The Shadow Machine - Jo Geboers - Voor mij blijft het voornaamste doel om de juiste mensen te blijven vinden die open staan voor mijn muziek en mee willen gaan in dat verhaal
The Shadow Machine is het geesteskind van songsmid Jo Geboers. Je kunt je verwachten aan nummers die voortkomen uit het creatieve domein van de grimmige onderwereld van het leven, maar die evengoed ruimte laten voor hoop en kleur. In zijn sentimentele songs bezweert songwriter Jo Geboers op poëtische wijze zijn kwelgeesten en omarmt hij met behulp van emotionele, intense muzikaliteit zijn eigen kwetsbaarheden. Geboers' meeslepende vakmanschap en dito baritonstem doen wellicht denken aan die van iconen als Nick Cave of Matt Berninger (The National). Over die release en over de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met Jo Geboers.
Je solo project gaat wat diezelfde kant uit als ‘Low land home’ , maar biedt ook een straaltje hoop in donkere tijden. Wil dit zeggen dat het leven je iets meer toelacht? Schuilt er een persoonlijk verhaal achter die ommezwaai?
Ik ben sowieso geen al te sombere mens, ik ben eerder idealistisch. Ik duw de moeilijkere momenten in mijn leven ook niet weg. Binnen die moeilijke momenten voor mezelf, anderen en de maatschappij probeer ik die hoop wel een plek te geven. Ondertussen ben ik papa geworden, dat is sowieso een leuke wending aan mijn leven, ook al waren de songs nog niet geschreven toen ik papa werd. Misschien laat het me gewoon tegenwoordig beter toe om die hoop toe te laten in mijn leven, en komt het daardoor. Vermoedelijk ligt het dus aan het feit dat ik me, in tegenstelling tot bij Low land home, beter kan focussen op die lichtpuntjes in het donker. Ik kan me er dus wel in vinden dat de solo plaat meer hoopvol of warmer klinkt.
Waarom niet gewoon onder je naam ‘Jo Geboers’ en per se The Shadow Machine?
Dit solo project is een soort alter-ego. Als ik het ‘Jo Geboers’ zou noemen dan is het puur en alleen van mij, en dat is nu niet compleet het geval. Ik vind mijn naam sowieso niet klinken als een artiestennaam. Ik was naar een naam aan het zoeken en had een lijst met twintig opties. Op een bepaald moment hoor ik een nummer van Big Thief waar ze zingt over ‘The shadow machine’. . Ik heb dat opgezocht , en begrijp nog niet 100% wat ze bedoelt maar ik had wel iets van ‘dat is het gewoon’. Deze plaat is een schaduw, maar er is geen schaduw zonder dat er een lichtpunt is. Dus die naam past perfect binnen het concept dat ik hier aanbied. In een nummer ‘Cities of Light’ zing ik ook ‘let the shadow on your side’. En het viel me op dat ik nogal vaak over ‘the shadow’ zing. Dat maakt het plaatje compleet.
De plaat ‘Cities of Light’ kwam tot stand tijdens de lockdown? Was die tijd dan een inspiratie om te herbronnen? Ben je er sterker uit gekomen, of op je grenzen gebotst?
De week voor de lockdown is Low Land Home gesplit. Grotendeels door het gevoel dat het op was, er is geen ruzie geweest, maar artistiek voelde ik dat we op ons tandvlees zaten wat dit project betreft. En toen was er de lockdown, en had ik het idee om eens echt te herbronnen. Maar na drie dagen was ik weer bezig met gitaar en piano spelen. Ik had plots weer een drive, er was ook niets anders te doen. ik werk als psycholoog , dus ik had een job naast met muziek bezig zijn. Ik had het dus eventjes echt gehad, maar vond plots die tweede adem om er toch terug in te vliegen. Op mijn eentje heb ik me intens beginnen bezig houden met songs schrijven en zo. Na enkele maanden, in de zomer , had ik toch enkele songs afgewerkt. Toen heb ik dat naar Gianni Marzo gestuurd, omdat ik dacht dat van de muzikanten die ik ken, is hij wellicht de aangewezen persoon wie me kan helpen om alles in te kleuren. In september heeft hij me , met zijn gitaar partijen, alles terug gestuurd. Dat beviel me enorm. Na een tijdje zijn daar enkele muzikanten bij gekomen, en begon het project echt vorm te krijgen. Na goed nadenken, heb ik besloten om, nu toch alles stil ligt , die vijf songs gewoon uit te brengen. Gianni zag het wel zitten om me ook in de studio te helpen. Zeer intuïtief , heb ik dan Bert Vliegen gecontacteerd. Ik heb ooit samen met hem bij Astronaute gespeelt. Er was toen al een klik tussen ons, dus heb ik hem gekozen als producer. Hij heeft ook de nieuws songs van Whispering sons mee opgenomen, dus echt de perfecte persoon om ook mijn project onder zijn vleugels te nemen. We hebben daar, ook financieel, een compromis kunnen in vinden. Via Bert heb ik dan ook Dennis Mahieu (onze drummer) leren kennen, en zo is de bal aan het rollen gegaan. Op een bepaald moment zaten we in december en zijn we allen die vijf nummers beginnen afwerken, het is dus zeer snel gegaan. Van maart tot februari dit jaar hebben we enkele singles uitgebracht, en nu dus de nieuwe EP . Live shows lukte voor Dennis moeilijk doordat hij het druk had met zoveel andere projecten. Via Dennis ben ik terecht gekomen bij Guilllaume Trota en uiteindelijk ook Wannes Nimmegeers op bas. Plots had ik een hele band rondom mij. Waardoor het een combinatie is geworden tussen een solo project in de huiskamer, en live een echte band. Ondertussen is de EP dus uitgebracht, we hebben zeer mooie reacties gehad en veel plays op spotify – toch ook mooi meegenomen. We hebben ondertussen een boeker in België en Nederland, nu is het een kwestie van ons te lanceren op het podium zodra we de kans krijgen… want ik ben toch vooral een live muzikant, ik heb nood aan interactie met de fans. In april kunnen we enkele keren spelen, en in de zomer ook… iedereen wil uiteraard spelen, en heeft iets nieuw uitgebracht dus ja, maar ik hoop dat we die kans toch krijgen.
Je zegt het zelf, er is een overaanbod aan releases geweest in die periode, ben je niet een beetje bang dat jouw release wat tussen de mazen van het net zal verdwijnen binnen dat overaanbod?
Dat weet je dus nooit eigenlijk, we hadden vorig jaar nog een boeker. Ik had die eerste single uitgebracht met het idee ‘daarna zien we wel’. We hebben bewust gewacht tot oktober /november om nog eens een single te lossen. Op dat moment dacht ik toch , nu zitten we al op dat punt. Nog eens een jaar wachten vooraleer een EP uit te brengen leek me geen optie, omdat alles gewoon klaar was. Ik denk dat we gaan blijven singles releasen, dat is een beetje wat is aan het gebeuren in het muzieklandschap nu, dat je moet blijven iets uitbrengen om in de aandacht te kunnen blijven, tot live optreden weer compleet kan en mag.. je zou kunnen stellen om nog wat te wachten, en het is wel een risico door dat overaanbod, maar de nummers lagen klaren dus had het gewoon geen zin om nog langer te wachten…
Begrijp ik volledig, ik wou het ook over de nieuwe EP hebben. ‘Hoop’ is de rode draad op de schijf, dat hebben we al aangegeven eigenlijk, is het bewust een boodschap van hoop uit te zenden naar de luisteraar toe?
Dat is een weergave hoe ik me op dat moment echt voel, dus ja. Ik begin doorgaans aan een nummer te schrijven , en bedenk naderhand waar zou dit over kunnen gaan. Ik werk dus een beetje anders aan songs, dan doorsnee het geval is. Die boodschap van hoop is wel een belangrijke boodschap die ik daar bewust wilde in verwerken.
Je hebt een zeer warme stem die meteen doet denken aan vocalisten als Nick Cave, Matt Berninger maar ook de onlangs overleden Mark Lanegan. In de meeste reviews komt dat vermoedelijk voor jou tot vervelends toe, naar boven. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Review
Cities of Light (musiczine.net)
Ik vind die vergelijking zeker niet erg, het is logisch als een stem in een bepaalde richting gaat dat men dat vergelijkt met een artiest die men kent. Dat zijn mensen waar ik één voor één naar opkijk dus ik zou niet weten waarom ik dat vervelend zou vinden, integendeel ik zie het als een compliment. Mensen hebben nu eenmaal een referentie of omkadering nodig.
Wat me vooral aanspreekt is dat je een deken aanbiedt in donkere gedachten, voel je je (net als ik ) comfortabel in die donkere hoek? Of hoe moet ik dat zien?
Laat me stellen, ik ga niet gauw schrijven over iets dat me super gelukkig maakt. Dat lijkt als een vervorming, alsof die dingen er niet zijn, maar die zijn er uiteraard wel. Maar ik schrijf gewoon liever over twijfels die ik heb, dan over zekerheden. Ik sta gewoon graag stil bij die onzekerheden of donkere gedachten, ook van anderen. Ik werk ook vaak s ’avonds aan mijn muziek. Het is ook een vorm van zelftherapie . Sommigen hebben graag dat alles vrolijk en uptempo klinkt, maar voor mij hoeft dat gewoon niet. Laat het ons daarbij houden.
Zitten uw ervaringen als psycholoog daar ook in verweven, of is het een manier om die pijn of frustratie die je tegenkomt van jou af te schrijven dan?
Niet concreet, sowieso is het logisch dat ik open sta voor de problemen van andere mensen. Door mijn beroep. Het ligt wellicht in verlengde, maar het is daarom niet per se dat ik daar uit inspiratie opdoe eigenlijk. Ik kijk vooral naar mezelf en stel vast dat ik niet de enige ben die zich zus of zo gevoeld heeft. Het is een beetje dat deken, waarin mensen zichzelf kunnen herkennen , daar draait het vooral om.
In een interview las ik: ‘’ Ik vind het heel belangrijk, dat we ons als mens kunnen tonen en niet als een wezen dat constant gelukkig moet zijn. Het is een soort levensfilosofie, die ik in muziek wil gieten.” Kun je dat eens wat meer toelichten?
Ik heb ooit veel les gehad over hoe je mensen hun gedachten kunt doen veranderen, bepaalde methodieken vinden om hen op gedachten te doen veranderen wanneer ze zich niet goed te voelen in hun vel. Echter, langs de andere kant , iemand die bijvoorbeeld depressief is, 90% van het probleem is , net worstelen met het feit dat hij zich beter wil voelen. Er heeft me eens iemand de muzikale Dirk De Wachter genoemd, omdat ik zijn boodschap een beetje verkondig ‘de kunst van het ongelukkig zijn’. Ik vind het een sterke boodschap. Er zijn dan wel mensen die daarop ingaan met ‘ik moet toch niet ongelukkig zijn?’ Uiteraard is dat niet het geval, maar je mag dat wel toelaten in je leven op sommige momenten. Ik merk ook in gesprekken, dat die levensdruk kleiner wordt als ze beseffen dat er niets mis is met soms eens ongelukkig zijn.
Ik denk dat de sociale media, waar je altijd het beeld krijgt van steeds gelukkig te moeten zijn, daar een rol in speelt. Dat brengt me bij, hoe belangrijk is de sociale media voor jou als muzikant (en mens)?
Je kunt er moeilijk omheen. Ik ga geen mensen vinden door op de straat aan de mensen mededelingen uit te delen, helaas niet. De sociale media is gewoon een belangrijke bron om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Op een of andere manier ben ik daar dus ook mee bezig om te zien hoeveel likes ik krijg en fans ik heb op die sociale media. Dat is echter dubbel, ik probeer ook de boodschap over te brengen naar diezelfde mensen. Dat is minstens even belangrijk. Een zoektocht hoe je dat doet, zonder te vervallen in mijn job als psycholoog, ik ben muzikant. Ik probeer de gulden middenweg te vinden tussen beide aspecten van die sociale media.
Ook iets belangrijk. Je gaat de medewerking aan met een hele rits toppers als Bert Vliegen (Sophia, Whispering Sons) en gemasterd door Laurens Grossen (Whispering Sons, Rumours) . Waar heb je deze mensen gevonden en vooral, hoe belangrijk waren zij voor deze plaat?
Bert ken ik sowieso nog van vroeger. We hebben het contact altijd wat blijven bewaren, hij weet met wat ik bezig ben en ik met wat hij zich bezig houdt. Dus op dat vlak is het gewoon een kwestie van elkaar contacteren met de vraag wat hij ervan vindt en zo… dat wereldje is ook klein, je kunt eigenlijk bijna iedereen mailen. Maar het moet vooral klikken. Ik ben dus vooral blij dat het met Bert Vliegen klikt, want dat is belangrijk. ik ga niet gaan samenwerken met iemand, gewoon voor de naam of faam doe ik dus niet. Dat is het stomste dat je kunt doen. soms denk ik daar wel aan hoor om een ‘grotere artiest’ aan te spreken, maar als ik aanvoel dat die klik er niet zal zijn, heeft dat dus weinig zin.
De plaat is uit sinds februari; hoe waren de reacties? Zaten daar enkele verrassingen (negatief of positief ) tussen?
Review Musiczine.net - Cities of Light (musiczine.net)
De reacties waren zeer goed. De mainstream media bereiken is echter moeilijk, die grote namen meekrijgen is moeilijk. Het gebeurt, maar zelden. Langs de andere kant kreeg ik toch zeer goede recensie van musicsites. Ik ben gewoon blij dat ik aan de slag kan blijven, er komen nog mooie optredens aan en het zal geen twee of drie jaar duren eer er nieuwe muziek uitkomt. Dat ik terug mijn richting en tweede adem gevonden heb. Op die korte tijd hebben we dus al veel mensen kunnen bereiken. Dus ja, zeker tevreden over hoe het verloopt op het moment.
Je bent ook geselecteerd voor Humo’s rock rally 2022, hoe hoog schat je je eigen kansen?
Sinds deze week weten we dat de kansen beperkt zijn, omdat we niet naar de halve finales zijn geraakt; Zoiets kan zeker een springplank zijn, en je helpen. Maar met alle respect, The Shadow Machine past niet echt in het concept van echt stevige rock bands die op zo een wedstrijd blijven hangen. Meskerem Mees was een opvallende uitzondering op de regel, maar doorgaans zijn het catchy en strakke bands die ver geraken op zulke wedstrijden. Maar ik laat dat niet aan mijn hart komen, het is wat het is. Ergens vind ik het ook niet zo erg dat we niet naar de halve finale zijn geraakt, het geeft me ook teveel stress om mijn muziek te zien als een concurrentie product te beschouwen, dus laat het dan maar zo.
Laat je daardoor dus zeker niet van je stuk brengen hoop ik?
Uiteraard niet, het zou stom zijn om me daar door te laten beïnvloeden; er zijn maar drie jury leden die dat hebben beslist, de andere vonden dat we wel konden doorgaan. Trouwens als het daar alleen om draait moet ik dringend van genre veranderen. Voor mij is de belangrijkste voldoening dat ik terug muziek kan maken en daar volop mee bezig zijn. Als iemand mijn muziek niet goed vindt of zo, dan is dat maar zo. Het kan narcistisch klinken, maar het draait ook om mijn eigen spelplezier en wat ik zelf graag doe als het erop aankomt. En dus ik ga me daardoor zeker niet laten beïnvloeden, integendeel. Het is dus mooi meegenomen als mensen dat tof vinden, is dat niet zo ? so be it ?
Wat zijn de verdere toekomstplannen? Optredens en dergelijke? Festivals?
In april spelen we twee keer, in de Nachtwacht in Tielt, en ook in mijn geboortestad Lommel (in cc de adelberg) (ik woon nu in Gent). In juli in Diksmuide. We zijn aan het kijken voor links en rechts wat kleinere festivals te kunnen doen, met een kleiner podium eventueel overdekt. Iets intiem dus. Dus voor de zomer, buiten enkele uitzonderingen, nog niets concreet maar we zullen zien.
Wat zijn je verdere ambities? En zijn er ook doelstellingen die je wil bereiken als muzikant en componist? Of ben je daar niet mee bezig
Ik krijg die vraag soms nog, maar ik heb niet echt een concreet doel voor ogen. Voor mij is het feit dat ik terug een richting gevonden heb waar ik me goed bij voel , een doel dat bereikt is. Voor mij blijft het doel om de juiste mensen te vinden die open staan voor mijn muziek en mee willen gaan in dat verhaal. Ik ben ook niet de meest planmatige muzikant, het is gewoon eerder zien waar het naartoe gaat, telkens opnieuw nieuwe mensen leren kennen, en zo verder blijven bouwen aan mijn muziek. Stap per stap.
Als je moet kiezen een Sportpaleis uitverkopen of in het club circuit naam en faam kunnen uitbouwen? Wat verkies je en waarom
Sowieso de tweede optie. België heeft ontzettend veel mooie clubs zoals De Casino in Sint-Niklaas, Handelsbeurs en dergelijke meer. Ancienne Belgique als je wil. Er is een heel mooi circuit in ons land. Dus ja het tweede. Wat ook speelt, ik heb enorm veel artiesten gezien in Sportpaleis en Vorst Nationaal, waar ik fan van ben, en heb dat nooit 100% goed gevonden. Als ik bijvoorbeeld kijk naar een Billie Elish maar die komt alleen maar naar Sportpaleis, hoeft het voor mij niet meer, Zelfs een band waar ik enorme fan van ben, The National, komen bijvoorbeeld naar Vorst of zo, dan is de kans groot dat ik niet ga.
Dank voor dit fijne gesprek en hopelijk spoedig live op een of ander podium in het club circuit of op een festival
Mean To You - The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done, gives me satisfaction
Started as a band in 2013, Mean To You is now a one-man project. The guys parted ways in 2016 so Mulles, the bassist continued this project on his own. The new EP ‘Strong’, coming out end of 2021, contains 6 groovy guitar and bass oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. While the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed pieces, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft songs, but all driven by the concept and lyrics of falling or failing in life, but getting back up and keep fighting for your goals. We had an interview with Marc Mulles about the release, the project itself and future plans.
I must admit there is not much about you on the internet (or much has escaped me) so to begin with, tell me more about yourself?
Unfortunately no, but I think you need to dig a bit further. J Regarding Mean to You, it's a bit harder to read about the project on the internet since I/we've been off the scene for a few years. Nevertheless, you can read something small here and there about myself, my previous and current band activities. I’m Mulles, 35 years old, and I live in Luxembourg. I got my first bass when I was 17 and started to play along with my favorite bands. That’s how I learned to play the bass or even music, as I am an autodidact person. Most of it I learned by ear, by reading tabs, or by watching learning videos. I personally never took lessons or anything else. I was interested in progressive rock music very early on. Influenced by the music my parents listened to, heavier bands came along later. Later then, age 19, I got familiar with some band and live experiences. Since then, I only played rock, heavy metal, or prog rock with my bands. After several band projects, I’m playing today in a modern melodic death metal band called Miles to Perdition, which is a bit more present on the internet today. As I see Mean to You as my little side project, I would consider Miles to Perdition as my main band.
Started as a band, in 2013 , it's now a one man project, that's quite remarkable why took that step and how hard was this to bear?
Started as a band in 2013, we parted ways in 2016, I try now to continue this project in a versatile way. Sadly certain circumstances and inconsistencies drove us this way. As a founding member of this project and independent musician, I personally never wanted Mean to You to stop this way. So after all the years, I decided to continue, as there were still a lot of written parts, songs in progress, and even unfinished demo tracks from the “early days”, which I always wanted to record, but never got the possibility for. Not more than 2 years ago I dug them all out and started working on them again. I started writing the tabs down for each song or idea and after a few months, I finished 12 rock/metal songs I wanted to bring to the record. First I thought of recording a full album but changed my mind a bit later. There will now be two EPs with 6 tracks on each. I feel very comfortable with this whole situation. Nowadays, thanks to the internet, we are very spoiled. All doors are open to us, it’s pretty easy to do your stuff. You don’t feel stressed anymore as there are no discussions with other band members, obligations, or deadlines. I am in total control here. The individual work is quite easy because practically the whole world and numerous possibilities are at your disposal. I contacted a few musicians, a drummer, a guitarist, and a singer. I could have done all the guitar parts myself but this was during a period I wanted to finish the whole album as quickly as possible because I already lost a bit of time with some local musicians, which I asked before the three who ended up on the record. They were quite motivated to help me out and recorded all the stuff I asked them for in a very fast, straightforward, and professional way. Because I'm also very enthusiastic about electronic music and synthesizers, I released another album called „Electronicum I“ a complete instrumental electro album while waiting for some tracks to be recorded.
To start with, I reviewed your EP 'Strong' and was deeply impressed, that's why I absolutely wanted to do an interview, I got the feeling there's a story behind a lot of songs about frustration, pain or anger? Is that right or am I wrong?
Review EP
Strong EP (musiczine.net)
The EP „Strong“ contains 6 groovy guitar and bass-oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. As the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed parts, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft tracks, yet all driven by the concept and lyrics of falling down or failing in life but getting up again and standing fighting for your goals.
Strong, the opener and the title song is about the goals you want to achieve in life, the battles you need to fight, and the prejudices you should ignore to get through.
Back off is about dealing with oppression, struggling with the impact of being treated badly, your anxieties or emotions related to social and political issues, and finally finding your way out of a rut.
You lost your crown is about an unnecessary relationship and someone who struggled through, someone who has been cheated on, the traumatic experience and its implications.
Act of Reasoning deals with the same topics as „Strong“. But the song is more like a motivational kind of song with inspirational lyrics as a reminder about appreciating yourself, life, and your decisions.
What else? Talks about someone who is finally free. Someone who took the wrong direction takes his revenge now for being pushed for too long and discovers new strengths again.
Fallen is the most contradicting song of the Ep, as the previous songs are more like motivating someone to deal with daily problems, this one ends in a very depressive way. But I’m totally fine with it...No happy end here J
With this EP 'Strong' you make, in my opinion, not only a statement about your own life, but also about mine in a scorching and stunning way that makes many a sacred house in our subconscious go up in arms. Or am i wrong and is it unconscious?
Wow, man! That is a good question. It is really impressive to see how much you can interpret from this EP. I mean the lyrics are here and there quite deep, but I would not say that there’s that much about me in the lyrics. During the writing process, I love to project myself into different situations. I`m honest, I`m living a good life, a moderate life. Today, I have a good job, I`m healthy and I always had the opportunity to live my life along with my principles and needs. Unfortunately, other people are not so lucky, so what I try is to project myself, objectively into other people`s perspectives. They may not be fortunate enough to live in prosperity or normal circumstances and are therefore easily excluded from society. This reflection may lead to the point to appreciate more what you are or what you have in life.
Actually, it all started with one song I first called "Strong". This was just the working title at first. I like to work with working titles during the writing process. I write songs and listen to them later. My gut feeling or whatever I feel while listening to the songs will immediately be reflected in the working title. I can remember songs better that way and can easily sort them out later on. I quickly came up with a concept that should be about the strength of individuals and their fights in life.
The album came out last year actually (in full pandemic) how was the general response?
Rather mediocre. I mean family and friends were very surprised that I brought the project back to life and that I released an EP so fast by myself. Their feedback meant a lot to me and it felt pretty grateful. But, as hard as it is, there isn’t a real fan base, as there are no gigs. It’s hard to reach people via your social media accounts when you don’t play live. On the other hand, of course, I'm still waiting for various reviews. But the reviews I've read so far make me very happy. So far I have no complaints.
Speaking of which, how did you survive these COVID times, and was that an inspiration too?
I think the pandemic was pretty much the same for all of us. Although it certainly was way harder for a lot of people. I count myself among the people who had a bit more luck. Precautions were of course taken as in many other countries, but Luxembourg was one of the countries where, despite the virus, we fortunately still had many opportunities to keep ourselves busy elsewhere. We were not locked up and were still able to enjoy our freedom as much as possible, which unfortunately was not the case in many other countries. The precautionary measures didn't hit me that badly, since I'm not a big party-goer anyway and I tend to count myself among the loners. Otherwise, I was able to keep me busy with various household chores that were overdue for a long time anyway. However, there was still the music, the creativity, writing new songs, and of course the preparations for the new album, which took a lot of time. I would therefore not count myself among those on the basis that the pandemic has contributed to my creativity or even my inspiration. In order not to despair, I tried as best I could not to let this pandemic get to me and let it negatively influence me.
A little bit in the same direction. Did you come out stronger as a musician, do you think? Did you come out of these times stronger, or did you rather hit your limits (some have thrown in the towel, others have started releasing nonstop releases)
I wouldn't say I've gotten any stronger or weaker because, as I said before, I haven't let the pandemic affect me. Nevertheless, I was already aware that times had gotten a little harder, but this still motivates me to keep going and not give up. For a while, it even seemed to me that people didn't care much about music anymore. People had their own problems, existential problems, it seemed to me that music had become secondary all this time. But, as you can see, I was wrong. Concerts are organized slowly again, people are thirsty for the events again. And that gives you the feeling that music is and remains an important part of our society today.
It’s difficult to making plans , but still, what are the future plans? Are there any tour plans to?
I haven't even toyed with the idea of performing live with Mean to You until now. I started this experiment to let my creativity run free, and I don't want anything to change that. Never say never! I perform live with my other band and that's enough for me so far. You have to start again from scratch, recruit musicians, rehearse the songs, organize events, and in the end, thanks to my experience, a lot of things would get stuck on me again. So, I prefer to resign myself to the idea that future live performances with Mean to You are not on the agenda yet. But, like I said. Never say Never!
After this EP, what is the next step for you?
Well, as you can imagine a bit of promo work for the Ep is still ongoing. I certainly will contact some radio stations and rock/metal magazines to put the name Mean to You and the new Ep in circulation. Further, I will try to continue Mean to You in its versatile way, just like before...no boundaries here. There’s still another EP of 6 songs to drop, as well as a rock album of 12 songs written in the early days of Mean to You. I dug them out and rearranged them too, just for fun. This will be a complete auto production, where I played and recorded all the instruments myself. A new Electronicum album is planned, and I will work on some more styles as well. More progressive and heavier songs have already been written. We will see what the future brings. It depends all on my motivation as well J As I don’t have anyone to rely on, I can do whatever I want J
What are you ambitions as musician?
I like trying things that are completely new to me. I also like going in directions to play styles I've never played before. There are still many styles of music I would like to pursue. I like recording songs in the studio. I feel comfortable in the studio because it gives me the feeling of progressing. The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done gives me satisfaction.
And next to that, do you have some goals you want to archive (or not busy with that)?
I'm actually very modest when it comes to music. Since I'm rather relaxed about the whole thing as it's more just a hobby for me, I don't follow any larger goal. The most important thing for me is to have fun and stay true to myself. I will try to continue this project as best as I can. I still have no precise idea in which direction this will lead. But one thing is for sure I will never stop writing music and songs that I enjoy.
Judy Collins - I think there Isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. It’s always been my intention to find out what is going on in my mind
Judith Marjorie Collins (Seattle, May 1, 1939) is an American singer-songwriter. She started out as a folk artist in the 1960s but switched in the 1970s to the more popular MOR genre ("middle of the road", mainstream melodic pop music with possible orchestral accompaniment). She sang mostly covers and also had some successes in Belgium and the Netherlands, including Joni Mitchell's "Both sides now" (1967) and Stephen Sondheim's "Send In the Clowns" (1975, from her album Judith). In 1970, she also had success with the traditional "Amazing Grace". The song "Suite: Judy blue eyes" by Stephen Stills is dedicated to her. Over the years, she has worked for human rights, UNICEF and the fight against landmines. She has not been sitting still, releasing her new album 'Spellbound'. On the occasion of this release, we had a nice chat with Judy, and also asked her how she keeps doing this? And of course, whether she still has ambitions or things she wants to achieve after all these years.
In a career that spans some 60 years, you witnessed the continued rise of modern folk music while remaining as remarkably prolific as ever. Congratulations that you still bring out new albums, where do you keep finding inspiration?
To kick start my career, I been writing since 1969. All the songs on ‘Spellbound’ are stories about my live, they come together on this one album. And also before the pandemic I was still doing 120 shows in a year, so I not had time to make a new album. I had no vacation, and really needed that. When the pandemic came, I had a lot time to writing songs on the piano and practice, in this way the pandemic give me time to create ‘Spellbound’.
At the question in an interview. Why it took so long to write this new album, in a interview you answer “Probably because I didn’t have a pandemic to keep me at home.’’ That’s what you said already. But now we talking about this, how did you survive the pandemic years? You got stronger out of it or not?
I practice every day, walk in the park, I have phones calls with friends and kept my social live up. We also have enough places for food and things in NY, we did not need to worry about that. I still had conversations, online with friends and family. Honestly, I needed to rest… so in that way, this pandemic came right on time for me, but also the planet needed to rest.
I ask this, because in interviews I found out some artist encountered their limits and stopped, others came out stronger and even found inspiration. For you, it was more like a meditation and a moment to relax? Right?
That’s correct, like I said I been doing a lot of phone calls, read a lot poetry, I even started writing a book. I also started a podcast, my manager asked me ‘why don’t you do a podcast with a few people’. I’ve had podcasts with artist like Jeff Daniels, Clive Davis, Julia Cameron, Betty Buckley a few others and more that will be coming out soon. It’s great to get to know to know these people a lot more and it was fun doing it. So yes, it made me do things that I could not do when I was on tour all the time.
That you on your age still be active at social media, it’s wonderful. How important is the social media and that podcast to you carrier? And also, what is for you the biggest change true all these years, next to this digitalism?
The media, and specially the internet is an extensional way for doing what we love doing. We love talking to each other. Sharing art and things with the world. Everything on the internet satisfies the needs we already have. And makes them even a little easier. I spend a lot on the phone with my friends, like I said. I’m a big into communicate with them. I also do a lot of my work by my phone, so I switch to ZOOM and having this interview, was not a big deal either. Social media and the internet have opened so much more doors, or at least in a much easier way. You know I was a computer hacker back in 1984. My first PC was an apple tune. I wanted to start a biography back then. I found a way to print the pages, by reading magazines about this. My husband was a designer, and he told the people at Apple that his wife was able doing this all on her own, so they put me on the cover of the Apple magazine to tell the story about how I hack my own computer and turn it into a main function of the new world. So, I started using computers before they become popular, and my phone is always on. So yes, I’m just used to using the internet. I’m very comfortable with this way of communicating.
It’s a good thing that you been abled doing this and feel comfortable with it. But, why still making a new album now that people can listen at Spotify and things? What’s your opinion about this and how important is social media to you?
In that way I’m rather old school. I don’t like Spotify. Because they don’t pay the artists well. In my opinion they steal from the artists. But they made a deal with my record label. I’m not found about this deal, but the record labels have a mysterious connection with Spotify. But the robbing and stealing from artist is not a new form, it’s been here for many decays. It’s not new you know. I found out talking to a friend - another performer, that we’ve never been pay for the songs we have sung and have been on the radio. That’s something that happens since many years, so there is nothing new about this. We are the only country in the free world that is not having a performance orality. But there are so many things that are going wrong, we can’t do anything about. Like the situation in UK, some countries are in war and everything. We can sing about it but can’t do anything about it. So that’s why Spotify get away with that to.
I agree with this statement. But let’s talk about your new album coming up to. I have listened to you new album ‘Spellbound’’ a warmhearted album, you voice is still so pure and warm, I feel like getting away from to this world to a better one. How you keep doing this with you voice, you still sound as good as in your young years. (you the same age as my dad, he still doing well, but some things getting less easier if you know what I mean)?
I just do everything I can to keep my voice clean. I exercise. I don’t smoke, I don’t drink, I’m sober for 44 years now! I’m one of the lucky ones to be my age, I know a lot of people and artist of my age who have getting ill and loosing there voice. I’ve also kept being involved with my trusted programmers. On the other hand, I have trained my voice to. My teacher who I worked with for 32 years, since 1956 until he died, he said to me ‘don’t worry learn to get further with that voice. There is a place in your voice that keeps you away from getting in trouble, if you don’t learn how to transition it can go wrong’. That’s what I was trained to do. I am doing all I can to take care of that voice, and that helps.
I also read you still try to walk many miles? That explains you exceptionally good condition
I have a watch that counts the steps you take, that’s something I’m using when I go walk in the streets. The fu funny thing is, when I sit down and play the piano the watch also counts my movement as steps but I’m just playing the keys at the piano. I don’t think that happens with the Apple watch, but I practice the piano and do 10,000 steps at day (haha)
You indeed got sober in 1978, congratulations. You also lost your only son and got true worst days in your live. Good times to. But I feel there are a lot emotions in this new album, not real pain, but emotions that make me get in tears of happiness or something. Is this album a way to deal with the past? Or how can I see that?
Like I said, the songs tell the story of my life in a way. I just write about things that happen to me. I have something like ‘why not’ I think there isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. As singer, artist, or writer it’s always been my intention to find out what is going on in my mind. It’s a process going true my whole life. There are some songs about NY, it’s really about the village. There is a song ‘Hell on wheels’ which tell a story about what actually happened to me. I was driving on a mountain road, have a couple drinks and I skidded against a fence between the road and the farm, and not far away from where I landed, I saw two baby children singing in the dirt. I almost killed them. That’s something I will never forget; I wrote songs about a couple people I knew in the ‘60’s. Called ‘Gilded Rooms’ it’s a song about people that I knew and still know. There is also ‘Prairie Dream’ that’s a song about the native Indians; I always felt very guilty about what happened to them in US. My father was born in the times when that happened. He was an Irish, rebellious artistic soul. There are many examples in this ‘Spellbound’ album. So yes, this album is sure a therapeutically practice to help deal with things that happened in the past, sure.
What I like the most you could make it yourself easy and relax, but this album is fresh and new. So it's not a routine job, but you are treading new paths, that's what I find so remarkable. was it your deliberate intention to choose that path?
Next to that this is a very personal album since I’m a writer and like doing new things. I always have to be challenged in some way. That’s also important, and that’s why I like treading those new paths.
Something that trigger me on you as artist. You’ve been a UNICEF Ambassador and won numerous awards include a Grammy and an honorary doctorate. And let’s not forget, you launched the careers of both Leonard Cohen and Joni Mitchell. How it was to work with them?
Leonard came to me in 1966. He had just written his first songs and brought them to me. And he patchily stays for the rest of his live. He was a generous, amazing genius. Joni Mitchell’s music came to me in a mysterious way. My friend Al Cooper, called me in the middle of the night in 1967. He said there was a wonderful singer-songwriter that wanted to talk to me. It was Joni Mitchell. She sang ‘Both Sides Now’ for me. It was like Karma happened that night because that moment changed both our lives. She was writing songs, and I was the singer. But I did that for some people who are not so well known to. I was the first person to record Bob Dylan soon after his writing. There was also Tom Paxton and Janis Ian. I also recorded ‘Amazing Grace’, a song that I’m very proud of, it’s been a part of me for a long time…
You just been mentioned Bob Dylan, I have read in an interview you thought he’ll never make a living, can you tell me more about that story?
It’s kind of funny story. In the beginning when I meet him, I indeed thought he was going nowhere (haha). But I know now, he is amazing, inspirer, wonderful person without any question. He takes everything to another level. But in those days, he really had no idea what he was doing (haha).
You also seen a lot changing in folk related music I guess; you still follow new bands or artists? What is your opinion about new music this days?
I love following new music! The current folk/Americana scene is brimming with some of the hottest talent like Brandi Carlile. I am such a super fan! I also love to have emerging artists join me on the road. This year a young singer-songwriter out of Ireland, Bláind will join me on many of my shows. And my 2015 recording with Ari Hest, brought me my first Grammy Nomination in over 40 years. It's important to keep current and hear new music for your development at any age.
After all these years, are there still ambitions or goals you want to archive?
I’m getting into writing new things, I want to finish my book. They are my most important ambitions, keep writing songs.. and that book, and I hope people will like it.
That is the most important. I guess there are talented singers who see you as their inspiration. What is the golden advice you would like to give them?
The most important thing is do not give up on what your dreams are. Never let people push you in another direction. Unless you trust them, and unless they really agree with the path you follow. So, just keep following YOUR dreams, whatever it takes and don’t ever give up on that, that’s my advice.
Wonderful statement to end this interview. Thanks, and hope to see you on stage in Belgium soon
True Zebra - Veel mensen proberen de zwarte kant van het leven weg te duwen, niet te accepteren. Terwijl je dat eigenlijk zou moeten omarmen
True Zebra is het project rond Kevin Strauwen die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het balanceren tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook de rode draad op het laatste werk 'Idiorhythmic'. De recensie kun je hier eens nalezen.
We zagen True Zebra live op BIM Fest in De Casino (Sint-Niklaas) . Live zet hij de kenmerken in de verf. Naderhand hadden we een fijn gesprek over dat optreden, de release, de remix plaat ‘Weird Sex’ , de ambities en de verdere toekomstplannen .
Ik volg je al sinds je debuut in 2012 dat is tien jaar geleden, wat waren de diepte- en hoogtepunten tot nu toe?
Ik werk niet echt met dieptepunten. Ik heb ooit, helemaal in het begin een optreden gedaan op een lege Kaai in Antwerpen. Maar ook dat was geen dieptepunt, dat zijn herinneringen en een soort leerproces. Gewoon je best doen, of er nu veel of weinig publiek is. Daar draait het steeds om.
Dat je er gewoon voor gaat voelde ik gisteren wel tijdens je optreden, of je nu voor tien of duizend man speelt, speelt bij jou geen rol. Dat siert je wel
Dank u. Gewoon doen, dat lukt niet altijd, ik sta alleen op een podium, maak alles zelf tot en met de video dus een klein technische hapering kan je soms heel even uit je lood slaan. Ik voelde aan dat er snel een klik was tussen mij en het publiek. Na twee jaar niet optreden deed dat deugd.
Wat me opviel aan je optreden, heel energiek ben je bezig, je hebt een prachtige stem en springt nog eens in het publiek
Dat is iets dat op het moment zelf komt. Er was genoeg publiek maar ik kon me nog tussen de mensen duwen en rondlopen. Het hangt allemaal van het moment af en daar speel ik mee.
Hoe waren de reacties?
Als je reactie krijgt is het over het algemeen altijd wel positief. Ik heb wel eens gehad, op een ander optreden, dat iemand zei na het optreden ‘het vorige optreden vond ik niet zo goed’ maar dan weet ik ook niet waar het over gaat. En ik wil graag wel bijleren. Misschien voelde ik me niet goed die dag of zo... in elk geval de reacties meteen na een optreden zijn altijd goed.
Over je laatste plaat “Idiorhythmic’’ schreef ik ‘’We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.'' Je klinkt binnen de EBM wel uniek, is dat een bewuste keuze? Ben je een muzikale kameleon binnen het elektronische muzieklandschap of is dat te ver gezocht?
Nee dat is niet ver gezocht, ik hoor dat nog van mensen. Mijn favoriete muziek komt uit alle hoeken. Net omdat mijn waaier aan muzikale invloeden zo breed is, sijpelt dat ook in mijn muziek en live performance en pas ik hierdoor als een ‘net iets anders’ in redelijk wat genres.
Het flirten met uitersten tussen donker en licht viel me ook op, niet alleen op plaat maar ook live. wederom een bewuste keuze?
Dat is het leven. Veel mensen proberen de zwarte kant van het leven weg te duwen, niet te accepteren. Terwijl je dat eigenlijk zou moeten omarmen. Voor mij is muziek een uitlaatklep. Het probleem is dat mensen niet willen horen als het slecht gaat, en het leren dat te omarmen een leerproces is. Ook dat probeer ik in mijn muziek te stoppen en sowieso komt het er onbewust toch in. Als iemand vraagt ‘hoe gaat het’ wees gewoon doodeerlijk… Er schuilt veel hoop in mijn muziek, het klinkt wel donker maar ik probeer dat lichtpuntje aan het einde van de tunnel te laten voelen.
Hoe waren de algemene reacties op die plaat (beetje op een slecht moment) , heeft het weer nieuwe deuren geopend?
De plaat moest er gewoon komen. Ze lag al een jaar klaar. Het was puur een emotioneel hoofdstuk dat ik van mij moest afschrijven. Er is wel een verschil met tien jaar geleden qua response, bij mijn eerste plaat had ik bijvoorbeeld een luistertip gekregen in De Standaard. Maar nu heeft de algemene en de zogezegde alternatieve media nog minder aandacht voor de kleinere bands en artiesten dan toen. Het is anders geworden op dat vlak. Zoals je in de ecologische sector greenwashing hebt is er in de muziek ook indiewashing.
Na al die jaren zijn er nog ambities of doelen die je absoluut wil bereiken? Buitenland?
Een van de dromen dat ik heb is ooit in Amerika optreden, Japan mag ook. Nu wordt alles sowieso even wat moeilijker omdat veel festivals twee jaar achterstand moeten inhalen. Grote kanonnen komen nu met een plaat en tour af en ze zijn duurder.
Was optreden op BIM Fest dan een mijlpaal voor jou?
Ik ben zeer blij hier terug te mogen staan, maar ik zie het niet zo. Het is een fijn samenzijn onder vrienden, publiek en muziek. Sommige van die vrienden zie ik ook als ik in Duitsland speel. Muziek maken is een deel van mijn levensadem maar het is ongelooflijk leuk als je op een plek toekomt zoals Bimfest dat een warm familiegevoel heeft en waar we veel kunnen lachen.
Als je moet kiezen, een groot podia afsluiten (Werchter, Sportpaleis) of toch maar iets meer uitbouwen binnen het club circuit? Wat verkies je en waarom?
Veel obscure, klein of grote plekken om muziek te vieren zijn welkom. True Zebra transformeert wel goed op veel locaties. Voorliefde voor de donkere plekken lijkt me aantrekkelijker aangezien de video ook een deel is van de zebra wereld.
In 2021 bracht je een remix EP uit ’Weird Sex’. Was dat een ‘tussendoortje tijdens de corona’ periode of hoe moet ik dat zien (die plaat is wat aan mij voorbij gegaan sorry)
Ik sta niet echt te springen voor remixen zonder kader maar ik had het plan om dit te laten remixen door vrouwen, vooral om een andere kijk te vinden wat ze daarmee konden doen met die nummers ‘Weird’ en ‘Sex’. Dat is helaas niet gelukt, ik kreeg daar weinig reactie op. Enkel de groep ‘Onrust’ reageerde positief. Dan was de keuze nadien snel gemaakt en ik was super tevreden dat Crash Course In Science, Implant, Hantrax en Intens positief reageerden. De EP is echt een apart eilandje geworden dat werkt.
Ik wou het ook eens hebben over deze COVID tijden. Hoe heb je de laatste twee jaar deze coronatijden doorstaan?
Die eerste lockdown was een tijd om te herbronnen, dat viel goed mee na wat stress weken. Maar de tweede en derde voelde telkens eenzamer aan. Ook met mijn werk, ik heb een eco winkel met mijn ma, dat heeft toch een aantal maanden moeten sluiten. En dan open ik nog niet eens het deksel van wat ik zag in de maatschappij.
Is dat een bron van inspiratie? Ben je er sterker uit gekomen of op je grenzen gebotst?
Ik heb altijd iets gehad van, ook al luistert er niemand naar mijn muziek, ik zal dat altijd blijven doen en platen blijven uitbrengen. Soms denk ik wel , zoals iedereen, waarom doe ik het nog? Als ik een slechte review lees waar ik commentaar krijg dat de laatste plaat over seks gaat. Dat is niet zo , het gaat over een onbegrijpelijk en onwetende diepe connectie tussen twee mensen. Dan denk je wel eens ‘pfff …’. Ik doe alles alleen en er is nauwelijks een buffer dat kan soms vermoeiend zijn omdat je de enige bent die telkens moet vechten.
Heb je al nieuwe nummers?
Niet echt behalve een tweetal die zeker afgewerkt zullen worden. Ik heb gisteren wel iets nieuw live gebracht. Ik weet nog niet goed hoe ik de nieuwe nummers ga aanpakken. Ik ga dat nog eens aanvoelen. Maar ben er wel mee bezig, in mijn hoofd dan toch. De omzetting gaat ook over gevoelens overwinnen.
Wat zijn dan wel de verdere toekomstplannen ?
Zeker verder werken aan een nieuwe plaat en vooral meer optreden. Ik wil ook een nieuwe instrumentale soundtrack afwerken onder de naam ‘newuarts’. Ik zie wel welke richting het uitgaat. Dat er iets komt, is zeker.
Jij slaagt er wel in om iets uniek te doen binnen de EBM, maar ik krijg de indruk dat veel fans op zoek gaan naar de zoveelste kopie van Front242 of Neon Judgement, zorgt dat ervoor dat ze jou meer ‘negeren’ binnen de scene? Of is dat net niet het geval?
Door het publiek niet, de meeste zijn opgegroeid of beïnvloed door de jaren ’80 en staan zeker open voor een meer avontuurlijke aanpak. Zelfs de harde kern EBM fans. De organisatoren hebben misschien meer vrees? Mijn sets kunnen gevarieerd zijn en passen in de meeste settings. Gewoon een bliksem energie delen met het publiek, dat is wat ik doe.
Dank voor dit fijne gesprek, en we blijven je ook na tien jaar nog steeds op de voet volgen
Patroness - Het is een balanceren tussen het donkere kantje en het toegankelijke. We vinden het belangrijk dat het publiek ons tof vindt, zonder onszelf iets op te leggen
Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt er doommetal en sludge-elementen aan toe. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Dat doet Patroness niet. Getuige daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam. Patroness stelde zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen .
Ondertussen zit er een volgende plaat in de pijplijn, ‘Fatum’ die in april op de markt wordt gebracht. We waren aanwezig op een try-out show, een door GRIMM (Gent) en Pryrefest op poten gezette mini-festival met ook KLudde, Cobracide en Mordkaul. Na hun schitterende optreden hadden we een fijn gesprek met de heren van Patroness, over de show, de nieuwe plaat en de verdere toekomstplannen.
Mijn vorig interview met jullie was in 2020, lees hier ; er is ondertussen wat water door de zee gelopen, vertel eens?
De grote verandering sinds 2020 is dat we een nieuwe drummer hebben binnen de band. Na het uitbrengen van onze EP zijn we even op tournee geweest, toen kwam corona en is de samenwerking met onze drummer gestopt. We hebben tijdens die corona al bij al nog veel kunnen spelen tussen de lockdowns in. De EP promoten en optredens , hebben we ook proberen werken aan de nieuw plaat. Het moeilijke aan die corona was schrijven van nieuwe nummers. Ook omdat we gewoon zijn om met zijn allen nummers live te schrijven Dat onze nieuwe drummer technisch daar goed mee om kan, is met vallen en opstaan gelukt.
De coronacrisis is zelfs nog niet volledig opgelost ondertussen. Zijn jullie er als band sterker uit gekomen of gebotst op jullie grenzen? Sommige zijn gestopt, andere hebben zelfs inspiratie gevonden door die tijden, hoe zit dat bij jullie?
Doordat we live hebben kunnen spelen, hebben we daar veel kunnen uit leren. We hebben de nieuwe nummers kunnen voorstellen. Zijn we daar als muzikanten wel sterker uit gekomen. De motivatie is nooit tot op een vriespunt gezakt, doordat we altijd op een of andere manie hebben kunnen blijven werken aan die nieuwe nummers en zo.. Als we niet konden spelen, nummers schrijven en ze uitbrengen , kleine stapjes die ervoor zorgen dat je als band iets hebt om samen naar uit te kijken. Nu, ons pad had niet anders geweest als corona er niet was geweest, we zouden wellicht dezelfde plaat uitgebracht hebben als nu.
Ik zal maar letterlijk met de deur in huis vallen. Er komt een eerste single uit van jullie nieuwe plaat. Is dat een visitekaartje hoe die volledige plaat gaat klinken en welke richting gaat het uit?
De meeste elementen van onze nieuwe plaat zitten zeker verborgen in die single. Het was het laatste nummer dat we geschreven hadden, dus automatisch zitten de meeste elementen van wat we voordien hadden gedaan daar al in.
Ik wil het ook over dit optreden in Asgaard hebben, in het begin van de set werden bloemen gelegd, kandelaars op het podium en zo, in sterk contrast met de muziek die jullie brengen. Is dat iets bewust? En heeft dat een bepaalde betekenis?
Dat is zeer bewust, hoe klein of groot de show ook is, die aankleding op voorhand is belangrijk. Dat ziet er goed uit op foto, en de mensen zijn al een beetje benieuwd op voorhand als ze dat zien. En voor onszelf, het symboliseert wie we zijn. Ook al spelen we een soort extreme muziek, er is altijd die humor en zachtheid die we willen uitstralen. We zijn een echte bloemetjes band , de band met die bloemetjes (haha) . maar nee kijk, we willen daarmee uitdrukken dat er ondanks de grauwheid binnen onze muziek, er ook stuk zachtheid is. Kijk naar de hoes van ‘Fatum’ waar je een vrouwelijke skelet ziet, die toch zeer zorgzaam is voor die baby skelet in haar armen. Daar draait het bij ons om , en dat willen we op het podium ook uitstralen.
Ook tijdens het optreden zelf viel dat op, het harde met een feestelijke stemming. Het was ook een vrij jong publiek?
Dat vrij jong publiek viel ons ook op, het is het jongste publiek waarvoor we ooit hebben gespeeld eigenlijk. Dat komt deels toch ook door Cobracide die een straffe show brachten trouwens. Die hebben ook wat jonge fans meegebracht blijkbaar. We zijn een band die zo toegankelijk mogelijk probeert te zijn, voor gelijk welke metal fan, en elke leeftijd. En dat speelse is dus heel bewust, het schipperen tussen onze donker kantje en dat toegankelijke. We vinden het belangrijk dat het publiek ons tof vindt, zonder onszelf iets op te leggen echter.
Jullie hebben dus ook live niet stil gezeten. Volgen er nog shows? Een release show?
We hebben eigenlijk bijna elke maand wel een optreden gedaan. Er volgt een show met God Dethroned in Wilrijk op vier juni, dan is onze release show gepland. Dat wordt een heel leuke avond met ook War Cloud uit US, Provectus en Junea https://www.facebook.com/events/1589943761354959 daar zetten we dus echt op in.
Op 23/4 komt de nieuwe plaat ‘Fatum’ uit, wat zijn de algemene verwachtingen?
We zijn eigenlijk zenuwachtig om de reacties, omdat we zelf heel blij zijn met deze release en de lat hoog ligt. Dus de verwachtingen ook. We verwachten daarom niet per se dat we plots grote aanbiedingen of zo gaan krijgen. Maar dat we een stap vooruit hebben gezet, en binnen die context ook kansen kunnen krijgen wat optredens betreft. En dat de mensen dat ook voelen dat we die stap vooruit hebben gezet. Ook reviews in het Buitenland kijken we zeker naar uit.
Zijn er feitelijk ambities voor het buitenland?
Ambities zeker wel, we willen ons daar nog niet over uitspreken. Dat is ook niet altijd zo romantisch als dat vaak wordt voorgesteld in het buitenland optreden. Als we de kans krijgen, zullen we die kansen zeker grijpen. We zeggen wel ‘Als’. Het is niet simpel om als Belgische band iets te bereiken in het Buitenland, in het Binnenland willen we echter wel die stap vooruit zetten, dat wel. Het buitenland nemen we eerder een afwachtende houding aan. In België willen we dus wel in elke zaal die op ons lijstje staat optreden. Die ambitie is er dus zeker!
Om die stap vooruit te zetten, zitten jullie met een toch meer extreem metal genre … Je botst op bepaalde grenzen? Een graspop publiek is hiervoor moeilijk te vinden bijvoorbeeld, of is dat dan weer geen ambitie?
Ik zie onszelf niet als ‘extreem’ maar eerder daar ergens tussen. Onze nummers bevatten zowel de eerder lichtvoetige als die extreme kantjes. Voorprogramma’s van een grotere band wil ik toch doen, dat moet lukken voor ons. Of Alcatraz zou toch ook moeten lukken. Alcatraz zet in op Belgische bands, dat zou leuk zijn. Het zou gewoon leuk zijn moesten we elke week of om de twee weken een show, en niet om de drie maand ergens eentje. Dat zou al heel leuk zijn. En dat is de stap vooruit die we willen maken, dat is wat die plaat zal doen. We hebben er ons hart en ziel, en geld (haha), in gestoken.
Zouden jullie eventuele commerciële toegevingen doen om dat doel dan wel te bereiken?
We willen er toch voor zorgen onze eigenheid te bewaren, dat is heel belangrijk. Dat pad verlaten om toch de commerciële weg op te gaan? Dat zit er zeker niet in! We hebben ambitie en willen vooruit, maar binnen een concept waar we zelf achter staan. We hebben een sound in ons hoofd, waar we heen willen gaan. We willen daarin dus zeker en vast verder evolueren, maar dus nooit ten koste van die eigenheid, dat is de belangrijkste voorwaarde Het zal dus altijd Patroness zijn en blijven.
Ik heb jullie ook zien staan op de affiche van Zingem Beeft? Dat is toch al knap
We werden gevraagd om het festival te openen, dat is tof. Dat is ook zo een ambitie. Het zou leuk zijn moesten de mensen zich amuseren, en de volgende band denkt ‘moeten wij hierachter spelen?’ dat zou iets leuk zijn om mee te maken. Ook Die show op Crossfest in TRIX, waar we ook openen, dat is zo een show waarop we hopen mensen over de streep te trekken die ons nog niet kennen. Het zijn zulke shows dat we meer willen doen.
Een vraag in een heel andere richting, de sociale media, ik kom jullie er bij persoonlijke anekdotes wel tegen. Maar hoe belangrijk is sociale media voor jullie?
Een soort haat, en langs de andere kant is sociale media gewoon super belangrijk geworden om je te tonen aan een publiek. Het probleem is dat we daar niet goed in zijn. Er zijn er ook die het meest absurde posten , dat is ook niet de bedoeling uiteraard. Zien dat je in play lijstjes komt, zien dat er aandacht komt voor een video of zo, het is allemaal super belangrijk geworden. Het zijn allemaal soms domme dingetjes, maar het zorgt wel voor beweging. We proberen daar aan te werken, maar we zijn daar niet echt goed in dus… we proberen wel te vermijden dat we enkel iets posten als het op sociale media komt, dat we ook dingen die op websites of zo gepost worden aandacht geven vooraleer het op die sociale media verschijnt, maar het is een belangrijk wapen in de strijd geworden zonder meer die sociale media. Er is op een bepaald moment wel een discussie geweest moeten we dan nog eigenlijk iets uitbrengen? Maar toch vonden we van wel.
Is het nog evident om iets op plaat uit te brengen? Heeft dat nog zin in tijden van spotify en zo? En waarom?
We zijn ons ervan bewust dat het moeilijker wordt, muziek draait ook vaak om singles. In het metal genre worden zeker nog albums of vinyl verkocht, zeker in de prog metal en zo, er is daar nog een publiek dat iets tastbaar wil hebben. Er zijn zelfs band die cassettes hebben. Eigenlijk is het probleem niet dat mensen minder snel een plaat kopen het probleem, maar het overaanbod aan releases. Het is haast niet meer te volgen, ook niet voor de luisteraar. Daar schuilt ook het probleem dat een plaat kopen minder evident is voor velen. Maar er is nog een publiek voor, zeker in ons genre dus.
Is er een soort doel dat jullie voor ogen hebben? Of zijn jullie daar niet mee bezig?
Wereld dominantie (haha) nee, als we mogen dromen in alle clubs in België gespeeld hebben waaronder TRIX in de grote zaal of een Ancienne Belgique. Als dat gelukt is dan is on doel bereikt! En vooral hard werken en blijven werken! Of als zo een jonge gasten binnen vijftien jaar zouden zeggen dat Patroness een inspiratie was voor hen om een band te starten, dat is ook een doel eigenlijk.
Een vraag over Slaughter fest dat vorig jaar ook al niet doorging, gaat het dit jaar door? En ook Pryrefest? Vertel er wat meer over (een link mag ook)
Slaughterfest is niet van ons. Dat wordt georganiseerd door het wijkcomité van 'den dam' in Antwerpen. Pyrefest gaat absoluut door! Wegens het grote succes van vorig jaar zijn het dit jaar zelfs 2 dagen. 23 en 24 september. 23 september richten we op heavy en thrash metal. Op 24 september komen de meer extreme bands (black/death metal en consoorten). Al dit lekkers gaat door in JV Vizit in wilrijk.
https://www.facebook.com/events/415130173528082
Dank voor dit fijne gesprek, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen
KRAAK festival 2022 - Voortdurend balanceren tussen een bedwelmende schoonheid en een oorverdovende oerknal
KRAAK festival 2022
Het Bos
Antwerpen
2022-03-12
Erik Vandamme
Het festival KRAAK legt al vele jaren de vinger op de pols van het 'underground' kunst gebeuren. Die jarenlange ervaring, en de liefde voor 'kunst, muziek en theater' in de brede zin van dat woord, resulteren telkens in een affiche waarvan we als doorwinterde muziekliefhebber, steeds onder de indruk zijn geweest. Na locaties in Brussel en Aalst, landde het gezelschap KRAAK dit jaar in Het Bos, Antwerpen. Een locatie die, mede door de bands en de artiesten die er kwamen optreden, perfect past binnen het plaatje van de organisatie. De beneden verdieping, inclusief bar, werd volledig benut. En ook op de eerste en derde verdieping gingen concerten door. Veertien bands die op eigenzinnige wijze een diepe indruk nalieten. Rode draad van het festival is een voortdurend balanceren tussen een bedwelmende schoonheid en een oorverdovende oerknal.
Nuke Watch (*****) - Onder het motto 'goed begonnen is half gewonnen' in de café/bar was Nuke Watch, een gezelschap klankentovenaars, al bezig aan hun set. Beat Detectives Hontos en Anderson - die het festival lang na middernacht zouden afsluiten - worden vergezeld door Leonard King en William Statler, en vormen op die manier het zwevend abstracte ensemble Nuke Watch. Ze brengen een soort psychedelische trip door een palet aan instrumenten , die tot de verbeelding spreekt, een combinatie van opzwepende beats, knetterende percussie en zwevende klanken, ingetogen-extravert, die gemoedsrust creëert als de dansspieren aanspreekt.
Luster (****) - Op de affiche stonden nogal noise gerichte bands, vooral in de grote zaal, die eerder zorgden voor een - letterlijk - oorverdovende climax. Luster was iets apart, en wist ons diep te raken; lieflijk, bedeesd spraken ze het publiek aan. Zowel in de instrumentatie als in de vocals zorgen ze voor een deugddoende, spirituele trip met een subtiel folkloristisch, gospel tintje. Bepaalde instrumenten passen perfect binnen deze stijl zoals de viool, cello, ukelele, fluit en harmonium. 'Doomfolk onstuimige postrock en Stereolab-getinte pop komen naadloos samen, lezen we in de bio en dat kunnen we muzikaal beamen.
Antonina Nowacka (*****) - Antonina Nowacka stond helemaal alleen, met enkel een microfoon voor een grote hal te zingen voor een zittend publiek. Op bedeesde wijze glimlachte ze fijntjes … we dachten even dat ze door de mand zou vallen. Vanaf de eerste tunes , kwamen we onder de indruk, en werd het muisstil. Antonina heeft een breed, veelzijdig, onaards mooie stem, die probleemloos wisselde. Een zachtmoedig gevoel en een hypnotiserend effect. Pure trance. Adembenemend hoe ze zoveel facetten legt in haar stem, en dat zonder enige versterking, het kwam vanuit haar hele lichaam en ziel. Wat een intimiteit en kracht kon ze in haar vocals steken!
Het minutenlange, daverende applaus na deze magische set, was vanuit het hart. Antonina was overmand door emoties en barstte in tranen uit. Wat een emo-performance!
Sholto Dobie (****) - We citeren 'De uit Edinburgh afkomstige Sholto Dobie werkt letterlijk met geluid: zelfgemaakte orgels, draailieren en veldopnamen van verschillende kalibers zijn slechts enkele van de apparaten die gebruikt worden om delicate maar stralende composities te draaien.' Vooral de draailieren spreken tot de verbeelding. Het gevoel dat Antonina ons gaf met haar stem, overvalt ons nu door die ontelbare klanken van Sholto. Een bedwelmende muzikale schoonheid. Hier misten we enige visuele effecten, die deze intense sound kunnen verbinden met de beelden. Sholto durfde als eens verder te gaan met hun sound en tekent zo voor een aanzwellende, opbouwende, oorverdovende sound. Aangenaam, wondermooi en intrigerend dus!
Dror Feiler (***1/2) - De in Stockholm geboren Israëlische componist en performer Droc Feiler zet de trommelvliezen onder druk, door een unieke geluidsmuur van koperblazers en schurende elektronica. Een unieke noise sound. Hij jaagt agressieve beats uit zijn keyboard, en maakt luidkeelse trompet/sax klanken. Messcherp, oorverdovend, piepend , pijnigend klinkt het . Een climax van uiteenlopende klanken. Grensverleggend. Omvergeblazen werden we.
Bloedneus & De snuitkever (****) - De aulos (meervoud: auloi) is een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. Lukas De Clerck ontdekte de aulos een paar jaar geleden, maar het begint er steeds meer op te lijken dat de aulos hem ontdekte, lezen we in de bio. Onder het pseudoniem Bloedneus & de Snuitkever zorgt de man, in een zeer goed gevulde zaal op het eerste verdiep, voor een bedwelmend sfeertje. Hij wist de aandacht te trekken en kreeg de zaal stil.
Bloedneus & de snuitkever doet dit oeroude instrument herleven en maakt de link met de hedendaagse alternatieve muziek . Hij had een tot de verbeelding sprekende stem, die ons compleet murw sloeg. Een bijzonder artiest. Binnenkort, op 26 maart 22 treedt hij op in Kunstruimte Bogardenkapel, Brugge.
Marcia Bassett (*****) - De Brooklynse Marcia Bassett is al minstens 20 jaar een invloedrijk artieste binnen de internationale undergroundscene. Ze heeft al een pak projecten uit. Bovendien is ze 'headrunner' van the Yew label.
Haar optreden op KRAAK wordt begeleid door multidimensionale projecties van videokunstenaar Ursula Scherrer. Het zorgt voor een unieke driedimensionale totaalbeleving. Beide performers zitten op de grond en voelen elkaar perfect aan. Een emotievolle, hypnotiserende sound,. We werden meegezogen door klank en beeld, een onaards klankentapijt van een mysterieuze wereld. Onwerkelijk, imaginair en toch indrukwekkend.
Piotr Kurek (****) – Nog zo’n klankentovenaar. "De uit Warschau afkomstige multi-instrumentalist Piotr Kurek heeft gestaag gewerkt aan een oeuvre dat indruk maakt en raakt door zijn aanpak en grenzeloze vindingrijkheid. Tape, orgelpatronen en gesynthetiseerde geluiden van onbeschrijflijke herkomst maken plaats voor composities van verbluffende helderheid en verreikende muzikale implicaties." , lezen we in de bio. En dat zet hij hier in de verf. Een performer die je bij de keel grijpt, door z’n bezwerende, pure muziek vol experimentjes. Even zeer onaards , onwerkelijk klinkt het door die emo-ambiente, elektronische muziek. Grensverleggend. Wat een bijzonder getalenteerde, veelzijdige multi-instrumentalist.
Dhavali Giri (****) - Het trio Dhavali Giri biedt een mysterieus psychedelische trip van (onaards) elektronische beats en sonische klanken. Een vreemd blaasinstrument wordt toegevoegd en zorgt voor een meditatief gevoel. Een intense zwevende, intrigerende sound, die de fantasie prikkelt. Er is ruimte om zelf in te vullen wat je voelt met dit geluid.
We lieten ons gewillig meevoeren. Dhavali Giri maakte van hun elektronische muziek ‘kunst’. Wat een muzikale ontdekkingen, door het improviserende karakter in deze performance. Dit was een bijzondere gewaarwording.
Barn Sour (****) - De Canadese performer Barn Sour tekende voor een van de meest vreemde, donkere acts op KRAAK. De man , met een jutten kap op z’n hoofd, deed denken aan een beul uit de middeleeuwen. Zijn rauwe stem, het gemopper dat we hoorden en de dreigende klanken gaven een angstgevoel van geritsel door het struikgewas, en dreigende stappen in het donker die steeds dichterbij komen. Een soort muzikaal horror verhaal.
Paul Arámbula (****) - KRAAK 2022 was een festival van uiteenlopende contrasten. Zanger/muzikant Paul Arámbula was duidelijk tegenstellend met Barn Sour, alsof je van een soort Hel terug in de Hemel kwam. Een muzikale wereld van innerlijke demonen die je zonder angst (terug) in de ogen kunt kijken. Een bedwelmende sound. De aanstekelijke pop tunes zijn van de betere synthpop. Zijn zachte en kristalheldere stem biedt gemoedelijkheid, rust in een rusteloos hart.
Een verademing na al die donkere, grauwe, oorverdovende performances, en toch klonk het niet echt lieflijk. Maar soit ook hier een emotionele totaalbeleving.
Donna Candy (*****) - Hier kregen we opnieuw een felle klankenstroom, een allesvernietigende tsunami aan lawaai en andere onwereldse geluiden. Het onwaarschijnlijke trio, Sale Garce, Js Donny en Nadi Füdli, bekend als Donna Candy brengt het punkgenre terug tot leven, en steekt het in een experimenteel kleedje. Het publiek staat in een kring, rondom de muzikanten die eveneens in een cirkel staan te soleren. Naast de jankende gitaren en de knallende drumpartijen, schreeuwt de zangeres onophoudelijk haar stem schor. Donna Candy levert een chaotische brij aan in de instrumentatie en in de vocals. Wat een vuurkracht!
Petronn Sphene (***1/2) - ‘Drummachinechaos, xenomorph gekrijs en scherven van ruisende synthgolven die van alle kanten komen" lezen we in de bio van Petronn Sphene. Inderdaad, met een oorverdovende knal zet ze haar set in … dansend, brullend en molenwiekend …, alsof ze waanzinnig gek wordt … Petronn Sphene gaat nogal tekeer op het podium. De monotoon klinkende noise van haar instrumenten voelt aan als een stel denderende bulldozers. Wat een oorverdovende, krankzinnige sound! Grensverleggend. Een waauw-pfff gevoel.
Beat Detectives (*****) - De set van Beat Detectives voelde aan als een dansbaar rustpunt om KRAAK overtuigend mooi af te sluiten. Niet dat het er bij dit trio zachtaardig aan toeging, maar net als bij de performance van Nucke Watch (waar dit trio dus ook deel van uitmaakt), was er oog voor oorverdovend geruis in een psychedelisch kader. Beat Detectives gaat in uitersten, zalvend, warm en snerpend, hard. Het duo creëert een bijzonder kleurrijke wereld. Sterk om de KRAAK-avond af te sluiten.
Organisatie: KRAAK + Het Bos
BAM! Trio - Balans tussen de kunst van improvisatie en ‘groovy old skool’ jazz magie
Sounds jazz club houdt al sinds 1985 de vinger op de pols van de jazz scene in Brussel, ze doen dat uiteraard niet als enige , want de scene is momenteel vrij levendig. Maar in het pittoreske jazz café in het hartje van Brussel komt de moderne jazz samen met de ‘groovy old skool’, waardoor het genre zo groot is geworden. Een verdienste algemeen door de uitnodigende gezelligheid van deze bijzonder club alsook de kracht van de band.
Vanaf dat je binnen komt met een eerste pintje en je plaats neemt aan één van de tafeltjes, waan je je meteen in die magie uit de jaren '50 tot '60. Maar deze club staat met beide voetjes in het heden, en dat maakt het plaatje compleet.
Info op https://www.sounds.brussels/
Op deze vrijdagavond kwam BAM! Trio (*****) en maakte een balans tussen de kunst van improvisatie en ‘groovy old skool’ jazz magie.
Onlangs bracht de band het album 'One ' uit, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
De muzikanten zijn klankentovenaars . De aanstekelijke gitaar lijntjes, de bedwelmende piano klank - tussen rock en jazz - en de bijzonder catchy, groovy drums brengen ons onder de indruk. Het combo speelt ingetogen tot lekker de registers opentrekken. De elektronica en gitaarriedels zorgen voor een lichte botsing tussen jazz en dance. Een botsing tussen lichamen weliswaar, de betekenis 'BAM' waardig. BAM! Trio klinkt gevarieerd en gaat subtiel , uitgekiend te werk. Een echte stijl kleven op hun muziek is dan ook geen evidentie.
Improvisatie en variatie is de rode draad. BAM! Trio verlaat graag de comfortzone van jazz, maar blijft het genre ook trouw. Dat bewijst Bastien op het einde van de set met een gitaar solo die doet terugdenken aan de grote jazz gitaristen. In het midden van de set toverde Maxime dan weer piano klanken, die de jazz pianisten uit een ver verleden doen herleven. En drummer Arnaud verstaat de kunst tussen groovy jazz en lekker rock-'n-rollende drums als geen ander.
Gitarist Bastien Jeunieaux spreekt zijn publiek voortdurend aan, op gemoedelijke wijze. Een meerwaarde. Het is dan ook sterk hoe drummer Arnaud Cabay, pianist Maxime Moyaerts en uiteindelijk ook Bastien zelf, de ene magische solo na de andere spelen. Een hemelse climax samen. Wat een groovy klankentapijt!
Organisatie: Sounds jazz club
Peaches - Smells like circus - Smells like Peaches
Het muzikale werk van de Canadese Peaches staat garant voor electroclashende bitchpunk . Als buitenstaander zul je een kreet slaken van, wat is me dat, maar Merrill Nisker aka Peaches, reeds de vijftig voorbij, is een feministische allround artieste, die na een handvol platen de brug slaat met plaatselijke circus- en performance artiesten en zorgt voor een wilde mix van muziek, performance, circus, acrobatie en queer acts.
Getiteld ‘Smells like Peaches’, is een totaalspektakel, met schaars geklede dames, (deels) ontblote vrouwenlichamen, gebed in haar ravissante kostuumwissels , als de outfits en de verkleedpartijen van haar artiesten.
Het is allemaal in kader van een boeiend weekend, een eclectische meltpot van een ‘smells like circus’. Ergens borrelt in die extravagante kostuums de persoon Roisin Murphy op.
De Canadese muzikante, producer, regisseur, beeldend kunstenaar en performance artieste Peaches overvalt ons muzikaal met vettige, dreunende, neurotische basses, pompende, groovy synthbeats en aanstekelijke, vunzige refreintjes van ‘tits’, ‘dicks’ ‘fucks’, …
Ze bijt van zich af met een pittige, gedreven, seksueel prikkelende, erotiserende, fantasierijke (freak)show.
Een koor opent en eindigt deze. Het is een spectaculaire, een tot de verbeelding sprekende show, een circusact met uitdagende bewegingen, sensuele danspassen enz in een onbevreesde originaliteit. Ze oefent een immense invloed uit op de vrouwenbeweging en haalt de gendernormen onderuit. Het publiek weet dit enorm te smaken. Ze wordt met haar show sterk onthaald.
Grensverleggend, absurd en toch hard realistisch hoe de kijk op seks in de popmuziek wordt onderuit gehaald in die groovy , dansbare , hitsende , feestelijke en huiverende, angstaanjagende synthbeats , die Daft Punk met Suicide versmelt.
Smells Like Peaches! Zoveel is duidelijk muzikaal, het is een trip van ‘Teaches of Peaches’, die goed twintig jaar verscheen , naar ‘Fatherfucker tot het jongste ‘Rub, die de basis vormen van het optreden, de show en de performance . Elk van de performers heeft een passend nummer gevonden dat ze op hun manier interpreteren.
Peaches is een feministische allround artieste met een iconische uitstraling , die haar rauwe en seksueel progressieve attitude verbindt met snedige , slepende synthpop .
Onderga die kletterende sound in die barrière. De elektropunk godin verbaast steeds opnieuw.
Ohja, later dit jaar trekt Peaches speciaal voor je haar pretty-in-pink-ste tenue nog eens aan: in de AB komt ze de 22ste verjaardag vieren van haar debuutplaat ‘The Teaches of Peaches’. Je bent gewaarschuwd.
Organisatie: Vooruit, Gent
De Britse symfonische folkmetalband Bring To Bear wist ons eind vorig jaar te verrassen met hun interessante EP ‘Light And Shadow’. Dat was o.m. dankzij een onverwachte cover van “No One Knows” van Queens of the Stone Age. Nu zijn ze terug met de single “Rising Tide”.
Die nieuwe single is gedurfd en avontuurlijk, maar weet minder te verrassen. “Rising Tide” klinkt rommelig in opbouw en mix. Vocaal krijgt zangeres Izabela veel meer weerwerk van growler Ian en het drummen is weinig gevarieerd of geïnspireerd en verstoort de basismelodie van de accordeon.
Bring To Bear wil hier als band net iets teveel verschillende paden bewandelen en dat maakt het voor de luisteraar moeilijk om van de ene melodie naar de andere mee te hoppen en dan ook nog de lyrics te volgen. Dapper, maar niet elke dappere zet leidt tot een goede score.
https://bringtobear.bandcamp.com/track/rising-tide
We hebben Augustijn al vergeleken met Elbow en dat zullen we nog wel even blijven doen. Zeker nu we “Efficiënt”, “Zin” en “Compassie” van zijn nieuwe album ‘Kweethetnie’ gehoord hebben. Met deze melancholische songs in het Engels zou Guy Garvey goud in handen hebben. “Compassie” zou overigens in elke taal een hit kunnen zijn. Wat een outro! Voila, de topsong van ‘Kweethetnie’ hebben we al verklapt.
Na ‘Echt’ uit 2019 en ‘Gin Oge Toe’ uit 2020 is ‘Kweethetnie’, het derde album, een donkerdere plaat geworden. Het is een heel veelzijdig album geworden. Op “Bas” laat Augustijn zijn liefde voor de basgitaar de vrije loop, met uiteraard een leuke basriedel heel prominent in de mix en voorts meer dan één verwijzing naar eerdere tracks in de lyrics. Augustijn speelde opnieuw alle instrumenten zelf in voor dit album. Het is verfrissend dat een zanger respect en aandacht vraagt voor de bas: ‘lustert nie naar de melodie, moar in de bas, doar vind je mie’.
“Mijn Land” is een cover van Willem Vermandere, vader van Augustijn. Deze cover leert dat hij er vrede mee heeft dat hij altijd de ‘zoon van’ zal zijn. Een berusting die we eerder niet altijd vonden in het werk van Augustijn. “Hypochonder” is dan weer een fraai staaltje zelfkennis onder een donker funky ritme. “Ja Santé” is een lollig drinkebroerslied dat de donkere melancholie van ‘Kweethetnie’ wat breekt, maar inzake soortgelijk gewicht kan deze song niet tippen aan de andere tracks van het album.
“Ossan Zeer” is een herwerkte/herschreven versie van “Living Room” van Red Zebra, met opperzebra Peter Slabbynck als gast, een met een tekst over chronische pijn. Het is vooral het ritme van het origineel dat je herkent in de pianomelodie, maar deze versie kan ons zeker bekoren. “Kop” heeft een donkere jazzy/bluesy start en bloeit van daar open naar melancholische pop. Op “Geliek” pleit Augustijn ervoor dat we wat vaker zouden zeggen dat we het niet weten, in plaats van online of aan de toog ons gelijk te proberen halen.
Ook op de andere songs weet Augustijn zowel te slaan als te zalven. Het maakt van ‘Kweethetnie’ een doorleefd en heel eerlijk album. Augustijn is een artiest om te koesteren.
‘Changeup’ is het eerste akoestische album van Joan Jett & The Blackhearts en de eerste opname in tien jaar van de Amerikaanse zangeres die in 1982 een wereldhit scoorde met “I Love Rock ’n Roll”, een cover van de Britse rockband The Arrows. We krijgen een dwarsdoorsnede uit het vroege oeuvre van de band, maar die ene hit staat er niet tussen. Voor de ene zal dat genoeg reden zijn om dit album niet in huis te halen, een ander zal blij zijn dat Joan Jett & The Blackhearts hierdoor eindelijk eens naar waarde geschat worden als songschrijvers. “I Love Rock ’n Roll” in een akoestische versie zou misschien ook een tegenstrijdigheid op zichzelf zijn. Wie op zoek is naar hits: “Crimson And Clover”, de iets minder grote hit in de slipstream van “I Love Rock ’n Roll” staat wel op dit album.
Een paar conclusies dringen zich op. Joan Jett kan nog steeds een prima stukje zingen, al is de tijd niet altijd vriendelijk geweest voor haar stem. Maar die iets grovere korrel of patina is niets om je over te schamen. Misschien een nog belangrijkere conclusie: het songmateriaal blijft stevig overeind in deze unplugged versies. Sterker nog: een paar songs laten nu pas hun ware schoonheid zien, zoals “Long Time”, “Fragile” en “Victim Of Circumstance”. SM-hymne “Love Is Pain” klinkt veel oprechter in deze uitgeklede versie dan het origineel. “Light Of Day”, “Bad Reputation” en “Cherry Bomb” waren hier geen hit, maar zijn wel uitgegroeid tot liveklassiekers voor Jett en dat is volledig terecht. Uit Joan Jett’s Runaways-periode krijgen we nog het knappe “I Love Playing With Fire”.
‘Changeup’ is tegelijk een Best Of en een unplugged-album, maar vooral een mooie manier om Joan Jett alsnog naar waarde te schatten als zangeres en songschrijfster.
Der Klinke scoorde een new wave-hit met “The Doll” en is vandaag nog steeds één van de sterkhouders in het genre. Voor de nieuwe single “All The Right Wrongs” werden de lyrics aangebracht door Filip Heylens van Wegsfeer en die mag zelf ook meedoen.
“All The Right Wrongs” is voor mij sterker en heeft meer catchyness en punch dan de vorige Der Klinke-singles (het drammerige “The Shallow Shadow” van eind 2021 en de EBM-track “Who To Deny” van 2019). Deze nieuwe single is alles wat je van postpunk of new wave wil verwachten: stuwende drums en de juiste sfeer dankzij de gitaren. En een knap, direct meezingbaar refrein. Nu we opnieuw mogen dansen op fuiven en optredens wordt dit geheid een nieuwe klassieker, al wordt het moeilijk om de cult-status van “The Doll” nog te evenaren.
DER KLINKE Ft. PHIL H: ALL THE RIGHT WRONGS (Videoclip) - YouTube
Through The Void is een Belgische nu-metalband die reeds een eerste EP losliet op de wereld. Inmidddels is er een tweede EP op komst en de voorloper daarvan is de single “Answer”. De band heeft een grote sprong gemaakt ten opzichte van de vorige EP. De massieve nu-metal werd nog wat verfijnd en vooral in de vocalen is de progressie enorm: veel dwingender, veel krachtiger en met veel meer zelfvertrouwen neergezet. Ook in songopbouw staan ze alweer iets verder, al had dit “Answer” een mooiere finale verdiend. Toch klinkt dit veelbelovend en de timing kon niet beter zijn, nu de nu-metalpioniers deze zomer onze festivalpodia bestormen: Korn op Graspop, Slipknot en Limp Bizkit op Pukkelpop, Drowning Pool op de Waregemse Metal Days, …
https://www.youtube.com/watch?v=Anq60ttKhGY
The Chameleons is niet de bandnaam die het snelst zal vallen als iemand postpunkbands opsomt, maar deze Britse band is van grote invloed geweest op pakweg Editors, Interpol en The Killers. De band bracht in de jaren ’80 drie legendarische albums uit en kende daarna wisselende bezettingen en maar weinig output inzake nieuw materiaal. Even toerde zanger/bassist Mark Burgess als ChameleonsVox.
Sinds enige tijd heeft Burgess zich herenigd met originele gitarist Reg Smithies. Tijdens de coronaperiode namen ze samen met de intussen vaste nieuwe bandleden hun album ‘Edge Sessions’ op. Daarop staan nieuwe versies van zeven Chameleons-klassiekers en – als bonus tracks - drie songs uit de ChameleonsVox-periode.
Hebben de nieuwe versies een meerwaarde ten opzichte van de originele versies? Dat is altijd een tricky vraag om stellen. De nieuwe versie van “Up The Down Escalator” kan mij net iets beter bekoren dan het als single uitgebrachte origineel, maar dat komt misschien omdat het een ijzersterke song is die in om het even welke versie overeind zal blijven. “Anyone Alive” mist dan weer de overtuigingskracht en begeestering van het origineel uit het comebackalbum van 2001. Andere tracks als “Singing Rule Brittania” zijn gewoon een degelijke nieuwe versie die in soortgelijk gewicht net hetzelfde laten optekenen als het origineel.
Als je The Chameleons gemist hebt in de jaren ’80 of je wil deze fijne postpunkband alsnog ontdekken, dan zijn deze ‘Edge Sessions’ een prima introductie. Voor wie alles van deze postpunkers al in huis heeft, is het een mooie aanvulling.
Edge Sessions (Live From The Edge)
Chameleons
Metropolis Records
De twee Britse tienerzusjes zijn op Youtube razend populair met hun covers van de Ramones (en soms Thin Lizzy of wat ze maar vinden in de platenkast van oma en opa). Sinds hun album ‘No One Eats For Free’ zijn ze singles blijven uitbrengen. Opnieuw meestal Ramones-covers maar steeds vaker eigen werk. Soms valt dat wat tegen, zoals op de cheesy punkrock-cover van “I Wish It COuld Be Christmas Everyday” van Wizzard.
Hun jongste single is eigen werk en rockt heel stevig. “Do Some Work” is snedig en stevig en ruikt inzake akkoorden sterk naar de Ramones. De lyrics zijn een klein beetje rebels, op een liefelijke manier, zoals Shonen Knife dat ook doet. Prima single. Op naar het volgende album voor Yee Loi.
https://yeeloi.bandcamp.com/track/do-some-work
Amy Macdonald - Deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie
Het mag weer, in een bomvolle Ancienne Belgique genieten van fijne concerten. Zonder mondmaskers en amper afstand houden. Het optreden van Amy Macdonald, mag nu twee jaar na de release van haar laatste album ‘The Human Demands’ eindelijk live worden voorgesteld. Het was dan ook compleet uitverkocht. Niet alleen Amy zelf, ook de fans slaakten een diepe zucht van opluchting en genoten intens van de fijne melodieuze sound.
Emmy D’Arc (*****), support act, is van het goede hout gesneden. De zelfverzekerde jonge dame stond helemaal op haar eentje op het podium. Enkel stem en gitaar! Eerst wat afwachtend , nerveus, maar eenmaal bezig, bezorgde ze ons met haar prachtige vocals en de wisselende songs de ene na de andere adrenalinestoot. Ook de meer uptempo songs met een country inslag waren meer dan de moeite Ze heeft een sterk charisma , biedt entertainment en spreekt de dansspieren aan. Emmy D’Arc is een talent en kan een grootse artieste worden. Klasse hier vanavond.
Lees ook maar ons interview en concertverslagen hier .
Setlist: One of the weak // Go! // Good old days // Road//White Flag // On Fire // Troy (Sinead O’Connor cover)
Ook Amy Macdonald (*****) was toen een beloftevolle artieste die zich bewees. Intussen al vijftien jaar ervaring en omringd door een complete band. Een adembenemende mooie lichtshow op de schermen siert. Amy brengt een deugddoende sound in melancholie, weemoed en extravertie, gevoeligheid met groove. Ze grasduint in haar oeuvre , en plaatst ook de spotlight op de laatste plaat . Vaak gaan de handen in de lucht, maar de meest intense momenten waren deze waarbij de gsmlichtjes werden omhoog gestoken, wat een golf van solidariteit betekende.
Amy Macdonald spreekt haar publiek telkens aan, soms met lange, niet saaie monologen; het speelse karakter van weleer blijft aanwezig. De ultieme hit “This is the life” wordt uit volle borst door alle fans mee gebruld; het sloot de reguliere, afwisselende set af.
In de bis worden de registers nog even opengetrokken. De AB wordt nog éénmaal ondergedompeld, deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie.
Setlist: We Could Be So Much More //The Hudson //Mr. Rock and Roll //Dream On //Automatic//The Human Demands //Don't Tell Me That It's Over //Bridges //Slow It Down//4th of July //Feed My Fire //Run //Poison Prince //Statues //This Is The Life
Encore://Never Too Late //Down By The Water //Let's Start A Band
Neem gerust een kijkje naar de pics
Amy MacDonald 6/3/2022 (musiczine.net)
Organisatie: Live Nation
Ludovico Einaudi - Het bewijs dat muziek verbindt en houvast biedt!
Ik hoop dat het één van de laatste malen hoeft te zijn dat ik dit moet schrijven… Maar ook dit concert, van de wereldvermaarde pianist en componist Ludovico Einaudi werd t.g.v. corona gedurende bijna twee jaar uitgesteld. Hoe dan ook, na een zonovergoten dag was het dan eindelijk zover: omstreeks zeven uur ‘s avonds stonden er al een tiental mensen aan te schuiven voor het neoklassieke Capitole gebouw in Gent. Wat mij betreft, een ideale locatie voor wat later zou blijken, een memorabel concert.
Na een drankje in de koepelbar, begaf het volk zich naar de uitverkochte theaterzaal en iets later, rond acht uur doofden de lichten zich. Toen ik goed keek, zag ik op het podium een man voorzichtig plaatsnemen achter de impressionante, zwarte vleugelpiano. Rondom het geheel hingen doeken, waarop blauwe waterachtige schakeringen geprojecteerd werden. Heel zacht bereikten Ludovico Einaudi’s handen de toetsen en ontstonden de eerste subtiele, fragiele klanken uit de piano. Zo opende het nummer “Underwater”, het titelnummer van Ludovico’s laatste plaat op strelende wijze het concert. De hectiek in mijn hoofd, van het alledaagse leven, maakte onverwacht snel plaats voor een gevoel van intense ontspanning en melancholie. De eerste nummers van het concert werden solo gespeeld en hier was ik eigenlijk oprecht blij om: dit was Ludovico Einaudi in z’n puurste vorm.
De mate waarin hij zijn instrument beheerst vond ik aandoenlijk: verschillende ritmes, speelvolumes en tempo’s vulden elkaar naadloos aan, tot wat je mij vraagt, gewoonweg perfecte composities. Op een gegeven moment vielen de doeken naar beneden en werd Ludovico bijgestaan door Frederico Mecozzi op viool, Redi Hasa op cello en een percussionist. Hierdoor klonken sommige nummers zoals “Andare”, “Golden Butterflies” en “Low Mist” nog intenser, voller en dramatischer.
Het concert duurde bijna twee uur en werd opgebouwd op basis van zorgvuldig uitgekozen nummers, die zowel oudere als nieuwere platen omsponnen. Persoonlijke hoogtepunten waren voor mij “Le Onde” vanop zijn debuutalbum ‘Le Onde’ uit 1994, “Divenire”, het titelnummer vanop Ludovico’s doorbraakalbum uit 2006, “Nuvole Bianche” vanop de alom geprezen klassieker ‘Una Mattina’ (2004) en “Experience” vanop mijn persoonlijke favoriet ‘In a Time Lapse’ (2013).
Eerder zelden, zag ik zo’n stil, aandachtig en dankbaar publiek. Zoals het concert begon, eindigde ze ook met Ludovico Einaudi, solo achter zijn piano. Bij afloop van het concert kon Ludovico Einaudi en zijn crew rekenen op een langdurige, staande ovatie.
Vanavond betekende opnieuw het bewijs, dat muziek mensen verbindt en houvast biedt. En zolang we hierin af en toe even collectief mogen ontsnappen, blijf ik geloven in een betere wereld.
Organisatie: Greenhouse Talent
Idealus Maximus - Een filmisch variërende 'road trip’
We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs! Voorverkoop via www.polderrecords.be vanaf midden februari 22. Release begin maart 22. Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/
De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo.
Op de nieuwe 'Loofbos' intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus!
Eerst kwam Gnome (****) getooid in kabouter mutsen, om de aanwezigen een uppercut van jewelste toe te dienen. Gnome trekt een ondoordringbare geluidsmuur op, met enkele venijnige weerhaakjes. Ze hadden alvast succes met hun debuut 'Father of Time' uit 2018, waarop ze riffs stapelen als legostenen, en ze veroverden Europa evenzeer met scheen-schoppende livesets.
Het powertrio uit Antwerpen legt de lat nu hoger met het majestueuze tweede 'King', dat in mei uitgebracht wordt. De band heeft een instrumentale als vocale vuurkracht. Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donkere en rauw, met een dosis humor. Ze verlaten de comfortzone van stoner/sludge. Eigenlijk wel een vrij toegankelijke sound dus. Een band om in het oog te houden.
Ondanks het feit dat Idealus Maximus (****) de interactie naar het publiek enorm beperkte, wisten ze muzikaal sterk te overtuigen. Een ondoordringbare instrumentale muur trokken ze op. De band heeft geen vocale versterking nodig, hun instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Er was ook een zekere zachtmoedigheid, gemoedelijkheid en rust te horen, om dan even verderop te worden overspoeld in angst door tsunami's, wervelstormen en orkaanuitbarstingen. Tot slot werd je compleet omvergeblazen als de registers werden open getrokken. Een set van intensiteit, oor streling en uppercuts.
Muzikaal een variërende, avontuurlijk landelijke trip, een uurtje puur intens genieten. Na de regulaire set volgde nog een bis om de totaalbeleving compleet te maken . Sjiek.
Het zou mooi zijn, indien de muziek kon omkaderd worden door beelden op de achtergrond, wat het filmische aspect ten goede zou komen.
De beelden van deze 'road trip' prikkelden onze fantasie tot we na een klein uurtje totaal verweesd achterbleven. Overtuigende liveset.
Organisatie: N9, Eeklo
Turpentine Valley zet grote stap vooruit met album ‘Alder’
Eén van de eerste post-coronaconcerten in de befaamde Elpee in Deinze was de officieuze albumreleaseshow voor ‘Alder’ van Turpentine Valley, meteen een thuismatch voor het instrumentale postmetaltrio uit Zulte. De support kwam van de labelgenoten van Eleanora.
Eleanora’s muziek is dreigend, krachtig en donker, maar dat zegt misschien nog niet veel. Het wordt al duidelijker als we vertellen dat deze Gentse band een eclectische mix brengt van sludge, screamo en postmetal. Ze maakten een blitz-start in 2014 door een splitalbum met Amenra uit te brengen en daarna brachten ze nog albums en EP’s uit bij het toonaangevende Consouling Sounds. Intussen zitten ze bij dunk!records en kunnen ze knappe referenties voorleggen als Desertfest Belgium en het komende dunk!fest.
In de Elpee lag met drie songs (“Mere”, “Principes” en “Elders”) het zwaartepunt van hun set op hun jongste album ‘Mere’, van 2020. De set werd geopend en afgesloten met songmateriaal van ‘Allure’: “My Scepter, Sword of Vengeance” en “Telos”.
Hoewel Eleanora’s muziek niet zo heel ver ligt van die van Turpentine Valley, deelde het publiek in de Elpee geen vrijgeleide uit. De Gentse band moest hard werken om wat respons te krijgen, maar slaagde daar wel mooi in. Vooral zanger Mathieu smeet zich met veel overgave en passie.
Voor Turpentine Valley was de passage in de uitverkochte Elpee één van de haltes voor de release van ‘Alder’. Daarop hoor je een band die de zaken matuurder aanpakt en die nog beter weet dan op voorganger ‘Etch’ waar ze naartoe willen met hun muziek.
Na de release van ‘Etch’ (ets) speelde Turpentine Valley dat album live telkens integraal (op één track na) en in de volgorde van het album. Dat doen bands in postmetal wel vaker, want over de volgorde van de songs wordt vaak lang nagedacht. Het leek alsof ze dat voor ‘Alder’ in de Elpee zouden overdoen, met “Veeleer I”, “Sereen” en “Parabel” als openingstrio. Maar dan brengen ze “Teloor” niet, halen ze de albumvolgorde van “Neuron”, “Respijt” en “Tremor” door elkaar en voegen ze nog twee songs toe van ‘Etch’: “Vergeten” en “Trauma”.
Inzake spanningsopbouw en sfeer klopt het wel allemaal, maar wie gehoopt had op een doorslagje van het album, die was er aan voor de moeite.
Nu, afgaand op de reacties uit het publiek, was dat voor de fans helemaal geen probleem en ‘Alder’ werd toch zo goed als integraal gebracht zodat wie het vinyl nog niet in huis haalde, toch al een goede indruk kreeg.
De hoofdjes knikten mooi mee op de ritmes en tussen de songs was er telkens veel applaus. Leuker wordt het meestal niet bij instrumentale postmetal.
Turpentine Valley heeft met het nieuwe ‘Alder’ een flinke stap vooruit gezet en ook live lijkt deze band klaar voor de grotere festivalpodia en concertzalen.
Organisatie: Elpee + Turpentine Valley
Aeveris -try-out- Uitzonderlijke virtuositeit, een speelsheid van jonge wolven
AEVERIS is een gloednieuwe metal band bestaande uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. Met hun eerste single “Shapeless” lieten ze al horen dat ze uit het goede hout gesneden zijn. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Door enkele try-out shows komen ze zichzelf live aan het publiek voorstellen. Wij waren erbij in de Asgaard, Gentbrugge en zien een bende virtuozen, die ervoor gaan.
Het zaaltje was goed vol gelopen. Een band vol potentieel. De gitaristen Jeffrey Behiels en Dennis Wyffels spelen naar goede gewoonte vlijmscherpe riffs, aangevuld door het intense basspel van Pieter Nyckees en de mokerslagen van drummer Louis van der Linden. De emotioneel beladen, gevarieerde vocals van Louis Soenens zijn een meerwaarde.
De virtuositeit en het spel-speelplezier siert. Jonge wolven die er tegenaan gaan. Er ontstond een kleine moshpit en de hoofden gingen gewillig op en neer. Louis sprak zijn publiek voortdurend aan. Zijn vocals intrigeren.
De muzikanten zijn beweeglijk en staan met grimassen in volle overgave te spelen. De songs zitten in een dreigend, donker sfeertje en de registers worden open getrokken.
Het was een korte set, zoveel songs zijn er nog niet uit, maar in die korte tijd liet Aeveris een overtuigende, positieve indruk na. Ze zijn niet vies de comfortzone te verlaten en durven de grenzen in het genre te verleggen .
Ze bereiken hiermee een breder publiek in/rond het genre. We houden hen in het oog!
Volg hun FB pagina https://www.facebook.com/Aeveris/
Pics homepag @Tom Van Meerssche
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge ism Aeveris
Met deze release zijn de heren van The Monochrome Set reeds aan hun 16e album toe. Het moet gezegd worden dat ze ook al opgericht zijn in 1978 en mits enkele hiaten nog steeds vrij actief zijn. Een single band zijn ze nooit geweest, eerder een album band dat het moet hebben van zijn vakmanschap. Door de jaren heen vonden ze onderdak bij o.a. Cherry Red, Rough Trade, Warner Bros en nu al een hele tijd bij Tapete Records. Allemaal labels met faam.
Onder andere Iggy Pop, Jarvis Cocker, Johny Marr staan bekend als grote fans van hun muziek. Iggy Pop heeft ooit met Fatboy Slim hun nummer “He’s Frank” gecoverd voor de TV reeks ‘Heroes’. Je hoort en leest het: allemaal mooie adelbrieven. Soms is het onverklaarbaar, denk maar aan The Sound of The Fall, maar bij het grote publiek zijn ze een heel stuk minder bekend.
Nu wat meer over het nieuwe album: de muziek is hier duidelijk meer indiepop tav postpunk in hun beginjaren. Opener en tevens titelnummer “Allhollowtide” is daar een duidelijk voorbeeld van: semi-akoestische gitaren, een melodieus refreintje en Bid die haast aan het croonen is. Met mooie backings en piano ertussen. Een toppertje. “Ballad of the Flaming Man” heeft ook een catchy refrein en een orgeltje dat mij wat aan The Stranglers doet denken. “My Deep Shoreline” heeft een fijne tekst en hij zingt hier haast als een Guido Belcanto of Dirk Blanchart. “Really in the Wrong Town” is, net als “I, Servant” en “Hello Save Me”, een aangenaam uptempo liedje geworden. Daarnaast vinden we een aantal trage nummers zoals “Box of Sorrows” (dat ook echt de somberheid van de titel doet weerklinken) of “Resplendant in a Darkness”.
Er wordt na elf liedjes afgesloten met een instrumentaal pianonummertje: “Parapluie” dat meer sfeer dan song is geworden.
The Monochrome heeft een degelijk album gemaakt met enkele nummers die erboven uit steken zoals “Allhollowtide”, “I, Servant” en “Really in the Wrong Town”. Voor de rest heel degelijke songs die dikwijls een catchy refrein bevatten.
Is het één hun beste platen? Ik weet het zo meteen niet; maar het is zeker een plaat die mooi tussen hun andere releases past.
Alternative/Wave/Indie
Allhollowtide
The Monochrome Set
Onder de noemer ‘The Art of Love’ brengt het duo van And Then Came Fall drie EP’s uit. Die worden doorheen het komende jaar uitgebracht en vormen samen één geheel zowel muzikaal als grafisch. De verbindende kracht van liefde is het centrale thema. Uit de eerste EP ‘The Art of Love Part 1’ komt deze “Photograph”. Een nummer met veel gevoel en warmte. De afwisseling van de spoken words en zang door Annelies Tanghe geeft een mooie afwisseling aan het nummer. Die spoken words passen trouwens heel goed in de song. Het nummer drijft op een gitaartokkel met daaronder synths. Warme synth-klanken die het nummer heel beheerst doen openbloeien. Het nummer is heel slim in elkaar gestoken en dat maakt het tot een aangename en boeiende single.
And Then Came Fall - Photograph - YouTube
Nu komt de tournee met De Mens eraan, die al enkele keren werd uitgesteld door covid. Mocht je interesse hebben hieronder vind je de toerdata voor april
Tourdates
16/4/22 Rock Lobster, Borgerhout
22/4/22 Lux - Herenthout (Supporting De Mens)
27/4/22 Wilde Westen - Kortrijk (Supporting De Mens)
28/4/22 Muziekodroom - Hasselt (Supporting De Mens
19/5/22 Nosta, Opwijk (Supporting De Mens)
Indie/Electro/Pop
Photograph -single-
And Then Came Fall
W. Pike kennen van zijn liedjes samen met zijn Glanzende Guido’s. Later dit jaar brengt hij echter een Engelstalig solo album. Deze song had hij al geschreven vooraleer de oorlog uitbrak en was vooral geschreven naar aanleiding van de vele bootvluchtelingen. Niettemin brengt hij dit nummer nu wat eerder uit omdat het nu past in het momentum.
Het nummer begint en eindigt met Afrikaanse stemmen en muziek invloeden om dan tot een gezapig indie nummertje over te gaan, waar de tekst één van de belangrijkste rollen speelt. Het zit wel goed in elkaar. Ook wordt het mooi opgebouwd. Vandaar dat het zeker het vermelden waard is. Daarenboven belooft W. Pike dat elke cent die hij via streaming (Deezer, spotify…) verdient naar de juiste hulporganisaties gaat. Een reden te meer om het nummer eens te ontdekken.
Alternative/Indie
Song For The Refugee (From Kivu to Kiev) -single-
W. Pike
Een aangenaam liedje om naar te luisteren. Kijk ook eens naar het videoclipje: https://www.youtube.com/watch?v=vUFWwO63esw
Lindsay Schoolcraft kennen we vooral van haar jaren bij de Britse extreme metalband Cradle Of Filth, maar daarvoor en nu ook daarna heeft deze Canadese al heel wat muzikale watertjes doorzwommen.
Dit jaar komt ze aan de oppervlakte met de single “New World”, een symfonische powermetalsong met heel wat Keltische invloeden. De band die ze hiervoor verzamelde, oogt indrukwekkend: Fabienne Erni van Eluveitie en Jen Majura en Rocky Gray van Evanescence, naast een paar minder bekende maar minstens zo getalenteerde muzikanten.
Deze single is betoverend en houdt je aandacht vast. De stemmen van Schoolcraft en Erni liggen relatief dicht bij elkaar en dat werkt wondermooi. Doorgaans zijn het de tegenovergestelden/uitersten die elkaar uitdagen en een song zo naar een hoger niveau tillen, maar op deze manier lukt het ook.
Er komt een album van Lindsay Schoolcraft aan en als de andere songs daarvan ongeveer hetzelfde niveau halen als deze “New World” is dat iets om naar uit te kijken.
New World -single-
Lindsay Schoolcraft feat Fabienne Erni
Eigen Beheer
Otto-Jan Ham kennen we vooral als presentator van StubBru en van een paar dingen op tv. Hij knutselt blijkbaar al sinds z’n tienerjaren met tapes aan zijn eigen muziek en brengt pas dit jaar, al een eindje in de 40, zijn eerste probeersels uit onder de naam Hairbaby.
Het is een beetje tricky om eerst ‘bekend’ te worden en dan pas een bandje te starten. Als muziekfan hebben we doorgaans meer vertrouwen in de omgekeerde beweging (eerst een bandje en dan bekend).
Voor Otto-Jan maken we graag een uitzondering. Afgaand op wat hij op de radio al ooit vertelde over muziek hadden we zijn eigen muzieksmaak misschien net iets anders ingeschat. We krijgen op ‘Let’s See Where What If Gets Us’ namelijk veel loungy en smoothe poprock (“Onward” en “California”). Er is wel een weerbarstige rocker als “fall Out With You” en de moody Eels-pogingen “Gifted Kids” en “Gutmensch” (met bijtende lyrics in een vrolijk popdeuntje).
Otto-Jan Ham komt hier niet uit als onontgonnen parel inzake perfecte zang. Bij The Masked Singer zal hij waarschijnlijk niet bij de finalisten eindigen. Maar dat deert niet. Hij overtuigt dankzij de passie en warmte die hij in zijn vocalen legt. En hij overtuigt nog meer als componist en tekstschrijver.
Toegegeven, hij beschikte voor de opnames ook nog over een topband: Joost Van den Broeck (drums - The Sands, De Mens, De Laatste Show Band, ...), Matthias Bastiaens (gitaar - Few Bits, Arsenal, ...), Wim Berchmans (bas – In Arm’s Reach, Justice, …) en Matthieu Vanherpe (keys/gitaar – Urbanus). Lara Chedraoui zingt o.m. een zinnetje mee op de outro van de “The World Is At My Side”.
‘Let's See Where What If Gets Us’ is een ietwat vreemde verzameling van genres en melodietjes, maar een rechtoe-rechtaan-rockalbum had ons waarschijnlijk nog meer verbaasd van Otto-Jan Ham.
De Nederlandstalige punk/hardcoreband Asermoietuitkomt uit Heist-op-den-Berg heeft met ‘Onkruid Vergaat Niet’ een tweede album klaar.
Deze band zag het levenslicht in 1987 en na twee jaar intensief optreden hield Asermoietuitkomt al op te bestaan. In 2020 begon de band rond frontman Ronny Vermeylen terug te repeteren in een nieuwe bezetting. Dat resulteerde in de comebackplaat ‘Welle Zen Terug’, die in 2020 werd uitgebracht. In juni 2021 bracht Asermoietuitkomt de EP ‘Ode aan Evelien’ uit met vier songs. Daarna kwam Gaétan Van der Auwermeulen uit Booischot de band als nieuwe drummer. In deze bezetting gingen de heren weer aan de slag en er werden al snel nieuwe nummers gemaakt.
Het album werd eind januari 2022 opgenomen in de Penthouse Studio bij Filip De Bot in Heist-Goor en was een maandje later al afgewerkt. De vier nummers van ‘Ode Aan Evelien’ werd opnieuw opgenomen en die krijgen het gezelschap van nieuwe nummers.
Muzikaal is er weinig veranderd in de wereld van Asermoietuitkomt: snedige punk en hardcore waarbij de grinta belangrijker is dan het feit of alles wel tot in de puntjes correct is ingespeeld. In de lyrics is e rook weinig veranderd: de humor is soms plat en soms bijtend en zowat iedereen moet het ontgelden.
Van de nieuwe nummers gaat "Op Café" over het gemis aan tooghangen tijdens de coronacrisis. Net als op "Corona" klinken de lyrics inmiddels een beetje achterhaald, maar dat willen we vergeven. Geen enkele band heeft een glazen bol. Zelfs de naam Evelien doet maar vaag nog een belletje rinkelen, maar Asermoietuitkomt helpt graag om mijn en uw geheugen op te frissen. "Witte Prinsessen" werd gemaakt om een nieuwe koelkast in het repetitiekot te vieren. Koud bier is heel belangrijk. "Ballenpitser" gaat over brede zwemshorts die niet toegelaten zijn in het zwembad.
De ideale festivaldag met een mooi weertje wordt bezongen in "Goe Weer Vandaag" en "De Show Stelen" vertelt over een onvergetelijk optreden in een bruine kroeg. "Kust Mijn Kloten" verwijst naar mensen die zich beter voelen dan anderen en "Liegeneer" behandelt het onderwerp van achterklap en mensen die liegen in uw gezicht. "Onkruid" gaat over de strijd tegen onkruid en "Stem Op Mij" beschrijft de carrière van een Belgische toppoliticus.
De allerleukste van dit nieuwe album stond reeds op ‘Ode Aan Evelien’ en dat is "Ballenbad". Wat Asermoietuitkomt doet op dit album is niet super-origineel, maar het is grappig en ze brengen het met de enige juiste kust-mijn-kloten-mentaliteit.
De CD is verkrijgbaar op de optredens van Asermoietuitkomt en online kan je al eens luisteren op
https://asermoietuitkomt.bandcamp.com/album/onkruid-vergaat-niet
Damon Albarn - Duizend-en-één ambachten in wondermooie muziek
Muzikale duizendpoot Damon Albarn bundelt de uitgangspunten , de veelzijdigheid en de stijlen van z’n muzikale projecten samen in een solo album, live gebracht in stemmigheid, intimiteit , breekbaarheid en extravertie. Een louterende ervaring ,een katharsis in een filmisch beleven van IJsland, waar hij de plaat schreef; die de natuur met zijn landschappen, waters en z’n kilte, warmte uitdrukt in een klein anderhalf uur durende set.
In 2020 was hij bezig aan het voorbereidend werk van deze soloplaat , en zouden we in dat voorjaar al een tip van de sluier horen , maar toen gooide het coronavirus roet in het eten … Twee jaar later is de plaat af . ‘The nearer, the fountain, more pure the stream flows’ is een orkestraal avontuur in z’n tweede thuisland IJsland; het weer , de zee en de wijsheden zet hij met een rits muzikanten om in z’n landhuis aan de kust van Devon in een integer, pakkend, visionair album .
Vanavond maakten we kennis met zijn leefwereld in dit werkstuk, waar de songs van de plaat, mooi uitgewerkt, met z’n band en strijkersensemble, op elkaar volgden.
Anderhalf jaar coronapandemie heeft ons en Albarn in zijn greep gehouden , maar het werd letterlijk afgeschud in afwisselende fraaie nummers , die ergens het midden houden tussen het werk van Blur (pop), Gorillaz (worldgroove), The good, the bad, the queen (donkerte), z’n ervaringen in film-/opera-/theaterkringen (soundtrackgeluiden) en bands als Sigur Ros , Bjork (typical Iceland); bovenop creëert hij nog een dreigend, spannend doomdrone sfeertje op z’n Swans.
Hij heeft nog maar net in Nederland een paar concerten achter de rug met het Concertgebouworkest onder de noemer ‘symphonic loops’. Wat kan die man nog allemaal?
De titelsong zet meteen de sfeer, opener van de plaat als van de avond. In het donker zien we Albarn, die dus een soort drieluik voorstelt met verder “The cormorant” en de single “Royal morning blue”. Albarn plaatst op de half instrumentale , half gezongen nummers het pianogetokkel centraal , het is de rode draad, sober, lichtvoetig, dromerig en dreigend omlijst door z’n band en strijkers. Van minimal tot pop.
Elk instrument heeft z’n plaatsje , de pianotunes , de (verdwaalde) gitaarslides, de lapsteelgeluidjes (knipoog Swans) , de diepe (groovende) bas, de zachtstrelende , aanzwellende drumpartijen , de soundscapes-oriënterende keys, een verdwaalde blazer en de innemende , zwierige strijkers.
Een heerlijk , genietbare trip aan de IJslandse geisers , vulkanen , waar de eerste zonnestralen op ons gezicht priemt , de wind over ons heen waait, … “Royal morning blue” mondt uit in klassiek, groove en pop. Een warm applaus volgt na dit sterk kwartier.
Het instrumentale “Combustion” volgde en kon evenzeer nog worden toegevoegd in dit eerste geheel. Het klinkt zachtmoedig, zalvend als dreunend, noisy, experimenteel. Een soort misthoorn als instrument, door Damon zelf gespeeld, siert het nummer. Een mistig decor duikt op en doet een soundtrack opborrelen van mystery/sf films op z’n Stephen King/John Carpenter, denk maar even aan ‘The fog’ bijvoorbeeld.
Het publiek wordt meegezogen op de pianotunes van “Daft wader” , Albarm hitst het publiek op, handclaps volgen. De sound zwelt aan door een vol instrumentarium. Het klinkt zelfs dansbaar en barst uit in een lavastroom van fuzz en distortion . “Darkness to light” brengt opnieuw innerlijke rust door de sfeervolle , dromerige aanpak.
Zon , zee, een blauwe hemel , een IJslandse bries voelen we op het filmische “Esja” door de vibrafoon, de soundscapes. We wanen ons dus aan de kust , met het klotsende water en vogelgeluidjes om ons heen. Het gaat hier over in de groovende jazz van “The tower of Montevideo” en “Giraffe trumpet sea”, een zachte , feller wordende en gedreven sound, die tintelt, sprankelt en dan terug uitdeint.
“Polaris” roept ergens Gorillaz op , het werkt in op de dansspieren door de bas , percussie , harmonium en strijkers; “Particles” wuift ons uit .
Het uur ging zo voorbij , sfeervol wegglijdend in de IJslandse en Britse vlakte en de kust . Met een knipoog naar de orkestrale periode van Blur kregen we “The bollocked man”, een innemend “Island” en tot slot “Strange news from another star” , een nummer opgestoft van het ‘Blur’ album van 97, waarvan we “Beetlebum” en “Song 2” kennen . Het nummer werd sterk uitgediept , aangepakt met lapsteel , experimentjes en allerhande geluidjes.
Vanavond telt de ingetogenheid die het publiek ondergaat . Een andere Albarn zien we , die anders z’n publiek nauw betrekt ophitst .Een overtuigende set van een orkestraal project in een soloplaat, kleurrijk , intiem , die donker en licht weet te kruisen . De sing/songwriter en artiest die z’n duizend-en-één ambachten bundelt, en allerhande gevoelens speelt in wondermooie muziek.
Een tweede avond in de Bozar staat geprogrammeerd om de wonderschone sound en beelden vast te houden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/bozar-brussel/damon-albarn-28-02-2022.html
Organisatie: Bozar, Brussel
The Sound of The Belgian Underground 2022 - Een geslaagde ontdekkingsreis - Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!
The Sound of the Belgian Underground 2022
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2022-02-27
Erik Vandamme
We citeren even: ''Al tien jaar brengt Subbacultcha artiesten in contact met een nieuw publiek via het lidmaatschap, een agenda van gratis events, online interviews en een 2-maandelijks magazine. 'The Sound of the Belgian Underground' is een van Subbacultcha's vele benaderingen om nieuwe artiesten te ondersteunen en leden te laten proeven van de Belgische undergroundmuziekscene."
'The Sound of The Belgian Underground' is ondertussen aan zijn vijfde editie toe. Het werd een goedgevuld programma, waar de muziekliefhebber een brede kijk op de scene krijgt. De AB Box werd bovendien ten volle benut, d.w.z. het podium vooraan, maar er waren ook optredens achteraan op een verhoog net voor de PA of gewoon op het balkon.
De zaal was goed vol gelopen. Naar goede gewoonte, bleek ook deze editie van 2022 een ware ontdekkingsreis binnen het underground gebeuren. Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!
Ons verslag
Frankie Traandruppel (***) is het soloproject van Lee Swinnen (Tubelight, Double Veterans, Ero Guro). Samen met zijn kompanen Mathias Roggeman (Mitraille), Bart Weyens (Statue) en Timo Fannoy (Frankie), brengt het collectief aanstekelijke garagerock gekruid met punk en folk invloeden. Ergens deed het ons zelfs wat denken aan de Britpop van circa twintig jaar geleden. Heel subtiel, kwam een band The Libertines ons voor de geest. Met catchy riffs en aanstekelijke refreinen, kon Frankie Traandruppel ons ergens wel overtuigen. Want door de onstuimigheid waarmee de heren zowel in de instrumentatie als in de vocals tekeer gaan, bezorgde de band ons een eerste lichte adrenalinestoot. Helaas, doordat alles iets te nadrukkelijk gezapig klonk, bleven we ondanks de energie, lichtjes op onze honger zitten. Ze hebben wel het potentieel om binnen die garagerock zich te onderscheiden.
Horrorrap krijgen we van de Antwerpse formatie Kleine Crack (****). De act zagen we op een klein podium vlakbij de PA. We kregen een vervaarlijk uitziend gezelschap, waaronder een collectief VHS-crew genaamd. Het gezelschap stond met bivakmutsen en dergelijke meer op het podium.
Kleine Crack brengt geen rap voor tere zieltjes. De benaming' Horrorrap' is hier overduidelijk. In een dreigende ondertoon, werden rap/hiphop songs door de strot geramd. Iedereen ging gewillig mee in de trip. Hier zagen we een donkere, vuige, rauwe act.
Deze editie bestaat uit verschillende contrasten. Na de hiphopwaanzin klonk het duo Salome (***1/2) lieflijk, maar ook niet te zeemzoetig. De zangeres was eerder bedeesd. We vergeven de stuntelige manier in de overgangen naar de songs. Het podium was ietwat te groot voor de zangeres en de gitarist die met hun aanstekelijke refreintjes en lekkere drum&bass beats ons innam. Podium ervaringen moeten ze opdoen. Maar het tweetal heeft groeimogelijkheden.
Het meest overweldigende optreden kwam van Dushime (*****). Door een soulvolle stem en hoge noten van koorzangen, zorgde Dushime voor een spirituele totaalbeleving in een donker, mystiek kader; even konden we deze harde wereld vergeten. Onaards mooie vocalen dus incluis de mysterieuze beats tekenen voor een confrontatie met je meest innerlijke zelfzijn. De beelden op het scherm hebben een hypnotiserende inwerking. Mooi hoe klank en beeld elkaar vinden. Een echt ‘zen’ gevoel!
Tijd voor een wervelend feestje met WLTR (****). De dj, bekend van de collectieven Nooit Meer Naar Huis en Burenhinder, bracht haar set vanop het balkon en zorgde door de keiharde beats ervoor dat de AB werd omgetoverd tot een soort danspaleis. De harde, oppeppende beats botsten alle kanten uit. De DJ had het publiek mee en dreef het tempo op! Leuk feestje.
Op het kleine podium achteraan bracht Azertyklavierwerke (****) ook een feestje , evenwel in een eigenzinnige versie van humor en absurditeit. De man leest zijn teksten van een smartphone af, onderdeel van een theatrale show. Het voelde vreemd aan, Azertyklavierwerke was als het ware de verstrooide professor deze avond die per ongeluk op een podium sukkelde en met aanstekelijke, bedwelmende en vaak absurd klinkende beats de luisteraar murw slaat. Met een knipoog naar de (experimentele) aanpak van Frank Zappa.
Onder het motto ‘Kunst met een grote K’ wist Azertyklavierwerke deze performance uit te voeren . Er kwam hier zelfs geen gitaar aan te pas, het waren de elektronische beats en de aanstekelijke vocals die het ‘em deden. Het experimenteren met klankentapijtjes en de absurde teksten overtuigden.
Het Brusselse trio PEGA (*****) speelt iets tussen post-punk en mathrock. De band heeft drie dames die spelplezier beleven . Ze beheersen goed hun instrumenten , de aanstekelijke riffs en drums deden ons headbangen . Eenvoudig , goed en stevig klonk het. PEGA geeft muzikale kleur in deze grauwe wereld. Het is een band die binnen de post-punk flirt tussen lichtvoetigheid, stevig rocken (aanstekelijk en energiek) en experiment. Op die manier waren we snel overtuigd.
Helenah (**) deed hier een slechte poging om de 'humor en absurditeit tot kunst te verheffen'. Ze probeerden misschien Azertyklavierwerke te evenaren, maar slaagden er duidelijk niet in. Hier kon je niet echt genieten. Ook al houden we van klankexperimentjes, de beats gingen nu nergens naartoe. Een gemiste kan …
We citeren even ''Merlin Wubslin is het muzikale project van Christian Garcia-Gaucher, Valérie Niederoest en Jérémie Conne. Het Belgisch-Zwitserse trio combineert stemharmonieën met gitaardialogen, herhaling en onstuimige ritmes, wat live een trance uitlokt''. Merlin Wubslin (*****) speelde een soort psychedelische trip. De gitaar is binnen dit concept het belangrijkste instrument. Deze band kleurt buiten de lijntjes , durft de comfortzone te verlaten, en gaat lekker improviseren en experimenteren. Een zachtmoedige, warme stem werkt in die chaotische aanpak helend. Een genotvol innerlijke gedachtes, ver weg van de realiteit, met een ‘zen’ gevoel.
Rachel Sassi, zangeres, en Victor De Roo, producer (bekend van De Nooit Moede), vormen samen een Franstalig synthwave -duo, Victor De Roo + Rachel Sassi (*****). Ze voelen elkaar muzikaal sterk aan. De koude beats van Victor staan in sterk contrast met de warme, heldere vocals van Rachel. Er lijkt zelfs een elektronisch gevecht te ontstaan tussen licht en duisternis, hardheid en zachtmoedigheid. De contrasten reiken elkaar de hand, de twee tegenpolen vullen elkaar perfect aan. Een mooie versmelting.
Het betoverend klankentapijt van Victor en de zalvende stem van Rachel waren de perfecte afsluiter van een boeiende editie, The Sound of The Belgian Underground. Opnieuw geslaagd dus!
Organisatie: Subbacultcha ism Ancienne Belgique, Brussel
Pyrefest presents 2022 - Een avond donkere metalen!
Pyrefest 2022
Asgaard
Gentbrugge
2022-02-26
Erik Vandamme
Het kan weer, metal concerten met een staande publiek die compleet uit de bol gaan. GRIMM Gent stelde in samenwerking met de organisatie van Pyrefest een editie van Pyrefest (presents) voor in Asgaard, Gentbrugge. Meteen was dit een try-out show van Patroness, die op 4 juni hun nieuwe plaat 'Fatum' uit brengen.
Een programma donkere metalen. De gezellige Asgaard was heel goed gevuld op deze avond, de organisatie mocht zelfs het bordje 'sold out' ophangen en vooral, er heerste van de eerste tot de laatste band een gezellige sfeer. Ook opvallend, er kwam vooral een jong publiek opdagen, wat bij metal concerten niet altijd een evidentie is.
Ons verslag
Cobracide (****) - Dat het een opvallend jong publiek was, had deels te maken met de band Cobracide die pas in 2021 hun eerste single op de markt brachten, “Trails of Destruction”, een combinatie van thrash/death metal . In Asgaard traden ze voor het eerst sinds hun oprichting op, een unicum. Het jeugdig enthousiasme combineren ze met technisch vernuft. Cobracide speelt in een verschroeiend tempo; er ontstonden moshpits en een wall of dead. Iedereen werd meegezogen in deze energieke set, het jonger publiek vooraan, het ouder publiek lekker aan de toog headbangend.
Een overtuigende gloednieuwe parel binnen het thrash/death metal genre, die ondanks enkele groeipijnen, over veel potentieel beschikken.
Patroness (*****) - Patroness speelde duidelijk een thuismatch. In het begin van de set werd er een bloemenkrans op het podium gelegd en versierd met kaarslicht. We vroegen ons af wat de bedoeling was … Het antwoord lees je binnenkort in een interview …
In elk geval hebben we hier een grauwe, duistere, donkere sound met een dosis humor en speelsheid in het metal genre. Een charismatische frontman heeft een glasheldere indringende stem, zoekt zijn publiek op, entertaint en port ze aan . Hun muziek klinkt verschroeiend, luid, dreigend als melodieus, lichtvoetig, een strijd tussen licht en donker.
"Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onderbewustzijn. En dat is toch het soort black/doom/sludge waarvoor we zeer graag uit ons kot komen", schreven we nog twee jaar terug over de EP 'Pyre'. Er staat nu een volwassen band te spelen, die de grenzen verder verlegt en buiten zijn comfortzone durft te treden. Hun speelse aanpak siert. Live sterk overtuigend! We kijken uit naar het nieuwe album.
Kludde (****) - Wat me bij blackmetal het meest aanspreekt, is de occulte inkleding waarbij verhalen over legendes en sagen uit vervlogen tijden worden verteld zodanig dat je je waant in die mythische omgeving waar die verhalen zijn ontsproten. We houden van het soort verhalen over het land of stad van waaruit de band zelf komt. Daarmee gooide Kludde, ontstaan in de Aalsterse Valleien, in 2008 met het debuut 'In Den Vergetelheid' al heel hoge ogen. Alles wordt in de eigen vervlaamste taal gebracht; Kludde lijkt wel een uniek project. Helaas hield de band er in 2009 mee op, maar in 2014 herrees deze blackmetalband. 'In de Kwelm' (2019) was het nieuwe resultaat. Kludde was klaar in zijn folklore/blackmetal. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band liet ons trouwens voor hun optreden weten bezig te zijn met een nieuwe plaat. En net als vroeger wisten ze dit nu ook op Pyrefest te onderstrepen. Een optreden van Kludde vergelijken we altijd een beetje met het lezen van een zeer spannend boek. Als vanaf de eerste bladzijde ben je mee in het verhaal, muzikaal kom je hier in een mysterieuze, occulte wereld terecht van demonische wezens. Hun folklore/black metal in een doomachtig kader prikkelt , hypnotiseert en bedwelmt je. Het publiek genoot en gleed weg in hun mystieke wereld.
Mordkaul (*****) - Een avond donkere metalen!' … Afsluiter Mordkaul brengt een stevig potje Zweedse dead metal. Mordkaul bestaat uit vocalist Tommy Goffin (Hell City), de gitaristen Tim Bekaert (Diablo Blvd.) en Vincent Noben (Hell City), bassist Jan Rammeloo (Bliksem, Diablo Blcd, Furia) en drummer Tony Van den Eynde (Leng Tch'e). Eén voor één topmuzikanten. In speelsheid overtreffen ze zichzelf, als het ware jonge wolven die iedereen omver blazen. Mordkaul deed het dus met brio.
De set startte eerder moeizaam, maar eens de registers werden open getrokken, ontstond door de bijzonder furieuze aanpak van de band en hun beweeglijke vocalist, een geluidsmuur van mokerslagen tot je compleet murw geslagen bent. Een knaller met een leuke moshpit en crowdsurfers.
Mordkaul was een welgekomen toevoeging binnen de Belgische deathmetal. 'Dress Code: Blood' klinkt sterk en ook live wordt dit bevestigd . Tot complete waanzin dreven ze hun publiek. Zoals dat hoort binnen dit genre.
Organisatie: GRIMM Gent + Pyrefest
SX Unplugged - Fijn, elegant, heel intiem … en toch … niet helemaal ‘unplugged’
In 2012 haalden Benjamin Desmet en Stefanie Callebaut voor het eerst uit met “Black Video” en debuutplaat Arche. Tien jaar en drie langspelers later trekken de twee de stekker uit SX met een verrassende afscheidstour.
SX unplugged is fijn, elegant en heel intiem. Al klonk het tegelijkertijd niet helemaal ‘unplugged’.
De band zette in met “Pearls” van die eerste plaat. Minder bekend, maar het zette de toon van het optreden: ijzersterke muzikanten, we herkenden Tom Pintens en Tom Coghe, begeleidden de frêle maar krachtige Stefanie voor prachtige symbioses. De zangeres nam de tijd om ons mee te nemen naar het verleden. Ze vertelde nog voor het tweede nummer over hun speciale band met Gent. Dat ze verschoten bij hun eerste optreden in de Kinky Star. “We hadden dat nog nooit meegemaakt, dat was geskift”. Na het innemende verhaal hoorden we “Gold”, opgedragen aan het Gentse publiek. Stefanie haalde haar klok boven en tien jaar na de Kinky Star was het nog steeds één van de topsongs van de avond.
£Tom Pintens wisselde van instrument als van onderbroek en zorgde bij “Give” voor de luchtigheid met klarinet en pianotoetsjes. Schattig wanneer hij telkens een gegeneerd bedankje gaf aan het crewlid die weg en weer moest sprinten met het materiaal.
Gezeten op een kruk, met wijd t-shirt en stiletto’s bracht Stefanie de Handelsbeurs in vervoering met haar stem. “Elysian” klonk nog voller dan de andere nummers. Ze schreven het bewust als laatste SX-song. “We zullen elk onze eigen route varen, maar we hebben een schatkaart en we hebben ze bewaard”, vertelde de zangeres poëtisch.
“Designed/Desire” transformeerde misschien wel het meest in de unplugged versie. De intro klonk op z’n berbers, waarbij Stefanie als een elegante Egyptische farao doorheen bewoog. Het nummer ontplofte lekker en de riffs van de gitaren zorgden voor een mooi afgewerkt nummer, minder rommelig dan toen we het voor een eerste keer leerden kennen.
“Falling” begon misschien wat zeurderig, al genoten we wel van de drummer die zijn stokken even aan de kant legde en zijn drumstel als een grote tamtam gebruikte. Uiteindelijk bleek het één van de zwaardere nummers en werd zelfs een soort stroboscoop bovengehaald.
Echt dansbaar bleek het jammer genoeg niet helemaal. Maar als een band kan spelen als SX, dan is het ook al genieten van fijnzinnigheid en kwaliteit. Er is geen hoekje af, alles perfect gespeeld, en wie zijn wij om daar dan een negatief woord over te vertellen.
Ook “Black Video” bleef duidelijk een hit, maar toch zaten we misschien een beetje op onze honger. Weinig onverwachts, subtiel of krachtig zoals de rest van de songs. Het leek bijna alsof de band het nummer die hun groot maakte ondertussen kotsbeu is.
Maar het beste moment van de avond hadden we net daarvoor gehad. “Real Life” haalde de unplugged plaat niet maar Stefanie pakte het publiek in met een beroerende ballad, enkel ondersteund door enkele gitaartokkels van Tom Pintens. Ze toonde alles te kunnen met haar krachtige en unieke stem. Zo goed dat je haar niet onmiddellijk bij een West-Vlaamse indie popgroep plaatst.
Benieuwd wat we in de toekomst van haar mogen verwachten als de stekker uit SX wordt getrokken. Voor de rest genieten wij nog even na van SX unplugged.
Setlist: Pearls - Gold - Give - Devotion - Elysian - Graffiti - Mercury - Designed/Desire - Falling - Real Life - Black Video - Vision- The Future - Godspeed
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/sx-25-02-2022.html
Organisatie: Democrazy, Gent ism Handelsbeurs , Gent
Left Lane Cruiser - Stomende bluestrash op atoomkracht
Zou dit een verdoken vorm van knaldrang kunnen zijn? Samen met een copain de auto instappen om er vijf en een half uur terug uit te stappen voor een optreden van Left Lane Cruiser. Veel te lang verstoken van rock-'n-roll werd de drang te groot en moest ik het duo uit Fort Wayne, Indiana absoluut aan het werk zien. Eerst dacht ik nog aan Rouen (wat een stuk dichter bij huis ligt) maar daar was het nog een zittend evenement zonder bar (laatste dag dat het nog verplicht was in Frankrijk) en dus werd het Nancy.
Het optreden kaderde in ‘Les nuits de l'alligator’, een soort rondtrekkend minifestival dat zes Franse steden aandeed.
Fileleed en parkeerperikelen zorgden ervoor dat we slechts de laatste vier nummers van de openingsact zagen. Théo Charaf is een geschikte kerel uit Lyon, die na acht jaar als barman in concertzalen te hebben gewerkt, in 2019 besloot voortaan zelf op het podium te staan. De eerste songs die ik hoorde lieten vermoeden dat ik niet al te veel gemist had. Brave, akoestische indiefolk, zeer mooi gezongen, dat wel maar ik kreeg het er niet warm van. Het volgende nummer klonk wat traditioneler, schoof wat op richting Townes Van Zandt, die Théo al eens als één van zijn voorbeelden durft aan te halen, en kon me al wat meer bekoren. Eindigen deed hij op een elektrische gitaar, die verrassend gruizig klonk, met een ijzingwekkende versie van Skip James' "Hard Time Killing Floor".
Daarna verscheen Jerron 'Blind Boy' Paxton op het podium, een 33-jarige reus van een vent uit Los Angeles die intussen naar Queens, New York is verkast. Blind sinds zijn zestiende, waar hij in navolging van bluesgrootheden als Blind Lemon Jefferson of Blind Willie Johnson, graag mee aangesproken wordt, en zelfverklaarde zoon van Robert Johnson's neef. De man wist met zijn ontwapenende eenvoud en zijn heerlijk gevoel voor humor meteen alle harten voor zich te winnen. Even dreigde het mis te gaan toen iemand van de organisatie hem na het eerste nummer totaal onverwacht een glas whiskey kwam aanbieden en hij zich haast een beroerte schrok. Tijdens de daaropvolgende song volgde nog meer ellende toen de brug van zijn banjo plots met een doffe knal neerklapte. Maar de man was niet uit het lood te slaan en hij ontpopte zich als een multi-instrumentalist die van vele markten thuis is.
Naast de banjo speelde hij ook gitaar, piano en fiddle terwijl hij zich lang niet beperkte tot de blues alleen. Ook New Orleans jazz, zydeco, cajun, hokum, ragtime en Appalachian mountain music kwamen in deze erg gevarieerde set aan bod.
Alsof dat nog niet genoeg was begon hij plots een ellenlange lofdicht op de whiskey te debiteren. Het hoogtepunt was ongetwijfeld zijn tamelijk ingetogen versie van "I ain't got nobody", vooral bekend van Louis Prima, wat zorgde voor een spontane publieksparticipatie. Deze bijzonder mooie opwarmer deden de verwachtingen voor Left Lane Cruiser alleen maar stijgen.
En dan waren ze daar, Freddie J IV en Brenn Breck (originele drummer die er na 8 jaar opnieuw bij is) en meteen leek het alsof corona nooit had bestaan. Een zinderende R.L. Burnside cover liet de sfeer meteen verhitten terwijl Brenn Beck tijdens het tweede nummer, "Wash it", duidelijk maakte dat hij en niemand anders (sorry, Pete Dio) dé drummer van Left Lane Cruiser is. Staand, met washboard op de buik en de koebel in ere herstellend. Dit was misschien wel hét beeld van de avond. Wat deed dit mijmeren naar die begindagen waarna we onvermijdelijk op onze nostalgische wenken werden bediend met onder meer "Amy's in the kitchen", "Big Momma" (nadat de meute er maar bleef om huilen) en de, wat mij betreft, misschien wel ultieme Left Lane Cruiser klassieker "Cheyenne".
Zittend op een stoel, de muts diep over het hoofd getrokken geselde Freddie J IV met een ongeziene gretigheid de snaren geaffirmeerd door de glorieus knallende drums van Brenn Beck. Dat geselen mag je vrij letterlijk nemen want na ieder nummer moest de gitaar nodig gestemd worden. Het haalde misschien de vaart wat uit de set maar Freddie is minutieus en het leverde telkens ook een overweldigende en absoluut unieke sound op. Het leek erop alsof de snaren waren ingesmeerd met een mengsel van olie en schurend zand. Dit klonk ontzettend gruizig en smerig maar tegelijk ook mooi en zalvend als balsem voor de ziel. Die scheurende gitaar (veel slide), het schorre gegrom van Freddie en die pompende drums zorgden voor draaikolken waarin je murw gebeukt werd. Blues zoals ik het graag hoor: uitermate rauw, intens en met een hoge rock-'n-rollfactor.
Tijdens de set doken nog meer covers op: een tweede maal R.L. Burnside (“Skinny woman”), Muddy Waters (“Feel like coming home”) en Jimbo Mathus (“Mule plow line”). Niet echt nodig want na veertien jaar en elf albums heeft Left Lane Cruiser echt wel eigen sterke nummers genoeg. Maar die covers blijven natuurlijk een eerlijk en oprecht eerbetoon aan hun muzikale helden.
Hoewel een nieuwe plaat er niet meteen zal komen was er, naar het einde toe, toch ruimte voor enkele nieuwe songs en dat bleken weer echte parels voorzien van monstrueuze riffs. Intussen was de knusse club gemetamorfoseerd in een ziedende moshpit. Wat me enkele blauwe plekken opleverde maar die koester ik als waren het waardevolle relikwieën.
Dit was een herboren Left Lane Cruiser op atoomkracht. Een gig zonder twijfel een 10!
Organisatie: Les nuits de l’alligator
Nederlands 
Français 
