Drums'n'Guns ontstond in 2012 uit de as van stonerband Mogul. Na het uitbrengen van een demo en enorm veel geslaagde optredens heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de stoner/post punk en brengt in 2016 zijn debuut op de markt: 'Ianna'. Net door de diversiteit van invloeden blijkt hieruit dat we deze band tekort doen door hen in het hoekje stoner of postpunk te duwen. Dat de band buiten zijn comfortzone durft te treden was toen reeds de reden waarom wij vielen voor dat debuut en deze klasseband. Nu ligt er met 'Hail Hail' eindelijk een nieuwe plaat in de winkel.
Met “Foot Up Your Ass” geeft Drums'n'Guns al de toon aan. Een opvallens frisse song die totaal anders klinkt dan de songs op het debuut. Wij houden van bands die hun eigen grenzen verleggen en dat doet Drums'n'Guns op deze 'Hail Hail' dus over de hele lijn, stellen we bij die eerste song al vast. Deze evolutie wordt verdergezet op songs als “Must Kill A Radio”, “Ocean Splits In Two” en “Prisoner In Tight”. Die zweverige aankleding van het debuut komt uiteraard subtiel nog bovendrijven, maar Drums'n'Guns kiest op de nieuwe schijf dus duidelijk voor eerder uptempo songs die dan weer zorgen voor een opgewekte sfeer, waarop stil zitten onmogelijk is. Song na song varieert Drums'n'Guns in muziekstijlen en doet zelfs voortdurend aan stijlbreuken. Waardoor je als aanhoorder voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.
Stoner, post punk, psychedelica het zit allemaal verborgen in deze knappe nieuwe schijf van Drums'n'Guns. Afsluiter “Split Second” is nogmaals zo een voorbeeld van hoe Drums'n'Guns tewerk gaat. Namelijk op die bijzonder gevarieerde manier lekkere uppercuts uitdelen, telkens op die zeer aanstekelijke wijze. Dit zorgt dan weer voor meerdere adrenalinestoten die dus vooral op de dansheupen inwerken, maar ook je lekker doen headbangen in de huiskamer. Trouwens, dit schijfje is zeer verslavend. Je voelt namelijk de neiging die ‘kick’ terug te voelen, waardoor je deze knappe schijf nogmaals op de draaitafel gooit en tot het oneindige blijft beluisteren. Het goed gevoel dat je hierdoor krijgt voelt trouwens niet klef aan, maar zorgt eerder voor een feestelijke stemming in je hoofd, waardoor je, zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen, gaat zweven over de dansvloer tot in de vroege uurtjes. Tenminste als dat terug mag, voorlopig houden we dat in de huiskamersfeer.
Punk is niet dood, het heeft meerdere evoluties doorgemaakt. Dat zet Drums'n'Guns stevig in de verf. De positieve vibes, die lekker aan je ribben kleven, keren over de hele lijn terug op deze gevarieerde parel.
Wie hield van de eerste plaat van Drums'n'Guns zal ondanks de switch naar meer uptempo eveneens hierin zijn gading vinden. Maar vooral het feit dat Drums'n'Guns dus ook anno 2020 nog steeds een band is die vooruit kijkt, zijn eigen grenzen verder aftast en verlegt en daardoor bewust zijn comfortzone blijft verlaten, trekt ons zelfs bij meerdere luisterbeurten nog het meeste over de streep.
Ter introductie van deze alternatieve soundtrack '’Pigeons - Soundtrack For The Birds On The Treetops Watching The Movie Of Our Lives'’ citeren we even het Engelstalig bericht: ''Emilie Zoé (as you might just seen at Eurosonic, where she was announced one of the hightlights of this year) was invited in 2018 by the alternative film festival « 2300 plan 9 à Les Étranges Nuits du Cinéma » in La Chaux-de-Fonds, CH to create a live soundtrack for a movie of her choice. She asked Christian Garcia-Gaucher, who had recently produced her second album The Very Start, to join the project. They chose together Roy Andersson’s A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence" Dit is een Zweedse film 'En duvva satt pa en gren och funderade pa tillvaron'
De film is een onderdeel van een trilogie en kwam in 2014 uit. Op het festival van Venetië kreeg de film een Gouden Leeuw. Wat voor ons belangrijk is, is op welke wijze het duo je onderdompelt in een sprookjesachtige sfeer die perfect daarop aansluit. En erin slaagt de fantasie van de aanhoorder te prikkelen.
Je moet deze plaat eigenlijk beluisteren als het bekijken van een film. En dat is een zeer gezapige en aangename totaalbeleving, die de eenvoud van het leven vanuit het oogpunt van een simpele duif mooi uit de doeken doet. Instrumentaal worden nergens muren afgebroken, maar word je ook niet in slaap gewiegd. Gedrenkt in badjes van melancholie en weemoedigheid, worden bittere tranen en een bulderlach perfect met elkaar verbonden, tot een logisch geheel. Ook al gaat er soms een kleine dreiging uit, het is vooral een zeer warme plaat geworden die perfect aansluit bij de film. Geen kanonnenvoer, oorlogstaal of stoere praat verkopen dus. Maar de aanhoorder op een filmische wijze doen wegdromen naar mooie oorden, uit jouw, haar en zijn leven.
Om die reden vermelden we ook geen afzonderlijke songs, het is dus echt het totaalpakket dat ons over de streep trekt. Instrumentaal komt die weemoedigheid al bovendrijven, maar het is de samensmelting van mooie stemmen die elkaar perfect aanvullen, die een kers op de taart vormen. Een kers op de taart die je doet lachen maar ook een krop in de keel bezorgt op eigengereid moment. Weerom wordt bovendien bewezen hoe de eenvoud van het leven, waar we elke dag opnieuw aan voorbij gaan, zoveel schoonheid bevat die we door de gejaagdheid daarvan niet meer opmerken. De duif ziet dat wel, en wij kunnen ons door de muzikale omlijsting gemakkelijk inbeelden hoe dit dier de mens en zijn omgeving ziet en bekijkt.
We vroegen ons in het begin van deze recensie dus af of dit duo erin slaagt de fantasie te prikkelen, en door hun muziek een visueel beeld ophangen dat aansluit met de bedoeling van deze film. Net dat laatste is de rode draad op de plaat. Waardoor we kunnen besluiten dat Emilie Zòe + Christian Garcia-Gaucher met brio in hun opzet zijn geslaagd. Deze film uitbeelden, in wondermooie woorden en klanken.
De Noorse blues artiest Håkon Høye brengt het soort blues waarbij grenzen vervagen. De man kleurt niet binnen de lijntjes van blues en kijkt ook naar soul en rock. Het is een eerste vaststelling na het beluisteren van zijn bijzonder zwoele en warme plaat 'Nights At The Surf Motel'. Het zit in de genen, zo lezen we in zijn biografie. Håkon kreeg de muzikale microbe te pakken door zijn vader die klarinet en accordeon speelde. Op zijn negende begon hij saxofoon te spelen, om later over te schakelen op gitaar. Håkon Høye is sinds de jaren ‘90 zeer actief in de Noorse bluesscene en heeft daar een geweldige reputatie opgebouwd, met samenwerkingen met een rits uiteenlopende artiesten en kleppers in diezelfde scene.
Vanaf “Junkyard Of Dreams” stel je ook vast waarom de man zo geëerd is in bluesmiddens. Zijn aanstekelijke gitaarwerk doet je wegzweven, zijn zachte stem brengt je bovendien naar nog andere oorden. Hoewel daarbij de blues de basis vormt, knipoogt Håkon voortdurend naar rock en soul. Waardoor een ruim publiek kan worden aangesproken.
De man brengt eigen nummers die zodanig zwoel klinken, dat stilzitten hierop onmogelijk is. Daarnaast staan er ook twee smakelijke covers op deze plaat. Een ode aan Curtis Mayfield en Richard Berry, wiens songs “You Must Believe Me” en “Sweet Sugar You” met respect voor het origineel, toch een eigen typische Håkon-sound meekrijgen. Håkon Høye stuurt dus over de hele lijn warme klanken door de boxen die je gemoed tot rust brengen, en de rock-, soul- en bluesliefhebber een waar oorgasme bezorgen. Luister maar naar het lekker catchy “Stay Awhile” of “One Floor Down”. Dee zwoele, soulvolle stem voelt telkens aan als een warm deken tegen de koude dagen en avonden. Het doet je ook verlangen naar zomeravonden rond het kampvuur. In een intieme sfeer blijft Håkon deze wegen verder bewandelen op de daaropvolgende songs. En sluit af met een bijzonder mooie parel “Night At The Surf Motel”, waar de ingenomen stelling nog maar eens in de verf worden gezet.
Håkon Høye is een topmuzikant, die duidelijk op avontuur trekt in het blueslandschap. Die blues georiënteerde songs op 'Nights At The Surf Motel' zullen de liefhebber van dit genre zeker een goed gevoel vanbinnen geven. De man houdt echter ook van de comfortzone verlaten, en knipoogt voortdurend naar rock en soul. Waardoor een ruim publiek aan muziekliefhebbers die houden van aanstekelijk kampvuur muziek over de streep kan en moet getrokken worden.
Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt daar een saus van doommetal aan toe en werkt af met sludge-elementen. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Daar doet Patroness niet. Getuigen daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam.
Patroness stelt nu zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intensief pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze.
Binnen een zeer doomy sfeer doet Patroness je al naar adem happen bij opener “Dominae”, een song die je meevoert naar de meest duistere gedachten, binnen een intensieve omkadering. Intensiviteit en donkere emoties zal de rode draad vormen op de volledige EP, zo zal later blijken. Instrumentaal worden al even gevarieerde mokerslagen in het gezicht uitgedeeld. Maar de kers op de taart wordt geleverd door vocalist Guy Callens, die met zijn zeer emotionele stem de haren op je armen doet rechtkomen van pure innerlijke angst. Ook bij “A Thousand Times” hakt Patroness zeer diep in je vege lijf, tot je buiten adem in de donkerste kamer van je ziel op zoek gaat naar dat ene straaltje licht. Zonder het te vinden. Want diezelfde zwartgeblakerde intensiviteit keert terug op de daaropvolgende song “Pyre”. De snedige blackmetalriffs hakken letterlijk in je vege lijf. De drumsalvo's doen je verstijven van angst. Ook al durft de band hier buiten de lijntjes kleuren en slaan ze lekker aan het experimenteren. En dan is er dus weer die stem op afsluiter “Lost Eyes” die je bij de les houdt.
Soms zijn er wel verwijzingen naar Chief Roberts. Je kunt de roots waarop je muzikale wegen zijn gebouwd , niet volledig verstoppen. Dat doet Patroness ook niet. Maar deze band voegt zoveel puzzelstukjes toe aan wat we al wisten. Zonder meer drukt deze band daardoor nu al zijn stempel op dat blackened doomgebeuren, en slaat gensters in ons donker hart zoals we dat zelden tegen komen.
Elk van de muzikanten binnen deze band heeft al wat watertjes doorzwommen, de perfectie wordt dan ook puur technische bekeken, telkens overschreden. Maar vooral biedt Patroness je een smaakvolle, gevarieerde donkere trip aan in zwartgeblakerde landschappen van verderf, die als een vlijmscherp mes in je vege lijf snijden. Zowel instrumentaal als vocaal is dat het geval. Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onderbewustzijn. En dat is toch het soort black/doom/sludge waarvoor we zeer graag uit ons kot komen.
Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun elektronische mengelmoes van funky, exotische en trippy soundscapes zorgt de band voor een zon in je hart.
Het is, ondanks die positieve vibe, gelukkig geen al te kleffe bedoening. De psychedelische tongval doet je wegzweven naar verre oorden. Nu dat letterlijk niet meer kan, prikkelt Rheinzand dan maar je fantasie om je te doen wegdromen naar zonnige oorden, waar het altijd fijn vertoeven is.
De dromerige, zeer gevarieerde soundscapes doen je dan ook prompt verlangen naar lange zomeravonden, aan het strand of waar je ook bent. We kunnen elke song afzonderlijk opsommen, maar feitelijk is het net het totaalpakket dat ons daarbij over de streep trekt. Doordat een kleurrijk palet aan dansstijlen wordt aangeboden , blijf je vanaf de eerste tot de laatste song dan ook bij de les. Nergens valt een speld tussen te krijgen. Elke keer voel je gewoon dat de dansspieren op een al even gevarieerde wijze worden aangesproken. 'Rheinzand' is dus vooral een schijf voor liefhebbers van dansbare, funky muziek waarbij grenzen vervagen. Door de trippy , zwoele aankleding, het psychedelische klankentapijt dat wordt uitgespreid en de funky ondertoon van deze plaat zal het zorgen voor wervelende dansfeestjes in je huiskamer of hopelijk spoedig ook op één van de zomerfestivals. Een bijzonder kleurrijke trip waar je spoedig gelukkig van wordt, dat krijg je voorgeschoteld. Eens opgeslorpt in die mengelmoes van beats en soundscapes kom je namelijk in een deugddoende trance terecht waaruit je niet meer wil en kunt ontsnappen. Dat is dan ook de grote sterkte van deze band en plaat. Elke song ademt diezelfde sfeer uit, waarbij wordt geflirt tussen lichtvoetigheid en muziek die je in een diepe trance doet belanden. Waardoor elk beetje liefhebber van dansmuziek, zowel het grote publiek als de alternatieve muziekliefhebber aan zijn trekken komt.
Laat het ons maar zo stellen, Rheinzand brengt gewoon dé perfecte dansplaat uit om de zomer met een knal van formaat in te zetten. En dit dus op een bijzonder gevarieerde wijze, door veel blikjes dansmuziek open te doen uit het verleden, heden en wie weet toekomst. Gebracht door topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Waardoor die perfectie wordt overschreden, maar je dus vooral verlangt naar die zomer. Genieten zul je zeker en vast, zodanig zelfs dat je die trip terug wil meemaken. Want deze schijf is in barre tijden als nu zeer aanstekelijk en op de koop toe zeer verslavend, je krijgt nooit genoeg van deze dosis geluk die de band je aanbiedt.
Electro/Dance
Rheinzand
The River Curls Around The Town is het project rond Bart Bekker en Jan Vanwinckel. Met hun elektronische luisterpop raakt dit duo sinds hun debuut in 2008 ('More Than A Break') gevoelige snaren. Op een bijzonder melancholische wijze. The River Curls Around The Town profileert zich als een studioproject en toch hebben we acht jaar moeten wachten op een opvolger in de vorm van 'Nightshadows', dat nu op de markt is.
Vanaf “Afraid” word je op bijzonder zachtaardige wijze tot rust gebracht. Een soort gemoedsrust die je niet in slaap wiegt, maar eerder doet wegdrijven over weemoedige velden waar het fijn vertoeven is. Dit duo brengt kampvuurmuziek die een ware gemoedsrust over jou doet neerdalen. Bij elke song opnieuw, door de mooie instrumentale omkadering en een bijzonder warme vocale inbreng die je een krop in de keel bezorgt.
Dat keert dus ook terug op songs als “Busy As We Are”, “Eyes Closed” en “Forest Fire”. Het is bij deze echter zowel het plus- als minpunt aan deze plaat. Door te blijven hangen in die al te gezapige sfeer, waar nooit echt buiten de lijntjes wordt gekleurd, dreig je als aanhoorder na een tijdje toch af te haken, het mocht dus best iets avontuurlijker en gewaagder naar onze mening. De intimiteit waarbinnen dit duo je hart raakt, maakt echter veel goed. Zwijmel dus lekker weg over walmen van donkere weemoedigheid bij knappe pareltjes als "Nightshadows”, “Smile Of Tear” en “Which One”. En beluister deze schijf vooral op een moment van volstrekte rust en harmonie. Waardoor niet enkel je hart maar ook je hoofd tot een intense kalmte wordt gebracht.
Dit duo brengt aantrekkelijke en aanstekelijke luisterliedjes die je een goed gevoel vanbinnen geven, op een zwaarmoedige maar vooral intieme en wondermooie wijze. The River Curls Around The Town doet niet aan hoge woorden of heilige huisjes omver gooien, wel aan je hart op een bijzonder ingetogen wijze zeer diep te raken. Waardoor enige kritische benadering vrij vlug naar de vuilnisbak wordt doorverwezen. Vernieuwend en grensverleggend is dat allemaal niet, dat wordt bij de laatste song “Winter Hit Me Hard” nog maar eens in de verf gezet.
Als je graag op een eenvoudige wijze je hart laat beroeren en ontroeren, dan is deze 'Nightshadows' de perfecte schijf om je naar die bijzondere plaats in je ziel te doen zweven.
Wat de introductie van de artieste Aunty Social betreft citeren we even: “Het album ‘The Day My Brain Broke’ is geschreven in een cruciale en louterende tijd voor Aunty Social (echte naam Danela Gitto), met elk lied dat een hoofdstuk van haar evolutie beschrijft terwijl ze zich een weg baant uit een giftige levensstijl - computer, microfoon en Midi in de hand. Alle illustraties zijn zelf gemaakt door gemengde media te combineren met oudere persoonlijke familiefoto's om haar gevoelens en ervaringen achter de muziek eerlijk te illustreren."
Het resulteert in een EP 'The Day My Brain Broke' waar elke jonge, opgroeiende tiener zich kan in vinden. Het publiek dat ze aanspreekt met die muziek kan uit haar woorden kracht putten.
Fijne popsongs die toch ook op een weemoedige wijze de gevoelige snaar raken is alvast hoe we “Trying”, de eerste song op deze EP aanvoelen. De kristalheldere en bijzonder emotionele stem van Aunty Social zorgt voor een traan op je wangen, want deze muziek is dus bijzonder aangrijpend mooi. En toch wordt je niet ondergedompeld in sombere gedachten, de zon schijnt achter iedere donkere wolk. Uit het leven gegrepen, zo klinken ook de daarop volgende songs als “Crack A Deal”, “Traveling Circus” en “Thinking About Thinking About Thinking” - een titel die aantoont waar de meeste jonge mensen wellicht nog het meest mee worstelen.
Het brave imago van deze artieste zal wellicht ervoor zorgen dat de avonturier onder de muziekliefhebber hier zijn gading niet direct zal in vinden. Wie echter verder kijkt dan dat, ontdekt een jongedame die haar hartroersels in een mooie weemoedige schijf heeft verstopt, en daardoor je net op die plaats raakt waardoor ze je ontroert. Haar bijzonder kristalheldere stem voelt dan ook aan als een deken tegen het bloedend hart, een bloedend hart dat kan worden hersteld. We herhalen dat even omdat dit zo belangrijk is bij haar werk . Een song als “Cortex” illustreert dit nog eens.
Het is hoe deze bijzondere artieste tewerk gaat. En om die reden is Aunty Social een bedroom-artieste om te koesteren, want dit visitekaartje blijft lekker aan onze ribben kleven, wanneer we weer een traan wegpinken met de glimlach op de lippen.
Astodan is een Belgische postrockformatie die nogal vaak wordt vergeleken met een kruising tussen AmenRa, Pelican en Mogwai. Nu dat zijn voorbeelden waar de band, op basis van hun debuut 'Ameretat', dat in 2018 op de markt kwam, niet ver af zit. Dat debuut was een concept over de rituelen van zoroastriërs (een oude religie uit Iran). Onderwerpen over dood en dergelijke spreken altijd wel tot de verbeelding, want ook de nieuwste schijf 'Bathala' is een conceptalbum over begrafenisrituelen. Deze keer gaat het over de Filippijnse stam Tagalog. Die stam steekt volgens de overlevering zijn doden in uitgeholde bomen om hen terug te geven aan de natuur. Elke song ademt dus de dood uit. En daarmee is de vergelijking met AmenRa snel gemaakt. Echter gaat het hier over een puur instrumentale plaat. Die echter diezelfde intensieve duisternis doet neerdalen in je donkere hart, op een zonovergoten dag …
We raden aan deze plaat in zijn geheel te beluisteren. De songs sluiten namelijk perfect op elkaar aan en het schijfje leest dan ook als een spannend boek. “Hukluban” is al zo een intensief meesterwerk waarbij dreigende klanken je wegvoeren naar het dodenrijk. En toch voelt de dreiging niet verstikkend aan, eerder daalt er een gemoedsrust over je heen, vergelijkbaar met het sterven. Want als een mens sterft, voelt hij diezelfde gelukzaligheid over zich neerdalen vooraleer hij de geest geeft, met een glimlach op de lippen. Het licht aan het einde van die tunnel voel je over de hele lijn dan ook letterlijk op jou afkomen. Dus ook bij al even magische songs als “Katalonan” en “Likha”. Alsof dezelfde dood eindelijk de rust brengt waar je al heel je leven op wacht, zo intens mooi voelt dit ritueel aan.
'Bathala' is om die reden ook geen gewone postrockplaat, waar naar een climax wordt toe gewerkt. Elke song ademt diezelfde beklemmende mooie sfeer uit. De rillingen die je, op die momenten als alle registers worden open getrokken, over je rug voelt lopen doen je in een donkere trance belanden waaruit je gewoon niet wil ontsnappen. Als het uiteindelijke rustpunt is bereikt, en je je naar het hiernamaals voelt wegglijden, haalt de band diezelfde indrukwekkende soundcapes nogmaals boven, waardoor het angstzweet je weer op de lippen staat. En zo blijft de band doorgaan, tot de climax en het eindpunt is bereikt. Dat is dus eveneens de rode draad op lange songs als “Alay”, “Buaya” en afsluiter “Maca Kasanaan”.
Door die oude Filipijnse rituelen op een zeer intensieve wijze uit de doeken te doen, is Astodan met brio in zijn opzet geslaagd. Want zoals deze schijf, zo voelt de dood dus ook daadwerkelijk aan. Op een zodanige wijze gebracht door muzikanten die muziek brengen op een zeer visuele wijze. Waardoor de fantasie wordt geprikkeld. En je, eens onder hypnose gebracht, volledig zen de dood in de ogen kijkt met een glimlach op de lippen.
UM! aka Umi Defoort heeft de voorbije jaren binnen de Belgische hiphop/rap meer dan zijn stempel gedrukt door samen te werken met Zwangere Guy - eerst als DJ en later als muzikant. Hij bracht twee jaar geleden zijn solo debuut 'Enelix’ op de markt met inbreng van Jazz, Le77 en Zwangere Guy. We citeren even de woorden van de artiest zelf: “Dit album is een representatie van wie ik ben als individu. Als zoon van een Japanse moeder en Belgische vader ben ik opgegroeid in een huis waar elke dag verschillende muziek te horen viel. Van fagotarrangementen van Bach, aria’s met Maria Callas tot pianosoloconcerten van Keith Jarrett en funkplaten van Meshell Ndegeocello tot de hedendaagse experimentele pop van Björk. Samen met de multiculturele context van een stad als Brussel heeft dit ervoor gezorgd dat ik doorheen de jaren een heel open en eclectische smaak heb ontwikkeld. Dit uit zich ook op mijn eerste album. Ik heb gemaakt wat ik voelde en met de mensen waarmee ik het wou maken. Of het nu in het Nederlands, Engels, Japans, Frans of Russisch is en of dat nu in dub-step of klassieke muziek of hiphopstijl is. Het is een visitekaartje van de producer die ik nu ben.”
Wie de Brusselse rap/hiphop-scene een beetje volgt zal deze artiest al veel tegengekomen zijn, in elk van de projecten waar hij aan meewerkt , is zijn inbreng een grote meerwaarde. Dat blijkt al uit de eerste song “Collage”. Ook al is die inbreng van Zwangere Guy, KGE en Kokumaru enorm groot , het is de muzikale omlijsting die deze song naar een hoger niveau tilt. Het zal ook de rode draad vormen op de gehele schijf.
Liefhebbers van de betere melodieuze rap en hiphop zullen alvast watertanden bij parels als “Sorry For The Delay”, “Mindset” en “Bloc”. Daarbij valt op hoe UM! als DJ en muzikant zijn invloed doet gelden, rekening houdende met de vocale inbreng. Het perfect elkaar aanvoelen, en hiphop brengen die je harten raakt, het is de reden waarom ook ik ben gevallen voor de hiphop en rap van 2020. En dat wordt over de gehele lijn in de verf gezet op deze parel van een schijf. Elke song is een wonder mooie hiphopparel.
Het meest onder de indruk waren we, met alle respect voor de inbreng van overige artiesten, van de stem van Chibi Ichigo bij “Chibum”, die door haar warme vocale inbreng schippert tussen melancholie, weemoedigheid en aanstekelijkheid. We zijn eerder al in vervoering gebracht door deze bijzondere artieste. Haar inbreng op deze schijf is ook nu weer bovennatuurlijk. Een artieste om in het oog te houden. Eveneens de daarop volgende songs als ”Maasje” met de prachtige vocale van Skeer & Boos, “Feelings” met inbreng van de geweldige Félé Flingue, Blu Samu tot afsluiter “Valse De La Dernière Minute” - de kers op de taart - bewijst nog maar eens dat er iets leeft in hip hop en rap wereldje in ons land.
UM! levert, mede door de samenwerking met zoveel topartiesten, muzikanten en vocalisten, de perfecte hiphopschijf af waarbij grenzen vervagen en worden verlegd. Een parel van een schijf dus, om als liefhebber daarvan te koesteren.
The K. is een noiserockband uit Luik bestaande uit drie muzikanten die al zeer, zeer veel Belgische muzikale watertjes hebben doorzwommen. Gregory Bert Minnaerts, alias Sigfried Burroughs., verzorgt niet enkel binnen dit project de percussie. Hij doet dat ook bij Kapitan Korsakov, Onmens en Paard. Sébastien Von Landau neemt de gitaarlijnen voor zijn rekening. Net zoals bij Cocaine Piss en Wyatt E. Het duo wordt op zijn nieuwste schijf 'Amputate Corporate Art' aangevuld met bassist Gregory Mertz. Een potje jammen resulteert in een lekker melodieuze en snedig pareltje waar noise rock, punk en grunge elkaar perfect aanvullen.
Vijf jaar na 'Burning Pattern Etiquette' klinkt The K. wederom opvallend snedig en energiek en loeit het spelplezier letterlijk uit de boxen. Die spanning is al te snijden bij “The Future Is Bright” waar de band lekker energiek de teugels viert en alle registers opentrekt. Het trio zal dat nog meerdere keren doen. Het meebrulgehalte ligt daarbij ook altijd zeer hoog zoals bij songs als “Shit Day” en “Human After All”. Maar ook kan The K. zeer gevoelig en intiem uit de hoek komen zoals op “Everything Hurts” waar de heren je een krop in de keel zingen. Naast de lekker hoekige noisemuziek is er eveneens een opvallende samenzang, waarbij de stemmen al brullend of eerder door middel van cleane vocalen elkaar perfect aanvullen. Want dat is eigenlijk nog de grote sterke aan The K. Dit duo vindt elkaar dus meer dan ooit blindelings in dit project, en beweegt zich bovendien nog steeds voort als een kind in een speelgoedwinkel, zich kostelijk amuserend zonder de perfectie uit het oog te verliezen.
Ondanks het nog steeds aanwezige potje waanzin met absurditeit als saus , klinkt deze schijf veel melodieuzer, getooid in alle kleuren van de regenboog dus. 'Amputate Corporate Art' is dan ook een bijzonder kleurrijke plaat geworden. Laat u echter niet beetnemen.
Dat de eerder sinistere ondertoon overeind blijft , bewijst The K. met een song als “Swim It Better”. De aanhoorder wordt wel op het verkeerde been gezet door die schijnbaar, laat ons maar zeggen, melodieuzere en eerder poppy-aanpak. Nog een nieuw pluspunt aan deze knappe plaat.
We maken echter van de gelegenheid gebruik om langs deze weg een pluim op de hoed steken van klankentovenaar Tim De Gieter van Much Luv Studio die de productie, opname en mix voor zijn rekening nam. Toen we vernamen wie de producer was, waren we eigenlijk al vrij zeker dat hier een perfect product zou worden afgeleverd.
The K. brult, slaat, zalft, gaat de melodieuze en zelfs weemoedige toer op, deelt uppercuts uit, maar streelt ook zacht door de haren.
Kortom met 'Amputate Corporate Art' biedt The K. een enorm veelzijdige plaat die in golvende bewegingen alle kanten van de muur uitgaat. Bijzonder energiek gebracht, met nog steeds de waanzin in de ogen. Dat is hoe we dit trio altijd graag hebben bezig gezien. En ondanks de eerder melodieuze aanpak, is dat nu nog steeds het geval.
Een opvallend pluspunt echter is de meerstemmigheid, de samenzang en hoe de heren elkaar aanvullen, is een enorme meerwaarde binnen het geheel. Daardoor verlegt The K. duidelijk zijn eigen grenzen, en blijft niet angstvallig binnen de lijntjes kleuren. Wat ons nog meer over de streep trekt.
Lees ook het interview dat we eerder hadden met Sigfried Burroughs er eens op na: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77911-the-k-soms-is-het-gewoon-belangrijk-het-kind-een-naam-te-geven-dus-zeg-maar-gewoon-nirvana-dan-is-iedereen-mee.html
Mintzkov - Je draagt die met heel veel trots maar je blijft er heel lang mee geassocieerd worden. Tot in 2020 blijkbaar … Maar het mag op mijn grafsteen: 'Winnaar Humo's Rock Rally 2000'
Mintzkov won in 2000 Humo's Rock Rally en is sindsdien niet meer uit de schijnwerpers verdwenen. De band behaalde enkele hits, onder andere met “Copper”, “United Something” en “Mimosa”. Doorheen de jaren bleef de band zijn stempel verder drukken op het Belgische rockgebeuren, zowel op als naast het podium met als laatste wapenfeit 'Sky Hits Ground' in 2013. Toen werd het stil. Tot nu, 2020. Mintzkov brengt namelijk een gloednieuwe schijf uit 'Oh Paradise' als trio. Een plaat die ons een beetje met een dubbel gevoel achterliet.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77906-oh-paradise.html
We vonden het ook tijd worden de band daarover enkele vragen te stellen. Door deze corona crisis helaas via mail. Philip Bosschaerts stond ons met veel plezier te woord.
Heren en dame, ik volg jullie al sinds 2000. Het is zeven jaar stil geweest rond de band, waarom heeft het zo lang geduurd eer die nieuwe plaat uitkwam?
Philip: We hebben eerst 2 jaar gespeeld met het vorige album 'Sky hits ground' en dan even een pauze genomen. Daarna stilaan terug begonnen met schrijven, repeteren en try-outs, opnemen enz. En plots was het 2020.
Twintig jaar geleden wonnen jullie HUMO's Rock Rally. Hoe kijk je als band en individueel daar nu op terug?
Philip: Dat heeft, zonder er teveel gewicht aan te hangen, echt mijn leven veranderd. Die overwinning heeft alles wat ik sindsdien heb gedaan een beetje gestuurd. En tegelijk, als onze carrière toen gestrand was, dan had ik een andere manier gevonden om creatief mijn ei kwijt te raken denk ik; al was het in een moestuin.
Was het toen een zegen, heeft het deuren geopend. Of ook soms een vloek?
Philip: Het heeft erg veel deuren geopend. En al gauw begonnen wij, ondankbare zielen, die titel snel ook beu te worden toentertijd. Je draagt die met heel veel trots maar je blijft er heel lang mee geassocieerd worden. Tot in 2020 blijkbaar (lacht). Maar het mag op mijn grafsteen: 'Winnaar Humo's Rock Rally 2000'.
Er is binnen de band ondertussen ook veel veranderd. Jullie zijn nu een trio. Is het mede daardoor dat het zo lang heeft geduurd? Die personeelswissels?
Philip: Ja, na onze pauze zijn er 2 bandleden niet meer teruggekomen. Mensen en levens veranderen, zeker op zo'n lange tijdspanne. Maar wij drie wilden erg graag verder, nieuwe muziek maken en spelen. Ik, Lies en Min Chul zijn ook altijd de creatieve spil geweest van de groep. Dus eigenlijk veranderde er niet zo echt veel voor ons. En we doen wat we altijd hebben gedaan. Het palet is iets kleiner geworden, dat wel. Maar dat vond ik net interessant. Vroeger schreef ik songs met de hele band in gedachte en had ik vaak al hele arrangementen en partijen klaar voor nieuwe songs. Nu was er geen keyboard of tweede gitaar meer om rekening mee te houden en dat doet je heel het proces anders benaderen.
Heel inspirerend. Je leert bv opnieuw gitaar spelen en zoekt naar andere mogelijkheden om het geluid op te vullen met drie; of net niet op te vullen waardoor je ruimte hebt… Ik vind vaak platen waar groepen zich opnieuw uitvinden hun beste. Zie bv Blur's 'Think Tank', Nick Cave & The Bad Seeds 'Push The Sky Away'; onmiskenbaar herkenbare platen van die artiesten, maar ze hebben zich er opnieuw op moeten uitvinden. Blur zonder gitarist, en Bad Seeds zonder gitaristen.
Ik heb de plaat 'Oh Paradise' enkele luisterbeurten gegeven, en vond vooral dat de songs nog het best tot hun recht zouden komen op een podium. Lekker aanstekelijk en een bijzonder zomers tintje. Wat is jullie mening hierover?
Philip: Ik vind de plaat ook vooral erg goed klinken. Qua geluid en mix vind ik het zeker onze beste tot nu toe. We hebben veel meer geëxperimenteerd met geluiden die je misschien niet de eerste keer hoort maar na enkele keren zoals noise overdubs, cassette tapes, loops of backing vocals. Veel is te danken aan Damien Vanderhasselt, die de plaat opnam en al het opgenomen materiaal (goede en ook slechte experimenten) doorstuurde naar Staf Verbeeck die vervolgens met een frisse kijk op de zaak alles gebruikt heeft en ons danig verraste met het resultaat. Dit smaakt naar meer en ik denk dat er creatief veel marge is om verder op te bouwen.
Het algemeen geluid moest voor mij sowieso naïever, alsof we terug debuteerden. Eenvoudiger en minder afgelikt dan onze vorige platen. Er was nu terug plaats voor 'fouten' en voor leegte/ruimte. Op elke song hoor je ons ergens ook gewoon enkel met 3 spelen, 3 partijen zonder franje, eerlijk rechttoe rechtaan. Dat is iets wat ik zelf heel erg mis in platen en optredens tegenwoordig: een band of enkele mensen samen horen spelen. Alles is heel erg geproduceerd, zowel op plaat en zelfs op een podium. Niets mis mee maar er wordt nog weinig echt live op een podium gespeeld en er lopen heel vaal tapes en sequencers mee. En iedereen klinkt als The War On Drugs! Goeie groep, maar die bestaat al. Elke muzikant en elke groep, elke samenstelling genereert een eigen karakter, maar dat wordt nog weinig getolereerd. Ik hoop dat wij dat op een bepaalde manier wel toelaten.
Ondanks die opzwepende en aanstekelijke aankleding vond ik toch dat het wat avontuurlijker had gemogen, niet dat het echt stoort, maar daardoor kabbelt de plaat op een al te gezapige wijze verder tot het eind. Wat is jullie mening hierover?
Philip: Ik ben het daar niet mee eens (lacht). Geef hem nog enkele keren. Echt! Ja, er zit een algemeen spanningsboog in zonder grote uitschieters, dat is waar. Maar dat is eerder net een voordeel vind ik. De allerbeste platen hebben geen uitschieters, kijk maar eens na! Ik begrijp de definitie van 'avontuurlijker' niet echt? Had er een zingende hond in gemoeten ofzo? (lacht). Daar zit een Songfestival hit in! Hooverphonic, waar wacht je op? (lacht) Het is in elk geval avontuurlijker dan menig radiohit van tegenwoordig… En minstens even avontuurlijk dan onze vorige platen. Dit moest een plaat worden van en door ons 3. Niets meer of minder, zonder als en garagegroepje te klinken; en daar zijn we met verve in geslaagd.
OK, ik zal de plaat nog enkele keren beluisteren, misschien dringt het dan wat beter door. Maar goed. De songs blijven ook lekker aan je ribben kleven, dat is wellicht de reden waarom ik uiteindelijk toch over de streep werd getrokken. Ook het zomers tintje valt enorm op. Wat is jullie mening hierover?
Philip: Vind ik een verrassende omschrijving, en een leuke! De opnames vonden in herfst en winter plaats dus misschien was het een 'verlangen naar'… Ik weet het niet. Ik kijk er in elk geval naar uit om ze live te spelen, zomer, herfst, winter of lente. De plaat moest voor mij ook echt speelbaar zijn. Vroeger staken we alles vol, waardoor er misschien te weinig lucht was.
Vergeleken met de beginjaren. Wat is de grootste verandering voor zowel de band, als de muziekwereld?
Philip: Email! Toen wij Humo's Rock Rally wonnen, hadden de meeste van ons geen email adres!? (lacht) Enkel vaste telefoon en rooksignaal. Alles is nu sowieso beter geregeld voor artiesten, en tegelijk is het almaar moeilijker geworden om je plaatsje op te eisen. Hoewel er veel meer platformen zijn om zelf naar buiten te komen. We zijn misschien met teveel nu, maar dat geldt voor de hele planeet, dus logisch misschien.
Wetende wat je nu weet. Zijn er bepaalde dingen die je nu anders zou aanpakken?
Philip: Ja. Maar gedane zaken… Terugkijkend zou ik meer genieten van alles wat we tot nu meemaakten. Je staat daar vaak niet bij stil. Daarom kijk ik ook heel erg uit naar de optredens met deze plaat. Ik zou het wel moeilijk vinden om nu in een beginnend groepje te zitten nu denk ik. Dat is geen eenvoudig gegeven. En tegelijk wijst alles zichzelf uit. Momenteel ben ik jurylid in Humo's Rock Rally en het is telkens heel erg inspirerend om al dat jong geweld bezig te zien. Volle goesting vooruit, en zo hoort het!
Wat zijn de verdere plannen voor 2020? Al lijkt alles wat in het water te vallen wat concerten betreft door die corona virus?
Philip: We gaan spelen al is het even afwachten hoe de crisis verder beweegt. Onze eerste data zijn verplaatst. Indien de crisis verder duurt, zullen we langer moeten wachten om te spelen.
Sommige bands doen een live stream via sociale media, is dat ook bij jullie een mogelijkheid? En wat is , denken jullie, het nut ervan? Want financieel brengt het weinig op uiteraard.
Dit zijn we momenteel nog aan het bekijken.
Hoe overleeft Mintzkov deze crisis feitelijk?
Philip: Dat valt af te wachten. Wij moeten het hebben van live optreden en fysieke verkoop op shows, in winkel of online verkoop. Als er geen shows zijn, valt veel in het water. Een plaat maken is tegenwoordig een hele investering ook voor ons. Een plaat kost veel geld voor een groep als ons. Vroeger gingen artiesten optreden om hun plaat te promoten; nu maken artiesten een plaat om te kunnen optreden. En enkel songs uit brengen genereert te weinig aandacht om dat te bereiken.
Kunnen we om af te sluiten ook eens ver in de toekomst kijken. Wat zijn de uiteindelijk ambities? Een soort einddoel in het leven
Philip: World peace en iedereen immuun!
Ik ga het hier bij laten. Dank voor dit fijne gesprek
Turpentine Valley - You love us or you hate us
Het had een druk voorjaar en een mooie zomer moeten worden voor postrockband Turpentine Valley, in de slipstream van het vorig jaar uitgebrachte album ‘Etch’, maar het coronavirus gooit bakken roet in het eten. Een reeks clubshows als support en headliner vallen in het water en inzake festivals zullen ze dit jaar niet kunnen aantreden op de voorziene data van Oorwurm en Sleuterrock (nieuwe data nog te bepalen) en dunk!fest in Zottegem (verplaatst naar 2021). Het is voor het trio nu uitkijken naar de clubshow met ‘Stories From The Lost’ in Lens die eind juni hopelijk wel kan plaatsvinden en naar de Miracle Metal Meeting in september in Deinze.
Een interview via mail is dan weer geen probleem in coronatijden
Dunk!fest is uitgesteld tot volgend jaar. Zijn jullie al gevraagd voor die editie van 2021?
Roel (drummer): De organisatie heeft beslist om de line-up van dit jaar door te schuiven naar de editie van volgend jaar. Op 13, 14, of 15 mei 2021 krijgen we met Turpentine Valley dus een herkansing op het bospodium in Zottegem. We kijken er nu al opnieuw naar uit!
Repetities vallen onder de niet-essentiële verplaatsingen. Oefenen jullie dan individueel?
Thomas (bas): Repetities zijn momenteel inderdaad niet aan de orde, althans niet gezamenlijk. We zijn elk afzonderlijk wel volop bezig met het schrijven van nieuwe nummers. De ideeën die we individueel opnemen leggen we dan één keer per week samen via een videocall. Zo geven we feedback en bijsturingen vanop afstand zodat iedereen daarmee weer verder kan om zijn eigen lijnen (opnieuw) op te nemen en samen te leggen. Het kriebelt wel steeds meer om weer echt te spelen, op repetitie of live, en om de nieuwe nummers of ideeën als geheel voor het eerst zelf uit de speakers te horen knallen.
Hoe schrijven jullie de nummers onder normale omstandigheden?
Roel: We pinnen ons allerminst vast op één stijl en proberen vooral elk van ons drieën onze persoonlijkheid in onze muziek te leggen. Zo nemen we elk idee - meestal slechts één riff - meteen op, hoe banaal ook. Die losse ideeën geven we dan meteen een (werk)titel. Dat wordt in niet-coronatijden dan één van de woorden op ons gigantische krijtbord in het repetitiekot. Daarop verzamelen we Nederlandstalige woorden die gewoon cool klinken en die we aan elk van die ideeën linken. Dat is dan het voordeel van instrumentale muziek: de titel hoeft niet de lading van de tekst te dekken. Van die ene riff vertrekken we dan om een nummer laag per laag op te bouwen of soms vallen verschillende ideeën uiteindelijk ook samen. Daar doen we behoorlijk lang over, geef ik eerlijk toe, maar we zijn dan ook behoorlijk kritisch voor onszelf om tot een definitieve demo te komen die in aanmerking komt voor de studio.
Jullie komen uit bands die heel andere muziek speelden dan die van Turpentine Valley. Wat was er eerst: de band of het idee om postrock te maken?
Roel: Het één viel samen met het ander. Het idee voor een nieuwe band was onlosmakelijk verbonden aan de stijl die we uit wilden. Ik herinner me nog dat ik gitarist Kristof al voor het idee gewonnen had en we dan met een album van Russian Circles onder de arm naar Thomas trokken om hem te overtuigen om mee te doen. Veel moeite moesten we gelukkig niet doen. Eerlijk gezegd is dit de enige bezetting waarmee we dit wilden doen. We kennen mekaar al ruim een half leven, weten wat we aan mekaar hebben en zitten op heel wat vlakken op dezelfde golflengte. Ik weet niet of het in een andere combinatie zou lukken.
In postmetal is het niet ongewoon om zonder vocalen te werken. Was dat voor jullie een bewuste keuze?
Roel: Dat was inderdaad een bewuste keuze. We hadden sowieso een aantal referenties waar we ons aan spiegelden, maar we wilden onszelf ook vooral eens serieus uitdagen. En dat het een uitdaging was, is het minste wat je kan zeggen. Het bleek lang niet zo makkelijk om instrumentale muziek te schrijven zonder enige achtergrond op dat vlak. Plots moesten we zonder prominente zanglijn op zoek naar een spanningsboog, een boeiende opeenvolging van riffs en voldoende intensiteit om dat allemaal ook nog eens live te brengen. Het kostte ons behoorlijk wat tijd en moeite om daar onze weg én een eigen geluid in te vinden. Maar qua voldoening is dit met niets te vergelijken. Het gaat puur om de muziek. Ik weet dat dat niet even evident of behapbaar is voor iedereen, maar net daarom doet het net zoveel deugd om positieve reacties te horen.
Zouden (gast)vocalen nog kunnen in de toekomst of zijn jullie blij dat het concept zo al goed werkt en ook aanslaat?
Thomas: Waarom niet? We sluiten het in ieder geval niet uit. We hebben in die zin ook wel al één en ander getest. Zo speelden we ooit met het idee om van bepaalde nummers naast de instrumentale versie ook een soort B-kant met zang te maken. Alleen hadden we daarvoor toen niet de tijd om dat echt grondig uit te werken, waardoor we dat idee maar weer op de lange baan schoven. Geen idee dus of het kan werken, maar voorlopig voelen we ons vooral comfortabel in het puristische dat instrumentale muziek met zich brengt: zoals een zanger zich blootgeeft met performance en teksten, zo doen wij dat in de plaats met enkel onze muziek en met de overgave die daar aan vasthangt. Want hoe je het ook draait of keert: zonder een zanger die alle aandacht opeist, zijn alle ogen volledig op ons drieën gericht. En dat geeft ons een extra drive om alles te geven tijdens een liveshow.
Wat zijn voor jullie de kerneigenschappen van een goede Turpentine Valley-nummer?
Thomas: De sfeer en de spanningsboog zijn belangrijk, maar wat mij betreft vooral ook de ‘beleving’ en de ‘overtuiging’. Ik weet wel dat postrock en postmetal vaak een zwart-wit verhaal zijn. You love it or you hate it. Wij proberen daar toch een bepaalde toegankelijkheid in te brengen. Het leuke is dan ook dat mensen na een show komen vertellen aan welke ervaring of setting een nummer hen doet denken. Vaak is dat iets helemaal anders dan wat wij (ook al onderling verschillend van mekaar) voor ogen hadden bij het schrijven van het nummer. Maar dat maakt het net zo intrigerend. Sfeer hoeft zich wat ons betreft ook helemaal niet te beperken tot alleen soundscapes. Er mag ook wel eens wat tempo en variatie in. Als het maar boeiend blijft. Ook de lengte van nummers doet er wat ons betreft niet toe. Als je in 4 minuten je ei kwijt kunt, hoef je dat niet per se 8 minuten te rekken. Het absolute hokjesdenken is niet zo zeer aan ons besteed.
Bij jullie shows valt jullie concentratie op. Staat die de beleving nooit in de weg?
Roel: Wat mij betreft alleszins niet. De focus is er, samen met wat gezonde nervositeit, maar van zodra we de eerste noot aanslaan, zitten we zelf in die bubbel van beleving. Ik krijg elke show opnieuw nog zelf kippenvel bij bepaalde nummers of passages. Een optreden van 45 minuten duurt in mijn beleving ook maar een kwartier, veel te kort. Omdat het recht uit het hart komt en ook hetgeen is wat we op dit moment het liefste doen.
In 2018 brachten jullie een demo op cassette uit, puur uit nostalgie?
Kristof (gitaar): We hadden een aantal nummers klaar, maar nog geen zicht op een platendeal. En dus wilden we vooral opvallen door die een cassette uit te brengen. De eerlijkheid gebiedt ons wel erbij te zeggen dat dat toen ook het enige betaalbare was voor een beginnende band als de onze. Leuk meegenomen was wel dat de cassette inderdaad een echte gadget bleek, net omwille van de nostalgie die er aan vasthing. Uiteindelijk stuurden we er daarvan heel wat rond als promomateriaal. De cassettes verkopen lukte minder goed omdat die als muziekdrager uiteindelijk toch heel wat minder terug ‘in’ bleek dan zoals al eens beweerd wordt.
Na de demo volgde dan de deal met dunk!records
Thomas: We waren eigenlijk al drie nieuwe nummers aan het opnemen en we hadden vooral het idee om die nieuwe nummers aan verschillende labels voor te leggen. Tot labelmanager Wout van dunk!records ons voorstelde om de zes nummers van de demo samen met één van die nieuwe opnames op plaat te persen. We zijn hem nog altijd heel dankbaar voor de kans die we kregen en het vertrouwen in onze band. Eigenlijk hadden we al een beetje de hoop opgegeven om een album van ons bij een label te kunnen uitbrengen, maar zo zie je maar dat je nooit mag opgeven.
Was dunk!records voor Turpentine Valley de enige optie?
Roel: Dunk!records was voor ons het label waar we het meeste naar uitkeken. Er waren nog wel een aantal andere gesprekken, maar uiteindelijk sprongen we een gat in de lucht toen Wout liet weten dat hij interesse had om ons album op vinyl uit te brengen.
Hebben jullie zicht op de vinylverkoop of streams?
Kristof: We zijn heel tevreden over het label. Een beperkte oplage is voor een nichegenre als het onze de best mogelijke oplossing. En gezien ze bij dunk!records zelf hun platen persen, kunnen ze kort op de bal spelen met bv. een tweede persing. Wat die eigen perserij betreft, springt dunk!records er trouwens echt boven uit. Ze leveren topkwaliteit. Elk album is een echte masterpiece en niets gaat buiten als het niet helemaal perfect is. Het experimenteren met splatters en kleurenvinyls heeft ons alvast een visueel hele mooie plaat opgeleverd. Qua verkoop en streams zijn ze ook heel transparant, wat het echt leuk samenwerken maakt. Ik heb ook het gevoel dat men bij dunk!records echt oprecht luistert naar de bands en probeert mee te denken. Zo speelden we al heel wat shows met gelijkgestemde bands in het genre die we via het label aan een line-up konden toevoegen, wat anders misschien nooit gelukt was.
Getekend worden door dunk!records heeft voor een kentering gezorgd bij de band?
Thomas: Daar heeft dunk!records inderdaad echt wel een groot aandeel in. En het geeft ons ook een goed gevoel dat we inderdaad wat ‘op onze plaats’ vallen. Kunnen spelen met bands als Lethvm, Astodan, Stories From The Lost, het is telkens weer superfijn. Je merkt meteen de connectie tussen de bands en de wil om mekaar vooruit te helpen door mekaar podiumkansen te bieden, mekaars merch te helpen promoten, enz. Ik denk dat dunk!records daar in de keuze voor z’n bands echt voor heel wat tussen zit.
Wat helpt een band als Turpentine Valley het meeste vooruit?
Roel: Spelen! Live spelen is niet alleen voor ons als band hetgeen ons het meeste vooruit brandt, je merkt ook dat de interesse stijgt door veel shows te spelen. Hoe klein ook de club of hoe beperkt ook het publiek. Er is altijd wel iemand die ons oppikt. Online kan je je band nog zoveel promoten, een stevige liveset spelen is dankzij de mond-aan-mond-reclame voor bands van ons kaliber nog steeds de beste manier om vooruit te komen. Youtube, Spotify en Facebook kunnen dat ondersteunen, maar nooit vervangen. Daarom kijken we er ook zo hard naar uit om na deze lockdown opnieuw op een podium te kunnen staan.
Jullie gebruikelijke live-setting met die paar gloeilampen werkt heel goed voor een zaaltje, maar in september staan jullie in de Brielpoort. Wordt het daar iets indrukwekkender?
Roel: Het wordt normaal gezien wel iets meer in de Brielpoort. We zijn daar volop over aan het nadenken en verschillende dingen aan het testen. Maar wat het wordt, houden we nog even voor onszelf.
Staan jullie liever op een gespecialiseerd festival als dunk!fest of op een festival dat breed programmeert, zoals Zingem Beeft vorig jaar en Miracle Metal Meeting dit jaar?
Kristof: Er zijn nu eenmaal weinig echt gespecialiseerde festivals in het niche-genre dat wij spelen, dus op zich maakt ons dat weinig uit. Wij willen vooral veel spelen. Ik verbaas me er ook telkens weer over hoe veel toegankelijk onze muziek is? Veel toegankelijker dan we onszelf kunnen inbeelden. Mij maakt het dus weinig uit op welke affiche we staan, als het maar het hardere genre is en we van het publiek dat extra tikkeltje inlevingsvermogen, betrokkenheid en ‘open mind’ mogen verwachten om zich open te stellen voor wat wij doen. Waar we ook al speelden, altijd zagen we toch de kopjes op en neer bewegen tijdens onze set. Dan weten we dat het goed zit.
Postrock en postmetal winnen nog elke dag nieuwe fans, maar bij de ‘oude’ rock- en metalfans hoor je wel eens dat er weinig gebeurt op en voor het podium.
Thomas: Ik respecteer ieders mening daarover, en nogmaals: de muziek die wij spelen heeft een hoog ‘love it or hate it’-gehalte. Er is geen tussenweg en dan weet je wel dat je gemengde reacties kan krijgen. Maar ik trek me vooral op aan de positieve reacties. Die sterken mij in de overtuiging dat onze muziek niet alleen onszelf beroert, maar ook heel wat mensen daarbuiten. Dat er live niet veel te beleven valt kan je ook anders opvatten: je wordt niet afgeleid door allerlei kunst- en vliegwerk waardoor je je echt op de muziek kan concentreren en je er helemaal kan laten in opgaan.
Turpentine Valley speelt niet enkel instrumentaal, live zijn er ook geen bindteksten. Is sfeer op een concert belangrijker dan een beleefd praatje?
Roel: Absoluut. Bij ons staat alles in functie van die sfeer. Zelf hou ik mezelf al jaren voor dat een liveshow enkel een begin en een einde mag hebben, geen onderbrekingen die - in de vorm van bindteksten - de kijker of luisteraar uit het ‘verhaal’ halen. Kwestie van er helemaal ‘in’ te zitten. Eigenlijk zijn bindteksten nooit ter sprake gekomen bij deze band, net zoals het van in het begin vast stond dat nummers ook niet op zich staan, maar stuk voor stuk zelfs door hun volgorde bijdragen tot het totaalplaatje dat een liveshow is. Het mooiste bewijs is dat we voor één van onze releaseshows de playlist nog in extremis wilden omgooien; Dat bleek gewoon niet te werken. Veel mensen in ons publiek weten zelfs niet eens hoeveel nummers wij live spelen en vaak komt er amper applaus tussen de nummers. En dat vind ik net het fijne: alles loopt wat ons betreft in een bepaalde logica in elkaar over en daaruit blijkt dat mensen dat dat ook zo binnenkomt bij wie komt kijken en luisteren.
Bassist Thomas mocht eerder dit jaar al eens ervaren hoe het is om voor een volle Brielpoort te staan. Wat heeft hem het meeste voldoening: die paar nummers met Janez Detd voor 2.500 man of openen met Turpentine Valley voor de Miracle Metal Meeting?
Thomas: Het is altijd leuk om voor veel mensen te spelen, zeker als ze bijna allemaal meegaan in het verhaal. Dat optreden met Janez Detd was redelijk magisch. Maar het is toch nog altijd leuker om een volledige set te spelen met de band waar we de afgelopen jaren zwaar mee aan de weg getimmerd hebben. Bij Janez Detd weet je dat het sowieso een toffe show wordt waar iedereen uit de bol gaat. Met Turpentine Valley wordt het uitkijken hoe het publiek reageert en dat maakt het spannender. Ook het feit dat we met Turpentine Valley nog heel veel kunnen bereiken en het belangrijk is om gelijk welke show (klein of groot) te spelen, maakt het net iets interessanter om met Turpentine Valley te openen.
Voor welk ander festival pakken jullie meteen de koffers?
Kristof: Dat is een moeilijke. Doe mij ineens maar Graspop. Ik denk dat de festivalgangers daar ook wel open van geest genoeg zijn om ons te komen checken. Alcatraz mag je trouwens gerust ook aan het rijtje toevoegen. Rock Werchter lijkt me al minder voor de hand liggend voor muziek als de onze. In het buitenland lijkt ArcTanGent in de UK me alleszins een leuke, al zijn er ook in Nederland en Frankrijk heel wat coole kleinere metal festivalletjes.
Fragmenten van Turpentine Valley werden gebruikt in de tv-serie De Twaalf. Hoe komt het dat jullie niet op de soundtrack staan?
Kristof: Wij hebben daar zelf eigenlijk weinig bij stilgestaan. Wouter Bouvijn, de regisseur van De Twaalf, is al jaren een gezamenlijke vriend van ons. Toen hij met de vraag kwam om een aantal nummers te leveren, twijfelden we geen seconde om toe te zeggen. Opgenomen worden in de officiële soundtrack stond toen niet in ons lijstje met voorwaarden, voor zover we al voorwaarden gesteld hebben. Noem het naïef, of slordig, maar wij tillen er uiteindelijk niet zwaar aan. We hebben Wouter uit de nood kunnen helpen en we hebben er als band heel wat ‘free publicity’ uit gehaald. Als de reeks in andere landen uitkomt, komt daar misschien ooit nog iets uit de bus daardoor.
In een scene van De Twaalf zie je een band met acteurs jullie muziek spelen. Dat lijkt me geen comfortabel gevoel voor een muzikant?
Kristof: Dat ziet er inderdaad voor ons wat vreemd uit, maar ook hier: wij zijn pas laat in de montage van de reeks in beeld gekomen om die nummers aan te leveren en hebben daar dan ook nooit zwaar aan getild. De opnames zelf zaten er toen al lang op. We hebben het wel niet kunnen laten om regisseur Wouter Bouvijn te jennen met een filmpje van een Turpentine Valley-optreden begin dit jaar in JH Asgaard in Gent, waar ook het optreden in de reeks opgenomen werd. Wie weet vervangt hij die shots ooit nog door de echte beelden.
Zou de volledige soundtrack van een film of serie iets zijn voor Turpentine Valley?
Roel: Instrumentale muziek wordt terecht geassocieerd met soundtracks, maar ik weet niet of dat ons ding zou zijn. Daarvoor doen we te graag onze eigen zin, terwijl je voor een soundtrack toch vooral de opdracht krijgt om muziek te schrijven op de beelden die je voorgelegd worden. Ik weet niet of ons dat zou lukken. Ik vrees dat het ons eerder in een keurslijf zou dwingen waar we ons niet zo comfortabel in voelen. Geef ons maar de vrijheid om alle kanten uit te gaan, onze eigen ideeën uit te werken zonder enige beperking van verhaal of lyrics. Ook hier blijf ik erbij dat we onze nummers het liefst zo open mogelijk voor interpretatie laten.
Jullie zijn al begonnen met nieuwe nummers. Gaan we die al horen op bv. de Miracle Metal Meeting?
Kristof: We zijn volop nieuwe demo’s aan het opnemen. Maar nieuwe nummers brengen we pas live als we die ook helemaal klaar hebben. “Parabel” is zo een nummer dat we nog niet eerder uitbrachten maar dat intussen wel al in de live setlist geslopen is. En dat zullen we met nieuwe nummers ook systematisch doen.
Ligt het nieuwe werk in het verlengde van ‘Etch’?
Roel: Voor zover ik dat zelf kan beoordelen, ligt het nieuwe werk inderdaad in dezelfde lijn, met dezelfde pompende bassen, gelaagde gitaren en rechttoe-rechtaan drumwerk. Dat blijft ons handelsmerk, ook in de nieuwe nummers. We brengen ons volgende album graag opnieuw bij dunk!records uit, maar daar hebben we het met hen nog niet over gehad. Het is voor ons ook nog niet aan de orde, omdat we eerst nog wat schrijf-, preproductie- en opnamewerk voor de boeg hebben. En we willen eerst met ons debuutalbum nog meer zieltjes winnen.
Thomas speelt ook bij The Lotus Tree. Hoe ver staat het met de opnames van die band?
Thomas: Daar zijn we volop mee bezig, maar ook hier strooit het coronavirus alles in de war. Normaal stonden rond dit moment de drumopnames van enkele nieuwe nummers gepland, net het enige waarvoor we een studio zouden afhuren. Daardoor schuift alles weer wat op.
Turpentine Valley en The Lotus Tree zitten een beetje in hetzelfde straatje, maar er zijn ook verschillen
Thomas: Met de bandleden in The Lotus Tree speel ik zowaar nog langer samen dan met Kristof en Roel (lacht). Daardoor zijn we bij The Lotus Tree zelfs met vijf bijna net zo goed ingespeeld als met de drie bij Turpentine Valley. De aanpak bij beide bands loopt wat gelijk: we nemen alle ideeën op en zijn constant demo’s aan het maken. Alleen bij de stap die daarop volgt (studio-opnames, muziek uitbrengen en live spelen), ligt de ambitie bij Turpentine Valley een pak hoger. En dat maakt dat we nu dus een eerste plaat konden uitbrengen en dankzij de vele shows die nummers ook live strakker en strakker krijgen.
The Lotus Tree heeft veel speelkansen gekregen als support van Turpentine Valley. Dan volgt straks de wederdienst als The Lotus Tree zijn album uitbrengt?
Roel: Ze zijn ons dat contractueel verplicht. (lacht)
Mind The Mill - In deze tijden is het goed om je door rust en schoonheid te laten leiden
Jerney en Pieter Molenaar vormen samen het duo Mind The Mill.
De band ontsnapte niet aan onze aandacht en kreeg van onze Waalse collega al een mooie recensie die u hier eens kunt nalezen
http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/77106-september-flower.html
Terugkeren in de tijd doen we zelden, maar voor dit bijzondere project maakten we graag een uitzondering. 'September Flower' verscheen namelijk reeds eind vorig jaar, 2019, maar is een tijdloos pareltje.
De recensie kunt u hier eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77775-september-flower.html . We vonden het bovendien hoog tijd worden om met dit bijzonder duo eens een fijn gesprek te hebben over het ontstaan, het verleden en een toch de toekomst. Die er op het moment onzeker uitziet. Maar Mind the Mill blijft gelukkig niet bij de pakken zitten, zoals uit hun antwoorden blijkt.
Om met de deur in huis te vallen. Hoe is het project ontstaan, en wanneer?
Pieter: Nadat ik 4 jaar geleden het album ‘Zeitgeist’ van First E. had afgeleverd , was ik toe aan een rustgevende muzikale richting. Ik wilde iets gaan maken wat voor mij zelfsprekend zou zijn. Toen ik in een park Jerney hoorde zingen , moest ik denken aan Dusty Springfield. Een stem waar ik een vertrouwd gevoel bij krijg. Spannend maar berustend.
Jerney: Ik kreeg vervolgens een email van Pieter met de vraag of ik interesse had om samen te werken. Ik kende Pieter op dat moment alleen van naam. Onze opa’s waren broers dus we zijn achterneef en -nicht, maar we kenden elkaar op dat moment niet. Maar na een eerste ontmoeting was het net alsof we elkaar al jaren kenden en samen muziek maken bleek een heel natuurlijk proces.
Proficiat met jullie nieuwe plaat 'September Flower', ik vond het een zeer visuele plaat, maar dat is blijkbaar ook de bedoeling geweest?
Pieter: Sommige dingen groeien tijdens een proces. Jerney heeft een duidelijke melancholie in haar stem en ik zelf ben altijd op zoek naar spanning in muziek. Die elementen komen duidelijk naar voren.
Jerney: Pieter heeft tijdens het schrijfproces vaak een duidelijk beeld van de sfeer van een nummer. Het was wat betreft schrijven en sound heel leuk om daar op in te haken. Ik had van veel nummers vaak al een soort clip in mijn hoofd nog voordat we alle teksten en melodieën definitief hadden.
Jullie omschrijven jullie werk dan ook als filmische songs die trip-hop combineren met de sound van de sixties. hoe is dat idee ontstaan?
Pieter: Bij mij is dat niet een concept. Dat gaat op natuurlijke wijze. Ik hoor vaak dat sixties muziek aan mij kleeft. Persoonlijk hoor ik bijna in alle popmuziek wel elementen uit de sixties. Misschien zijn het wel die elementen die ik er onbewust uit haal. Als ik alleen maar blues zou spelen dan ben ik een blues-gitarist. Als ik alleen maar met beats zou werken dan maak ik electro-pop. Ik hou van alle mogelijkheden. Veel van de liedjes hebben in de basis een elektronische vibe maar eenmaal in de studio kunnen we het niet laten om akoestische instrumenten als drums/percussie, piano, contrabas enzv…. te gebruiken.
'September Flower' heeft trouwens een meditatieve inwerking op je gemoed, je komt tot een soort rust waaruit je niet meer wil en vooral kunt ontsnappen. Is voor deze aanpak bewust gekozen?
Pieter: Ik denk dat het in onze karakters zit. We schrijven liedjes aan de koffietafel met zijn tweeën. Dat is toch heel wat anders dan dat je met gillende gitaren in een oefenruimte staat.
Zonder meer vind ik zelfs dat jullie muziek perfect zou passen bij films. Moesten jullie een film genre kunnen kiezen, voor welke films zouden jullie je muziek ontleden?
Pieter: Een deel van mijn artistieke leven is gevormd door klassieke films als ‘Psycho’ en ‘The Birds’. De soundtrack van ‘Psycho’, de dialogen, de karakters, film noir. Het heeft mij altijd al beïnvloed. Hoe groot is het contrast met ‘The Birds’ waar helemaal geen soundtrack in zit. Alleen wat krijsende meeuwen. Isolatie. Dat contrast tussen die twee films is precies zoals ik muziek ervaar. Ik krijg geen ideeën met gitaren en drumstellen binnen handbereik. Een liedje krijgt bij mij muzikale vorm op het moment dat ik op mijn fiets rijd door een eenzame polder.
Jerney: Ik heb bij een aantal nummers de serie ‘Fargo’ in mijn hoofd gehad.
Sommige regisseurs die jullie voorkeur uitdragen?
Pieter: In mijn geval is dat duidelijk: Alfred Hitchcock
Vooral kun je op jullie muziek geen label kleven. Hoe zou je zelf (naast dat filmische) uw muziek omschrijven?
Pieter: Atmosferische popmuziek
Heeft de bandnaam trouwens een bepaalde betekenis?
Jerney: We heten allebei Molenaar, daar komt de ‘Mill’ dus van. Het woord Mind vond ik wel mooi bij de muziek passen. De hele zin kun je uitleggen als ‘Merk de molen op’ of ‘Pas op voor de molen’ Wanneer je spreekwoordelijk een ‘klap van de molen’ krijgt , ben je of niet goed bij je verstand.
Wie zijn jullie grootste invloeden eigenlijk?
Pieter: Voor Mind the Mill kies ik geen voorbeelden uit. Ik laat mij muzikaal leiden door alles wat ik vergaar aan beelden. Muziek die ik zelf beluister en welke ik wel terug hoor in Mind the Mill: Dusty Springfield, Francoise Hardy, Serge Gainsourg, Portishead, Hooverphonic, Melody’s Echo Chamber.
Jerney: Ik vind zoveel goed… Mijn all time helden zijn wel Eva Cassidy, Bonnie Raitt en Joni Mitchell. Maar misschien dat ik voor deze plaat wel meer geïnspireerd ben door artiesten als Kate Bush, Tori Amos en Heather Nova.
Ik vind het bijzonder jammer dat jullie dit niet live kunnen brengen, want deze muziek vraagt om op het podium te worden gebracht. Wat is jullie mening daarover?
Pieter: Wij treden zeker wel op. Als duo en begeleid door elektronica. Onze muziek is dan juist heel sfeervol en contrasterend. Of met een backing band waarbij het popmuziek gehalte juist meer naar voren komt.
Jerney: Ik denk ook zeker dat onze muziek goed zou kunnen werken op (alternatieve) festivals. Gek genoeg werkt het ook in intieme setting als duo.
In tijden van corona grijpen sommige terug naar visueel hun muziek aanbieden door filmpjes en zo, schuilen daar geen mogelijkheden?
Pieter: Ik heb daar nog niet zo over nagedacht. Het Corona virus is ons als band ook overvallen. We hadden net de plaat uit en het begon lekker te lopen en plotseling staat alles stil. Ik gebruik mijn tijd nu om nieuwe liedjes te schrijven en voor het uitzoeken van arrangementen voor de bandleden die ons gaan begeleiden voor een theater optreden. Hoe dat gaat verlopen is plotseling natuurlijk allemaal onzeker. Maar niets doen is geen optie want als alles wel doorgaat moet ik wel voorbereid zijn.
Jerney: Daar schuilen zeker mogelijkheden , alleen denk ik dat je er een beetje voor moet waken dat je niet mee gaat doen in een grote social media wedstrijd. Het was deze weken gewoon even alle zeilen bijstellen (ik ben door de weeks zangcoach) en nieuwe manieren vinden om mijn werk te kunnen blijven doen. Ik weet zeker dat er de komende tijd weer ruimte en energie komt voor muzikale plannen voor Mind the Mill.
Om daar een beetje op voort te borduren, wat is jullie mening over Spotify en de sociale media ? Een noodzakelijk kwaad, een vloek of een zegen?
Pieter: Overdaad is nooit goed. Door Spotify kan heel veel. Maar daardoor wordt alles ook heel vluchtig. Een positief punt van de huidige crisis is dat de tijd stil staat. Ik krijg bijna elke dag een persoonlijk bericht van iemand die door de plaat weer een pick-up van zolder heeft gehaald, iemand die de cd opzet tijdens yoga, iemand die het album draait omdat deze persoon nog even terug denkt aan de tijden dat er geen crisis was. Mooie reacties, ook weer mogelijk door juist de sociale media.
Jerney: Er zitten mooie en minder mooie kanten aan. Bijvoorbeeld Spotify maakt je als artiest heel onafhankelijk en geeft je de mogelijkheid om muziek de wereld in te sturen zonder dat er een label of een uitgever achter hoeft te zitten. Maar aan de andere kant; er is nu zoveel dat je ook makkelijk weer naar de achterkant doet verdwijnen. Social media is een mooi medium maar je moet je er niet op blind staren. Ik geloof ook zeker nog in flyers, posters, cd’s, vinyl en andere tastbare middelen om in het ‘echte’ leven letterlijk tastbaar te blijven.
De toekomst is op dit moment nog vrij onzeker. Maar zijn er al plannen voor die toekomst eigenlijk? Kijken jullie al vooruit naar andere projecten?
Pieter: Gezondheid en welzijn gaat voor alles. Vervolgens hoop ik dat onze projecten op het gebied van filmhuizen en theater weer gewoon doorgaan. Daar liggen veel mogelijkheden voor ons. Door de thuis situatie i.v.m. de crisis ben ik ook weer tunes gaan schrijven.
Jerney: Ik begin langzaam een nieuwe routine te vinden en daardoor ook weer een ruimte om te creëren. Het leven van een muzikant is altijd een beetje onzeker, dus we zien wel wat er op ons af komt en waar we zelf behoefte aan hebben. Maar ik wil uiteindelijk wel graag optreden met het materiaal wat we hebben en nieuwe muziek maken want dat geeft voldoening en energie.
Is er ook iets als een einddoel, iets dat je absoluut wil bereiken binnen dit project?
Pieter: Mooie muziek maken dat het gevoel van vrijheid geeft en mijzelf in een droom houdt, vind ik zelf heel belangrijk. Het stil krijgen van een zaal vind ik ook heel mooi. Dat is ons al aardig gelukt. Uiteindelijk wil je natuurlijk ook brede erkenning voor datgene wat je maakt. Waar ik wil eindigen met Mind the Mill? In het concert gebouw te Amsterdam!
Jerney: Ik hou niet zo van grote doelen stellen. Gewoon genieten van wat je doet, lijkt mij genoeg. Ik ben heel trots op de plaat en daar geniet ik even van. Maar als ik mag fantaseren dan droom ik van een optreden op een festival als Glastenbury of onze muziek als soundtrack van een spannende Scandinavische serie.
Zijn er nog essentiële ( woord van het jaar?) berichten naar onze lezers toe? Waar kunnen ze eventueel online cd's of ander merchandise aankopen van de band?
Pieter: In deze tijden is het goed om je door rust en schoonheid te laten leiden.
Check de website: www.mindthemill.com
Mind the Mill September Flower on Spotify
Voor platen en cd’s, stuur een mail naar de website of naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk komt alles snel goed en kunnen we jullie ook ergens live zien
Bruno Vansina - Een waterval, een rivier die stroomt omdat hij niet anders kan, de berg af naar de zee. Zo moet goede jazz in elk geval voelen voor mij
Bruno Vansina is een artiest die van vele markten thuis is. Het meest bekend is hij door zijn werk in de blazerssectie van Flat Earth Society. Afgelopen jaren organiseerde hij bovendien bijzonder tot de verbeelding sprekende projecten. Zoals het 16-koppige Vansina Orchestra 'Maité Het Meisje En De Vogel' en Orchestra Exotica.
Nu is er het Bruno Vansina Quintet met een straffe line-up. Met '12/12' brengt dit gezelschap een zeer visuele plaat uit, die de fantasie van de aanhoorder prikkelt.
We besteden ook aandacht aan deze knappe schijf. De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77850-12-12.html
De tournee rond dit project viel door de corona crisis in het water, maar we wilden Bruno toch even aan de tand voelen over dit project en de vele andere projecten waar hij aan bezig is.
Het werd helaas geen face to face gesprek, maar wel een fijn mail interview
Bruno Vasina je bent een artiest die van vele markten thuis is. Al die ontelbare projecten, hoe doe je dat toch?
Ik heb blijkbaar moeite om twee keer hetzelfde te doen. Het is alsof ik elke keer mezelf moet her uitvinden. Soms denk ik, laat ik dit nog eens proberen en dan komt er weer iets totaal anders dan ik op die moment van plan was. Als ik iets nieuws maak is dat steeds zonder plan. Ik denk dat ik wel goed ben in werken zonder plan, gewoon het gevoel achterna, intuïtie of zo iets. Zelf heb ik meestal het gevoel maar wat te zitten prutsen. Zo’n creatie proces gaat vaak ook gepaard met veel twijfel en frustratie, dat moet je maar eens aan mijn gezin vragen. Waar ik blijkbaar ook goed in ben, is dan toch af en toe door te zetten, tegen beter weten en alle logica in. Ik kan ook gewoon niet zitten niets doen. Als ik mijn energie niet kwijt kan in de muziek begin ik een boot te bouwen, te zeilen, boogschieten is nog zoiets dat ik graag doe. Er zijn periodes dat mijn focus dan ook totaal weg is en dan doe ik creatief niets zinnigs. Ik wou dat ik wat meer gericht en met wat meer focus kon werken.
Ook de artiesten die je rondom je verzamelt zijn al even talentvolle virtuozen als jij. Hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
Dat is vaak een aaneensluiting van toevalligheden. Het komt soms voor dat een bandlid niet vrij is in een bepaalde periode. Zo heb ik Benjamin Sauzereau leren kennen toen Bert Cools een hele tijd niet kon meespelen met mijn band. Falk Schrauwen kwam in de band omdat Kobe Proesmans plots niet vrij was … en ga zo maar door. Uiteraard vraag je leuke muzikanten volgend concert weer mee. Je wil vooral een band die samen een soort van magie heeft. Soms heb je dat tussen mensen, soms niet. Het hangt ook af van het soort muziek dat je wil spelen. Vaak is het ook gewoon weer veel toeval eigenlijk. Ik geloof niet erg in een soort van masterplan , als ik die en die vraag dan … Ik heb het al geprobeerd en dat werd helemaal niets.
Gemakshalve worden jullie vaak in de categorie jazz onderverdeeld, persoonlijk vind ik dat het niet echt jazz is maar veel meer dan dat, hoe zou je het zelf omschrijven?
Eigenlijk vraag je me om een definitie van Jazz te geven? Ik weet niet of dat deze dagen nog een relevante vraag is. Ik vind wel dat ik en mijn band met een jazz attitude speel. En nu moet ik dat ook weer uitleggen natuurlijk … gevaarlijk wat ik nu ga zeggen, hier gaan weer evenveel muzikanten niet mee eens zijn. Ik denk dat jazz voor mij nog steeds betekent dat er in ieder geval aardig wat improvisatie in de muziek aanwezig is. En improvisatie ligt niet vast. Er is vaak wel een omlijnd kader maar daarbinnen probeer je toch elke keer weer fris en innovatief voor de dag te komen. Je voelt het ook meteen aan je band als weer we hetzelfde parkoers zitten af te ratelen, nul magie.
Het nadeel van improvisatie is natuurlijk dat er soms dus ook geen magie is, dat sommige songs op een bepaalde avond niet van de grond komen, de volgende avond weer andere … bij het ene concert gaat het dak eraf en de volgende dag voelt het alsof we in een bak met klei staan. Dat is erg frustrerend maar eigenlijk toch wel vaak net het bewijs dat we met echte spannende muziek bezig zijn. Een vast sjabloon waar niet te veel kan fout gaan , is leuk en duidelijk voor een publiek maar vind ik zelf zeer snel erg benauwend. Er is ergens zo’n punt dat het plots ophoudt met jazz te zijn. Je voelt gewoon plotsklaps dat het niet vrij genoeg is. Een formule, een routine … Ik kan niet zeggen welke parameters het zijn, stijl of genre of zo iets dergelijks heeft er niet veel mee te maken denk ik. Ik wil een soort spanning van het moment voelen … het voelt alsof het allemaal hier en nu wordt geschreven en verzonnen. Je vergeet de compositie. Een waterval, een rivier die stroomt omdat hij niet anders kan, de berg af naar de zee. Zo moet goede jazz in elk geval voelen voor mij.
Voor het nieuwste project gingen jullie op toch wel heel bijzondere plaatsten muziek spelen, zoals een lunapark, een schaatsbaan en zo. Hoe is dat idee ontstaan?
We probeerden heel bewust het gevoel van een concert te vermijden. We speelden niet voor de mensen aanwezig op zo’n plek. We speelden gewoon op een plek zonder een directe duidelijke reden. Daardoor wordt spelen op een dergelijke plek een beetje oncomfortabel. Akoestisch staan spelen, midden op een ijsbaan bijvoorbeeld voelde erg vreemd. Als je op zo’n plek aankomt was er bij ons ook vaak het eerste uur een beetje een onwennige bijna gênante sfeer zo van … wat staan wij hier nu weer te doen. Als dat dan weer voorbij was, is het super leuk om te doen. Heel verrassend hoe mensen reageren op het gebeuren. Je voelt je wat als inbreker in de typische sfeer van zo’n plek. Met onze muziek leggen we die plek iets op wat daar niet thuis hoort. En dat idee leek me spannend als uitgangspunt.
Hoe waren de reacties over het algemeen als jullie daar onaangekondigd gingen soleren?
Ik moet zeggen dat ik niet veel voeling had met de kleine middenstand en de kleine ondernemer. Maar dit project heeft mijn ogen geopend. Ik had bij aanvang grootse plannen: iets met treinen, containers in de haven etc … Maar vanaf het wat grotere of overheidsgebonden plekken waren , was het meteen een gesprek over centen -die ik niet had- of gewoon eenvoudig … wat gaan jullie doen? Ik denk het niet! Maar kleinere plekken, vaak echte familie bedrijven waren meestal totaal onverwacht super enthousiast … oh super leuk idee, kom maar af! Dan denk ik aan de bowling, ijspiste, wassalon, botsauto’s …
Hoe zijn de reacties tot nu toe op deze plaat '12 12'?
Nog niet veel reacties gehad eigenlijk. We waren nog maar net aan de concertreeks begonnen toen de corona uitbraak de boel kwam verpesten. Ik zelf denk nu dat er wat afstand is , dat ik wat verkeerde keuzes heb gemaakt in de montage van de muziek. Het gevoel van al het plakken is misschien wat verloren gegaan op de cd. Ik werk momenteel aan een nieuwe montage die meer aansluit bij het uitgangspunt en wat we live doen. Misschien maak ik een vinyl of nieuwe cd voor de herneming van onze tour die er komt in 2021.
Heeft die titel trouwens een bepaalde betekenis?
No what so ever. Leek me gewoon leuk omdat één jaar te doen, elk maand eentje, twaalf maanden, twaalf locaties, twaalf songs.
Het is een zeer visuele plaat geworden, dat was wellicht de bedoeling. Of niet?
Ik heb inderdaad geprobeerd die visuele sfeer van al die locaties mee te geven in het art work. Ook de muziek vind ik heel visueel. Ik probeer altijd echt heel verschillende sferen op te zoeken. Ook in het verleden heb ik nogal vaak mensen die na een concert naar mij komen en zeggen dat ze van alles hebben gezien. Op één of andere manier vind ik dat steeds een heel leuk compliment. Zelf heb ik dat eigenlijk nooit als ik naar muziek luister. Voor mij zelf is het vaak het meer een gevoel of een emotie en niet zozeer een concreet beeld.
Zijn er eventuele plannen in die richting? Met je muziek iets doen met films?
Zoals ik al zei, ik heb geen concrete plannen. Op een gegeven moment komt er wel weer iets. Ik krijg al schrik bij de gedachte dat ik muziek zou moeten schrijven bij iets bepaalds. Ik werk echt niet goed op commando of in functie van iets bepaalds. Ik ben een complete amateur. Maar ik kan nog leren natuurlijk , als iemand wil dat ik muziek voor hem schrijf, laat maar komen, een uitdaging ga ik niet uit de weg.
Ik vind vooral dat de songs nog beter tot hun recht zullen komen op een podium. Wat is uw mening hierover?
Dat dan de cd niet helemaal geslaagd is. Een goede plaat kan op zichzelf bestaan. Ik werk eraan. Ik denk dat in het materiaal echt een betere plaat zit. Ik zat er wat te dicht op met mijn neus. Te veel getwijfeld.
Hoe zijn de live shows tot nu toe verlopen trouwens?
We deden vier concerten en die waren echt heel leuk. Ik had ook echt het gevoel dat we als maar beter en vrijer begonnen te spelen. Ik wist van te voren dat dit een project is dat wat moet groeien. De première stond er maar we waren echt nog op weg … de berg af, de zee was nog een eindje gaan !
Waar mogen we de band nog verwachten? En wat zijn de verdere plannen voor 2020 met dit project?
Door die corona uitbraak is dit een wel heel rare vraag. 2020 heeft plotsklaps niets in petto voor mij. Ik had geen B plan, ik zat midden in een project. Ik ben die corona blijven negeren tot het aller laatste moment. Toe het doordrong , ben ik van hoog naar beneden gevallen. Ik was al twee jaar bezig met dit project. Het voelt heel vreemd pas over anderhalf jaar terug te spelen met dit project. Ik bots plots op een stuwdam. Ik heb verder geen concerten staan met mijn eigen band en daar ben ik verdrietig over.
Ook op commercieel gebied ben ik nogal amateuristisch. Ik heb al geprobeerd met mensen samen te werken die al mijn activiteiten mee zouden plannen en aansturen maar dat werkte voor mij niet zo goed, ik werd er creatief dood van.
Ook bij een zakelijke samenwerking moet er een klik zijn, magie, en die was er voor mij niet. Maar ik hoop wel ooit iemand tegen te komen met wie het wel werkt. Ik heb zo iemand nodig. Ik heb te weinig concerten, ik speel te weinig. Ik voel me vaak niet eens muzikant.
Zitten andere projecten nu even in de koelkast? of zijn er ook daar al andere plannen?
Ik wil graag een vervolg maken op mijn groot orkest cd ‘Morning Forest’. Ik zou graag nog eens een schimmenspel met muziek maken, ik wil graag een ‘Coltrane Tribute’ cd maken, ik zou ook graag eens een echt ‘swing’ plaat maken (wat ik tot hiertoe uit schrik nog niet heb gedaan), ik heb nog een vervolg in de schuif liggen op mijn ‘Nirvana Bonus’ cd, ik heb nog een repertoire liggen dat wat weg heeft van David Lynch/Badalamenti/Zappa, ik heb nog een kleine trio opname liggen die ik samen met Teun en Pascale Niggnekemper maakte in New York die nog moet uitkomen , ik wil graag op tour naar Japan met de nieuwe band van Pierre Vervloesem die ik het afgelopen jaar veel te weinig zag, ik zou heel graag nog eens samenspelen met Magic Malik … nog even doorgaan ?
Wat zijn je uiteindelijk ambities? Heb je een soort 'einddoel' iets dat je absoluut wil bereiken?
Vrede vinden met mezelf. Aanvaarden dat ik ben wat ik maar ben, dat ik kan wat ik maar kan. Milder zijn voor mezelf en vooral ook voor anderen. Ik zou graag naar mezelf als muzikant kunnen kijken en tevreden zijn. Ik worstel nog steeds met zoiets doms als ego. Ik denk dat als ik eerlijk ben , ik nog steeds erkenning wil, veel spelen, op alle festivals staan, de publiekslieveling zijn … al dat soort van shit. Ik kom er stilaan achter dat dat niet echt het geval is. Ik probeer mezelf te overtuigen dat dat allemaal niet belangrijk is, en ik denk ook wel echt dat het ultiem niet belangrijk en zelfs irrelevant is. Niemand zit op mijn persoontje te wachten, de klimaatproblemen gaan we er niet mee oplossen, de wereld gaat gewoon door maar als ik echt eerlijk ben … ik wil graag veel spelen hé. Ik speel nu nauwelijks, minder dan ooit en dat is frustrerend. Ik zit met een ei dat overdragen is.
Is het in tijden van Spotify en zo nog nodig om nieuwe platen uit te brengen eigenlijk? Wat is eigenlijk uw mening over Spotify en dergelijke meer? (die vraag stel ik bijna iedereen)
Ik gebruik Spotify zelf. Het is gewoon zo gemakkelijk en er is zo veel goede muziek beschikbaar. Het is bijna gevaarlijk je daarin te verliezen maar met een beetje gezond verstand haal ik daar enorm veel uit. Het grote probleem is dat wij kleine muzikanten geen bal verdienen aan de hele online zwik. Wie die deal ooit heeft gesloten ? Of Cd’s maken , vinyls maken belangrijk is? Ik probeer het zelf nog uit te vinden. De tijd zal het uitwijzen.
Zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe?
Blijf cd’s en vinyl kopen je steunt er ons muzikanten enorm mee !
“The Mermaids of Bergsjøn” is na “Melomania” de tweede single in de aanloop naar album ‘Coral Dusk’ van Sohnarr, de nieuwe nom de plume van Patricia Vanneste, de vroegere violiste van Balthazar.
Als violiste in een rockband ben je doorgaans veroordeeld tot een rol in de marge, met in het beste geval enkele waardevolle accenten en melodieën. In deze single staat de viool helemaal centraal, met slechts wat zuinige pianotoetsen en nog zuiniger productionele ingrepen erbij. Geen zang, geen drum, geen bas. Qua sfeer roept dit herinneringen op aan de instrumentale passages van Agnes Obel, James Blake, Usi ES en Madredeus. Meestal weemoedig, soms licht speels, maar altijd verhalend op een cinematografische manier, en overhellend naar het neoklassieke. Het is begeesterend en intrigerend. Deze meermin-pastorale is mooi in al zijn eenvoud, op een veel kwetsbaarder manier dan “Melomania”.
Mooi dat hiervoor nog tijd en budget wordt vrijgemaakt bij een label, want een groot publiek bereiken zal niet makkelijk zijn. Of het zou moeten via de soundtrack van een film of tv-serie. Met een speelduur van 6,5 minuten is zelfs Radio 1 geen garantie, maar al beter dan “Melomania” dat - voor een single - ruim 10 minuten vult, maar dan wel met zang en meer instrumenten. Benieuwd naar dat album.
Petit Jean is een Nederlandstalige rapper en slamdichter uit Brussel. Na twee albums uitgebracht te hebben met het hiphopcollectief Soundrascalz lanceert hij zijn eerste soloproject en dat is de EP ‘Emceeclopedie’. Deze EP bundelt doordachte rapteksten met oprechte slamgedichten. Het verschil tussen slam en rap is ruimer dan dat, maar hier is het opvallendste verschil dat slam rap is zonder beats of muziek.
Qua Nederlandstalige rap uit Brussel ligt de lat al een paar jaar hoog, dankzij o.m. Stikstof en Zwangere Guy. Op “Wie Ben Ik” krijgen we een prima introspectieve rap waarin de rapper toch wat in zijn ziel laat kijken en met een paar leuke woordspelingen, ergens tussen Brihang en Zwangere Guy in. “Altijd Beter” maakt minder slachtoffers, maar is best onderhoudend. “Simpel” is dan weer scherper van pen, in contrast met de smoothe pianosample. De slam-gedichten van “Oploskoffie” en “Ouder” vergen wat meer concentratie van de luisteraar, maar daar krijg je dan ook wel wat diepere gedachten en overpeinzingen voor terug.
Goed dat Petit Jean op deze EP mooi afwisselt tussen rap en slam. Hij excelleert eerder als slam-dichter, maar het is maar de vraag of Vlaanderen, Brussel, België, … klaar is voor een volledige EP of album met enkel slam.
Vorig jaar kregen we het debuut (‘The Tree Deep In The Forest’) van The Riddle, een onemanband, via het label Wool-E-Discs. We waren zeer gecharmeerd door dat plaatje dat de invloeden van de jaren ’80-wave in een modern jasje goot. Die plaat was eigenlijk al klaar van in 2017 vandaar dat er nu vrij snel een opvolger is: ‘The Moon Is Hollow’.
Op deze plaat gaat Kenneth De Bondt aka The Riddle verder op het ingeslagen pad. Dat vinden wij helemaal niet erg aangezien het hier om mooie muziekstukjes gaat die we op dat pad tegenkomen. Opener “Another Lovesong” doet gitaargewijs sterk aan The Cure denken. Maar de vibe in het nummer is luchtiger dan die van Robert Smith. Voor je denkt dat het hier allemaal Cure-klonen zijn , wil ik aanstippen dat dit zeker niet voor de rest van de nummers geldt. Soms doet de stem mij een beetje denken aan Joost Zweegers van Novastar. Hij heeft wat hetzelfde timbre en warmte in zijn stem. Je hoort hier wave-invloeden die door De Bondt opgehangen werden op een kader van indiepopsongs. “My Demons” heeft een aanwezige, pulserende bas en een wat zwaarder gemoed. Dat uit zich o.a. ook in de tekst. Tussendoor passeert een heerlijk breed waaierende slidegitaar. Een topnummertje. “I Won’t Remember Your Name” is een heel catchy liedje dat het goed zou kunnen doen in de zomer op de radio. Zo krijgen we hier maar liefst twaalf songs die allen mooi uitgewerkt werden en vrij toegankelijk klinken.
Als je weet dat hij alles zelf schreef, inspeelde en opnam , dan ben ik nog meer onder de indruk van dit schijfje. Hij bevestigt hier al het goede van zijn debuut.
Wie zich graag laat wegdromen met een plaatje op de achtergrond zal hiermee zijn hart kunnen ophalen. De songs bevatten genoeg variatie om te blijven boeien: soms is het wat donkerder of luchtiger, soms gaat het ritmisch wat sneller of trager en soms voegt hij er een piano aan toe alhoewel de gitaar wel prominent aanwezig blijft in de nummers.
Kortom check dit op zijn minst eens uit want het is de moeite waard.
‘Leaving Meaning’ is het eerste album dat Michael Gira uitbrengt sinds hij de line-up ontbond zoals die bestond tussen 2010 en 2017. Net zoals in het voetbal wordt er nu geroteerd tussen muzikanten. Een soort van open kunstcollectief waarvan Gira nu meer dan ooit de leider/vaste waarde is. Hij deed een beroep op o.a. Kristof Kahn (die hem ook bijstond in ‘Angels of Light’), drummer Larry Mullins (hij speelde o.a. in de jaren ‘90 bij Iggy Pop en later bij The Stooges), bassist en keyboardspeler Yoyo Röhm en de muzikanten van The Necks.
Daarnaast kwamen nog een tiental muzikanten een bijdrage leveren. Dat leverde genoeg stof op om net zoals bij de voorganger “The Glowing Man” er een dubbelaar van uit te brengen.
Ook ditmaal is het weer een eigenzinnig doch boeiende plaat geworden. “Annaline” bijvoorbeeld klinkt muzikaal heel ijl terwijl de zang diepgaand en indringend is. Een beetje zoals Nick Cave op “Skeleton Tree” deed. “The Hanging Man” drijft op een groove die ergens uit de bluesrock lijkt te komen. De vocals zijn bij momenten theatraal, bezwerend en beeldend. Ik zie het live zo al voor mij.
Op “Amnesia” begeleidt hij zich met een akoestische gitaar om dan een aanzet te geven alsof hij de boel groots wil opengooien. Dat doet hij dan verrassend telkens niet. Schitterend.
“Leaving Meaning” gaat een beetje verder in deze richting. “Sunfucker” is een song van een dikke tien minuten die in het begin wat aan The Virgin Prunes doet denken. Halfweg lijkt de track zich in een vroeg Pixies-nummer te ontwikkelen. Het zou Gira niet zijn om dan de song nog eens een andere richting uit te sturen. Ook “The Nub” is een beetje gelijkaardig en bevat diepgaande vocals van Baby Dee. We klokken na een dik anderhalf uur af.
‘Leaving Meaning’ is een album dat eigenzinnig in elkaar steekt, een vreemde soundervaring biedt en mijlenver van de hedendaagse pop/rockcultuur afstaat. Dat is goed want zo ontdekken we hier een origineel universum waar je echtheid, rauwheid en diepgang in terugvindt.
Het album is eigenlijk al uit van eind vorig jaar, maar we wilden er toch jullie de aandacht op vestigen want het is alweer een schitterende plaat van Swans geworden of moeten we zeggen Gira en co?
We maakten eerder al kennis met de single “Komt Er Een End” van deze troubadours. Op dit debuut krijgen we meer van dat. Gedurende elf liedjes waarvan, behalve enkel eigen composities, de meeste bewerkingen zijn van bestaande folkmuziek of oude traditionals. We moeten zeggen dat er niet zo veel bands meer zijn die dit genre nieuw leven willen en kunnen inblazen. We hebben Urban Trad, Blunt en Lais om maar enkele te noemen, maar deze draaien ook al een tijdje mee. Spilar vult dus in elk geval een leemte op.
De opening “Klacht” is nog een eerder afwachtende, neutrale song. Met een mooie samenzang van Eva en Maarten Decompel en een leuk muzikaal bruggetje. Maar “Myn Herte” is een stuk sterker: de weemoed en melancholie druipt van de zang en de instrumentaria. Het uitstapje dat de song afsluit is subliem in zijn eenvoud doch effectief. “Drie Landsheeren” is een oud middeleeuwse song uit 1544 en dat is te horen aan de tekst. “Pertank” is een track die er terug bovenuit steekt. Het is een bewerking van Jacques Brel zijn “Pourquoi Les Hommes S’Ennuient” die ze van een chanson goed weten te transformeren naar een folksong. Ze geven er hun eigen draai aan en het werkt. “Voor Marie-Louise” van Willem Vermandere ligt dicht bij het origineel alhoewel er andere instrumenten gebruikt worden. Er zit wat meer schwung in vanwege de percussie en het neigt naar folkpop (als dat al bestaat).
De Middeleeuwse bewerkingen klinken vrij traditioneel en de teksten onderstrepen dat ook. Maar bv. “Roosendaal” heeft wel in de groove een moderne touch meegekregen. Vandaar dat dit nummer dan ook wat meer opvalt. Ook “Sterre” is het vermelden waard vanwege het uitstekende ritmische thema in het nummer. Het nummer bloeit ook mooi open. Hierin hoor je wel duidelijk hun kunde. De eerste single “Komt Er Een End” is misschien al gekend en heeft een heel catchy melodielijntje naast de nodige melancholie. Er wordt in stijl afgesloten met een instrumentaaltje: “De Derde Man”.
Met de bewerkingen van de modernere songs en de eigen liedjes gaan ze volgens mij meer volk bereiken omdat de teksten een bredere betekenis uitdragen terwijl de Middeleeuwse teksten vooral het pure folkpubliek zullen aanspreken. Globaal staat dit debuut er en zit het met zijn herkenbare stijl geworteld in de Vlaamse roots en folk. Een sterk folkdebuut.
Folk/Roots
Stormweere
Spilar
Het blijft een raadsel waarom Tien Ton Vuist niet opgepikt wordt door een label of met lof overladen wordt op Humo’s Rock Rally of De Nieuwe Lichting. Als duo maakt deze band bijzonder radiovriendelijke singles en live breken ze elk podium af. Ook deze nieuwe “Friends To Lovers” over sociale isolatie is opnieuw heel rijk en raak geproduced en daardoor catchy as hell. Mocht deze single ooit op StuBru of Willy geraken , zal hij er niet meer weg te branden zijn. Mag deze single dan eindelijk de doorbraak betekenen? Het zou verdorie tijd worden!
“Polluted Thoughts” is de tweede single van Sleath in aanloop naar zijn volgende album. Het is opnieuw sloppy en het geeft nog maar eens een nieuwe dimensie aan het begrip lo-fi, maar hij grijpt wel ruim zes minuten je aandacht zonder zijn greep te lossen. Sleath zingt en rammelt op gitaar en hij wordt begeleid door een drummer op het A-kantje “Polluted Thoughts”. Geen idee waar hij het over heeft, maar de lange outro is bezwerend goed en - toch naar Sleath-normen - retestrak ingespeeld.
Het B-kantje is het korte “Dried Out Eyes”, waarin in de lyrics we voorzichtig toch een hoopje liefde en overgave ontwaren. Met in het begin opnieuw een weerbarstig ritme in de drums, maar in de (hier veel kortere) outro speelt Sleath misschien voor het eerst bijna foutloos gitaar en zelfs bijna zonder haperingen. Het valt zo op dat we het missen.
Inmiddels zijn we opgewarmd voor het album ‘Thoughts Too Thick To Think’. Verrassen zal Sleath waarschijnlijk niet meer lukken, maar we kijken er toch naar uit.
Exact 40 jaar na “I Can’t Live In A Living Room” (het B-kantje toen van “Innocent People”) brengt Red Zebra nog eens een single uit. Dankzij de coronacrisis is er helaas geen video bij, maar dat mag de pret niet drukken. “My Boss, The Robot” sluit veel beter aan op het oude en meest geliefde werk van de band, of toch beter dan vorige, vooral rockende singles als “Spit On The City”, “I Got The Microphone And You Don’t” en het inmiddels ook al bijna 20 jaar oude “Punks Don’t Have Barbecues”.
Deze “My Boss, The Robot” heeft een intro die bijzonder catchy is, met een retro en bijna rockabilly gitaartje en vooral een ritme dat voor vleermuizen en andere pogoënde medemensen heel dansbaar is. De lichtjes provocerende lyrics van Slabbinck maken het hier mooi af. Deze single is een mooi extraatje voor het verzamelalbum dat later dit jaar uitkomt (omdat alle vorige verzamelaars uitverkocht zijn).
Amper een jaar na ‘Eclipse’ komen de Denen van The Sonic Dawn alweer met een nieuwe plaat af. We waren onder de indruk van ‘Eclipse’ en zagen er voor de band veel potentie in. Ze toerden in het voorprogramma van o.a. Brant Bjork en kregen veel positieve aandacht. Op ‘Enter The Mirage’ gaan ze gewoon op hetzelfde elan verder. Ze houden het niveau van de vorige plaat aan en muzikaal borduren ze ook verder op die plaat. De jaren ‘70 klinken hier terug zwaar door, maar met hun eigen touch en de nodige frisheid geven ze het toch iets eigentijds. Je zou het niet zeggen als je luistert maar het gaat hier wel degelijk om een trio. De sitar en synths versterken het psychedelische karakter van de band. Het thema op dit album gaat over vrijheid en over het ontdekken en exploreren van je visioenen. Met dit album hebben ze geprobeerd om hun livesound te benaderen. De songs zijn in elk geval terug goed opgebouwd. Een song als “Hits Of Acid” klinkt als The Beatles die de psychedelische rock ontdekken. “Loose Ends” heeft naar het einde toe een klavecimbel of orgel dat naar “The End” van The Doors neigt. “Children Of The Night” is een fijn uptempo nummer terwijl “Shape Shifter” als een trip of langgerekte roes klinkt. Het titelnummer is zeker één van de betere uit het album. Met een mooie opbouw en een nice flow in de song. Ook “Sun Drifter” is een fijne track met onverwachte overgangen. Er wordt langzaam naar een climax toe gewerkt. Er wordt sterk afgesloten met “UFO”.
Met ‘Enter The Mirage’ bevestigen ze al het goede uit ‘Eclipse’. Ze hebben er goed, nieuw materiaal bij om mee op te treden. Als ze op hun volgende release nog een stapje hoger kunnen zetten, kunnen ze wel eens groot worden in het genre. Ik denk in elk geval dat ze het in zich hebben.
De titel van de EP van IDIOTS verwijst enerzijds naar het moment van uitbrengen en anderzijds naar het feit dat er twee EP’s uitgebracht zullen worden. In het najaar volgt ‘Chapter II Fall’. IDIOTS wordt ook niet meer geschreven met een uitroepteken in de naam. Voortaan is het gewoon IDIOTS en er is intussen ook een andere drummer ingelijfd: Minco de Bruin.
Vijf nummers sieren deze EP. Opener “Lipstick Glamgirl” is een catchy en strakke artrocksong. Ritmisch wat DNA van Franz Ferdinand in de genen. Heel fijne song. “Monkey In The Driver’s Seat” is een nummer dat sterk doet denken aan hun vorige album. Tekstueel draagt het duidelijk de stempel van Luc Dufourmont: serieus onder een op het eerste zicht gekke tekst. Diepgang noemt men dat zeker? “Lonewolf” is een instrumentale, maar heel boeiende song. Naar het einde toe komen er wat ‘woehoe’s’ in en wordt er muzikaal naar een soort climax toegewerkt. “Office” begint met een radiostem zoals Manu Chao ook pleegde te doen. De riff doet mij aan iets bekends denken maar ik kan niet vatten wat. Voor de rest is het een strakke rocksong met een punkattitude. “Bai Chang” klinkt iets luchtiger en is in het Frans gezongen. De gitaarklanken onderstrepen het luchtige in de song.
IDIOTS hebben een heel geslaagde EP gemaakt. Hij bevat hun punkattitude verpakt in clevere rocksongs die bij momenten ook catchy zijn. Alles klinkt gebald en haarscherp.
Met dit titelloze album brengt de koning van de desertrock zijn 15 e soloalbum uit in 20 jaar tijd. Je moet weten dat hij daarnaast ook flink wat albums heeft gemaakt met Fu Manchu, Kyuss, Mondo Generator en nog enkele andere projecten. Een heel bezige bij die vooral drummer en songschrijver is maar ook producer, zanger en tekstschrijver. Gelukkig raakt die hoge productiviteit niet aan de kwaliteit van diens muziek.
Ook dit album is terug een ferm album in de Palm Desert-scene. Niet teveel toeters en bellen maar vrij directe en laidback rocksongs. De essentie van de songs blijven zo over. Opener “Jungle In The Sound” was al een single. Het heeft een leuke ritmische riff en een aantrekkelijke zanglijn. “Mary (You’re Such A Lady)” heeft diezelfde drive als het vorige nummer. De zang in het refrein doet mij in de verte zelfs aan Lenny Kravitz denken. Nummer drie “Jesus Was A Bluesman” is een heerlijke track. De zang is net als de tekst om van te snoepen. De band ondersteunt het nummer haast onzichtbaar, maar het zit hem in details: een basloopje hier, een gitaarsolootje daar… “Cleaning Out The Ashtray” is met zijn zes minuten het langste nummer van het album en bevat een iets langer muzikaal intermezzo. Toch blijft alles goed gestructureerd en wordt alles goed opgebouwd. Een stevige drumslag leidt ons doorheen “Duke Of Dynamite”. “Shitkickin’ Now” drijft op een bluesgitaar zonder echt blues te spelen. Het is een echt uptempo liedje tussen al de midtempo songs. De zang heeft weer iets bezwerend. Een verrassend ritmisch thema begeleidt “Stardust & Diamond Eyes”. In het refrein wordt de boel opengegooid zonder het volume en de speciale effecten open te draaien. Telkens wordt terug naar het thema teruggekeerd. De zang heeft naar het einde toe iets mijmerends over zich. “Been So Long” ligt gitaargewijs heel dicht bij “Message In A Bottle” van The Police. Voor de rest geen gelijkenissen tussen de twee. Hij doet zijn eigen ding en de zang duwt het nummer een andere richting uit. Maar ergens mis ik wel iets dat het nummer naar een hoger level duwt.
Bjork’s laatste album is geen nieuwe ‘Jalamanta’ geworden, maar het komt wel aardig in de buurt. Het album moet het vooral hebben van de groove, de warme bastonen en de aangename zang. Zoals eerder gezegd drijft het album op groove en essentie. Geen onnodige fratsen en versieringen, maar direct en to the point. Een aangename plaat!
Vanuit Dranouter, het mekka van de folk in Vlaanderen, komt er een gloednieuwe folkband ons verleiden met mooie liedjes. In het sappige West-Vlaams zoals we dat gewoon zijn van Het Zesde Metaal en ’t Hof van Commerce. De band bestaat uit broer en zus Maarten en Eva Decompel die hun stemmen combineren of afwisselen. Ward Dhoore (Trio Dhoore) en Jeroen Geerinck (Snaarmaarwaar) staan in voor de keys en de snaren, terwijl Louis Favre het drumwerk voor zijn rekening neemt. Soms herwerken ze oude middeleeuwse stukken of liedjes van o.m. Wannes Cappelle maar ze maken ook eigen werk. Deze single komt uit hun langspeler ‘Stormweere’ die normaal volgende maand ging voorgesteld worden in het Dranouter Centrum. Waarschijnlijk zal dit door de intussen welbekende reden niet doorgaan, maar de release van de plaat is voor 17 april voorzien.
De single is een vrij rustig nummertje waarbij Maarten Decombel nadenkt over een mogelijk eindigende relatie. De gitaren brengen zwoele en warme klanken bij de zang. De zang blijft snel in het hoofd hangen. De percussie is goed geplaatst en staat ten dienste van de song. Het is folk of rootsmuziek, maar het klinkt wel hedendaags. Vergeet dus die oude gietenwollen sokken maar. Een leuk nummertje dat best wat aandacht mag krijgen. Misschien op Radio 1?
Pop/Folk
Komt Er Een End -single-
In maart 2016 ontstond de Filippijnse band Gapang, wat niets meer of minder betekent dan 'kruipen' in het Filippijns. Gapang profileert zich als sludge/doommetalband en bracht ondertussen twee zeer interessante EP’s uit: 'Mabagal, Mabigat At Madumi’(2018) en 'A Smirk To The Posturing'. Deze band omschreven we in het verleden als volgt: “Het meest opvallende is de combinatie tussen trage en donkere doom, met hartverscheurende en oorverdovende harde sludge-elementen. Deze kruisbestuiving zorgt ervoor dat je als luisteraar compleet murw geslagen in de touwen terecht komt." Honderden keren voorgedaan, maar als die muziek je vol in het gezicht raakt, dan werkt dat altijd. NU kwam een full album op de markt, 'Kontrasismo', waarbij dat allemaal nog eens in de verf wordt gezet. Wat sludge/doom betreft ? behoort Gapang nog steeds tot één van die onontgonnen parels die gerust waar meer aandacht mogen krijgen.
Dat laatste wordt bewezen met het ellenlange “Free”, een circa zeven minuten lange confrontatie met de meest donkere kant van je ziel en de ziel van Gapang zelf. Want met “Gin Bulag Swing” en “Signal To The Brain Dead” hoor je dat de band enorm veel frustratie en woede van zich wegwerpt, zowel vocaal als instrumentaal. Net door die wederom perfecte kruisbestuiving tussen zowel doom als sludge ? blijf je geboeid zitten luisteren en genieten. Van enig licht aan het eind van de tunnel is totaal geen sprake. Meerdere langdurige vuurpijlen die je hart vol raken zijn songs “Tulo”, “Neverhide” en “Wane”, een verschroeiende klepper van meer dan twaalf minuten. Ze doen een huivering over je rug ontstaan die uiteindelijk ervoor zal zorgen dat ook jij je demonen strak in de ogen kijkt. Ok, we vallen in herhaling, want hier wordt niets nieuws geproduceerd, zoveel is duidelijk. Maar kwalitatief is hier geen speld tussen te krijgen. Wie houdt van de betere doom en slugde zal dus in deze plaat zeker zijn gading vinden.
Wij volgen de Filippijnse sludge- en doomscene al een tijdje op de voet en ontdekken binnen die contreien vaak onwaarschijnlijk mooie parels. Gapang is er daar zeker eentje van en drukt met deze knappe 'Kontrasismo' meer dan ooit zijn stempel op deze muziekstijl. Temeer reden om hen ook in Europa en ver daarbuiten eindelijk in de schijnwerpers te zetten en de nodige speelkansen te gunnen. Promotors op zoek naar een nieuwe parel in sludge en doom mogen met een gerust hart deze band boeken. Want net door zo langzaam je hersenpan binnen te dringen, tot je ziel brandt in de Hel, zal het ook live zorgen voor een intense totaalbeleving die je donker hart verwarmt. Al sinds 2016 een aanrader, met dit full album zet de band dat nog maar eens in de verf.
Cathubodua - Hammerfest stond op ons droomlijstje
De Belgische epic symphonic metalband Cathubodua schoot vorig jaar fel uit de startblokken met de release van hun album ‘Continuum’ bij het Duitse Massacre Records. Daarna viel het wat stil, maar dit jaar was er al een leuke korte tournee met Dream Ocean en stond er een reeks leuke losse shows op het programma. De coronacrisis strooit nu echter roet in het eten, maar Cathubodua heeft nog wel een en ander op zijn agenda staan voor als het virus ons niet langer lastig valt.
Hoe beleven jullie als band de coronacrisis?
Cathubodua: Wij moeten gelukkig geen tournees afzeggen waarvoor we zware kosten gemaakt hebben, maar het coronavirus raakt ons als band natuurlijk ook. Niet alleen zijn er enkele leuke shows afgezegd, we weten ook absoluut niet wanneer we wél terug in actie kunnen schieten. En repeteren zit er voorlopig ook niet in. Kenny werkt als magazijnier voor een grote supermarktketen en moet nu vaak extra dagen en lange shiften draaien. Daan werkt als thuisverpleegkundige en moet nu ook in niet-ideale omstandigheden keihard doorwerken. Voor de meesten van ons betekent corona ook op het werk crisis, dus houden we jammerlijk genoeg nog minder tijd over dan anders voor de band. Voor drummer Ricardo komen er ook zure tijden aan, omdat hij als zelfstandig drumleraar de kost verdient.
Een aantal mensen zit nu thuis met teveel tijd. Zien jullie ondanks alle beperkingen door de coronacrisis, misschien ook een paar kleine voordelen?
Cathubodua: Ironisch genoeg gaat ook het nummers schrijven iets trager door de vermoeidheid en de chaos in onze levens, maar dat zal na een paar weken hopelijk wel gaan beteren. We kijken nu vooral naar andere manieren om ons te verbinden met ons publiek en we proberen ook al plannen te maken voor de toekomst. Met veel bands houden we ook naast het podium contact, dus we hoeven elkaar niet te missen.
Bandbattles zijn jullie ding. Maar ook daar stuurt het coronavirus alles in de war
Cathubodua: We zitten in de selectie voor de Alcatraz Bash, maar het is nog afwachten wat en hoe er uit de bus gaat komen nu twee van de voorrondes uitgesteld werden. Voor de bandbattle voor het Antwerp Metal Fest zijn we bij de twee winnaars, maar is het - samen met de organisatoren - afwachten hoe de toestand evolueert. We hopen hard dat dat festival - desnoods op een latere datum - nog kan doorgaan.
Jullie misten vorig jaar heel nipt de Wacken Battle in Zingem. Zou kunnen spelen op Wacken een verschil gemaakt hebben voor de band en het album?
Cathubodua: Primal Creation daarin laten voorgaan was nu ook geen schande. Die gasten hebben dat schitterend gedaan. Het nipte verlies was een moment van heel dubbele gevoelens: we verwachtten zelfs niet dat we maar een kans hadden op die eerste plaats en dan tweede eindigen is toch mooi. Het zou ons misschien internationaal wat nieuwe fans hebben opgeleverd die ons nu nog niet hebben ontdekt, maar daar blijven we voor werken.
Is Wacken voor jullie nog altijd een doel of eerder een pijnlijke herinnering?
Cathubodua: Op grote festivals kunnen spelen in het algemeen blijft een doel. Niets kan de extase evenaren van onze muziek te mogen spelen voor zo'n groot publiek! Slechte herinneringen houden we niet over aan die battles. Wij onthouden toch voornamelijk plezier (en een gezonde stress.)
Jullie hebben wel wat bandbattles gedaan en jullie wonnen die voor het Nederlandse Femme-festival. Er zijn bands die er bewust niet aan meedoen omdat ze vinden dat je genres en muziek moeilijk kan vergelijken
Cathubodua: Het is (en blijft) een moreel dilemma. Voor ons is het een kans om mensen te verbazen, om te laten zien dat symfonische metal óók in België leeft. Dus voor ons is het de uitgelezen kans om te spelen en te groeien: door terechte opmerkingen van organisatoren en jury zijn we de laatste twee jaar met rasse schreden vooruit gegaan, zowel technisch als performance-wise. Ook om een netwerk op te bouwen helpen dergelijke battles. Toen we begonnen met Cathubodua had niemand contacten in de scene, dus op dat vlak was het ook elke kans grijpen om die steile helling te beklimmen.
Voor het Hammerfest in de UK moesten jullie geen bandbattle doorstaan. Daar staan jullie samen met o.m. Unleashed, Lordi en Absolva. Hoe hebben die jullie opgepikt?
Cathubodua: We hebben zelf een klein ‘droomlijstje’ met leuke festivals. We hebben hen gemaild dat we wel eens graag wilden komen spelen. We kregen snel een mailtje terug dat zij dat helemaal zagen zitten. We grijpen die kans dan ook graag aan, want Hammerfest staat niet voor niets op dat lijstje. Ze hebben daar wel wat moeite met onze bandnaam. Die stond eerst verkeerd op de affiche.
Nog geen spijt gehad van jullie bandnaam? Hij valt op, maar het is ook een tongbreker
Cathubodua: Ja en nee. Als mensen de bandnaam eenmaal kennen vinden ze hem heel leuk. Hij is ook makkelijk terug te vinden op Google en Cathubodua heeft een interessante betekenis! Anderzijds zeulen we de hele tijd met stickers om uit te delen zodat mensen ons kunnen terugvinden. Het vergt wel een blijvende inspanning.
Welk van de andere bands op de affiche van Hammerfest spreekt jullie het meeste aan?
Cathubodua: Ik denk dat Lordi toch een guilty pleasure van velen zal zijn... We gaan er ieder geval een feestje bouwen als zij spelen.
Hoe verloopt de samenwerking met de mensen van Massacre Records?
Cathubodua: De mensen bij Massacre zijn top - snel bereikbaar en altijd klaar voor vragen - maar soms ook heel druk bezig met meerdere bands tegelijk. Ze hebben een mooie promotiecampagne opgezet samen met Willem van High Fidelity Marketing, maar zoals dat met marketing gaat weet je nooit goed waar je promotie terecht komt.
Is er een land waar ze sinds de release van ‘Continuum’ veel van de band houden waar jullie dat niet verwacht hadden?
Cathubodua: Zelf zijn we nog altijd overdonderd door het aantal views en listens dat we overal vergaren. Dat mensen onze muziek beluisteren of kopen is an sich al een hele eer en de verkoop is tot nu toe heel mooi gegaan. Heel onverwachts zien we dat er online toch veel in de VS naar ons album wordt geluisterd. Helaas zal een tournee daar iets te duur zijn.
Zijn jullie het soort band die alle reacties analyseert of gaat dat meteen het archief in?
Cathubodua: Natuurlijk zijn we ijdel genoeg om élke review te lezen die we in onze handen krijgen: goede én slechte. We proberen het allemaal niet te over-analyseren. Veel is afhankelijk van smaak en voorkeur, maar toch proberen we ook te extraheren wat we goed en slecht hebben uitgevoerd. Het is ons opgevallen dat we naast de (verwachte) female-fronted en powermetal vergelijkingen ook regelmatig de tag 'progressief' kregen toegewezen. Dat is iets wat we zelf niet verwacht hadden. In het algemeen denken we dat het album goed onthaald is. We zijn er zelf nog altijd blij mee.
Er wordt al eens gezegd dat er in België maar weinig publiek is voor eigen female-fronted metalbands
Cathubodua: Ik denk dat bijna alle subgenres te lijden hebben onder de huidige ik-blijf-thuis-cultuur, zelfs zonder coronacrisis. Dat is jammer, maar zeker niet beperkt tot symfonische en powermetal. Het genre lijkt inderdaad ook niet zo populair in België, ook als je de online streams vergelijkt. Festivals spelen misschien liever op safe door zich te focussen op bepaalde genres om een groot publiek aan te trekken en op zo'n momenten vallen wij al snel uit de boot.
Ik merk dat er een soort van community is van dames in Belgische metalbands
Cathubodua: Onze zangeres Sara vindt het schitterend dat er tussen bands zo vriendschappelijk met elkaar kan omgegaan worden. Er is enkel winst mee te halen als je goed met elkaar overweg kunt en let's face it: we doen het allemaal nog steeds voor de lol. Er is geen nood aan 'competitie', dus zijn we beter allemaal gewoon vrienden met een intense hobby.
Als jullie het voor het uitkiezen had, met welke band zou Cathubodua dan op tournee gaan?
Cathubodua: Rhapsody (eender welke), Eluveitie, Epica of Nightwish mag ons altijd meevragen! Als we met een unlimited budget een festival zouden mogen organiseren zouden we ook kleinere en bevriende bands willen uitnodigen. Bovendien is er ergens in Frankrijk een tweede band met de naam Catubodua. Dat roept om een festival!
Werken jullie al aan nieuw materiaal?
Cathubodua: We werken hard aan nieuwe muziek. Door de bezettingswissel komen er ook nieuwe invloeden bij, die interessante wendingen zullen geven... Voorts proberen we na de coronacrisis zoveel als mogelijk ergens op een podium te staan om zoveel mogelijk mensen te bereiken.
Hoe ver reiken de ambities voor de band?
Cathubodua: Wij denken dat 'fluide' ambities nog de beste zijn: we bekijken op korte termijn wat mogelijk is en we stellen onze doelen daar realistisch op in. Maar als we mogen dromen, dan is de main stage op een groot festival altijd dé ultieme droom.
De Gentse ska-band Proyecto Secreto is terug met het nieuwe album ‘Alto’. Deze band brengt instrumentale en soms jazzy ska, met uitstapjes naar latin en rock. Denk aan de Skatalites en het New York Ska-Jazz Ensemble, maar deze Belgische band heeft toch wel een eigen gezicht.
Op ‘Alto’ is het een voortdurend komen en gaan van klassieke ska, uit de oude doos zeg maar, en wat we misschien als ‘progressieve’ ska kunnen bestempelen. Jazz en exotica zijn zeker invloeden en vooral de blazers in de band krijgen tijd en plaats om op avontuur en ontdekking te gaan, een beetje te freestylen zoals hun stadsgenoten van Compro Oro. De ritmes van drum en gitaar zijn hier dan weer eerder strak en altijd herkenbaar.
Dave Hillyard en Vic Ruggiero van The Slackers doen mee op “Guilty”, dat zo de enige gezongen track is van het album. Een leuke afwisseling en als die mensen dat willen doen, neem je dat uiteraard met beide handen aan, maar de band kruipt hier wel in een dienende rol en laat vooral zanger Ruggiero vrijuit scoren. De mix was in handen van de legendarische Victor Rice, maar die benadrukte slechts het individuele talent van de band. De twee dub-versies, “Mike Tyson Dub” en “Green Cake Dub”, hebben moeite om meteen te overtuigen, maar na een paar luisterbeurten ben je wel hard mee.
Eén van de leukste tracks is het slome “Dance Obama”, met een intro die beelden oproept van een spaghettiwestern en een retro-orgeltje dat al een paar keer eerder opdook. “Mariskal” heeft dan weer een vibe die past bij een B-movie uit de jaren ’70 of ’80. Voorts is het moeilijk om uitblinkers aan te duiden. “Ethiopian Gypsy” of “Jamaica 69” zijn dan zeker grote kanshebbers, maar nog beter is om het album in zijn geheel en in de voorgestelde volgorde te consumeren.
“Serenity Now” is na “Let Go” de tweede single van Heisa als aanloop naar het full album ‘Joni’. De albumrelease is inmiddels uitgesteld vanwege de coronacrisis, maar de single is alvast een goede voorzet. Dit is trademark-Heisa, met een diepe, ronde baslijn die het volume beheerst zoals bij Tool en een lekkere opbouw naar noise-erupties, met meer ingehouden controle dan bij pakweg Brutus. Het nummer heeft een beetje de stil-luid-stil-aanpak die zo kenmerkend was voor de jaren ’90, maar dan met een serieuze update.
Heisa staat al een hele tijd op onze radar en met “Let Go” en “Serenity Now” stijgen de verwachtingen nog meer.
Nederlands 
Français 
