Even voorstellen – Pilod, nieuw album ‘Anticipate the Fall’
We zijn terug — ons nieuwe album Anticipate the Fall is er!
Na onze eerdere releases Sunny Forecast en Black Swan verliepen de afgelopen jaren allesbehalve vlot. Wissels in de line-up en een wereldwijde pandemie legden onze reis stil, en tussen 2018 en 2023 worstelden we eerlijk gezegd ook soms met onszelf. Onze koppigheid bracht ons waar we nu opnieuw staan.
In 2024 vonden we opnieuw onze groove. Met de komst van gitarist Wouter Voorspoels ontstond er een frisse energie die ons geluid rijker, dynamischer en krachtiger maakte. Nu we als volwaardig kwartet spelen, klinken we veelzijdiger dan ooit.
Onze singles “Teacher of Fools,” “Double Digits,” “No Adjustments” en de titeltrack “Anticipate the Fall” (met de herkenbare knipoogjes van Robbe Maes) gaven al een voorproefje van wat eraan zat te komen. Op dit nieuwe album met 9 tracks brengen we 5 gloednieuwe nummers, allemaal opgenomen en gemasterd met Jan Viggria (The Guru Guru) bij Barnowl Productions.
Ontdek zelf waar het album over gaat (de lyrics vind je online). We openen met het nummer (Good Luck is just) Around the Corner. Optimistisch als we zijn — maar niet naïef — maakten we bewust die keuze.
Laat los. Beweeg mee met de turbulentie. Blijf veerkrachtig.
Met liefde, Christophe, Timo, Wouter & Fré
Pilod
Tour zie site www.pilodband.com
Faun, De Casino, Sint-Niklaas op 1 oktober 2025 – Pics
Met een krachtige combinatie van middeleeuwse muziek, invloeden uit Keltische folk, hedendaagse rock, Arabische ritmische tonen en stuwende beats heeft Faun sinds zijn oprichting een trouwe schare fans opgebouwd. Albums als ‘Von den Elben’ en ‘Luna’ leverden de Duitsers niet enkel meerdere nominaties en awards op, maar werden bovendien gesmaakt tijdens tal van uiteenlopende concerten wereldwijd (theaters, kerken, festivals, …).
In DC vuurt het toonaangevende zestal virtuoze middeleeuwse klanken en archaïsche beats op ons af tijdens een muzikale reis die hun paganistische wortels vertegenwoordigt.
German pagan folk! Faun creates a realm that invites you into the enchanted world of paganism and medieval legends
Neem gerust een kijkje naar de pics
Faun
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8653-faun-01-10-2025?Itemid=0
Ye Banished Privateers
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8654-ye-banished-privateers-01-10-2025?Itemid=0
(bron: De Casino)
Org: De Casino, Sint-Niklaas ism Biebob
Neuroblade – Ons grootste doel is en blijft dat we onze passie nog lang met volle overtuiging mogen uitoefenen en dat we daarbij het plezier en de voldoening behouden die ons de dag van vandaag drijft
NEUROBLADE is een project van David Vandewalle en Jochen Mouton. De nummers hebben een kenmerkende stijl die flirt met een hoge dosis krachtige uptempo heavy/thrash metal, verrijkt met een old-school catchy en melodieuze touch om het geheel compleet te maken. Onlangs bracht het duo een EP uit ‘Desert Claw’ die heel goed werd ontvangen, ook in het buitenland.
We hadden een fijne babbel met de heren over deze release, de plannen en ambities kwamen eveneens aan bod.
Hoe is dit project ontstaan, vertel er iets meer over
In het verleden speelden we samen in een coverband. Toen dat hoofdstuk werd afgesloten bleven we vaak contact houden. Dat leidde geregeld tot lange nachten vol muziek waar we samen luisterden naar uiteenlopende bands en eindeloze gesprekken over ons gedeelde onderwerp van passie hadden. Hoewel onze muzikale achtergronden verschillend zijn staan we allebei open voor muziek die écht iets teweegbrengt. Uit die gedeelde passie groeide het idee om samen iets te creëren. Jochen kwam op een bepaald moment met een zanglijn waar ik vervolgens een nummer rond begon te bouwen. Zonder verwachtingen of druk, puur vanuit plezier in het maken van muziek. Later volgden enkele riffs die we uitwerkten tot volwaardige songs. Zo groeide een verzameling nummers waar we zelf echt enthousiast over waren. Pas toen besloten we om dit met de wereld te delen. Een traditionele band oprichten voelde niet passend, dus kozen we ervoor dit avontuur vorm te geven als project: Neuroblade.
In een overaanbod van bands binnen de scene, een nieuw project opstarten? Houdt dit geen risico in?
Een nieuw project opstarten in een scene die al bol staat van bands houdt uiteraard risico’s in. De ‘concurrentie’ is groot en het is niet eenvoudig om op te vallen. Veel groepen krijgen niet de erkenning die ze eigenlijk verdienen wat op zich een triest gebeuren is. België staat bekend om zijn enorme muzikale rijkdom waar er is zoveel kwaliteit aanwezig is dat het aanbod haast overloopt. Dat kan soms aanvoelen als een vloek maar tegelijk is het ook een luxe dat we zoveel muziek en live-optredens binnen handbereik hebben.
Voor ons weegt de passie echter zwaarder dan de risico’s. Muziek maken is geen keuze maar een drijfveer. Het zou een gemiste kans zijn om onze ideeën en songs op de plank te laten liggen of als digitale bits te laten verstoffen. Dit project is voor ons de manier om die creativiteit te delen en hopelijk ook een eigen plaats te vinden binnen dat brede muzikale landschap.
Ik las dat het project is ontstaan als ode aan de ‘old school’ metal, wie waren jullie echte inspiratie bronnen?
Het is niet eenvoudig om daar een eenduidig of concreet antwoord op te formuleren want inspiratie laat zich nu eenmaal niet vangen in één welomlijnde bron. Wat wij vandaag brengen is het resultaat van een brede en diverse bagage die we door de jaren heen opgebouwd hebben. Die bagage bestaat uit talloze indrukken, ervaringen en muzikale ontdekkingen die elkaar onderweg beïnvloed hebben en zich stap voor stap in onze sound hebben genesteld. Toch lijkt het erop dat vooral de US metal uit de jaren tachtig zoals Sanctuary een stevige stempel gedrukt heeft op onze manier van schrijven en spelen.
De energie en de attitude van die periode klinken door in de rechttoe-rechtaan riffs die we bewust eenvoudig maar krachtig houden. Daar bovenop komen melodieuze harmonieën die de songs een extra gelaagdheid geven en tegelijk zorgen voor herkenbaarheid. Het is precies dat spanningsveld, strak en agressief enerzijds, melodieus en meeslepend anderzijds dat voor ons zo aantrekkelijk is. Wanneer Jochen daar met volle overgave zijn longen bovenop loslaat en de zanglijnen alle kanten op stuwen, voel je onmiddellijk de connectie met de old school vibe waar we zoveel bewondering voor hebben.
Die old school heavy metal komt op de EP ook het meest naar boven, ergens zou ik stellen ‘ooit wel eens voorgedaan ergens’ maar kwalitatief kun je er geen speld tussen krijgen. Ik balanceer tussen twee stellingen in?
We zijn inderdaad niet van plan om het warm water opnieuw uit te vinden. Wat we doen, doen we gewoon op onze manier en wel met de nodige precisie want alles moet kloppen en goed aanvoelen. Voor de titeltrack Desert Claw hebben we het iets anders aangepakt, met een meer verhalende en muzikale insteek. Dat geeft het nummer meteen een iets modernere toets terwijl de rest van de EP stevig blijft leunen op die old school vibe waar we zo van houden.
Voor ons is dat precies de balans die we zoeken, herkenbare old school energie, maar toch met een eigentijdse kant. We zijn echt heel tevreden met hoe de EP uiteindelijk klinkt (met dank aan Pedro Vanooteghem van Ultimate Dynamics Studio). Het is ons eerste wapenfeit en dat voelt speciaal. De vele positieve reacties die we al via verschillende kanalen krijgen maakt ons alleen maar trotser en motiveert ons om verder te gaan.
Zowel vocaal als instrumentaal ligt het niveau torenhoog, niet zo verwonderlijk gezien jullie staat van dienst. Eigenlijk passen jullie perfect bij elkaar, jammer dat jullie nu pas (sinds 2023) elkaar hebben gevonden dan? Of was dit nu net het goede moment?
Bedankt voor de mooie opmerking! Onze samenwerking voelt zowel muzikaal als persoonlijk uitstekend. We weten elkaar uit te dagen en uit de comfortzone te halen waardoor er telkens nieuwe groei ontstaat. Dat maakt het samenwerken niet alleen plezierig maar ook bijzonder inspirerend, en het geeft ons het gevoel dat we echt het maximale uit onszelf kunnen halen. Het moment was perfect gekozen: naast Shocker, waar ik deel van uitmaak en Enchantress, waar Jochen deel uit maakt hadden we nu de ruimte om volledig ongecompliceerd en zonder enige druk te musiceren. Dat bracht een verfrissende energie, zorgde voor een creatieve flow en maakte het experimenteren bijzonder leuk. Deze ervaring motiveerde ons alleen maar meer om het project volledig te realiseren en het beste resultaat te behalen.
Ik heb al enkele zeer lovende recensies gelezen, hoe waren de algemene reacties tot nu toe.
De reacties die we ontvangen, zijn zowel overweldigend als bijzonder positief. Het feit dat zoveel mensen onze muziek waarderen overtreft al onze verwachtingen en stemt ons ongelooflijk dankbaar. Het lijkt erop dat onze muzikale visie iets raakt dat door velen wordt gedeeld en dat gevoel geeft ons een diepe voldoening. Natuurlijk is het voor ons egostrelend om al deze lovende woorden te lezen en te horen. Toch benaderen we dit alles met een zekere nederigheid. We voelen ons vereerd door de vele positieve reacties die we krijgen en zijn uitermate tevreden met de warme en enthousiaste feedback. We realiseren ons dat we slechts een klein stukje van iets groters bijdragen en dat maakt alle waardering des te specialer. Het motiveert ons om ons pad voort te zetten en onze creatieve ideeën te blijven delen.
Een opvallende recensie , ik citeer: ‘’Aangezien Priest na veertig jaar simpelweg niet meer zijn wie ze waren, gaat Neuroblade gewoon verder waar Judas Priest is gestopt’’ . Zo zie ik het ook eigenlijk … Graag jullie mening over dit statement
De vergelijking wordt vaak gemaakt maar het is absoluut niet de bedoeling geweest om deze te trekken. Priest is nu eenmaal een naam die binnen het genre een uitstekende reputatie geniet en door vrijwel iedereen wordt herkend. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er snel parallellen worden gelegd, zeker gezien het feit dat Jochen over een indrukwekkend vocaal vermogen beschikt dat de vergelijking wellicht nog versterkt. Desondanks kunnen we dergelijke opmerkingen enkel als iets positiefs ervaren, het geeft immers blijk van erkenning voor het talent en de kwaliteiten die Jochen in zijn performance legt. In die zin zien we zulke reacties dus als een compliment en een bevestiging dat hij op hoog niveau presteert.
Is het de bedoeling om op basis van deze reacties te werken aan een full album?
Op dit moment kunnen we met vertrouwen aangeven dat er zeker een vervolgactie zal plaatsvinden. Hoewel er nog geen vaste tijdlijn is vastgesteld worden de verschillende ideeën en mogelijkheden momenteel grondig onderzocht. Het is een fase van creatief nadenken en voorbereiden waarin alle opties zorgvuldig worden afgewogen zodat we, zodra het moment daar is, onze volledige aandacht en energie kunnen richten op de uitvoering.
Is het de ambitie om hiermee verder te doen (optredens, meer platen, meer succes) of is dit een éénmalig project als een ‘jam sessie’. Graag jullie mening?
Zoals eerder aangegeven zal er zeker een vervolg komen. Naar alle waarschijnlijkheid zullen we grotendeels dezelfde formule hanteren en dit project voortzetten waarbij we voornamelijk met ons tweeën de songs zullen blijven schrijven. De ongedwongen en creatieve sfeer die we nu hebben opgebouwd willen we absoluut behouden omdat dit de kern vormt van hoe we werken en wat ons plezier geeft in het proces. Tegelijkertijd sluiten we niet uit dat we gastmuzikanten uitnodigen om een bijdrage te leveren die wat extra kleur en dynamiek aan de nummers kan geven.
Passen in jullie drukke agenda’s ook optredens met Neuroblade of is dat voorlopig niet aan de orde?
Die vraag krijgen we regelmatig maar op dit moment is dat niet onze intentie. Dat betekent echter niet dat we het in de toekomst volledig uitsluiten. We laten ons vooral leiden door wat het leven en de omstandigheden ons bieden. Wie weet groeit in de loop van de tijd de behoefte om de nummers toch live te presenteren en dan zullen we dat zeker overwegen. Voor nu ligt onze focus vooral op het creatieve proces en het ontwikkelen van de muziek op een manier die voor ons natuurlijk en plezierig aanvoelt.
Ik zag ook recensies vanuit het buitenland, is het de bedoeling dan ook in het Buitenland te gaan optreden?
De recensies die we mogen ontvangen, zijn volledig te danken aan de fantastische inzet van Mike De Coene van Hardlife Promotion. Omdat we ervoor hebben gekozen geen live-optredens te doen is digitale promotie voor ons van essentieel belang. Dankzij Mike’s professionele aanpak en onvermoeibare inzet bereikt onze muziek nu een veel breder publiek dan we ooit zelf hadden kunnen bereiken. Zijn werk zorgt ervoor dat onze releases optimaal onder de aandacht komen en dat onze muziek overal gehoord kan worden, ook zonder het podium op te stappen.
We hadden het al over ‘ambitie’; is er een soort doel dat jullie nastreven met Neuroblade?
Ons grootste doel is en blijft dat we onze passie nog lang met volle overtuiging mogen uitoefenen en dat we daarbij het plezier en de voldoening behouden die ons de dag van vandaag drijft. We willen ons blijven ontwikkelen, openstaan voor nieuwe kansen en met vertrouwen de toekomst tegemoet gaan. Tegelijkertijd blijven we realistisch en nemen we de uitdagingen die zich aandienen aan.
Hoe zit het met jullie andere projecten, en hoe hou je alles combineerbaar?
Onze agenda’s zitten vaak behoorlijk vol en soms lijkt het alsof er nauwelijks nog ruimte overblijft. Toch vinden we het belangrijk om de tijd die we wél hebben zo goed mogelijk te benutten en bewust in te vullen. Op dit moment ben ik met Shocker intensief bezig met het schrijven van nieuwe songs terwijl Jochen volop in de fase zit van het afmixen van de nieuwe Enchantress nummers. Dat creatieve proces vraagt natuurlijk veel concentratie en energie.
Juist daarom is het voor ons allebei waardevol om af en toe even afstand te nemen van die projecten. Door bewust een stap terug te zetten kunnen we onze gedachten verzetten en met een frisse blik terugkeren. Dat zorgt niet alleen voor meer inspiratie maar ook voor een scherpere kijk op de details die er echt toe doen.
In die momenten past het Neuroblade-project perfect, het biedt ons de kans om in een andere creatieve flow te duiken zonder de druk van de lopende producties. Het voelt als een soort adempauze die tegelijk verrijkend werkt en ons nieuwe energie geeft om daarna opnieuw het beste van onszelf te kunnen geven in de andere bands.
Bedankt voor de fijne babbel, wens je nog iets toe te voegen doe gerust…
Erik, alvast bedankt voor de tijd die je voor ons vrijmaakt!
Wij willen graag nog meegeven dat de EP verkrijgbaar is in zowel CD- als LP-formaat. Indien iemand er nog een wil bemachtigen dan kan men ons steeds contacteren via onze sociale kanalen of per e-mail. Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Destroy Humanity – We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een groove metal band, op een manier waar we zelf 100% achter staan
Destroy Humanity komt uit het rustige Belgische stadje Beerzel (België), maar hun sound is allesbehalve bescheiden. Deze driekoppige metal-krachtpatsers brengen een zinderende vorm van groove metal. Met ruige riffs, donderende grooves en rauwe, niet aflatende energie banen ze zich een unieke weg in de heavy metal scene.
Hun debuut, in 2021, bleek een schot in de roos. De band timmerde ondertussen naarstig aan de weg, en bracht dit jaar een nieuwe plaat uit ‘Where is Your God Now’ waarbij begane wegen verder worden bewandeld, maar die veel ‘volwassener’ klinkt.
We hadden hierover een toffe babbel met de drie bandleden.
Jullie debuut kwam uit in 2021, net na COVID; heeft die periode toen een invloed gehad op de muziek en de groei van de band?
Het album is tijdens die COVID periode uitgekomen terwijl de nummers net voor die periode zijn opgenomen. We hebben geen release show kunnen doen, of toch enkel via live streaming. We hebben weinig shows kunnen spelen om die plaat echt voor te stellen. Dat heeft zeker een impact gehad op onze groei. Maar langs de andere kant bood die periode ook kansen: doordat we ons meer konden focussen op sociale media, zijn we online gegroeid. Via een magazine zijn we toen in contact gekomen met de leadzanger van Channel Zero, die meteen fan was. Zo kregen we de kans om hun voorprogramma te spelen in de AB. Later zijn we ook terechtgekomen in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel, wat opnieuw een mooie erkenning was en onze zichtbaarheid verder vergroot heeft.
Dus die plaats in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel heeft ook gezorgd voor een boost eigenlijk?
We zijn eigenlijk al heel lang bezig, maar dat album werd goed ontvangen, en we zijn daardoor pas echt gelanceerd geweest, en die plaats in de Zwaarste Lijst was zeker een extra opsteek om te groeien..
Als Belgische band is het ook niet simpel om het hoofd boven water te houden, maar er is een scene binnen wat jullie doen, al lijkt me die meer underground te floreren.
Klopt dit? Of speelt het ‘Belg’ zijn een rol voor een verdere doorgroei?
Een probleem niet, maar we merken toch dat op sommige vlakken wel. Maar tegenwoordig spelen er toch wel Belgische bands op festivals als Alctraz of zo. Het is een beetje een ‘en/en’ verhaal voor sommige concertzalen zijn we te niche, voor andere weer niet. We zitten er beetje tussenin. Vooral naar bepaalde labels toe ligt dat soms wel moeilijk. We merken ook wel dat er in Vlaanderen een scene is waar Belgische bands continue kunnen spelen, maar uiteraard wil je niet elk jaar weer op hetzelfde festival staan. Op dat vlak is het in eigen land wel beperkt, en dien je toch naar het Buitenland te kijken zoals Nederland of Duitsland, anders blijf je rond diezelfde kerktoren draaien. En eens dat lukt, komt het vanzelf wel los.
Nu is er de nieuwe plaat ‘Where is your God Now’, wat een statement, …o f is het geen statement?
Statement niet direct. Er zit gene politieke boodschap in of zo. het is eerder gevarieerd, en gaat wel over dingen in de maatschappij die verkeerd lopen, die we willen aankaarten. Dat wel. Dat tegen al die heilige huisjes stampen zit er dus zeker in, maar zonder echt er een statement van te maken. Laat ons het daarbij houden.
Ik hoor enorm veel agressie en een ondoordringbare geluidsmuur van knallende riffs. maar vergeleken met het debuut een ‘meer volwassen’ sound. Wat is volgens jullie het grote verschil
We schrijven nu niet zozeer meer vanuit een ‘coole dingen doen’ oogpunt, maar eerder vanuit een standpunt dat het volledige plaatje klopt, daar ligt het grote verschil met ons debuut. Op dat vlak zijn we zeker en vast volwassener geworden. We zijn ondertussen ook veel beter op elkander ingespeeld, en vinden elkaar blindelings. Dat komt zowel op plaat, als live tot zijn recht.
Er zitten weinig rustpunten in die plaat, of tenzij heel subtiel. Het tempo ligt moordend hoog. Wat positief is. Maar fysiek op het podium is het ook redelijk zwaar. Hoe houden jullie dit tempo vol?
Die energie komt gewoonweg van graag doen wat we doen, op zo een podium een publiek meetrekken terwijl het zweet op onze lippen staat is een zalig gevoel. Dat steeds opnieuw kunnen en mogen beleven, is een drijfveer om op die elan door te gaan eigenlijk. Het is net dat publiek die ons die energie geeft, om compleet alles te geven. Hoe harder het publiek dus gaat, hoe meer energie dat we zelf daarvan krijgen.. het is een soort wisselwerking.
Wat me nog het meest opvalt, is die ‘live energie’. Wat is jullie geheim?
We hebben de productie gedaan bij Yarne, de bassist van Carnation, in Project Zero Studio.Hij kent ons ook heel goed, heeft ons meerdere keren live gezien en weet hoe we echt in elkaar zitten. En wat we echt willen. Dat speelt hij in ons voordeel uit op plaat ook. We nemen ook op hoe we de songs live willen spelen, dat is voor ons heel belangrijk. dat speelt ook een rol.
Dus als ik het goed begrijp werken jullie bij het maken van een plaat bewust naar die live optredens toe?
Bewust niet echt, onze nummers zijn allemaal een beetje korter tot compacter. Het is niet opzettelijk gedaan dus, maar het zit wel ergens in het achterhoofd ja, laat het ons daarbij houden.
Ik heb al enkele goede recensie gelezen, hoe werd de plaat tot nu toe algemeen ontvangen? Interesse vanuit het Buitenland?
Het nieuwe album is absoluut goed ontvangen. We hebben positieve recensies gekregen van verschillende magazines zoals Aardschok, Rock Tribune en anderen. Eén van de leukste reacties die we mochten ontvangen was: “Destroy Humanity beheerst de kunst van het verrassen en imponeren en dat is tegenwoordig een hele prestatie.” Dat soort feedback is natuurlijk altijd fijn om te lezen, toch? Het is motiverend om te zien dat onze muziek niet alleen lokaal maar ook internationaal gewaardeerd wordt.
Is deze plaat de ultieme ‘doorbraak’ plaat, naar een ruim publiek toe? Wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
We moeten er realistisch in zijn. we maken ook vooral muziek omdat we dat graag doen, en niet per se om dat groot publiek te plezieren, dat is een belangrijke drijfveer. Je ziet dat ook als we onze muziek live brengen, dat we dit graag doen. Dat is en blijft heel belangrijk, het spelplezier primeert.
In deze tijden is sociale media heel belangrijk, ook streaming (Spotify en zo); waarom dan nog een (dure) fysieke plaat uitbrengen eigenlijk?
Er is, en dat merken we toch op live shows, enorm veel vraag naar. Dat is wellicht de meest belangrijke reden om dit te blijven doen. de kost voor vinyl is iets te groot voor ons maar cd’s verkopen nog steeds.
Er is ergens een gezegde over ‘de moeilijke tweede na een succesvol debuut’; hebben jullie dat probleem ook ondervonden?
Je wil sowieso dat de nieuwste cd beter is dan de vorige, dat is een streefdoel. Er waren stukken waar we wat langer moesten over nadenken, en andere waren we direct tevreden over; het is dus eigenlijk een ‘en/en ‘ verhaal. We denken wel dat we ondertussen geleerd hebben hoe we bepaalde dingen moeten aanpakken, en dat daar wel een evolutie merkbaar is. En dat we dit ook meenemen naar de volgende releases, het is een soort leerproces dus. Maar om daarom te zeggen dat het daarom moeilijker is , nee dat niet.
Heeft die nieuwe plaat trouwens nu al deuren kunnen openen? Hoe was jullie festival zomer bijvoorbeeld?
In zekere zin wel. Maar er mag nog altijd wat meer binnen komen uiteraard. Er staan ondertussen al wat mooie dingen op de planning, dus dat komt goed. We kunnen nog niet alles zeggen, maar er zitten nog mooie dingen aan te komen zeker en vast.
Wat staat er verder op de planning?
Er staan wel al enkele optredens vast, sommige moeten nog bevestigd worden. Eentje dat bevestigd is, is V ’s metal media, Metal Sunday II in Opwijk op 15 februari 2026.Maar zoals we aangaven, er is zeker nog plaats vrij voor meer…
Is er een soort doel of ambitie waar jullie naartoe willen werken?
Waar we naartoe willen werken is toch dat zomer festivals, op een festival als Alctraz staan bijvoorbeeld. Ook beetje meer kunnen optreden in het buitenland, dan denken we aan Nederland , Duitsland of zo. Is ook een ambitie. De scene is Duitsland en Nederland is veel grotere dan in België. En al wat eraan komt, ontvangen we graag met open armen. Om het kort te houden… Blijven groeien in wat we doen en daar de vruchten van plukken is onze belangrijkste ambitie.
Indoen je kon kiezen tussen de grote podia op Graspop of Vorst Nationaal – mits toegevingen binnen jullie sound of wat meer commercie, zouden jullie het doen?
We spelen al zoveel jaren dit genre, toegevingen doen om per se op die grote festivals of zalen te staan? Daar beginnen we niet aan. We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een Groove metal band. Maar op een manier waar we zelf 100% achter staan. Met ons drieën muziek maken die we alle drie graag horen, en wat we graag live willen brengen nog steeds het belangrijkste is.
Is het voornaamste doel dan een naam worden binnen het clubcircuit in binnen- of buitenland en op die manier op Alcatraz geraken?
Op een podium kunnen spelen voor een enthousiast publiek in club of op een festival is zeker een doel op zich, of dat in Buitenland of binnenland is, speelt geen rol. Kunnen we daardoor op bijvoorbeeld Graspop staan is dat mooi meegenomen. Maar het is en moet iets zijn waar we zelf achter staan, zoals hierboven gezegd. Dat is de voornaamste drijfveer.
Bedankt voor de fijne babbel; we blijven jullie uiteraard op de voet volgen …
Even voorstellen - Alice George Perez - 'Submerged Allies', single (digital)
MOKUHI sonorities
Release date: 3th October 2025
Submerged Allies - song and lyrics by Alice George Perez | Spotify
“'Submerged allies' is a song about the cognitive dissonance of confused and manipulated masses, and on how inherently detrimental it is to our common goal in attempting to pave the way towards a better world, as a people. It’s about being tricked into thinking that our peers are our foes and falling into the ingeniously orchestrated trap that our fair-weather friends in charge have laid for us, overcoming ill-placed projection, alienation, and rejoining your allies to save the promise in rowing in the same direction.” - Alice George Perez
'Submerged Allies' is the second single of the upcoming debut album of Brussels based avant pop folk artist Alice George Perez. An intimate, but dark song about love and the pain it can bring. Full album 'A Song With The Title Of Lunch Bells' will be released on 10th October on MOKUHI sonorities. 'The Crow', the first single of the record, was released in July.
File under: Connie Converse, Joanna Newsom, Aldous Harding
Alice will not only play solo shows anymore to present her debut album. She will go on tour with a brand new live band consisting of Yannick Dupont (Ottla, Jawahr) on drums, Nicolas Rombouts (SPOOK, Dez Mona, Jim White) on double bass, Ma Clément (Fievel is Glauque) on backing vocals and Raphaële Germser on viola.£
Live:
4th October, Le Salon, Silly (w/ Kris Dane) (solo)
9th October, Le 140, Brussels (w/ Mathilde Fernandez & Fantazio) (duo)
14th October, La Loupe, Café Augustin, Lille (FR) (trio)
17th October, Un Peu, Brussels - album release show (full band)
18th October, Musée Art & Histoire, Brussels (duo)
23rd October, Botanique, Brussels (w/ Jan Verstraeten) (duo)
7th November, Rataplan, Antwerp - (duo) - MOKUHI sonorities label night
28th January, Platform, Antwerp - (full band)
More shows to be announced for 2026
The Rabids uit de Kempen zijn ooit gestart als een punkbandje, maar zijn geëvolueerd naar een mix van skapunk, reggae en punk. De EP ‘Change The World’ volgt op twee andere EP’s: ‘Too Late’ uit 2023 en ‘No Dinner, No Wine’ uit 2020.
Met vrouwelijke vocalen en skapunk denken we natuurlijk meteen aan 2Tone-legende The Selecter en daar komen The Rabids wel wat in de buurt. Inzake sound zitten ze dicht bij The Skadillacs, maar The Rabids kiezen voor eigen nummers.
In productie en mix kunnen nog wel een paar procentpuntjes winst geboekt worden, maar dit is een heel eerlijke release die waarschijnlijk dicht staat bij hoe The Rabids live klinken. En dit is best leuk. Het swingt, het rockt, het danst en doet dansen, …
De leukste van de vier tracks is “The Rocksteady Beat”. Met een pittig tempo, veel energie en een leuke melodie. En al na een paar luisterbeurten mee te zingen. “Free Land” heeft een iets ernstiger tekst, die nog wat te veel aan het papier kleeft (schrijftaal is geen spreektaal), maar het enthousiasme in de vocalen en bij de blazers maakt veel goed. “Clarity” heeft een interessante intro en heeft dan wat tijd nodig om helemaal onder stoom te komen. De quiet/loud-dynamiek is verfrissend. “Enemies Everywhere” klinkt heel speels en luchtig, ondanks de ernst in de lyrics.
‘Change The World’ zal ondanks die titel misschien niet de wereld veranderen. Wel is het een fijne release van een leuke band. Dat ze nog veel podia mogen onveilig maken.
https://www.youtube.com/watch?v=gGVv5uzj14Y
Vlad In Tears is een Italiaanse gothic rock/metalband die misschien niet hetzelfde mainstream-succes geniet als pakweg Him of Lord of the Lost, maar die wel heel invloedrijk is voor andere bands in de underground. Deze Italianen hebben op het nieuwe album ‘Hide Inside’ nog maar eens nieuwe wending gegeven aan hun muziek en aan de lyrics.
Liever dan altijd hetzelfde concept te volgen, verkennen de vijf van Vlad In Tears bij elk nieuw album nieuw territorium. Op voorganger ‘Relapse’ klonken ze meer industrial, hard en ruw, intens en in your face. Op ‘Hide Inside’ is er meer plaats voor melodie en is het muzikale spectrum breder, met meer aandacht voor gitaar en piano. Ook in het algemeen is er meer muzikale variatie, met meer rustpunten tussen de agressie. De ritmes komen op het nieuwe album opnieuw gewoon van de drums, terwijl de groove op ‘Relapse’ nog vaak uit dikke lagen gitaar kwamen. Maar het is nu niet dat Vlad In Tears compleet anders klinkt. Dit is nog steeds pulserende gothic rock en metal met een catchy randje.
Inhoudelijk bouwt ‘Hide Inside’ voort op ‘Relapse’, maar in een andere dimensie. ‘Relapse’ moest als album de hand reiken naar fans die emotioneel met zichzelf en met de maatschappij worstelden. De band vertaalde als het ware de gevoelens die ze bij de fans oppikten. Dan is ‘Hide Inside’ net iets anders. Het gaat nog steeds over een emotionele en innerlijke zoektocht, maar op een bijna psychologisch niveau, als droomanalyses die vertaald worden naar de werkelijkheid. Er wordt gezocht naar onzichtbare innerlijke krachten die ons doorheen ons dagelijkse bestaan leiden.
Mooie uitgangspunten allemaal, maar levert dat dan ook een prima album op. Toch wel. Ondanks de complexe onderwerpen en gelaagde thema’s in de lyrics, zingt Christian Miconi nog steeds met bijzonder veel passie en gevoel voor drama. De tracks hebben genoeg punch en donkerte om zelfs zonder de lyrics overeind te blijven. En de variatie werkt, dat weten we al langer. Met genoeg rustpunten op het album klinken de hardste en agressiefste partijen nog harder door.
Wij hebben op ‘Hide Inside’ het meest genoten van “The Death Of Me”, “Living Nightmare” en “Let Me Love You”. Dieptepunten zijn er niet. Wel heb ik wat moeite met John Connor van Dog Eat Dog die komt meedoen op “Your Trace”. Als je John Connor kan laten meebrullen op je album, sla je dat aanbod natuurlijk niet onmiddellijk af. Maar met die rap erbij op slechts één track verliest dit album zijn overigens sterke consistentie.
https://www.youtube.com/watch?v=pZYjE7pqNS4
Aroma di Amore, de Belgische band rond Elvis Peeters, Fred Angst en Lo Meulen, nam in 2022 officieel afscheid van het publiek na een loopbaan die ergens in de jaren ’80 begonnen is. Sindsdien zijn ze kernleden bezig met solo- en andere projecten en duiken ze nog steeds op op elkaars releases.
De aanhoudende malaise en oorlog in en rond Gaza, de lamentabele houding van België en tal van Europese landen en de verschrikkelijke gruwelbeelden van een hongerende en platgeslagen Palestijnse bevolking in dat bezette gebied heeft hen doen besluiten om toch nog een keer hun krachten te bundelen voor een protest en aanklacht song die deze genocide en de lauwe reacties erop aan de kaak stelt. Hun gezamenlijke verontwaardiging hierover was zo groot dat ze in enkele dagen tijd een nieuw nummer schreven en opnamen.
‘Hel!’ is uiteraard heel politiek geladen en klinkt bijzonder urgent in al zijn electro/postpunk/wave-dynamiek. Het nummer bevat in de lyrics een korte verwijzing naar hun culthit "Voor De Dood". De titel ‘Hel!’ zegt alles over de situatie in Gaza, net zoals het refrein: ‘Het gaat maar door, het gaat maar door, ik blijf roepen tot ik word gehoord!’.
De integrale opbrengst van dit nummer gaat naar 11.11.11. SOS Gaza.
https://www.youtube.com/watch?v=xbj5Ff5K2MA
Stakbabber bracht zijn debuut uit in 2015. Ik was meteen heel gecharmeerd door deze band. Puntige songs, sfeer, melodie en een mix van postpunk, wave en alternatieve rock. Ik ben ze blijven volgen. In 2019 kwam hun gelijknamig album uit en nu is er dus ‘111’. Oprichter Mick Ness gaan sommigen onder jullie misschien nog kennen van de band Mecano.
Opener “Johny Marr” is een mooie opener met een prominente bass. “III Omen” doet mij denken aan het beste van New Order: Melodieuze baslijn, synths en een gejaagde zang. Een toppertje en heel catchy. “OneOneOn” klinkt wat spacy en zweverig mede door de synths en de gitaarklanken. Daarnaast een ritmesectie die het nummer een ‘heartbeat’ geeft en alles mooi aan elkaar lijmt. “Lalala” kon een begin van een Editors of Interpol nummer zijn geweest. Het nummer heeft een mooie opbouw en klinkt gelaagd. Op “Schönes Wien” krijgen we een EBM beat waardoor het nummer heel dansbaar wordt. Een heerlijk prominent klinkende bass en een spaarzame dwarse gitaar maken het af. De zang werkt heerlijk bij het nummer. “Sleep No More” is weer zo’n cathcy nummer waarin ze een mooie sound neerzetten.
Afsluiten doen we met “Thereabouts”. Een nummer dat net als het vorige een iets van een dark industrial sfeer bevat (denk aan bv The Neon Judgement).
‘111’ werd opgenomen in de Hightime Studio in Herk-de Stad en de productie deed Thomas Valkeniers (deed ook al de productie voor o.a. Equal Idiots en The Haunted Youth). Alles klinkt dan ook piekfijn. Op ‘111’ vinden we zeven stuk voor stuk groovende en tevens catchy songs.
Het mag trouwens tijd worden dat deze band wat meer onder de radar komt want ze maken nu al drie albums lang retegoede muziek!
Postpunk/wave
The Darkness, Ancienne Belgique, Brussel op 30 september 2025 – Pics
The Darkness is BACK! - De iconische Britse rockband, bekend van hun wereldhit "I Believe In A Thing Called Love", is populairder dan ooit. Een filmpje waar Taylor Swift tijdens de US Open enthousiast meezingt met die hit uit 2003, ging recent viraal op social media. Het resultaat? Meer dan twee decennia na de release leert een heel nieuwe generatie het catchy liedje kennen en schiet de song terug naar de top van hitlijsten wereldwijd.
Wie droomde van een nieuw The Darkness album heeft geluk, want in maart ll was het eindelijk zover. De band bracht hun achtste studioalbum 'Dreams On Toast' uit. Het album wordt volgens de band zelf "een overvloedig vertoon van sonische lekkernijen en een schotel vol legendarische hits". Lead single "The Longest Kiss", is hier zeker een demonstratie van. Het is een upbeat popklassieker, die ode brengt aan popgenieën uit de jaren '70, zoals Queen en Paul McCartney.
“You know that thing when God’s breath tickles your soul and tells you to create? God might not be the power she once was, but say what you like about her, she knows damn well that what the world needs now, is rock sweet rock. And who are we, mere mortals of extraordinary ability, to argue with the divine?" - Zanger Justin Hawkins
The Darkness is absolute topvorm! Ze hebben live een ongeëvenaarde reputatie!
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Darkness
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8663-the-darkness-30-09-2025
Dea Matrona
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8664-dea-matrona-30-09-2025
LIVE 2023 The Darkness - A Trip Down Memory Lane
(bron: AB, Brussel/Live Nation)
Org: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Met LOVED leveren de Australische discovirtuozen van Parcels hun derde studioplaat af, een persoonlijke en dansbare trip die de verschillende fases van een stormachtige zomerliefde doorloopt. Na het gelijknamige debuut Parcels (2018) en het ambitieuze dubbelalbum Day/Night (2021) kiest de vijfkoppige band opnieuw voor vernieuwing, dit keer met een losser en speelser geluid.
Al sinds hun oprichting in 2014 in het zonnige Byron Bay (en de daaropvolgende verhuizing naar het creatieve hart van Berlijn) staat Parcels bekend om hun unieke blend van 70’s funk, Franse elektro (met Daft Punk als vroegere studio-compagnons), en discogitaren die rechtstreeks uit de vinylbak van Studio 54 lijken te komen. LOVED borduurt voort op dat recept, maar voegt er een laag emotionele liefdesperikelen aan toe.
De rode draad doorheen het album is een wankele zomerliefde: het begint met vlinders in de buik (Summerinlove), maar eindigt met breekbare bezinning (Finallyover). Toch voelt het nooit zwaar – alleszins niet zwaarder dan het lezen van de songtitels waar de spatiebalk nog steeds kapot lijkt. De nummers klinken als herinneringen aan een vakantie die misschien pijn deed, maar waar je toch dankbaar op terugkijkt. Opener Tobeloved zet de toon met een warme baslijn, gevolgd door Ifyoucall, waarin de stemmen van Jules Crommelin en Patrick Hetherington, de belangrijkste songschrijvers van de plaat, mooi samenvloeien. De zoete stemvoering blijft een handelsmerk van de band, net als hun foutloos gevoel voor groove.
De productie, opnieuw in eigen handen, is deze keer minder gepolijst dan op voorgangers, maar dat is niet per se een nadeel. Op Yougotmefeeling en Leaveyourlove laat de band zich van hun dansbaarste kant zien, met ritmes die je moeiteloos de vloer op trekken. In Thinkaboutit, misschien wel het hoogtepunt, hoor je die collectieve chemie: het is kort, catchy en nét chaotisch genoeg om fris te blijven.
Wat LOVED vooral typeert, is het verhaal, een soort van coherent geheel waarin elke track een ander facet toont van iets wat had kunnen zijn.
Parcels speelt op 7 oktober in Vorst Nationaal – en als LOVED live net zo sprankelt als op plaat, wordt dat een avond om niet te missen.
Even voorstellen – Billy, ‘Aloha’, nieuwe indie-rock single
De Kortrijkse band Billy. opende in 2023 eerder zijn geluid met de release van hun debuutsingle Turn Me Down en vervolgt dit nu in 2025 met de release van twee gloednieuwe nummers. De band beschrijft hun muziek als een verkenning van de hoogte- en dieptepunten van het leven, uitgedrukt door zonnige reverbs en roze limonade beats.
De eerste single ‘Aloha’ is vanaf vandaag te beluisteren en gaat over het magische moment van oogcontact met iemand die je volledig betovert, waardoor tijd en realiteit vervagen. Het nummer vangt de spanning tussen vasthouden en loslaten, en moedigt aan om in het moment te blijven en je niet te laten tegenhouden door angst of twijfel. De volgende single zal worden uitgebracht in november.
Beide singles werden opgenomen in SputnikStudio (Schoten) bij Joes Brands (IBE, Admiral Freebee, Jérémie Vrielinck)
Aloha song credits:
Link naar de lyric video: https://www.youtube.com/watch?v=TCYwagHhniA
Even voorstellen – Jay Som – Belong
Op 10 oktober verschijnt het nieuwste album Belong van de veelzijdige multi-instrumentalist, singer-songwriter en producer Melina Duterte, onder het alias Jay Som.
Sinds 2019 heeft Duterte zich verdiept in productie en audio-engineering, wat o.a. heeft geleid tot bijdrages aan het GRAMMY-winnende album van boygenius en samenwerkingen met Troye Sivan en beabadoobee.
Bewapend met deze nieuwe ervaringen verlegt ze de grenzen van haar eigen sound en maakt de indierock plaats voor een mix van power-pop, elektronica, gruizige gitaren en poppunk anthems. Op haar plaat zijn verschillende gastbijdrages te vinden van bekende namen, waaronder Jim Adkins (Jimmy Eat World), Lexi Vega (Mini Trees) en Hayley Williams (Paramore). In het najaar gaat ze op tour, waar ze ook Amsterdam en Brussel aan zal doen.
(bron Mattan records / Lucky number)
Even voorstellen – Spout Big Space - ‘one too many’ EP
Een langzaam en beklemmend atmosferisch garagedub nummer, beetje zoals
op Bela Lugosi's dead van Bauhaus.
Waar het nummer over gaat ? Soms zijn wij de druppel die de emmer doet
overlopen. De toerist die er één te veel is, de vriend die ze liever
niet tegenkomen, de aanhoudende minnaar met wie we uiteindelijk naar
bed gaan, het kind dat we niet hadden verwacht. We willen altijd meer,
keer op keer. Wij zijn het extra element dat alles verpest, het laatste
snufje zout dat je maaltijd vies maakt.
One Too Many, de nieuwe EP, komt digitaal uit op 10 oktober en is al
fysiek verkrijgbaar op 62 records. Spout Big Space, hun naam van de
band komt van een tikfout. De 5 leden wonen in Schaarbeek.
De muziek van Spout Big Space is een mix van garagepunk à la Fidlar, de
waanzinnige nummers van Fat White Family en bizarre, donkere sferen. Je
vindt het ergens tussen The Sonics en teatrale postpunk.
single
https://soundcloud.com/62tv-records/one-too-many?in=62tv-records/sets/spout-big-space-one-too-many/s-OGEhhjaTJma&si=19115bc54dd34cdebce035ef7473c320&utm_source=cli
EP Stream 62Records | Luister gratis online naar afspeellijst Spout Big Space - One Too Many op SoundCloud
SPOUT BIG SPACE live
18 October Belvédère Namen (met Amour) - 20 november Charlatan, Gent
(met the 925)- 26 november Café Cabron, Antwerpen (met Deatstar
MacGaver) - 8 december La Binchoise, Binche (met Magic Machine)- 9
maart Le Chaff, Brussel (met Tacoblaster) - 28 maart Rockerill,
Charleroi (Massacrés Belges), 18 april La Vallée, Brussel
Even voorstellen - Frateur Rombouts - 'Wrap Your Mind Around It', single
MOKUHI sonorities
Release datum: 1 oktober 2025
"'Wrap Your Mind Around It' is een reflectie op een wereld in vlammen, in crisis – donker, intens en toch hoopvol in een zoektocht naar licht." - Gregroy Frateur
Tien jaar na hun artistieke afscheid vinden Gregory Frateur en Nicolas Rombouts elkaar terug. Samen brengen ze 'ECHO_RE_ECHO', een album dat ontstond uit de gelijknamige performance met choreograaf Ann Van den Broek en dansgezelschap WArd/waRD. Release van full album 'ECHO_RE_ECHO' op 17 oktober.
“Na tien jaar opnieuw samen muziek maken met Nicolas voelde vanzelfsprekend. Stem en bas spreken dezelfde taal: die van kwetsbaarheid, kracht en resonantie", aldus Gregory. De plaat verkent thema’s als zichtbaarheid, authenticiteit, verlies en hoop. 'ECHO_RE_ECHO' beweegt tussen existentiële vragen en persoonlijke bekentenissen. “De songs vertrekken vaak uit vragen of onrust, maar zoeken altijd naar verbinding. Voor mij is dit album een echo die niet verdwijnt, maar telkens iets nieuws oproept."
De eerste single 'Call It an Escape' werd in het voorjaar van 2025 opgenomen in de Radio 1-playlist, een voorproef van een album dat resoneert tot ver voorbij zijn eigen echo. Vorige week verscheen ook nog een andere vooruitgeschoven track van het album: 'I Don't Want To Be Here'.
De geschiedenis van Frateur en Rombouts is er een van intensieve samenwerking en diepe artistieke verwantschap. Als drijvende krachten achter Dez Mona schreven ze een belangrijk hoofdstuk in de Belgische muziekgeschiedenis. Nadien vonden ze elk hun eigen weg, maar bleef de onderlinge resonantie voelbaar. 'ECHO_RE_ECHO' markeert hun herontmoeting en bewijst dat hun muzikale gesprek niets aan intensiteit heeft ingeboet.
“We wilden terugkeren naar de essentie: twee stemmen die elkaar uitdagen en aanvullen. 'ECHO_RE_ECHO' is geen terugblik, maar een nieuwe stap.” – Nicolas Rombouts
Another fine release by MOKUHI sonorities
Music written for the eponymous performance, a collaboration between Gregory Frateur and choreographer Ann Van den Broek.
Gregory Frateur: vocals
Nicolas Rombouts: electric and double bass, beats, Juno 60 & 106, Solina, Mellotron
Music by Gregory Frateur & Nicolas Rombouts
Lyrics by Gregory Frateur & sophisticated by Craig Ward
Produced for WArd/waRD - Ann Van den Broek by Gregory Frateur, Nicolas Rombouts and Mokuhi Sonorities
Recorded, edited & mixed by Nicolas Rombouts at Studio Caporal in Antwerp, Belgium
Assistant engineer: Louis Crollet
Mastered by Jerboa Mastering in Ghent, Belgium
Artwork by Gregory Frateur
MOKUHI009 - under exclusive license to Mokuhi Sonorities
Wrap Your Mind Around It
I Don't Want to Be Here
Call It an Escape
Voorstellingen:
20 oktober, Ita, Amsterdam
21 oktober, CC De Werft, Geel
23 oktober, CCHA, Hasselt
30 oktober, Corso, Antwerpen
7 maart 2026, Bourlaschouwburg, Antwerpen
Tickets & info: www.wardward.be
Even voorstellen – Paul Numi - Wired on Wonder
Ervaar Paul Numi’s Beste Album
Wired on Wonder is Paul’s derde release in vijf jaar — een opmerkelijke prestatie voor een artiest die 100% indie blijft, maar toch omringd is door een wereldklasse-team.
Paul: “De meeste bands vinden hun stem in hun twintiger jaren. Ik vond de mijne pas na mijn zestigste. Maar goed—beter laat dan nooit, en zeker beter dan helemaal nooit.”
Het album is een levendige mix:
• High-energy tracks in de grote Britse traditie, aangedreven door pompende bas en drums, gelaagd met gitaren en zwevende keyboardriffs.
• Introspectieve songs zoals A Roving Still (Pauls antwoord op Lord Byrons So We’ll Go No More a Roving), What We Believe met een Nigeriaans gospelkoor, en Guide Me Towards the Light met zijn psalmachtige lyriek.
Pauls teksten zijn poëtisch, vaak met een rand ironie, en plaatsen hem onder de allerbeste Engelstalige tekstschrijvers van België.
Achter de sound schuilt obsessieve toewijding: “We werkten eindeloze dagen en nachten, meedogenloos in wat bleef en wat weg moest. We waren puristen—monniken stelden niets voor vergeleken met ons. Van de Rickenbacker-bas en vintage Telecasters en Fender-versterkers tot Ampex-tapemastering. Elk detail telde. Ik had een superteam, net zo toegewijd om een echt geweldig album te maken als ikzelf. Kudos aan hen!”
VAN DE JAREN 80 TOT VANDAAG – PASSIE VERVAAGT NOOIT
Paul was zeer actief in de vroege jaren 80 met zijn band Angry Voices en stond in het voorprogramma van o.a. U2, Echo & The Bunnymen, TC Matic en anderen.
Daarna nam zijn leven een andere wending: naast artiest bouwde Paul ook een carrière uit als topmanager. Tijdens zijn wereldwijde werkreizen liet hij zijn passie voor muziek nooit los, vaak met zijn gitaar op sleeptouw om optredens te geven. Door de jaren heen trad Numi op van New York, Boston, Moskou, Beiroet tot Warschau, en gaf hij radio-interviews in o.a. Zwitserland, Marokko, Saoedi-Arabië en het VK.
In 2020 maakte Paul Numi officieel zijn comeback met het album Chimera, gevolgd door Parallel Lives in 2021. Sindsdien heeft zijn muziek een wereldwijd publiek bereikt, met inmiddels meer dan 700.000 streams en views.
OVER HET ALBUM
Release: 30 september 2025
Vox & Songs: Paul Numi, Bas & Backing Vocals: Peter Corijn, Drums: Mario Goossens, Gitaar: Bart Van Huyck, Paul Numi (2,7,8), Piano & Keyboards: Henk De Mulder, Synths & Programming: Guus Fluit
Extra backing vocals: Beth Morrison; Kate Dechaene; Gospelkoor Ìtùnú (Nigeria)
Productie: Guus Fluit, Mix: Greg Gordon, Mastering: Fred Kevorkian
Opgenomen in Floyd Studios, drums in The Gorio Hills
Art: Paul Numi, Design Studio: Ramdesign.be
Label: Greener Grass
Welkom bij MayWay Records, Frans Kalf!
Mensen vragen soms waarop ik me baseer wanneer we een nieuwe, beginnende act tekenen. Waarom die wel, en een andere niet. Een duidelijk antwoord is er niet, behalve dat ik het moet voelen. Letterlijk voélen. Draaitje in de onderbuik. Geraakt worden. Verliefd worden. Bij deze jongen en zijn liedjes was het een coup de foudre. Een muzikale explosie ...
Maak kennis met Frans Kalf (22), poëtische dromer en levenskunstenaar. Half Amsterdammer, half Gentenaar, voor liefhebbers van Shaffy en Brel.
Met pakkende liedjes en rake teksten neemt hij je mee in zijn bitterzoet wereldje, waar er plaats is voor een gebroken hart en een schaterlach.
Niet wat je verwacht, en toch beter dan je dacht.
-- Video ‘Terwijl Je Voor Me Stond (De Koer, Gent, 12/06/'25)’
Terwijl Je Voor Me Stond - Frans Kalf (@De Koer 12.06.2025)
FRANS KALF LIVE
09 okt 2025 | Zebrastraat, Gent (BE)
11 okt 2025 | Muziekclub 't Ey, Belsele (BE)
22 okt 2025 | Stoemp!, Archipel, Brussel (BE)
29 okt 2025 | Ekko, Utrecht (NL), support Dressed Like Boys
13 mrt 2026 | Het Depot, Leuven (BE) support Dressed Like Boys
15 mrt 2026 | Nieuwe Nor, Heerlen (NL) support Dressed Like Boys
02 apr 2026 | Handelsbeurs, Gent (BE) support Dressed Like Boys
meer tba
2025 support bij Yevgeuni holy garden sessions Yevgueni – Mooie backcatalogue van 25 kaarsjes
Open’er Festival 2026 – 1 July till 4 July 2026, Gdynia with The Cure as headliner
The Cure headlines Open'er 2026! The giants of British rock and alternative, who released their brilliant fourteenth album „Songs of a Lost World" last year, will take over Orange Main Stage on July 3! See you in Gdynia in 9 months!
Formed in Crawley, The Cure first took the stage in 1978. To date, they've played around 1,800 concerts, released 14 studio albums, more than 40 singles, several concert films, live albums, some soundtrack songs, and a couple books as well. Over 47 years, the band has had 13 members. 2026 will feature 5 of them: Robert Smith (voice and guitars), Simon Gallup (bass), Jason Cooper (drums), Roger O'Donnell (keyboards), Reeves Gabrels (guitars).
Open'er Festival powered by Orange 2026, this year's Best Major Festival winner at European Festival Awards, will take place July 1-4 in Gdynia, Poland.
www.opener.pl
Live Nation concert - Evgeny Grinko
Op woensdag 22 april 2026 in de Theaterzaal van De Vooruit, Gent
Evgeny Grinko is klaar voor een nieuw hoofdstuk met zijn vijfde studioalbum 'Winter Moonlight' en een gloednieuwe tour! Op woensdag 22 april 2026 brengt hij zijn intieme en hartverwarmende composities naar de Theaterzaal in De Vooruit in Gent. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Evgeny Grinko ontdekte muziek op jonge leeftijd via films. Na actief te zijn geweest in de post-punk scene als gitarist en drummer, bereikte hij een keerpunt toen hij de piano ontdekte en zichzelf het instrument leerde spelen. Nog geen drie jaar later, in 2010, brak hij door in de hedendaagse klassieke muziek met zijn virale compositie "Valse". Sindsdien bracht Evgeny vijf albums en zes EP's uit, waarbij emoties als humor, verdriet en verlangen centraal staan. Zijn muziek vindt wereldwijd weerklank: hij heeft meer dan 450 miljoen streams op Spotify en 240 miljoen views op YouTube. In 2022 verliet hij Rusland nadat hij zich had verzet tegen de invasie van Oekraïne en vestigde hij zich uiteindelijk in Berlijn. Ondanks de uitdagingen blijft hij in een razend tempo componeren.
Zijn nieuwste album 'Winter Moonlight' verscheen in februari en wordt gedragen door de single "Melting". Het album is een indrukwekkend vervolg op zijn eerdere EP 'Winter Sunshine' uit 2011 en toont hoe ver Grinko geëvolueerd is als componist en wat hem nog te wachten staat. Met tien nummers vol warme harmonieën en meeslepende arrangementen maakt 'Winter Moonlight' bij elke luisteraar gevoelens los.
Laat je betoveren door de magie van Evgeny Grinko op woensdag 22 april 2026 in de Theaterzaal van De Vooruit in Gent.
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €60 - €40 (inclusief servicekosten).
Het album van Evgeny Grinko 'Winter Moonlight' kwam in februari 2025 uit via Nettwerk Music Group.
www.livenation.be
Into The Grave 2026 – van 12 juni t-m 14 juni 2026 – volgende lading band
ANTHRAX, PALEFACE SWISS EN MEER NAAR INTO THE GRAVE!
12, 13 EN 14 JUNI 2026
Venijnige thrash, gruwelijke death metal, slopende metalcore en ijskoude black metal vullen het al gevarieerde programma van Into The Grave 2026 aan!
Anthrax, Paleface Swiss, Carach Angren, The Browning, 1914, Insanity Alert, Severe Torture, Doodseskader en Warfield komen het Oldehoofsterkerkhof in Leeuwarden opschudden komend jaar.
Anthrax, een van de Big Four of Thrash, staan al sinds de jaren 80 bekend om hun venijnige thrash en energie die nooit zal slijten. Deze metal grootmacht uit New York vormt al meer dan vier decennia de (thrash)metal wereld en inspireert nog altijd generaties met zijn vlijmscherpe riffs en legendarische shows. Zet je maar schrap, want Anthrax komt Into The Grave een lesje thrash geschiedenis geven!
Zwitserland staat natuurlijk bekend om haar bergen en chocola, maar tegenwoordig ook om de slopende breakdowns van Paleface Swiss. De frontman Zelli is in staat je een traan weg te laten pinken met zijn cleane vocals maar je vervolgens ook te laten beven van angst met zijn intense guttural screams. Hun beatdown metal is zo heftig dat de grafstenen er van gaan scheuren.
Nederlandse giganten Carach Angren nemen een overdosis gitzwarte symfonische black metal mee. De Oekraïense band 1914 neemt je mee naar een paar van de donkerste bladzijden uit de geschiedenis en The Browning ontketent een digitale oorlogsmachine waar riffs, beats en chaos genadeloos samenkomen.
Vorige jaar vielen ze zo in de smaak dat de hyperactieve crossover-thrash van Insanity Alert terugkeert en je geen kans geeft om stil te blijven staan! Severe Torture zal het kerkhof overspoelen met hun groteske brutal death metal. Het Belgische Doodseskader komt de grond doen schudden met een mix van alles wat heavy is en de oorlog-gethematiseerde thrash van Warfield is in aantocht, dus bereid je voor op een onstuimige pit!
www.intothegrave.nl
Even voorstellen – Blu Samu – I hate myself
BLU SAMU
MET "I HATE MYSELF" LOST ZE DE EERSTE SINGLE VAN HAAR LANGVERWACHTE DEBUUTALBUM
Believe - Blu Samu - I Hate Myself
Blu Samu is terug met "I Hate Myself", een muzikale mokerslag met punkaccenten - rauw, breekbaar en onverwoestbaar. Gedreven door een pakkend ritme en messcherpe riffs duikt deze nieuwe single, geproducet in samenwerking met Sam Tiba (die ook werkte aan haar laatste EP), recht in de dieptes van zelf-sabotage. Geen sugarcoating, geen valse hoop: Blu Samu legt haar innerlijke chaos bloot en omarmt het ongemak van wíllen veranderen zonder te weten waar te beginnen.
Ze transformeert die onrust in pure, urgente energie. Deze single markeert het begin van een nieuw hoofdstuk voor een artiest in constante beweging. Tussen haar kenmerkende porcelain-punk en gebroken junglebeats evolueert Blu's muziek intuïtief: messier, menselijker. Onder haar handen botsen hoekige gitaarlijnen en fonkelende drumloops niet, maar cirkelen ze rond elkaar als oerinstincten en schetsen ze emoties die je voelt voordat je ze kan benoemen.
Met "I Hate Myself" zet Blu Samu een gedurfde stap vooruit - zowel muzikaal als persoonlijk. Het is een opvallende, compromisloze terugkeer en de eerste glimp van wat nog komt: haar debuutalbum, gepland voor begin 2026.
Om dit nieuwe hoofdstuk tot leven te brengen, bundelt Blu Samu de krachten met regisseur Laetitia Ramamonjisoa, die mee haar volledige visuele universum helpt vormgeven. Samen bouwen ze aan een krachtig en gevoelig visueel narratief, via videoclips, visuals en gefilmde performances, waar Blu Samu's identiteit zich in al haar complexiteit ontvouwt. Hun samenwerking doet een gedeelde, instinctieve taal ontstaan op het kruispunt van muziek, cinema en het diep persoonlijke.
OVER BLU SAMU
Geboren in Antwerpen met Portugese roots draagt Blu Samu altijd een gevoel van in-betweenness met zich mee. Die dualiteit vormt de kern van haar aankomende debuutalbum. Een terugkeer naar Portugal, haar thuis uit de kindertijd, hielp om het album scherp te stellen - een brug slaand tussen de punkgeest van haar jeugd, de drum-'n-bass van haar tienernachten en de soulvolle teksten die ze als volwassene ontwikkelde. In 2022 bracht ze haar ep 7 uit, een voorbode voor het album dat ze vier jaar later uitbrengt.
Releaseshow 21 maart 26 Botanique, Brussel
Even voorstellen – Fabiola – don’t you look there
FABIOLA - Don't You Look There, New single, new video
Fabiola - Don't You Look There (Official Video)
Don't You Look There is the brand new single from The Mushroom Type, Fabiola's second album that was released early 2025. Inspired by the Yellow Vests (gilets jaunes) movement active from 2018 to 2020, the song makes fun of those litlle voices that urge us to turn a blind eye to people who may not always have the words to express themselves, but who act with their hearts.
In the music video, Fab Detry takes us on a journey with his family. Beautiful, dysfunctional, loving — this family can sometimes turn to be a shelter again. After Sunday afternoon's tiramisu, Fab runs to his childhood bed and falls into a deep sleep. He is then transported into a wacky dream, meeting with his family members in their most unique, warm, and special aspects. It's a real portait of the microcosm of Wallonia — a region where individualistic characters impose their villa and frightening gabion walls, while being inhabited by a truly remarkable community.
Don't miss Fabiola live for the 6th anniversary of the so cool Brussels microbrewery La Source Beer Co. This Saturday 4 October in Brussels!
bron: dear.deer.records
Even voorstellen – Tortoise – new album ‘Touch’
TORTOISE ANNOUNCE NEW ALBUM TOUCH
OUT OCTOBER 24
Tortoise announce Touch, the first new album from the groundbreaking group since 2016. This new record from the post-everything icons comes via International Anthem and Nonesuch Records on LP, CD.
Lead single "Layered Presence" — which also comes via video filmed and directed by Mikel Patrick Avery
Oct 25 Works & days
Works and Days - Single by Tortoise | Spotify
Sept 25
Watch the video, Tortoise - "Layered Presence" (film by Mikel Patrick Avery)
With Touch, the Tortoise bandmembers — Dan Bitney, John Herndon, Douglas McCombs, John McEntire, and Jeff Parker — harness their collectivist songwriting approach, a slightly anarchistic but resolutely egalitarian process where ideas triumph over ego towards an abstracted muscularity. While there are still excursions into the dusky, elegantly gnarled jazz ambience that flourished on landmark works like Millions Now Living Will Never Die and TNT, Touch is perhaps most remarkable for Tortoise's unapologetic embrace of grand gesture. Aerodynamically re-engineered Krautrock, hand-cranked techno rave-ups, and pointillist spaghetti western fanfares are all imbued with Tortoise's now-signature internal logic — equally alluring and confounding, a puzzle to be savored rather than solved.The stylistic diversity is also a reflection of the band's current operating circumstances: With two members now in Los Angeles, another in Portland, and just two remaining in the band's Chicago hometown, their creative process has shifted dramatically from when they lived together in a loft space in the late 1990s, honing their sound over endless hours of collective experimentation.
Recorded between the three cities — Los Angeles, Portland, and Chicago — Touch is the result of an intentional effort by these five musicians to reconnect, recenter, and reinvigorate their sound for what is perhaps the group's most diverse release to date.
"Layered Presence" is out now
Lille FR - Friday January 23rd - Aeronef
Brussels BE - Saturday January 24th - Brussels Jazz Festival
Den Haag NL - Friday April 10th - Rewire Festival
Brugge BE - Saturday April 11th - Cactus Club
Touch is the culmination of a long-gestating reunion, the results of which Tortoise first shared this past March, when they released "Oganesson" — "an off-kilter, 7/4 funk tune with a spy-movie ambience" (New York Times) that is included on the new album — ahead of a career-spanning opening night performance at the boundary-crossing music festival Big Ears. They followed that with the Oganesson Remixes EP, which featured reworks of the track from poet and activist Saul Williams, prolific mastering engineer Heba Kadry, Black Keys drummer Patrick Carney, indie music icons Broken Social Scene, and International Anthem labelmate Makaya McCraven.
Shame, Ebbb, Trix, Antwerpen op 29 september 2025 – Pics
Shame stormt binnen in Antwerpen! De Britse band kwam er in Trix hun opkomende album 'Cutthroat' voorstellen aan hun Belgische fans.
Shame heeft een nieuw album uit. Met 'Cutthroat' maakten ze naar eigen zeggen hun meest compromisloze, rauwe en geëngageerde plaat tot nu toe. Geproduceerd door Grammy-winnaar John Congleton (St. Vincent, Angel Olsen), knettert het album van woede, energie en spot.
De band, bestaande uit vijf jeugdvrienden, heeft zich intussen stevig aan de top van de Britse gitaarscene genesteld. Nog steeds twintigers, maar met tonnen ervaring en een onmiskenbare eigen stijl, klinkt shame op 'Cutthroat' scherper dan ooit: elektronica, rockabilly en indie hedonisme versmelten tot een explosieve cocktail.
Hun beruchte liveshows zijn direct, confronterend en zonder filter, maar altijd met hun kenmerkende gevoel voor humor en zelfrelativering.
"Onze shows zijn geen performance art," zegt frontman Charlie Steen. "Ze zijn direct, rauw en écht. Dat is altijd de kern van shame geweest."
Wie het zelf wil voelen, check gerust de pics …
(bron: Live Nation/Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Shame
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8662-shame-29-09-2025
Ebbb
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8661-ebbb-29-09-2025
Org: Live Nation ism Trix, Antwerpen
Devils Rock For An Angel 2025 – Diversiteit troef - Een rollercoaster aan emoties
Ieder van ons is ooit wel geconfronteerd geweest met die vieze ziekte met een 'K'. Onder de naam 'Devils Rock For An Angel' werd het festival in 2015 opgericht ter ere van te vroeg overleden Celeste , amper 16 jaar jong, om haar ouders te ondersteunen die een fietstocht organiseerden in het kader van 'kom op tegen kanker' .
Ondertussen is het festival uitgegroeid tot een begrip, waarbij dus vooral de ondersteuning van dit Goede Doel centraal staat.
De tiende editie ging door op 19 & 20 september, twee dagen dus. Op de eerste avond traden o.a. Bleedskin, Milhaven en Fat Bastard aan.
Wij waren aanwezig op de tweede festival. Een dag met veel Belgische parels en bands die in die tien jaar op één of andere manier hun stempel hebben gedrukt op het festival Devils Rock For An Angel.
At The Front (****) mocht het festival openen en deed dat op een spijkerharde en meedogenloze wijze. De band brengt een mix van thrash en groove metal voor met sterke invloeden van bands als Machine Head. En daar kan nooit iets mis mee zijn. At The Front maakte er naar goede gewoonte niet teveel woorden aan vuil, en liet zijn muziek voor zich spreken.
Het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur van gitaar en drumgeweld, en een bulderende stem vormden de rode draad. Gewoonweg de aanwezigen bij de strot grijpen, en doorgaan tot iedereen compleet murw is geslagen. Dat er van enige interactie met het publiek weinig sprake was, stoorde allerminst. Wat een uppercuts
Catalyst (***1/2) gooit het over een andere boeg. Met hun progressieve melodieuze death metal openen ze de donker muzikale poortjes. Aanstekelijke refreinen en een spraakzame zanger/frontman zorgen voor een huiveringwekkende set. "Wat een verschroeiende wervelstorm!" schreven we over hun optreden op Frietrock. Ook nu was het 'ondergaan'. Geen hapklare brok, maar een donkere wolk van verdoemenis en duisternis …
Nog meer melodieuze duisternis hoorden we bij Cathubodua (****1/2). Al klinkt de muziek van deze band toegankelijker. "Sprookjes van Grimm, met een lichtpuntje aan het einde van de tunnel” omschreven we hun stijl regelmatig, De combinatie van gevoelige vioolklanken en die intense vocals van zangeres Sara, die ons als een donkere elf omarmde, zorgde voor een trip in het sprookjesbos van tot de verbeelding sprekende wezens.
Het werd haast letterlijke uitgebeeld op het podium door een soort boomstammen die waren opgesteld tussen de muzikanten in. De band haalde muzikaal alles uit de kast met hun helende pijn-smart. Een aanpak die hen siert.
Eén van de grote pluspunten aan een festival als Devils Rock For An Angel is de muzikale diversiteit waarin ieder metal liefhebber zich kan vinden. Na een groovy start en het aanbieden van donkere paadjes, werd het tijd voor pure rock & metal uppercuts, zonder alteveel franjes.
Hunter (*****) brengt een oorverdovende set speedmetal met een hoek af. De zanger is op het podium gemaskerd met twee messen in zijn hand. Deze band bestaat uit één voor één doorwinterde muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Veel woorden eraan vuil maken doen ze dan ook niet. We krijgen verbluffende mokerslagen. Hunter drijft het tempo genadeloos op met een moshpit tot gevolg. Wat een tsunami.
Minder volk bij de sympathieke gasten van Primal Creation (****). We hoorden meesterlijke riffs, verbluffend drumwerk en er was de heel beweeglijke frontman die zijn stem schor schreeuwde en het publiek aanporde. Helaas ontbrak deels de connectie, op enkele headbangers na. Bijzonder jammer, maar kwalitatief zat het goed in elkaar en het spelplezier droop er van af. Wij waren alvast overtuigd.
Cult Of Scarecrow (*****) kreeg meer publiek voor zich, hun 'Doom' achtige aanpak sprak aan. Interessant waren de keys, een beetje verstopt achteraan het podium, door de klankentapijtjes. De toon werd verder gezet door de striemende gitaren en het drum geroffel. De zanger was goed bij stem, en zorgde voor een haast sacrale ingesteldheid die het donkere sfeertje compleet maakte. De traag op gang komende songs, kliefden. De registers werden open getrokken en het prikkelde de dansspieren. De donkere walmen overheersten bij Cult of Scarecrow en hun speelsheid en virtuositeit sierde.
Wie op heel wat bijval kon rekenen was Objector (*****). 'Bij elk optreden lijken ze steeds sneller te spelen dan voordien', vertelde me iemand. We zagen de band al verschillende keren en steeds overtuigden ze ons. Thrash metal pur sang. En ze spelen steeds sneller en meedogenlozer, alsof de duivel hen achternazit op een wilde rollercoaster richting Hel; ze sleuren hun publiek mee op die wilde rit.
Hier was het headbangen en de kenmerkende klankentapijtjes sierden.
DRAKKAR (****) was dan iets anders. Sinds 1983 bouwt DRAKKAR aan de weg binnen de Belgische heavy- en speedmetal, met een krachtige sound en intense optredens. Hoewel doorwinterd spelen ze met een speelsheid van jonge wolven. Opvallende verschijning is de beer van een frontman, met volle baard, die met zijn bulderende stem de grondvesten deed daveren. De muzikanten vullen aan , zonder verpinken. Een stomend setje zondermeer. Wat een geoliede machine.
Reject The Sickness (*****) is door de jaren heen uitgegroeid tot één van onze persoonlijke favorieten in de Lage landen. Ze zijn een band die donker, gruwel, angst en pijn kunnen uitbeelden om je eigen smart een plaats te kunnen geven. Guy Vercruysse schreeuwt zijn stem schor. De muzikanten porren hem aan. Een demonisch emotionele geladenheid ervaarden we.
Bittere ernst en humor vinden elkaar. Confetti vloog doorheen de zaal die de bekommernissen van elke dag even opzij plaatsen . Het deed deugd zoiets.
Tot slot nog de coverband Arrow (***) met mannelijke en vrouwelijke vocals. De band bracht een gros aan rock hits op aanstekelijke wijze als “Like A Huricane” en “Breaking the Law”.
Vrij leuk allemaal, surplus de combinatie van de vrouwelijke stem en het mannelijk gebulder die zorgde voor een unieke insteek. Een gezellige 'after party' dus …
Met dank aan Musika.be)
Organisatie: Devils Rock For An Angel
Rosa Spruit met ‘Geen Woorden Op Papier’ inzending Brabant voor het regio songfestival
Brabant wordt dit jaar tijdens het Regio Songfestival vertegenwoordigd door de 25-jarige singer-songwriter Rosa Spruit uit Eindhoven. Met haar indringende nummer ‘Geen Woorden Op Papier’ wil ze laten zien hoe belangrijk het is om gevoelens te delen en uit te spreken. Het lied, dat gaat over verlies in de breedste zin van het woord, raakte zowel de jury als luisteraars diep.
Rosa Spruit schreef ‘Geen Woorden Op Papier’ enkele jaren geleden, in een moeilijke periode van haar relatie. Later kreeg het nummer een bredere betekenis: het gaat over het verlies van een dierbare, het einde van een relatie, of het gemis van iemand die er nog wél is. “Het geeft mij kracht als ik het zing en ik hoop dat mensen voelen dat ze er niet alleen voor staan. Het mooiste is als iemand zich begrepen voelt door mijn muziek,” aldus Rosa.
Het nummer werd door de jury al vroeg opgemerkt en maakte diepe indruk toen Rosa het voor het eerst live speelde, enkel begeleid door haar gitaar. Inmiddels is het uitgewerkt tot een krachtige productie, waarbij vooral het moment dat het lied ‘openbreekt’ extra binnenkomt.
Muzikale wortels
Rosa groeide op in een muzikaal gezin in de Hutten te Bergeijk. Haar liefde voor muziek begon met een knalroze glittergitaar die ze als kind van haar vader kreeg. “Iedereen in ons gezin speelt een instrument, maar ik ben de enige die er mijn beroep van heb gemaakt,” zegt ze. Haar vader is nog altijd een belangrijke steun en begeleider in haar muzikale carrière.
Sinds een paar maanden woont ze in Eindhoven. De Brabantse stad heeft haar positief verrast.
Eerder bracht Rosa meerdere singles, een LP en een eerste EP uit. Met haar liedje ‘Tussen Stad en Platteland’ behaalde ze al een hoge notering in de Brabantse Top 100, waarin het nummer sindsdien jaarlijks terugkeert. Haar nieuwste werk laat opnieuw een meer persoonlijke en emotionele kant van de zangeres horen.
Over het Regio Songfestival
Het Regio Songfestival is een jaarlijks evenement waarin de regionale omroepen hun muzikale talenten in de schijnwerpers zetten. Iedere provincie vaardigt een artiest af met een zelfgeschreven Nederlandstalig nummer. De winnaar wordt bepaald door een combinatie van jury- en publieksstemmen.
De finale vindt dit jaar plaats op vrijdag 1 november in het Musis Theater in Arnhem, georganiseerd door Omroep Gelderland. De show is vanaf 20.30 uur live te volgen via de sociale media-, YouTube- en televisiekanalen van de regionale omroepen.
Extra aandacht bij Omroep Brabant
https://open.spotify.com/album/0ylebMDjR5Gnec6iIgJ9NE?si=HVSTlkUASY6Imt8R_4RqUg
Pig Parade records news – Bubba – all stars aligned
All Stars Aligned En de onthulling van de EP-titel
Twee maanden geleden verraste Bubba met het melodieuze On a Windshield, onweerstaanbaar eigenzinnig, zoals we ze kennen.
Toen beloofden ze dat er meer zou volgen. Nu lossen ze die belofte in. Hun nieuwe single, mét videoclip, is er: All Stars Aligned.
De tweede van hun nieuwe EP waarvan ze ook de titel meegeven én vooral, naar eigen zeggen, een "culthit in wording".
Bubba - All Stars Aligned (Official Video)
Het laatste woord laten we natuurlijk graag aan de band zelf.
Hier is Bubba weer, de Bubbalicious genre-bending band uit Gent en Brussel die al menig dansvloer - van de Gentse Feesten tot in Amsterdam - wist te laten ontvlammen. Twee jaar geleden brachten we met de hulp van Pig Parade Records onze debuutplaat 'Fallout in the Frenzy' uit. Nu zijn we bezig met een nieuwe EP genaamd "WE ARE BUBBA THE BAND AND WE ARE GOING TO WIN." Hiervoor releasen we elke maand een nieuw nummer, tot onze EP release in het voorjaar! Hoewel het misschien niet zo lijkt aan onze albumtitel, is onze sound weldegelijk volwassener geworden, met invloeden o.a. van Talking Heads, the B52's, Bill Callahan, Tortoise, Sharon van Etten en een klein vleugje Disney (want echt volwassen worden we nooit natuurlijk).
Bubba heeft dus wederom een kersverse single voor jullie, genaamd All Stars Aligned! Songwriter en hitmachine Jelle Hemelsoet heeft getekend voor de grootste cult op deze aarde: de cult van het ouderschap. Zijn blik op de wereld door een kersvers paar blauwe ogen wordt hierin vertaald naar een catchy poprock melodie met Belgicana invloeden en een niet mis te verstane boodschap. De zwoele stemmen van Emma Verstraete en Ellis Devreese worden ingezet in een harmonieuze reis tot een euforische oorworm die nog lang in je hoofd blijft hangen.
Voor de videoclip werkte de band samen met muzikant en filmmaker Hooman Jeddy, waarin het verlangen naar een simpelere en mooiere wereld wordt vertaald naar een "Midsommar"-achtige viering van het leven en ook de keerzijde daarvan. Benieuwd? De clip is momenteel te bekijken op YouTube, en het nummer is verder te beluisteren via www.vi.be/bubba
Je kan ons nog steeds vinden op de platformen Instagram en Facebook. Omwille van de militaire investeringen van Spotify zullen wij onze muziek niet meer op dat platform releasen. Ook andere platformen hebben twijfelachtige intenties. Het liefste van al willen we onze muziek al spelend aan de man brengen.
Daarom: Boek ons voor uw shows! Speel ons op de radio! Nu het streamingsgebeuren niet vrijer en winstgevender blijkt te zijn is jullie platform weer belangrijker dan ooit, en wij hopen dat jullie daar goed gebruik van willen maken.
Wij blijven hoe dan ook met veel liefde muziek maken en naar jullie sturen.
The Happy Fits brengen met ‘Lovesick’ een mix van positiviteit en glamrock naar Kavka Oudaan
Zondag ll stonden The Happy Fits op het podium van Kavka Oudaan in Antwerpen, voorafgegaan door Phoneboy. De zaal was niet helemaal uitverkocht, maar toch gezellig druk gevuld met voornamelijk tieners en twintigers. Het publiek was duidelijk klaar voor een avond vol frisse alt-pop met indie vibes, en kreeg precies dat.
Phoneboy mocht de avond openen en bracht een set vol sprankelende poprock, waarmee ze moeiteloos de zaal wisten op te warmen. Hun luchtige melodieën en jeugdige energie sloten perfect aan bij de sfeer die The Happy Fits later zouden neerzetten.
The Happy Fits – bestaande uit Calvin Langman (lead vocals, cello), Luke Davis (backing vocals, drums), Nico Rose (backing vocals, gitaar) en Raina Mullen (backing vocals, gitaar) – zijn momenteel op tournee om hun nieuwe plaat ‘Lovesick’ te promoten. Op dat album moest Langman de breuk van een lange relatie verwerken, en dat persoonlijke element gaf de liveset een extra lading. Toch straalde de muziek ook in Antwerpen vooral positiviteit uit: hun nummers weten zware thema’s te combineren met een aanstekelijke energie, waardoor ze perfect aansluiten bij een jong publiek.
Frontman Calvin Langman was de absolute blikvanger. Met zijn cello stevig omgesperd bewoog hij energiek over het podium en maakte hij er een show van die tegelijk charmant en indrukwekkend was. Zijn virtuoze spel en levendige performance gaven de songs extra kracht, terwijl Davis, Rose en Mullen met hun strakke begeleiding en samenzang zorgden voor een solide fundament.
Af en toe hoorde je zelfs glamrock-invloeden doorschemeren in de live-uitvoering van bepaalde nummers, wat het geheel een verrassende extra dynamiek gaf.
Hoewel Kavka Oudaan niet tot de nok toe gevuld was, hing er een warme, bijna feestelijke sfeer. The Happy Fits bewezen dat ze met hun frisse geluid en dynamische podiumpresentatie precies weten hoe ze hun doelgroep moeten aanspreken.
Het resultaat was een zondagavond vol glimlachen, meezingen en dansende schouders, een concert dat positiviteit uitstraalde en bij het jonge publiek nog lang zal nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Happy Fits
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8659-the-happy-fits-28-09-2025?Itemid=0
Phoneboy
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8660-phoneboy-28-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Kavka Oudaan, Antwerpen
The Deep Dark Woods & Erin Rae – Een groovy avondje rond het kampvuur
We citeren uit de bio op de website van De Casino: ''The Deep Dark Woods is in zo'n twintig jaar tijd uitgegroeid tot een van Canada's beste folk-roots ensembles. Het hoeft dus niet te verbazen dat de band de ene na de andere award binnensleept in zijn thuisland (Best Roots Group, Ensemble of the Year, CBC's Great Canadian Songquest, …).
De subtiliteit en nuance van oprichter en frontman Ryan Boldt, die in de lijn liggen met iconen als Bob Dylan, Bert Jansch en Rick Danko, vertalen zich in donkere vocalen, zoete melodieën en rijke verhalen die wereldwijd gesmaakt worden. Met 'Broadside Ballads Vol. III' (2024) geeft het trio een vertrouwde melancholische warmte aan een verzameling traditionele folksongs die eeuwen en continenten omspannen.
Verwacht je aan nummers die de avond prachtig inkleuren wanneer de zon eenmaal onder is.''
In de Casino laten ze zich bijstaan door zangeres Erin Rae die ook het voorprogramma mag verzorgen met als bandleden de heren van The Deep Dark Woods. Het zorgt voor een 'groovy' avondje rond het kampvuur.
Een matig opgekomen publiek kon lekker dicht bij elkaar zitten, gezellig op een stoeltje al dan niet met een drankje, genietend van de klankenpracht en de vocale warmte.
Erin Rae (****) zet de toon van de avond. De speelse sound van folk/country zorgt net voor een warmhartige sfeer. De songs klinken aanstekelijk en hemels sferisch. De eenvoud siert. Het is net alsof we over een kabbelend beekje zweven, met de zachte gitaar riedels als klankentapijt als background. Erin Rae boeit en intrigeert door deze zachtmoedige aanpak. Ze heeft trouwens een bedwelmend mooie stem en spreekt haar publiek voortdurend aan.
Ze mag haar gitaar terug omgorden bij The Deep Dark Woods (****) waar zanger/gitarist Ryan Boldt het voortouw neemt. Erin is hier ook een meerwaarde. Het zorgt voor een voller en aangenaam in het gehoor liggende sound.
The Deep Dark Woods kan het best worden omschreven als een artistieke band die diepgaand werkt met stemmingen in hun composities. Gothic, Americana, gospel, bluegrass en strakke country-elementen komen bij The Deep Dark Woods samen in een poëtisch spannend en aanstekelijk geheel. De warme gloed van Erins muzikale aanpak en vuurwerk aan riffs valt hier ook te noteren. De warme stem van Ryan Boldt doet onderhuids denken aan Bob Dylan. De norse manier van performance laat hij gelukkig achterwege, eerder etaleert hij zich als een minzaam, charmant en charismatisch entertainer.
We zitten hier als het ware 90 minuten lang gezellig rond het kampvuur. Na de regulaire set, volgt nog een akoestisch momentje waarbij Ryan en Erin hun prachtige vocals ten samenvloeien. Mooi overtuigend.
De Canadese interpretatie van country kan misschien wat droog, somber zijn, maar The Deep Dark Woods biedt een intelligente, artistieke expressie die niet zonder scherpe kantjes is. Het samenkomen van hun brede, uiteenlopende rootssound is een pluspunt.
Het publiek gaf hen op het eind terecht een staande ovatie. We hebben écht genoten van deze aanstekelijke, 'groovy' sound rond het kampvuur, die ons leven relativeert ….
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Happy Mondays – Gelukzaligheid al van de zondag!
The Happy Mondays en The Gulps
Een warme gloed ervaarden op de 80 neo hippe Manchester sound van The Happy Mondays. Shaun Ryder, Bez en C° boden een zomers smiley gevoel die de morning after pil van een stresserende maandagse werkdag beter doet verteren. Niet voor niks de gelukzaligheid van een Happy Monday.
Het was aangenaam, leuk, nostalgisch deze belangvolle band van de late 80s early 90s terug eens aan het werk te zien. Ze bepaalden toen de Britpop scene samen met een Charlatans, Inspiral Carpets, Boo Radley, James en Stone Roses. Muzikaal de Manchester ‘rave’ scene. Een bezwerend, groovend, tintelend, aanstekelijk Britpop geluid die door repeterende ritmes, synthloops, P-funk en vette basses de dansspieren prikkelde en ons gemoedelijk in een ‘paddenstoelen-droomwereld’ bracht.
In die heerlijk vertoevende wereld verschenen een vijftal platen en talrijke EPs van de steeds glimlachende Happy Mondays, rond Ryder, Bez en C°. De ‘Hallelujah’ EP (end 80s) en ‘Pills ’n thrills & bellyaches’ uit 90 waren de absolute uitschieters. Trouwens, die plaat is nu net 35 jaar oud en werd vanavond in de spotlight geplaatst. Persoonlijk was het van die tijd geleden dat ik dit leuke collectief live nog aan het werk had gezien, ten tijde van Rock Torhout/Werchter. In die tijd klonk het lekker ‘niets moet - alles kan’, speels, ongedwongen, chaotisch geordend, soms niet van deze wereld , maar steeds met een niet aflatend enthousiasme om U tegen te zeggen. En de laatste keer dat ze hier waren was ook al 20 jaar terug.
Zovele jaren later blijft de band zo goed als in de vertrouwde bezetting, maar iets stijver, strammer, stroever. Het is nog steeds een heus leuk collectief , die nostalgisch die Man (d)chester golf deed opborrelen. Nieuw was de zangeres Razavi, Bez’ vrouw, die met haar heldere, indringende soul vocals een meerwaarde betekende in de songs.
Bez is en blijft de mascotte van het combo. Met zeven staan ze op het podium, die het publiek weet op te dwepen, op te zwepen met die typisch kenmerkende danspasjes, bezwerende armbewegingen en z’n maccara samba ballen spel. Sommige momenten werden we gekatapulteerd in die 80s raveclubbing, én we weten nu na al die jaren waar bands als Underworld, Meat Beat Manifesto, Black dog of The Aloof, die de Britrave uitdiepten, de mosterd vandaan haalden.
De anderhalf uur durende set klonk goed, aanstekelijk, energiek, dansbaar door die repeterende trance ritmes, loops, funky grooves en vette basses. ‘Pills ’n thrills’ stond centraal en af en toe werd er eentje tussenin gedropt van hun platen ervoor. Van de twee platen ‘Yes please’ en ‘Uncle dysfunktional‘, uitgebracht na die succestreffer, hoorden we niks. Nu dat hoefde niet, we kregen voldoende smaak- en dansmakers te horen.
Na de inleidende vocale pracht van de zangeres, alsof hier een musical zou worden opgestart, werd de rode loper gerold voor “Kinky afro”, een Happy Mondays bestseller, die ons meteen in de juiste stemming en drive bracht met die sprankelende piano/synthriedels en grooves. Bez kwam gezwind het podium op en wist het publiek voor zich te winnen met z’n huppeldepups en armbewegingen, iets minder zwierig dan voorheen , maar nog steeds met die positieve vibe en ingesteldheid. Hij dweept en zweept het publiek op, terwijl Shaun, ruim dertig kilo erbij, vermakelijk op het achterplan stond. De warme respons deed deugd en hij zelf zweefde lichtjes weg op die sounds. Qua stem klonk hij wat onvast, de neuzelig hogere vocals kon hij met de jaren niet echt meer aan, maar de vrouwelijke ondersteuning was helend in het Happy Mondays concept. In het begon beukte het iets teveel , maar gaandeweg de set klonk het homogener en gestroomlijnder.
Soms leken Bez en Ryder wel op die twee van de Benidorm Bastards of van de Muppets, een amicaal Statler en Waldorf , die niet zeurden, maar zich al lachend door de set loodsten.
Op “God’s cop” zette Shaun de zonnebril op en maakte heupwiegend enkele pasjes. De toon was definitief gezet. Aangenaam ontspannend leuk moest het allemaal zijn, en dat was net wat The Happy Mondays wouden. Een nostalgische avond beleven dus, met speels gezwind nummers.
Het publiek werd losweg meegesleept in hun muzikaal verhaal. De smileys verschenen op eenieders gezicht. “Donovan” volgde, de derde reeds van hun succesalbum, en werd bepaald door de dromerige, frisse, twinkelende, sprankelende popelektronica. Verderop dan die andere classics “Loose fit”, “Rave on” en oudje “Performance”, allen mooi uitgediept, die ons deden mijmeren naar die 90s kosmopolitan world. Interessant was die 70s psychedelica in die Manchester rave , ergens refererend aan de Ozric Tentacles.
Een muzikaal barstje hadden we middenin de set met de niet-direct hoogvliegers “Mad cyril” en “Bob’s yes uncle”.
Hoedanook, de songs kregen een sterke injectie door de bezwerende, groovende instrumentatie, de vrouwelijke vocale support en Bez bewegingen en danspasjes. Een closing final kregen we met de kleppers “Hallelujah”, “24h party people” en “Step on”, die iedereen deed moven door de funkende synthBritrock. Dat clubbing sfeertje zinderde nog even na met een overtuigend meeslepend “Wrote for luck” , die hier ademruimte bood aan hun instrumentatie.
‘Glad to be back’, het combo zwaaide ons enthousiast uit, het spelplezier droop er van af, van ‘niets moet alles kon’. The Happy Mondays gaven ons de boost om de maandagse professie met volle moed en een happy gevoel aan te vangen!
Ook de support, het Spaanse The Gulps, ook al met zes op het podium, zat een beetje op dezelfde muzikale lijn van The Happy Mondays, met name een happy feeling en party time verwezenlijken door aangename, opwindende, opzwepende electrorock, niet vies van wat vettige rock’n’roll en glam. De zanger leek even door de looks, de pasjes en de vocals op het godvergeten Dead or Alive uit de 80s. En met een tamboerijn erbij was het feest.
Ook bij hen amusement troef, een warmloper alvast!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
The Happy Mondays
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8647-happy-mondays-21-09-2025?Itemid=0
The Gulps
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8648-the-gulps-21-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Live Is Live 2026 – Live Is Live is terug!
LIVE IS LIVE IS TERUG! IRON MAIDEN EERSTE HEADLINER OP MAANDAG 29 JUNI 2026 IN ANTWERPEN
Het wachten is voorbij: Live is Live is terug! En hoe. Niemand minder dan Iron Maiden is de eerste bevestigde naam voor de editie van 2026! Op maandag 29 juni zetten Bruce Dickinson en co de Middenvijver in Antwerpen in lichterlaaie met een show die je niet mag missen.
Met 50 jaar muziekgeschiedenis, 17 albums en miljoenen fans wereldwijd is Iron Maiden een van de allergrootste livebands ooit. Hun spectaculaire Run For Your Lives World Tour heeft al stadions in heel Europa platgespeeld, en in 2026 landt deze gigantische productie eindelijk in Antwerpen.
Voor deze speciale avond pakt de band uit met een unieke set die hun eerste negen studioalbums doorkruist, van het titelloze debuut Iron Maiden tot Fear of the Dark. En dat in een volwaardige show van meer dan twee uur, waarin Maiden niets achterhoudt en elke seconde pure energie door de speakers jaagt.
Een optreden van Iron Maiden is geen gewoon concert, maar een totale belevenis. Het is vuur, licht en emotie, een magneet die generaties fans samenbrengt. Dit wordt een onvergetelijke viering van verleden, heden en toekomst! Een avond waarop Antwerpen de macht van een van de grootste bands aller tijden van dichtbij ervaart.
Reken op vlammende riffs, verrassende songs, overweldigend vuurwerk, een adembenemende lichtshow en natuurlijk Eddie, de iconische mascotte die elk optreden naar legendarische hoogtes tilt.
Meer dan twee uur vuur, riffs en legende! Up the Irons!
OVER LIVE IS LIVE
Live is Live is het unieke Antwerpse stadsfestival dat het Middenvijver Park omtovert tot een intieme thuishaven voor concertliefhebbers. Hier ervaar je de kracht van een festival, gecombineerd met de sfeer van een concert. We zetten de fan centraal en bieden een onvergetelijke beleving waar muzikale hoogtepunten en culinaire verrassingen samenkomen.
Op wandel en fietsafstand van het stadscentrum brengen we in het groen een reeks zorgvuldig gecureerde concertdagen. Elke dag heeft zijn eigen, unieke sfeer met een grote headliner, die een full show speelt aangevuld met een line-up vol grote namen, topartiesten en nieuwe ontdekkingen. Of je nu een die-hard fan bent of gewoon wilt genieten van iconische artiesten in een comfortabele setting, Live is Live brengt iedereen samen voor een onvergetelijke start van de zomer.
Noteer het nu: maandag 29 juni 2026. Iron Maiden, Middenvijver Park in Antwerpen. Praktische info
Datum: maandag 29 juni 2026
Locate: Middenvijver Park, Antwerpen
Tickets: www.liveislive.be en www.fkpscorpio.be
Nederlands 
Français 
