bezig . Fel , snedig , ruig, razend , maar nu ook met meer rustige sfeervolle passages , die naar donkere postrock neigden. Ze zijn niet vies van effectbejag en bouwden meer op naar die explosies. Soms werd je volledig meegezogen in die unieke stijl die het genre biedt , andere malen misten we de spanningsboog en raakte het minder … Halverwege kondigde de band aan dat er in oktober een nieuw album volgt, en vervolgde daarna zijn set met enkele gloednieuwe songs, die zeker niet verkeerd klonken.
Daarna haastten we ons naar de andere tent waarin Dan Deacon net aan zijn set begonnen was. De man staat bekend als een echte publieksmenner en bevestigde die status ook op Dour. De toeschouwers moesten een grote cirkel vormen waarna Dan twee vrijwilligers zocht die een dansbattle wilden houden. Die moesten vervolgens iemand uit het publiek uitpikken die hun plaats innam. Al snel werd het echter een zootje ongeregeld en stond de helft van de tent te springen en te huppelen. De entertainmentfactor lag hoog en dat zou je niet denken als je de bebrilde man met de nerdlook voor de eerste keer ziet. Maar goed, wat met de muziek? Wel die was ook dik in orde. De twee drummers zorgden voor een hoog tempo en de experimentele elektro was opwindend en dansbaar. Amusant optreden dat op een festival als Dour zijn ideale setting vind.
Het Amerikaanse Torche kon in z’n totaliteit minder raken , hoewel bands als Helmet, Quiksand in hun postmetal/emocore doorsijpelt . Beuken en knallen met het enthousiasme en spelplezier van Therapy, geen probleem , maar ze verloren zichzelf in wat oeverloos niets doende tussendoortjes en drumpartijen, die hun los speelse aanpak en snelvaarttempo’s nekte!
Naast al dat donker gitaargeweld ervaarden we rust van de chillende, zalvende droompop van het Britse Darkstar . We kwamen in een wereld zonder echt veel gedreun en geruis; een sfeervolle aanpak, galmende zangpartijen hypnotiserende , repetitieve ‘ambiente’ sounds , warme en koele elektronica, die muzikaal ergens refereerden aan Boards of canada , Dead can dance , The Knife , Bel canto en de psychedelica van Animal Collective en Fuck Buttoms . Gedropt in een galaxiestelsel werden lagen elektronica over elkaar heen gestapeld, die net niet ontploften.
Tot slot een schitterende finalereeks op Dour met Mark Lanegan & Band . Al voor een handvol concerten konden we hem met Belgische bandleden aan het werk zien en vanavond tekende hij , als vanouds gekluisterd aan z’n microstatief, voor de ideale zonsondergang door z’n donkere romantische ‘verlatings’ bluesrock . Een oerdegelijk optreden, gefocust op tekst en muziek , werden we in ‘een city Dour never sleeps’ gevoerd door z’n innemende en snedige in ‘whiskey gedrenkte’ rocksongs , en z’n hese stem van jarenlang geteisterd door zijn zware drank- en rookgewoontes . Een afwisselende set hoorden we van ingenomen , broeierig slepende, verbeten songs als “The Gravedigger’s Song” , “Hit the city” naar rustpuntje “One way street” , “Harborview Hospital” tot afsluiters “Tiny grain of truth” en “Methamphetamine Blues”…Een uitgebalanceerde set die imponeerde en wat rust gaf tussen al het experiment door dat we de afgelopen twee dagen op Dour te horen kregen . Avondlijke Pracht!
Ondanks een mindere tweede plaat hebben we uitermate genoten van het Britse The Vaccines. De paar mindere tracks zaten ergens middenin , maar ze vingen het enorm goed door de speels frisse aanpak; hun assortiment aan nummers waren rauw, onstuimig, rommelig en sprankelend , zonder aan melodie en meezinggehalte in te boeten . “Teenage icon”, “Ghosttown”, “Wetsuit”, “Post break up sex”, “Bad moon” ,” If you wanna” ,” I always knew” en de one minute ‘s “Wreckin’ bar” en “Norgaad” klonken sterk . Lekker ontspannend , ruig potig setje om de tweede dag te besluiten …
Four Tet was onze afsluiter op vrijdag en gaf tussen enkele techno-dj’s door een verfrissende en eigenzinnige set. Live mocht het allemaal wel wat dansbaarder zijn dan op plaat, maar toch bleef Four Tet respect behouden voor zijn eigen typerende sound. Intelligent opgebouwde, organische elektronica, die niet gestoeid is rond indrukwekkende drops of vette beats, maar meer op melodie en sfeer. Afsluiter “Love Cry” bracht het publiek in hogere sferen met zijn zomerse beat en verknipte stemsample en vormde voor ons de perfecte afsluiter van de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2013 – zaterdag 20 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Op deze derde Dourdag kwam de klemtoon zeker op elektronica, reggae , hiphop , dance en al het bijhorends snoep.
Een fris windje zorgde ervoor zorgde dat het optimaal festivalweer was. In de nachtelijke uren werd dit deftig beklemtoond en onderstreept door o.m. Flying Lotus , Booka shade en Venetian snares . Nachtraven leven …
Ons parcours
Bij Billions of Comrades was het synthgeluid zeer prominent aanwezig. De sound klonk dromerig, maar ook zeer energiek. Een vreemd contrast dat werd bekomen door de tegendraadse ritmes en de energieke zang van de frontman, die qua stemgeluid – vooral in de rustigere stukken - wat weg had van Robert Smith van The Cure. We hoorden een eclectische mix van genres de revue passeren (shoegaze, postrock, hardrock, indie), waardoor we deze band moeilijk konden plaatsen. Een uniek geluid hebben ze zeker en vast, maar de songs zelf overtuigden ons nog niet helemaal.
Sinkane speelde chille, funky elektropop die iets te weinig pit en bravoure bevatte. Het klonk allemaal wel zeer laid back, en daardoor leek het eerder geschikt als luistermuziek dan als dansmuziek. De zangers haalden hun stem bovendien nog eens door een vervormer, waardoor de songs nog een extra dosis loomheid meekregen.
Handig als een bandnaam zoals die van Antwerp Gipsy-Ska Orkestra de lading van de muziek helemaal dekt. We kregen dus gipsy ska uit Antwerpen, die ons nog eens kon bekoren ook. Vooral frontman Gregor Engelen had er zin in en strooide met het ene grapje naar het andere. De feel good muziek swingde en het publiek danste en lachte. Leuk, want op een warme zomermiddag hebben we niet altijd zin in zwaar op de maag liggende nummers.
We Are Enfant Terrible is een geflipt Frans trio dat opzwepende elektropop maakt. De zangeres had een krachtige stem en krijste dat het een lieve lust was, terwijl de drummer als een ADHD-patiënt zijn drumstel geselde. Pas bij de laatste drie nummers ontplofte de set echter helemaal, maar dan was het wel echt dansen geblazen. Uitstekende liveband!
De vier jonge Waalse gasten Pale Grey waren te zien op het podium met hetzelfde hemd en broek aan. Ze speelden onschuldige , dromerige melodieuze indiepop , met zalvende , knisperende keys en een fijne samenzang . De nummers zijn bemoedigend en goed uitgewerkt, hebben een snuifje Notwist , maar verder niks nieuw onder de zon.
Eén van de iconen van de reggae, ragga scene staat opvallend vroeg geprogrammeerd op Dour, met name de pensioengerechtigde Lee Scratch Perry, het reggae elixir van de eeuwige jeugd. Hij is er met ERM als begeleiding. De dubsounds, die hem zo uniek maken, zijn vooraf geprogrammeerd en vullen aan. Excentrieke figuur , gerespecteerd man voor z’n studiowerk , maar geen sterk zanger , brengt hij en voert hij z’n publiek deze namiddag in de optimale reggae flow en sfeer door (lange) repeterende jam’n’grooves.
Aan energie , opwinding en dynamiek geen probleem bij het Welsche The Joy Formidable . Het trio speelt zich al een paar jaar in de kijker in de clubs en op de festivals; ook deze namiddag moesten ze niet onderdoen. Het is me na al hun concerten wel duidelijk dat zij live de enige band zijn hoe My Bloody Valentine best klinkt: gecontroleerde chaos , explosieve melodieuze indierockende shoewave; strak, begeesterend, bezwerend en catchy, waarbij ze alle registers kunnen opentrekken, wild tekeer gaan en sommige nummers lekker lang kunnen utspinnen. Telkens splinterbommen, die worden gedragen door de kracht en sterkte van de indringende vocals van Ritzy Bryan . “Ladder is Ours”, “Austere” , “Whirring” , het zijn er maar enkele die ons telkens kippenvel bezorgen . Tonnen enthousiasme en gretigheid. Topconcert – opnieuw-! (Johan)
… (Of deze van Jonas) The Joy Formidable bracht dit jaar nog een teleurstellende tweede plaat uit na het ronduit fantastische ‘The Big Roar’. Hun nummers klonken meer poppy en orkestraler en de punch leek wat verdwenen te zijn. Gelukkig kregen songs als “This Ladder Is Ours” en “Maw Maw Song” live een andere aanpak, waardoor ook die twee als een mokerslag aankwamen.
Al na vijf minuten waren we helemaal weggeblazen door het trio dat een ongelooflijk luide wall of sound opzette zonder hun gevoel voor melodie te verliezen. Zangeres Ritzy Bryan en haar twee kornuiten zijn de sympathiekste mensen die je al op een podium gezien hebt, maar beschikken wel over een echte rock ’n roll attitude. Na de afsluiter en wervelwind “Whirring” die zoals steeds werd afgesloten met een minutenlange jam gooide Ritzy haar versterker en gitaar tegen de grond, en gaf ze enkele rake kopstoten aan het drumstel. Het beste rockoptreden dat we dit weekend zagen! (Jonas)
The Herbaliser is eveneens een muzikaal beleven en een ‘must see’ . Hun gekende recept - een mishmash van jazz, hip hop, elektronica, psychedelica, funk, soul en pop klinkt live aanstekelijk en groovy . Blazers , keys , flutes en scratches geven elan aan de sound. Een MC weet het publiek wat op te hitsen , en The Herbaliser verwezenlijkt als combo , deels instrumentaal , voor een aangenaam genietbare, heerlijke trip . Vakmanschap & Party vibes !
Keuzes … Pff … Moeilijk soms vooral als het Canadese Suuns en het NYse DIIV op hetzelfde uur geprogrammeerd staan .
Meteen werden we ondergedompeld in die unieke sound van Suuns , een intrigerende mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica. In het eerste deel klinkt het kwartet extravert en aanstekelijk en durven gitaren en synths gieren, zonder echt te ontploffen. Een constante muzikale dreiging hangt , maar er wordt vaart terug genomen , en dan wordt de aanpak wat slepend en loungy . Een sterke afwisseling van een fascinerende band .
De band rond Zachary Cole Smith, DIIV, had een rustpauze ingelast om niet verzwolgen te worden van een ‘burntout’. Ook zij hielden er van om live hun indierockende ‘shoewave’ dreampop een boost te geven door rinkelend, tintelend , galmend gitaargetokkel , keys en effects.
De bandleden stonden nogal verfomfaaid op het podium en stimuleerden de aanwezigen om te gaan experimenteren met drugs. Natuurlijk werd dit onmiddellijk op luid gejuich onthaald. Hoe kan het ook anders op een festival als Dour. De nummers hypnotiseerden en klonken zeer eighties. De zweverige sound werkt al snel verslavend en het was heerlijk verdwalen tussen de hersenkronkels van de band. ‘Why do you need drugs when there is music like this’? DIIV had er opnieuw zin in . Mooi.
U-Roy is een ware reggaelegende. Ook al denk je er niets van te kennen, toch klinken zijn nummers je steeds weer bekend in de oren. 70 jaar is de man al, maar nog steeds weet hij met zijn stem de hele weide te vullen. Aangevuld met een backingzangeres en goede muzikanten gaf dit een fantastische set, vol met instant classics.
The Ultramagnetic MC’s staan op het podium om met een authentieke hiphopshow hun 25 jarig bestaan (net als Dour btw!) van hun meesterwerk ‘Critical Breakdown’ te vieren , bepalend toen binnen de scene. Al een gevoel van nostalgie hadden we , maar we waren zeker niet vies van dit real oldskool hiphopfeestje van deze Four Horsemen …
Wat moeten we nu denken van de freakfolkende goeroe Devandra Banhart ?! Twintig m!inuten te laat op het podium en het na 40 m!inuten voor bekeken houden … Devandra neemt het toonbeeld van de ultieme vrijheid soms letterlijk. Hij brengt steeds een pak nummers uit van rustige voortkabbelende , broeierige psychedelische droomfolk en americana met een Zuiders tintje . Een alternatief kleurtje , daar niet van , maar live weinig samenhangend , soms stuurloos en een onvaste zang . Dit was een repetitie, geen optreden in La Petite Maison ; laidbackfeelings, big smiles, leuk allemaal , maar ook niet meer dan dat ...
Dub FX is een Australische muzikant die zijn carrière begon op straat. Hij brengt een mix van reggae, drum ’n bass en hiphop en speelt zijn beats zelf in door te beatboxen. Indrukwekkend, bekijk zelf maar eens een filmpje op Youtube. Op Dour kwam het echter minder straf over. Misschien omdat de afstand op Dour tussen het publiek en de man zelf letterlijk en figuurlijk groter is dan bij zijn straatoptredens. En daardoor komen zijn persoonlijke teksten natuurlijk niet zo hard aan. Ook klonken zijn zelf ingespeelde beats na een tijdje wat eentonig, graag hadden we iets meer variatie gehoord.
Naast die baanbrekende Ultramagnetic MC’s was het uitermate goed gevonden om hen te combineren met die andere Amerikaanse hiphopband Jurassic 5 (met zes te zien!), die hun succesvolle periode hadden medio de jaren 90 en na heel wat ups & downs er nu na vijf jaar opnieuw bij zijn. Zij konden op enorm veel belangstelling en respons rekenen op de mainstage . Ook hier was er sprake van oldskool hiphop , aangevuld met allerhande samples , scratches, disco tunes , en ondersteund van een spervuur van raps . Zij hitsten hun publiek op en brachten hen in de juiste party mood ! Entertainment!
Even proeven van een Dournacht ? Geen probleem, elke avond kan je tot vroeg in de morgen totaal loos gaan op de beats’n’pieces . En dan is er écht veel volk op de been . nachtuilen en –raven!
We lieten ons (even) onderdompelen in de weird elektronica/dubstep van Flying Lotus, die ook sterk opviel met de spacey visuals (zie verder!) , de toegankelijke dance van Booka Shade en de té gekke hyperkinetische , harde breakcore van Venetian snares .
De Amerikaanse DJ en elektroproducer Steven Ellison alias Flying Lotus stond al voor de vierde keer op Dour. Deze keer mocht hij komen opdraven in de Boombox waar onze eigenste LeFtO voor één dag de programmatie had samengesteld. Ellison nam plaats achter zijn installatie en voor hem werden twee half transparante schermen opgetrokken. Vanaf hij begon met draaien werden daar de meest onwaarschijnlijke 3D-visuals op geprojecteerd. Ondertussen zag je het silhouet van de breedgebouwde en gespierde Amerikaan alles geven. Indrukwekkend. Hij draaide enkele eigen nummers maar bijvoorbeeld ook een remix van TNGHT. Nu ja nummers, het was meer een kosmische trip door het zelfgecreëerde melkwegstelsel van Flying Lotus. Af en toe verliet hij verrassend zijn draaitafel om in Captain Murphy te incarneren, zijn hiphopproject uit 2012. Het Dourpubliek werd zo gek dat zelfs het geluidspersoneel van Ellison verbaasd om zich heen keek en foto’s trok van de immense massa. Een overwinningstocht van jewelste. Dour en Flying Lotus blijkt een perfect huwelijk te zijn. Volgend jaar opnieuw?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour
10 Days Off 2013 – Dag 04 - R&S Label Night
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent
Terwijl de troonswissel zich al voltrokken had, wordt Gent na zijn eerste officiële feestendag terug puffend en kreunend wakker onder de warmte. 10 Days is daarentegen al aan zijn vierde avond toe. Dat het legendarische dancefestival een moeilijke tijd beleeft is meer dan ooit te merken. De clubscene moet in tegenstelling tot de ‘Boom’ ende festivals overduidelijk omgaan met de uitdaging om opnieuw mensen te lokken. Ongetwijfeld spelen de tropische temperaturen ook een rol in de lage belangstelling. Toch lijkt de neergang dit jaar in een extra stroomversnelling geraakt.
Dat een speciale R&S label night met een geweldige line-up echt zo weinig volk op de been brengt is toch wel hoogst merkwaardig te noemen. Plaatsvervangende schaamte overvalt me bijna. Dit hield ons echter niet tegen om deze geweldige avond te delen met het heel selecte publiek.
Het Gentse R&S label staat al 30 jaar garant voor kwaliteitsvolle muziek met een uiterst eigenzinnige invalshoek. Labelmanager Renaat bracht voor de gelegenheid de leukste van zijn poulains mee naar Gent. Bij wijze van statement staat hij op zijn 57-jarige leeftijd zelf meermaals zelf achter de decks vanavond. De man die ooit de Detroit-sound naar België bracht en een revolutionaire beweging op het Europese continent in gang zette heeft helemaal niet de bedoeling de DJ uit te hangen. Wat zogenaamde DJ’s dezer dagen kunnen, kan hij volgens hemzelf minstens evengoed onder zijn alias ‘I’m Not a DJ’. Renaat mag dan wel nog wat te schaven hebben aan zijn skills, de man heeft een excellente smaak voor detroit-minded rauwe techno. En daar draait het toch ook allemaal om. Iedereen is DJ dezer dagen.
Vondelpark, de eerste echte band op het label, zijn echter geen DJ’s maar ze zijn wel de absolute headliner van de avond. Het ambient-pop trio uit Londen brengt een loepzuivere etherische sound met dromerige zanglijnen die live meer op de voorgrond lijken te komen. Ondertussen zijn ze niet meer die veelbelovende jonge band. Vondelpark heeft de wereld ondertussen al weten te overtuigen van hun potentieel.
Lone en Space Dimension Controller brengen na het zweverig uurtje van Vondelpark terug wat vuur in de keet. Uptempo basgerichte detroitbeats met een stevige drive brengen dan toch de eerste mensen aan het dansen. Synkro durft nadien terug het tempo even te laten schommelen. Ijle soundscapes worden afgewisseld met 2 Step, dubstep en techno terwijl het publiek intussen werd gereduceerd tot een twintigtal die hards.
Detroit mag dan wel failliet aan het gaan zijn! Ik weiger te geloven dat de sound van Motorcity en het clubleven in België er zo slecht aan toe is. Aan kwaliteit ligt het althans niet. Misschien heeft de huidige generatie clubheads meer nood aan voorgekauwde en overhypte shit. Dit was een mooie avond waar ik mij verdomd raar heb bij gevoeld.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Roger Waters performs The Wall – Indrukwekkend
Roger Waters
Festivalterrein
Werchter
Roger Waters’ meesterwerk The Wall is al 34 jaar oud maar is in deze tijden nog steeds brandend actueel en zal dat ook altijd blijven. De plaat is immers een aanklacht tegen allerhande dictatoriale regimes en vooral tegen elke vorm van oorlog, thema’s die helaas nooit uit de wereld zijn weg te denken.
Het dubbelalbum is daarnaast ook een onsterfelijk muzikaal huzarenstukje en staat op vandaag nog altijd als een huis. Waters maakte de plaat destijds met Pink Floyd, maar het is toch vooral zijn ding. Hij heeft toen het ganse zootje zelf bij mekaar geschreven, Pink Floyd fungeerde als begeleidingsgroep en de andere groepsleden (David Gilmour incluis) hadden eigenlijk maar weinig in de pap de brokken. Dus als er één man het recht heeft om met The Wall de wereld rond te trekken, dan is het Waters wel.
Hij doet het trouwens al jaren, en met de huidige tournee ziet hij het allemaal nog wat groter. Een gigantische muur van 150 meter lang en 12 meter hoog doet dienst als mega videoscherm waarop de bijzonder fraaie animaties en beelden worden geprojecteerd. Een mens komt ogen en oren te kort om zoveel fraais te ervaren en ondertussen worden we nog eens met onze neus op de feiten gedrukt. De oorlog, het gedonder, het geschreeuw en de bommenwerpers worden in quadrofonie door onze oren gejaagd.
Een perfect en indrukwekkend geluid, een visueel verbluffend schouwspel en uiteraard ook een muzikaal virtuoos werkstuk die na 34 jaar nog geen gram aan kracht of intensiteit heeft ingeboet. Dit is een wonderbaarlijke uitvoering van een rockmusical die tegelijkertijd een stevig anti-oorlogspamflet is.
Roger Waters, die zelf de basgitaar beroert en voor de nodige vocale hoogstandjes zorgt (zingen kan hij nog) meent het echt en staat voor 100 % achter die superieure creatie die The Wall echt wel is.
Dit is een plaat die het verdient om in zijn geheel gespeeld te worden, anders doet men het album en de boodschap onrecht aan. De uitvoering van de prachtsongs (voor de setlist hoeft u er maar gewoon even uw exemplaar van dat machtige album bij te halen) is van een onberispelijke kwaliteit en de gitaarsolo’s in “Another brick in the wall pt 2”, “Young Lust” en “Comfortably Numb” zijn adembenemend.
Tijdens deel 1 wordt er gestaag steen per steen aan de muur verder gebouwd tot het immense bouwwerk volledig is dichtgemetseld. Na de pauze wordt het wondermooie “Hey You” aan onze oren blootgesteld terwijl we enkel die fraai verlichte gigantische muur zien. Van dan af worden we verder overstelpt met adembenemende visuele projecties en muzikale pracht tot het hele ding uiteindelijk met brute kracht naar beneden gehaald wordt.
Dit is een, voor ons althans, nog nooit eerder gezien totaalspektakel. Doorgaans gaan wij naar een concertje voor een potje heerlijk muziek, de show hoeft niet echt, maar dit hier is natuurlijk iets anders. Visuele en muzikale perfectie ineen, zeg maar. De heerlijke muziek van The Wall is uiteraard sterk genoeg om op zichzelf te staan, maar de meerwaarde die er in deze show wordt aan gegeven is een absolute verrijking. Zo komt dit prachtige en legendarische album na al die jaren volledig tot zijn recht.
Geen idee hoelang en met hoeveel hieraan gewerkt is, maar het moet immens zijn. Wij hebben tonnen bewondering voor het team creatieve breinen (en dat zal zich niet beperken tot Roger Waters alleen) die achter deze fantastische mega productie zitten. Indrukwekkend!
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Nederlands 
Français 
