Zimmerman - Liedjes over de Liefde
Een romantisch album over de liefde. Tja, daar zaten we nu écht met zijn allen op te wachten. Blijkbaar wel, want Simon Casier alias Zimmerman meent het oprecht. Zijn liefdesliedjes zijn bedoeld voor Noémie Wolfs, die hij tijdens het maken van de plaat ten huwelijk vroeg. Op bijna knullige manier stelt hij zich kwetsbaar op en durft zijn zeemzoetige langspeler zomaar zonder enige ironie op het podium voor te stellen. Releasedatum van ‘Love Songs’ was – je raadt het al – Valentijnsdag …
Zimmerman begon bij het begin. “Falling In Love” is een rustig nummer en kabbelt lekker weg. Een ingehouden Casier fluisterde haast zijn lyrics het publiek in. Bij “Other Plans” hoor je de invloeden van zijn werk bij Balthazar. De meerstemmigheid en hoge bijna Hawaïaanse tiki-tonen zorgden voor een verfijnde melodie. “I Don’t Want It That Bad” sloot qua klank naadloos aan bij de love songs, al werd het zeven jaar terug uitgebracht. Ondertussen gaat het naar ons vermoeden wat beter met Simon Casier.
“Het album is gemaakt voor mijn lief Noémie, maar één liedje mocht toch over mij gaan”, grapte hij toen de band “Perfect Guy” inzette. In de radioversie wordt het nummer begeleid door de fantastische zangeres Noémie Wolfs. Jammer genoeg kon ze er vanavond niet bij zijn. Even later kregen we kippenvel bij “Noémie”, het nummer waarmee hij haar ten huwelijk vroeg (voor het volledige verhaal: luister zeker eens naar de Popcast van 09/02). Het is een korte song, recht voor de raap maar ook recht uit het hart. Het beste liefdesliedje was voor ons toch “How Much I Love You”, heerlijk zacht gebracht. Ingehouden blaasinstrumenten en Paris by Night-vibes. Het was het einde van de lofzang aan zijn lief. En de zoetigheid werd ons jammer genoeg drastisch ontnomen, zoals een beer die met zijn poot vastzit in de honingpot.
“Wish You Were Here” had ook te maken met de liefde. Namelijk die voor zijn broer die er niet meer is. De song, doordrenkt met jazz, elektronica en gevoelige strijkersarrangementen, neemt je mee op een emotionele reis. Heel erg mooi, maar we konden er ons niet helemaal aan overgeven. De song/plaat van 46 (!) minuten werd dan wel ingekort, maar een nummer van twintig minuten vraagt iets van een publiek op het einde van een set, zeker als er vaak herhaling in zit.
Toch voelden we ‘de liefde’ tijdens dit optreden, in alle facetten. En elke artiest die daarvoor kan zorgen verdient tonnen respect (en chocolade in hartjesverpakking).
Setlist: Falling In Love - Other Plans - I Don’t Want It That Bad - Perfect Guy
- Doing Nothing - Hard To Pretend – Noémie - The Way To My Heart - Someday Maybe - How Much I Love You - Wish You Were Here
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5922-zimmerman-03-04-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Ozric Tentacles - Kosmisch feestje in het paddobos
Al sinds de jaren tachtig is Ozric Tentacles een cultband met een volstrekt uniek en uiterst kleurrijk geluid. De band heeft zichzelf een sound toegeëigend die het midden houdt tussen progrock, goa, spacerock, dub, krautrock, elektro en zelfs hardrock. Enkele decennia en ettelijke personeelswisselingen later is Ozric Tentacles nog steeds een band die zijn gelijke niet kent. Hart, brein en enige constante in dit gezelschap is Ed Wynne, een fenomenale gitarist en synthspeler die verantwoordelijk is voor die kenmerkende spirituele en atmosferische sound.
Ozric Tentacles tripten vanavond in een uitverkochte en enthousiaste Casino doorheen hun rijke back-catalogue met onder meer wonderlijke klassiekers als “Erpland”, “Eternal Wheel” en “Sniffing Dog”. Daar tussenin een stel songs uit het nieuwe voortreffelijke album ‘Lotus Unfolding’, met op kop een episch “Green Incantation”.
Rode draad was toch wel het virtuoze gitaarwerk van Ed Wynne, die bij momenten klonk als Frank Zappa in een boeddhatempel of als Robert Fripp in een sprookjesbos dat wemelt van de paddo’s.
De veelkleurige sound werd mee opgefleurd door spirituele visuals, een heerlijke dwarsfluit, geestrijke keyboards, pompende dub-bassen en stimulerende elektro-beats. Naarmate de set vorderde wisten Ozric Tentacles inderdaad meer beats in het geheel te pompen en maakten ze er een alsmaar opwindender dansfeestje van, getuige een extatisch “Sploosh” dat uit al zijn voegen barstte.
Een bruisend en aanzwellend trippy-concertje. Voor zij die er niet bij waren is er herkansing op 18/09 in De Kortrijkse Kreun.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Dusk One is een nieuwe Belgische band die grossiert in progressieve sludge. Op hun in januari uitgebrachte EP ‘Dawn Zero’ staan relatief ‘oude’ opnames, maar heel binnenkort komen ze al met nieuw materiaal, hebben ze beloofd.
Eind 2021 ontstond het eerste idee voor Dusk One toen Antwerpenaar Michiel Jorissen (zang/gitaar) in een leeg huis zijn gitaar van de muur haalde en besloot opnieuw muziek te maken, toen nog puur voor het eigen plezier en zonder veel plannen. Al snel groeide er iets in de nummers en werden Alex Belli (URSA, CellarDoor) voor de opnames mix en master en producer Jan Viggria (The Guru Guru, Mantis, Heisa) bij dit project betrokken om de laatste hand te leggen aan de nummers. In de studio nam Michiel de bas, de gitaar en de zang voor zijn rekening en werd Niels Valkeniers van URSA ingeschakeld om de drums in te spelen. De opnames werden in 2022 afgerond.
Na twee singles eind vorig jaar is ‘Dawn Zero’ sinds enkele maanden als EP uitgebracht met bovenop de singles nog twee tracks. De EP laat brede invloeden horen: Deftones, Baroness, Deftones, Stake, Heisa, Kvelertak, Eleanora, Lost Baron, Darqo, …
De vier tracks zijn gebaseerd op de vier basiselementen. Elk nummer heeft daardoor een andere sfeer en bouwt op, van atmosferische shoegaze en progressieve rock tot sludgemetal.
De track van deze EP die op mij het meeste indruk maakte, is “Trial By Fire”. Ook “Makropolis II (Disintegrate)” zit heel degelijk in elkaar.
‘Dawn Zero’ is een sterk en beloftevol debuut.
https://www.youtube.com/watch?v=QaP_K5BRERw&list=OLAK5uy_kRyh62Xz5kCrFb5mGzqm8275o6jruFPkI
Wist je dat deze band de allereerste editie van ‘De Nieuwe Lichting’ won? Waarschijnlijk niet, want het is dan ook al van 2015 geleden. Maar zie na negen jaar hebben ze hun debuut uit. Waarom duurde het zolang denk je? Toen ze wonnen waren ze ‘the next big thing’. Ze wonnen tegen onder andere Milo Meskens en Felix Pallas (met leden uit o.a. Balthazar). Ze traden op in Pukkelpop en de AB. Toen verongelukte de trompettist samen met zijn pa in een auto ongeluk. Het was al de tweede tegenslag want al voor de deelname aan ‘De Nieuwe Lichting’ hadden ze een muziekbuddy verloren. Ze besloten om op 1 november een troostconcert op de begraafplaats te geven met als naam ‘Reveil’. Dit bracht heel veel te weeg en het songschrijven belandde daardoor een tijdje op de achtergrond. Heden ten dage worden er in België gedurende 1 november veel gelijkaardige concerten gespeeld op op de begraafplaatsen...Dan heb je toch een steentje in de rivier verlegd, denk ik.
Ze hebben intussen de bas ingewisseld voor de bombardon en de drums voor fanfareketels. Dit samen met synths en andere moderne instrumenten is hun muziek er één met een uniek en eigen geluid. Daarmee proberen ze feelgood pop te maken. Het doet mij qua eigenzinnigheid en opvatting wat aan Stef Kamil Carlens of School is Cool denken. En hun vreemde blend werkt als ik zo naar hun debuutplaat luister. Hun muziek bestaat uit melancholie en optimisme.
Luister maar eens naar de opener “Stratosphere” waarin de zang in de intro de aftrap geeft enkel ondersteunt door een ijle synth. Na de intro komen de andere instrumenten erbij en krijgen we een voller en warmer geluid. Het nummer heeft een mooie opbouw. “Out of Time” is een heel sterke track die het op de radio goed zou doen. Catchy, melanholisch en uptempo. Echt materiaal voor een Radio 1. Ook “Better Watch Out” is zo’n nummer. “The Going On” is nog zo’n pareltje. Gedreven zang, mooie blazers partijen en dito percussie met een heel mooi refreintje. “Digger” is ook het vermelden waard vanwege zijn zware bastonen die samen met de percussie het nummer bepaald en op de kaart zet. “Rear Mirror Kid” is dan weer een heel mijmerende en melancholische track. Afwisseling genoeg te vinden op dit twaalf song tellend album waar geen enkele misser of opvuller op staat.
Het heeft negen jaar geduurd om naar buiten te komen met een plaat. En wat voor één? Deze kwaliteit maakte het wachten zeker de moeite waard. Zinger was in 2015 origineel en is dat nu in feite nog. Niemand heeft hun plaatsje in het muzikale universum intussen ingenomen. Ik zou zeggen: geniet van deze muzikale pareltjes!
Karkara is een Franse band die net als het fenomenale SLIFT afkomstig is uit Toulouse. Allen met de spaceshuttle daarheen! Daar moeten paddo’s in het water zitten die geweldige psychedelische trips veroorzaken. Bij Karkara vertaalt zich dat in geestverruimende avontuurlijke songs die zweven tussen spacerock, kraut- en stonerrock.
Qua invloeden bemerken we vooral King Gizzard & The Lizard Wizard, alomtegenwoordig in de energieke lange opener “Monoliths”. Verder op de plaat komt die King Gizzard-sound om de haverklap tevoorschijn, check de Oosters getinte gitaar op “Moonshiner” en het uiterst opwindende “Anthropia”. Karkara doet het evenwel zonder de zonder spielereien en de trash-metal uitstapjes, het trio heeft zo ook zijn eigen dingetjes. Op afsluiter “All Is Dust”, dat gezegend is met de geestdrift van de buren van SLIFT, is er bijvoorbeeld een mariachi trompetje te horen die de song er alleen maar origineler en avontuurlijker op maakt. Psychedelische stoner-rock met een sombrero op, moet kunnen.
Rond “The Chase” hangt een zweem van krautrock en er loopt een verdwaalde saxofoon in rond, het heeft iets van REZN en Ecstatic Vision, en dus zeker ook iets van Hawkwind.
Laat ons stellen dat Karkara misschien nog iets te dicht aanleunt bij de grote voorbeelden en dat wat meer eigen smoelwerk welkom zou zijn, maar dat dit een verdomd lekker plaatje is staat buiten kijf.
Frontman en gitarist in Meatbodies is Chad Ubovich, die tevens bassist is in Fuzz, één van Ty Segall’s vele projecten. Bij het vermelden van de naam Ty Segall weten we algauw dat we hier te maken hebben met psychedische rock die zowel wortelt in sixties- en seventiesrock, als in hardrock, punk en garagerock. Meatbodies is er al zeer bedrijvig in geweest op hun vorige drie platen en heeft nu met deze nieuwe plaat, die voor een stuk toch andere horizonten opzoekt, een hoogtepunt bereikt.
Van deze ‘Flora Ocean Tiger Bloom’ zijn we vanaf de eerste seconden (met dank aan de geweldige opener “The assignment”) immers onmiddellijk helemaal ondersteboven, dit is een heuse knaller in tegenstelling tot de laatste plaat van Ty Segall, waar we toch een beetje op onze honger blijven zitten. De pupil heeft de mentor overtroffen, zeg maar. Meatbodies behouden op ‘Flora Ocean Tiger Bloom’ de driftigheid van platen als ‘Meatbodies’ en ‘Alice’, maar deze keer is hun psych-rock versmolten met een flard shoegaze en een ferme kluit nineties gitaarrock.
Zo klinken “Hole” en “Gate” als Smashing Pumpkins in betere tijden (die van ‘Gish’ en ‘Siamese Dream’, niet die van ondingen als ‘Atum’ of ‘Cyr’) en heeft “Billow” iets van Oasis die Perry Farrell heeft ingelijfd als vervanger voor de zeurkous Liam Gallagher.
Een absoluut hoogtepunt is “Move”, een aanzwellende knaller van boven de 7 minuten die naar de allerbeste Jane’s Addiction hunkert, het soort song die live ongetwijfeld voor een spetterende finale moet zorgen. Nog een voltreffer is “ICNNVR2” dat terug inzet met een vette Pumpkins riff en een tijdje later wordt opgefokt met een geflipte saxofoon die is weggelopen uit ‘Funhouse’ van The Stooges.
Op “They Come Down” en het aan paddo’s onderhevige “Psychic Garden” komen de Ty Segall invloeden terug aan de oppervlakte. Maar Segall wordt hier genadeloos voorbijgestreeefd, want op diens laatste album is het immers ver zoeken naar een song van dit kaliber.
‘Flora Ocean Tiger Bloom’ is nu al met voorsprong het beste Meatbodies album.
Bluai is een gemoedelijk meidengroepje met een adoratie voor slackerpop en americana à la Big Thief of Boygenius. Ze hebben met hun bekoorlijke liedjes een tijdje terug Humo’s Rock Rally gewonnen. Er moet dus wel iets in zitten, waar wij horen het vooralsnog niet. Dit plaatje klinkt immers te netjes, te vrijblijvend, te af, te braaf. Hoewel er hier een paar voortreffelijke songs op staan, niet in het minst “My Kinda Woman” en “In Over My Head”, passeert dit eerder als een vrij onschuldig kabbelplaatje waarop de scherpe kantjes vakkundig zijn weg gevijld.
Het stoort nergens, maar blijft ook niet hangen. De meligheid wordt gelukkig wel op een veilige afstand gehouden, maar de opwinding is helaas ook even ver te zoeken.
Sovjet War verzamelde eeuwige roem in de jaren ’80 in de Belgische postpunk-scene. In 2022 stond de band uit het Leuvense er plots terug, nog ongeveer in originele bezetting. En met het vinyl-album ‘Psychopuppets’ dat zich als scharnier aandiende tussen verleden en heden, met oude en nieuwe songs.
Nu is er de nieuwe EP ‘Suburbia’, met vijf tracks. Wat opvalt is de relatieve eenvoud van de opnames. Dit zijn gewoon vier bandleden in de studio. Geen overbodige toevoegingen, intro’s of arrangementen, maar heel pure, eerlijke composities en opnames. Enkel “Destination Zero” heeft een korte soundbyte als intro en wat vervormde stemmen aan het begin. En in die eenvoud valt op dat deze band een onmiskenbaar talent heeft voor puike lyrics en pakkende melodieën.
“Boring Morning” is een beetje drammerig, maar dat was zowat alle postpunk vroeger. “Destination Zero” is een update van die oude sound naar vandaag, met een lekker pompende bas en drum. Er komt ook een kekke gitaarsolo langs zoals we die al heel lang niet meer gehoord hebben. “In The Name Of Progress” is meer snelle punk dan postpunk, met een refrein dat je lekker mee kan brullen. Titeltrack ‘Suburbia’ klinkt in de eerste minuut een klein beetje gedateerd, in die zin dat jongere bands in het genre dit vandaag nooit zo zouden opnemen. Maar als band met zo veel verleden komen ze er wat mij betreft mee weg. Het heeft zelfs iets charmants dat ze zo ‘oldschool’ durven zijn en niet krampachtig de nieuwste trends proberen volgen. “The Sudden Blow” heeft een intro met een schurende gitaar en een pittig pogo-tempo. Dit nummer is wat rauw militant in de lyrics en dat was waarschijnlijk ook helemaal de bedoeling.
Zanger Rudy Berges had nog meer ideeën voor deze release, maar daar bestond weinig interesse voor bij de andere bandleden. Hij heeft daarvan acht nummers gebundeld in ‘One Prison, Many Doors’ van zijn zijproject Gutter Smell. Daar zaten volgens ons best nog wel een paar heel degelijke songs bij. Nu we gehoord hebben welke songs het wel gehaald hebben, is een besluit niet makkelijk. Aan de ene kant blijft de overtuiging dat Sovjet War maar een kleine stap had moeten zetten om van een prima EP naar prima full album te springen. Aan de andere kant is er ook de vaststelling dat de vijf songs van de EP (die we hier met een volledige bandbezetting te horen krijgen) op een full album waarschijnlijk ook de vijf beste van het album zouden geweest zijn …
https://www.youtube.com/watch?v=5jeWvejW3H8&list=OLAK5uy_ldWMn9ri6VaCgnBb_GitqWORGJ8xuDinw
Ted Russell Kamp is zopas begonnen aan zijn Europese tournee en dat deed hij in België en Nederland. Deze Amerikaanse countryrocker komt zijn nieuwe album ‘California Son’ voorstellen en voor de liefhebbers van het genre is dat altijd goed nieuws.
De Amerikaan is misschien niet de bekendste naam in de countryrock, maar hij behoort tot de zo goed als vast band van de bekendere Shooter Jennings. Hij leent zijn bas- en andere talenten ook al eens uit aan anderen. Hij staat bijvoorbeeld in de credits van het album ‘We Are Chaos’ van shockrocker Marilyn Manson. Net zo goed leende hij zijn talent aan Liam Finn, de zoon van Neil Finn, van Crowded House.
Op ‘California Son’ profileert Ted Russell Kamp zich als songschrijver en veelzijdig muzikant (gitaar, bas, percussie, dobro, zang, Hammond, …). Hij schreef de meeste lyrics en muziek, maar hij is wel zo eerlijk om de andere muzikanten en collega-zangers in de studio mee te erkennen als co-auteur.
Het album opent met twee songs met hitpotentieel: titeltrack “California Son” en “Hard To Hold” klinken bijzonder catchy en zonnig-vrolijk en hebben een leuk ritme. In de bluesballad “One Word At A Time” komt de stem van Kamp niet mooi tot zijn recht. “Ballad Of The Troubadour” is ook zo’n slepende bluesballad met flink wat melodrama, maar hier valt er minder te klagen over de vocale prestatie. Integendeel, hier horen we een echo van Tom Petty. Dezelfde poëtische kracht horen we op het doorleefde folky kampvuurlied “Firelight”.
Deze countryrocker heeft een talent voor catchy tunes met een steady tempo, zo blijkt nogmaals op “The Upside To The Downside”. “High Desert Fever” doet denken aan de hoogdagen van Dr Hook, al bleef die meestal ver weg van de huilende pedalsteel.
Als hij wat moeite doet, is Ted Russell Kamp een prima songwriter, maar vaak genoeg, zoals op “Miracle Mile”, stapelt hij ook gewoon de clichés op elkaar. Het blijft ten slotte toch country, toch? “Hangin’ On The Blues” had in hetzelfde bedje ziek kunnen zijn, maar hier redt hij zich met een bijzonder leuke baslijn als enige begeleiding, zodat de aandacht niet naar de dertien-in-een-dozijn lyrics gaat. Goede redding, maar het was close. Als hommage aan country-folk-legende Merle Haggard hadden de lyrics van deze song net iets meer vlees aan het been mogen hebben.
Ted maakt die halve misser goed met alweer een catchy en vrolijke rocker: “Roll Until The Sun Comes Up”. Met een ander stem-timbre had dit een prima single kunnen zijn voor een Chris Isaak. Albumafsluiter “Every Little Thing” is wat zwaarder op de hand en gaat windrichting Warren Zevon en Tom Petty. Über-Amerikaans, maar wel heel authentiek en doorleefd, met ook nog een leuke bijrol voor een orgeltje.
‘California Son’ is een heel divers en heel vaak een zonnig album. Genres ontmoeten elkaar en één man verbindt alles met zijn talent als zanger, songschrijver en gitarist. Heerlijk album.
Ted Russell Kamp staat op 14 november in CC Het Gasthuis in Aarschot.
Coutry/Roots
https://www.youtube.com/watch?v=VfmIWxP8Isk
Rockband Geraldines uit Mechelen speelde zijn eerste shows in 2013. De groep bracht - na enkele EP’s - in 2020 zijn eerste album uit: ’Never Worry Always Worry’. Dat album leverde goede recensies, airplay bij Studio Brussel en plaatsjes op in Spotify-playlists als Indie Goesting en New Music Friday.
Maar 2020 was ook het jaar van corona. De meeste shows werden geannuleerd en de nummers van het debuutalbum werden amper gespeeld op een podium. Na een paar schaarse festivalshows en met weinig voeling voor enkele recent gepende nummers, voelde de band in 2021 dat het op was. De stekker ging eruit en de bandleden focusten zich op andere dingen in het leven.
Maar de band definitief achterlaten lukte niet. Na heel wat gepalaver ontstond het idee voor ‘Real Dinges’. Dat is een anagram voor de bandnaam Geraldines, maar voor de band staat het vooral synoniem voor een nieuw elan, met als grootste voorwaarde dat de band vollédig zijn eigen ding zou doen. Zonder rekening te houden met tijdsdruk, studio’s, radiovriendelijkheid, gangbare songstructuren of andere remmingen.
De mooie songstructuren gingen eraan en ze sneden het vet van de nummers, tot alleen nog de essentie overbleef. ‘Real Dinges’ is volgens de band een indrukwekkend conceptalbum geworden met bijna twee dozijn uitgebeende creaties. Soms ruw en korter dan gangbaar is in het huidige streamingtijdperk, maar 100% authentiek. Het nieuwe album verschijnt dit najaar op vinyl en digitaal.
Nu lost Geraldines “Rather” en “Succumb” als digitale Spotify-singles. Dat zijn het derde en vierde nummer van het album. Beide klokken af op minder dan anderhalve minuut. De teksten gaan over de mooie en minder mooie dingen des levens, zoals liefde, de dood en verlies. Op hun luidst klinken Geraldines hier als een vrijpartij tussen Pixies en Sonic Youth. In hun kalmste momenten rammelen ze zoals slackerbands als Teenage Fanclub en Lemonheads dat in de jaren ’90 deden.
Deze twee nieuwe nummers zijn niet zo catchy als het reeds eerder uitgebrachte ‘Out’, maar de passie, de energie en de authenticiteit spatten er van af.
Op zaterdag 6 april speelt Geraldines de nummers van ‘Real Dinges’ een eerste keer live, bij LAB-T in Diest.
Voor de opnames van deze plaat werd Berlijn verruild voor Carpentras. Het album gaat, naast enkele tracks over vrouwen, duidelijk over de hedendaagse politieke en maatschappelijke tendensen. Een goed voorbeeld daarvan is de eerder uitgekomen single “A Plea” dat het verhaal vertelt over een Russische soldaat die een brief naar zijn thuisfront schrijft en het nodeloze verlies van jonge mannen aankaart. Op dit vlak teksten, die we van John Watts mogen verwachten.
Er waren al enkele songs bekend die op het eind vorig jaar verschenen ‘Triptych EP1’ stonden. We hadden het catchy “Man Man Man” met Leila Watts die de tegenstem zingt. Het vrij zonnig klinkende “Nefertete” dat wat van de sfeer van het album ‘Destination Paradise’ heeft. “The Hamburger Beat” is er één met een herkenbaar wijsje. Ten slotte was er ook “This Woman and I” dat zoals de meeste songs op deze EP over een vrouw gaat.
Daarnaast staan er nog acht andere tracks op ‘Triptych’. Op “The Anaesthetist” horen we de weemoedige en breekbare stem van John Watts. Een sfeervol nummertje met subtiele details die de song mooi kleuren. “Still On The Train” is een variatie op een treinritme. Ook hier zingt waarschijnlijk Leila Watts de backing vocals, wat mooi blend met zijn stem. “Bertha” is muzikaal een track die er wat uitspringt. We horen enkel zijn stem, een accordeon en een orgel die samen het korte nummer vormen. Wel een geslaagde track! “Amoral Vacuum” is muzikaal sterk: het bevat variatie en onverwachte elementen. Er zit veel in die ene song. En dan hebben we het nog niet over de inhoud van de tekst gehad dat verder gaat dan een hedendaagse doorsnee songtekst. “Blue Sound” sluit het album af, dit melancholisch gezongen nummer is gehuldigd in weidse klanken; naar het einde komt er nog een sax en wat spoken words voorbij.
Uiteindelijk staan er twaalf songs op ‘Triptych’. Het laat een geïnspireerde Fischer-Z horen die hier en daar een pareltje heeft gemaakt. Met tevens ook enkele heel relevante teksten.
Een heel fijn album dat een mooie toevoeging is aan zijn inmiddels omvangrijk oeuvre.
Underworld – Underworld blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken
Het Britse Underworld is misschien niet meer jongste, hipste band binnen de dancescene, maar deze 60 plussers wekken nog steeds respect en bewondering op, voor wat ze in staat zijn om een kleine drie uur lang (pauze tussenin!) een bezwerende, groovy, fris, sprankelende show neer te zetten, die letterlijk kleur kreeg op grote schermen, met mooie visuals, de lasers en de verblindende licht- en stroboscoop effects.
De Underworld trance van de jaren 90 blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken …
Underworld houdt ons nu al dertig jaar stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden. We ervaren iets unieks, je geniet, golft, heupwiegt, zwalpt, danst en je hotst heen en weer, soms met de armen wijdopen, in de lucht of in allerlei bewegingen, op de repetitieve ritmiek, de geraffineerde opbouw, de tempowissels, de explosies, de zalvende, pompende elektronica , de trancy beats, de bleeps en de soundscapes, waarover de praatzang en dromerige zanglijn zweeft.
Het laatst daterend werk is al van een pak jaren geleden, ‘Barbara, Barbara , we face a shiny future’, er waren de ‘Drift’ EPs, en er werd af en toe een samenwerking en een nieuw nummer gedropt, die ons reikhalzend deden uitkijken wat 2024 voor Underworld en ons inhoudt, o.m. met songs “Denver luna”, “And the colour red” en “Fen violet”, die vanavond niet ontbraken; in het tweede deel van de set tekenden zij het danceverhaal van hi-tech elektronica en discothèqua invloeden.
Overwegend heersten warme melodieën en beats in (soms) lange stukken, opbouwend, opzwepend, ontploffend om dan terug zacht zalvend te klinken; ambient, trance, drum’n’bass, techno, dat venijnig hard als zacht smerend klinkt.
De twee van Underworld, Karl Hyde en Rick Smith, geven hun elektronica een gezicht, toegankelijk, eigenwijs, ongrijpbaar, pakkend als deugddoend uitleven met een mystiek, mysterieus randje op z’n Hans Zimmers ; een overkoepelende, intrigerende spanningsboog in van alles.
Goed op dreef kwamen we in het eerste deel met oudjes “Dirty epic”, “Kittens” en “Mmm skycraper, i love you”, die met enkele niet evidente tracks als “Nylon strung” en “Tin there” hun weg vonden om in Vorst een samenhorigheids-clubsfeer te creëren. De praatzang van Hyde is warm , onderkoeld, eigen uniek. Hij geeft met z’n brabbelende praatzang het tempo aan met z’n spastische handbewegingen, de ogen halfopen, met danspasjes en de armen in de lucht, terwijl Smith, als knoppenfreak, zich uitleeft op z’n apparatuur. Hij wist steeds net dat juiste piano-/gitaarlijntje eruit te lichten en waar nodig de beats bij te stellen. Alles werkte, alles klopte. De sound durfde harder, feller te klinken, te exploderen en bracht ons in de juiste stemming van een langverwacht, deugddoend paasweekend. Opwindend dus, die een staat van euforie en extase bereikte, zeker in deel twee met classics “Pearls’s girl”, “Two months off”, “Rez/Cowgirl” en “King of snake” , die elkaar opvolgden.
Het publiek, van alle leeftijden, genoot en liet zich leiden. Underworld teerde niet op nostalgie, het recente(re) materiaal drong zich op en eigende zich een discotheekplaatsje toe.
Tot slot konden we lekker loos gaan op die stuiterende elektronica en percussie beats van “Born slippy” , de favoriet, die de twee definitief uitwuifde.
Dit duo is überhaupt nog niet versleten , integendeel we zijn nog steeds verbijsterd van hun muzikale visie en lijn, die het nieuwere, boeiend materiaal probleemloos doet aansluiten op de oude (dancefloor) killers.
Terecht, met opgeheven hoofd, namen ze afscheid. Hun gouden jubilée is niet veraf meer. De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd. Schitterend dus!
Organisatie: Live Nation
Noa Lee - Soms zijn dromen geen bedrog
Rosa Butsi + Noa Lee
Rosa Butsi (*****) stelde haar debuut 'Fruitful Days'' voor en Noa Lee (*****) haar debuut 'Airship' , beiden in de AB Club; twee klasse dames weliswaar op het podium, die door hun talent, uitstraling en zalvende stem bewijzen dat dromen niet altijd bedrog zijn. Ze brengen muzikaal een intens mooie wereld …
Rosa Butsi heeft een soulvolle stem, die de temperatuur doet stijgen. Ze is omringd door muzikanten die een opzwepende sound brengen, gedrenkt in een badje van melancholie. “Marigold”, “Sold Out Sotry Line” en “Nancy Nancy Nancy” zijn wondermooie, sterke, overtuigende nummers. Opmerkzaam is de Zuiderse tune. Ze wordt gestuwd door haar band, wat enthousiaste reacties oplevert. Als de registers worden opengetrokken, is er meer opwinding en dynamiek. Puike set.
Noa Lee is ook meer dan de moeite. Toen we Nina met dit project solo zagen optreden in 2020 schreven we: ''Het is hartverwarmend te zien hoe Nina haar publiek op een charmante en vaak grappige wijze aanspreekt; het bewijst dat deze jongedame een uitzonderlijk getalenteerd vocaliste en charismatische artieste is; ze raakt de gevoelige snaar en kan een potje entertainen. Noa Lee - Een artieste en een band om in het oog te houden!''
Vier jaar later heeft de band een enorme evolutie doorgemaakt. In de AB Club horen we een vollere, bedwelmende, hypnotiserende sound, die hartverwarmend, gevoelig, zacht, intiem als broeierig, opzwepend, dansbaar. Noa Lee weet te raken. Songs als “Air Ship”, “Bend” en “Needle” onderstrepen. Een uur lang worden we meegesleept in die magische, sprookjesachtige wereld.
Op het einde brengt Nina haar grote vriendschap met Roos DeNayer aka Rosa Butsi ten berde. Puur muzikaal gaan ze niet altijd dezelfde kant uit, beiden hebben raakpunten door een dromerige wereld te creëren, die ingetogenheid en groove versmelt.
Dromen zijn geen bedrog, het gezamenlijk gebrachte ”Shoulders Knees” plaatste dit in de verf. Mooi.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fischer-Z – John Watts - Ik maak in de eerste plaats muziek om mezelf te plezieren. En ik wil in mijn muziek ook verder evolueren. Ik ben blij als mensen mij daarin willen volgen
We begonnen via zoom met het interview maar vanwege internet issues zijn we overgeschakeld naar de telefoon. Een beetje jammer want de flow was daardoor een tijdje wat weg maar John Watts deed hard zijn best gedaan om het op te lossen waardoor we toch nog een en ander konden aankaarten.
Het album is opgenomen in Carpentras. Hoe moet ik mij het proces voorstellen? Ben je daar geweest met de live band of hoe verliep dat proces?
John Watts: Het was een eigenlijk een soort van familiealbum, dus daarom heb ik het daar opgenomen. Ik heb eerst de nummers geschreven voordat ik ze daar ben gaan opnemen.
De titel van het album is ‘Tryptich’. Vanwaar de naam?
John Watts: Dat komt omdat Tryptich staat voor een drieluik. Het album heeft drie thema’s: Ten eerste liedjes over vrouwen en relaties, iets wat altijd wel terugkomt in mijn teksten. Dan over politiek en over psychologie. Politiek geïnspireerde teksten zijn ook een vast thema dat telkens terugkomt.
Naast liedjes over vrouwen weten we dat je altijd een aantal liedjes schrijft die een politieke of sociale focus hebben. Ik neem aan dat het tegenwoordig niet moeilijk is om een onderwerp te vinden om over te schrijven?
John Watts: Nee, er is behoorlijk wat gaande in de wereld vandaag.
In zekere zin zou je kunnen zeggen dat er niet veel is veranderd sinds het album ‘Red Skies’. De wereld is nog steeds mooi, maar de mensheid/mensheid behandelt de wereld en elkaar op een slechte manier
John Watts: Ik vind toch dat het op politiek vlak enorm veranderd is sinds ‘Red Skies’. We bevinden ons in een tijdperk van rechtse politici. Mensen zonder kwalificaties die de wereld leiden. Dat is gevaarlijk. In de tijd van Red Skies was de wereld veiliger, ook op nucleaire vlak. Iedereen had zulke wapens, maar het waren enkel de grootmachten en het was stabiel. Nu is niets meer veilig en stabiel. Het gevaar komt uit alle hoeken en is onoverzichtelijk. Daardoor is het voor mij op politiek vlak een heel fascinerende tijd om te volgen. Vooral ook omdat politiek en militaire geschiedenis mijn grootste interesses zijn.
Je schreef in “A Plea” ook over een Russische militair die een brief naar huis schreef om de waanzin te stoppen
John Watts: Ja inderdaad en ik spreek trouwens ook Russisch, ik leerde vijf jaar lang Russisch op school
Ik moet zeggen dat ik een beetje flabbergasted was toen ik “Amoral Vacuum” hoorde. Muzikaal vind ik de track ijzersterk en ze heeft bovendien een goede tekst. Het verhaal gaat over Engeland, maar het zou evengoed ook over andere plaatsen kunnen gaan
John Watts: Nou, de tekst gaat over het idee van politici die veel beloven en het niet waarmaken voor de armste mensen in Groot-Brittannië. ‘Amoral Vacuum’ was een beschrijving van hetgeen waar Boris Johnson voor stond. De mensen van de arbeidersklasse uit de zogenaamde Red Wall chairs (de Labour) in het noorden van Engeland werden zoveel beloofd door Boris Johnson en de conservatieven. De mensen kozen voor die laatsten en hun beloftes maar deze mensen zijn nu niet beter af. Integendeel. De meeste overheden werken met een groeimythe, een belofte. In de economie draait het allemaal om groei en de belofte om mensen rijker maken. Maar met die groei en beloftes maak je alleen de rijke mensen rijker. Daar zit het probleem.
Welk deel van het muzikant zijn vind je leuk en welk deel niet?
John Watts: Ik hou van schrijven en muziek maken. De rest, en dat is 80 procent van de tijd, is zakelijk. En daar heb ik een hekel aan. Maar het zijn nu eenmaal zaken.
Op dat vlak heeft het internet veel veranderd voor muzikanten. Sommige dingen in goede zin, maar soms ook in slechte zin. Hoe ga je ermee om?
John Watts: Het heeft heel veel veranderd, vooral voor jonge en beginnende muzikanten. Voor mij iets minder maar het is tegenwoordig heel moeilijk voor hen, ook al heb je veel talent. Om te slagen heb je internet en sociale media nodig. Je moet van alles promoten en er is een overvloed aan muziek op het internet. En om ervan te kunnen leven is het nog moeilijker. Het gaat nu praktisch alleen voor de grote acts. Enkel daarin steken de grote platenmaatschappijen nog geld en energie. Je hoort ook geen ontwikkeling meer als ze enig succes hebben. De platenmaatschappij neemt het over en ze willen geen risico's nemen. Dat betekent dus op veilig spelen.
Nogmaals over het album. Ik hoorde een geïnspireerde man op “Triptych”. Wat maakt jou trots op “Triptych”? Waarom moeten mensen ernaar luisteren?
John Watts: Mensen hoeven er niet naar te luisteren. Als je kunst/muziek maakt, moet je in de eerste plaats jezelf plezieren. Ik ben niet geïnteresseerd in nostalgie. Ik wil evolueren. Veel acts uit de jaren tachtig evolueren niet. Ze spelen dezelfde act keer op keer. Je moet je muziek een bepaalde standaard geven vind ik. En oké, je fans zullen ernaar luisteren. Er wordt nog heel weinig muziek gekocht maar ik heb mijn vast publiek dat naar mijn concerten komt. Je moet het publiek geven wat ze verdienen. De grootste reden, naast kunst creëren, is om een nieuw album te maken en zo volk naar de concerten te krijgen. Fischer-Z is als band een merk en dat is een ander publiek dan wanneer ik solo in de theaters sta. Met de band zitten er meer (oudere) mannen in het publiek en is het meer rockmuziek. In het theater bestaat het publiek uit iets meer vrouwen en jongeren. Dit jaar speel ik twee keer in Herenthout. De concerten zijn uitverkocht en in de zomer speel ik in Oostende op het W-festival.
Leila Watts zingt de backings op een paar nummers en dat klinkt samen goed met je stem. Verschijnt ze ook op de live-locaties?
John Watts: Het was vooral omdat het een familiealbum was. Ze was erbij in Carpentras en alles was mooi gemengd. Het is niet de bedoeling dat ze ook op tournee meegaat en zingt. Ik heb daar mijn vaste band voor. Uitzonderlijk kan het eens gebeuren. Maar ze was aanwezig bij de opnames en het gaf een meerwaarde. Vandaar…
Ben je zenuwachtig over de reacties als je een nieuw album uitbrengt?
John Watts: Nee, omdat ik het in de eerste plaats voor mezelf maak. Op een eerlijke en fatsoenlijke manier. Elke plaat die ik maak, is een nieuwe steen in een muur. Het geeft mij zichtbaarheid en ik wil evolueren. Ik ben blij als mensen mij willen volgen in die evolutie.
Dus je bent niet op zoek naar nog een hit, neem ik aan?
John Watts: Nou… je blijft dromen om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken. Wat je maakt, wil je natuurlijk delen. Maar het is niet de hoofdreden. De hoofdreden is om iets te creëren. Wat vind jij trouwens van het album?
Me: Ik vind het een geïnspireerd album met enkele sterke tracks zoals bv “Amoral Vacuum” of “Nefertete” dat zo op ‘Destination Paradise’ had kunnen staan en daarnaast veel zinvolle teksten. Ik hou ook van de sfeer van het album en van het enigszins aparte “Berta”. Daar hoor je enkel je vocals en een accordeon. Dat geeft een aparte sfeer en springt het er een beetje uit.
John Watts: Dank je wel voor de mooie woorden. “Berta” is een waar gebeurd verhaal over een vrouw die vocht tegen de mensen die het klimaat om zeep helpen en ze heeft dat uiteindelijk met haar leven bekocht…
Om af te sluiten kan ik al verklappen dat er eind dit jaar nog een album zal verschijnen: het ‘Red Flag’ album. Het zal nog een stukje experimenteler en gewaagder zijn dan ‘Tryptich’. Het is een samenwerking met een andere gekende muzikant. Waarover later meer.
Hartelijk dank voor het gesprek
Waterproov - Uit het leven gegrepen
Lara en Rosi begonnen Waterproov in december 2018 als covergroep. Al snel besloten ze dat ze meer in hun mars hadden dan alleen covers spelen. Ze startten in 2019 met het schrijven van hun eigen muziek. Nu kwam de EP 'Ode aan ons ' uit.
Waterproov (*****) kwam die voorstellen in een uitverkocht Cultureel Centrum in de Torenzaal, Lokeren.
Wij hadden eerder een interview met het duo over de release en het optreden. Lees hier .
Live verslag
Vooraleer het duo het podium betrad, mocht dichteres Jule enkele teksten citeren uit haar boek. (https://www.instagram.com/woordenwol/ ). Teksten over vragen van iedere dag, antwoorden die niet komen of juist wel; hersenspinsels die door haar hoofd schieten, en ze op papier zet door middel van een zin. Een zin wordt een woord, en een woord een bladzijde, met een pak anekdotes die haar bezig houden. Herkenbaar voor iedereen, sprak Jule op poëtische wijze een taal die iedereen op zijn eigen manier begreep. Op eenvoudig doortastende wijze raakte ze de gevoelige snaar. Het mooie aan de performance was dat het perfect aansloot op wat nog moest komen.
In een opstelling met schemerlichtjes en het publiek zo dichtbij, gezeten in die knusse zetels creëerde Waterproov namelijk een huiselijke sfeer die tot de verbeelding sprak. Ze gaven op iets meer dan een uur een mooi overzicht van vijf jaar Waterproov door middel van beelden op het scherm, enkele covers en uiteraard de vier songs uit deze EP 'Ode aan Ons', op doordachte wijze en met oog voor detail.
Lara en Rosi hebben een hemelse stem, die de fantasie prikkelt. Doorheen de set kwamen mooie verhalen uit het verleden (met zelfs foto's uit hun kindertijd), en het heden naar boven. Met een lach en een traan dus vertelden ze hun verhaal; op sommige songs waren ze geruggesteund door een basgitarist en violist die de songs naar een hoger niveau stuwden. Het onderstreepte de gevarieerde aanpak van Waterproov nog maar eens, en gaf aan dat het hen tekort gedaan wordt, als ze op één bepaalde muziekstijl vastgepind worden.
Bij elke song ging telkens een ander blikje open, net zoals elke zin bij Jule uitmondde in een ander woord en een andere verhalenlijn. En dat maakt Waterproov een uniek concept om te koesteren, want in tijden waar alles al eens is voorgedaan is het bijzonder moeilijk om uniek te klinken.
Waterproov bewandelt brede muzikale wegen op sprookjesachtige wijze, van weemoed tot een sprankelende sfeer, die je lichtjes doet zweven over de dansvloer en over melancholie die aan je lijf blijft kleven. Het is er allemaal bij.
Uiteraard bespelen de beide dames met brio de piano en gitaar, ook hun uitzonderlijk zangtalent en uiteenlopend stembereik zorgde voor een waterval aan uiteenlopende emoties. Het meest opmerkelijke is hoe ze elkander perfect aanvoelden en aanvulden.
Spijtig genoeg volgde na een daverend en rechtstaand applaus geen bisnummer meer, maar wel een lieftallige mededeling van Rosi dat ze graag nog een babbel met het publiek wou voeren tijdens een drink na het concert.
Wat een emotionele avond beleefden we, een herkenbare trip 'uit het leven gegrepen' …
Organisatie: Cultureel Centrum, Lokeren + Waterproov
Het Zesde Metaal – Op naar ‘Hun Mooiste Jaar’
Het Zesde Metaal, Rosie Stuart
Het W-Vlaamse Zesde Metaal rond Wannes Cappelle (uit Wevelgem) trok zich op gang in eigen streek, in de 4ad, Diksmuide en ondernam intussen een heuse clubtour doorheen Vlaanderen waar hun Nederlandstalige muziek dito West-Vlaams dialect in ‘alle kleuren van de regenboog’ met open armen werd onthaald. Puik werk van het kwintet, die hun laatste ‘Het langste jaar’, letterlijk een afscheidsceremonie van dierbare vrienden, cachet gaf.
Anderhalf uur prachtig melodieus werk, met een emotievolle, pakkende, maatschappijkritische inhoud in de eigen (West-Vlaamse) taal, nu in O-Vlaanderen weliswaar, na Gent in Sint-Niklaas …
Ze hebben al een handvol platen uit in hun vijftienjarige carrière. Maar de nieuwste plaat ‘Het langste jaar‘ is er eentje die het hart diep raakt, over rouw, loslaten, hoe tijd de kloof met overledenen kan doen groeien. Het gaat over een goede vriend van Wannes en het verlies van bandlid Tom Pintens, die ernstig ziek was, maar nog net de plaat kon maken, producen en inspelen. Een maand na de opnames stierf hij, vorig jaar in augustus. De verliesthema’s worden traditietrouw gelinkt met liefde, vriendschap, samenhorigheid, de wereldproblematiek, Moeder Aarde en ons klimaat.
Het Zesde Metaal heeft het in zich telkens hun materiaal subtiel uit te werken, integer, ingenomen, dromerig als rockend door directer, snediger te klinken. We kregen een boeiende afwisseling, waarbij het nieuwe materiaal tijdens de clubtour in de spotlight kwam; goed ingeoefend intussen combineerden ze het met een rits nummers van hun intussen brede oeuvre.
Het kwartet heeft met Kasper Cornelus een sterke multi-instrumentalist bij, die zorgt voor de toegevoegde waarde van weerbarstige en fijnzinnige tunes op gitaar en keys, zoals een Tom Pintens hem voordeed.
We kregen eerst een paar gevoelige nummers van de nieuwe plaat, “De storm” opende op sfeervolle wijze de set, en de nieuwe single “Nog maar begonnen” toonde de iets extraverte kant van de band op de plaat, de instrumenten kregen ademruimte en we werden meegezogen in een mooi uitgediept popklankenpalet, die de band zo typeert momenteel.
De herkenbaarheid met het vroegere werk hadden we dan met “Een dag zonder schoenen” en “Calais”, die nog maar eens aantoonde hoe Wannes, met de pet op (hij houdt ze maar al te graag op), alles tracht te verwerken wat er allemaal gebeurt met de mensen, die als ratten in de val zitten in Calais; muzikaal klinkt het ingetogen, sfeervol als broeierig, rockend. De steelpedal en de elektronica zorgen nu net voor een warme klankkleur en bepalen nu sterk mee de sound.
Gezien het Zesde Metaal intens wordt opgevolgd tijdens deze clubtour door Musiczine, merken we dat er aan de setlist af en toe wordt gesleuteld. Mooi. Ze spelen graag de nieuwe songs en wisselen hierin af . O.m. “Alles moet veranderen”, “Moeder Aarde”, “Den tijd die ons nog rest’, ‘Geweun nen dag” (over ons klimaat). De pop, de rock, het sfeervolle, bezwerende , dromerige karakter en de stemvariaties van Wannes vallen op. Beeldrijk kan je hun werk wel noemen , er is zelfs een tint ‘film noir’ en ‘soundtrackgevoel‘ te bespeuren .
“Gie, den otto en ik” en “Ploegsteert” zijn muzikale kapstokken van de band, een bloemlezing van het werk van dit kwintet. Poprock op z’n best in het West-Vlaams! Zeker “Ploegsteert”, hommage aan wielrenner VDB, wordt sober ingezet op piano, en overtuigt crescendowijs; terecht uitgeroepen tot één van de best Nederlandstalige songs.
De set is spannend, nieuw en oud vinden elkaar door introspektie en extravertie in elkaar te laten overgaan. “De onvolledigen” en “Niets doen is geen optie” bieden ruimte aan de instrumenten en kunnen dus rocken.
Die andere integere, gevoelige kant krijgen we dan op de titelsong van hun recentste, ‘Het langste jaar’ , een breekbare ‘Duyster-song’, pure eenvoud en diep rakend, door de pianotoets en de steelpedal, gedragen door die kenmerkende, lichthese emovocals van Cappelle. Schitterend gewoonweg.
‘Muziek voor alle leeftijden’ zei iemand me, ze zijn een band die nu wel hipper dan ooit is, zie maar eens de talrijke optredens in het clubcircuit, zelfs bijna twee avonden in dezelfde club. …‘Back to the roots van West-Vlaanderen’, hier kan Willem Vermandere fier op terugblikken.
We kregen nog twee extraatjes “Ier bie oes”, dat intrigeert door de verrassende wendingen en de uitbundige meezinger “Tis nog al nie naar de wuppe”, met de nodige arm- en heupbewegingen.
Ze zijn terug en hoe, wat een integer, meeslepend, opwindend sterk optreden … Nog te zien tijdens de festivalzomer (o.m. op Dranouter). Een must see, op naar hun mooiste jaar!
Sing/sonwriter Rosie Stuart uit het Gentse was de support, solo op haar elektrische gitaar; met haar scherpe indringende vocals, intrigeerde ze met een handvol songs, die refereert aan Kristin Hersh , Sinead O’Connor, Polly Harvey of een Patti Smith.
Het jong opkomend talent heeft Het Zesde Metaal als coaching en geeft haar materiaal in die sobere aanpak, die soms licht galmend klonk, dezelfde emo-melancholische draai met een dosis maatschappijkritiek en zelfrelativering, luister maar eens naar “Vegan” en “Boomerang”.
Rosie Stuart kon de aandacht alvast behouden. De songs hadden een mooie klankkleur, waren integer of durfden door de hakkende ritmes iets rauwer te zijn. Een overtuigende opener …
Neem gerust een kijkje naar de pics tijdens de clubtour
Ha Concerts, Gent @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5906-het-zesde-metaal-22-03-2024.html?ltemid=0
Cactus, Club, Brugge @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5900-het-zesde-metaal-23-03-2024.html?Itemid=0
De Zwerver, Leffinge @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5905-het-zesde-metaal-27-03-2023.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Courting - Chaotische leegte die niet gevuld geraakt
Courting, afkomstig uit Liverpool, staat bekend om hun onstuimige post-punk, doordrenkt met referenties naar popcultuur en strakke refreinen. Hoewel ze nog steeds in de schaduw vertoeven van bands als Shame, Black Midi en Squid, verraste het viertal met hun recente release ‘New Last Name’. Dit album, compacter en gepolijster dan hun debuutplaat ‘Guitar Music’, bevat minder chaos maar behoudt toch hun kenmerkende energie.
In een zaal zonder voorprogramma en met een beperkt publiek leek de Rotonde misschien niet de ideale keuze voor deze opkomende band. Bij het betreden van het podium, begeleid door de autotune-zang van Cher's "Believe", leek de band wat onwennig. De openingstrack "Battle" knalde meteen, maar was bijna onverstaanbaar door een nog niet perfect afgestelde mix. Gelukkig herstelde de band zich snel met het pakkende "Tennis", dat al een stuk beter klonk. Snijdende post-punk riffs, parlando zang met subtiele autotune en een knallende outro: het geheel werd gedragen door de charismatische frontman Sean Murphy O'Neill, die langzaam maar zeker in zijn element kwam. Het nummer "Crass" klonk dreigend, maar na een ludiek duel tussen gitarist en bassist transformeerde het op speelse wijze in een medley met "We Are Young" van Fun.
Toch leek het moeite te kosten om de sfeer volledig te doen omslaan. O'Neill worstelde niet alleen met het volume in zijn oortjes, maar ook het publiek bleef opvallend ingetogen. Na het degelijke "Jumper" nodigde de band het publiek zelfs uit om wat dichter naar voren te komen. Met het aanstekelijke "Emily G" leek even de geest van de indie poprock uit de jaren 2000 terug te keren, maar een gebrek aan tempo door stemmingsproblemen of enthousiasme deed afbreuk aan de dynamiek, zelfs toen de vijfde muzikant met de bellenkrans door het publiek liep.
Desondanks waren er nog genoeg hoogtepunten die te midden van de chaos oplichtten, zoals "Happy Endings" en "Grand National". In "Popshop!" ging de band zelfs nog een stapje verder met een volledig krankzinnige drumsolo als outro. De pakkende teksten in nummers als "The Wedding" en "The Football" bleven hangen, terwijl "Slow Burner" met een uitgebreide jamsessie van een koebel in het publiek en een Red Hot Chili Peppers-lick als kers op de taart een heerlijke traktatie was. "Loaded", dat naadloos overging in het krachtige en met oneliners geladen "Flex", vormde een stevige eindsprint.
Hoewel de band overduidelijk barstte van enthousiasme en muzikaal vakmanschap, miste de set wat tempo en het publiek wat meer betrokkenheid. Onder betere omstandigheden zou deze avond ongetwijfeld een blijvende indruk hebben achtergelaten.
Setlist: Battle - Tennis - Crass / We Are Young - Jumper - Emily G - Happy Endings - Grand National - Popshop! - After You - The Wedding - Football - bad idea right? (Olivia Rodrigo cover) - Famous - Loaded - Flex — Throw
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Zesde Metaal - Het Zesde Metaal recht de rug
Na hun passage door Nederland en verschillende clubs in ons landje komt Het Zesde Metaal thuis in West-Vlaanderen. In Leffinge zorgden ze voor een concert gesluierd in rouw.
Niet dat Wannes Cappelle en de zijnen mokkend in zelfmedelijden hun set speelden. Integendeel, er was plaats voor een grap en een grol, al gaat de zanger-gitarist er prat op om daarna toch een ‘maar efkes serieus’ achteraan te plakken. Het werd vooral een avond gehuld in mooie muziek.
Zo zinderde “De storm” al langzaam, toen nog met de frontzanger in de coulissen. Vol genegenheid en warme kleuren stelde de band Kasper Cornelus voor. De nieuwe gitarist nam uitstekend Tom Pintens’ partij over. “Nog Maar Begonnen” volgde, een song dat het scherpe stemgeluid van Wannes Cappelle gevoelig naar boven haalde.
Ondertussen hoorden we een melodieus “Alles Moet Veranderen”, van de nieuwste plaat “Het Langste Jaar”. Zonder zijn naam te vernoemen bleek het concert een fijne ode aan de initiatiefnemer van die plaat, Tom Pintens.
“Na die nummers kennen jullie deze wel van buiten”, vertelde Cappelle. “Dag Zonder Schoenen” relateert aan de dagen zonder goesting in van alles en nog wat. En het is gewoon een schoon nummer, dat gretig werd meegezongen in De Zwerver. Met “Calais” en “Moeder Aarde” breekt Het Zesde Metaal respectievelijk een lans voor vluchtelingen (“ze worden nog altijd behandeld als waren ze een rattenplaag”) en het milieu. Het zijn twee gevoelige nummers, waarbij de eerste wel veel killer klinkt. Bij die tweede speelt wel een vrolijke ondertoon, alsof het de tred van de mens is die net iets te snel loopt.
De tempowissels in “Den Tijd Die Ons Nog Rest”, maken het een van de hits van de nieuwe langspeler. Bij “Ploegsteert” verdween de band naar de achtergrond en kroop Wannes Cappelle achter de piano, enkel begeleid door de pedal steel. Het nummer over Frank Vandenbroucke zorgde zoals altijd voor kroppen in de keel.
“Ik hoorde onlangs ‘thunder only happens when it’s raining’. Maar ’t is niet altijd waar. Sommige dingen gebeuren toch wanneer je het niet verwacht”. Bij “Geweun Nen Dag” spraken de gitaren dissonantie, tristesse, donkerte en wanhoop. Af en toe mixte er een deuntje griezelkot op de foor door.
En met “Het Langste Jaar” sloot de band de set af. Er werd gevraagd om luider te zijn dan het koor van vijf man die het nummer mee inzong. Maar de zachtheid bleek te veel voor de Leffingenaar. Net omdat je een speld kon horen vallen, durfden de toeschouwers hun mond moeilijk open doen. De song ging nog steeds door merg en been.
Bisnummers “Ier Bie Oes” en vooral “Naar De Wuppe” werkten beter. Wannes Cappelle zweepte op, het publiek volgde.
De Zwerver was zo getuige van een concert waarin Tom Pintens gemist werd, zonder dat het ooit echt werd uitgesproken. Een lange ode aan hun kameraad, die voelbaar was doorheen het hele optreden, maar sterk overtuigend werd opgevangen door Kasper. Mooi!
Setlist: De Storm - Nog Maar Begonnen - Alles Moet Veranderen - Dag Zonder Schoenen – Calais - Moeder Aarde - Den Tijd Die Ons Nog Rest - Gie, Den Otto En Ik – Ploegsteert - Geef Mie Nen Dag - De Onvolledigen - Niets Doen Is Geen Optie - Geweun Nen Dag - Het Langste Jaar
BIS: Ier Bie Oes - Naar De Wuppe
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5905-het-zesde-metaal-27-03-2023.html?Itemid=0
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Lords Of Acid - Muzikale decadentie met een korreltje zout
Wie had ooit gedacht dat we nog the Lords Of Acid van Maurice Engelen en C° in een klein, donker, alternatief zaaltje zouden zien … Underground pur sang. Het kinky techno project had als oefenlokaal de B52 in Eernegem uitgekozen om opnieuw de grote overstap te wagen in de VS.
Een klein anderhalf uur lang kregen we een uiterst ontspannende, half jammende set, die hun ouder met nieuw werk verbindt, de aanzet van hun nakende tour, ‘Make acid great again’ met het andere project Praga Khan onder ‘Mortal Kombat’.
In een beneveld decor zagen we bijna evenzeer benevelde artiesten. Met vier op het podium waren ze, een Maurice die z’n elektronica apparatuur en z’n microfoonstatief deed afzien, een gitarist, een drummer en de nieuwe bevallige zangeres Gigi Ricci, die de laatste maanden goed de tot de verbeelding sprekende act, de sensuele danspasjes en de zangpartijen inoefende.
De nummers rommelden en kraakten, alsof ze letterlijk uit de vergeetput werden gekatapulteerd; een soort demotape van wat later opgepoetst in de studio te verwachten is.
Gigi dweepte in het kleine zaaltje, waar hoogstens een goed 100 man binnen kan, haar publiek op. Een dekmantel van een SM decor, decadent gekruid, kregen we af en toe met een half in plastic gehulde danseres en een Batman-mannetje, die een zweepslag op z’n torso en poep kon verdragen. De erotiserende poses kleurden de sound, een ‘dark industrial house, kinky dance & horny lyrics’, die new-beat, rock’n’roll, industrial en techno mengde met allerhande samples, en zich kon meten met een Prodigy en Atari Teenage Riot.
De grenzen van wat (niet) kan werden opgezocht, sensueel prikkelend; de controverse werd niet uit de weg gegaan maar telkens was dit met een dosis humor en een kwinkslag, want daar draait het hem om bij de Lords, een soort shock-effect bieden, die je hoeft te relativeren.
Of Gigi nu kon zingen, laten we in het midden , maar in een zwoele pose lukte zingen, schreeuwen, kirren, gillen, kreunen … De elektronica tunes hadden een repeterende ondertoon, bouwden op , bonkten, dreunden, donderden, knalden om dan weer zalvend gemoedsrust te bieden. De percussie en de snedige , scherpe gitaarpartijen golfden omheen die bezwerende , groovy, denderende elektronica.
In hun sensueel prikkeling hadden we, met een knipoog naar ‘Never so deep’, een vulkaan uitbarsting , met de lava die zich een weg baant … en de rest …, die triggert de verbeelding …
“Scrood bi u” was alvast een mooie aanzet om in deze fantasieprikkelende wereld terecht te komen, “Break me” , “Seks cam girl” , “Rubber doll” , “Pussy” laten je verder drijven in die fantasie, maar schudden je met een dosis humor terug klaarwakker naar de dagdagelijkse realiteit, een statement die ze hoog in het vaandel houden.
De decadentie op de korrel nemen dus, de fantasie, watdanook, mag een uitlaatklep zijn, maar hou het fijn, plezierig, correct. Vuilbekkende humor, alles met een glimlach. De film ‘Belgica’ en de pas verschenen ‘Skunk’ zit in ons geheugen gegrift in de tracks van de Lords Of Acid .
Met hun ‘Greatest t*ts’ in het achterhoofd kregen we nog o.m. “The most wonderful girl”, “Lover” , “Rough seks (take control)”, “Voodoo-U”, “My demons are inside”, “The crablouse” en natuurlijk die instant klassiekers “Worships the lords (met de slogan “Praise the Lords, fuck the rest...") en “I sit on acid”, allemaal in een ruwere versie dan op plaat …
Na Bimfest eind het jaar , was dit de laatste show van Maurice en C° in ons landje. Nieuw werk mogen we verwachten, maar eerst wordt nog een Amerikaanse tournee afgewerkt, waar ze een zekere status als muzikale vernieuwers hebben verworven binnen de dance.
Hoedanook na Praga Khan is Lords Of Acid uitgegroeid tot een project met een zeer lange levensduur. Muzikale decadentie met een korreltje zout!
Organisatie: Club B52, Eernegem
De prijs van de origineelste groepsnaam hebben ze al binnen, die van het meest frisse en geschifte debuutalbum, daar streven ze naar. Het lijkt hen aardig te lukken, ‘Mondo Maleficum’ is opwindend, fris, verrassend, springerig en buitengewoon.
Een plaat met een hoek af, met krankzinnige songtitels, opgejaagde gitaartjes, theatrale zang en scheve synths. Wij horen de meest uiteenliggende referenties, Bryan Ferry, Talking Heads, Kaiser Chiefs, Sparks, LCD Soundsystem, Khruangbin, Elvis, Squid, Yard Act,…
Wij horen eigenlijk vooral een verdomd originele nieuwe band die een unieke eigen sound gecreëerd heeft. Superaanstelijke geflipte songs als “Osiris at The Large Hedron Collider”, “The Wheel, the Spade, the Stars In Motion”, “Utterly Rudderless” en “Crocodilian” mikken op de dansbeentjes, maar doen die alle richtingen uitslaan waardoor uw tere lichaampje algauw compleet in een knoop komt te liggen.
Bijzonder fijn en gek plaatje. We zijn er wild van.
De broertjes Robinson kunnen al sinds een tijdje terug door één deur, en daar mogen wij ons alleen maar zeer gelukkig om prijzen. Twee jaar geleden klonken de herrezen Crowes in de Lotto Arena terug snedig als vanouds toen ze toerden ter ere van de twintigste verjaardag van hun geweldige debuutplaat ‘Shake Your Money Maker’.
De reünie heeft hen meer dan goed gedaan, zo blijkt, want daar is een nieuwe plaat van gekomen, en wat voor één. The Crowes rocken en rollen als een bende jonge hengsten, de gitaren zijn luider, feller en smeriger dan ooit, de rock’n’roll wordt in zijn puurste vorm geserveerd. “Bedside Manners” en “Rats and Clowns” zijn onstuimige rock’n’roll songs die de toon zetten, het gaat hard, het stoomt lekker door en de riffs zijn vettig. “Wanting and Waiting” lijkt zo te zijn geplukt uit de debuutplaat, het neigt wat naar “Jealous Again” en serveert The Black Crowes in volle glorie, met snedige riffs en soulvolle vocals. Dit is het soort song die The Stones in hun beste periode uit hun mouw wisten te schudden maar die op het lauwe ‘Hackney Diamonds’ helaas in geen duizend mijl te bespeuren zijn. Ook het snerende “Dirty Cold Sun” en de gemene blues “Bleed It Dry” zijn uitdagende tikken op de deur van The Stones met de boodschap “That’s how you do it, you old farts”.
“Flesh Wound” is lekker stuiterende folkrock en “Follow The Moon” is wederom zo een felle rocker waarin The Crowes zich van hun meest duivelse kant laten horen.
Het kan al eens wat rustiger ook. “Wilted Rose”, met als special guest de Amerikaanse countryzangeres Lainey Wilson, is een ballad die gelukkig net uit de buurt blijft van de meligheid, hier gaan country, soul en rock mooi samen. Afsluiter “Kindred Friend” is vintage classic rock met een vette knipoog naar Neil Young en Tom Petty.
‘Happiness Bastards” is van het beste en meest energieke dat The Black Crowes in jaren gemaakt hebben, even scherp en sterk als ‘Shake Your Money Maker’ en ‘The Southern Harmony And Musical Companion”.
Op naar de AB op 21/05.
Tribute Night - The Beatles vs The Stones - Eindelijk het bewijs dat je ze niet moet vergelijken…..
Tribute Night - The Beatles vs The Stones
Tussen pot en pint worden er meer dan vaak politieke partijen opgericht, wordt er veel geld verdiend, wordt de wereld verbeterd en worden The Stones afgemeten op The Beatles en omgekeerd. En nog nooit heeft iemand het pleit gewonnen.
Vzw Magik Events koesterde het snode plan om nog eens de eeuwige nutteloze discussie aan te wakkeren door een heuse ‘tribute night’ op ons los te laten om uiteindelijk te bewijzen dat een vergelijk totaal niet hoeft.
The Heartclub Band hadden zes Beatles nodig om een zowaar prachtig saluut te brengen aan de Fab Four. Met immense liefde voor de originelen brengen ze beklijvende versies van hun hits en parels. Een uitgekiende playlist laat met ongelofelijk oog voor detail vroegere hits naadloos overvloeien in stevige rockers zoals “Helter Skelter”, “Let It Be”, ”Lady Madonna”, “Back in the USSR”, “I Feel Fine”, ... Alles gepassioneerd gebracht en gespeeld door een zestal dat al elders op nationale en internationale podia hun sporen verdiend hebben. Deze knapen imiteren The Beatles niet, ze spelen en ademen gewoon The Beatles. Daarvoor hebben ze geen verkleedpartijen nodig en hoeven ze ook niet af te sluiten met het zogezegde obligate Hey Jude. They didn’t Let us Down.
Not The Rolling Stones zijn uiteraard The Stones niet. Ze spelen The Stones niet, ze imiteren The Stones. De toetsenist kent Ian Stewart niet, drummer dirkt zich op als Charlie, de bassist straalt meer Bill Wyman uit dan Bill Wyman zelve, tweede gitarist zet een verdienstelijke Mick Taylor neer. Eerste gitarist verdiept zich danig in Keiths dresscode, poses en gestes dat het wat karikaturaal wordt. Zanger lijkt akelig eng op the real Mick als was het dat Jef Hoeybergs plastisch was tussen gekomen. Hoewel de nep Mick in den beginne niet zo goed bij stem was, maar zich alras herpakte na het ietwat fout gebrachte (vooral de rif) “Beast of Burden”.
Voor de rest speelden ze meer dan verdienstelijk en kwamen Not The Stones bij momenten akelig dicht bij hun helden.
Er waren aangename kippenvel momenten met oa “Sympathy”, “Jumping” en het verrassende “Sad Sad Sad” en “Don’t get Angry” uit de laatste ‘Hackney’. Onze nep-Keith mocht wat meer in de open G-stemming gespeeld hebben, en tja… Charlie valt onmogelijk te imiteren. Ze zijn dus goed, heel goed zelfs, maar hun de beste Stones-tribute band noemen lijkt me toch iets te veel van het goede.
Beide tribute bands speelden met een totaal andere insteek zoals ook hun echte voorbeelden deden. En dit valt dus niet te vergelijken. I rest my case. Voorwaar een goede zet, Magik Events!
Organisatie: Cultuurhuis De Leest, Izegem ism Magik Events
Froukje - Gelukzaligheid!
Het Nederlandstalige lied is terug ‘hot’ in deze (TikTok) tijden, kijk maar naar Merol, MEAU, S10, en nu ook mag je Froukje toevoegen in de lijst …
Tja, als doorwinterde liefhebber , moet je al teruggrijpen naar de Doe Maar periode of wij hier naar De Kreuners, Gorki en Noordkaap.
Froukje (****) wist zich op korte periode te realiseren met twee knappe EP's, ‘Licht en Donker’ (2021) en ‘Uitzinnig’ (2022). In een overvolle AB kwam ze haar debuut 'Noodzakelijk verdriet' voorstellen. Het jonge publiek genoot ervan. Een vivant optreden en feestje, een feest voor het leven, waarbij de handen in de lucht gingen tot op de tribunes, zelfs toen de lichten aangingen en Abba weerklonk, ging het feestje gewoon door … Mooi om te zien …, zelden meegemaakt …
Froukje wist ons vorig jaar op Lokerse Feesten al te overtuigen door een sprookjesachtige sfeer te creëren , waar emotie, vreugde en pijn hand in hand gaan. Maar vooral bracht ze alles vanuit een buikgevoel, ze meent wat ze zegt en zingt. Zij weet het jonge publiek te raken, de jongeren begrijpen haar , zeker in deze jagende tijden en je worstelt doorheen je levensloop. Froukje heeft voeling, zingt en speelt vanuit haar hart, wat erg mooi is. Ze zit op dezelfde golflengte en wil iedereen een fijne avond bezorgen. Er werd gedanst, gesprongen en de liedjes als “Ik wil dansen”, “Drijfzand' werden luidkeels mee gebruld door de uitzinnige menigte.
Ook de integere nummers zijn sterk en raken, waarbij het stil werd in de zaal, o.m. een emotioneel beladen “23 mei”.
Froukje sleurt haar publiek mee in haar verhaal, en dit slaat aan, waardoor iedereen zich met elkaar verbonden voelt, elkaar ondersteunt en samen het leven viert zoals het hoort …Daar hoort vreugde en verdriet bij. We lieten ons van de harde realiteit meevoeren naar een sprookjesachtige wereld.
Froukje heeft een goed op elkaar ingespeelde band; heerlijk zijn de aanstekelijke riffs en de opzwepende drums, met een knetterende solo middenin. De sfeer is uitgelaten, maar hoedanook wist Froukje de gevoelige snaar te raken. Froukje pakte Brussel in en zinderde muzikaal na. Gelukzaligheid en een onvergetelijke avond.
Setlist: Naar het licht // Kwijt //Zonder Liedjes //Uitzinnig //Tetris //Licht en donker //Nu ik niet meer over je schrijf// Zeeën van Liefde // 23 mei // Leeg Restaurant // Ik ben bang // Heb ik dat gezegd? //Als ik god was //Onbezonnen //Noodzakelijk verdriet //Zonder gezicht //Ik wil dansen //Nooit meer spijt (S10 cover) // Drijfzand ///Encore:///Houden van mij //We Hebben De Tijd// Niets tussen
Pics homepag @Hans Vermeulen (Hans.Photofficial)
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Niemand weet wie ze werkelijk zijn. De enige bekende elementen: het is een duo, bestaande uit een man en een vrouw, en ze zijn gevestigd tussen Brussel en Luik. Gisteren kondigden ze de release aan van hun eerste vinylalbum, een dubbelalbum, getiteld “City Scars”. De nummers werden op Bandcamp onthuld en er werden twee video's op YouTube geplaatst.
De muziekstijl is intrigerend. ‘Double Darkness’ heeft de toepasselijke naam omdat de sfeer ‘donker’ is, echt heel donker. We denken aan de duisternis van The Sisters of Mercy, die zich onderscheidt door diepe stemmen, maar hier geen gitaren: de arrangementen zijn 100% elektronisch. De langzame en repetitieve ritmes doen ook denken aan synthwave, dierbaar bij onze Franse vrienden. En om alles te versterken is er nog die occulte, bijna Luciferiaanse sfeer, die doet vermoeden dat het duo “black metal” en/of “gothic” roots moet hebben.
Door de aanwezigheid van gasten op het album kunnen nieuwsgierigen de omgeving identificeren waartoe het duo behoort. Op “City Scars” vinden we inderdaad Marc Dibak, alias Mongolito (ook in Wolvennest), Corvus von Bvrtle (The Radiant Light en Wolvennnest), Bones (Dread Sovereign en TerrifianT), evenals Muzah (Desertion) en Moyen.
Voor meer informatie moet je op 26 april naar Magasin 4 (Brussel) komen, waar het duo het “releaseconcert” van hun album organiseert en de affiche zal delen met hun gasten: Stieglitz, een Belgisch hard-synthwave-project en Minos, een Zwitserse muzikant, gebaseerd in Brussel. Absoluut de moeite waard om te ontdekken!
Om het album te beluisteren en te bestellen, klik hier of hier.
Om de video's te bekijken, kun je hier terecht.
Voor meer informatie over het concert in Magasin 4 op 26 april, klik hier.
Aka Moon – Wat een spannende rit doorheen dertig jaar Aka Moon
Aka Moon (****) , trio al een goede 30 jaar bezig, is uitgegroeid tot een ferm gerespecteerde band in binnen- en buitenland, binnen de jazzscene. De band verstaat de kunst van puurheid in het genre door een uiteenlopend klankentapijt en gaan interessante samenwerkingen aan, zoals op hun recente schijf 'Quality of Joy' met The Orchestral Constellation. Hier worden brede wegen verkend.
Vorig jaar vierden ze hun dertig jarig bestaan samen met BJO op Gent Jazz, wat zorgde voor een interessante versmelting tussen de etnisch getinte muziek van Aka Moon met de verbluffende bigbandjazz van het Brussels Jazz Orchestra zelf. Aka Moon is dus van vele markten thuis.
We maakten ons dan ook op voor een dolle muzikale rit, anderhalf uur lang, in het intieme en gezellige zaaltje in de Torenstraat, Lokere. Een warme, ingetogen , groovy sound hoorden we, een spannende rit doorheen dertig jaar Aka Moon dus.
Sax, bas en drums vinden elkaar moeiteloos, virtuositeit en improvisatie. Hier spreekt de muziek voor zich. Het maakt het optreden bijzonder, ze weten de spanning op te drijven en net op het moment dat het dreigt te ontploffen, vallen ze terug op een intiemer kader.
Door die golvende beweging weet Aka Moon je steeds opnieuw te triggeren, jazz met een hoek af . Na dertig jaar gaan zij nog steeds als jonge wolven tekeer. Die intensiteit en afwisseling maakt en houdt Aka Moon boeiend. Klasse!
Pics homepag: Cedric Craps (Lokerse Jazzklub) Organisatie: Cultureel Centrum, Lokeren + Lokerse Jazzklub
Mooneye – Mooneye brengt een set waarin ‘alles’ is vervat … Van Melancholie tot Uitbundig
Mooneye brengt een set waar alles in zit: melancholie, melodie en soms (uitbundig) rockend. De nieuwe songs nestelden zich moeiteloos tussen de oudere.
Mooneye is bezig aan een tour doorheen Nederland en België ter promotie van het nieuwe album ‘Come with Me and Hide’. Met de band doen ze mooie zalen aan zoals de Roma, het Depot, de Cactus Club… Vanavond is de Kreun (Het Wilde Westen) aan de beurt. Zo goed als een thuis match voor de inwoner van Zwevegem.
Het voorprogramma werd verzorgd door Philemon. Anton De Boes uit Sint-Niklaas zit achter dit project en hij werd hier bijgestaan door een gitarist waarmee hij nauw samenwerkt. Voor enkele nummers kwam er ook een klarinist meespelen. Voor zijn ep ‘Hourglass’ werkte hij samen met Pascal Deweze. Hij bracht vooral nummers uit deze EP. Melodieuze lo-fi pop/singer songwriter muziek. Met mooie gitaarklanken van de gitarist en een meezingmomentje als afsluiter. Waarschijnlijk is het met drums wat opzwepender dan hier het geval was maar om te openen voor Mooneye vond ik dit qua stijl en klankkleur heel gepast.
Daarnaast was het aan Michiel Libberecht en band want Mooneye is toch vooral een band geworden sinds hun debuutplaat. Er werd geopend met “Come with Me and Hide”. Een sterk nummer dat onderhuids donker klinkt door een riff dat afkomstig lijkt te komen uit de bluesmuziek. Een rustig begin dat halfweg het nummer openbreekt. Het werd gevolgd door het melancholische “Another Fool”.
Bij “Bright Lights” kwam de eerste echte opwinding op het podium en in de zaal. Daarna volgden “Branches” en “New Skin”. Vanaf dan kwam de vlam echt in de pijp met “Big Enough”, “Girl Like You” en “Black River”. De bas en drum maakten indruk. De gitaarklanken ook en vooral tijdens de opzwepende solo’s of outro’s die we te horen kregen. Zo ook met “Lover to Stranger”.
De ene gitarist/toetsenist verjaarde en kreeg een cheese cake met kaarsjes op het podium gepresenteerd. Een mooi momentje.
Voor “Too Young To Have Regrets” ging de band even van het podium en was het aan de Zwevegemse bard om dit breekbaar nummertje te brengen. Daarna kwam iedereen er terug bij en we kregen nog “Thinking Bout Leaving” en als afsluiter “In Between” (als ik mij niet vergis). Als bisnummers kregen we “Too Fast” en “Fix the Heater”. Beiden werden sterk gebracht.
De opbouw van de set was heel geslaagd. De band speelde met bravoure. Ook de nieuwe songs stonden, ondanks ze meestal iets ingetogener zijn dan die op ‘Big Enough’, hun mannetje tussen de oudere tracks. De stem van Michiel Libberecht klonk weer als een nachtegaaltje.
Na een mooi en aangenaam concert keerde ik met enkel oorwormen in mijn hoofd terug naar huis.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Het Zesde Metaal - Een Emotionele Avond
Als support-act bracht Rosie Stuart haar eigen unieke en ietwat gekke stijl, met nummers als "Vegan", "Fineprint", en "If Only". Ze won begin dit jaar een Baloise wedstrijd van onafgewerkte singles en mag nu, in samenwerking met Het Zesde Metaal, deze singles uitwerken tot een volwaardig album. Benieuwd wat ze naast een rustige gitaar en schreeuwerige uitbarstingen nog in petto heeft. Ze verkocht in de Gentse Ha Concerts alvast een tote-bag, waar naar eigen zeggen het nieuwe album van Het Zesde Metaal perfect in past!
Na het voorprogramma hielden we onze adem in voor Het Zesde Metaal. De sfeer was wat onwennig toen Filip Wauters, Robin Aerts, Tim van Oosten, met nieuw groepslid Kasper Cornelus en even later Wannes Cappelle het podium betraden. Met een zorgvuldig samengestelde set-list, variërend van tijdloze favorieten tot verse nummers van hun recente album ‘Het Langste Jaar’, beloofde de avond een diepgaande reis te worden door de ziel van de band. Die ziel kreeg een flinke knauw na het heengaan van bandlid Tom Pintens begin augustus vorig jaar, maar wordt nu muzikaal opgevangen door Kasper , die zich ontpopt als een sterk multi-instrumentalist.
Vanaf het moment dat de eerste tonen van "De Storm" de zaal vulden, was het duidelijk dat dit geen gewoon optreden zou zijn. Cappelle wist het publiek meteen te raken met zijn hartverwarmende stem. De eerste nummers waren dan ook doordrenkt van herinneringen en gevoelens die de band diep koestert.
We werden getrakteerd op een aangrijpende mix van nieuwe composities en bekende hits, elk doordrenkt met de kenmerkende melancholie en diepgaande teksten waar Het Zesde Metaal om bekend staat. Na "Nog Maar Begonnen" en "Alles Moet Veranderen" volgden het opzwepende "Calais" en het ontroerende duo "Gie, den otto en ik" en "Ploegsteert".
Tussen de nummers door deelde Cappelle enkele intieme verhalen en anekdotes, waardoor het publiek een nog dieper inzicht kreeg in de emotionele reis van de band. Er waren grappige momenten zoals het 10-jarig meisje uit Leuven dat ‘Hamster Jan’ hoorde in plaats van ‘Het Langste Jaar’, maar ook serieuzere histories zoals het feit dat een nummer over Calais nog steeds relevant is, 8 jaar na de ‘vluchtelingencrisis’. Hij sprak ook openhartig over het verlies van Pintens en hoe dit alles heeft bijgedragen aan de creatie van hun meest recente album.
Het hoogtepunt van de avond kwam tijdens de toegift, waarbij nummers als "Ier bie oes" en "Naar de wuppe" het publiek luidkeels lieten meezingen.
Al met al was dit concert een viering van het leven, de liefde en de kracht van muziek om ons te verbinden en te troosten, zelfs in de moeilijkste tijden. En zoals altijd liet Het Zesde Metaal ons achter met een gevoel van hoop en verwondering, klaar om de wereld met nieuwe ogen te bekijken en te omarmen wat er nog komen gaat.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5906-het-zesde-metaal-22-03-2024.html?ltemid=0
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van de twee sets in de Cactus Club, Brugge (23 en 24 maart 2024) , volgend op de twee concerten in Gent @Kristof Acke
Het Zesde Metaal
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5900-het-zesde-metaal-23-03-2024.html?Itemid=0
Rosie Stuart
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5901-rosie-stuart-23-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Ha Concerts, Gent ( ism Democrazy, Gent)
Mass Hysteria - Franse energiebommetjes in overvloed
Een spreekwoord zegt dat het voor een artiest of kunstenaar vaak moeilijker is om in eigen land door te breken, dan daarbuiten. Dat geldt niet voor de Franse metalband Mass Hysteria (****) die in eigen land hoge toppen scheert. Toen we ze in 2016 op het Main Square Festival zagen, stonden ze hoog op de affiche; ze zorgden voor een grootse moshpit tot helemaal achteraan. Ze spelen in Frankrijk in grote Arena's en zijn een vaste gast op Hellfest.
De band staat nu in een goed gevuld AB en tekent voor een ultiem metalfeestje, over de grenzen heen en voer voor verschillende leeftijden …
Arkangel (***1/2) opende en zorgde voor een oorverdovende, chaotische brij van diverse stijlen. De band balanceert tussen hardcore en metal. Ze spelen luid, hard en snel. Maar spijtig genoeg klinkt het allemaal wat monotoon. Maar ok ze overtuigen met opborrelende adrenalinestoten en enkele moshpits zijn het gevolg. Een mooie opwarmer …
Mass Hysteria klinkt breder en voegt er een vleugje bombast en theatraliteit aan toe zowel in de sound als in de opbouw van het podium. De band klinkt episch, gevarieerd en uitgekiend. Met een Franse Colère wordt het gaspedaal meteen ingedrukt, vanaf “Mass Veritas”.
Er wordt niets aan het toeval overgelaten. De frontman rent als een wildeman naar elke hoek en zoekt zijn publiek voortdurend op. Het resulteert in stevige mosh- en circle pits, tijdens “Chiens de la Cass” tot ver achteraan.
Die Franse rollercoaster overtuigt ons moeiteloos; rustpunten zijn er nauwelijks, of jawel … enkel als Mouss Kelai grappige kwinkslagen uitdeelt.
Mass Hysteria geeft er een stevige lap op, en het feestje kent enkele stevige knallers vuurwerk. Een fijn moment volgde op “Furia”, toen enkele kinderen op het podium (met oorbeschermers welteverstaan) kwamen. De jongste was amper vier jaar … Samen met de band mee springen en dansen. Heerlijk …Daarna alles terug op veilig voor de kids en tijdens het afsluitende “Plus que du metal” werden alle registers nog eens stevig opengetrokken, met een laatste moshpit tot gevolg.
Mass Hysteria is het Frans antwoord op de Britse en Amerikaanse metalscene . Een liveset om U tegen te zeggen. Overtuigend, sterk, hard … Franse energiebommetjes in overvloed, een kleine twee uur lang .
Setlist: Mass Veritas //Positif à bloc //Chiens de la casse //Vae soli ! //L'inversion des pôles // Notre complot //L'art des tranchées //Nerf de bœuf //Se brûler sûrement// L'émotif impérieux // Failles // Reprendre mes esprits //Arômes complexes //L'enfer des dieux //Encore sous pression //Tout est poison //
BIS: Tenace //Le triomphe du réel //Contraddiction //Furia //Plus que du métal
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Mass Hysteria
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5895-mass-hysteria-22-03-2024.html
Arkangel
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5894-arkangel-22-03-2024.html
Organisatie: Progress Booking
Jimi Floyd – Het werken aan persoonlijke relaties is de verhaallijn op deze plaat, een lijn tussen donker en licht
Jimi Floyd is geen onbekende voor ons, in 2020 hadden we reeds aandacht aan zijn debuut 'The Right To Disappear' , een parel van een album gedrenkt in een badje van mystiek en melancholie ...
Het duo bracht recent een nieuwe plaat uit 'Man is infinite as the void', het mysterieuze blijft en daar zijn we blij om … Lees hier .
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met het duo Jesek Van Sante en Hugo Boelhouwer. Uiteraard polsten we ook naar de ambities en toekomstplannen.
Hoe gaat het met jullie tegenwoordig?
Hugo: Muzikaal ligt alles wat op een lager pitje, maar los daar van verloopt alles prima. We zijn heel tevreden.
Muzikaal op een lager pitje? Maar er is een nieuwe release uit’ Man is Infinite as the Void’; het is toch de bedoeling er iets mee te doen, of is dit nog niet het geval?
Hugo: er gebeurt gewoon niet zoveel, als je wil dat er dingen gebeuren moet je kunnen op tournee gaan, en dat lukt op het moment niet zo heel goed blijkbaar. Dus ja, na de release is alles beetje stil gevallen. Het is gewoon hard werken, op sociale media actief zijn en zo. Muziek maken op zich is gewoon heel leuk. Maar om jezelf te verkopen na zo een release dat is wel heel lastig tegenwoordig en vergt dus tijd. Daardoor is het nu wel even stil op muzikaal vlak dus.
Is het moeilijker om geboekt te worden niet een beetje een probleem van deze tijd, dat het na de corona periode algemeen moeilijker is geworden om als band geboekt te worden? De organisaties nemen een ietwat afwachtende houding aan en spelen op veilig … Hebben jullie er ook ‘last’ van?
Hugo: Hoe het voor corona was hebben we geen idee over, want onze vorige release was net voor we in lockdown gingen. Het is wel moeilijker geworden merken we wel om tussen al dat overaanbod aan nieuwe bands en projecten, het hoofd boven water te kunnen houden.
Jesek: Ik pik daar even op in. Het is inderdaad wat op de achtergrond geraakt ‘muziek’ , maar die recensie op Musiczine was wel een impuls en heeft ons weer wat moed gegeven.
Hugo: dat helpt inderdaad, en ook iedereen die de plaat hoort is er laaiend enthousiast over. Bij beide platen zelfs. Maar helaas blijft het voor de rest een beetje stil, o.a. wat dus die optredens of streams betreft. Dus we hopen dat door reviews en dergelijke, er toch ergens een belletje gaat rinkelen of een deur open gaan.
Dat is zeker geen verwijt naar jullie muziek toe, maar kan het niet liggen aan het feit dat jullie muziek niet de meest toegankelijke is. Ik vergelijk het met een kruisbestuiving tussen Zappa en Bowie, die werden – op uitzondering van Bowie uiteindelijk wel – ook niet direct opgepikt. Kan het daar aan liggen denk je?
Zowel Frank Zappa als David Bowie zijn inspiratie bronnen voor ons. Bowie is een van de grootste artiesten die ooit heeft geleefd. We proberen het niet te laten klinken als Bowie , maar het zit gewoon in elke vezel van ons zijn. Dus ja dan komt dat automatisch wel boven in onze muziek. Wat hij zo goed deed, was dingen zo poppy laten klinken maar tegelijkertijd zaten zijn tekst en muziek boordevol rare structuren. Het is zeker een doelstelling het ook op deze wijze te doen, en daardoor alsnog toegankelijke te klinken, want dat deed Bowie uiteindelijk ook ondanks die structuren en rare kronkels. We willen zeker niet te plat gaan klinken en zo, maar toegankelijker zeker wel.
Jerek: wat mijn manier van werken betreft, ik heb strofes in mijn hoofd en daarmee ga ik aan de gang. Hugo doet daarbovenop de instrumentale omlijsting, en net die combinatie tussen wat ik er uiteindelijk van maak met mijn teksten en stem, in combinatie met wat Hugo doet, dat maakt Jimi Floyd.
Opvallend, wat de instrumentatie betreft, is bij deze plaat toch die viool klank een meerwaarde. Het krikt die mooie songs naar een nog mysterieuzer en magischer niveau. Hoe hebben jullie deze violiste gevonden, en is het de bedoeling die viool te blijven gebruiken naar de toekomst toe?
Hugo: Carolien Verbeek. is een heel goede vriendin van mij, en haar inbreng is van een hoge toegevoegde waarde, dus ik zou er heel graag meer mee willen doen naar de toekomst toe; ik doe duw het instrumentale onderdeel, gitaar, bas, toetsen en drum. Maar bij sommige songs had ik gewoon het idee dat moet zij gewoon doen met haar viool. Wat ze doet is inderdaad een enorme meerwaarde.
Het is een warme plaat, en er hangt iets mystieks in, een soort ‘gevecht tussen donker en licht’, én vooral een verhaallijn… Is het een plaat tussen donker en licht? Of hoe moet ik het zien?
Jerek: Ik steek uiteraard zeer persoonlijke dingen in mijn teksten. Dat gaat ook over liefdesverdriet en hoe je daaruit moet komen De persoonlijke relatie en het werken daaraan, dat is de hele verhalenlijn lijn in deze plaat, en dan bewandel je inderdaad wel die lijn tussen donker en licht, sowieso.
Hiermee wordt wel geen ruim publiek aangesproken, vrees ik een beetje. Ik bedoel dus een publiek waarmee je Sportpaleizen uitverkoopt. Maar dat is wellicht niet de ambitie, welk publiek hoop je met jullie muziek wel te bereiken?
Jerek: we doen het in de eerste plaats voor onszelf. Hoe we samen muziek maken, en dingen creëren samen, dat is het allerleukste. Maar welk publiek precies? Daar zijn we niet echt mee bezig eerlijk gezegd. Ik dacht eerder dat het toegankelijk is wat we doen.
Jullie focussen zich eerder op het club circuit? Of wat is jullie ambitie of doel met Jimi Floyd?
Hugo: ik hoef niet in Top veertig of zo terecht te komen, dat is voor niks nodig. Wat ook een feit is, je wordt in Nederland o.a. door radio en zo weggedrukt door echt commerciële dingen, het is daardoor als wat alternatievere band of artiest moeilijker geworden om boven dat maaiveld uit te kijken. In Engeland heb je nog een circuit van ‘independent’ muziek, maar dat is hier toch wat minder. Het publiek is er zeker, maar je hoort het gewoon te weinig in de mainstream media en dergelijke. En dat maakt het wat moeilijker voor ons. Er is dus ook wel een clubcircuit in Nederland en zo, maar we moeten ook worden opgepikt en daar knelt het schoentje wat op het moment. Maar een naam maken in dat Club circuit zou leuk zijn, ja.
Jerek: Optreden hebben we inderdaad nog niet zoveel gedaan, en ook deels door die corona perikelen en zo. de Eerste plaat ‘the right to dissapear’’ werd heel goed ontvangen. Doordat we niet konden optreden, is dat allemaal wat stil gevallen. En nu hebben we met onze twee een nieuwe plaat gemaakt, maar hoe we het op de bühne moeten brengen is vooralsnog een vraagteken.
Zijn dat jullie plannen voor dit jaar eigenlijk? Optreden? Of wat zijn de plannen voor 2024?
Hugo: we hebben deze plaat dus uitgebracht, eind vorig jaar, een zware bevalling van vier jaar. De meeste liedjes komen uit de periode van voor die corona tijden. dus nu is het verhaal even af, en ligt alles muzikaal een beetje stil. Er zijn tussen ons (mij en Jerek) gewoon periodes van enorme creativiteit , en dan is het weer even weg. We zitten dus nu een beetje in die tweede periode. Ergens wordt dat dit jaar wel weer opgekrikt en gaan we gewoon aan de gang met nieuwe ideeën. Voor optredens staat er nog niets concreet op de planning voorlopig. Al denken we er wel over na om op een akoestische manier dingen te gaan doen samen. Er is een aanstekelijke chemie tussen ons beide, die het vuur wel weer zal aanwakkeren , en dan zien we wel wat er wat concerten spelen betreft uitkomt.
Wat jullie doen is uniek, en dat in deze tijden toch wel heel moeilijk, is de sociale media geen goed ‘wapen’ om ervoor te zorgen dat je daarin slaagt? Hoe belangrijk is sociale media voor jullie?
Jerek: we hebben meerdere video clips gemaakt, en regelmatige posten op de sociale media geprobeerd om de media op te zoeken. Maar na een tijdje lijkt het wat op zelfbevlekking en daar heb ik helemaal geen zin in. Ik heb meer zin om muziek te maken. We zitten nu in een soort vacuüm als het ware, en ik hoop dat we daar kunnen uit geraken. We geloven daar zelfs in dat we daar uit zullen komen. Moest het ondanks alles niet lukken, gaan we zeker niet opgeven en nog steeds nummers maken, zeker weten. We geven het niet op!
Is het de ambitie om muziek te blijven maken? Of hoe moet ik dat zien?
Hugo: toen de eerste plaat uitkwam dacht ik ‘nu kan ik rustig sterven’ (haha) want dat doel wou ik bereiken, en was bereikt. We maken ook luistermuziek, we zijn ook geen 25 meer. Dus ja, ik wil gewoon blijven mooie dingen maken en creëren, niets meer en minder dat blijft gewoon het hoofddoel. Maar dat live optreden, daar moeten we toch eens proberen naar toe te werken ja. Live zouden die songs een meer uitgeklede versie zijn, en misschien wel met de violiste erbij, het kan zeker iets worden.
Jerek: het zou bijzonder leuk zijn om eens op special veneus te staan, zoals een kerk of zo. Dat lijkt me leuk om te doen en is zeker een ambitie. ,en dat eerder vernoemde Club circuit, het zou ook leuk zijn. Gewoon op speciale momenten op speciale locatie staan, is een ambitie.
Wordt live optreden niet wat moeilijker, gezien organisatoren graag op veilig spelen? Ligt het daaraan dat je zo moeilijk geboekt kan worden?
Hugo: Wat je tegenwoordig ziet, diegene die wel geboekt worden zijn cover of tribute bands. Die liedjes brengen van Led Zeppelin en dergelijke meer. Om maar te zeggen. Daar komt ook een iets ouder publiek op af. Dat is leuk om te zien, maar dat drukt de nieuwe en spannende dingen die gebeuren wel wat weg. En dat is een jammere evolutie. Als er iets minder bekend geboekt wordt, komt er ook vier paardenkoppen en een kip op af, bij wijze van spreken. Dus ergens kan ik die organisaties wel begrijpen.
Het is zinnenprikkelend jullie muziek; dus een jonger publiek aanspreken, behoort tot de mogelijkheden. Waarom is het zo moeilijk die jongeren te bereiken denk je?
Hugo: Jongeren zijn heel kort geprikkeld, het duurt enkele seconden en ze ‘swippen’ het weer door. Daardoor is het ook moeilijker om hen te bereiken
De hoes is iets bijzonder lees ik: “Jimi Floyd is back! ‘Man is infinite as the Void’ is our attempt to fill that giant black hole!’’ Heeft dat te maken met dat gevecht tussen licht en donker? Kun je daar iets meer over vertellen?
Jerek: letterlijk genomen, is waar we soms met ons twee inzaten eigenlijk. Met relatie problemen, mensen om ons heen. Tegelijkertijd is dat zo groot, maar ook zo nietig, waarover maken we ons dan zo druk.
Hugo: eigenlijk is in zo een zwart gat alles mogelijk, dat gat kan opgevuld worden. Er zit zoveel potentie in, maar het moet gewoon opgevuld worden. Dat is het verhaal erachter. Dan kom je inderdaad tussen inderdaad een zwart gat, maar ook de mogelijkheden die het biedt om dat gat dus echt op te vullen met allerlei ideeën en zo.
Een mooi statement. Bedankt voor dit fijne gesprek. Hopelijk zie ik jullie toch eens live ergens binnenkort …
Wajdi Riahi Trio - Muziek gaat over emoties overbrengen, verhalen, ervaringen vertellen en het delen met anderen. Dat is wat ik wil doen
Wajdi Riahi Trio
Wajdi Riahi Trio is het project rond pianist Wajdi Riahi, een sympathieke man en talentvolle pianist die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om daar zijn muzikale horizonten te verbreden. Zijn debuut 'Mhamdeya' (2021) was een nostalgische trip naar zijn Tunesische verleden. Met opvolger 'Essia' slaat hij een andere weg in. Het tweede album neemt ons mee op een reis tussen die twee horizonten van de pianist: Tunesië en Brussel. Stambeli en Gnawa muziek zijn een integraal onderdeel van het album. De organische architectuur van deze (Noord-)Afrikaanse ritmes vermengt zich met de complexiteit van jazz. Met double bas tovenaar Basile Rahola en virtuoos drummer Pierre Hurty , zijn twee soulmates, vormt hij een trio dat zorgt voor een ware cultuurschok in een vol gelopen De Casino, Sint-Niklaas. Lees hier liveverslag ...
We hadden, na het optreden, een fijn gesprek met Wajdi. We praten uiteraard ook over de nieuwste release, de connectie tussen Tunesië en Brussel en de verdere toekomstplannen.
Hoe is dit project begonnen? ‘Arabische roots, vermengd met de latere liefde voor jazz en de bruisende sfeer van Brussel' , lees ik in de bio; kun je daar meer over vertellen? Hoe is het allemaal begonnen?
Ik speelde al jazz in Tunesië, voordat ik naar Brussel kwam. Ik begon met een paar vrienden die me wat jazzmuziek aanraadden. Ik wilde daar gewoon meer mee doen, mijn grenzen als het ware verleggen. Toen ik die workshop had en de kans kreeg om naar Brussel te komen, heb ik die aangenomen. De ‘vibe’ daar beviel me, en het gaf me op zijn beurt de boost die kans om definitief naar Brussel te gaan met twee handen aan te grijpen.
Jullie hebben het label 'jazz' opgeplakt gekregen. Wat is de definitie van jazz voor jullie?
Jazz is zo'n grote term van mogelijkheden. Jazz verschijnt in zoveel kleuren en zoveel bewegingen dat er niet echt een definitie is voor wat jazz eigenlijk is. Om een voorbeeld te geven, de komst van Cubanen naar de VS heeft ook de indeling van jazz veranderd. Er zijn gewoon zoveel verschillende stijlen uit alle hoeken van de wereld. Het kan veranderen in de tijd, of het kan echt evolueren op zoveel manieren. Dat is waar 'jazz' over gaat. Het is open muziek voor iedereen.
Dat brengt me bij een andere invalshoek. Wat me opvalt binnen de jazz is dat het vooral een ouder publiek aantrekt, terwijl jij muziek brengt voor een jongere generatie, zelfs de TikTok-generatie die op zoek is naar constante stimulatie; waarom is het zo moeilijk voor een jazzmuzikant om die jeugd te bereiken?
Ik weet niet precies waarom, maar het hangt af van de plaats waar het concert plaatsvindt. Ik was in een club, en het zat daar vol met jonge mensen, dus het kan wel. Omdat jongeren niet zoveel geld hebben om naar dure clubs en zo te gaan, hangt het dus af van de plaats en het prijskaartje. In sommige clubs zijn de kaartjes veel te duur voor die jongeren. Ik ken genoeg jongeren die me heel graag live willen zien, maar me vragen om ze op de gastenlijst te zetten omdat het te duur voor ze is om een kaartje te kopen. Ik denk dat dat de belangrijkste reden is waarom de jongere generatie niet naar jazzconcerten gaat.
Ik heb geluisterd naar de plaat 'Essia' , die in december ll uitkwam …Het is een interessant complex werk; er is een combinatie aan stijlen en culturen komen samen. Niet 'te complex', denk je voor het grote publiek denk je? Ik denk dat vooral de jazzliefhebber die van een avontuurlijke aanpak houdt hier zal voor vallen; is dat het publiek dat je wilt aanspreken?
In de eerste plaats is het niet mijn ambitie om in grote zalen te spelen. Ik speel liever in kleine ruimtes. Je hebt daar een nauwer contact met de fans, de sfeer is veel beter in kleinere clubs. Maar natuurlijk willen we zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek.
Ik vind het ook leuk hoe jullie op de plaat en zeker op het podium een soort 'geordende chaos' creëren … Is dat een bewuste keuze of is dat heel natuurlijk?
Ik hou van 'chaos', het is een manier van muziek maken die me erg aanspreekt. Het is een deel van ons leven, weet je, rennen voor de trein of de bus. Je klaarmaken voor de werkdag, alles wat op je afkomt op een 'normale' werkdag. Elke dag word je geconfronteerd met 'chaos'. En dat wil ik in mijn muziek ook naar voren brengen, als een verhaal over het leven. Omdat het een deel van mezelf is en van iedereen om ons heen...
Je vertelt echt een verhaal op deze plaat. Als een ontdekkingstocht van je reis tussen Tunesie en Brussel bijvoorbeeld. En alles daaromheen komt terug in wat je doet op die plaat. Is deze plaat een ontdekkingstocht naar beide werelden, of hoe ik dit moet zien?
Wat ik leuk vind aan kunst is dat we naar hetzelfde kunnen luisteren, maar niet hetzelfde standpunt hebben over wat we horen of zien. Als je een schilderij aan de muur ziet, heeft iedereen zijn eigen indruk over dat schilderij. Het is super persoonlijk. Dus, het zou een reis naar Tunesië kunnen zijn voor iemand die naar deze plaat luistert, eigenlijk is het dat ook. Want het eerste nummer op de plaat is alsof je in de straten van Tunesië loopt. We hebben het geluid van de straat opgenomen op dat nummer. Dus het zou kunnen.
Tijdens jullie concert had ik het gevoel dat mijn verbeelding inderdaad werd getriggerd, maar waarschijnlijk had de persoon naast me er een andere 'fantasie' over; is het een bewuste keuze om de verbeelding van mensen te triggeren door jullie muziek? Hoe moet ik dit zien?
Ja, dat is zeker een bewuste manier van werken. Muziek gaat over emoties overbrengen, verhalen vertellen. En vertellen over ervaringen, dit delen met anderen. Dat is waar muziek over gaat. Dus ja, ik wil de fantasie van de mensen triggeren en hoop dat ze hun eigen fantasietrip erin vinden.
Het maakt je moeilijker om een groot publiek aan te spreken, of is dat niet je ambitie?
Iedereen doet wat hij wil, daar heb ik geen probleem mee. Maar persoonlijk wil ik mijn ziel niet verkopen aan de commercie of 'het grote geld', dat is niet mijn ambitie. Het gaat om 'de muziek voor mij', niet om veel kaartjes verkopen of iets dergelijks. Ik wil het doen voor de muziek waar ze van houden. Als dat maar 200 mensen zijn is dat niet erg. Natuurlijk wil ik groeien in wat ik doe, maar door te doen wat ik doe, kan ik mezelf onderhouden. Als dat betekent dat ik niet voor 2000 mensen kan spelen? Dan is dat maar zo, ook al wil ik hier natuurlijk , zoals eerder vermeld, uiteraard zoveel mogelijk muziekliefhebbers mee bereiken. Je moet gewoon doen waar je zin in hebt, eerlijk zijn tegenover jezelf. Dat is belangrijker dan geld verdienen, dat is niet waar echte Kunst over gaat. Kunst en entertainment is iets totaal anders, ik kies voor Kunst...
Wat me opvalt is hoe jullie elkaar perfect weten aan te vullen (op plaat en nog meer live); het voelt alsof jullie een drieling zijn, verbonden met elkaar. Is dat de juiste omschrijving? Het zou niet werken met andere muzikanten bijvoorbeeld, jullie horen bij elkaar...
Voor mij zijn het soulmates, het is alsof je een beste vriend vindt en de rest van je leven bij hem blijft. Het zijn echte vrienden geworden. Het is als een relatie die groter en groter wordt, dat we elkaar in andere projecten hebben gevonden helpt ook veel. We spelen onze muziek in dezelfde taal, dezelfde woordenschat. We hebben elkaar inderdaad nodig om de magie zijn werk te laten doen. Ik kan dit met geen andere jongens doen dan met hen eigenlijk.
Ik lees in de biografie: ''Waar het eerste album ‘Mhamdeya doordrenkt was van nostalgie, vertelt dit tweede opus over een reis tussen de twee horizonten van de pianist: Tunis en Brussel''; kun je er meer over vertellen?
Het eerste album was een terugkeer naar mijn roots in Tunesië, toen ik nog een kind was en dat soort dingen. Als ik in die straten loop, doet het me nog steeds denken aan die tijd, zelfs als ik na zoveel jaar terugkom, dat was waar dit eerste album over ging, een 'nostalgische' reis naar het verleden. Dit nieuwe album gaat over de muziek die bestaat in het noorden van Afrika. Het gaat over mijn moeder en zus. Het was belangrijk om deze twee vrouwen, mijn zus en moeder, in het album te noemen. Het zijn twee van de belangrijkste vrouwen in mijn leven. Dus dit album vertelt het verhaal van het begin tot het einde van deze reis en waar ik nu ben. Ik kan het album niet in een andere volgorde beluisteren, elk nummer is een andere pagina, een ander hoofdstuk. Dus je moet het album in die volgorde beluisteren om bij het verhaal te kunnen zijn.
Interessant verhaal … Is er een verschil tussen de Brusselse cultuur en de Tunesische, wat is het verschil volgens jou? En wat is er voor jou zo geweldig aan het leven in Brussel? Iemand die er woonde zei dat hij een 'haat/liefde'-relatie met Brussel had, wat is dat voor jou?
Ik hou echt van Brussel. Maar... als ik in Brussel ben, wil ik terug naar Tunesië. Maar als ik in Tunesië ben, wil ik terug naar Brussel (haha), het is heel raar. Ik heb niet dezelfde emotionele band met Brussel, want ik ben opgegroeid in Tunesië, mijn familie woont daar. Maar ik ben naar Brussel verhuisd voor mijn muziek. Dus voor mij is familie alles, maar in Brussel is er muziek die ik in Tunesië niet vind.
Begrijpelijk. Nu terug naar het nieuwe album. Hoe waren de reacties op deze nieuwe plaat? En de live optredens tot nu toe?
Het is een leuke ervaring dat ik heel persoonlijke muziek heb geschreven en dat mensen er echt naar luisteren, dat is gewoon geweldig. En mensen vinden het echt leuk wat ik doe. Dus ja, we krijgen heel goede recensies, er zijn interviews, het gaat heel goed. Ik ben tevreden.
Wat zijn de toekomstplannen? Ik zie jullie ook in Frankrijk spelen …
Ja, een kleine tour in Frankrijk. De muziek brengt ons waar het ons brengt en wordt groter en groter... we gaan door.
Is het je ambitie om wereldberoemd te worden (ik denk het niet); wat is je echte ambitie? Is er een 'doel' dat je voor ogen hebt?
Mijn ambitie is om steeds beter te worden in wat ik doe en zoveel mogelijk mensen te bereiken met mijn muziek. Groeien in wat we doen en minder problemen hebben is misschien wel de grootste ambitie...
Ik hoor soms dat er een muur is tussen Wallonië en Vlaanderen, dat het moeilijk is voor een Franstalige band om door te breken in Vlaanderen en vice versa; is dit ook voor jullie als Brusselse band? Is het makkelijker voor jullie om door te breken in Frankrijk, Wallonië dan in Vlaanderen?
In mijn geval denk ik van niet. We hebben deze tour in Brussel gehad, en we hebben een tour met Jazzlab. We hebben die muur niet, maar dat zou het ook niet moeten zijn. Het zou meer open moeten zijn, het is jammer als dit echt gebeurt... maar ik heb zoiets niet opportuun.
Pics homepag @Sven Dullaert
Bedankt voor dit leuke interview, ik hoop dat we elkaar snel zien.
Vitja Pauwels - In de verschillende projecten ontplooi ik mezelf helemaal anders. Daar draait het dus om. En dat verrijkt me dan weer op andere vlakken
Vitja Pauwels is een begrip geworden in de Belgische jazz, al noemt hij zichzelf géén jazzgitarist. Hij laat zich graag inspireren door de vrijheid van het genre en mede-gitaristen als Bill Frisell en Marc Ribot, maar hij doet net zo goed inspiratie op bij artiesten als Daniel Lanois en Ry Cooder. En is bovendien van vele markten thuis. Neem nu zijn recente project
‘Early Life Forms’ (naam van het live-project, en het album) vloeit voort uit een concert met Marc Ribot tijdens het BRAND! Festival in 2022 dat op 26 januari verscheen bij het WERF-label, gevolgd door een uitgebreide tour.
Wij waren erbij in De Casino, Sint-Niklaas Vitja Pauwels 'Early Life Forms' – Een oneindig filmische trip (musiczine.net)
Hoog tijd dus voor een fijn gesprek over de projecten, zijn gitaren en de toekomstplannen.
Je nieuwe project ‘Early Life Form’ is weer een pareltje … zowel op LP als live, het is ook een live registratie? Hoe is het idee ontstaan?
De organisator van BRAND festival heeft me de kans gegeven centrale gast te zijn op BRAND Festival 2022. Naast de vijf projecten die ik al doe, mocht ik een nieuw project starten. Ik heb hiervoor mijn favoriete muzikanten uit mijn directe omgeving aangesproken. Uiteraard na eerst goed na te denken wat ik muzikaal gezien echt wilde doen. Ik wou eigenlijk al lang eens iets doen met Laurens Dierickx (hammondorgel), we hebben enkele sessies gedaan en ik was diep onder de indruk van de manier waarop hij dat instrument bespeelt. Casper van De velde, die een goede vriend is van mij, was een evidentie. Uiteindelijk heeft mijn ex-leraar Frederik Leroux de band vervolledigt. We hebben eenmalig met Marc Ribot gespeeld als extra gast. In aanloop voor die ene avond heb ik muziek geschreven. Ik wou bewust muziek maken die voor zichzelf spreekt en gemakkelijk leesbaar en verteerbaar zou zijn voor dit project Die ervaring met Marc Ribot is zeer goed meegevallen, en zo is de bal aan het rollen gegaan. De plaat is nu uit, en daarmee zijn we nu op tournee. Er komt vermoedelijk nog een vervolgverhaal, maar daar ben ik nog niet volledig uit.
Indrukwekkend allemaal! Hoe blijf je dat in godsnaam allemaal combineren, die vele projecten?
Niet alle projecten zijn ontstaan vanuit mezelf, vaak ben ik gewoon betrokken daarin en speel ik de muziek die me wordt aangereikt. De projecten waarin ik side-man ben vergen voor mij niet veel moeite. De paar projecten waar ik echter zelf muziek voor schrijf, daar kruipt wél veel tijd in. Alle details worden steeds gewikt en gewogen, Bombataz, deze Early Life Forms en mijn solo project zijn de projecten waarvoor ik zelf muziek creëer. Ook bij Naima Joris ben ik wat betrokken in het schrijven. maar dat is vooral haar muziek. Op zich is het dus allemaal nogal vrij goed combineerbaard dus. .
Even je optreden …Wat me opviel in De Casino is dat jullie daadwerkelijk één geheel zijn. De muzikanten zijn even belangrijk als de jouwe, het draait zelfs eerder rond het geheel, vind ik, jullie vullen en voelen elkaar blindelings aan. Elke schakel lijkt minstens even belangrijk?
Ik vind dit een zeer mooi compliment, omdat we inderdaad zoeken naar een echte band sound. Het samenspel en de interacties staan centraal. Het gaat dus veel meer om connectie met elkaar, dan louter virtuositeit. We hebben wellicht elk op zich andere ideeën, maar het is hoe het samen komt wat belangrijk is.
Ook interessant zijn je gitaren. Ik heb ergens gelezen dat je ondertussen de tel kwijt bent. Hoeveel gitaren heb je feitelijk?
Dat is moeilijk te zeggen, want vanaf wanneer is een gitaar geen gitaar meer? Als ik die vraag heb beantwoord, kan ik ook een sluitend antwoord geven op die specifieke vraag. Ik heb veel snaarinstrumenten en ik heb veel interesse in andere soorten gitaren. De twaalf-snarige gitaar behoort daarbij nog tot de klassieke variante; er is ook een ‘Tres’ die heeft drie dubbele snaren. Ik begin meer en meer de speciale gitaren op te zoeken, en als ik dat allemaal meetel zit ik vlug aan een dertigtal instrumenten, waarvan pakweg vijftien ‘normale’ gitaren. Ik zou het eens moeten inventariseren …
Ik zag je in De Casino live … Opvallend was hoe je van gitaar wisselde zoals een pop artiest van kostuum… Hoe kies je welke gitaar bij een song hoort?
Die specifieke gitaar dient het nummer dat ik dan speel, dus het is voor de sound. Vaak schrijf ik een nummer met een bepaalde gitaar in gedachten. Dan vind ik dat ik dit live ook moet doen, want elke gitaar heeft een bepaalde sound. En soms neem ik een extra gitaar mee omdat ik niet minutenlang moet zitten stemmen, dat kan ik het publiek niet aandoen.
Je laat je niet graag in een hokje duwen als jazz gitarist … Jouw zin voor improvisatie en stijlvariatie in die (jazz) scene; hoe moet ik dat zien?
Ik zie mezelf niet als een jazz gitarist omdat ik gewoon naar alle soorten muziek luister. Jazz is een heel brede stijl, maar ik heb evengoed interesse in pop muziek of country en Americana. Of Afrikaanse muziek, wereldmuziek en rock. Mijn smaak is heel breed. Ik wil het gewoon allemaal opengooien, en vind jazz-gitarist om die reden een beetje een te nauwe term. Vandaar.
Is het de bedoeling met dit project ‘Early Life Forms’ nog meer te doen, of is dit gewoon éénmalig?
Ik wil in elk geval met deze band verder gaan, dat is zeker. Concreet is er nog niets, maar er zit al iets in mijn hoofd. Ik heb gewoon nog wat tijd nodig om te achterhalen hoe ik dit project ga verderzetten, maar ik wil er zeker meer mee doen. Het zou jammer zijn om dit als iets éénmalig te beschouwen, dus er komt een vervolg maar nog niets concreet gepland.
In een interview las ik ‘’Mijn verschillende projecten vullen allemaal een ander verlangen in of sluiten aan bij een stuk van mijn persoonlijkheid‘; Kun je er wat dieper op ingaan?
Om een voorbeeld te geven, met Early Life Forms spelen we instrumentale muziek met invloeden van latin, free funk en rock. Bombataz is dan weer een project waarmee ik we al een hele weg hebben afgelegd. Dat is een band waar er toffe interactie is, en waarin ik zing. Het is iets heel anders en dat maakt iets anders in mijn los. Elk project heeft een andere insteek. Mijn solo project is meer verstilt, en solo spelen brengt andere opportuniteiten naar voor, je bent altijd de baas. Met Naima Joris, kleur ik iets meer in de achtergrond. In de verschillende projecten ontplooi ik mezelf helemaal anders. Daar draait het dus om. En dat verrijkt me dan weer op andere vlakken.
Wat me telkens opvalt, in elk project is de naturel; je bent van vele markten thuis, en verandert, zonder uit te toon te vallen. Mooi! Komt er geen moment dat de inspiratie stopt, of ben je daar niet bang voor?
Er zijn gewoon dingen die me blijven inspireren, het hoeft dus nooit te stoppen. Er zijn dingen die zo goed zijn, waardoor ze voor altijd een voorbeeld zullen blijven. Jimi Hendrix bijvoorbeeld, is zodanig goed waardoor die me blijft inspireren. Dat is oneindige. Ik kan hem blijven herontdekken, en dat inspireert me dat weer Veel oude en nieuwe muziek blijft een inspiratie vormen; als liefhebber van muziek blijft het me integreren en boeien.
Wat zijn de plannen voor nabij en verre toekomst?
Ik heb niet echt een lange termijn plan of zo. ik wil wel doorgaan met een vervolg op deze band, en ook een vervolg op andere bands. Maar nog niets concreet. We vertrekken met Bombataz op tournee. Met Naima zijn we bezig aan een cover plaat, maar daar is ook nog niets concreet voor gepland. Dat zal waarschijnlijk voor het najaar zijn. Er zijn ook nog enkele jazz projecten die in het najaar uitkomen, maar dat zijn geen persoonlijke projecten. Er komt dus vanalles aan. Ik ben nog met dingen bezig, die nog niet zo duidelijk zijn. Er staan allerlei kookpotjes op het vuur maar ze moeten nog wat sudderen (haha), laat het ons daarbij houden.
Zijn er na alles wat je al verwezenlijkt nog ambities? Doelstelling in je verdere leven (je bent nog piepjong)?
Ik heb geen concrete ambities. Ik wil alleen maar goede muziek maken en blijven maken. Ik probeer daar mijn tijd voor te nemen; Mijn voornaamste ambitie is dat vooral nog lang te kunnen blijven doen wat ik nu doe. En er kunnen blijven van leven, zodat ik gewoon verder kan blijven doen waar ik mee bezig ben. Mezelf ontwikkelen en ontplooien. Het is niet altijd even gemakkelijk, een album maken kost bijvoorbeeld veel geld en tijd. Maar het is een zeer boeiend leven, dat ik hopelijk nog lang kan blijven volhouden.
Is het in deze tijden van sociale media en streaming nog interessant om platen te maken dan? Als ze zoveel kosten?
Het is niet voordelig, mensen gaan ervanuit dat muziek gratis is en alles zomaar in de schoot wordt geworpen. Maar ik geloof dat albums nog steeds het juiste format zijn om muziek te maken. De tijden veranderen wel, het is moeilijker geworden om er echt aan te verdienen, dat zijn wel nieuwe uitdagingen.
Ik koop dus nog wel LP’s, maar de jongere generatie dus niet meer; hoe moeilijk is het om de jongeren te bereiken? Of is dat niet het publiek dat je per se wil bereiken? Welk publiek wil je graag bereiken met andere woorden…
Ik ben daar eerlijk gezegd niet mee bezig. Ik hoop dan dat een publiek mij vindt en niet andersom.
Een keuzevraag: zou je als gitarist graag het Sportpaleis uitverkopen, of een naam worden binnen het club circuit (wat al goed is gelukt) en waarom (of waarom niet)?
Club circuit. Zeker en vast, Sportpaleis is een veel te grote schaal en niet realistisch.
Pics homepag @Olympe Tits
Ik hoop je spoedig nog eens live te zien in een van je vele projecten
Nederlands 
Français 
