Jackson Phillips is de man achter de Californische eenmansband Day Wave. Hij startte die in 2005 op vanuit zijn slaapkamer. Hij ging daar zo in op, de daaropvolgende jaren , dat hij opeens opgebrand en leeg leek. Hij moest alles even loslaten en zichzelf terugvinden. Na een onderbreking schreef hij ‘Crush’, dat dieper ingaat op thema’s zoals identiteit, doel, nostalgie… Hij deed alles zelf: van inspelen, opnames, mixing tot de productie.
Om eerlijk te zijn veel verschil in vergelijking met zijn vorig werk is er niet. Het klinkt terug fris en is bezaaid met aanstekelijke melodieën. Het enige minieme verschil is misschien dat de songs een ietsje directer klinken en dat de teksten heel persoonlijk zijn.
We krijgen hier 4 uitstekende indiepop nummertjes. Opener “Starting Again” klinkt zomers en gretig. “Potions” opent haast als Arsenal en is eveneens een aangenaam liedje met een ritmisch gezongen refrein. Ook “Empty” zit in diezelfde flow en mood van de vorige twee tracks. Op afsluiter “Crush” valt het tempo stil en krijgen we een weemoedig liedje met zang, piano en sfeervolle synths.
Op ‘Crush’ doet Phillips wat hij goed kan: aangename, frisse liedjes met mooie melodieën maken. We zijn blij dat hij zichzelf heeft teruggevonden want het is dat, dat we graag horen van de man.
Die Kreatur is een duo dat bestaat uit Dero Goi (drummer, oprichter en zanger van de Neue Deutsche Härte-band Oomph!) en Chris Harms (zanger en gitarist van Lord of the Lost). Beiden welbekend in de zwarte scene. Ze maken op dit nieuw project gothic rock vermengd met elementen uit metal, industrial etc…
Opener is het titelnummer “Die Kreatur” en refereert wat aan Rammstein. Ook de single “Kalter als der Todt” gaat deze richting uit. De zware gitaren en de manier van zingen doen er onmiskenbaar aan denken. Maar voor je gaat denken dat het hier om een Rammstein-kloon betreft moet je weten dat het met “Unzertrennlich” een heel andere richting uitgaat. De track heeft eerder een Electro/EBM ritme als basis meegekregen , waardoor het nummer samen met de synths heel meezingbaar en catchy is geworden.
Ook op “Zwei 100%” gaan ze verder die richting in alhoewel er hier terug wat zware gitaren bijkomen. “Durch die Nacht” is een heel gevoelig gezongen midtempo track; zo een nummer waarbij men live de aanstekers bij aansteekt en zijn geliefde wat dichter tegen zich aan trekt.
“Schlafes Braut” begint als een soort dronkenmanslied. Het wals ritme versterkt dat nog.
In totaal staan er hier twaalf songs op en drie remixen. Van “Kalter als der Todt” staat er als bonus een ‘Solar Fake remix’ op. Heerlijke remix. Ook de ‘Faderhead mix’ van “Die Kreatur” vind ik heel geslaagd.
Nog een aantal songs gaan richting de openingstrack (richting metal/rock zoals “Untergang”) en een aantal richting electro/EBM (“Goldener Reiter”), waardoor het album eigenlijk op twee gedachten hinkt. Alhoewel ik enorm liefhebber ben van zware gitaren, vind ik de songs die wat verder van Rammstein af staan , het sterkste. Ik zou bijna opteren om van die twaalf songs twee EP’s of een dubbelalbum te maken, waardoor je die tweespalt kan opsplitsen.
Maar algemeen kunnen ze goede songs schrijven. Alles klinkt goed en zit goed in elkaar. Het artwork is ook schitterend uitgewerkt. De samenwerking heeft zeker zijn vruchten afgeworpen. Er mag, wat mij betreft, best een vervolg op komen. En dan het liefst met een nog wat uitgesprokener muzikaal profiel.
Gothic/Metal/Rog/Noise/Industrial
Panoptikum
Die Kreatur
Sons Of Sirius is een uit Dendermonde afkomstige folkband. Oorspronkelijk gestart in 2013 als folk; met invloeden uit de Schotse en Ierse traditie liet Sons of Sirius zich inspireren door bands als The Dubliners en The Chieftains. Op zoek naar een eigen sound kwam daar in 2017 verandering in. De folkinvloeden zijn overeind gebleven in de nieuwe sound , geïnspireerd door de Keltische muziek. En ook de Vlaamse folklore zit verstopt in de muziek van deze band.
We citeren de introductie op de vi.be pagina van de band: ''Sons Of Sirius, een folkband uit het Dendermondse: met één been in de Vlaamse klei, met het andere been over het kanaal. Uit deze spreidstand vloeit hun Keltisch geïnspireerde muziek voort: zowel traditionals als zelfgeschreven nummers passeren de revue, soms een luisternummer, dan weer een dansbaar deuntje. Kortom: het traditionele dorpsfeest in bandvorm.''
Er kwam eindelijk een debuut op de markt, 'Ardennia'. De titel verwijst naar de Ardennen. We citeren weerom: ‘De titel verwijst naar de Ardennen, waar de inspiratie voor de titeltrack werd gevormd: oude heuvels vol legenden, oude overblijfselen en natuur. Dat deze regio haar naam ontleent aan de Keltische godin Arduinna, sluit dan ook nog eens mooi aan bij het genre. Geschiedenis, sagen en plaatsen vormen dan ook de belangrijkste inspiratie voor de nummers op het album.’
In acht songs vertelt de band een verhaal over tradities, door middel van al even traditionele instrumenten als viool, mandoline, bodhran, tinwhistles en lowwhistles. De songs zijn dan ook één voor één gedrenkt in een folksfeertje, die je doet terugkeren in de tijd, naar sagen en legendes. De muzikanten toveren aanstekelijke klanken uit hun instrument, waarop stilzitten onmogelijk is , terwijl intussen zanger/violist Yves De Waele zich ontpopt tot een ware troubadour. De verhalen die hij vertelt doen denken aan de troubadour in de middeleeuwen die de kastelen afdweilde om zijn verhaal te vertellen. Met een lach een traan en veel kwinkslagen.
De inbreng van Jonathan Jacobs’s tinwhistles zorgt voor een magische totaalbeleving, waardoor het niveau naar een waar hoogtepunt wordt gestuwd. De bodhran van Annemie Demuyt wordt bovendien aangesterkt door een al even aanstekelijke mandoline en gitaar inbreng van Benjamin D'Hollander. De viool van Yves is naast zijn warme stem een ware kers op de taart.
De lezer heeft misschien al opgemerkt dat we nog geen enkele song hebben vernoemd?! Dat is zeer bewust want je moet deze plaat beluisteren als het lezen van een spannend boek. Elk song is een nieuw hoofdstuk in het lange verhaal over de Ardennen en de sagen rond die streken, de sterke verhalen worden verteld op een gezapige , aantrekkelijke wijze waardoor je met de ogen gesloten en een hoge dosis fantasie terugkeert in de tijd, dansend doorheen de steppe. Want dat is nog het meest aangename aan deze prachtige schijf. Hierop stilzitten is onmogelijk. Zwevend over die dansvloer wordt er echter dus ook een verhaal verteld van kommer en kwel.
Deze moderne troubadours brengen 'Ardennia' letterlijk tot leven , zoals enkel de grote troubadours dat indertijd konden, ze werden daarvoor op handen gedragen want ze zorgden in barre tijden voor een dosis humor die het volk goed kon gebruiken.
In deze coronatijden is een band als Sons Of Sirius dan ook de perfecte remedie om even alle zorgen opzij te zetten, te dansen in de huiskamer en de songs uit volle borst mee te brullen.
Binnen de folkloristische traditie is Sons Of Sirius de perfecte band om uw feestelijkheden, festivals of zaal op te vrolijken , eens dus die coronacrisis voorbij is.
Folk/Americana
Ardennia
Sons Of Sirius
Misantronics is een experimenteel project rond Serge Timmers. Behalve schrijver is hij ook een muzikant die met uiteenlopende projecten bezig is. Met dit project begaat hij paden van ambient, drones , van drum & bass over elektronische muziek naar dark ambient. Misantronics zijn muziek labelen is echter onmogelijk, de man is van vele markten thuis. Je hoort zelfs elementen van pure rock tot new wave terug in zijn muzikale kunstwerken.
Dat is ook bij de laatste nieuwe release 'Elsewhere ' het geval. Deze release komt op de markt via Zamp Makely + Sombre Sonik. De mastering is in handen van de al even grote virtuoos Ronald Marien. Serge laat zich trouwens omringen door bevriende top muzikanten. Izzy Op De Beeck bespeelt flugelhorn op “Faint” en “Hearder”, “Regrets” is een improvisatie op de baslijnen van Gert De Meester. Beide zijn al even grote virtuozen. De inbreng maakt het plaatje compleet en wat perfectie overschrijdt.
“Folklore” laat een improviserende kunstenaar horen die van experimenteren iets intensief moois maakt, dat je niet in woorden kunt vatten. We moesten deze schijf enkele luisterbeurten geven, omdat we dachten dat we na twee beurten iets nieuw zouden ontdekken, dat we niet eerder hadden opgemerkt. Dat was nu ook het geval. Misantronics verstaat namelijk de kunst om de luisteraar op het verkeerde been te zetten; hij doet dat op zo een uitgekiende wijze dat je dus van de ene verrassing in de andere terecht komt.
De best lange songs drijven voort op klanken , die gaan van flirten met geluidsnormen overschrijden, en zo intiem klinken dat je een speld kunt horen vallen in de zaal. Dat de inbreng van Ronald daar voor iets tussen zit, hoeft geen betoog. Het is net de samensmelting tussen deze twee talentvolle muzikanten die zorgt voor een waar meesterwerk. Elke song drijft voort op perfectie die zo spontaan en levendig wordt gebracht, dat van een routineklus geen sprake is. Integendeel. Songs als “Tiliting” - een klepper van meer dan tien minuten - of “Hearder” stralen iets speels en intensief moois uit dat je gewoon wordt weggevoerd naar een andere wereld. Eens onder hypnose door dat klankentapijt van Misantronics, is geen weg terug meer mogelijk.
Hoewel elk van de songs apart magische pareltjes zijn van elektronisch vernuft, leest de schijf als een spannend boek. Elke bladzijde, elke schakel binnen dit project is even belangrijk, o.m. bij de acht minuten lange parel “Regrets” - met inderdaad die virtuoze inbreng van Gert -, bij “Sapiens” en bij de epische afsluiter “Faint”, waarbij Izzy’s inbreng een sleutelrol speelt; een song die trouwens afklokt op circa 14 minuten.
Misantronics weet je telkens te ontroeren maar duwt ook de gaspedaal voldoende in om je niet in slaap te wiegen.
Door een gevarieerd kunstwerk aan te bieden, waarbij alle kleuren van de regenboog de revue passeren, blijf je intens genieten en gekluisterd luisteren. Want inderdaad gaat Misantronics op het gevoel van de luisteraar af. Dus niet enkel de oorschelpen worden gestreeld, ook het hart wordt door deze aanpak geraakt. Niet dat je in een tranendal terecht komt, maar er is het intense gevoel dat over ons heen komt bij elke luisterbeurt, wat ons een warm gevoel vanbinnen geeft, iets wat je doorgaans enkel tegenkomt bij de betere ambient. En … toch weigeren we deze talentvolle muzikant een label op te kleven.
Misantronics is gewoonweg een topkunstenaar die in meerdere projecten heeft bewezen van enorm veel markten thuis te zijn; op zijn drift tot experimenteren, zichzelf heruitvinden en grenzen verleggen , staat nog steeds geen rem. En dat wordt op deze 'Elsewhere' op uiteenlopende wijze nog maar eens in de verf gezet. De extra inbreng van Ronald Marien, Izzy en Gert is daarbovenop een kers op de taart die dit meesterwerk tot een nog hoger niveau doet uitstijgen, waardoor de perfectie inderdaad compleet wordt overschreden.
Dance/Electro
Elsewhere
Misantronics
Ivolve is een artiest die van vele markten thuis is. En dan bedoelen we dit in een zeer breed kader. Van triphop naar elektronische muziek over rap en hiphop. Je vindt het allemaal terug in de muziek van Ivolve.
De man is in de releases iemand die niet bij de pakken blijft zitten. Sinds 2002 timmert hij naarstig aan z’n eigenzinnig werk. Ondertussen heeft hij zowat 14 releases op de markt gebracht. Zijn vorige release 'Vulture' was al de moeite. Er volgt binnenkort (in mei) nog een opvolger: 'Randomize The Insanity'. En jawel , nu verscheen 'Verloren Woorden' via Wagonmaniac Music. Een label dat steeds het neusje aan de zalm houdt , wat betreft artiesten die bewust buiten elk lijntje kleuren. Dat is bij Ivolve dus zeerzekerhet geval, zo blijkt uit deze release.
'Verloren Woorden' is een remasterde versie van zijn solo-demo ‘Begraven Tijdperk’ (2006-2007). Daarin hoor je een artiest die niet alleen rap vermengt met allerlei avontuurlijke elementen en experimentele uitspattingen, vaak stampt hij met zijn teksten bewust tegen heilige huisjes. Omgeven door een donkere walm, duwt hij enerzijds het gaspedaal in of bedwelmt hij je in een melancholisch bad van weemoed. Dat blijkt al uit “Luister Goed”, waar hij zijn immense talent tentoon spreidt. Gevolgd door al even gedreven songs “Metaforen” of “Verdwaald”, songs die je een krop in de keel bezorgen… Vaak door inbreng van een gast vocalist; zo waren we danig onder de indruk van de wondermooie stem van Rhani op “Of Je Terugkomt”.
Maar laat het duidelijk zijn, iedere song ademt telkens iets spannends uit, iets avontuurlijks en iets veelkleurigs. Deze man is dus, zoals we aangaven, van vele markten thuis , waardoor je op zijn muziek onmogelijk een label kan kleven.
Ook al is rap de rode draad van zijn muziek; dat wordt voortdurend in de verf gezet zoals bij het lekker absurd klinkende “Winter”; de luisteraar houdt hij een spiegel voor op “Bel Een Psycholoog” en op de brief aan de “Lieve Kerstman”. Het instrumentale sluitstuk “Varkentjesachtige Dobbelstenen” laat horen dat Ivolve ook een tovenaar is met klanken en beats.
Er staat duidelijk geen limiet op de inspiratie, de drift en de veelzijdigheid van Ivolve. Dat is het meest indrukwekkende aan 'Verloren Woorden'. Vooral hoor je een artiest die subtiel maatschappijkritisch buiten elk lijntje kleurt, en de grenzen weet te verleggen, waar geen grenzen zijn.
Je komt van de ene verrassende wending in de andere terecht. Meer nog: 'Verloren Woorden' is een ware ontdekkingsreis in diverse stijlen en stijlbreuken, dat je na meerdere luisterbeurten nog nieuwe ontdekkingen doet die je nog niet had gezien of gehoord.
Ivolve is bovendien niet alleen een kunstenaar in klanken, ook met woorden weet hij zijn publiek op het verkeerde been te zetten; op subtiele wijze houdt hij je een spiegel voor , die er niet altijd even mooi uitziet.
Binnen de rap, trip hop, hip hop en experimentele elektronische muziek is Ivolve eentje die van vele, vele markten thuis is.
We zien al uit naar de volgende release (in mei: 'Randomize The Insanity') en wachten met spanning af waarmee de man ons nu weer gaat verrassen.
Dance/Electro
Verloren Woorden
Ivolve
Check het uit via bandcamp: https://1volve.bandcamp.com/album/verloren-woorden
Lucinda Williams is een Amerikaanse singer-songwriter die is uitgegroeid tot een levende legende. Niet alleen won ze verschillende Grammy Awards, met 'Car Wheels On A Grave Road' staat ze in top 100 albums van het toonaangevende Time-magazine. Lucinda is trouwens niet vies van tegen heilige huisjes stampen, en daar houden we , wat deze artieste betreft, nog het meest van. Met haar ondertussen 14de album 'Good Souls Better Angels' is dat niet anders. Deze artieste doet na al die jaren niet aan een routineklus afleveren. Integendeel.
De woede die te horen is in songs “You Can't Rule Me” en “Bad News Blues” gaat vooral over de huidige Amerikaanse president en zijn beleid. Lucinda giet deze maatschappijkritiek in emotionele songs boordevol frustraties die ze op de volledige schijf de vrije loop laat. Nee, er doekjes rond winden doet deze dame niet op songs als “Pray The Devil Back To Hell”.
Is dat soms met een gebalde vuist in de lucht, dan gaat ze vaak ook de eerder intieme en ingetogen toer op. Breekbare songs worden afgewisseld met dampende blues- en rocksongs die door je ziel klieven. Soms biedt ze eerder troost aan allen die lijdzaam moeten toezien , als bij “When The Way Get’s Dark” , en vaak stampt ze stevig om zich heen in een uitbarsting van woede als bij “Down Past The Bottom”.
Nergens laat ze een spaander heel van het beleid in haar land. Zonder scrupules blijft ze op die weg doorgaan. Om af te sluiten met een bijzonder emotioneel en sobere song, “Good Souls”, die je hart doet breken, binnen een intieme omkadering.
Grommend als een tijger in het nauw gedreven of zalvend je ziel verwarmen, Lucinda Williams doet het allemaal op haar hartverwarmende nieuwe schijf. Door deze gevarieerde aanpak blijft ze haar stempel drukken op de country/folk- en bluesrock sound in haar land en ver daarbuiten. Deze artieste stampt nog steeds stevig om zich heen.
En ook al staan potentiële opvolgers op de deur te bonken, na al die jaren blijft Lucinda door deze aanpak nog steeds stevig op de troon zitten. Dat zet ze met deze nieuwste schijf knap in de verf.
Artiesten die op een gedurfde wijze muziek tot kunst verheffen genieten steeds mijn voorkeur. Ivolve is zo een muzikant die zich voortbeweegt in de elektronische muziek, hiphop, rap, triphop en EDM. En daar op een eigenzinnige wijze sinds vele jaren zijn ding mee doet. Zijn recente release ‘Verloren woorden' – ook uitgebracht - was voor ons de aanleiding om deze man zijn muziek verder te ontdekken. Ondertussen heeft hij al vele albums op zijn naam staan. Nu ook deze 'Vulture', een schijf waar de man elektronische pracht uitspreidt, als een kleurrijk klankentapijt.
Soms neigt Ivolve zelfs naar ambient zoals blijkt uit “Them Dronez”. Maar vooral experimenteert de man met beats en klanken alsof hij ter plaatse muziekstukken uitvindt. “Liever Los” en “Gum” zijn omgeven door huzarenstukken die je bedwelmen, maar ook doen zweven over de dansvloer. Zeer opzwepende songs als “Like A Rock Into The Bathtub” of “Vulture” moeten zorgen voor een waar dansfeest in je woonkamer.
Soms dreigt Ivolve op meesterlijke wijze, maar ook raakt hij soms die gevoelige snaar door hetzelfde bedwelmende klankentapijt uit te spreiden, als bij het wondermooi opgebouwde “Astrochemistry” .
Dat de man ook filmisch en zelfs spookachtig tewerk kan gaan, met een donkere twist, bewijst hij eveneens, zoals bij de titelsong.
Eigenlijk staat er gewoon geen maat op de drang tot experimenteren en de aanhoorder op het verkeerde been te zetten. Ivolve is geen gewone muzikant, hij is een soort Picasso die met zijn , op het eerste gezicht , chaotische schilderijen daar toch een zekere structuur kan in verstoppen. De man brengt een brij aan gestructureerde elektronische chaos, die zoveel kanten uitgaat dat je van het kastje naar de muur wordt gestuurd op een bijzonder dansbare wijze. Het feest in ons hoofd duurt verder met de daarop volgende parels al “New Wayz”, “Deliria”, “Scherven” en afsluiter “Kill To Play”.
Ivolve brengt met 'Vulture' een meesterwerk van elektronische pracht. In alle kleuren van de regenboog, met zowel een donker als opvallend lichtvoetig kantje, zet de man je voortdurend op het verkeerde (dans)been. Vaak bedwelmend, soms met een aanstekelijke inbreng. Een knipoog naar de betere triphop en aanstekelijk de dansspieren aanspreken. Zo brengt Ivolve de perfecte dansplaat uit voor dans liefhebbers op zoek naar avontuurlijke feestjes, die meteen je ook tot een zekere gemoedsrust brengen, en je doen wegzakken in een diepe trance, waardoor je de realiteit van het leven prompt vergeet.
Wij lieten ons gewillig meevoeren naar een bijzondere, kleurrijke , filmische wereld die Ivolve ons aanbiedt. Een wereld waarbij ook de fantasie van de aanhoorder wordt geprikkeld.
Beluister deze release dan ook met de hoofdtelefoon op , en de ogen gesloten, en laat je dansend in dewoonkamer meevoeren naar een onontgonnen wereld.
Dance/Elektro
Vulture
Ivolve
Check deze schijf uit op spotify: https://open.spotify.com/album/5MbRvxVv0b9LOV5vP1vFIU
The Feather is het soloproject rond Thomas Medard’s Dan San. Dit project werd opgericht in 2013. Het resulteerde in 'Invisible' dat overal goed werd ontvangen. Het was lang wachten op een opvolger, mede door persoonlijke beslommering en zijn activiteiten met Dan San. Maar nu is er dus eindelijk een aanstekelijke opvolger 'Room'. Blijkbaar een zeer persoonlijke plaat. Maar vooral een schijf die liefhebbers van radiovriendelijke pop en alternatieve indie perfect met elkaar verbindt.
Opener “Closer'” is een dromerige song gedrenkt in een badje van weemoedigheid en melancholie, maar er zit gelukkig genoeg dynamiek in om je niet in slaap te wiegen. De weemoedige zijde van het verhaal blijft ook boven drijven op “Sister”, “Higher” en “Stay Up”. Het zal uiteindelijk de rode draad vormen op de volledige schijf.
Het lijkt trouwens alsof Thomas een moeilijke periode van zich afschrijft en vooruit kijkt naar het licht aan het einde van de tunnel. Zo voelen dus ook de daarop volgende songs “Come First”, “Louder” en “Is It Enough To Try” aan. ‘Room’ brengt over de hele lijn ons vooral het soort weemoedigheid van achterop kijken, na een zware periode, dan langzaam recht krabbelt en vooruit kijkt naar betere tijden met toch nog een beetje pijn in de ogen. Dat wordt verder in de verf gezet bij “Firework”, “At Sea” , “Low Days” en afsluiter “Beautiful Lie”.
Het lijkt wel alsof The Feather over de hele lijn blijft balanceren tussen weemoedigheid en extase. Thomas blijkt met deze parel van een schijf vooral een zeer persoonlijk verhaal te vertellen, waarmee hij die pijn letterlijk van zich afschrijft. Niet door luidkeels om zich heen te stampen, maar eerder door op een ingetogen en sobere wijze ervoor te zorgen dat je een traan wegpinkt met een glimlach op de lippen.
Schipperen tussen verdriet en gelukzaligheid spreekt The Feather daardoor uiteenlopende emoties aan waardoor je ook je eigen problemen letterlijk bij de hand neemt, en deze plaat aanwendt om terug nieuwe krachten te putten, strak vooruit kijken, hopende op betere tijden. Daardoor past ‘Room’ trouwens perfect binnen deze barre coronatijden die we doormaken.
Ptolemea is het alternatieve muziekproject rond Priscila Da Costa. Eerder bracht de uit Luxemburg afkomstige band al een zeer mooi debuut uit in de vorm van een EP 'Tome I' De band moet het niet hebben van verschroeiend de geluidsmuren afbreken, maar eerder op een zweverige wijze je hart breken. Daarbij wordt braafjes binnen de lijnen gekleurd, maar de stem van Priscila klinkt helder en onaards mooi waardoor dat euvel snel wordt vergeten. In maart kwam een nieuwe EP op de markt, 'Maze', waarbij die stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Dat komt dus al tot uiting op “I Wish I Could”, instrumentaal is het daarbij boeiend vast te stellen dat er kenmerken als een elektronische viool voorkomen. Maar helaas wordt daar bitter weinig mee gedaan. Je zou bijvoorbeeld een duel kunnen vormen tussen die viool en dubbele gitaar, maar de focus ligt op de stem van Priscila. Niks mis mee. Deze zangeres beschikt over een operastem, waarbij de hoge tonen je trommelvliezen en je hart doen trillen van innerlijk genot.
Ook “Maze” en “Would Just Someone Understand” zijn bijzonder emotioneel gebrachte songs, die gevoelige snaren raken je en doen je ziel bloeden. De pijn en dromerige sfeer, binnen een weemoedige omkadering, keert over de hele lijn terug. Bij “Isolated” en het wondermooie “Run”, waarbij eindelijk ook instrumentaal wat meer registers worden opengetrokken, kom je in een sprookjesachtige wereld terecht waar een sirene uit de verte je hersenpan binnendringt, je hypnotiseert en je op de klippen doet belanden, waar je hart in gruzelementen wordt geslagen. Ook nu weer, best indrukwekkend dat stembereik van Priscila. De instrumentatie bij deze song gaat een beetje buiten de comfortzone en is een extra pluspunt. Het is daarom zo jammer dat instrumentaal die lijn niet wordt doorgetrokken over de gehele EP. Ook al blijft een song als afsluiter “Time Has Come” zeker aan je ribben kleven, van innerlijk genot wordt een traan weggepinkt.
De bijzonder intensieve sfeer van deze plaat is een wondermooi gevecht tussen vioolklank en gitaargeweld, vermengd met dat indrukwekkende stembereik van Priscila als kers op de taart. Het had eigenlijk over de gehele EP mogen worden tentoongespreid. Jammer genoeg is dat dus enkel bij de twee laatste songs het geval, waardoor we wat op onze honger blijven.
Maar binnen de sferische alternatieve muziek, waarbij harten worden gebroken, is Ptolemea zeker een band om, naar de toekomst toe, in het oog te houden. Laat de muikanten gerust wat meer de teugels vieren en vermeng ze met dat overweldigende stembereik van Priscila en er zwaaien meerdere deuren van emotionele pracht, binnen een weemoedige omkadering, open.
Constraint is een Italiaanse symfonische metalband opgericht in 2011. Hun eerste demo 'Illusion Of A Dream' liet een band horen die binnen dat genre, waar je vaak de bomen door het bos niet meer ziet, toch een diepe indruk na. Dat werd bij hun eerste full album 'Enlightened By Darknes’' in 2016 in de donkere verf gezet. Nu verscheen een nieuwe schijf: 'Tides Of Entropy', waar instrumentale intensiviteit samenvloeien met een vocale inbreng in alle kleuren van de regenboog. De perfecte kruisbestuiving waardoor de band iedere liefhebber van het betere symfonische metal een oorgasme bezorgt.
Na een instrumentale intro, waarbij al wordt aangeduid hoe de muzikanten elkaar blindelings vinden, zijn we vertrokken voor een bijzonder emotionele , sprookjesachtige trip, waarbij harten op een intensieve wijze diep worden geraakt. Dat is dus niet enkel door die instrumentale meesterwerken, of dat bijzonder stembereik, maar net door de samensmelting van deze elementen, waardoor elke song door je hart klieft als een botte bijl.
Luister maar naar het meesterlijk in elkaar gestopte “Eimnal Ist Keinmal” of “Eerie Euphoria” waarbij de haren op je armen rechtkomen van innerlijk genot. Telkens wordt een geluidsmuur van viool, gitaar en zelfs piano opgetrokken die aanvoelt als een deugddoende wervelstorm die door je ziel raast in een tempo dat wordt aangesterkt , telkens die zalvende en gevarieerde stem van Beratrice je wegvoert naar andere oorden.
Dat laatste blijkt ook meermaals uit de daarop volgende songs “The Big (B)end”, waar alle registers worden opengegooid.
Om verder op die lijn door te gaan bij “Broken Thread”, “Leben Ist Streben” en lekker aanstekelijke en aantrekkelijke afsluiter “Coercive”. Alle bovenstaande elementen zorgen ervoor dat deze Italiaanse symfonische band meer dan zijn stempel drukt op het genre. Zonder meer vormen ze zelfs een meerwaarde in dat geheel.
Nee, origineel is dat allemaal niet meer. In de symfonische metal is dat schier onmogelijk geworden. Maar het niveau ligt zeer hoog waardoor deze Italiaanse band boven het maaiveld van symfonische metalbands uitsteekt en dat is , gezien de hoeveelheid van bands, in het genre toch zeer opmerkelijk.
The Dirty Duo wordt aangeprezen als de luidste band van Istanboel. Daar zit zeker een kern van waarheid in, want deze Turkse band zet met amper twee man een sound neer die nog massiever en volumineuzer is dan die van Royal Blood en Kyuss samen. En zo heb je meteen twee leuke referenties voor hun sound.
Hun EP ‘Behind The Door’ bevat slechts drie tracks. De eerste is de instrumentale intro (iets meer dan een minuut) “Into the Storm”. Dan zijn er nog twee volwaardige tracks: toptrack “Well Ruined Machine” en het ook al uitmuntende “Breaking News”.
Inzake variatie in sound, riffs en lyrics zijn ze op deze EP wel eerder beperkt. Om deze desert/stonerrock over een volledig album fris en interessant te houden, dat wordt een andere zaak. Maar als kennismaking kan deze digitale release tellen.
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/dirty-duo
Wie er achter Organized Happiness zit, dat moet een beetje een mysterie blijven. We zouden kunnen gokken, maar beter nog geven we enkele tips mee: denk aan “Femme Lady Dame” van Alain Verdier, denk aan de meest catchy rock van Kloot Perwez en Mauro Pawlowski op hun samenwerkingsalbum, denk aan de disco van Boney M, de feel-good-vibes van Pop In Wonderland en de funk van Jamiroquai en voeg daar nog wat kinky Franse woordjes aan toe zoals bij Vive La Fête.
Als elk volgend nummer zo vrolijk en dansbaar klinkt als deze “Sophistiqué”, dan wordt het toch nog een fijne zomer op de radio.
https://www.youtube.com/watch?v=1qFqwMjCj84
Nog niet zo lang geleden plengden we tranen over het stopzetten van Uncle Wellington, maar hier is momoyo (zonder hoofdletter) met een paar gezichten die nog herkennen van bij de Uncle’s.
momoyo ontstond midden 2019 als een project van auteur en muzikant Jonas Bruyneel. In een zoektocht naar een fris en duister dansbaar geluid, werkte hij samen met voormalige Uncle Wellingtonmuzikanten zangeres Frie Mechele, altvioliste Esther Coorevits (I Will, I Swear, Noémie Wolfs), hiphopdrummer Renaud Debruyne en bassist Sven Sabbe (Galine) aan een reeks nummers die elk een aspect onderzoeken van wat een mens een mens maakt.
Elke titel bestaat uit één woord, elk woord is een essentieel deel van het fenomeen mens. “Breath” is volgens de band een nummer over de kracht van ademhaling, over warmte en levensvatbaarheid, maar ook over de vernietigende werking als alles te dichtbij komt en ademen moeilijk wordt.
De debuut-EP wordt deze zomer verwacht. In de studio zaten producer Klaas Tomme (Ides Moon, St. Grandson) en Filip Tanghe (Balthazar, Warhaus).
momoyo noemt zichzelf een Gentse band, maar heeft misschien toch eerder een ‘Kortrijkse’ sound, die stevig op synths en soundscapes leunt en met invloeden van SX en Balthazar.
Het klinkt uiteraard ook een beetje als Uncle Wellington. Denk voorts aan Oscar & The Wolf, Tristan, And Then Came Fall, Feliz en Tamino en dan zit je al een beetje in de richting van waar deze momoyo naartoe werkt.
Nu we deze single van momoyo gehoord hebben, is het verlies van Uncle Wellington makkelijker te dragen.
https://youtu.be/ud0Lnab5PO4
Ian Clement kennen we nog van de fijne rockband Wallace Vanborn. Hij werkt al een tijdje aan een solocarrière en nu is er de fijne single “Sidewinder”, als voorbode van een album dat in augustus moet uitkomen op het Amerikaanse label Cobraside Records. Als label is dat niet zo bekend bij ons, maar ze werken met o.m. Black Rebel Motorcycle Club, de Dandy Warhols, Eels en Trixie Whitley.
Clement klinkt op deze single heel anders dan bij Wallace Vanborn, maar dat mag geen verrassing zijn. In vergelijking met zijn vorige solo-album, ‘Drawwing Daggers’ uit 2013, is deze single een flinke stap vooruit. “Sidewinder” leunt zwaar op het gevoel , een licht-donkere mood zoals je vaak hoort bij Mark Lanegan en Beirut, en ook op de krachtige soulstem van Clement. Sterke arrangementen en knappe productie, maar misschien niet de single die vlot de Belgische radiostations zal halen. Daarvoor neemt Clement je als luisteraar te weinig mee in zijn verhaal en mist de song een zekere catchyness. Het is wel een single die ons met veel verwachting doet uitkijken naar het album.
De titel van de nieuwe single van de Vlaamse folkrockband Filthy Horse kan je op veel manieren interpreteren. Als het zichzelf en ook ons als luisteraar voorhouden van een spiegel, maar misschien ook naar de ‘poef’ of uitstaande schuld die in cafés vroeger op de spiegel geschreven werd. Zeker als je de video erbij neemt of ook nog als je voortgaat op de zwalpende zang en onstabiele ritmes van de song. Het doet wat denken aan het zwalpen van drankorgel Helno bij Les Négresses Vertes en uiteraard aan de onvoorspelbare liveprestaties van Shane McGowan bij The Pogues. Bij die twee bands was het zwalpen doorgaans de aanloop naar een feestelijk rock-ritme. Dat doet Filthy Horse hier niet, maar toch leveren ze een aardige song af.
https://www.youtube.com/watch?v=9J5fsQUT8vU
We hebben meer dan 20 jaar moeten wachten op een nieuwe release van The Whodads.
‘Spook!’ borduurt voort op hun ‘Sahara’ uit 1999 (dat opnieuw uitgebracht wordt), met filmtunes en een liefde voor bigbandarrangementen. “Springtime For Hitler” is een te korte mix tussen een ska-ritme en een bigband. “A Shot In The Dark” is een typische Amerikaanse bigband-soundtrack-killer uit de jaren ’50 of ’60, met nog een paar knappe solo’s voor de blazers. “Joanna” heeft de allure van een trage, rokerige jazz-standard uit de oude doos. Titeltrack “Spook!” is ook al een tegelplakker en mengt een rockabillygitaartje met heel veel bigband.
Er zit zoveel talent in deze band dat ze elkaar soms voor de voeten lopen. Dat moet de band bekopen op “Banzai Pipeline”, waarop zoveel tegelijk gebeurt dat je als luisteraar het spoor verliest. Ook in excelleren kan overdaad schaden. Op dit album krijgt “Joanna” nog een tweede bewerking met dan weer mellow latin ska, en ook dat jasje past deze knappe dame perfect. Deze ‘Spook!’ is een blij weerzien met één van de leukste en interessantste bands van Vlaanderen.
Wanneer een muzikant noodgedwongen geen optredens kan doen, wat kan hij dan nog doen? Juist, nieuwe muziek maken. Zo ook met J Wolf van Your Life On Hold die de Engelse tournee in het water zag vallen door het covid19-virus. Hij schoot ondanks alles in actie en maakte een ijzersterke track/herwerking van “Dead Tree” dat op hun tweede album ‘My Name Is Legion’ stond. We krijgen hier de radioversie en de Extended & Merciles- versie. Die laatste opent met een schitterend drum en bas groove die wat refereert aan The Sisters Of Mercy. Daarbij krijgen we de heerlijke gitaarklanken die erover heen gaan. Werkelijk een heel geslaagde versie van het nummer. “I Can Feel Every Part” is een ingetogen en melancholische track. Een alternatieve bewerking van een track die op hun nog uit te brengen album staat. Dat zal trouwens ‘Echoes From The Bardo’ heten, met gevoelig pianowerk van Augustijn Vermandere. Een beloftevolle song die ons doet verlangen naar het derde album van deze Belgen die de gothrock in eigen land terug op de kaart wisten te plaatsen.
Enkel als digitale EP te verkrijgen via hun bandcamp-pagina.
De Duitsers van The Spacelords zijn misschien wel de vaandeldragers van de Europese spacerockbands. Hun nieuwe album ‘Spaceflowers’ is het derde luik van een trilogie, met ‘Liquid Sun’ uit 2016 en ‘Water Planet’ uit 2017. Dit nieuwe album heeft dus wat langer op zich laten wachten, maar het was het wachten waard.
Inzake instrumentale spacerock moeten The Spacelords niemand laten voorgaan. Sterke composities, lang uitgesponnen psychedelische gitaarstukken, de klassieke spacesound (zonder synths!), … ze brengen het met de vingers in de neus.
Slechts drie tracks staan er op dit album en toch maken ze vlotjes bijna een uur vol. Titeltrack “Spaceflowers” en “Frau Kuhnkes Kosmos” klokken beide pas na ruim 10 minuten af en het echte magnus opus is “Cosmic Trip”, een schijnbaar geïmproviseerde jamsessie, maar dan toch eentje met een perfecte spanningsboog om je bijna 25 minuten gevangen te houden in hun ruimtereis.
Het zijn maar de groten die daarmee wegkomen en voortaan mag je The Spacelords daar bij rekenen.
Het album is op CD en vinyl te krijgen. Het vinyl geeft nog meer diepgang aan deze muziek en dan heb je ook het prachtige artwork op een leuk formaat.
Brudini woont en werkt in Londen en heeft roots in Thailand en Noorwegen. Hij heeft een moeilijke periode achter de rug: zaak failliet, langdurende relatie stopgezet, maar die verloren veldslagen heeft hij in zijn voordeel gebruikt en er prachtige en pure muziek uit gedistilleerd. Zijn ‘From Darkness, Light’ gaat een beetje alle kanten op, maar denk toch vooral aan Tamino meets Beirut.
Er zitten bijzonder veel kleine referenties in dit album. Zonder de songs bij naam te noemen, kan Brudini zo aansluiten in het rijtje van Baxter Dury, El Mischi, Björk, Uma Chine, Calexico, DaDaWaves, Pascal Deweze en Usi Es. Hij is duidelijk nog op zoek naar een eigen gezicht en eigen geluid en daar staat hij al wel heel dicht bij. Zijn songs zijn melancholiek, moody, jazzy, arty, en soms toch ook net heel modern en poppy. Het gaat van een krakende piano en oude synths met jazzy toetsen van drums, blazers en percussie tot Dijf Sanders-like soundscapes en retro-spacegeluidjes.
Heel diep verstopt in de mix zit zelfs ergens een scheurende gitaarsolo(op “Emotional Outlaw”). Brudini heeft een krachtige, diepdonkere en tegelijk zwoele stem die terecht een hoofdrol krijgt op dit debuutalbum. Hij heeft niet het bereik van een Tamino, maar hij bewandelt wel het volledige spectrum dat hem wel past.
De enige steek die Brudini hier laat vallen zijn de overdaad aan gedichten van de oude Amerikaan Chip Martin. Twee keer was subliem geweest, met vier passages is Brudini te bescheiden over zijn eigen talent als dichter en songschrijver. De beste songs zijn “Emotional Outlaw”, “Pale Gold” en “Nightcrawler”.
Er is ook een Belgische toets. De hoes werd ontworpen door Sammy Slabbinck. Die deed dat eerder voor o.m. Leonard Cohen, Intergalactic Lovers, Nordmann, Jasper Steverlynck en Wallace Vanborn.
https://www.youtube.com/watch?v=WyE9zh2n9V8
De uit Estland afkomstige alternatieve rockband Sibyl Vane drukte in 2012 zijn stempel op dat alternatieve sound met het debuut 'Love, Holy Water & TV'. Sinds dat debuut heeft de band woelige watertjes doorzwommen en met vallen en opstaan , stand blijven houden. Nu kwam een nieuwe parel uit: ' Duchess' ; aangeboden door een recensent van een bevriende website, vonden we het een goed idee deze band de aandacht te schenken die ze verdienen. Want deze plaat straalt positieve energie uit , die we in deze barre tijden goed kunnen gebruiken.
Een song als “Thousand Words” doet de zon schijnen in je hart, zonder te klef te klinken , gedrenkt in een bad van melancholie. Met een vette knipoog naar stijlen als synthpop en pure popmuziek kan een ruim publiek worden aangesproken.
De bijzonder kleurrijke, aanstekelijke songs als “Go Baby Go” blijven zo mooi aan je ribben kleven dat je de zon ziet schijnen aan het einde van de tunnel. Een overweldigend gelukzalig en intens gevoel daalt over ons neer als we bij “Boy Or A Girl” en “White Trash” ons voelen neervleien in het malse gras , en met de ogen gesloten vertoeven in een gezellige omgeving, omringd door vrienden op een zomerfestival … Festivals die door die coronacrisis niet zullen doorgaan, maar Sibyl Vane brengt de festivals op een zeer aantrekkelijke wijze gewoon naar je huiskamer. Hierbij worden geen heilige huisjes omver gestampt noch geluidsmuren afgebroken; enkel worden harten geraakt door de positieve vibes die de band over jou heen stuurt. En daar kan nooit iets mis mee zijn.
Het enige kleine minpunt wellicht is dat Sibyl Vane over de hele lijn binnen een iets te brave omkadering blijft. Van enige uitspatting of experimenteren is geen sprake. Op zich is dat een beetje jammer. Echter, net door de radiovriendelijke aanpak, is dit ook geen onoverkomelijk probleem. Wie houdt van de betere synthpop of alternatieve popmuziek , waarbij je het niet te ver moet gaan zoeken, zal zeker vallen voor de lekker aanstekelijke en gezapig klinkende songs “Lovely Crimes”, “I Don’t Drive” en de mooie afsluiter “Duchess”.
Sibyl Vane brengt op een zeer aanstekelijke , opwindende wijze de zon in je hart. En doet dit door een potje alternatieve popmuziek te brengen die van begin tot einde lekker aan je ribben kleeft, waardoor stil zitten onmogelijk is.
Bovendien kunnen we in deze tijden wel wat positieve energie gebruiken. En die loeit eveneens door de boxen. Deze 'feel good' plaat doet je, binnen een melancholische omkadering dus , enerzijds zweven door de huiskamer en anderzijds zing je de songs prompt uit volle borst mee. 'Duchess' is dus vooral een plaat die de popliefhebber en de alternatieveling met elkaar verbindt.
Een aanrader voor een ruimdenkend publiek, dat houdt van lekker uit de bol gaan , zonder het al te ver te gaan zoeken.
SUMI - We zien ons zelf ook niet als muzikanten die een bepaalde stijl spelen. Of zoiets. Het houdt ons niet bezig. Dit is ook waar ‘SUMI, de beer, als symbool voor onschuldige waarneming’ over gaat
SUMI, een trio gevormd door bassist Mattias Geernaert (bekend van o.a. KOSMO SOUND, Julien Firmin, His Trustfund), drummer Elias Devoldere (Nordmann, hypochristmutreefuzz, Hast, ...) en gitarist Cyriel Vandenabeele (KOSMO SOUND, Okkupeerder, ...) brengt op 1 mei zijn debuut uit. Deze band bestaat uit een zeer interessante samensmelting van top muzikanten, die binnen dit project hun grenzen verleggen. We hadden - door deze corona tijden helaas per e-mail - een fijn gesprek over dit debuut, de toekomstplannen en dergelijke meer.
Heren, proficiat met jullie debuut. Wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen?
Bedankt. We zijn zelf ook best tevreden. We hopen dat er mensen zijn die het sumi-idee kunnen smaken in die zin dat we dan kunnen gaan spelen. Live spelen voedt de muziek en zo is de cirkel rond.
SUMI is een zoveelste jazz project, naast de drukke projecten die jullie al doen? Is
daar nog plaats voor een nieuw?
Is SUMI een jazz project? Wat is een jazz project? Wanneer er een ei gelegd moet worden, vinden we daar plaats voor. Met een goede planning is er veel mogelijk. Het is ook op vele vlakken inspirerend om je voor verschillende projecten te engageren en met verschillende mensen samen te werken.
Tja, in sommige pers wordt dat zo naarvoor geschoven. Maar goed. Volledig met jullie eens. Hoe hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk? Wat was de aanleiding om in dit project te stappen?
We kennen elkaar al lang als goede vrienden en van andere projecten. Cyriel broedde al een tijd op een een bepaalde klank/vibe. Er was een periode waarin Mattias en Cyriel wat opdrachten samen deden, waaruit bleek dat ze een gemeenschappelijke visie aan het ontwikkelen waren. Op een bepaalde avond belandden we toevallig met ons drie op een podium en alles viel op zijn plaats. We keken in dezelfde richting. Het gevoel van dat moment is nog steeds waar SUMI vandaag voor staat.
Heeft de naam SUMI een bepaalde betekenis trouwens, of moeten we daar niets achter zoeken?
SUMI is de naam van een levensgrote pluche beer uit de kindertijd van Cyriel. De vader van Cyriel, conceptueel kunstenaar Lukas Vandenabeele, maakt werken rond het (niet) waarnemen. SUMI werd in zijn werk een soort symbool voor onschuldige waarneming, een concept waar wij als muzikanten (als mensen eigenlijk) vaak mee bezig zijn. Bovendien vinden wij dat deze werken een soort rust uitademen die wij ook opzoeken in onze muziek. Los daarvan leek het ons een goed idee de beer nog eens te eren, met muziek deze keer.
Ik heb de plaat beluisterd, vooral de intense rust die over mij neerdaalt met toch een knipoog naar subtiel experimenteren, trekt me over de streep. Wat is jullie mening daarover? Het is vooral een zeer intiem pareltje geworden. Bewust voor soberheid gekozen? Waar niets mis mee is, integendeel
Die rust en soberheid zijn inderdaad belangrijke gegevens binnen SUMI. Niet te zot doen, weinig materiaal, herhaling... Wanneer we in het repetitiekot aan een idee werken denken we na over hoe we het nog eenvoudiger kunnen maken. “en dan daarna acht maten niets” is een quote die dan wel eens passeert. We verrassen elkaar wel af en toe wanneer we voelen dat het nodig is. Ook de dynamische boog van de nummers en de set ontstaan in het moment. Rust en soberheid zijn cool, maar het mag ook leven natuurlijk.
Het geeft ruimte aan de verbeelding. Mensen die een concert hebben bijgewoond zeggen wel eens dat ze bij de muziek wegdromen en zich visueel van alles inbeelden. Wij hebben dat ook. Wij zien blauw en roze.
Wat ook zo bijzonder is, dit debuut is live opgenomen met publiek? Hoe waren de reacties van het publiek dat ingetogen blijft luisteren maar jullie telkens een mooi applaus geeft. Daardoor voelt het aan als een live album, maar ook weer niet
De sfeer die de interactie tussen de muziek en het publiek veroorzaakt is zeer belangrijk. Zonder het publiek had het album anders geklonken of gevoeld, los van het applaus. Het publiek was ervan op de hoogte dat dit de opname van het album zou worden. Iedereen was stil en braaf. Die spanning was best leuk. We kunnen daar iets mee. De studio geeft dan weer de kans om de klank te verfijnen tot wat we ons vooraf inbeeldden.
In een interview dat ik onlangs had, toen ik de vraag stelde is jazz nog jazz zei Bas van Wasdaman me eigenlijk zou de vraag moeten zijn wat is geen jazz meer … Hoe denken jullie daar zelf over?
Jazz definiëren? Oei. Dat hebben we al lang opgegeven. Het antwoord op dat soort vragen helpt niemand mooie muziek maken. We zien ons zelf ook niet als muzikanten die een bepaalde stijl spelen. Of zoiets. Het houdt ons niet bezig. Dit is ook waar ‘SUMI, de beer, als symbool voor onschuldige waarneming’ over gaat.
In deze corona tijden is het moeilijk om die plaat te promoten door optredens; zijn er mogelijkheden wat betreft live via sociale media?
We keken zo uit naar de release concerten! Jammer, maar omdat ons album een gefilmde live sessie is, streamen we een montage van het volledige concert op de dag van de release om 21u. Deze stream zal ook te zien zijn op een aantal facebookpagina’s van culturele organisaties zoals De Handelsbeurs, Trix, Kaap, Footprints en Volta. We zijn heel blij dat deze fantastische huizen onze release mee ondersteunen. Veel dank aan iedereen!
(Cyriel) Ik speel ook een Live Untapped sessie in het teken van de release. Het wordt een solo set met collages van ideeën, deze keer met extra SUMI-saus.
Hoe ga je als band en als mens eigenlijk om met deze situatie waarin we leven tegenwoordig? Sommigen zien dit als een tijd voor herbronning. Hoe zien jullie dat als band (maar ook als mens) ?
SUMI bestaat enkel als we samen spelen, liefst met een publiek. Dat is nu niet mogelijk , dus werken we apart aan muziek. Verveling is een goede voedingsbodem voor creatie. Het doet ook veel deugd om eindelijk veel tijd te hebben voor de studie op ons instrument, wat in tijden zonder corona niet altijd vanzelfsprekend is. Dat gaat nogal vonken geven wanneer we terug herenigd zullen worden! Verder weten we nu ook wel wat te doen met de voorbereiding van de release en de livestream. Dat en de zolder opruimen uiteraard.
Cyriel heeft ondertussen ook een lockdown versie gemaakt van “Green Road” (te zien op youtube). - https://www.youtube.com/watch?v=YhKieFn-5XQ -
Wat zijn, als die crisis voorbij is, de verdere toekomstplannen?
Spelen! Spelen! Het is nu nog wat onduidelijk wanneer dat terug mogelijk zal zijn, maar we kijken er in ieder geval zeer hard naar uit. Het hoort bij een release. Tussen de gecancelde shows zaten echt een paar toffe plekken. Gelukkig krijgen we van de meeste van die plekken, waaronder enkele in Londen, een nieuwe datum. Verder hebben we elkaar de laatste tijd regelmatig via skype gezien en er zijn al wat ideeën besproken voor het volgende album. Veel nieuwe uitdagingen, veel SUMI-vibe, Het wordt de max.
Om artiesten te steunen, waar kunnen mensen de plaat kopen? Geef gerust enkele websites of zo
Vanaf 1 mei kan je ons digitaal album kopen op bandcamp. Op 1 mei zelf moeten wij hier geen percent voor afstaan aan bandcamp dus gelieve allemaal te kopen op 1 mei. Bedankt!
https://bwaarecords.bandcamp.com/album/sumi
Naar aanleiding van covid-19 en de hard getroffen culturele sector heeft Spotify het mogelijk gemaakt om een link op je profiel te zetten waar een vrije bijdrage kan worden gestort via paypal. Ook deze link wordt actief op 1 mei.
https://open.spotify.com/album/7bSXrHR7BHqrBkMpmpuSim
Tot slot vind je hier info over ons release concert op 1 mei om 21u. https://www.facebook.com/events/660517671392079/
In elk geval veel succes met de release, en dat iedereen in deze periode gezond mag
Blijven
Bedankt. Jullie ook, stay safe!
Pics homepag Agathe Danon
Wasdaman - Ik hou er van om steeds mijn grenzen te verleggen. De pure jazz zijn mijn roots die ik verder wil uitdiepen en mengen met andere invloeden. Gewoon dus mijn eigen horizonten verkennen en verbreden
Bas Bulteel, de man achter het project Wasdaman stond ons te woord. Via mail, want in deze corona tijden is het niet mogelijk elkaar face to face te spreken. De schijf 'Storm in a Cup Of D' werd ook bij ons besproken.
De recensie kunt u hier eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76182-storm-in-a-cup-of-d.html
Ondanks de lockdown en 'blijf in uw kot' heeft Bas het eigenlijk wel druk, door een project dat hij samen met een compagnon Stijn Deprez heeft opgestart . Een project waarvoor hij plots wel wat meer tijd heeft. We stelden Bas enkele vragen over Wasdaman, over hoe je omgaat met deze toch wel barre of rare tijden waarin we leven.
Meer informatie: www.musicmasterclasses.be
Hoe ben je op die bijzondere bandnaam 'Wasdaman' gekomen?
Er zijn een paar namen de revue gepasseerd. Ze werden telkens niet goed bevonden door mensen die met dit project bezig zijn. En we hebben met de muzikanten nog samen gezeten en dan is 'Wasdaman' uit de bus gekomen. Ik vond dat direct passen bij onze muziek. Het is eigenlijk wat muziek met een hoek af, om het zo te zeggen. En eigenlijk ook wel een beetje om onszelf te relativeren … Vandaar …
Hoe is de band ontstaan, en hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
De band is ontstaan door samenwerking in andere projecten, waar ik een aantal mensen echt heb leren kennen. Vooral mensen waar ik nog heb mee samen gespeeld op uitzondering van onze drummer Jonathan Callens, die in de band geïntroduceerd is door onze bassist Joshua Dellaert. Frank Debruyne, Joshua en Bart Vervaeck kende ik dan weer door met hen samen te hebben gespeeld. Van het ene kwam het andere, en samen zijn we een bont gezelschap van gelijkgestemden. Ik heb ze dan ook gevraagd omdat ik ervan overtuigd was dat zij de perfecte match waren binnen dit project.
Welke artiest of artiesten waren of zijn eigenlijk je grootste invloeden?
Meer dan én! Ik ga een paar namen noemen. Ik ben echt wel een jazz man. Hoewel ik ook zeer breed denk en beluister van klassiek tot avant garde. Duke Ellington, Bill Evans, Oscar Peterson , Thelonious Monk, Keith Jarret, Kenny Barron, Herbie Hancock en Chick Corea, etc. is maar een greep uit de voor de hand liggende. Ik heb er trouwens ook voor gekozen om hier te verwijzen naar enkele pianisten - de ene al wat langer bezig dan de andere maar die voor mij zeer inspirerend zijn: Brad Mehldau, Fred Hercsh, Kenny Kirkland, Craig Taborn, Joey Calderazzo, Clare Fischer, Enrico Pieranunzi, Ahmad Jamal, Hank Jones, John Taylor, Joel Lyssarides, Nils Frahm,, Aaron Sparks, John Balke en Bobo Stenson .
In elk geval al deze namen blijven een constante in mijn afspeellijstjes. Er zijn tal van formidabele muzikanten dagelijks te ontdekken die spreekwoordelijk om onze hoek wonen, fascinerend.
De band bracht met 'Storm in een Cup of D' een gevarieerde schijf uit, hoe waren de reacties tot nu toe?
De reacties waren zeer positief, om niet te zeggen ongelofelijk positief. Dat is natuurlijk prachtig, want je kunt altijd worden gemaakt of gekraakt. Dus de tijd die we er hebben ingestoken werpt zijn vruchten af en dat is natuurlijk prettig.
De opvallende mix tussen jazz, funk en rock trekt me aan hoe zou je het zelf omschrijven?
Dat is iets waar ik aanvankelijk niet mee bezig ben. Ik componeer muziek, en ik denk daarbij niet aan 'ik ga iets schrijven als...’. Maar om daar toch een stempel aan te geven: er is ruimte voor improvisatie maar de compositie ligt redelijk vast. Woeste passages worden afgewisseld met soundscapes, veel maatwisselingen dan weer strakke jazz, grooves dan weer atmosferisch, elektronische effecten: enfin jazz van de 21ste eeuw zeker? Ik wou echt één grote compositie maken, bestaande uit hoogstens 3 delen in plaats van verschillende stukken. Zonder daar echt een label op te kleven.
In reviews duiken vaak de namen van Frank Zappa op, tot sommige werken van Bill Frisell. Eigenlijk wel fijn …
Tot voor kort werd je vooral geassocieerd met jazz in een pure vorm. Waarom die ommezwaai?
Ik hou er van om steeds mijn grenzen te verleggen. De pure jazz zijn mijn roots die ik verder wil uitdiepen en mengen met andere invloeden . Gewoon dus mijn eigen horizonten verkennen en verbreden.
Eigenlijk is de term 'jazz' niet meer juist, ik hoor veel jazz muzikanten van de huidige generatie spreken over 'improviserende muziek'. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Eigenlijk zou de vraag moeten zijn 'wat is geen jazz meer tegenwoordig' want alles kan onder die categorie jazz vallen en dat is daarom niet negatief, integendeel. Het creëert ook veel kansen om jazz bij een groter publiek bekend te maken. Het is inderdaad improviserende muziek, het is een belangrijke factor. Alle invloeden van over heel de wereld komen aan bod binnen de moderne jazz. De noemer jazz is eigenlijk zo breed geworden, dat het overal in past.
Maar ik vind toch dat we de roots rond jazz niet mogen ontkennen, ik vind het dan ook spijtig dat daar vaak wat lacherig wordt over gedaan tegenwoordig. Volgens mij is dat omdat er naast het zoeken naar vernieuwing en zichzelf willen heruitvinden, dan niet meer dieper wordt gegraven in de muziek om de werkelijke waarde van het patrimonium jazz er van te ontdekken. De kans is veel groter dat een experimentele saxofoonsolo met begeleiding van een violist die zijn snaren bespeelt met een bierglas interessanter wordt gevonden dan een mooi gespeelde ballad of een swingstuk.
Het is niet omdat het experimenteel is dat het daarom per definitie ook echt wel goed is. Waarmee ik bedoel, dat het toch wel een beetje kunstmatige hype is die af en toe wordt misbruikt en/of misplaatst. Van wie werkelijk vernieuwend en steengoed is, hoor je ook dat ze hun huiswerk hebben gemaakt, althans mijn mening.
De corona crisis heeft alle activiteiten stop gezet, ook voor Wasdaman. De vraag is, wat nu? Hoe ga je hier mee om als artiest?
We stonden inderdaad net voor een tour waar we enorm naar uit keken. En nu valt dit plots dus allemaal in het water, dat is een streep door onze rekening uiteraard. Want we keken hier enorm naar uit. Er waren in één klap 15 concerten ut mijn agenda geschrapt of uitgesteld. Als artiest en muzikant is dat balen uiteraard, er zijn minder inkomsten. Het is niet dat we rijk worden van muziek, daarvoor doen we het niet. Maar we hebben dus wel kosten om ons ding te kunnen blijven doen en promoten.
Ik denk dat we allemaal bewust moeten zijn wat corona voor de gezondheid teweeg werd gebracht. Maar ik denk dat we ook niet beseffen wat het gaat doen op economisch vlak. Want de cultuur sector wordt voor de tweede keer door de mangel gedraaid. De eerste keer door de Vlaamse regering die fors bespaart op subsidies aan de cultuur sector en nu dit. Ik hou mijn hart toch een beetje vast voor de toekomst.
In een interview met onze collega's van Luminous Dash lees ik het volgende: '' Ik heb twee verslavingen in mijn leven: muziek en hardlopen en zodra ik één van die twee te lang moet missen, kan ik niet functioneren en word ik ambetant voor mijn omgeving.'' Lukt dat in deze huidige situatie een beetje met jou?
Ik ga vier tot vijf keer per week gaan lopen, en ik musiceer zeven op zeven. Op dat vlak verandert er niet veel, ik heb veel discipline omdat ik mij daar ook comfortabel bij voel. Doordat ik het graag doe, hou ik me dan ook zeer goed bezig. Ik doe gewoon wat ik op andere dagen doe, ook voor die crisis. Studeren, repeteren, voorbereiden, opnemen, ik heb eigenlijk tijd tekort. Door de lockdown geef ik nu ook online pianoles en heb ik ook enkele online cursussen vrij gegeven.
Anderzijds is het goed dat we eens even kunnen stil staan bij veel dingen, en we hebben eens meer tijd om te relativeren en het kaf van de koren te scheiden en zo. Ik hoop alleen dat we er allemaal gezond en wel uit blijven.
Ondanks alles … Zijn er mogelijkheden wat streaming betreft? Of live optredens via sociale media? je ziet de filmpjes wel geregeld passeren
In een impulsieve bui heb ik mij wel ook eens laten gaan door een liveconcert te streamen maar ik geef toe dat ik niet zo actief ben op dat vlak als sommige collega's. Momenteel maken we ook plannen voor live streams maar dan ook op educatief vlak. Binnenkort meer daarover.
Wat zijn de verdere plannen, na deze crisis wat het project betreft?
Gelukkig hebben we al enkele concerten kunnen 'recupereren' .Er zijn in september/oktober al enkele WASDAMAN concerten die nu hadden moeten plaats vinden in deze lockdown periode Zoals oa. in KAAP in Oostende, de N9 in Eeklo, De Casino in Sint Niklaas, de Handelsbeurs in Gent en hopelijk volgen nog de andere zodat we onze oorspronkelijk geplande tour zoveel mogelijk kunnen recupereren.
In oktober speel ik trouwens ook met mijn jazztrio op het AMOK festival in Brugge. In het najaar zet ik ook de geplande theatertour en de intussen uitgestelde concerten verder met Die Verdammte Spielerei.
Dan start ik nog een nieuw educatief project op, een nieuwe richting EDUMUSIC - met het platform Musicmasterclasses als partner- die deel uit maakt van Athena Oostende waar getalenteerde leerlingen hun muziekhobby kunnen verder verdiepen en coaching krijgen binnen hun lessenrooster zonder te moeten inboeten op de algemene vorming en lievelingsvakken zoals Latijn, wiskunde, wetenschappen.
Het is een soort light versie van een muziekrichting in een muziekhumaniora maar dan meer op de leest van een leerling ASO met muzikaal talent. De voorwaarde is dat het leerlingen zijn die al muziekles volgen en hun motivatie en talent kunnen aantonen. Vrij uniek en vernieuwend en een hiaat in het traditionele onderwijs, denk ik. Dus ja er zijn wel al plannen voor het najaar. Maar dan nog is alles een beetje koffiedik kijken. Er stond uiteraard meer in de agenda, maar ik hoop dat er nog zaken volgen. Het zou jammer zijn mochten we de plaat in zijn geheel niet zouden kunnen voorstellen.
Zijn er trouwens, naast Wasdaman nog projecten die in de koelkast liggen? Zo ja, welke en vertel er gerust meer over
Sinds vorig jaar speel ik ook bij Skordatura en er wordt momenteel veel nieuw materiaal geschreven om een nieuwe plaat op te nemen in 2021 of 2022, in samenwerking met een andere Belgische jazzband die ik nog niet mag vernoemen. Net voor de Coronacrisis hebben we via een eerste repetitie eens kennis gemaakt en het zit wel snor. Dat is een vrij concreet gegeven. Daarnaast heb ik nog zoveel ideeën of wensen om mij creatief in uit te leven zoals een vervolg op mijn trio plaat en misschien wel eens een solo-improvisatie plaat. We zien wel wat de tijd en inspiratie brengen.
Een persoonlijke vraag. Zijn er dingen waarvan je spijt hebt en die je , weten wat je nu weet, anders zou aanpakken? Of was dat een levensles?
Vooral ben ik nu veel selectiever. Ik hoef niet in 20 bands tegelijk te spelen want dan kan je het ook niet goed doen , denk ik. Vroeger hapte ik veel sneller toe. De tijd nemen om zelf te blijven evolueren, is althans voor mij zeer belangrijk en leuk. Die drang voel ik zelfs steeds meer en meer, op die manier hoop ik zo weinig mogelijk spijt te hebben wanneer het doek definitief zou vallen over mijn leven. Dat is eigenlijk meer en meer het kompas van mijn leven geworden.
Wat is, ondanks deze situatie, je grootste ambitie? Een soort einddoel in het leven?
Mijn ambitie om muziek te blijven spelen, te creëren en te blijven evolueren. Zo lang mogelijk omringd zijn met mensen die ik graag zie en het podium delen met muzikanten die ik graag heb en apprecieer.
Zijn er nog opmerkingen aan het adres van onze lezers? Een link waar mensen eventueel online merchandise of je plaat kunnen aanschaffen?
Mag ik hopen dat het publiek blijft muziek kopen als support en schrale troost voor veel muzikanten en wanneer het terug veilig is, concerten bezoekt . We hebben elkaar hard nodig. Muziek verbindt en geneest de ziel!Via W.E.R.F. records kan je de plaat van WASDAMAN kopen: https://werfrecords.bandcamp.com/album/storm-in-a-cup-of-d
Binnenkort wordt de Motormusic session van WASDAMAN gereleast op EVIL PENGUIN TV. Hier alvast de teaser: https://b-www.facebook.com/watch/?v=213804746478820 . Ook via onze kanalen zoals facebook , youtube en zo. Je kunt daar naast informatie ook filmpjes vinden en zo, soms grappige. In elk geval daar vindt je de nodige informatie over Wasdaman zeker terug.
https://www.facebook.com/wasdaman/
https://www.facebook.com/BasBulteelMusicprojects/ https://www.youtube.com/channel/UCM9NuOpbB63M6hanLuqBD6Q
Bedankt voor dit interview, Het is zeer fijn dat we in deze tijden toch zoiets kunnen doen via deze kanalen
Bedankt voor dit fijne gesprek, ook al is face to face tussen een koffie in een gezellig café of na/voor je concert uiteraard altijd leuker. Stay safe!
Matt Watts - Ik begon mijn songs op te nemen zodra ik wist hoe een cassettedeck werkt
Matt Watts is al een hele tijd bezig om vanuit Antwerpen en Brussel de wereld te veroveren met zijn prachtsongs. Met het eerder dit jaar uitgebrachte album ‘Queens’ weet hij heel wat harten te veroveren. Besprekingen van dat album en van zijn concert in de Handelsbeurs in Gent kon je al eerder lezen.
Hier heb je ook het interview dat jullie nog wat dichter brengt bij de man en zijn muziek.
Je verhuisde op jonge leeftijd van Philadelphia naar Parijs en Antwerpen en je woont nu in Brussel, dat door de Amerikaanse president Trump een hellhole werd genoemd. Is het een leuke stad voor een artiest?
Matt: Ik ben heel blij om in Brussel te wonen. Het is een stad die me veel inspiratie beidt. Er valt zoveel te beleven en te ontdekken. Het interesseert me totaal niet wat Trump zegt over Brussel.
In België zette je meteen je muzikale carrière voort
Matt: Ik schrijf al songs zolang als ik me kan herinneren. Ik ben ze beginnen opnemen zodra ik wist hoe een cassettedeck werkt. Toen was ik pas 11 jaar oud. Ik stopte met hoger onderwijs toen ik 17 was om nog meer in bands te kunnen gaan spelen. Muziek was altijd mijn leven, niet een keuze die ik gemaakt heb. Het is geen carrière, het is wie ik ben.
Eén van je eerste Belgische bands was The Calicos. Die wonnen Humo’s Rock Rally toen jij uit de band was gestapt. Hoe kijk je daarop terug?
Matt: Ik heb The Calicos opgericht als een soort van begeleidingsband voor de opnames van mijn album ‘Wayward Wind’. Daarna hebben we nog ongeveer een jaar samen opgetreden. Toen Quinten Vermaelen erbij kwam, was hij nog jong, maar toch al een uitstekende songschrijver. Het was een leuke tijd om samen te spelen. Als ik zie wat ze nu doen, voel ik trots en bewondering.
Je schrijft en werkt met een hele waslijst van artiesten. Een opvallende naam daarbij is de IJslandse Emiliana Torini. Die van het radiohitje “Jungle Drum”
Matt: Emiliana is absolutely lovely. Het was heel inspirerend om er bij te mogen zijn wanneer zij haar songs schrijft.
Bovenop je eigen werk speel je ook nu nog in I H8 Camera met o.m. Rudy Trouvé, de Zita Swoon Group van Stef Kamil Carlens, het Brusselse project Individual Friends. Een bezig bijtje?
Matt: Stiekem zit ik gewoon te wachten op de wereldtournee I H8 Camera en is al de rest bedoeld om de tijd te doden (lacht). Rudy, call me.
Het album ‘How Different It Was When You Were There’ ging over afscheid nemen en eenzaamheid, maar was geen break up-album?
Matt: Helemaal niet. Voor mij ging dat album over het leven en over de dood. Afscheid nemen is daar maar één aspect van.
Waarover gaat je nieuwe album ‘Queens’?
Matt: De albumtitel verwijst naar The Queen’s Bar in Sint-Gillis. Daar gingen we een tijdje heel vaak langs. De liedjes gaan over de mensen en de situaties in dat café die me bijgebleven zijn.
Hoe kwamen Jim White en Sandy Dillon op dit album terecht?
Matt: Jim ontmoette ik via Nicolas Rombouts. Die speelt al een tijdje in de band van Jim White. Jim is een echte artiest en een uitstekende verhalenverteller. Enkele jaren geleden mocht ik in zijn voorprogramma spelen. Op de laatste van die avonden zei hij dat hij met plezier een gastbijdrage wou doen op mijn album, als ik dat zou willen. Dat aanbod heb ik dus aangenomen.
Het was Stef Kamil Carlens die me de muziek van Sandy Dillon leerde kennen. Ik was meteen weg van haar album ‘Nobody’s Sweetheart’. Stef Kamil vroeg aan Sandy of ze een duet zag zitten voor “Song For James”, waar we op dat moment aan werkten. Een paar weken later pikte ik haar op aan het station en gingen we naar de studio.
Op ‘Queens’ doe je een mooie cover van “Billie Jean” van Michael Jackson, ondanks de controverse rond die man?
Matt: De muziek van Michael Jackson is altijd een inspiratie geweest. Dat er controverse is rond hem, heeft me er niet van weerhouden om die cover op te nemen. Het was Nicolas Rombouts die de voorzet gaf. Hij is zelf ook een fan van zijn werk.
Als extraatje staat op ‘Queens’ een vertaling op van een nummer van labelgenoot Guido Belcanto
Matt: De vertaling van “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” was mijn eigen idee. Gewoon omdat ik van dat nummer hou. Maar het was opnieuw het idee van Nicolas om het nummer ook effectief op te nemen.
Belcanto kwam mondharmonica spelen op jouw versie. Smaakt dat naar meer?
Matt: Er zijn voorlopig geen plannen, maar ik hoop dat onze muzikale paden elkaar nog eens kruisen. Op dit moment wil ik gewoon luisteren en kijken naar en leren van de grote artiest die Guido Belcanto is.
De Matt Watts Group is een mooie verzameling van muzikaal talent. Is dit jouw definitieve band?
Matt: Voor mij is een band nooit vast of definitief. Maar ik geniet wel van elk moment dat we samen spelen met deze band.
Hoe heb je al die bandleden bij elkaar gehaald?
Matt: Met iedereen die nu in de Matt Watts Group zit, heb ik eerder al samengewerkt. Met Nicolas Rombouts, Bjorn Eriksson en Maarten Moesen had ik al samengewerkt voor het album ‘How Different It Was When You Were There’. Een paar jaar eerder had ik Stef Kamil ontmoet in Frituur Number 1 in Antwerpen en we werden vrienden. Hij vroeg me om in zijn Zita Swoon Group te spelen en songs te schrijven voor het theaterstuk ‘The Ballad of Erol Klof’, over folkmuziek. Daaruit kwamen dan de ontmoetingen met Wim De Busser en Eva en Kapinga Gysel. ‘Queens’ is gewoon het logische vervolg van al die eerdere samenwerkingen.
In de Handelsbeurs hoorde ik dat jouw songs live met meer power gebracht worden.
Matt: Wat je hoort op het album is hoe wij op dat moment beslist hebben om de song vast te leggen, maar dat is maar één versie. Heel wat songs groeien en veranderen na verloop van tijd. Naarmate je een song een hele tijd live brengt, kom je automatisch uit bij nieuwe versies. Live krijg ik ook veel energie van de rest van de band en van het publiek, en ook dat is bij elk concert anders. Het is die energie die bepaalt hoe we de songs brengen. Alles hangt af van het moment, zelfs de setlist.
Usi Es mocht als voorprogramma mee op de releasseshows
Matt: Ik leerde haar muziek kennen via Dieter van VOX, onze gemeenschappelijke booker. Het was pas bij de eerste releaseshow in Antwerpen dat ik haar live aan het werk zag en hoorde. Het was beautiful.
Je stelde een playlist samen voor Willy waaruit blijkt dat je fan bent van Mauro Pawloski
Matt: That gorgeous ass and that charming Limburg accent.
Bedankt voor dit interview
Besprekingen
http://musiczine.net/nl/concertreviews/item/77718-matt-watts-group-als-een-lopend-vuur.html
http://musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77544-queens.html
Mantis - Schrijven over muziek is als dansen over architectuur
In 2018 was Mantis niet alleen de ontdekking van de festivalzomer, mede dankzij hun onvergetelijke optreden op Rock Herk. Met 'Magnolia' leverde Mantis een meesterwerk af.
Ondanks we het gevoel hadden dat het een beetje stil is gebleven, blijkt dat niet zo te zijn en is de band altijd actief gebleven. In een facebook bericht liet Michel Ponsart me weten dat de band o.a. een contract heeft afgesloten met dunk!records voor een tweede plaat. Hoog tijd om de band eens enkele vragen daarover te stellen, en ook te kijken naar de toekomst.
De recensie van 'Magnolia' kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/70904-magnolia.html
Het is nu al twee jaar geleden dat ik de band heb leren kennen door jullie optreden op Rock Herk, en vooral die prachtige plaat 'Magnolia' ondertussen is er veel veranderd, vertel maar
We hebben sindsdien twee nieuwe bandleden, en ééntje die vertrokken is. Onze synthman Jurgen is een halfjaar geleden op eigen beslissing gestopt met de band om meer te kunnen reizen, wat we volledig begrepen , aangezien Mantis nogal wat van onze vrije tijd opslokt. Reeds daarvoor hadden we Robin ingelijfd op tweede synth, maar om de partijen van Jurgen op te vangen hebben we Thomas Berger gevraagd om ons te vervoegen. We zijn momenteel dus met vijf, wat heel wat nieuwe mogelijkheden heeft geopend qua experiment en melodie.
Het leuke aan Mantis is dat je de band ,ondanks dat jullie vaak het label postpunk wordt op gekleefd, eigenlik niet kunt labelen. Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Bij deze vraag beroep ik mij graag op de dooddoener dat ‘schrijven over muziek is als dansen over architectuur’. Toen we begonnen , heeft een vriend van ons het label ‘pogojazz’ op onze muziek geplakt, wat tegelijkertijd alles en niets zegt over onze stijl.
Heeft die plaat eigenlijk ook bepaalde deuren geopend?
De plaat heeft ons op fantastische nieuwe plekken en festivals gebracht, dus op dat vlak heeft ‘Magnolia’ gedaan wat we ervan wilden. Als je met ‘deuren openen’ verwijst naar platenlabels die met miljoenen aan onze deur staan te kloppen, dan heeft de plaat een beetje ondergepresteerd. Het is dus allemaal een kwestie van perspectief, maar aangezien wij muziek maken en spelen omwille van het plezier, en vooral ook telkens iets beter willen worden daarin, kunnen we alleen maar trots terugkijken op het parcours dat we met ‘Magnolia’ hebben afgelegd.
Ik had de indruk dat het eigenlijk een beetje stil geworden was rond Mantis sinds die schijf. Of is me iets ontgaan?
Toen we onlangs terug wat optredens begonnen te delen en foto’s postten van ons werk in de studio , kregen we die reactie vaker, hoewel we dat idee zelf totaal niet hadden. Het klopt dat we het laatste jaar veel minder hebben opgetreden, maar dat was een bewuste keuze om aan de tweede plaat te kunnen werken. Achter de schermen is er ook zoveel gebeurd dat het voor onszelf alleszins niet stiller is geworden wat de band betreft.
Zijn er dingen die je wetende wat je nu weet, anders zou aanpakken?
Je kan achteraf altijd dingen bedenken die je anders had kunnen doen, maar dat heeft weinig zin. Ik denk dat we momenteel vooral nog beter weten wat we zoeken qua geluid, en dat we dat hebben proberen toepassen op de tweede plaat. Maar stel ons dezelfde vraag over twee jaar en we zeggen waarschijnlijk dat we nu van niks weten.
Jullie hadden me gecontacteerd omdat er recent veel is veranderd. Een contract bij Dunk!records bijvoorbeeld? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
We hadden al een hele tijd een goed contact met de mensen van Dunk!. Vorig jaar hebben we ook voor de eerste keer op het festival mogen spelen, en dat was één van de fijnste optredens die we tot nog toe hebben gespeeld. We denken dat de organisatie dat ook zo heeft aangevoeld, want ze gingen akkoord om onze tweede plaat uit te brengen.
Betekent dit ook dat jullie misschien op Dunk!festival staan volgend jaar?
Uiteraard zouden we graag opnieuw op Dunk! spelen, maar dat is uiteraard niet aan ons om te beslissen. Gezien de omstandigheden zullen we sowieso al blij zijn als er volgend jaar een nieuw Dunk!Festival komt, want los van onze band hadden we onze tickets voor de editie van 2020 al een hele tijd klaarliggen.
Ook is er een nieuwe single uit - https://www.youtube.com/watch?v=cLJb-7iI2PU - “Tropic of nothing” knappe video, volgt daar ook een nieuwe plaat op? Wanneer?
Onze tweede plaat is opgenomen en wordt momenteel gemixt, we mikken op een release in eind oktober. We kunnen, zeker gezien de huidige omstandigheden, niet wachten om terug live te gaan spelen.
Ligt het eventuele nieuwe werk in de richting van die single? Wijken jullie bewust veel af van jullie plaat 'Magnolia'? Of net niet?
De single is een half jaar vòòr de plaat opgenomen, dus hij is niet volledig indicatief voor hoe de tweede plaat klinkt. Ik denk dat we vooral veel bewuster zijn omgegaan met de opbouw van onze nummers, wat weeral vergemakkelijkt werd door de komst van Robin en Thomas. We wilden niet bewust afwijken van ‘Magnolia’, maar Mantis is hoe dan ook een andere band dan twee jaar geleden. Ieder van ons heeft veel bijgeleerd over zijn instrument en de mogelijkheden ervan, en we hopen dat dat te horen zal zijn op de volgende plaat.
Het zijn moeilijke tijden om echt iets te plannen, het lijkt wel alsof niets zal doorgaan dit jaar. Maar wat zijn, ondanks dat, de verdere plannen voor 2020?
Aangezien al onze optredens in het voorjaar zijn weggevallen , concentreren we ons momenteel op de release van die tweede plaat. Hopelijk kan die gewoon plaatsvinden in het najaar en dan zullen we, afhankelijk van hoe de situatie vordert, terug live gaan spelen. Het kriebelt al een hele tijd om ons nieuw materiaal te tonen, maar dat zal dus nog even moeten wachten.
In welke richting zou je als band graag evolueren, kortom, wat zijn je eigenlijke ambities als band?
Ik denk dat we voornamelijk op zoek zijn naar nieuwe ervaringen en vaardigheden. Zolang we kunnen blijven spelen en het gevoel hebben dat we vooruitgang boeken zullen we blijven gaan. Wij moeten hier niet van leven dus we kunnen doen waar we zin in hebben. Als we over vijf jaar plots absoluut een funkplaat willen maken, dan kunnen we dat doen. Het resultaat zal op niks trekken, maar het idee dat het kan is wat we willen vasthouden.
En wat zijn je persoonlijke ambities?
Alle 151 Pokémon van de eerste generatie vangen.
Een vraag die een beetje aanleunt bij de huidige tijdsgeest, hoe overleef je deze barre tijden als muzikant?
Wij missen vooral het samen spelen, en het feit dat we deze tijd niet kunnen gebruiken om te werken aan onze liveset wringt wel. Maar we gebruiken zo goed mogelijk onze thuisstudio’s om op afstand aan dingen te werken.
Bestaan er mogelijkheden om, zoals we tegenwoordig zien, via streaming 'lockdown' concertjes te geven? Je ziet ze regelmatig passeren op de sociale media. En heb je daar als band iets aan?
We zijn, heel erg op het gemak, bezig om enkele dingen uit te proberen vanop afstand. Daar kan een nieuw nummer in zitten, een aangepaste versie van een bestaand nummer, of iets anders. Lockdown concerten gaan we niet geven, we zullen al blij zijn als we binnenkort terug mogen repeteren.
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk kunnen we dat heel binnenkort face to face over doen. Veel goede moed in deze barre tijden
Toen we dit project 'Interviews in tijden van Corona' opstarten wilden we ons licht werpen op hoe bands, promotors, en dergelijke omgaan met de radiostilte. Geen geplande concerten, en releases die worden uitgesteld , zijn maar enkele van de gevolgen voor iedereen die begaan is met de muziek en alles daarom heen. Een label dat de vinger op de pols houdt van het hardere genre in de 'underground' mocht in deze lijst niet ontbreken. We hadden een gesprek met Frederik Vanhee, bezieler van Dust & Bones Records die een hele rits artiesten onder zijn vleugels heeft zoals: UGLY & PROUD / GROTTO / CROSSFACE / MOA / TEPHROSIS / LEFT EYE PERSPECTIVE / SPLENDIDULA / BATTLEFIELD / THE CURSE OF MILLHAVEN / MARK MY WAY.
Hoe ga je als label om met deze tijden was de grondvraag. Maar ook hadden we het over de recente release van Mark My Way, hoe je als label omgaat met digitalisering, en de toekomst na deze crisis.
Frederik, om even terug te keren in de tijd. Voor de mensen die het label niet kennen. Waar staat Dust & Bones voor? Hoe en wanneer is alles begonnen?
Ik ben begonnen met Dust & Bones in 2015 als ik het me goed herinner. Ik speelde toen drums in Ugly & Proud en we hadden onze eerste cd opgenomen. Ik had een beetje rond geshopt maar er was nergens interesse om ons uit te brengen. Daar ik eigenlijk al heel mijn leven zelf de muziek van mijn bands uitbreng, heb ik dan ook weer beslist om het zelf te doen. Maar daar ging het dan eigenlijk ook wel bij blijven. Niet dus..
Sinds het ontstaan in 2015 is er veel veranderd. Wat is, naast de digitalisering, de grootste verandering voor jou?
Eerlijk gezegd vind ik niet dat er zoveel veranderd is behalve de digitalisering. Laat ons eerlijk zijn, dat is de grootste verandering ooit geweest he. De markt van de fysieke producten is veel kleiner geworden maar geloof me, der zijn nog altijd heel veel collectors ‘out there’!
Om daarop voort te borduren. Wat waren tot nu toe de diepte en hoogtepunten voor uw project?
Iedere release is voor mij een hoogtepunt. Soms heb ik het er een beetje moeilijk mee als er niet veel respons op komt. Ik ben heel passioneel als het op muziek aankomt en als ik een half jaar alles gegeven heb voor een nieuwe release en er komt nul respons dan komt het heel hard aan bij mij.
Je hebt naast dit project ook een fulltime job? Hoe blijf je dat combineren?
Ja, zoals je weet ben ik ook postbode. En idd na een nieuwe release kan het soms heel druk zijn. Sinds een jaar werk ik nu 4/5, deels voor meer tijd te spenderen met mijn jongste dochter maar ook deels voor het maken van pakketjes. Maar soms is het wel zwaar om een fulltime job te combineren met een gezin en het label. Om dan nog maar te zwijgen over die 1001 andere hobby’s die ik nog heb!
Is het in tijden van digitalisering tot streaming eigenlijk nog interessant om platen uit te brengen?
Ik vind van wel. Alles is natuurlijk wel veel kleiner geworden en meer niche gericht, maar ik vind het nog altijd essentieel dat er fysieke formaten zijn. Als ik laaiend enthousiast ben over een nieuwe band die ik ontdekt heb , ga ik altijd direct iets aanschaffen. De vinyl, cd of zelf cassette! Het is mijn hobby, mijn liefde, de rode draad in mijn leven.
Hoe sta je tegenover Spotify en dergelijke meer? De voor en nadelen?
Voor mij is dat de grootste verandering geweest. Ik gebruik het nog niet zo lang maar eens ik ermee weg was… Nu is het al dagelijkse kost voor mij. Ik vind het een prachtig systeem om bands te ontdekken en te checken. Het is toch niet te geloven dat je gewoonweg alle muziek die er bestaat 24/7 ter beschikking hebt?! Ik ga wel moeten toegeven dat de eerste weken mijn kop op springen stond door de ‘option paralysis’!
Laten we even naar de recente releases kijken. Welke releases liggen er op de planken? Geef gerust enkele tips en zo
Wel terwijl ik dit schrijf is de nieuwe cd van Mark My Way juist uit. Ik ben er super trots op. De cd’s zien er fantastisch uit. De verkoop is ook enorm goed! Als je die band nog niet kent moet je daar zeker verandering in brengen. Een van de beloftes van onze Vlaamse streek! Prachtige mengeling van Hardcore, Metal en groove! https://www.facebook.com/markmyway/
Door de corona crisis zijn veel plannen in het water gevallen. Vooral wat live concerten betreft. Waren er planningen die nu niet kunnen doorgaan?
Ik had me dit jaar voorgenomen om meer op shows te staan met de distro, dus dat is compleet in het water gevallen. Sowieso ging ik proberen meer shows te doen, ik vind het nog altijd super belangrijk dat die kunnen blijven doorgaan ondanks alle besparingen van de overheid. Ja en dan de cd release show van Mark My Way. D’r was daar veel tijd in gegaan en d’r werd enorm naar uitgekeken. Het doet pijn maar het is wat het is. Niks aan te doen.
Hoe ga je als label en ook als mens eigenlijk om met deze moeilijke tijden?
Als mens probeer ik me sterk te houden voor mijn gezin. Het is heel moeilijk vooral voor mijn kleinste dochter. Ze kan geen vriendjes zien. Dus proberen we het voor haar zo goed mogelijk op te vangen en aangenaam te maken thuis. Als label valt alles nog mee, Ik werk vooral online.
Zijn er, wat cd voorstelling doen, geen mogelijkheden om dit bijvoorbeeld 'live' te doen via sociale media?
Ja inderdaad en veel bands doen dat al. Toch fantastisch he , al die creativiteit die we nu zien. De underground is niet klein te krijgen!
Denk je ook niet dat de impact van diezelfde sociale media maar ook Spotify nog groter zal worden na deze crisis? En hoe zou de muziekwereld daar het best mee omgaan volgens jouw mening
Eerlijk gezegd ervaar ik het tegenovergestelde. Meer en meer mensen herontdekken de geneugten van een platen collectie of cd collectie. Nu ze meer tijd hebben en thuis zitten, herontdekken ze hun collectie. Ik heb al de helft meer bestellingen gehad de laatste weken dan het laatste kwartaal vorig jaar!
Dust & Bones is vooral een zeer mooi label dat de underground levendig houdt, wat zijn echter de eigenlijke ambities? Is er een soort 'einddoel' dat je wil bereiken?
Goh, het enigste dat ik wil bereiken is een soort van evenwicht. Ik moet er niks aan verdienen, maar als ik er niks meer aan zou moeten toesteken , zou ik al heel content zijn. Mijn vrouw zei onlangs dat ik geen zaak heb maar gewoon een hele dure hobby. En zo is het ook eigenlijk. Ik ben geen professional. Ik kom uit de HC/ Punk scene en heb een sterke DIY spirit. Dus ik heb misschien een aparte manier van werken die niet voor iedereen is. Maar ik ga wel door het vuur voor al mijn bands!
Live optredens is een beetje de grootste bron van inkomen voor een band, maar ook voor een label. In deze tijden is dat even onmogelijk. Op welke wijze kunnen de lezers jullie nu steunen? Zet hier gerust enkele links
Ik heb mijn online shop die 24/7 open is en twee keer in de week maak ik alle bestellingen en die gaan direct op de post. - https://dustbonesrecords.bigcartel.com https://dustbonesrecords.bandcamp.com
Hiermee steun je mij het meest. Alles van geld die binnenkomt word gepompt in een nieuwe release van een lokale band.
Om af te sluiten, zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe. Dingen die je absoluut wil meedelen? Zet ze gerust hieronder
Zeker het nieuwe album van Mark My Way checken! Knalharde plaat! De cd heb ik uitgebracht, De vinyl is op Genet records en de tape komt uit via mijn goeie vrienden in Kick Out The Jams! En dan wil ik vooral nog iedereen bedanken die ooit een bestelling gedaan heeft bij mij! Het wordt enorm geapprecieerd door zowel ik als de bands! En bedankt aan jij natuurlijk ook Erik voor dit interview! Mensen zoals jij houden de scene levend!
Graag gedaan. Hopelijk komen we elkaar snel tegen, en kunnen we hierover eens face to face keuvelen tussen pot en pint. Stay Safe.
Samuel Ber - It’s great when a piece of art projects a kind of map in your inner world and opens some doors
Pentadox
Bram de Looze (piano), Sylvian Debaisieuz (sax) en Samuel Ber (drums) - één voor één indrukwekkende muzikanten binnen de jazz - vormen samen de al even tot de verbeelding sprekende formatie Pentadox. Aangevuld met het Amerikaanse trio muzikanten Nick Dunston (contrabas), Weston Olencki (elektronica, trombone) en Lester St. Louis (cello). Muzikanten die net zo als de basismuzikanten van Pentadox houden van op avontuur trekken door het jazzlandschap.
Het basistrio zagen we recent aan het werk in De Casino in Sint-Niklaas. Het volledige verslag van die avond kunt u hier nog eens nalezen:http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77369-natashia-kelly-group-pentadox-magie-en-virtuositeit-in-twee-keer-het-drievoud.html
Pentadox bracht eveneens een plaat uit: 'Fragments Of Expansion' via W.E.R.F. Een schijf die al even veel uiteenlopende kanten uitgaat en uiteenlopend klinkt als wat we de band op dat podium zagen doen.
Ook aan deze schijf besteden we de nodige aandacht. De recensie kunt u hier eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77955-fragments-of-expansion.html
Op basis van deze uitzonderlijke belevenis zowel op als naast het podium vonden we het interessant om bezieler en oprichter van deze top band Samuel Ber eens enkele vragen te stellen. Hij beantwoordt die het liefst in het Engels, voor ons geen probleem uiteraard. Het werd een zeer warm gesprek, ook al was het via e-mail.
Om met de deur in huis te vallen. Het valt me op hoeveel jongeren teruggrijpen naar jazz? Ik krijg hierop uiteenlopende antwoorden, maar waarom jazz? En kun je dat nog jazz noemen?
That’s a deep question… Maybe because it has already a long history shaped by many different creative minds, streams, intentions, aesthetics, it’s easier for somebody to relate to at least a part of it ? The more I do listen to jazz (whatever it means), the more I can feel how this sonic territory is way broader than I expected… and that’s of course really exciting. And then there is a second thing which is the encounter between improvisation and composition, and the focus on individual expression, both as musician and composer, which embodies a way of being and acting that might attract many young performers. I started playing this music and experiencing its space(s) well before studying it from a more theoretical point of view. I was around 10 when I joined a kind of young jazz band led by a teacher, and I remember that, from the very beginning, it felt good !
Hoe is alles voor jou begonnen? En wie zijn je grootste invloeden?
When I was 6, I saw a group of djembefola playing outdoor and I told my parents that’s what I wanted to do. They found a teacher, Manu Lurquin, and because I was too young to join the collective djembe lessons, he proposed me to take private drums lessons. So I started with a drums, he encouraged me to improvise from the very beginning, and he taught me many rhythms and variations, sometimes accompanying me on the djembe. A few years later, I joined the djembe lessons as well as a big group of percussions he was also directing, playing Sabar (he’s a student of Doudou N’diaye Rose). This large ensemble was made of djembés, djun djun, bells, shakers, surdos, and drums. The sound of it, the “largeness” of time, if we can say so, definitely made a huge impact on me. I can find back this approach to time when I listen to drummers Elvin Jones, Billy Higgins, Ed Blackwell, Nasheet Waits or Gerald Cleaver. These last days, I’ve also been listening to Mamadi Keita, Gene Krupa, Charles Lloyd’s album “Hyperion with Billy Higgins”, “Jazz at Massey Hall” by Parker, Gillespie, Powell, Mingus and Roach (Bud Powell’s comping on “All the things” !), Gerri Allen, Ivo Pogorelich, Aphex Twin, Autechre, Squarepusher, the last album of Deerhoof, and watched movies by Apitchatpong Weerasethakul, Werner Herzog, Ingmar Bergman, Satyajit Ray, Chris Marker, Carl Theodor Dreyer, Louis Malle and Park Chan-Wook, and a little documentary on Masabumi Kikuchi. Lately, I’ve been inspired by films and pianists a lot.
Samuel ik heb je vooral leren kennen via het project Pentadox. Hoe ben je in dat project gerold?
Well, I founded it. It was created as a band willing to develop its own language in a very playful way. We like to explore things, compositions, music relationships, attitudes… playing “on the edge”… At the beginning, I was the only composer, and later on everybody started to bring compositions.
Jullie hebben ook over de grens heen gekeken en een samenwerking aangegaan met internationale artiesten? Ik kan het opzoeken, maar wie en hoe is dat in zijn werk gegaan?
We just proposed musicians we already knew if they would like to join us. I’m talking about Lester St. Louis (cello) that Bram met in NYC and Nick Dunston (doublebass) that I met in a workshop led by Vijay Iyer at Banff (Canada). Bram and me spent a few days at the Darmstadt Ferienkurse during summer 2018 I believe and that’s how we met Weston Olencki (trombone and electronics).
De nieuwste plaat ‘Fragments of Expansion’ is trouwens, wat mij betreft vergelijkbaar met een zoektocht doorheen het landschap jazz en aanverwante, een zeer avontuurlijke plaat. Wat is uw mening hierover?
Subconsciously (because I realize that we never really talked about it), the core of this project seems to be the idea of playfulness… which of course echoes what you say when you qualify the music of adventurous. The fun of music making, like building things with Lego’s… It’s a long process; we’re still talking about how we could improve the overall architecture.
Vooral zorgt die samenwerking voor een magisch kluwen , waaruit je eens die ontward is , iets moois ontdekt dat je intens gelukkig maakt. Wat is uw mening over deze stelling?
I’m really happy to read that ! It makes me think about these long walks in the woods I’ve been doing regularly these last weeks and how these experiences reconnected me with memories, “forgotten” sensations, a deep sensibility to space and light, and also made me intensely happy. When I watch a Tarkovski or a David Lynch movie, I’m always surprised to observe how it triggers many feelings and sensations I even didn’t know I was able to experience. It’s great when a piece of art projects a kind of map in your inner world and opens some doors.
Hoe waren trouwens de algemene reacties op deze plaat?
From the ones I’ve read, what comes back pretty often is this feeling of puzzling adventure, strangeness, but also exploration of “buried” emotions,… To me, being lost can be a beautiful thing. What’s particularly interesting to read are the different journalists’ reactions to this relationship with the unknown… some like it, some not, that’s a very personal thing.
Live stralen jullie alle zoveel spelplezier uit dat je er prompt 'happy' van wordt. Jullie vullen en voelen elkaar ook perfect aan
Yes
Naast Pentadox zit je ook in andere projecten. Vertel er gerust wat meer over. Zijn er ook plannen voor een eventuele solo plaat?
Playing solo has been at the back of my mind these last years. In these quarantine times, I’ve been spending a lot of time alone with the instrument, and it really feels like it should happen soon. Next to that, I’m starting a new band called Reservoir Ghosts, with Lotte Anker (saxophones), Daniel Levin (cello) and Soet Kempeneer (bass). http://www.insidejazz.be/portfolio_page/reservoir_ghosts/ We’re going to play in the fall in Rataplan in Antwerp, as part of my residency in this venue and in Volta in Brussels. Hopefully, we can play more. I’ve been already composing a lot for that band and I’m really curious about gathering these minds all together. Due to the virus crisis, my tour with Tony Malaby and Jozef Dumoulin has been cancelled, I hope we’ll able to play together again as soon as possible. In parallel, I’m part of Benoît Delbecq’s new sextet with Samuel Blaser, we had planned some rehearsals next month before the virus crisis breaks out. Bo Van Der Werf also created a new band around his compositions, with Jozef Dumoulin, Bram De Looze, Nelson Veras and Cyrille Obermüller, we had a nice residency 6 months ago in France. And I’m happy to join again Susanne Abbuehl in the Fall for another project of her. Some things are also likely to emerge from encounterings I made this year in New York. There is a recording with Michaël Attias, Richard Bonnet and James Carney which was made there which should be released soon. Among the more regular projects, I’m part of Laurent Blondiau’s collective Mâäk (from quintet to big band), Nicolas Thys’ Broadway Neon, Soet Kempeneer’s Dream Tree and Casimir Liberski trio.
De vraag die iedereen beetje bezig houdt, hoe ga je als muzikant om met deze extreme corona tijden?
I’m back from New York where I was studying this year. Back to Brussels, at my parents. I’m lucky enough to be able to play drums and piano here. Spending a lot of time with the instrument is a beautiful thing. I’m also working on some electronics. I’m still part of a residency which should take place in July but, next to that, pretty much everything has been cancelled at least until end of August (I was normally playing with different bands on the garden stage at Jazz Middelheim). But, as I said, this suddenly new context also allows me to develop some things in a different way… I have maybe more time to push some ideas and, even if I get “lost”, that’s not a big deal, I still have plenty of time to try out other directions. Having more time for mistakes is great. But I truly miss all the social aspects of music !
Welke plannen waren er door die corona eigenlijk in het water gevallen?
A trio tour with Tony Malaby and Jozef Dumoulin, a little series of concerts with Nicolas Thys’ Broadway Neon and Mâäk, some summer performances for Pentadox Fragments of Expansion, and a residency day at Jazz Middelheim with all these bands + the premiere of Reservoir Ghosts. Also, Pentadox was finalist of the Avignon Jazz Contest. It should normally be postponed to summer 2021.
Wat zijn nu de verdere plannen na deze crisis? volgen er releases? Live shows (al zal dat sowieso koffiedik kijken zijn dit jaar)?
It depends a lot on government’s guidelines I guess, it’s hard to predict at this point. I have a couple of concerts in the Fall with Reservoir Ghosts, and a residency with Susanne Abbuehl. I will also be part of an exciting project at Bozar for the 4th Stream festival but I don’t know if I’m already allowed to talk about it …
Het online live concerten aanbieden van jullie muziek via sociale media? Zou dat een optie zijn in deze tijden? Ook al brengt dat geen geld in het laatje
I enjoyed watching Bert Cools and Bram De Looze playing livestream solo concerts. I don’t really know if I would like to do it myself, this is a strange medium… But I never say, never.
Om toch geld in het laatje de brengen, op welke wijze kunnen muziekfans jullie het best steunen?
There is some music materialized on CD’s or floating on a kind of cloud called Bandcamp which is waiting for you to listen to ! Buying music is currently the best way to support artists.
Om af te sluiten, zijn er nog opmerkingen of dingen die me zijn ontgaan, plaats ze gerust hieronder . Zeer veel goede moed in deze bijzonder moeilijke tijden, en we spreken elkaar hopelijk snel eens face to face. Stay Safe!
I also hope you’re doing well and that we’ll meet soon ! Thanks for your interest and your enthusiasm !
Pics homepag Samuel Ber (Pentadox) @Laurent Poiget
SJ Hoffman - Als je fan was van de vorige plaat, dan zal deze je ook bevallen. En deze heeft net dat tikkeltje meer experiment in zich
Steven Borgerhoff de helft van het uitgeversduo Borgerhoff & Lamberigts, wachtte tot zijn 43 om zijn eerste muziekalbum uit te brengen. Het was wellicht nooit de bedoeling geweest om die songs echt op de markt te brengen, maar gelukkig heeft Steven zich kunnen laten overhalen door bevriende muzikanten. Er was dan ook een duwtje in de rug nodig om deze plaat tot stand te laten komen, en dat kwam van Luuk Cox (Stromae, Tim Vanhamel, Girls in Hawaii) die Borgerhoffs pad kruiste.
Cox selecteerde 9 songs uit de honderden demo’s die al jaren stof lagen te vergaren en produceerde ook het album. ‘The Long Now’.
Deze schijf werd overal zeer goed ontvangen, onze recensie kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73693-the-long-now.html
De opvolger komt nu op de toonbank. 'Waves Holding Time'. We vroegen ons af welke wegen Steven nu zou inslaan. En hoe hij omgaat met deze bijzondere situatie waarin we leven.
Steven, Laten we even terugkeren in de tijd. Uw vorige plaat 'The Long Now' kwam vorig jaar uit. Hoe waren de reacties daarop?
De reacties waren overrompelend. Ik viel haast van mijn stoel toen ik al die fijne en positieve reviews las. Dat was een opsteker na al die tonnen energie en tijd die ik in het album had gestoken!
Persoonlijk viel me vooral dat zoeken naar de gulden middenweg tussen donkere melancholie en weemoedigheid het meest op. Wat is uw mening hierover?
Er zit altijd wel wat melancholie in mijn songs. Dat krijg ik er niet uit, vrees ik. Ik hou ook van die donkerte, die sfeer. Het is ook de muziek waar ik zelf graag naar luister.
Om daarop voort te borduren, welke kant gaat het bij 'Waves Holding time’ uitgaan? Zit daar ook een persoonlijk verhaal achter?
Na mijn debuutplaat ‘The Long Now’ wilde ik onmiddellijk terug aan de slag. En dus schreef ik een resem nieuwe songs. En dat bleek bijzonder goed mee te vallen. Er zit geen groot verhaal achter, het is eerder een neerslag voor wat 2019 was voor mij. Een jaar met ups en downs, zoals bij de meeste mensen.
Op de eerste solo plaat hebben we eigenlijk zeer lang moeten wachten. Nu ging het merkelijk snel. Lagen er al songs in de koelkast? En hoe is het nu in zijn werk gegaan?
Ik ben van een wit blad vertrokken. Na een bepaald moment had ik het gevoel dat we maar eens de studio moesten induiken ook al was dat al heel snel na het verschijnen van mijn debuutplaat. Producer Sam Pieter Janssens maakte een keuze uit de songs en that was it. De opnames verliepen bijzonder vlot. Vermits het enkel wij tweeën was, konden we heel snel schakelen. Het fijne was dat ik ook beroep kon doen op enkele stemmen waar ik bijzonder grote fan van ben: Pieter Van Dessel (Marble Sounds), Pascal Deweze en Leonie Gysel. En my good old mate Luuk Cox mixte de plaat. Fijn volk allemaal dus!
Ik heb de plaat nog niet beluisterd. Overtuig me eens waarom ik het wel zou doen?
Als je fan was van de vorige plaat, dan zal deze je ook bevallen. En deze heeft net dat tikkeltje meer experiment in zich.
Wat zijn eigenlijk uw persoonlijke verwachtingen over deze plaat?
Ik wil goede muziek maken waar ik trots op ben. Dat is wat telt voor mij. Op de rest heb ik geen vat. Ik heb geen grote verwachtingen omdat het dan allemaal alleen maar kan meevallen. Maar ik hoop op positieve feedback natuurlijk, dat spreekt voor zich.
Ook nu weer werk je voor sommige samen met enkele artiesten. Wie en hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Er waren er die ik persoonlijk kende zoals Pieter Van Dessel (met wie ik ooit nog in Londen samenwoonde) en Leonie Gysel. Anderen heb ik gevraagd. Zo ben ik al lang grote fan van alles wat Pascal Deweze doet. Ik ben dan ook bijzonder blij dat hij wilde meewerken aan de song “Turning On”.
Door de corona crisis is het moeilijk om deze plaat live voor te stellen. Zijn er mogelijkheden via sociale media? Je ziet bijna dagelijks wel een 'live' filmpje verschijnen?
Deze week posten we ons live concertje met een zevental nummers. Spannend!
Hoe ga je om met zo een situatie als muzikant en als gevoelsmens?
Ik ben mijn ritme wat kwijt. Maar ik vind het wel een coole periode eigenlijk. De hele wereld is in sleep modus en dat vind ik wel een bijzonder fijne ervaring. Wat meer thuis zijn en voor alles rustig je tijd kunnen nemen is een luxe. Dat besef ik elke dag tijdens deze crisis.
Wat zijn de verdere plannen na de crisis?
Eens goed uitgaan!
Je zit ook nog in andere projecten zoals 'Borgerhoff & Lamberights’? Hoe staat het daar mee? En is dat allemaal nog combineerbaar?
Ja, het is combineerbaar hoor. Ik moet sowieso met verschillende zaken bezig zijn. Wat B&L betreft: elke ondernemer heeft zijn shit nowadays dus wil ik daar ook niet zwaarmoedig over doen. Ik werk samen met een ploeg van fijne collega’s en we gaan er met z’n allen in slagen om ons uit dit moeras te trekken. Komt goed!
In een interview dat ik vorig jaar met jou had vertelde je me: ''En ik ben ook in contact met een regisseur die me heeft gevraagd voor de soundtrack voor zijn nieuwe film''. Is daar ondertussen iets van terecht gekomen? of viel dat ook in het water door deze corona crisis?
Ik heb net de laatste hand gelegd aan de soundtrack voor een serie die volgend jaar op Canvas wordt uitgezonden. A dream come true!
Wordt de plaat ook op vinyl uitgebracht trouwens?
Ja! Dat moet hé. Niets klinkt zo goed als op vinyl!
Om af te sluiten, wens ik u nog veel succes en sterkte in deze moeilijke tijden. Moesten er nog opmerkingen zijn of dingen die je wil meedelen. Schrijf ze gerust hieronder. Stay Safe!
Is helemaal prima. Merci voor de aandacht!
Zandland - Het probleem is vooral dat Zandland in zijn geheel één sound vormt, die we enkel kunnen creëren als we samen in één ruimte zitten, en dat is nu natuurlijk onmogelijk
Ter introductie voor het collectief Zandland citeren we even uit de vi.be pagina van deze band: ''Wat gebeurt er wanneer je opwindende jazz mengt met mijmerende Nederlandstalige teksten? Omdat niemand een eenduidig antwoord kon verzinnen besloten vijf muzikanten uit verschillende windrichtingen de krachten te bundelen en het eens te proberen. Het resultaat? Zandland.''
Zandland bestaat uit muzikanten die al heel wat water hebben doorzwommen, en binnen dit project hun grenzen verder aftasten. In 2019 kwam hun debuut op de markt. Zandland brengt hun muziek in het Nederlands, en daardoor ontstaat een interessante kruisbestuiving tussen jazz en kleinkunst. In deze corona tijden wilden we de band toch even enkele vragen stellen over dat debuut, en hoe de toekomst er nu uitziet? We hadden een gesprek met Niels en Jonas via e-mail
Voor mensen die jullie niet kennen. Wie zijn Zandland? Hoe is het project ontstaan?
Jonas: Zandland is ontstaan op een muziekstage. Roeland, Marjan, Niels en ik gaven er workshops. Marjan pitchte het idee bij Niels om tekst te schrijven op één van haar stukken en Roeland en ik vormden de ritmesectie. Terug thuis polsten we of Geert Hendrickx geen zin had om de rangen te vervoegen. Na een paar repetities kwam Zandland een sound op het spoor.
Jullie brachten in november 2019 jullie debuut uit? Hoe waren de reacties tot nu toe
Niels: We waren bijzonder tevreden met de release van onze plaat in de Rataplan. De zaal was uitverkocht en veel mensen surften mee op ons verhaal die avond. Ook de pers was erg positief. Voornamelijk de interviews en de recensies van Radio 1 en De Standaard blijven bij.
Jullie muziek wordt snel in het hokje 'jazz' geduwd, maar er is toch meer aan de hand. Ik vond het een zeer visuele plaat, die veel kanten uitgaat. Hoe staan jullie daar tegenover?
Jonas: Niels is iemand die zeer poëtische en verhalende teksten schrijft die perfect passen op de melodieën van Marjan en Geert. De teksten worden geïnspireerd op de muziek én andersom waardoor er een nieuw universum ontstaat waarin tekst en muziek een mysterieuze tango dansen.
Het extra interessante is dat de muziek in het Nederlands wordt gebracht. Waarom in de Nederlandse taal?
Jonas: Niels is een meester in de Nederlandse taal. Ook voor ons is Nederlands onze moedertaal. De muziek zou minder 'van ons' zijn in een andere taal. We denken allemaal in het Nederlands. Omdat de muziek van Zandland zo visueel en gevoelig is, was de keuze voor het Nederlands evident.
Om terug te komen op het visuele aspect. Zijn er eventueel plannen om jullie muziek uit te brengen voor film of tv serie? Het zou wel passen vind ik
Niels: Dat is een bijzonder prikkelend idee, maar in dat opzicht is het Nederlands een soort barrière omdat filmmuziek voornamelijk ondersteunend moet zijn en tekst vaak de sfeer in een bepaalde richting stuurt. Het is echter iets dat we nog nooit gedaan hebben, dus we staan wel open om dat te proberen.
Zandland zag, zoals velen, zijn plannen in het water vallen door de corona crisis? Wat waren de oorspronkelijke plannen?
Niels: Na de release hadden we een klein tourtje gepland, met een aantal festivals in de zomer, dat we nu in het water zien vallen. We proberen zoals iedereen de optredens te verplaatsen en er het beste van te maken.
Hoe ga je als band daarmee om? Mogelijkheden om 'live' jullie muziek aan te bieden via sociale media zoals sommige dat doen, en heeft dat zin? Het brengt geen geld in het laatje
Jonas: Dat online optreden geen geld in het laatje brengt, is niet het grootste probleem. Het probleem is vooral dat Zandland in zijn geheel één sound vormt, die we enkel kunnen creëren als we samen in één ruimte zitten, en dat is nu natuurlijk onmogelijk.
Hoe ga je eigenlijk om als band met deze crisis?
Niels: Het is vervelend, want onze plaat is gereleased en we wilden graag verder surfen op die positieve golf en via ons tourtje mensen aansteken. Langs de andere kant zijn we allemaal gezond, dus dat scheelt!
Zijn er al plannen voor na de crisis? Zo ja, welke?
Jonas: Zo snel mogelijk de tour hervatten en, het is een cliché maar, spélen. Niet alleen met Zandland, maar ook met al onze andere projecten.
Niels: Marjan heeft de Marjan Van Rompay Group en Wolf Trio. Geert is met Yskan een nieuw Jazz project uit de grond aan het stampen. Jonas ging met Filibuster een debuut uitbrengen en ik ben volop bezig aan de nieuwe plaat van Stoomboot en Mr. Bateau aan het werken.
Jonas: Het is sowieso niet evident om een band als Zandland samen te brengen. Iedereen geeft les, heeft andere projecten, kinderen of andere verplichtingen. Goed op voorhand plannen is het enige dat werkt. Dat iets als het Coronavirus al die plannen zonder pardon overhoop gooit, is natuurlijk niet fijn.
Niels: En iedereen zit natuurlijk in hetzelfde schuitje, dus eens we terug mogen ‘heropstarten’, gaat dat ok voor de muzikale projecten gelden, waardoor de chaos alleen nog zal vergroten, denk ik. Het worden interessante tijden.
Een vraag die ik iedereen stel. Op welke wijze kan de muziekliefhebber jullie financieel steunen? zet hier gerust enkele links waar mensen merchandisers kunnen kopen of zo
Jonas: Luistert iemand nog cd’s? Want die zijn wel beschikbaar via de webshop! https://www.stoomboot.be/p/zandland/
Bedankt voor dit fijne gesprek, zet hieronder gerust wat opmerkingen of 'weetjes' naar onze lezers toe die belangrijk zijn voor jullie
Niels: Blijf rustig, veilig en gezond!
Pics homepag Cis Vangoidsenhoven
LowMad - May our fuzz hits you hard and put a smile on your face! Hope to see you soon
Om de uit Klein Sinaai afkomstige band LowMad voor te stellen citeren we even de introductie op de vi.be-pagina van deze band: ''We are LowMad, We started in need of making music we love. Tom, Christof, Knette & Philip. Our roots are our influences: stoner, metal, sludge, punk, grunge, doom riff ’n is what we love to do. Cheers!!''
Dat zijn zo van die introducties die me altijd overtuigen om een band dan ook eens uit te checken. Ondanks dat het hier gaat om een vrij jonge band , hebben elk van de leden toch al wat watertjes doorzwommen.
En dat hoor je dus ook terug in dat album 'LowLand', nu op de markt gebracht. We schreven daarover: ''Bereiding: Neem een grote scheut stoner, voeg daar veel snuifjes sludge aan toe. Laat het overkoken tot het 'punk'-kookpunt is bereikt. Goed schudden en heet opdienen binnen een doom-sfeertje. Dat is in het kort hoe deze 'LowLand' in elkaar steekt.''
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/75185-lowland.html
Zoals bij veel bands, promotors, artiesten en dergelijke kwam die corona crisis, gezien de promotie en de optredens die de band ging doen naar aanleiding van dat debuut, dus ook voor LowMad op een bijzonder slecht moment.
We wilden graag weten hoe de band daarmee omgaat … En ook wat de toekomst plannen zijn na deze crisis. Het antwoord was - zoals in de titel te lezen valt - vrij duidelijk.
Toen ik vorige zomer jullie debuut onder de neus geschoven kreeg ,was ik al onder de indruk van deze introductie: “We are LowMad, we started in need of making music we love.” Het resultaat mag er zijn. Hoe is het idee rond de band ontstaan?
LowMad is ontstaan omdat de mannen van ‘SINNERS’, Tom & Christof, na 10 jaar honger hadden naar iets nieuws. Bijkomstig draaide de band ‘The Gang Bank’, met Kenneth & Christof, op een laag pitje waarbij het er niet naar uitzag dat dit vlug zou beteren. Dat gegeven in combinatie met pot en pint zorgde ervoor dat het idee voor een nieuwe band geboren was.
Jullie komen ook uit uiteenlopende muzikale strekkingen, dat maakt het nog meer interessant. Waar en hoe hebben jullie elkaar gevonden?
We kennen elkaar al vele jaren waarbij muziek toch wel een belangrijke rode draad in het verhaal is. We zijn in 2018 gestart met een andere drummer, Koen. Door omstandigheden zijn we enkele maanden later dan in zee gegaan met Philip, een snoeiharde metal drummer die Kenneth nog kende van eerdere metal projecten uit het verleden. Zoals iedereen zijn stempel drukt op de band, heeft ook Philip gezorgd voor zijn twist aan de muziek. De muzikale strekkingen zijn inderdaad divers ; punk, metal, stoner, post. Geen toeval dat je die invloeden nu ook in LowMad hoort terugkomen.
Waar komt de naam LowMad eigenlijk vandaan?
We hebben bijna een jaar moeten zoeken naar een naam. Geen makkelijke opgave omdat het al bestond, of het bekte niet goed . Ons eerste optreden was trouwens zonder naam, beeke weird. We gingen ervan uit dat het optreden wel voor inspiratie zou zorgen maar dat bleek uiteindelijk toch niet het geval. ‘Low’ verwijst eigenlijk een beetje naar de genres en sounds, laag klinkend. En ‘Mad’ verwijst wat naar de zotte, beetje angry touch. Het idee komt voort uit de naam ‘Nomad’, die boven op ons lijstje stond maar die al 50 keer gebruikt werd.
Ik vond het vooral een zeer gevarieerde plaat, beetje sludge, beetje punk, beetje van alles. Dat je de muziek niet kunt labelen trok me nog het meest over de streep. Maar hoe zouden jullie zelf je muziek omschrijven?
Moeilijke vraag omdat dat ook niet het uitgangspunt was. Gezien de verschillende muzikale invloeden, was het niet echt de bedoeling om muziek te maken binnen één en hetzelfde genre. We hebben onze oogkleppen afgezet en ons opengezet voor invloeden van ieders inbreng. Zolang iedereen achter het idee stond, zijn we ermee aan de slag gegaan. De inbreng van iedere muzikant is echt wel belangrijk voor ons en deze ligt toch wel vrij uiteen. Maar als we het dan toch moeten doen, zien we ons wel in de ‘Desert’ scene spelen, die toch ook wel heel erg breed gaat.
Ook dat jullie die 'woede overgieten met de nodige dosis humor vond ik heel opvallend. Is bewust voor die weg gekozen? Wat is jullie mening?
Haha, leuk om te horen, maar dat is niet echt een bewuste keuze. Misschien omdat we ons goed amuseren op repetities en optredens dat het zo uitstraalt. Anderzijds zijn we intussen al vrij gedreven in het relativeren, zij het wel met gezonde ambities.
Hoe waren de algemene reacties op dat debuut eigenlijk?
Algemeen positief, maar verdeeltd. We ontvingen reacties als « verrassend » of « wat was dat allemaal ». Ongetwijfeld zitten de verschillende invloeden hier ook weer voor iets tussen. ‘You like it or you don’t’.
Heeft dat debuut bepaalde deuren geopend? Wat optredens en zo betreft?
We hadden toch al wat shows geboekt, waar we enorm naar uitkeken, maar jammer genoeg hebben de Corona toestanden wat stokken in de wielen gestoken. Of die demo deuren heeft geopend kunnen we niet echt zeggen, maar slecht zullen ze het niet gevonden hebben , gezien we toch meer vragen kregen.
Hoe zit het met de andere eventuele projecten of liggen die nu allemaal stil?
Sinners is gestopt en The Gang Bank ligt stil. Voor altijd of niet voor altijd, wie zal het zeggen. Time will tell. We komen alleszins nog goed overeen allemaal, dus who knows.
De reden van dit interview is dat je me via facebook hebt verteld dat jullie bezig zijn met een oude live rep in orde aan het maken met beeld en dergelijke meer? Vertel er meer over (een link of zo als die er is mag ook)
Wij zijn er momenteel nog mee bezig. Het is niet eenvoudig om oude live repetities tot een goed eindresultaat te maken. Er zal ongetwijfeld iets van uit de bus komen maar het zou ook kunnen dat we ons richten op het nieuwe materiaal dat er op stond. Dus ‘work in progresss’ - DIY .
Door die corona crisis zijn er wellicht ook bij jullie plannen in het water gevallen, welke?
YUP!! We gingen normaal samen spelen met de mannen van Growing Horns in de Kinky Star. In café ‘De Zot’ mochten we ook een feestje bouwen samen met ‘Left Eye Perspective’ en in café ‘Het Gouden Mandeken’ was er ook al een lekkere party voorzien. Er waren ook gesprekken bezig met andere cafés en veneus. Ook naar repetities en zo toe, hebben de toestanden toch wat roet in het eten gegooid.
Jammer genoeg geldt dat voor alle bands. Maar uitstel is geen afstel. Van zodra de wereld terug wat veiliger is geworden, komen we overal den boel plat spelen.
Hoe spartelen jullie deze crisis als band (en ook op persoonlijk vlak) door?
We gaan de digitale toer op ; veel chatten, ideeën delen, riffs opnemen en uitwisselen enz. We blijven niet stil zitten. Moeilijk gaat ook. Het is niet de meest leuke periode maar we mogen op zich niet klagen. Er zijn er die het minder goed hebben.
Zijn er mogelijkheden tot 'live' optreden via sociale media?
Goh, voorlopig niet echt omdat het nog steeds verboden is om samen te komen en we geen onze centen liever aan andere dingen uitgeven dan boetes. Maar we blijven creatief en denken voortdurend na over wat we kunnen doen om bezig te blijven en productief te zijn.
Maar uiteraard kijken we vooruit. Wat zijn de plannen na deze crisis?
Onze achterstand inhalen, zijnde spelen, spelen en nog eens spelen.
En toch verder nummers maken met het uiteindelijke doel deze ook te vereeuwigen op een plaat, waarvoor we toch al wat materie hebben.
Om daar een beetje op verder te borduren. Ik vraag me af hoe zal de toekomst eruit zien denk je wat de muziekwereld in het algemeen betreft?
De organisatoren hebben het heel moeilijk. Het waren de eerste die moesten sluiten en zullen als laatste terug mogen opstarten. We hopen dat organisatoren de middelen en ambitie blijven hebben voor het organiseren van optredens. Er zijn genoeg Belgische bands die staan te springen om terug te spelen. Dus daaraan zal het niet liggen. Van zodra het is toegelaten, hebben wij ook wel zin om iets te organiseren to support the local scene.
Is er ook een soort einddoel dat je als band of muzikant stelt? Wat zijn jullie ambities en je persoonlijke?
Ne vette cd opnemen en op leuke podia staan. Maar vooral ook veel fun maken en andere bands leren kennen.
Mijn laatste vraag, nu men niets kan kopen op concerten zijn er mogelijkheden om online dingen aan te kopen als Cd's of vinyl of zo? Zet hieronder een link of zo?
Onze demo is beschikbaar op Bandcamp die nog altijd gratis en voor niks te downloaden is. We hebben er uiteraard niks op tegen als daar een kleine bijdrage tegenover staat.
De plaat is ook op cd te verkrijgen voor de luttele prijs van 5€.
We zijn te bereiken via onze Bandcamp page op Facebook.
https://lowmad.bandcamp.com/releases
https://www.facebook.com/LowMadPunks/
Zijn er nog mededelingen plaats ze gerust hieronder. Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat binnenkort face to face over tussen pot en pint. Stay Safe!
May our fuzz hits you hard and put a smile on your face!
Hope to see you soon.
Greetz LowMad
Als je een cover uitbrengt van een metalband, dan is Metallica zowat het grootste risico dat je kan nemen. Chris Hathcock van de Amerikaanse progmetalband The Reticent pakt dan ook nog eens een song van het legendarische ‘Ride The Lightning’ en stript “Fade To Black” tot enkel zijn stem en wat zuinige keyboards overblijven. Een Metallica-song zonder gitaren? Dan zou je denken dat de brandstapel al klaar staat, maar Hathcock komt er mee weg. “Fade To Black” blijft perfect overeind zonder de bekende gitaar-intro en zonder de powerakkoorden na de eerste break in het origineel. Hathcock weet de emotie van de lyrics goed te vatten in zijn stem en de desolate keys voegen daar nog een extra dimensie aan toe. De clip erbij maakt het helemaal af.
https://www.youtube.com/watch?v=h4rUYRcVbys
Nederlands 
Français 
