Staat Van Genade (wat een bandnaam!) is een band in opbouw. Het doel is stoner-doom in het Nederlands, of eigenlijk in het Noorderkempisch. Nederlands en dialect zijn in opmars, zeker ook in de zwaardere genres, dus inzake tijdsgeest zit Staat Van Genade al goed. De rafelige fuzz-laden en licht psychedelische stoner van “Stenen Deze Meirgend” kan misschien nog wat extra doom gebruiken, maar zet wel al een beetje in het spoor van Growing Horns, Sleep, Fire Down Below en Welcome To Holyland. De geest van de oude Black Sabbath waart ook rond in de logge ritmes van deze track. Een track van bijna twaalf minuten lijkt wat ambitieus voor een allereerste track, maar dit genre kan dat wel hebben. Inzake spanningsopbouw zit alles goed. Productioneel ruikt dit soms nog wat naar een demo, terwijl je op andere momenten wel helemaal mee in de trip zit. Van deze track naar een volledig album is nog een grote stap, maar dit smaakt naar meer.
https://staatvangenade.bandcamp.com/releases
Mint is een rockband uit de UK die met de regelmaat van de klok catchy singles loslaat op de wereld. Hun jongste worp heet “Turbulence” en gaat over hoe we in de digitale wereld en met name op de socials met z’n allen proberen voldoen aan eenieders verwachtingen en de psychische problemen die dat veroorzaakt. Muzikaal klinkt het een beetje als The Hives meets Tien Ton Vuist: cool, smooth en toch met een setje weerhaken in de aanbieding. Een fijne ontdekking, deze Mint.
Ook de video is degelijk en wie een beetje zijn weg vindt op het internet kan ook uitkomen bij een reeks retro-ringtones gebaseerd op deze single.
https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=baRAcl3BLHs&feature=youtu.be
Het lichtjes fantastische en dwarsliggende Limburgse trio Heisa heeft zijn debuut uit en dat kreeg de titel ‘Joni’ mee. Ze schopten het al tot op de playlist op StuBru; wat met hun genre van muziek een wonder mag heten. Net zoals zoveel bands zijn de plannen voor deze release nogal in het water gevallen. Ze stonden o.a. geprogrammeerd op het ArcTanGent festival in Bristol (UK) samen met onder meer Chelsea Wolfe, Swans en Amenra. Gelukkig voor hen is dit geen afstel en werd het festival intussen verplaatst naar 2021.
Opener “Let Go” bestaat uit bezwerende zang, onverwachte wendingen in de ritmesectie, een gitaar die naar postrock neigt samen met nu en dan een scheutje noise. Om je een idee te geven: soms gaan ze richting Motek uit en de andere keer neigen ze naar Peuk of Millionaire. Maar ze hebben wel al een heel eigen en herkenbaar universum. Op “A March” drijven ze op een constante groove met een galmende zang die een psychedelische sfeer oproept. Sfeer oproepen is iets dat wel regelmatig terugkomt wanneer je hen beluistert. “Serenity Now” ligt in het verlengde van “A March”. Op “Break” krijgen we aantrekkelijke zang en backings. Een warme postrockgitaar geeft verschillende aanzetten tot een vertrek uit de startblokken, maar ze houden de spanning erin door niet uit te barsten en in de startblokken te blijven hangen. “For Yours” is een gelijkaardige song, maar donkerder gekleurd. “Don’t Worry It’s Ok” is een kort breekbaar instrumentaal stukje muziek. Het gaat haast geruisloos over in “Keep It”. Een warm, catchy nummertje dat de nodige weerhaakjes bevat. “Cloudpreaser” heeft een lekkere groove en is een van de weinige songs waar de melodie niet zo aanwezig is. “Detach Mend” is terug een heerlijk bezwerende en epische track geworden van maar liefst zeven minuten. Er wordt daarna afgesloten met een kort instrumentaal stukje muziek.
Zoals ik al zei in de inleiding: Heisa is een lichtjes fantastische band en onderlijnt dat met verve op hun debuut. Schitterende plaat met een eigen origineel geluid. Wie iets meer zoekt in muziek dan de doorsnee ruis die we te horen krijgen zal hier op ‘Joni’ zonder twijfel aan zijn trekken komen.
Kwaliteit komt altijd bovendrijven zeggen ze. Wel hier is ze aanwezig en deze band heeft alles om het buiten de landsgrenzen te maken. Dit wordt zeker één van de platen in mijn top tien voor 2020!
Tolga Özbey kan je kennen als gitarist van de Turkse band Reptilians From Andromeda of van de legendarische punkband Rashit. Özbey heeft van de lockdown in Istanbul gebruik gemaakt om een nieuw project te starten. Eentje met het voordeel dat hij alles zelf inspeelt (gitaar, bas, drum en theremin) en dus ook waarbij hij zijn liefde voor rockabilly, surf, fuzz en retro-garage volledig kan uitleven en meteen zijn liefde voor oude horror- en ufo-movies daar kan aan koppelen.
Dat leverde een digitale EP op bij zijn eigen Kafadan Kontak Records en voor de liefhebbers van retrorock is het smullen geblazen.
Openingstrack “El Diabolico”, daar moet je wel eerst even doorheen bijten. Dat is een knip- en plakwerkje met wel een paar leuke riffs en hooks, maar ook vooral een overdaad van samples en filmfragmenten (B-horrormovies) en het is een gaan en komen van ritmes zonder organische overgangen of duidelijke songopbouw. Een samenraapsel zo lelijk als het artwork bij deze EP.
Vanaf “There’s Something Inside Me” is het wel raak: minder geluidsfragmenten, langer aangehouden ritmes en een heel zomerse, coole vibe. Hetzelfde geldt voor “I Drink Your Blood And I Eat Your Skin” en - één van de coolste songtitels ooit - “Heartbeats Of The Undead”. De outro “The Devil Of Asakava” is met 26 seconden eigenlijk te kort om te vermelden.
Dit is een alleraardigste EP die veel te snel voorbij is. Hier zit echt een toekomst in. Graag een volledig album hiervan Tolga, en dan op vinyl uiteraard.
Biznaga is als band fier op zijn thuisstad Madrid. Toch zijn ze vernoemd naar een fenomeen van een andere Spaanse stad. Biznaga is verse jasmijn die op een gedroogde stengel van een andere plant verkocht wordt. Als symbool kan dit beeld wel tellen: deze vier Spanjaarden zetten een fris geluid op een oud genre. Hun punky garagerock klinkt tegelijk fris en toch heel retro. Van de lyrics in het Catalaans krijg ik niet veel mee, maar op dit derde album gaat het over hoe ons hele leven online vastgelegd wordt. Bij alles wat we doen is er wel ergens iemand achter een scherm die meevolgt of is er een algoritme dat alles noteert en opslaat. Alles wat we (online) zoeken, zal ons ooit vinden. Het scherm (pantalla) heeft ons in zijn macht. Dat is niet makkelijk om in lyrics te vatten, in om het even welke taal. Toch geeft de context de tracks een zekere sense of urgency. Muzikaal klinkt dit heel Brits: The Jam, Frank Carter & The Rattlesnakes en soms een beetje The Clash.
De kwaliteit van het album is heel consistent. Als we dan toch een paar uitschieters moeten aanduiden, dan wel “La Pantalla: Usos”, “No-Lugar” en “Error 404”. Deze Spanjaarden hebben ook een klein beetje een band met België: ze gebruiken vaak een Paul Delvaux-achtig schilderij (met de bandleden erbij) als band-foto.
Het Catalaans is zowel een drempel als een troef. Enerzijds geeft de taal deze band iets exotisch, iets waarmee ze zich onderscheiden van de duizenden andere bands in het genre. Anderzijds is het ook een rem op de beleving.
Samengevat is dit ‘Gran Pantalla’ een fijne muzikale ontdekking. Spanje is al langer een rijzende ster in het rocklandschap en Biznaga is daarbij zeker één van de sterkhouders.
Augustijn eert zijn moeder met een cover van “Everyday” van Buddy Holly, een nummer waarvoor zelfs de ouderen onder ons al heel diep in hun geheugen moeten graven. In zijn hertaling geeft de Oostendenaar een paar knipogen naar de coronacrisis. Muzikaal blijft hij wel dicht bij het origineel, met een beperkte bezetting van akoestische gitaar, een dun lijntje synth/speelgoedpiano en heel zuinige percussie. Breekbaar en elk foutje zou meteen uitvergroot worden, maar Augustijn doet dit foutloos.
De corona-quarantaine heeft gezorgd voor een zondvloed aan akoestische versies, covers, vertalingen en interpretaties waarmee entertainend Vlaanderen ons probeerde zoet te houden. Vaak met een bedenkelijke kwaliteit van opname en uitvoering, omdat de middelen beperkt zijn en vooral de bedoelingen goed. Dan springt deze “Elke Dag” er tussenuit, met een sterke keuze van de te interpreteren song, een goede en originele hertaling, een meer dan degelijke uitvoering en een prima opname.
Augustijn kampte met dezelfde beperkingen als alle andere artiesten, maar heeft uit elke beperking zijn voordeel gehaald. Je merkt aan de productie niet dat dit opgenomen is in coronatijden. Dit had net zo goed op ‘Gin Oge Toe’ kunnen staan. Skoone!
Ongeveer hetzelfde kan je zeggen van de clip. Ook hier werkt Augustijn met niet meer middelen of mensen dan anderen, maar aan niets merk je dat dit clipje in quarantaine gemaakt is. https://www.youtube.com/watch?v=GF2_ST44Jw0
Xpus is een Italiaanse black/deathmetalband die sinds 2015 occulte paden bewandelt. De band grijpt terug naar de sound van de jaren '90 en klinkt in eerste instantie niet echt origineel. Wie echter dieper ingaat op de sound, ontdekt elementen van doom en andere duistere machten die van deze Italianen een unieke parel maken binnen dat genre. Het is de rode draad op de nieuwste release van Xpus 'In Umbra Mortis Sedent' , een plaat die, wegens de corona crisis, met vertraging op de markt kwam.
Vanaf “Abyssus Abyssum Invocat” over “Into The Sphere Of Madness” krijgen we te maken met een band die duidelijk teruggrijpt naar de oorsprong van de tweede blackmetalgolf. De ijskoude riffs en het ijzingwekkend stembereik, bezorgen je die koude rillingen van toen. Door de ietwat sombere, vaak trage manier waarop songs als “The Gates Of Doom” op gang komen, wordt trouwens ook een knipoog gegeven naar de doommetal. Waaruit dus blijkt, zoals we eerder aangaven, dat Xpus van veel donkere markten thuis is. Met songs als “Broken Is The Seal Of Equilibrium”, “Clerical Rooms Of Depravity” en “Holy Sperm Upon The Lamb” blijft Xpus je onderdompelen in een poel van pure waanzin, binnen steeds die donkere omkadering. Er wordt teruggrepen naar vaak gedoodverfde occulte formules , wat allerminst stoort.
Liefhebbers van typisch jaren '90 black/deathmetal mogen alvast watertanden. Want Xpus heeft goed naar deze bands geluisterd, zonder écht gedateerd te klinken.
Een voortdurend terugkerend element is een kerkklok, samen met een soort donker omgevingsgeluid. Het versterkt het theatrale , occulte karakter van deze schijf enorm. Waardoor Xpus toch eerder uniek klinkt binnen het overaanbod aan bands in hun genre. Door het donkere bos zie je vaak de bomen niet meer, maar Xpus kan wel boven de massa uitsteken. En dat trekt ons bij dit genre steeds opnieuw over die donkere streep!
Er zit iets in het water in Gent waardoor getalenteerde bands zomaar uit het niets tevoorschijn komen, rode draad is jazz …De gerelateerde artiesten in het genre houden en vinden elkaar in het oneindige improviseren van uiteenlopende projecten. Een gloednieuw project is SUMI. We citeren: ''Gitarist Cyriel Vandenabeele en bassist Mattias Geernaert kennen elkaar van de succesvolle jazz-dub band Kosmo Sound. Daarmee groeiden ze in korte tijd uit tot een vaste waarde binnen de hedendaagse dub scène. Zo goed kunnen ze het met elkaar vinden dat ze nu ook SUMI in het leven hebben geroepen. Samen met drummer Elias Devoldere (bekend van bands zoals Nordmann, Hypochristmutreefuzz, John Ghost, ...) vormen ze een straf instrumentaal trio dat van de eerste slag weet te overtuigen.''
Dat deze jongen verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn bleek al uit het interview dat we onlangs hadden met SUMI: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78284-sumi-we-zien-ons-zelf-ook-niet-als-muzikanten-die-een-bepaalde-stijl-spelen-of-zoiets-het-houdt-ons-niet-bezig-dit-is-ook-waar-sumi-de-beer-als-symbool-voor-onschuldige-waarneming-over-gaat.html . Diezelfde zelfverzekerdheid straalt dit trio ook op hun debuut 'SUMI' uit.
Het interessante aan deze schijf is dat de plaat live is opgenomen, met publiek. De ingetogen songs worden dus vaak afgesloten met een sober maar zeer gemeend applaus. Ook wij applaudisseren al bij het eerste pareltje “Green Road”, een waar oorgasme voor elke muziekliefhebber die graag buiten de lijntjes kleurt. Ook al worden de oorschelpen vaak ingetogen gestreeld, de band durft flirten tussen de dunne lijn van intimiteit en geluidsmuren afbreken, en het voortdurende schipperen tussen uiteenlopende tempo wisselingen, binnen een improviserende omkadering. Het is de rode draad in elke songs opnieuw. Ook “Blue Road”, “Ristorante”, “Kowboy” gaan diezelfde intens mooie richting uit. De live sfeer zorgt voor een extra sterretje op het plantsoen.
Het extra mooie aan deze plaat, elk puzzelstuk binnen deze band blijkt perfect te kloppen en is even belangrijk. Het is niet zo dat de drums de gitaar of bas lijn overstijgen. Het is de samensmelting tussen al die elementen dat dit project zo bijzonder maakt. De heren hebben al heel wat uiteenlopende watertjes doorzwommen, en zijn binnen die andere projecten ook niet vies om op avontuur te trekken door het ‘muziek’landschap. Samengevoegd zorgt het voor uitzonderlijk pareltjes dat je muzikaal niet kunt labelen, gelukkig maar. In de grenzen , , die worden verlegd tussen een oorverdovende en verstilde sfeer , die je hart beroeren, blijft SUMI gewoon aanhouden tot het einde met knappe songs als “Kowboy”, “Dessert” en “Ballade”.
Conclusie: SUMI brengt met 'SUMI' wondermooie schoonheid in een kunstvorm gegoten, door talentvolle muzikanten die muziek spelen én muziek -letterlijk- doen leven; het zorgt voor een intens mooi kunstwerkje dat aan onze ribben blijft kleven en ons met een gelukzalig gevoel vanbinnen achterlaat. Puurder dan dit kan improviserende ingetogen muziek niet klinken. Het applaus is ook bij ons dus even oprecht als bij het publiek tijdens de opname van deze klasse plaat.
Tracklist: Green Road 05:27 - Blue Road 04:58 - Ristorante 05:10 - Kowboy 06:26 - Dessert 04:45 - Bao 04:16 - Ballade 04:17
Night Demon had één van de smaakmakers moeten zijn op 9 Jaar Elpee, misschien niet het grootste metalfestival van het land, maar wel één van de gezelligste. Het coronavirus verhinderde dat feestje en het valt te betwijfelen of de Amerikaanse heavymetalband volgend jaar alsnog naar Deinze wil afzakken. Maar misschien kunnen we ze op een ander Belgisch podium wel nog aan het werk zien, binnenkort.
Het Amerikaanse trio is bezig met een lange aanloop naar een volgend album. Het vorige dateert alweer van 2017. De aanloop naar het nieuwe studio-album bestaat bij Night Demon uit een reeks singles volgens hun eigen formule: een reeks van 500 vinylsingles met een B-kantje dat je nergens digitaal zal vinden (of dat is toch de bedoeling). Zo deden ze het al voor “Empires Fall” met een cover van “Fast Bikes” van LeGriffe, met twee leden van Rancid.
Voor de nieuwe single “Kill The Pain” worden nog grotere kanonnen aangesleept. Niet alleen is er de leuke cover op het B-kantje (“100 MPH” van Cirith Ungol, met Tim Baker zanger van die band als extraatje), er is ook nog de leuke, bekende naam van het heerschap dat als producer optrad. Flemming Rasmussen wordt beschouwd als de studiorat die Metallica groot gemaakt heeft, of er toch flink aan geholpen heeft.
Levert dat ook vuurwerk op? “Kill The Pain” is een prima track die ergens tussen Iron Maiden en Metallica in zit. Maar dat ligt misschien minder aan de inbreng van Rasmussen, want zo klinkt Night Demon ook al hun andere tracks. Classic heavymetal met wat moderne punch en power en een mooi vol geluid, toch al zeker voor een trio.
Als er op dat volgende album van Night Demon zo nog een paar staan als “Empires Fall” en “Kill The Pain”, dan zal dat inslaan als een bom.
De Schotse metalcoreformatie Bleed From Within is geen onbekende voor ons land. Ze speelden al twee keer op Graspop en de band heeft met ‘Night Crossing’ een mooi voorafje op hun album ‘Fracture’ dat eind mei moet uitkomen. Niemand minder dan Matt Heafy, zanger van de nog bekendere, Amerikaanse metalband Trivium, komt op het einde van deze single meedoen. Wie dacht dat Heafy zou zingen, die moeten we ontgoochelen, want hij brengt een knappe gitaarsolo. Een solo die wel compleet de vaart uit deze song haalt, maar wel knap.
Deze ‘Night Crossing’ is voorts alles wat de fans leuk vinden aan metalcore: pompende ritmes van drum en bas, veel snelheid en agressie in de gitaren, dreigend en sloganesk geschreeuw, …
Deze Schotten bijten zich nog steeds vast in je oorbuis als een roedel hongerige wolven. Als elke track op ‘Fracture’ dit niveau haalt, dan zal Bleed From Within er weer nieuwe fans bij kunnen winnen.
De corona-clip bij deze song is niet bijster origineel, maar er zitten wel een paar grapjes in.
https://www.youtube.com/watch?v=2IKmVLmNj7w&feature=youtu.be
MC Equal schoot indertijd fel uit de startblokken: verkozen tot de ‘bestn vant westn’ of de beste rapper van West-Vlaanderen (wat een leuke track opleverde met DJ Grazzhoppa) en daarna volgden nog meer overwinningen. De Kortrijkzaan startte vervolgens o.m. met hiphopacademie De Stroate en geeft cursussen rap en hiphop in de gevangenis.
Dit jaar komt hij ook opnieuw zelf als rapper boven water. Dat nieuwe werk is een pak introspectiever dan een paar jaar geleden. Het gaat op “Tes Ol” niet over wie de beste is of wie de beste skills heeft, maar over hoe rap gans zijn leven bepaalt en er betekenis aan geeft. Dit doet in de lyrics wat denken aan Zwangere Guy, Tourist en Petit Jean. Deze track lag al een paar jaar op de plank en ligt dus wat in het verlengde van “Bedankt” en “Wa Dak Wille”. De smoothe en zwoele beats komen van Baadasssss.
Rap in het West-Vlaams is meer dan ’t Hof Van Commerce. Waarom spelen ze op Stubru al die Franstalige/Brusselse rap als we in Kortijk een MC hebben die minstens zo goed is?
https://open.spotify.com/album/6vPQJDqO7li4kFAEFUtnn1?highlight=spotify:track:5OfjT3hN0eiAVag6SOg5G8
In funeral doommetal is ons land geen hoogvlieger, maar het is ook niet dat we nergens staan. Dwaellicht is één van de nieuwe sterkhouders in dat subgenre. In 2016 was er al de demo ‘Het Duistere Licht’ (mooie titel trouwens) en nu is er de eerste EP. ‘Te Vuur En Te Zwaard’ vult met vier tracks goed een half uur en voldoet mooi aan alles wat de fans zich kunnen voorstellen bij funeral doom: slepende ritmes, weemoed en droefnis, rafelig galmende grafgrunts, doom & gloom, … Dwaellicht zit van bij opener “Te Vuur En Te Zwaard” in het spoor van My Dying Bride, Eye Of Solitude (of het nieuwe Mourners) en het vroegste werk van Anathema. Het klinkt allemaal heel hard alsof er een hele band aan het spelen is en toch werd dit opgenomen met slechts twee individuen: drummer Jense en Jef van Moss Upon The Skull. Jef is hier verantwoordelijk voor de vocalen, gitaren, het orgeltje en de bas.
Op deze EP wordt de demotrack “Het Duistere Licht” hernomen en deze is met een leuke gitaarsolo ook één van de betere tracks van de vier. Vooral dat dit nummer naar het einde heel even opbouwt naar een sneller tempo weet mij te bekoren, maar voor de diehard funeral doom-fans is dat misschien al net iets te veel.
“De Dans Der Vlammen” is een beetje een Middeleeuws-aanvoelend, akoestisch gitaar-intermezzo, hoewel we na nog maar twee tracks eigenlijk niet zo veel behoefte hebben aan een break. Het afsluitende “Vorst” is dan weer funeral doom in al zijn pracht met o.m. prima drums. Die zijn overigens bovengemiddeld goed opgenomen en in de mix gezet. Ook hier weer zit er naar het einde toe al eens een korte versnelling in het slepende ritme.
Met slechts twee nieuwe, volwaardige tracks laat Dwaellicht je toch wat op je honger zitten. Het is op zich wel een prima EP van internationale klasse, maar met nog één of twee van die toptracks erbij was dit een kopstoot van een album geweest.
Mijn eerste referenties toen ik het album van de Barnill Brothers hoorde, die heb ik maar meteen geschrapt. Die hebben waarschijnlijk meer te maken met mijn leeftijd dan met die van de bandleden en ze zouden alleen daarom dodelijk kunnen zijn voor de geloofwaardigheid van deze jonge Brusselse band. De Barnill Brothers hebben niet dezelfde familienaam, maar als je de samenzang van dit duo hoort, ga je daar toch aan twijfelen. Ze sluiten zowel aan op de kampvuur-en countryfolk van heel vroeger als de nieuwe lichting van pakweg Bear’s Den, The Jayhawks en Mumford & Sons of minder bekende namen als Henry Jamison, Old Sea Brigade en James Ollier. Dichter bij huis komen we uit bij o.m. Nomden of Pauwel De Meyer, om het voor u nog wat moeilijker te maken.
“Carry Me Home” heeft een beetje een cheesy kampvuur-refrein, maar het werkt wel. En of het werkt. De sound is heel Amerikaans, van de grote dagen, toen ze op de radio een song nog de tijd gaven om te groeien in de hoofden van de luisteraars. “Reverie” gaat meer naar Fleetwood Mac en Crowded House en is daarmee net iets minder representatief voor het album als geheel. De lyrics op dit album zijn doorgaans poëtisch en heel organisch-logisch: de verhaallijn is klaar en je moet niet te ver zoeken naar aanknopingspunten of driedubbele bodems. Soms wat te braaf en als ze dan eens uithalen in de tekst, zoals op “Eternal Morning” met ‘I cheated on my girl’, dan klopt het niet meteen met de zachte, zalvende melodie.
Het hele album ademt een sfeer van ‘het komt wel goed’ en jeugdig enthousiasme, ondanks dat er dergelijke en nog andere addertjes onder het gras zitten. Songtitels als “Childhood Dreams” en “Eternal Morning” geven dat wat onschuldige vertrouwen in een hoopvolle toekomst nog het beste weer. Aan zo’n vertrouwen willen we ons allemaal wel eens warmen, zeker in deze tijden, met elke dag hel en verdoemenis in het nieuws dat we in de lockdown moeten bekijken. Het nummer dat er inzake songopbouw en tekst wat bovenuit steekt, is “Red Lodge”. Dat ze ook zonder tekst je aandacht niet verliezen tonen ze op “Grace”.
‘A Perfect Place’ is zo het perfecte antiserum voor elke lentedag waarop de wolken de zon verbergen en tegelijk de soundtrack die elk glas wijn bij een ondergaande zon nog wat extra smaak en glans geeft.
En die belegen en bestofte referenties dan? De samenzang van Simon & Garfunkel, de harmonieën van Crosby, Stills & Nash, de eenvoudige emoties en sentimenten van John Denver, de onhandige bekentenissen van Gilbert O’Sullivan (die ‘dear mom & dad’ uit “I Won’t Try”). Maar dat hebt u niet van mij.
Folk/Americana
A Better Place
Barnill Brothers
Het Duitse Acylum beweegt zich in de underground van de EBM en andere industrial gothic electro. Dat ze nog zullen doorbreken naar een ruim publiek, daar durven we geen geld op zetten, maar ze zijn wel lekker tegendraads en dilettant. Acylum heeft de corona-lockdown aangegrepen om een digitaal verzamelalbum samen te stellen met demo’s, remixes, ruwe versie en samenwerkingen. En de voorraad daaraan moet groot zijn, want dit is al de tweede editie van hun ‘Filthy Memories’.
Dit is de stuff voor wie Front 242, Dive en Nitzer Ebb nog wat te gewoontjes en mainstream vindt. Toch staan er een paar parels op deze digitale verzamelaar, zoals het sublieme “No Way Out” en “Northern Sons Under Southern Skies”, beide in versies die niet zo heel erg lijken af te wijken van de bestaande albumversies. Anderzijds heb je een aantal ruwe versies en demo’s waaraan je meteen merkt dat er nog flink wat productionele ingrepen nodig zijn om het niveau van die twee (en een paar andere) te halen. Ook niet elke remix is een schot in de roos. De foute-discotheekversie (Club Mix - Demo) van “Black Death” kan je o.m. zonder omkijken doorspoelen. Soms is een remix wel puur goud, zoals de lekkere retro, zelfs bijna new beat op de May Fly-versies van “Trip Of Hate” en - ja diezelfde - “Black Death”.
Met 20 tracks op een verzamelaar heb je natuurlijk altijd wel wat kaf tussen het koren. Het voordeel is dat deze verzamelaar op Bandcamp uitgebracht wordt. Je kan dus eerst eens luisteren vooraleer je geld op tafel moet leggen.
Electro/Dance
Filthy Memories - Part 2
Acylum
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/filthy-memories-part-2
We volgen de activiteiten van Obaro Ejimiwe aka Ghostpoet sinds zijn sprankelende debuut ' ‘Peanut Butter Blues & Melancholy Jam' in 2011. De man verbindt melancholie perfectiet, met elementen van soul, die aanvoelen als een warm deken in koude winter- of zomeravonden. Een beetje in het verlengde van Massive Attack, maar ook een beetje anders. Nu kwam zijn nieuwste parel van een schijf op de markt 'I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep'. In slaap wiegen deed hij , ondanks de sobere en intieme omkadering zeker en vast niet.
Deze plaat ligt eigenlijk een beetje in verlengde van het in 2017 verschenen: 'Dark Days + Canapés'. Ghostpoet laat zich weerom van zijn meest poëtische kant zien en bedekt elk van zijn songs met zoveel donkere weemoedigheid dat je er als luisteraar stil van wordt. De man mag dan een mening hebben, hij duwt die niet door je strot, maar laat je op een zachtaardige wijze wegzakken naar zijn melancholische leefwereld. Dat is altijd al de grote sterkte van Obaro geweest, en dat zet hij ook nu weer in de verf. Luister maar naar songs als “Breaking Cover”, “Concrete Pony” of “Humana second hand”. Je hoort zeker enige frustratie, woede zelfs in zijn stem. Soms rapt hij zijn teksten alsof hij je een spiegel voorhoudt. Ghostpoet blijft je hart op een warme wijze bewerken. En dat maakt deze artiest zo uniek. Bovendien werkt Ghostpoet samen met enkele vocalisten, die een meerwaarde vormen.
De stemmen van Art School Girlfriend, Delilah Holiday (Skinny Girl), SaraSara en Katie Dove Dixon zorgen voor een broeierige, warme aankleding die de temperatuur naar een kookpunt doet stijgen. In samensmelting met de stem van Ejimiwe zorgt dit voor een krop in de keel. Luister maar naar songs als “This train wreck of a life” en voel je wegglijden naar die andere donkere oorden in je ziel, waarbij je een traan wegpinkt. Met de vuist in de lucht dus. Want dat is dus eigen aan Ghostpoet. Hij brengt eigenlijk protestsongs aangekleed in een gewaad boordevol melancholie. Die lijn wordt verder door getrokken op de daarop volgende songs “Nowhere to hide” met een lekker rockende instrumentale aankleding daarbovenop. Tot afsluiters “I grow tired but dare not fall asleep” en “Social lacerations”.
Besluit: We zouden kunnen stellen dat sinds dat debuut er niet zoveel is veranderd. Hij weet op een dichterlijke wijze je net daar te raken, waardoor je diep ontroerd, je neervlijt in donkere gedachtenkronkels. Hij doet je nadenken en doet een intense gemoedsrust neerdalen over je bange hart.
Tracklist: Breaking Cover 06:31 - Concrete pony 04:06 - Humana second hand 03:55 - Black dog got silver eyes 04:22 - Rats in a Sack 03:39 - This Train Wreck of a life 04:06 - Nowhere to hide now 04:34 - When mouths collide 04:26 - I grow tired but dare not fall asleep 04:35 - Social Lacerations 05:43
Binnen een overvloed van releases die de revue passeren, ontgaat ons soms wel eens iets, o.m. dit debuut van Stovepipe 'Born to Jive'. Deze EP kwam al in januari op de markt, en laat een band horen die rock brengt op een gedreven , energieke wijze, zoals rock dus gewoonweg moet klinken.
Geen overdreven franjes, lekker strak en verschroeiend uithalen. En vooral vanaf de eerste noot alle registers open trekken. Dat is wat gebeurt op 'Born to Jive'. Adrenalinestoten vliegen door de boxen, je kunt hier eigenlijk onmogelijk op stil zitten. Dat is zo op de ganse schijf.
Stovepipe bestaat dan ook uit muzikanten die één voor één goed weten waar ze mee bezig zijn. Jan Peeters zijn ruige gitaar geweld en Butsenzeller die gestroomlijnde mokerslagen uitdeelt waardoor je prompt wordt weggeblazen. Bovenop is er die bijzonder aanstekelijke stem van Roeland Verhaegen, vocale inbreng die perfect past in het plaatje. Dit alles wordt afgewerkt met het ingenieuze toetsenwerk van Rene Hermkens op Hammond. O.m. hebben we een aangenaam , op de heupen werkende “Never Surrender”; een potje technisch hoogstaand vernuft dat deze muzikanten en vocalist tentoon spreiden, die de spontaniteit gelukkig niet in de weg staat.
Over de hele lijn spat het spelplezier uit de boxen waardoor je lekker zit te headbangen; met de versterker op tien bouwen we hier zelfs een heus feestje in de huiskamer. Ook de bonus tracks “Born to love” (Butsenzeller RFX, bonustrack) en “Born to Jive” (ZOOL , RMX, bonustrack) laten horen dat dit een band is die graag een feestje bouwt, maar ook puur muzikaal de teugels stevig in handen houdt.
De songs op deze EP 'Born To Jive' blijven één voor één lekker in je hoofd zitten, je brult ze meteen mee. En doen je bewegen alsof je weer op een fuif ergens in de jaren '60 bent aanbeland , maar wel met de voeten stevig in het heden.
Stovepipe houdt er namelijk van , absurditeit te verbinden aan die pure rock vibe. Ze zorgen voor een zeer kleurrijke, feestelijke stemming in je achterhoofd. Er zijn gelukkig geen meubels gesneuveld. Stovepipe zorgt voor enorm adrenalinestoten die je aanzetten tot stampen, duwen en trekken.
Wat missen we dit toch, want deze soort typische rock muziek smeekt gewoon om live gebracht te worden.
Tracklist: Born To Jive 03:35 - Never Surrender 02:29 - She's My Witch (bonustrack) 02:47 - I Wanna Be Your Favorite Pair Of Pajamas (bonustrack) 05:11 - Born To Love (Butsenzeller RFX, bonustrack) 04:54 - Born To Jive (ZOOL. RMX, bonustrack) 03:23
De Duitse singer-songwriter Friede Merz is niet alleen een talentvolle zangeres, ze heeft door de jaren bewezen van vele markten thuis te zijn. Friede ging in haar archief en stootte op opnames die ze met de uit IJsland afkomstige gitarist Daniel Fiorik Boovarsson, in Berlijn in 2012. We citeren: ''German singer/songwriter Friede Merz went through her archives and found a diamond in the rough: iPhone recordings of a session with Icelandic guitarist Daníel Friðrik Böðvarsson, happening on a Berlin kitchen table in 2012. she and her then partner in crime were supposed to get together a jazz program for a gig in an old people’s home. instead they ended up playing songs of Friede’s musical heroes an “Two Old Ladies” was born.
The EP is released on 1st of May on spray can records.’
Met deze 'Two Old ladies-Lost Tapes' laat Friede Merz zich van de meest poëtische kant zien en horen. Het is een tristesse overgoten met veel tonnen melancholie en weemoedigheid. Op de eerste song “Cupid’s trick” wordt de breekbaarheid van Friede haar stem aangevuld door aanstekelijk gitaar getokkel , dat je koude rillingen bezorgt. Het zal niet alleen de rode draad vormen door deze ene song, het is hoe de volledige schijf echt in elkaar steekt. Verwijzingen naar Elliot Smith komen we geregeld tegen. Maar ook Joy Division’s “Love Will tear us apart” wordt in een eigentijds kleurtje gestopt, ook al is dat kleurtje nog steeds donker en somber. De impact die Ian Curtis op deze song had op meerdere generaties, blijft dankzij diezelfde stem van Friede Merz stevig overeind staan, en dat trekt ons bij deze song nog het meest over de streep.
Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel, de meer up tempo songs als “What different does it make?” doen je eerder dansen in de huiskamer, “You and me and the devil makes 3” klinkt zwevend, aanstekelijk en lekker energiek. Van de Marilyn Manson versie schiet door de link naar de countryfolk wellicht niet veel meer over, maar dat stoort allerminst.
Besluit: Friede Merz laat zich van veel kanten zien en horen op deze 'Two Old Ladies-'Lost Tapes'. De inbreng van Daniel Fiorik is daarbij zeer belangrijk, zijn lekkere aanstekelijke gitaarlijnen vormen een meerwaarde. Vreugde en verdriet zitten zeer mooi verpakt binnen elk van de songs. Er zijn soms verrassende versies, die bij sommigen de wenkbrauwen fronsen. Voor ons klinkt het allemaal zeer verfrissend. De manier waarop Friede Merz deze songs brengt , is bijzonder poëtisch, eenvoudig en boordevol melancholie, die ervoor zorgt dat je een traantje wegpinkt, wellicht met een glimlach op de lippen. Ga het bij dit mooie kunstwerk vooral niet te ver zoeken. Deze songs zijn letterlijk gebracht vanuit een soort huiskamer sfeer, waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken, maar harten op een ingenieuze wijze wel degelijk over de hele lijn diep worden geraakt.
Tracklist: Cupid's trick 02:32 - Insight 04:20 - Love will tear us apart 04:49 - What different does it make? 03:25 - You and me and the devil makes 3 03:40
Mark My Way haalt zijn invloed uit de melodieuze hardcore. Maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs een streepje rap/hip hop aan toe. De uit Ieper afkomstige band ontstond in 2012 en is goed op weg zijn stempel te drukken binnen die scene van HC en aanverwante stijlen. Drie jaar geleden wist Mark My Way ons nog aangenaam te verrassen met de EP 'The Big Game'. Onlangs kwam een nieuwe plaat op de markt 'Thin The Herd', waarbij de band zijn stempel drukt op het HC gebeuren, op een bijzonder verschroeiende en energieke wijze.
Opvallend is dat de band anno 2020 vooral volwassen is geworden, zonder echter de jeugdige spontaniteit uit het oog te verliezen. De melodieuze aanpak, waardoor ze toch uniek klinken binnen dit typische HC wereldje, hoor je al terug op “Spread Too Thin”. Vaak primeert die melodieuze aanpak. De registers worden echter gelukkig telkens open getrokken om je niet in slaap te wiegen, maar die gestroomlijnde riffs , drum salvo's en bulderende, oorverdovende stem boordevol opgekropte woede en emotie, bezorgen ons een waar oorgasme.
“Justification”, 'Higher Walls” zijn dan weer mokerslagen die in je gezicht tot ontploffing worden gebracht. Maar het meest verrassende is een eerder ingetogen startende “At The Gates”, een song die dus opent in een eerder verstilde sfeer, om daarna in een hels tempo door de strot te worden geramd , terwijl de band je een spiegel voorhoudt.
Mark My Way stond, en staat nog steeds, garant voor het soort hardcore waar buiten de lijntjes wordt gekleurd. Dat zet de band verder in de verf met HC parels , met een knipoog naar de betere hip hop, zoals “Nothing but Sacrifice” tot afsluiter “Flux”. We houden van HC waarbij een band zijn mening verkondigt, en dat gebeurt bij Mark My Way overvloedig.
Deze band hoefde eigenlijk al niet meer onder te doen voor de groten der aarde, en zet dit , met een zeer avontuurlijke hardcore plaat, nog maar eens in de verf. Het meest aangename echter is dat je een band hoort die niet achterom kijkt, maar vooruit naar de toekomst. Een toekomst die er meer dan rooskleurig uitziet, want deze 'Thin The Herd' getuigt van onstuimige klasse binnen een melodieuze omkadering, waarbij voortdurend buiten de comfortzone wordt getreden. En dat trekt ons nog het meest over de streep.
Besluit: Anno 2020 straalt Mark My Way een soort klasse uit die je enkel ziet verschijnen bij de zeer grote bands binnen het HC gebeuren. Deze West-Vlamingen verleggen echter een grens, en vinden zichzelf opnieuw uit. Dit is wereldklasse, zoveel is duidelijk.
Tracklist: Spread Too Thin 04:06 - Justification 03:16 - Higher Walls 03:56 - Overlooked 03:38 - Vae Victis 03:07 - Perdition 02:06 - At The Gates 04:29 - Nothing But Sacrifice 03:12 - Regicide 02:54 - Flux 03:21
Pop/Rok/Hardcore
Thin The Herd
Mark My Way
Lesoir is een Nederlandse altrock band die reeds tien jaar alle regels aan zijn laars lapt, buiten de lijntjes kleurt en houdt van mensen op het verkeerde been zetten. Daardoor hapt wellicht geen ruim publiek toe, wat jammer is. Maar daardoor klinkt Lesoir ook vrij uniek binnen die typische altrock. Nochtans zijn er voldoende voorbeelden van bands die dwars liggen en daar wel mee weg komen. Met hun nieuwe plaat 'Mosaic' doen ze dat nog steeds, alleen hopen we dat ook het grote publiek toehapt. Want deze Nederlanders verdienen meer dan erkenning voor het afleveren van ware kunstwerkjes.
Bij de titelsong “Mosaic” is zo een song waarbij je na enkele luisterbeurten weer nieuwe dingen ontdekt, een stelling die de band nog maar eens in de verf zet.
Aan stijlbreuken doen is de boodschap bij de daarop volgende songs “Is This It”, “Somebody Like You” en “Dystopia”. Wat misschien nog het meest opvalt, is dat er een balans lijkt te zijn gevonden tot een toch iets meer toegankelijke sound.
De band klinkt zelfs veel vrolijker dan op de vorige plaat. Ook lijken de instrumentalisten meer dan ooit tevoren naar elkaar toe te groeien. Zo vinden toetsen en gitaar elkaar blindelings bij het wondermooie “It's never Quiet”. Een parel die aanduidt dat Lesoir na tien jaar nog steeds blijft evolueren, zichzelf uitvinden en zelfs bepaalde grenzen aftast naar de toekomst toe.
Maar het meest bijzonder is toch wel, de puzzelstukjes vallen pas in elkaar na meerdere luisterbeurten. Lesoir laat dus niet vanaf het begin in zijn kaarten kijken en zet je nog steeds op het verkeerde been. En daardoor raden we de aanhoorder ook aan deze parel van een altrock schijf meerdere luisterbeurten te geven.
Je ontdekt telkens weer iets nieuw. “Mosaic” biedt Lesoir in elk geval een nieuwe stap door te balanceren tussen kunstzinnig buiten de lijnen kleuren en een vette knipoog naar een meer mainstream geluid; het geeft aan klaar te zijn om een ruim publiek te overtuigen.
Een kunstwerk toch wel, die een band laat horen die ook een beetje meer toegankelijk wil klinken zonder de rol naar eigenzinnigheid te lossen.
Tracklist: 1. Mosaic - 2. Is This It? - 3. Somebody Like You - 4. The Geese - 5. Measure Of Things - 6. Dystopia - 7. It's Never Quiet - 8. MXI - 9. Two Faces
EASY werd ooit het Zweedse antwoord op The Smiths en New Order genoemd. In de jaren negentig drukte Easy zijn stempel op de indie rock/pop. 'Magic Seed', het debuut van de band, is een ware klassieker binnen het genre. Na 'Sun Years' (1994) hield EASY het voor bekeken. In 2010 kwam de band terug samen in originele bezetting. Met Johan Holmlund (vocals), Rikard Jormin (bass), Tommy Dannefjord (drums), Tommy Ericson en Anders Peterson (guitars). Dit resulteerde in twee albums 'Popcorn Graffiti' (2012) en 'Swimming with the beast (2014). Met 'Radical Innocence' brengt EASY zijn derde plaat uit sinds die reünie.
Of aan dat gedoodverfd geluid van toen iets wordt toegevoegd? Nee, niet echt. Maar het is dus ook niet zo dat EASY het er zich makkelijk vanaf maakt. “Crystal Waves” laat een frisse, montere band horen, die ondanks zijn vele jaren dienst niet doet aan routineklusjes afleveren. Het spelplezier stroomt ervan af, op aanstekelijke wijze uit de boxen. Maar vooral hoor je dat EASY wereldklasse was in hun tijd, net door die kruisbestuiving van indrukwekkende muzikanten en een vocalist die een warme gloed over jou doet neerdalen, binnen steeds die fijne omkadering. Waardoor EASY niet moest onderdoen voor de Britpop fenomenen die Europa overstroomden. Dat zet de band anno 2020 nog steeds in de verf. Dit door songs als “Memory Loss Revisionism and a brigher future” en “Radical Innocence”. Allemaal songs die aan je ribben kleven. Dat de band eigenlijk diezelfde trucjesdoos als toen boven haalt stoort dus totaal niet, door die spontaniteit. Dat blijft EASY trouwens verder in die wondermooie verf zetten tot afsluiters “I See The Stars” en “Crystal Waves”. Pareltjes van songs die ons een oorgasme bezorgen, alsof het weer 1990 is.
Besluit: Met 'Radical Innocence' neemt EASY z’n hoge positie terug in , die ze in 1994 hadden verlaten, en medio 2010 terug hadden ingenomen. In 2020 bewijst EASY dat een reünie niet hoeft te resulteren in een flauw afkooksel van toen. Integendeel zelfs.
Tracklist
Crystal Waves 03:17 - Day For Night 04:32 - Shadow Train 02:46 - Golden Birds 06:44 - Memory Loss Revisionism And A Brighter Future 03:44 - Radical Innocence 06:08 - Southern Water Communities 04:40 - To See The Stars 04:21 - Crystal Waves 03:17
Het duo Kippner en Weissinger wist ons in 2016 al murw te slaan met een onwaarschijnlijk gevarieerd debuut 'Mission Control'. Onder de naam I Am A Rocketship bracht de band recent een opvolger uit, 'Mind Grafitti'. Het is als artiest verdomd moeilijk nog origineel te klinken, alles is wel eens voorgedaan. Maar I Am A Rocketship slaagde er toch weer een unieke draai te geven aan de typische elektronische muziek.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74005-mind-grafitti.html
Met 'Ghost Stories' schrijft de band een nieuw hoofdstuk, en ja hoor ook nu weer weet de band verrassend uit de hoek te komen.
Vanaf “False Impressions” word je door I Am A Rocketship meegesleurd naar een sprookjesachtige wereld, boordevol psychedelische aanvoelende elementen. De titel van de plaat dekt eigenlijk de lading. Want deze trip is inderdaad vergelijkbaar met een rit op een trein boordevol geesten en verloren zielen. Niet angstaanjagend, maar de rillingen lopen over je rug als “My Nature” je oorschelp binnen dringt, je hypnotiseert en je doet wegglijden naar een rijk boordevol wezens uit je wildste fantasie. Dat is in grote mate te danken aan een bijzonder zwevende instrumentale aankleding, maar het is vooral de stem van wiens kristalheldere stem perfect aansluit op die hypnotiserende muziek van Eric Weissinger.
Dit duo voelt elkander perfect aan, en dat zorgt ervoor dat die perfectie wordt overschreden. Luister maar naar uitzonderlijke pareltjes als “Ghost Stories” of “Come Along”. Gelukkig blijft die spontaniteit daarbij sterk overeind staan.
Song na song worden we weggeblazen door die onaardse kruisbestuiving tussen beide talentvolle muzikanten, die ook nu weer durven buiten de lijntjes te kleuren en experimenteren met klanken. Het klankentapijt dat ze uitspreiden is daardoor zo veelkleurig, dat je er nooit genoeg van krijgt. Je komt telkens wel een adembenemend landschap tegen op deze bijzondere trip, waarvan je denkt dat het eind is bereikt.
En dan schudt I Am A Rocketship plots in een schitterende finale nog enkele kleppers uit hun mouw. Zoals het bijzonder mooie “You're my angel” dat recht door je hart splijt. Dat wordt allemaal nog eens in de verf gezet bij afsluiter “The Spectacle”.
‘Ghost Stories' is een fantasie prikkelende plaat geworden, die van begin tot einde beklijft en een band laat horen die groeit, blijft groeien en zijn grenzen bovendien blijft verleggen en aftasten. Het eindpunt is zeker nog niet bereikt.
TRACK LIST: 01. False Impressions - 02. My Nature - 03. Ghost Stories - 04. Come Along - 05. Crush - 06. Resolve - 07. Give - 08. Walk With Me - 09. Five Points - 10. You're My Angel - 11. The Spectacle
Elektro/Alternatief/experimenteel
Ghost Stories
I Am A Rocketship
Felixity is een jonge artieste die puur muzikaal schippert tussen neo-soul en pop muziek. Haar muziek bevat elementen die doen terugdenken aan artiesten als Amy Winehouse, Etta Bond en Anastasia. Althans daar wordt ze soms mee vergeleken. Ze bracht nu haar debuut 'Love Sick' uit. Waar deze stelling meer dan in de verf wordt gezet.
Producer David Francolini zegt het volgende over deze schijf, we citeren: ''Given the confessional nature of Felixity's lyrics, it was important to create a dramatic soundscape; a cinematic and lush harmonic bed on top of which her wonderful voice could sit and her stories' meanings be amplified. I have shapeshifted the feel of the songs throughout the record so it feels like the emotional journey that the lyrics portray. All quite conceptual really, but always keeping it uncluttered, funky, simple, and the groove deep."
Dat komt al tot uiting bij de eerste song “Breating”. De stem van Felixity klinkt adembenemend mooi, breekbaar en broos. Maar ze straalt ook een kracht uit waardoor ze alle stormen kan doorstaan. Iets dat we ook terugvonden bij de helaas te vroeg overleden Amy Winehouse. Die soulvolle stem, gedrenkt in een weemoedige omkadering die je een krop in de keel bezorgt, doet je zweven over de dansvloer. Want dat is nog het meest opmerkelijke, ondanks die melancholische aankleding is dit best een dansbaar schijfje geworden.
Uiteraard is alles gebouwd rond die warme stem van Felixity zelf, maar de instrumentale omkadering werkt eveneens aanstekelijk op die dansspieren. Dat blijkt ook de rode draad op “The bad guy”, “On My Knees”, “Vanilla” en “Crazii”. Songs met zoveel emotie gebracht die je tot tranen toe bedwongen en je zacht laten meevoeren naar de wondermooie wereld die Felixity je aanbiedt.
Deze bijzondere artieste verstaat de kunst je ademloos achter te laten in de hoek van de kamer; ze voegt er opzwepende muziek aan toe, wxaardoor je niet kan stilzitten. Ook al gaat de hele schijf diezelfde lijn uit, bij elke song opnieuw geraak je ontroerd door inderdaad die bijzonder dramatische soundscapes, die lekker aan je ribben blijven kleven.
Geen enkele speld valt er tussen te krijgen. Het extra mooie aan deze plaat is dat je een artieste hoort, die zowel doorsnee popliefhebber als die van soul kunnen aanspreken. Een zeer ruim publiek dus.
Net zoals Amy dat kon door haar bijzondere stem en uitstraling, stapt Felixity in de voetsporen daarvan en ontroert over de hele lijn, terwijl je zweeft over de dansvloer van het leven, omgeven door walmen van intense melancholie.
De bijhorende Radio-Edit van enkele songs voegen wellicht niet zoveel toe aan het origineel, maar laten horen dat deze talentvolle, ambitieuze artieste van zeer veel markten thuis is. Wat ons doet uitzien naar meer.
Nu, we hebben goed nieuws. Volgens we vernamen is Felixity al bezig aan een opvolger van deze schijf.
Door deze corona crisis vallen concerten in het water, maar we moeten deze artieste nin de toekomst in de gaten houden. Want op basis van dit sprankelend debuut, voorspellen we deze soulvolle pop prinses namelijk een meer dan gouden toekomst.
Tracklist: Breathing 03:47 - The bad guy 02:45 - On My Knees 03:48 - Vanilla 03:19 - Crazii 03:45 - You-Me 03:55 - Mr Brave 04:28 - Twisted Love 03:44 - lazy boi 03:09 - Seize 03:42 - Twiste Love (radio edit) 03:44 - You-Me (Radio Edit) 03:55 - You-Me (Oberkon Remix ) 04:09
Devil’s Bargain - We hebben het zelf moeilijk om onze muziek in een hokje te steken, we worden immers door zoveel zaken beïnvloed. De gemene deler is toch gewoon Heavy metal hoor
Devil's Bargain is een heavy metal band uit het Waasland. De band brengt sinds 2013 Heavy metal in zijn meest pure vorm, met een power maar ook een - naar onze mening - duister kantje. In 2018 kwam hun debuut 'Deal With the devil' op de markt, en nu volgt er een opvolger 'Visions'. Release shows vallen in het water door deze corona crisis, maar we vonden dit een mooie gelegenheid om de band wat prangende vragen voor te schotelen. Over het nieuwe album, over de toekomst en het verleden. Dirk Poppe stond ons te woord. Al was het wegens diezelfde corona via e-mail.
Een standaard vraag, maar voor wie jullie niet kennen. Wie zijn Devil's Bargain?
Devil’s Bargain is een vijfkoppige heavy metal band uit het Waasland. We repeteren namelijk in Sint-Niklaas. Op vlak van origine ,leeftijd en muziekvoorkeur is er een mooie diversiteit in de band: 2 van de 5 leden zijn van Zuid-Amerikaanse origine, de jongste telg is 27, de oudste rot is 50. Blues, Progrock, Doom, Thrash, Melodic Deathmetal, .. onze persoonlijke muziekstijlen liggen echt wel ver uiteen. Dat alles zorgt voor extra uitdagingen maar we vinden dat net op muzikaal en menselijk vlak een meerwaarde . Gelukkig hebben we ook zaken gemeen, we respecteren elkaar enorm en we zijn allemaal ook geïnspireerd door de klassieke heavy metal bands zoals Iron Maiden, Judas Priest, Helloween, Iced Earth , Accept.
Om even terug te keren in de tijd. De band is opgericht in 2013 maar de eerste schijf - 'Deal with the Devil' kwam pas in 2018 op de markt? Waarom heeft het zo lang geduurd
Devil's Bargain werd inderdaad in 2013 opgericht door gitarist Jurgen Van Poppel, bassist Dirk Poppe en drummer Nico Laureys. Hoewel we allen meer dan 20 jaar ervaring hadden, duurde het enige tijd om de juiste muzikanten te vinden. Na wat ledenwissels ontstond er in 2016 een eerste vaste vorm met Davy Bruggeman achter de microfoon. De songs voor ons debuut ‘Deal with the Devil’ werden samen geschreven maar we vonden allen dat ze meer kracht en harmonics konden gebruiken. Dus Manu Van Poeck kwam als 2e gitarist bij de band en in 2017 namen we 7 nummers op in de studio.
Hoe werd dat debuut ontvangen, Heeft het deuren geopend naar concerten of dergelijke?
Eerlijk? Het heeft de metal recensenten niet omver geblazen, maar we hebben er veel uit geleerd. Bij de opvolger ‘Visions’ zijn we oa veel meer aandacht gaan besteden aan sound en productie. Met ‘Deal with the Devil’ hebben we wel getoond dat we de capaciteit in huis hebben om goede heavy metal songs te schrijven. Luister maar eens naar “We rule the night” of “Out of my mind”. Dat heeft gelukkig wel wat deuren geopend en er zijn toch enkele optredens uit gevolgd in Vlaanderen. We zijn ook opgepikt door Music Record France wat ons ook een beetje internationale aandacht heeft opgebracht. Niet de grootse dingen, maar wel leuk dat uw muziek in een Franse, Italiaanse of een Schotse radioshow wordt opgenomen.
Op 9 mei komt de schijf 'Visions' op de markt. Wat zijn de persoonlijke verwachtingen?
In 2018 verlieten Davy en Manu om persoonlijke redenen de band. Met de komst van Juan Carlos Galdos op gitaar en Arthur Melchior Pagliarini op zang kwam er tevens een boost in onze muzikale inspiratie. Nieuw bloed, nieuwe songs, een andere studio en een andere producer hebben in ons opzicht er voor gezorgd dat we een betere plaat hebben opgenomen. Wij zijn alvast zeer tevreden met het resultaat en we hopen dat de luisteraar dat ook zal zijn. Onze persoonlijke verwachtingen is dan ook dat we met ‘Visions’ een grotere naambekendheid krijgen in de Benelux, en wie weet wel in Europa, met een reeks toffe optredens tot gevolg.
Bij een eerste luisterbeurt valt vooral op een pure heavy metal geluid, met een donker kantje. Hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Awel ja, Heavy metal met een duister kantje, maar ook met een powerkantje… We hebben het zelf moeilijk om onze muziek in een hokje te steken, we worden immers door zoveel zaken beïnvloed. De gemene deler is toch gewoon Heavy metal hoor.
'Visions' bevat ook een onderliggende boodschap lees ik in de biografie. Ik citeer even de Engelstalige versie:'' ‘Visions’ is a heavy metal album that could not have come at a more accurate moment. It was written as a compilation of visions about how we would feel and behave right before the end of the world. Each of the songs reflects a different version of reality, both externally and internally. They reflect different aspects of the human condition and of our relations with one another. It was conceived months before the current pandemic hit the world, which gives it much stronger ties to reality. It is almost as if we had predicted it..."
Vertel er gerust wat meer over
We filosoferen graag als we geen muziek maken. Zo hadden we bij het schrijven van de songs allen het gevoel dat we toch niet goed bezig zijn op deze aardkloot. Iedereen een beetje vanuit een andere invalshoek (milieu, oorlog, politiek, menselijkheid, relatie, …), maar wel met een gemeenschappelijk gevoel: als de dingen niet veranderen gaat het hier niet goed aflopen. En voila, het thema was geboren al had niemand verwacht dat we in een immense pandemie gingen terechtkomen. Helaas passen verschillende songs ook in het Covid-19 verhaal met als sprekende titels: “Endless fight”, “No Return”, “Signs of the Times”
Ik vind ook dat er veel opgekropte emoties, een beetje woede zelfs naar boven komt. Heb ik het mis? Wat is jullie mening hierover?
Dat heb je goed gehoord! We menen het ook. We zijn wel best boos dat de zaken zo moeten lopen in de wereld. Niet dat we ons als activisten willen opwerpen, maar we zijn als zo veel mensen toch behoorlijk ontgoocheld in vele zaken. Muziek is nu eenmaal onze uitlaatklep.
De hoes van deze schijf, die trouwens smeekt om op vinyl uitgebracht te worden, is prachtig. Wie heeft dit kunstwerk gemaakt? Vanwaar komt het idee?
Dank u wel. Alle credits voor Ivo De Wispelaere @ kreativosaurus.be. We hebben voor de eerste CD ook met Ivo samengewerkt. Na het lezen van de teksten en beluisteren van de muziek had Ivo een aantal voorstellen. We zochten iets in de sfeer van blindheid, dood, zondebokken. We hebben niet lang getwijfeld. De schijnbare eenvoud van de hoes sprak ons onmiddellijk aan.
Zijn er trouwens plannen om deze plaat uit te brengen op vinyl?
Momenteel niet maar je bent niet de eerste die hier naar vraagt. We gaan daar toch eens moeten over nadenken.
Dit brengt me op een volgende vraag, denk je als band of artiest het in deze tijden van streaming eigenlijk nog interessant is om iets op schijf uit te brengen en waarom?
Fysieke cd’s verkopen nog een beetje in de metalwereld. Het wordt dikwijls als vorm van steun verkocht aan kennissen of op concerten; ipv een steunkaart koop je een cd. Metalheads steunen elkaar, en dat is toch bijzonder. Maar het is voornamelijk nog steeds een goede vorm van promomateriaal, een CD afgeven werkt nog steeds.
Door die corona crisis vallen veel plannen in het water. Welke plannen?
We hadden op 9 mei een releaseshow gepland en de promo laten opbouwen naar dat moment. Er stonden ook enkele optreden op het programma in mei. Alles valt weg uiteraard of wordt verplaatst naar het najaar of volgend jaar. Optredens zijn uiteraard een onmisbare schakel in de promotie, maar we moeten zoals iedereen de zaken nemen zoals ze komen.
Hoe ga je als band (maar ook als mens) eigenlijk om met zo een crisis?
We hebben sinds de crisis niet meer gerepeteerd en dat missen we enorm. Online repeteren hebben we nog niet uitgeprobeerd, geen idee of dat gaat werken. We repeteren momenteel ieder individueel thuis. Persoonlijk vind ik dat best eenzaam, ik geniet van samenkomen. Wanneer we terug kunnen samenkomen is onduidelijk, zoals vele dingen in de wereld nu.
Zijn er eventuele mogelijkheden via live streaming op sociale media? Om de plaat voor te stellen?
We hebben onze tijd gebruikt om een lyrics video te maken voor “Endless Fight” en voor “No Return”. We zijn momenteel ook bezig met het opnemen en monteren van een covid-video van “Sign of the Times”. Wat ons volgend project is, weten we nog niet, maar we zoeken wel iets om het pannetje van ‘Visions’ warm te houden. We zijn creatief genoeg.
Denken jullie dat deze crisis een 'live beleving ' zal veranderen, er duiken nu al concerten op met auto's zoals in Kortijk in juni. Wat is jullie mening?
We hopen dat dergelijke initiatieven niet het nieuwe normaal wordt. Interactie met het publiek maakt net een optreden bijzonder. Het lijkt nog al raar om te reageren op auto’s waar hoogstens een paar armen en benen door de ramen uitsteken. Het zijn leuke initiatieven op zich, maar hopelijk van voorbijgaande aard.
Wat zijn de plannen na de crisis?
We hopen ons album op zo veel mogelijk plaatsen live te kunnen brengen. We zouden graag ook nog een videoclip opnemen om het album te ondersteunen. De crisis maakt plannen nu eenmaal zeer moeilijk, dus laten we de zaken voorlopig op ons afkomen.
En om daar op voort te borduren, wat is de ambitie van deze band. Een soort einddoel dat je absoluut wil bereiken?
Belangrijkste is dat we dingen graag blijven doen. We hebben elk een professioneel leven en muziek is uiteindelijk een uit de hand gelopen hobby. Uiteraard willen we graag een grotere naambekendheid, meer optredens en daar hebben we gerust wel wat voor over. We zijn allen trots op Devil’s Bargain en dat willen we met zoveel mogelijk mensen delen.
Wellicht goed om weten voor de lezers. In deze tijden kunnen mensen niet terecht op concerten of zo. Waar en hoe kan men merchandiser en dergelijke aankopen? Geef gerust enkele links
We hebben er voor gekozen om ‘Visions’ independent uit te brengen. Hierbij hebben we de gelegenheid genomen om een eigen webshop te maken om onze cd’s en merch aan te bieden. Binnenkort zullen ook de ‘Visions’ T-shirts te koop zijn.
https://devilsbargainshop.myonline.store/
https://www.facebook.com/DevilsBargainBand/
Uiteraard is Visions ook digitaal verkrijgbaar op meeste gangbare kanalen waaronder:
https://open.spotify.com/artist/2pViG5ouIDi11ge3HK3W5k?si=IEYqjqhwQmSlCJzOwhWWSg
https://play.google.com/store/music/album/Devil_s_Bargain_Visions?id=Bk7rhvceyjowcyo27c3uf7bgzhy
Gegen Platte Commerce/Aliens Of The Deep Sea
Toon Hosken
Vintage Underground Label
Elektro/Dance
In een eerder artikel wierpen we ons licht op een heel bijzondere label. Vintage Underground Label. Het artikel hierover kunnen jullie nog eens nalezen op http://www.musiczine.net/nl/news/item/72181-artiesten-in-de-kijker-katteman-vintage-underground-label. Eén van de artiesten op dat label is Toon Hosken. De man experimenteert vooral met ambient, giet daar veel humor bovenop en houdt van tot in het oneindige improviseren met geluiden. We horen bovendien veel trance/triphop en typische chill out in zijn muziek terug. Eind maart kwam via bandcamp een nieuwe schijf op de markt: 'Gegen Platte Commerce'
Door middel van een geluid dat eerder vanuit de oneindige verte lijkt te komen, als een kloppend hart, tussen dreigend tot eerder rustgevend, doet Toon Hosken heel langzaam de doos van Pandora open, om de aanhoorder te hypnotiseren en mee te voeren naar zijn bonte en kleurrijke wereld. Eens aanbeland in deze spookachtige wereld doet Toon het volgende blik open met een track van circa elf minuten: “Full Top Track”. Hoewel het er muzikaal toch ernstig en donker aan toe gaat, wordt binnen de titel de nodige dosis humor en zelfrelatievering naar voor geschoven. Want ondanks de ernst is er altijd toch een beetje plaats om alles in andere perspectieven te zien. Dat heeft Toon binnen zijn project zeer goed begrepen. En dat zet hij voortdurend in de verf.
“Fuck This Show” - weer zo een titel met een knipoog - is eveneens omgeven door walmen van duisternis, bevreemdend aanvoelend, maar ook bedwelmend en je in een diepe trance brengend is dit geen dancesong. Wel eentje waarbij je neergezeten in het malse gras tot een soort gemoedsrust zal komen die onaards aanvoelt. Toon weet perfect hoe hij op een heel subtiele manier de aanhoorder in vervoering kan brengen, zonder daarbij de geluidsmuur af te breken. Eerder op een eenvoudige maar zeer verdovende wijze doet hij je wegdrijven ver van de realiteit rondom je. Hij maakt daarbij gebruik van geluiden die je niet kunt thuisbrengen. Het lijkt zelfs alsof hij ze ter plaatse uitvindt.
Improviseren en experimenteren met stilte en dat tot kunst verheffen, is niet alleen de rode draad in de songs. Het is de rode draad op de schijf , zo blijkt bij de langste track op deze plaat “Wall Disappeared”. Een waar meesterwerk van bijna een half uur! Toon Hosken slaagt er ondanks die lange duurtijd wonderwel in om de aandacht scherp te houden, net door voortdurend die voornoemde ingrediënten tot in het oneindige te gebruiken. En dat zorgt ervoor dat hij een bijzonder artiest is, die je zelden tegenkomt in het wereldje van de ambient. Dat wisten wij ondertussen al, maar dat blijkt uit deze schijf ook weer eens.
Toon Hosken slaagt erin om met 'Gegen Platte Commerce' stilte tot kunst te verheffen, binnen een intensieve omkadering waarbij hij je tot gemoedsrust brengt door middel van lichte dreigingen, soundscapes waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken. Eerder wordt de snaar geraakt van hij of zij die heel bewust wil meegaan in zijn adembenemende trip die zo sterk verbonden is met de oorverdovende stilte van de natuur, want daarmee kan je die intense stilte nog het best vergelijken. De man houdt, getuige de songtitels, eveneens van het uitdelen van knipogen. We moeten het leven niet altijd zo serieus nemen. Maar zijn muziek? Die palmt je letterlijk in, tot je in een soort 'zen' belandt, en één bent geworden met de natuur rondom jou binnen een verdovende omkadering van intense stilte wordt je daardoor dan ook prompt een ander mens.
Toon heeft ondertussen niet stil gezeten. In april kwam weer een nieuw werkje uit: ‘Aliens Of The Deep Sea’. Ook dit is een aanrader! De man keert terug naar de essentie van wat leeft in het water. Het mysterie diep in de oceanen en zeeën spreekt tot op heden nog steeds tot de verbeelding van velen. De vele geheimen van de zee zijn door de mens gelukkig nog steeds niet allemaal ontdekt. De songs op deze schijf kun je vergelijken met wat je voelt als je als diepzeeduiker naar beneden gaat en de schoonheid rondom je aanschouwt, het adembenemende dat op zulke momenten niet onder woorden te brengen is, keert terug in deze vier tracks. Waar ook weer eens 'rust tot kunst wordt verheven' maar deze keer dus niet aan de oppervlakte, maar eerder doorheen de uitgestrekte diepste van zoveel oceanen en zeeën.
In een eerder artikel wierpen we ons licht op een heel bijzondere label: het Vintage Underground Label.
Eén van de artiesten op dat label is Toon Hosken. De man experimenteert vooral met ambient, giet daar veel humor bovenop en houdt van tot in het oneindige improviseren met geluiden. We horen bovendien veel trance/triphop tot typische 'chill out in zijn muziek terug. Eind maart kwam een nieuwe schijf op de markt: 'Gegen Platte Commerce'. Via bandcamp, want het is namelijk via dat medium dat Vintage Underground Label en alle artiesten daarop, hun werk aan de man brengen.
Link naar artikel http://www.musiczine.net/nl/news/item/72181-artiesten-in-de-kijker-katteman-vintage-underground-label .
Door middel van een geluid dat eerder vanuit de oneindige verte lijkt te komen, als een kloppend hart, tussen dreigend tot eerder rustgevend, doet Toon Hosken heel langzaam de doos van Pandora open, om de aanhoorder te hypnotiseren en mee te voeren naar zijn bonte en kleurrijke wereld. Eens aanbeland in deze spookachtige wereld opent Toon het volgende blik met een track van circa elf minuten: “Full Top Track”. Hoewel het er muzikaal toch ernstig en donker aantoegaat, wordt binnen de titel de nodige dosis humor en zelfrelatievering naar voor geschoven. Want ondanks de ernst, is er altijd toch een beetje plaats om alles in andere perspectieven te zien. Dat heeft Toon met zijn project zeer goed begrepen. En dat zet hij voortdurend in de verf.
“Fuck This Show” - weer zo een titel boordevol knipogen - is eveneens omgeven door walmen van duisternis, bevreemdend aanvoelend, maar ook bedwelmend en je in een diepe trance brengende is dit geen danssong. Maar wel eentje waarbij je neergezeten in het malse gras tot het soort gemoedsrust zal komen die onaards aanvoelt. Toon weet perfect hoe hij op een heel subtiele manier de aanhoorder in vervoering kan brengen, zonder daarbij de geluidsmuur af te breken. Eerder op een eenvoudige, maar zeer verdovende wijze doet hij je wegdrijven ver van de realiteit rondom u. Hij maakt daarbij gebruik van geluiden die je niet kunt thuisbrengen, het lijkt zelfs alsof hij ze ter plaatse uitvindt. Improviseren en experimenteren met stilte en dat tot kunst verheffen, is niet alleen de rode draad op voornoemde songs. Het is de rode draad op de ganse schijf , zo blijkt bij de langste track op deze plaat: “Wall Disappeared”. Een waar meesterwerk van bijna een half uur! Toon Hosken slaagt er ondanks die lange duurtijd wonderwel in om de aandacht scherp te houden, net door voortdurend die voornoemde ingrediënten tot in het oneindige te gebruiken. En dat zorgt ervoor dat hij een bijzonder artiest is, die je zelden tegenkomt in het wereldje van de ambient. Dat wisten wij ondertussen al, maar blijkt uit deze schijf ook weer eens.
Toon Hosken slaagt erin om met 'Gegen Platte Commerce' stilte tot kunst te verheffen, binnen een intensieve omkadering waarbij hij je tot gemoedsrust brengt. Door middel van lichte dreigingen, soundscapes waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken. Maar eerder de snaar wordt geraakt van hij of zij die heel bewust wil meegaan in zijn adembenemende trip die zo sterk verbonden is met de oorverdovende stilte van de natuur, want daarmee kan je die intense stilte nog het best vergelijken. De man houdt, getuige de song titels, eveneens van het uitdelen van knipogen. We moeten het leven niet altijd zo serieus nemen. Maar zijn muziek? Die palmt je letterlijk in, tot je in een soort 'zen' belandt, en één bent geworden met de natuur rondom jou binnen een verdovende omkadering van intense stilte wordt je daardoor dan ook prompt een ander mens.
Toon heeft ondertussen niet stilgezeten. In april kwam weer een nieuw werkje uit: 'Aliens of The Deep Sea' . Ook dit is een aanrader! De man keert terug naar de essentie van wat leeft in het water. Het mysterie diep in de oceanen en zeeën spreekt tot op heden nog steeds tot de verbeelding van velen. De vele geheimen van de zee, zijn door de mens gelukkig nog steeds niet allemaal ontdekt. De songs op deze schijf kun je vergelijken met wat je voelt als je als diepzeeduiker naar beneden gaat en de schoonheid rondom u aanschouwt, het adembenemende dat op zulke momenten niet onder woorden te brengen is, keert terug in deze vier tracks. Waar ook weer eens 'rust tot kunst worde verheven' maar deze keer dus niet aan de oppervlakte, maar eerder doorheen de uitgestrekte diepste van zoveel oceanen en zeeën.
Elektro/Dance
Gegen Platte Commerce
Toon Hosken
Vintage Underground Label
Check het vooral uit op https://toonhosken.bandcamp.com
Filthy Horse - Het mag stilaan stoppen eigenlijk. Ik hunker naar een goede repetitie met de mannen om daarna een lekkere pint samen te drinken
Filthy Horse is een folk band ontstaan in 2018, die de folk elementen verbindt met punk. Beïnvloed door bands als o.a. The Pogues bracht Filthy Horse in 2019 een album uit 'War & Beer'. De band heeft niet stil gezeten, naast podia onveilig maken - tot de corona crisis daar een einde aan maakte - bracht Filthy Horse een single op de markt “The Mirror”. Waaraan ook wij de nodige aandacht schonken.
De recensie kunt u hier eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/78309-the-mirror-single.html
Ondertussen zijn er plannen voor een nieuw album, ook al is daar geen haast bij. En stelden we ons de vraag hoe een band, wiens muziek live nog het best tot zijn recht komt, omgaat met zo een crisis waarbij je in uw kot moet blijven? Dit en andere gezapige anekdotes leest u hieronder
Om met de deur in huis te vallen, voor wie u nog niet kent, wie zijn Filthy Horse? Hoe en wanneer is de band ontstaan?
Ik start op mijn vijftiende met het componeren van eigen muziek. De nummers sluiten aan bij toegankelijke punkrock en worden gebracht in verschillende talen. De band heet eerst ‘Different Languages’ maar brengt later onder de naam ‘Naked & Famous’ een eerste CD uit: ‘Crazy People’. Deze jonge band wint o.a. twee rockrally’s en mag voorprogramma’s verzorgen op festivals en concerten van The Scabs, Clouseau, Ann Clark, Gorki en Dog Eat Dog.
Na enkele jaren van muzikaal plezier stopt deze band. Tussentijds ontstaat ook de band ‘Jenny’s Enemy’ samen met Peter Van den Broeck. Deze zet het vorige werk nog even verder. ‘Blauw’ is een nevenproject van mezelf, Peter en Jan Ost. Het is een kleinkunstproject dat twee jaar zal duren. Ik bracht vervolgens onder eigen naam een nieuw Nederlandstalig album ‘Onderhuids’ uit, een verhaal dat op subtiele wijze vertelt over (verloren) vriendschappen in de meest moeilijke tijden. Ook bracht ik onder dezelfde naam nog twee singles uit: “Tears of the sun” en “Roots”. Dit laatste wordt mee opgenomen in het repertoire van een nieuwe band met eigen songs en covers: ‘Filthy 4’. Door drukke persoonlijke agenda’s houdt deze band na een vijftal jaar op te bestaan.
De goesting om songs te blijven maken is echter niet weg. Ik besluit samen met Peter en jongster Dries Verhelst een nieuwe band op te richten die zich voornamelijk richt op eigen songs, aangevuld met enkele bewerkte covers. Het idee om rocknummers met een folkjasje te brengen stamt al van de beginperiode. Ik ben namelijk liefhebber van dit genre, vooral van de band ‘The Pogues’. Deze invloeden zijn dan ook duidelijk merkbaar in het album ‘War & Beer’ dat we begin 2019 lanceren. Om de nummers de juiste saus mee te geven, wordt eerst violist Mathias Bynens aangetrokken. Die moet helaas omwille van zijn werk naar Munchen verhuizen. Zijn plaats wordt ingenomen door de even sympathieke Yves De Waele, bekend van Sons of Sirius. Het gezelschap wordt zelfs internationaal wanneer de geweldige Nederlandse accordeonist Wouter ‘Little boy’ Verhelst aansluit. Deze laatste speelt en verzorgt ook de vocals bij ‘The Blue Clay’ en ‘Little Boy & Nightingale’. De band ‘Filthy Horse’ is geboren! Ilse Van Dooren, bekend als ‘Nightingale’ vervoegt het vijftal om de backing vocals op het album te verzorgen.
Hoewel jullie in het hokje 'folk' worden geduwd is er naar mijn mening veel meer aan de hand. Hoe zou je uw muziek zelf omschrijven?
Toch wel folk met een vrij hoog punk gehalte, maar niet wat iedereen onder ‘punk’ verstaat
Ondertussen zijn er enkele releases geweest, zoals jullie eerste album ‘War & Beer’, met 3 singels in de bel15 hitlijst. Hoe waren de algemene reacties?
Zeer positief! Met zeker tal van optredens waaronder enkele deftige namen als ‘Fonnefeesten’
De plaat is ook terug te vinden op alle streamingdiensten? Geef gerust enkele links
Eigenlijk alle streamingdiensten zoals Spotify, Deezer, yt enz
Heeft die release ook bepaalde deuren geopend wat concerten en zo betreft? Of radio feedback eventueel? Zie vorig antwoord
Momenteel worden wij gespeeld op tal van radiozenders als radio Benelux, Radio Belqique,… maar ook op Duitse en Engelse zenders. De reacties zijn zeker positief, zeker na een live radio optreden. Wij zijn een band die het vooral van het live gebeuren moet hebben. Het is moeilijk voor ons om onze energie, die wij op een podium hebben, in een album te steken. Wij weten dat wij daar nog meer werk in moeten stoppen… Alleszins komen er op het volgende album, waar The Mirror deel van zal uitmaken, enkele bewerkte nrs van het vorige album als extraatje erbovenop! Momenteel werken wij met blazers en banjo erbij, wat op het vorige album niet te horen was. Maar producers, albums maken, clips opnemen, het kost allemaal heel veel geld. Wij doen het met beperkte middelen en in eigen beheer. Gelukkig hebben we enkele goede lokale vrienden die ons willen sponseren, vaak in ruil voor enkele gratis backstagekaarten.
De band heeft niet stil gezeten, want er was ook de release van een nieuwe single “The Mirror”. Onze recensent schreef er een kort en krachtige recensie over. Hoe waren de algemene reacties op deze single?
De reacties zijn steeds positief. Jammer voor ons dat enkel de nationale radio wat uitblijft. Blijkbaar toch we nog niet goed genoeg… Maar wij weten ook dat het vaak een kwestie van selecteren is uit honderden singels die binnenkomen. Maar wij geven de moed niet op. Voor de crisis waren er al enkele nieuwe singles opgenomen. Die moeten nog worden afgewerkt. Ook staan er nog enkele nieuwe nog niet opgenomen songs in het verschiet die wij normaal zouden gelanceerd hebben op Palletrock (en op onze jaarlijkse ‘open repetitie’ die wij speciaal inrichten voor o.a. buren, fans, enz)
Hij schrijft o.a. ''Het doet wat denken aan het zwalpen van drankorgel Helno bij Les Négresses Vertes en uiteraard aan de onvoorspelbare liveprestaties van Shane McGowan bij The Pogues.'' .Wat is jullie mening hierover?
Helno ken ik persoonlijk minder, Shane des te meer… Het is altijd plezant en een hele eer om in één zin te vergeleken worden met zo’n grote namen. Maar wij zijn The Poques niet, wij zijn Filthy Horse. Ik schrijf vaak vanuit een bepaalde biografie, ook ‘The Mirror’. Over drinken omdat je mensen heel hard mist…
Hij schreef ook: ''De titel van de nieuwe single van de Vlaamse folkrockband Filthy Horse kan je op veel manieren interpreteren.'' Hoe mogen we de titel interpreteren?
Jezelf letterlijk en figuurlijk in de spiegel durven kijken. Toch blijven doorgaan ondanks het gemis. Iedereen weet dat het leven hard kan zijn, zeker als je wat ouder wordt denk ik dan. En dan kan je allerlei kanten op: je bedrinken, uitgaan, je opsluiten, of nog veel erger,… Wat je ook doet, het gemis van die persoon zal blijven, hoogstens slijten… het klinkt allemaal heel vrolijk in het nummer, tot je de laatste strofe hoort. Dan weet je pas waarom de persoon in het nummer altijd zat loopt.
Ondertussen zijn er al plannen voor een nieuw album. Wanneer? Hoe en waar? Vertel ons gerust iets meer hierover
Daar is momenteel geen haast bij, maar ik hoop toch tegen ten laatste 2022. Concreet zijn we nu één voor één de singles aan het lanceren en terwijl aan het opnemen, maar het zal allemaal wat met vertraging zijn.
Ik denk dat jullie muziek nog het best tot zijn recht komt op een podium. Dat valt in corona tijden allemaal in het water. Hoe ga je daarmee om?
Wij zijn idd een echte live band. Gelukkig hebben de grote concerten ons integraal verhuisd naar volgend jaar. Het mag stilaan stoppen eigenlijk. Ik hunker naar een goede repetitie met de mannen om daarna een lekkere pint samen te drinken.
Zijn er eventueel mogelijkheden om dit via live streaming aan te bieden op sociale media?
Wij hebben dit al onderzocht, maar hier kruipt heel veel werk in. Een band met in totaal 11 mensen is niet zo eenvoudig om deze allemaal in de maat te steken zonder dat je elkaar ziet of hoort… wij wachten dus op de eerste repetities en dan zien we wel.
Hoe ga je als mens eigenlijk om met zo een ongeziene crisis (een vraag die ik iedereen stel)?
Het doet toch allemaal wat vreemd aan en vooral kunstmatig. De eerste weken was ik zelf ziek, en dan ben je blij dat je in je bed kan liggen. Ik ben echter niet getest geweest. De dagen gaan als het ware open en toe. Ik verveel mij zeker niet. Ik heb tamelijk veel werk gestopt in online lesgeven, aangezien ik ook leerkracht ben. Blijkbaar heb ik ook een bepaalde druk nodig om songs te schrijven, want in al die weken heb ik er maar eentje gemaakt! Maar de ideeën zijn er… Een full album is bij mij een 10-tal nrs. We zitten al aan de helft, en dan komen er nog eens 2 extraatjes erbij. 12 in totaal dus. Maar nu begin ik toch stilaan het sociale leven behoorlijk te missen. Wij horen elkaar wel via een digitaal cafeetje, maar dat is toch hetzelfde niet als een klinkend glas horen met het gelach van vrienden erbij. Je zou zowaar hun reuk missen, maar dat is er dan ook weer over Dat ze maar vlug een vaccin vinden…liefst niet op basis van bleekwater.
Wat zijn de verdere plannen voor de band na deze crisis?
Beginnen repeteren, opnames, en hopelijk veel optreden! Al onze tourdata zijn te vinden op www.filthyhorse.be uiteraard hebben we er al heel veel moeten uitstellen, maar wij proberen zeker niet af te gelasten.
Om daar een beetje op voort te borduren, wat zijn de ambities van de band? Een soort doel ''iets wat je wil bereiken voor..''
Nationale radio is het voornaamste doel want dat heb je toch nodig om de grotere concerten te kunnen geraken. Wij zijn zeker geen band die het doet voor de centen, want dan speel je niet met 11. Wij houden persoonlijk haast niets over. Uiteraard moet het wel iets zijn, wij hebben ook onze onkosten, maar een heus en ferm podium en goede backstage vinden wij even belangrijk!
Om af te sluiten. In deze tijden kan men helaas geen merchandiser of dergelijk van de band aankopen via concerten die jullie geven. Geef gerust enkele links naar online platformen waar onze lezers dat eventueel wel kunnen doen
Ze kunnen altijd zaken aankopen via onze site.
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we elkaar spoedig 'live' en kunnen dit gesprek face to face over doen
Graag gedaan en u bent bedankt!! Ik zal jullie zeker uitnodigen op onze open repetitie of een optreden. Wanneer, tja…we zien wel… Hou het gezond!
www.filthyhorse.be
Tom Maene - Polderrecords - Wat ik als label wil bereiken is eigenlijk redelijk simpel: ik wil de hele scene en dan vooral de bands zelf, een platform bieden en ondersteunen in hun doelen
Voor de introductie van het DIY label Polderrecords citeren we gemakshalve even te tekst die te lezen staat op de website: 'Independent DIY record label based in Belgium’s swampy polders.'Grown out of necessity and urge to self-release local underground bands - finally emerged in 2018 as a full grown and respected DIY label specialised in Stoner, Doom, Sludge and Rock.'Home to Cowboys & Aliens, MOTSUS, Stonemule, Eyes on the Machine, Atomic Vulture and many more to come.'
Maar feitelijk is Polderrecords veel meer, deze label vormt net als bijvoorbeeld Consouling Sounds, Dunk!records en zoveel andere het hart van wat leeft in de Belgische underground. Sommige van de bands kunnen dankzij een label als Polderrecords uitgroeien tot vaste waarden in datzelfde muzieklandschap, waar je vaak door de bomen het bos niet meer ziet. De man die daarvoor verantwoordelijk is moesten we gewoon een spreekbuis geven binnen dit project 'Interviews in tijden van Corona'. Net om die passie die hij steekt in zijn project, dezelfde passie is waardoor muziek leeft in Vlaanderen en ver daarbuiten. Want ook in tijden dat we 'in ons kot moeten blijven' brandt het vuur nog steeds. We hadden dan ook een zeer mooi gesprek, wegens diezelfde crisis via mail, met bezieler van Polderrecords Tom Maene
Voor zij die de label nog niet kennen. Hoe en wanneer is Polderrecords ontstaan? En wat waren voorlopig de diepte (naast deze periode) en top momenten?
Het idee van een label en de naam bestaat eigenlijk al van begin deze eeuw. Toen ik met mijn eerste band een demo opnam, kwam de vraag al snel: hoe gaan we dit op cd zetten? Van het een kwam het ander en mijn eerste 10 releases waren eigenlijk allemaal bands waar ik zelf in speelde. Ik deed alles in de DIY-spirit. CDr’s branden, tot hoesontwerp en distributie. Ook de PR errond deed ik toen al. De naam ‘Polderrecords’ kwam er ook al relatief snel. Eind jaren 90 begin 2000 verdiepte ik mij nogal in de hele ‘Desert-scene’. Door de enorme diversiteit, die je ook hoort op de ‘Desert Sessions’, bleef de term ‘desertrock’ dan ook - voor mij - véél meer hangen dan “stonerrock”. Omdat de bands waar ik toen in speelde ook niet meteen in een hokje te duwen vielen, bedacht ik de term ‘Polderrock’. Naast de link die ik had met ons plaatselijk jeugdhuis - J.O.C. ‘t Scharnier - dat in een ver verleden ook ‘Polderrock festival’ organiseerde, waren alle bands waar ik in speelde ook afkomstig uit de West-Vlaamse polders. De klei en het ongure weer, alsook het ‘saaie’ landschap (wei + koe), sloten nauw aan bij de logge, trage en vuile sounds die we maakten. Een mengeling van stoner, sludge, grunge en rock.
In 2017 - toen ik al eventjes actief was als zelfstandig grafisch vormgever in bijberoep - sprak ik af in een klein cafeetje in Roeselare met de bandleden van Darqo naar aanleiding van hun komende release. Door dat gesprek wist ik dat ik niet alleen iets kon betekenen voor de scene, maar dat ik hier mij ook ongelooflijk mee zou amuseren. In januari 2018 liet ik mijn statuten aanpassen naar dat van een label.
In die twee jaar heb ik eigenlijk nog niet echt een ‘diepte’ moment gekend. Mijn eerste drie releases waren enkel op cd en ik had al snel door dat als ik niet aanwezig was op de shows van de bands zelf (en dus meehielp aan de merch), er geen cd’s verkocht zouden worden. Mijn vierde release was de plaat van Atomic Vulture - mijn eerste vinyl release - en die was er knal op. Met een show in de 4AD (Diksmuide) verkocht de plaat uit in een mum van tijd. Dat gaf mij een enorme boost die mij in staat stelde om Cowboys & Aliens te releasen. Deze release is vast en zeker mijn hoogtepunt te noemen. Een band waar ik al sinds begin jaren 2000 naar op keek, véél live zag en een inspiratie was voor tal van bands. Sindsdien gaat het alleen maar omhoog en wat een hoogtepunt had moeten worden deze zomer met een “POLDERRECORDS”-podium op Alcatraz - wordt helaas uitgesteld door de intussen gekende reden… Maar niet getreurd, we hebben iets speciaals voorzien in de plaats ;)
Er is ondertussen veel veranderd. Wat is de grootste verandering naast de digitalisering die zich doorzet?
Wel, zoals ik al aangaf, verkoop van cd’s blijft verder dalen. Maar misschien is de grootste verandering er momenteel wel aan het aankomen. Nu de bands niet meer live kunnen spelen, zie je overal live-streams passeren en filmpjes van bands die nummers over het internet samen inspelen… Wie weet - gaan we ooit naar een betaalkanaal - en kun je net zoals je naar de voetbal kijkt - naar je favoriet concert kijken. Het zal vast en zeker niet hetzelfde zijn als de real-thing, maar ik kan mij wel inbeelden dat een fan sowieso gaat kijken naar een band die momenteel enkel in een ver land te zien is. Why not?
Ik krijg wel het gevoel dat vinyl terug boomt? Klopt dat bij jullie ook? en heb je daar een verklaring voor
Dat is eigenlijk al een tijdje, maar het klopt wel dat de fans van het hardere genre doorgaans wel meer iets hebben met het fysieke. Het artwork op zo’n groot formaat zien is op zich al leuk en dan de verschillende kleurtjes vinyl, ja het spreekt hen wel aan. Ik denk ook dat er een hele generatie is die het vluchtige van streaming (de ‘background noise’) af en toe ook wel eens beu is en ze dan meer kunnen genieten van eens een plaat op te leggen, waar je nog echt je aandacht moet houden bij het luisteren. Ook het concept van een volledige plaat gaat op die manier niet verloren (t.o.v. streaming).
Om trouwens met de deur in huis te vallen het zijn voor zowel labels als muzikanten en alles daaromheen, barre tijden. Hoe overleef je zoiets?
Ja, wie zal het zeggen. Ik kan mij best inbeelden dat er - net zoals in alle sectoren trouwens - slachtoffers gaan vallen. Er zijn er die zich gaan moeten heruitvinden, maar er zitten er ook een pak tussen die er verstandig mee omspringen. Ik denk dat het vooral voor de bands echt lastig is. We zijn niet allemaal in de luxe om releases te gaan uitstellen, zeker ook omdat er niets zeker is, moet je dan uitstellen naar volgend jaar? Ook qua podiumkansen zal het knokken worden volgend jaar. Alles wordt zoveel mogelijk herboekt van dit jaar naar volgend jaar, waardoor bands die een release in het najaar, of zelfs volgende jaar in het voorjaar, minder podium kansen zullen krijgen, wegens reeds volgeboekt.
In een bericht op facebook liet je me weten dat er een speciale release aankomt met zes bands uit uw stal, vertel daar eens wat meer over?
Ik kan er nog niet zo heel veel over zeggen, maar ik kan wel al verklappen dat we een zéér speciale en gelimiteerde vinyl release gaan doen om toch het een en ander goed te maken dat we dit jaar geen Alcatraz podium hebben ;) Wat ik ook al kan verklappen is dat het artwork van de hand is van dezelfde persoon die alle desertfest posters deed dit jaar en het ziet er zalig uit! Er komt ook een insert in geschreven door de mensen die meehelpen met doomcharts.com
Duid alvast 8/8/2020 aan in de agenda ;)
Welke releases staan er nog op het programma dit jaar? Van welke bands en eventueel wanneer?
Op vrijdag 12 juni releasen we de debuutplaat van VOIDIAN. We losten al een single eind vorig jaar en vorige maand een eerste clip. We zijn volop bezig de plaat aan het persen. Dit is een release waar ik samen met de band al een jaar naar uit kijk, we zien het dan ook absoluut niet zitten om die nog langer uit te stellen. Het moet er gewoon uit komen! Alleen ziet het er helaas naar uit dat dit zonder releaseshow zal zijn. Maar goed, uitstel is geen afstel ;)
Geef wat dat betreft ook enkele tips naar de nabije en verre toekomst
Later dit jaar stond ook een release voor Darqo gepland, maar door de corona crisis, lopen de opnames serieus vertraging. Het is dus nog even afwachten daar. Voor de verre toekomst ben ik trouwens in gesprek met Cowboys & Aliens en Atomic Vulture. Verwacht je maar aan nieuwe nummers en nieuw vinyl! Er komen ook een paar re-presses waar ik helaas nog niets over kan verklappen ;)
Laten we ook even terugkeren in de tijd. Hoe waren de reacties op de releases van vorig jaar en zo? Welke stak er bovenuit?
Ze hadden allemaal iets speciaals en allemaal top ervaringen, maar natuurlijk een dubbele uitverkochte Kelk voor Cowboys & Aliens blijft bij, maar even goed de dubbel releaseshow begin dit jaar in de Kreun, MOTSUS samen met Carneia. Ik probeer altijd te vermijden dat ik moet ‘werken’ als label als ik ook moet optreden, vandaar dat je MOTSUS vaak niet zal aantreffen op een releaseshow, maar deze keer was het dus een dubbele release. Met MOTSUS hebben we véél tijd en energie gestoken om de plaat af te werken. De hoes hebben we helemaal zelf geknutseld en gezeefdrukt, net zoals we dat deden voor onze cd trouwens. Super content met het resultaat! DIY!
Live optredens zijn er voorlopig niet, het is koffiedik kijken wanneer. Maar bestaan er kansen om enkele van je bands via livestream op de sociale media aan het werk te zien?
Ik laat de bands volledig vrij in wat ze willen of kunnen doen, maar een live stream is niet zo evident. Alleen al het feit dat wij niet kunnen repeteren, laat staan dat we beschikken over een eigen studio waar we allemaal nog samen kunnen komen om dit ook nog eens te gaan streamen. Veel drummers beschikken ook niet over hun drumstel bij hen thuis. Ik vind toch ook wel dat de klank zeer belangrijk blijft. Beeld is relatief snel te maken, maar als het geluid sucks - dan vind ik dat je het beter niet doet.
Misschien een algemene vraag, maar is het in tijden van streaming nog interessant om als label platen uit te brengen?
Dat is misschien niet voor elk genre even interessant, maar als band in ons genre is het wel nog steeds belangrijk fysieke merch en releases mee te hebben op shows. Onze optredens worden vaak niet véél betaald, maar als je dan goeie merch en platen mee hebt dan kan je er misschien nog iets aan overhouden. Als label is het inderdaad wat meer risico, vandaar dat ik probeer zoveel mogelijk mee te gaan met de bands op de liveshows. Zij hoeven zich er niets van aan te trekken en doordat ik mij er de hele avond mee bezig hou, verkopen ze meer dan moesten ze enkel na hun optreden wat proberen te verkopen. Een win/win voor beide partijen!
Streaming heeft daar op zich weinig mee te maken. Streaming gebruik ik nog steeds voor PR en om een band te leren kennen. Maar in ons genre koopt men af en toe gelukkig nog wat merch en muziek op de optredens, al is het maar om de band te steunen!
Hoe sta je trouwens tegenover streaming sites als Spotify, sociale media en dergelijke?
Persoonlijk ben ik meer fan van Bandcamp. Dat is veel meer een social platform dan dat de mensen door hebben. Je volgt mensen en je feed is gevuld met heerlijke muziek die je anders nooit ontdekt had. Spotify gebruik ik ook vaak om nieuwe muziek te leren kennen. Het stelt kleinere bands en labels in staat om via Social Media en streamingdiensten toch in het zicht te geraken van potentiële fans. Super belangrijk dus! Maar wel als tool om je eigen PR te doen, en niet zoals zoveel bands denken, extra centjes te genereren.
Is het voor Belgische bands niet moeilijk om echt mainstream door te breken? En heb je daar persoonlijk een verklaring voor
Ik vind dat het Belgische bands eigenlijk aardig lukt. Meer nog, er zitten een pak straffe Belgische bands tussen, die echt potten aan het breken zijn en die alles behalve mainstream zijn. Ik vind trouwens ook niet dat er weinig Belgische mainstream bands zijn. Elke dag hoor je er wel een dozijn op de mainstream radio. Oké, niet elke band krijgt de kans, en maar goed ook, er zijn dan ook véél Belgische bands hé. De één al beter dan de ander ;)
Kijk, elke band moet dat uitmaken voor zichzelf. Wat zijn je ambities en welk doel heb je voor ogen. Met mijn label is dat niet anders. Ik kies ook bewust niet voor mainstream bands. Net zoals ik geen ambitie heb met MOTSUS om op de mainstream radio te komen. Wij spelen veel liever een dozijn optredens per jaar in het clubcircuit dan dat ene mainstream festival, om dan weer even snel vergeten te worden. Als je doel als band is om mainstream te gaan, ja, bereid je dan maar voor om tegen een pak vaste waardes aan te botsen. Het is hard werken, maar goed, elk jaar komen er toch opnieuw pareltjes naar boven. Blijven gaan zou ik zeggen.
Wat zijn jouw eigenlijke ambities. Wat zou je als label willen bereiken?
Ik zit met nog een pak ideeën hoor, een showcase is er één van, maar ik zou ook graag een ‘Polder Sessions’ maken. Een reeks geïnspireerd op de Desert Sessions. Gewoon wat muziek maken met bevriende muzikanten. Misschien lukt deze hele corona-crisis wel om dit eindelijk eens te verwezenlijken!
Wat ik als label wil bereiken is eigenlijk redelijk simpel: ik wil de hele scene en dan vooral de bands zelf, een platform bieden en ondersteunen in hun doelen. Als label doe ik dat door middel van releasen, maar even goed met PR. Mijn ultieme doel is om een grote prachtige familie aan bands te hebben en dat men later, binnen twintig jaar ofzo, nog kan spreken van, damn dat labeltje daar, had toch wel prachtige releases hé…
Mijn laatste vraag. Waar en hoe kunnen mensen online iets aankopen? Zet hieronder de nodige links
Via mijn eigen website: https://www.polderrecords.be kun je alles terugvinden, kijk zeker ook eens bij mijn distro, ik probeer namelijk ook (hoofdzakelijk Belgische) bands en labels te steunen waar ik veel appreciatie voor heb. Daar kun je je trouwens ook inschrijven op mijn nieuwsbrief. Volg zeker ook https://www.facebook.com/polderrecords en https://www.instagram.com/polderrecords om op de hoogte te blijven.
Op https://polderrecords.bandcamp.com kun je trouwens subscriben voor maar € 5/maand en krijg je alle releases (ook die dat reeds uit zijn) digitaal! Bovenop krijg je nog eens een korting als je fysieke zaken koopt via bandcamp.
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk kunnen we dat binnenkort op een of ander concert eens face to face voeren, al dan niet met een frisse pint in de hand. stay safe!
Bedankt voor dit fijn gesprek, Erik. En hopelijk tot snel aan de toog voor een optreden!
Shapeshifted - Cultuur neemt een heel groot deel in van onze maatschappij. Het is gewoon schandalig dat die sector tot nu toe eigenlijk uit de boot valt qua tegemoetkomingen
Zittend rondom het kampvuur, of dartelend doorheen het wijde landschap: Shapeshifted klinkt als een dirty old Rock'n'Roll band met een vleugje blues. Muziek die perfect geschikt is voo genoemde activiteiten, net omdat deze muziek je diezelfde voldoening geeft. De band zag het levenslicht in 2011. Sinds 2016 is het eigenlijk wat stil gebleven rond Shapeshifted. Sinds kort is de originele bezetting echter weer samen, er zijn plannen voor een nieuwe plaat. En Shapeshifted bracht twee nieuwe singles uit. Het vuur wakkert dus terug aan bij de band, tijd om bezieler van de band Marc Van der Eecken eens enkele prangende vragen te stellen. En meteen te polsen hoe je als muzikant maar ook als mens omgaat met een zo ongeziene crisis zoals we nu meemaken.
Shapeshifted is feitelijk ontstaan in 2011. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Peter (De Bosschere drummer) organiseert al jaren elke eerste donderdag na de Gentse Feesten een tapas avond. Behalve dit jaar wellicht jammer genoeg. Die avond wordt er steeds veel gejamd door een pak muzikanten. We hadden elkaar jaren niet gezien na het opdoeken van onze oude band Loonie. Die avond was ook Jean-Marc (Talloen bassist Loonie) daar en gitarist Pieter Minne die ik eerlijk gezegd niet kende. We hebben daar met ons vieren wat gejamd en het klikte zo goed dat we besloten samen eens te repeteren. En van het één kwam het ander. Er was van het eerste moment een magie tussen ons die je als muzikant zelden vindt.
Het interessante aan Shapeshifted is die perfecte match tussen blues en pure rock-'n-roll. Wat is uw mening hierover?
Die perfecte match komt er volgens mij door gezamenlijke maar ook door verschillende muzieksmaken. Zij zijn bijvoorbeeld zot van groepen als Iron Maiden, Motorhead, Led Zeppelin … en ik dan vooral van de Stones, Iggy Pop, Lou Reed. Die verschillende smaken overlappen elkaar waardoor je bijna automatisch aan een mix van rock en blues komt omdat veel van die bands daar wel ergens hun roots vinden. Bovendien speelden / spelen alle bandleden bij heel uiteenlopende bands. Om er een paar te noemen … An Pierlé, Red Zebra, Derek & the Dirt, Southern Voodoo, Needle & the Pain Reaction, Guy Swinnen Band …
Mijn eerste kennismaking met Shapeshifted was via 'Old Nick's Fire' in 2014. Ik schreef daar toen over: ''Rock'n'Roll is anno 2014 nog steeds niet dood, dat bewijst Shapeshifted hier ten volle''. Hoe werd deze plaat in het algemeen ontvangen? En heeft het toen deuren geopend wat optredens en bekendheid betreft?
‘Old Nick’s Fire’ was onze tweede cd. Onze eerste ‘Shapeshifter’ was al goed ontvangen in Wallonie dankzij RTBF Classic 21. Door de vrij grote airplay op die zender kwamen de optredens in het Waalse landsgedeelte vlot binnen. We hebben drie live sessies gedaan voor Classic 21. O.a. een integraal live optreden van de cd voorstelling ‘Old Nick’s Fire’ vanuit Le Montmartre in Brussel. Magnifieke club trouwens. In Wallonie hadden we dan al gauw een vrij grote fanbase.
In 2015 had ik ook een interview met jullie en stelde de vraag: ''Wat zijn de vergaande plannen van Shapeshifted? Sportpaleizen uitverkopen, of toch gewoon in alle bescheidenheid aan de weg verder timmeren?"
Sportpaleizen uitverkopen is niet gelukt, maar jullie hebben wel bijvoorbeeld in Italië gespeeld in die periode. Hoe waren de reacties toen?
Sportpaleizen was niet echt de bedoeling ;-) De eerste single uit de tweede cd “If you got a problem (Spit it out)” werd in Italie enorm goed ontvangen. We hebben 3 maanden in de top 20 gestaan van Virgin Radio, in Italie een heel populaire radiozender. Hoogste notering was nr.9 en in het jaaroverzicht van 2014 van Rolling Stone Magazine Italy ? stonden we eveneens op nr. 9. Vandaar dat we in Italie ook een redelijke fanbase hebben.
We krijgen tot vandaag nog steeds aanvragen binnen om te touren daar maar het is niet eenvoudig. We blijven echter optimistisch dat het er nog van komt. In 2015 hebben we één festival gedaan in Ostuni in Puglia.
Je vertelde me ook: ''Nee, zonder zever, we willen wel graag de ‘betere club’ doen … AB club, 4AD … en meer festivals. Graag nog eens Acosse, More Blues, Peer, Roots&Roses …'' Zijn jullie, denk je, min of meer in die opzet geslaagd? Of hebben jullie die ambitie wat moeten bijstellen?
Die ambitie hebben we nog steeds maar het is er de laatste jaren niet makkelijker op geworden voor veel bands. Decibel normen, kleinere budgetten … En nu die corona crisis … Airplay blijft een belangrijke factor naast een stevige live reputatie natuurlijk. Die live reputatie hebben we al, airplay, vooral in Vlaanderen dan is moeilijker. Ik begrijp nog altijd niet waarom “Spit it out” het zo goed deed in Wallonie en Italie en hier bij ons NUL. Zonder te willen boffen… ik denk niet dat veel ‘Vlaamse’ bands kunnen zeggen dat ze in Italie een (weliswaar bescheiden) hit hadden. We hebben alles geprobeerd om het hier onder de aandacht te brengen maar niemand was geïnteresseerd. StuBru en radio 1 geven toch vooral de voorkeur aan jonge bands. In de muziekwereld ben je vanaf je dertigste al ‘oud’. De jonge generatie moet kansen krijgen, absoluut, maar het is niet omdat je als muzikant al wat ouder bent dat je een publiek niet meer in beweging kan brengen. Kijk naar de Stones … ruim bejaard maar nog jong van hart ;-) En ons publiek is altijd al een gezonde mengeling geweest van jong en wat minder jong.
Mijn tweede bespreking was 'Happy Disease', weer zo een pareltje. Hoe waren de algemene reacties daarop?
Heel beperkt. Het was een EP die ik opnam ism Nick Jury. Ik vond de nummers goed maar de energie ontbrak. Ook en vooral live. Het was de eerste opname na de split van de originele bezetting begin 2015. Het was niet de beste periode van Shapeshifted eerlijk gezegd.
Sinds 2016 is het eigenlijk redelijk stil gebleven rond de band, of is me iets ontgaan?
Jullie hebben ook veel personeelswissels gehad. Hoe ben je als band omgegaan met zoveel veranderingen. Nu verneem ik via facebook dat de originele bezetting terug is samen gekomen? Vertel er gerust wat meer over
Zoals gezegd splitte de originele line up in 2015. Om diverse redenen. Het is niet makkelijk geweest sindsdien. Ikzelf ben blijven verder doen met diverse bezettingen waarvan die van de laatste twee jaar best meeviel. Ik begon er weer plezier aan te beleven en de bandleden kwamen goed overeen. Maar … ze speelden allemaal in vrij veel bands, sommigen trouwden en kregen hun eerste kleine … We kwamen amper toe aan één repetitie per maand. Bovendien waren de ambities te verschillend. Ik zal zolang ik muziek speel, ambitieus blijven, jong of niet. En ik ben niet te fier om toe te geven dat ik de originele line up ondanks alles bleef missen. Ik heb al mijn moed samen geraapt en hen gecontacteerd met het voorstel om opnieuw te beginnen. Tot mijn groot plezier waren ze akkoord om nog eens samen te repeteren. We hebben niet gepraat, we spraken af voor een repetitie en vanaf de eerste noot was die magie er weer waarover ik het al had. Vijf jaar elkaar niet gezien, op een niet zo leuke manier gesplit en dan … Die energie die ons van in het begin zo typeerde , was er onmiddellijk terug. Sindsdien ben ik weer volop nieuwe nummers aan het schrijven en zijn we bezig met de opnames van onze derde cd. Door de crisis hebben we die echter moeten stilleggen. Voor corona hadden we net een eerste single uit, “Soldier” een cover van Calvin Russell. Ik wou dat nummer absoluut opnemen vanwege de tekst. Je moet maar eens luisteren … in deze tijd toevallig heel toepasselijk. De tweede single komt er nu aan. De vocals heb ik thuis opgenomen en Peter heeft dan alles thuis afgewerkt. “Sweet Fanny Mae” is een eenvoudig ‘feel good’ nummer waar ik best fier op ben. Je hoort en voelt het speelplezier van alle vier de bandleden.
Soldier https://youtu.be/k-bvhRS6C_E
Via facebook vernam ik dat jullie bezig zijn (of waren) met de opnames van een derde CD? Valt dat nu in het water? Of wanneer mogen we de release verwachten?
Bijna alle nummers zijn opgenomen. Ik moet de meeste nog inzingen en hier en daar moeten nog wat arrangementen gedaan worden. Maar inderdaad door corona kwam er een serieuze kink in de kabel. Het wordt dus afwachten wanneer de release zal plaats vinden. Maar vermoedelijk zal die derde cd voor het najaar zijn.
Het zijn voor muzikanten (en alles daaromheen) geen gemakkelijke tijden. Ik zie wel veel online initiatieven en filmpjes verschijnen. Ook veel single releases swingen de pan uit. Zit er bij jullie iets aan te komen in die zin?
Zoals gezegd komt de tweede single “Sweet Fanny Mae” eraan. Dat zal heel binnenkort zijn. Sweet Fanny Mae https://youtu.be/URWi_rz48xA
Betreft sociale media, wordt dit niet meer en meer de norm, ook na deze crisis? Live optredens zitten er de komende weken en maanden niet in. Sommige bronnen spreken zelfs tot het voorjaar 2021. Al lijkt me dit zeer pessimistisch
Er zijn allerlei ideeën om dit op te vangen maar ik vrees dat al die mogelijke oplossingen nooit dezelfde ervaring zullen bieden als een ‘normaal’ concert. Voorlopig wordt het de kat uit de boom kijken. Het moet vreselijk zijn als je in deze tijd moet leven van je muziek. Anderzijds … muzikanten zijn creatievellingen en vinden wellicht wel één of andere oplossing. Maar ik vind in ieder geval dat de overheid dringend mag tussenkomen in de culturele sector. Mocht iemand eens berekenen wat het arbeidsmarkt aandeel is van die sector … ik denk dat velen zouden achterover vallen. Muzikanten, techniekers, producers, podiumbouwers, theater- en filmmakers, fotografen …. Noem maar op. Cultuur neemt een héél groot deel in van onze maatschappij. Het is gewoon schandalig dat die sector tot nu toe eigenlijk uit de boot valt qua tegemoetkomingen.
Om daar op voort te borduren, hoe ga je als band maar ook als mens om met deze corona crisis?
Voor mij is het een enorm stresserende tijd. Ik ben bijvoorbeeld echt bang om ziek te worden. Heel die toestand bewijst nog maar eens hoe zwak de mens eigenlijk is. Ik ben enorm begaan met het klimaat en het milieu. Daardoor volg ik al heel lang alle berichtgeving wat dat betreft. En wat diverse wetenschappers jaren geleden al voorspelden, is nu gebeurd. Hopelijk leren we er allemaal lessen uit. Vooral de politiekers en de grote bedrijven dan. Milieu en gezondheid zijn onlosmakelijk verbonden en moeten op de eerste plaats komen. Wellicht ben ik naïef maar ik hoop dat we kunnen evolueren naar een wereld waarin geld en macht niét doorslaggevend zijn.
Zijn er, als je op alles terugkijkt, dingen die je weten wat je nu weet anders zou aanpakken? Dingen waar je spijt van hebt?
Zonder twijfel … de split na vier jaar Shapeshifted. Toen was het voor mij de juiste beslissing ook al wist ik toen al onmiddellijk dat ik nooit eenzelfde bezetting zou vinden. Maar kijk … we zijn nu zoveel jaar later en we zijn weer bij elkaar. Opnieuw … die magie waarover ik het had is zo uniek. Als je dat hebt in een band kun je bijna alles overwinnen. Bovendien is de verstandhouding nu een stuk beter.
Om af te sluiten. volgend jaar bestaan jullie 10 jaar, zijn daar plannen rond die verjaardag? En wat zijn na tien jaar de verdere ambities?
Dat zou toch wel een vet feestje mogen worden. We hebben het er nog niet over gehad maar dat komt er zeker van. Jaren geleden speelden we op een privéfeest met verschillende groepen. Er was toen ook een meisjeskoor bij. Tussen de optredens door die avond , hebben we met hen backstage “Can’t always get what you want” van de Stones ingeoefend en een halfuur later live gebracht. Gewoon de max. Ik vind het nog altijd jammer dat daar geen opname van is. Misschien doen we wel zoiets … koortje, hammond, sax …We kennen genoeg goeie muzikanten die we kunnen uitnodigen. Maar een feest moét er zeker komen.
In deze corona tijden is het onmogelijk om op optredens merchandiser of zo te kopen, waar kunnen de lezers online cd's, T-shirts en wat weet ik veel bestellen. Zet hieronder gerust enkele links
www.shapeshifted.club hier vind je alle links naar spotify, itunes, deezer …
www.facebook.com/shapeshifted.be
www.open.spotify.com/artist/1rP763wWPVTvlWr1LrQrYK?si=RSa90cfBRZi6XfqXjHOkwg
www.music.apple.com/be/artist/shapeshifted/860585567
www.deezer.com/nl/artist/5798665?app_id=140685
www.amazon.com/s?k=Shapeshifted&i=digital-music&search-type=ss&ref=ntt_srch_drd_B00JRBIXLQ
www.shapeshifterbe.bandcamp.com
www.listen.tidal.com/artist/5557922
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit spoedig eens 'live' mogen doen tussen pot en pint
Causenation - Van de ene dag op de andere zijn we wakker geworden in een andere wereld en het is vooral op sociaal-maatschappelijk vlak dat de veranderingen ingrijpend geweest zijn
Causenation is een EBM project opgericht in 2015. We citeren:''De band werd opgericht in Antwerpen. Aanleiding was het idee om terug muziek te maken na een jaar of 20 daar niet meer mee bezig te zijn geweest.''
Naar aanleiding van het project 'interviews in tijden van Cornona' hadden we en fijn gesprek met Ivan Heylingen, over verleden en toekomstplannen van Causenation, het EBM gebeuren in ons land. En hoe je als muzikant (en band) maar ook als mens omgaat met een crisis waarin we nu leven.
Voor zei die jullie nog niet kennen. Wie is Causenation? Wat was de aanleiding om dit project op te starten?
Causenation bestaat momenteel uit Van Der Goes en mezelf. Van Der Goes komt uit het Gentse en is sinds vorig jaar volwaardig bandlid. De band werd opgericht in Antwerpen. Aanleiding was het idee om terug muziek te maken na een jaar of 20 daar niet meer mee bezig te zijn geweest.
Vijf jaar geleden kocht ik terug een goedkope synthesizer en ben ik stelselmatig begonnen met de bouw van een eigen home studio waar ik tot op heden de Causenation songs produceer. De allereerste demo's waren zeer rudimentair en minimalistisch maar mettertijd en door de aankoop van meer materieel en instrumenten evolueerde de sound van Causenation tot een meer gelayerde stijl met specifieke karakteristieken die zorgvuldig tot stand zijn gekomen met doordachte aankopen mbt hardwaresynths. Het is mede door de klank van bepaalde synthesizers en de hardware effecten dat we nu tot deze sound gekomen zijn maar continu wordt er nagedacht om die sound verder te laten evolueren door nieuwe zaken aan te kopen of uit te proberen. Dat is voor mezelf een zeer uitgekiend en weloverwogen proces daar de budgetten voor dit project niet echt heel groot zijn. Dus telkens er een instrument bijkomt is dat na lang wikken en wegen, veel reviews lezen en bekijken op de sociale media. Ik ben ook niet vies om goede raad te vragen aan, én toe te passen van de oude rotten in het vak.
Mensen zoals Gin Devo (Vomito Negro) en Bill Barsby (Damage Control) zijn van grote invloed geweest in de aankoop van bepaalde instrumenten en de techniciteit die komt kijken bij het opnemen van muziek. Ik ben die mensen eeuwig dankbaar. Zij zijn eigenlijk mede verantwoordelijk voor de evolutie die Causenation heeft doorgaan.
De band werd opgericht in 2015. In jullie muziek grijpen jullie terug naar EBM en aanverwante. Leeft de scene nog? (een wat rare vraag ik weet het, maar op de laatste EBM optredens viel me op dat daar een vooral iets ouder publiek van veertigers tot vijftigers zoals ik op af komt)
Jouw analyse is wel correct. Alhoewel je hier en daar toch wat jonger volk ziet , is het publiek dat naar EBM optredens gaat vooral ouder. Dat zijn meestal mensen die hun jeugd hebben doorgebracht in de jaren '70 en '80. Doordat minder jongeren geïnteresseerd zijn in het electro-underground genre dreigt het een stille dood te sterven. Eigenlijk is dat aan van alles te wijten. Je had sinds de jaren '90 de opkomst van de hardcore scene die vooral draaide rond dj's in plaats van live artiesten en grote labels zijn daar massaal opgesprongen waarbij de winst belangrijker was dan kwaliteit. Er is toen een "snel geld" mentaliteit ontstaan die andere genres zoals wave, EBM en electro vertrappeld hebben.
De kleinere labels die nog oldscool werk uitbrachten , geraakten daarbij op de achtergrond en ook die mensen durfden het niet langer aan om de nodige investeringen te doen die het EBM genre op de kaart bleven zetten. Het is al heel moeilijk voor kleine labels om brake-even te draaien , laat staan dat ze ettelijke duizenden euro's pompen in een project dat amper het daglicht ziet.
Aan de andere kant heb je het verdwijnen van de kleine lokale radiozenders, de piraatzenders zeg maar. In Antwerpen heb je er nog 1 terwijl er in de jaren '80 tientallen waren. Dat waren dé gloriejaren voor wie actief was in de scene. Toegegeven, in de jaren '80 had je de opkomst van de New Beat en de sound van de Ancienne Belgique maar het waren de piraatzenders die ervoor zorgden dat de nummers van Front 242, Neon Judgement, Absolute Body Control en Klinik de huiskamers binnendrongen.
De legendarische radioshow "Liaisons Dangereuses" van de Antwerpse zender SIS betekende ontzettend veel voor de EBM scene. Ook al was dit programma enkel in een straal van 10 km rond Antwerpen te beluisteren heeft het er wel mee voor gezorgd dat EBM op de wereldmap gezet werd. Elke donderdagavond kwamen mensen van over heel België speciaal met de auto naar Antwerpen om te kunnen luisteren naar dit programma met hun autoradio. Het socio-maatschappelijk aspect dat met "Liaisons Dangereuses" gaande was, dat was nooit eerder gezien en dat zal nooit meer bereikt worden. Jammer.
Er is wel nog wat activiteit rond EBM en dan vooral rond het live gebeuren. Her en der zie je meer en meer kleine evenementen opduiken naast de al grotere festivals zoals BIMFEST en W-Fest. Wie nieuwe bands wil ontdekken die de EBM eer hoog willen houden moet die kleine evenementjes afschuimen. De sfeer is er altijd top en de muziek geweldig. Het is daar waar het hart van de Belgische EBM nog klopt en waar je de nieuwe trendsetters kan spotten.
Waar vroeger EBM en het elektronische muziekgenre meer beleefd werd thuis op de radio, moet je nu echt uit je kot komen alhoewel dat op de dag van vandaag iets moeilijker geworden is.
De teksten van Causenation zijn soms politiek geëngageerd. Wordt bewust voor die opzet gekozen en waarom?
Nee, niet echt. Ik schrijf gewoon over zaken die me op dat moment bezig houden. “Demons Of The Night” (Causenation's laatste single) is een zwaar politiek geladen nummer dat geschreven werd tijdens de regering Michel I en het schaduwpremierschap van Bart De Wever. Dat nummer ben ik beginnen componeren en die tekst is er ook in één ruk uitgekomen waarbij alles, zowel tekstueel als muzikaal perfect op zijn plaats viel. Het beschrijft de huidige maatschappij en hoe de mens voor de gek gehouden wordt.
Voor de rest zijn de nummers vrij autobiografisch en gaan ze over bepaalde periodes die ik heb meegemaakt.
“The Things You Promise” is daar een goed voorbeeld van.
In een interessant interview op Luminous Dash in 2019 werd de vraag gesteld door mijn collega: ''Wat waren de belangrijkste albums in jouw leven'' vind ik een interessant punt eruit springen: 'Liverpool van Frankie Goes To Hollywood is volgens mij de meest ondergewaardeerde plaat."
Ik ben het daar vurig mee eens, ik ben zelf ook enorme fan van Pet Shop Boys en mensen kijken daar raar van op. Vertel gerust iets meer over die invloeden, en het waarom van schipperen tussen harde EBM en de toch meer lichtvoetige Frankie Goes to Hollywood?
Goh...
Zoals zovelen van mijn leeftijd is muziek van sterke invloed geweest in de jaren '80 maar ik was steeds op zoek naar iets dat meer rebelistisch was en dat inging tegen het standvastige establishment. Frankie Goes To Hollywood was voor mij toen een goede catalysator. Je moet weten dat FGTH platen uitbracht in dezelfde periode als de bagger die toen in de charts verscheen waaronder de troep van Stock, Aitken en Waterman. Naast al die herrie had je gelukkig nog andere bands , maar meestal waren dit artiesten die een zeker palmares wisten op te bouwen omdat ze al jaren bezig waren met muziek. Dan spreek ik over Bowie, Queen, Roxy Music...
En daartussen kwamen plots die 4 kerels uit Liverpool die de ene monsterhit na de andere wisten te scoren die allemaal uit hun eerste dubbelaar kwamen ‘Welcome To The Pleasuredome’. Heel die plaat zit ongelooflijk goed in elkaar. Muzikaal en technisch gezien is dat een mijlpaal geweest mede dankzij Trevor Horn uiteraard maar na de laatste single uit die lp was het plots heel stil rond FGTH. Totdat plots “Rage Hard” uitkwam. Een instant hit. Ik herinner mij dat ik zo snel als ik maar kon naar de platenwinkel rende om die 2de langspeler te gaan kopen van mijn zakgeld en toen ik die plaat thuis oplegde was ik aardig verrast vanwege de sound die drastisch veranderd was. Als ‘Welcome’ te boek stond als een commercieel succes zo anders was ‘Liverpool’ met zijn veel directere en experimentele sound. De reden van die gewijzigde sound was omdat het album opgenomen en ingespeeld werd door de band zelf terwijl ‘Welcome’ veel ingespeeld is geweest door sessie muzikanten en door Horn. En je merkte dat. Er is maar 1 hit uit die plaat gekomen maar de hele lp staat bol van parels zoals “Lunar Bay”, “For heaven’s sake” en “Kill The Pain”. Nochthans was ‘Liverpool’ niet echt een succes te noemen qua verkoopcijfers.
Je moet ook weten dat dit alles in een periode plaatsvond waarbij ik totaal geen benul had van wat toen te boek stond als New Wave. Dat kwam iets later doordat ik een cassetje van iemand had gekregen met daarop alle maxi-singles van New Order (van de dubbel-Lp ‘Substance 1987’- nvdr). Dat is voor mij een eye opener geweest en vanaf toen ben ik begonnen met het verzamelen van meer wave gericht werk waarbij Depeche Mode de voorkeur had maar ook Gary Numan. Het was dus vooral de synthsound die me bij die artiesten aansprak. Mijn allereerste ervaring met EBM was toen een toenmalig liefje die in dezelfde klas zat als ik, mij haar Walkman leende en daar zat een cassetje in met de inmiddels legendarische plaat ‘Official Version’ van Front 242. Vanaf die dag veranderde alles en geraakte ik verslingerd aan dat oldscool genre. Maar ik kan daarnaast nog even goed genieten van een “Let’s Dance” van Bowie of van “Alors On Dance” van Stromae.
Je bent eigenlijk al van in de jaren '90 met muziek bezig. Er is ondertussen veel veranderd. Wat is, naast vergaande digitalisering, volgens jou de grootste verandering?
Dat alles betaalbaar werd en meer toegankelijker voor een breder publiek. Nu kan iedereen die een laptop heeft een DAW kopen (Software om muziek te maken en op te nemen) van 99€ en een klein eenvoudig midi-keyboardje en in principe kan je dan al aan de slag. Van thuis uit muziek maken is dus heel laagdrempelig geworden. Je hoeft geen noot te kunnen lezen en geen akkoord te kennen. Alleen je inspiratie is wat je nodig hebt.
Materieel zoals synthesizers, sequencers en drumcomputers maar ook audio-interfaces en mengpanelen zijn goedkoper geworden. Vroeger moest je al snel 120.000 oude Belgische franken uitgeven aan een Yamaha DX7 en dan had je nog geen medium om opnames te maken. Dat moest je ook nog eens apart aanschaffen. Dus vroeger was muziek maken niet voor iedereen weggelegd vanwege de kost die ermee gepaard ging.
Vandaag wel. Nadeel is dat iedereen nu wel muziek maakt, bij wijze van spreken dan, en dat iedereen probeert om zijn muziek aan de man te brengen. Er is dus een overaanbod gekomen waardoor de luisteraar soms het bos tussen de bomen niet meer ziet. De kwaliteit van het aanbod dreigt er ook mee achteruit te gaan en het is heel moeilijk als band om je te onderscheiden van de rest. Dat is ook de reden waarom we met Causenation bewust kiezen voor een meer hardware-achtige aanpak waarbij software zoals virtuele instrumenten en effecten een minder belangrijke rol spelen. Een puur analoog opnameproces streven we niet na alhoewel ik er sterk over denk om een bandopnemer aan te schaffen maar we mikken meer op een hybride setup die continu mee kan evolueren met wat wij voor ogen hebben qua sound.
Om het toch ook over Causenation te hebben. Waren er bepaalde plannen die door die corona crisis in het water zijn gevallen? Zo ja, welke?
Neen, niet echt. Gelukkig voor ons. De Corona crisis is zeer nefast geweest voor al wie met cultuur bezig is en ik ken mensen die hun volledige voorjaar en zomer agenda in het water zagen vallen vanwege de corona maatregelen. Maar aangezien wij geen enkele boeking hebben in deze periode en omdat we volop bezig zijn met opnemen en bewerken van nieuwe nummers , valt de schade bij ons zeer goed mee. We hopen wel in oktober live te kunnen spelen in Wommelgem op een klein festival met oa. Enzo Kreft , dus hopen we dat tegen die tijd kleinere bijeenkomsten terug toegelaten zijn.
De laatste release (denk ik) was de single “Demons Of The Night” Of is er iets me ontgaan? In elke geval, hoe waren de reacties hierop?
Overwegend positief. “Demons” werd zelfs 1 maal op FM geaird in Amerika en regelmatig gespeeld op een Duitse online-zender. Verder werd deze single ook opgenomen in diverse mixclouds waaronder die van Scott Durand uit Engeland.
Vooral de remixen zijn populair dankzij de geweldige versies door First Aid 4 Souls. Het is ons meest gestreamde nummer op Bandcamp en het kreeg ook zeer mooie reviews. We zijn dus zeker op de goede weg.
Zijn er geen mogelijkheden wat sociale media betreft om jullie muziek aan de man te brengen? Maken jullie daar ook gebruik van, en gaan jullie dat eventueel meer doen in de toekomst?
Er is een voorakkoord gesloten met een label en zij zouden dit alles in goede banen leiden voor ons. We kunnen daar verder nog niet over uitweiden maar we zitten wel in het finale proces om meer werk uit te brengen dit jaar als Corona geen roet in het eten gooit tenminste.
Binnen afzienbare tijd gaan we daar verder over communiceren met onze fans maar ik kan nu al zeggen dat die bijzonder blij gaan zijn.
Jullie maken vaak gebruik van het platform bandcamp https://causenationmusic.bandcamp.com/ ;wat zijn de grote voordelen van dit platform tegenover andere als bijvoorbeeld spotify?
Geen idee. Bandcamp was voor ons het meest voor de hand liggende en gemakkelijkste medium om ons werk te releasen. Het is vrij professioneel en goedkoop. Je moet ergens je werk naar buiten kunnen brengen maar nogmaals: we zijn niet de enige die gebruik maken van de eenvoudige wijze van muziek uploaden en verkopen. Duizenden andere mensen doen dit en het is een kwestie van eruit te springen. Bovendien zijn we actief in een niche segment van de elektronische muziek en is het daarom zeer moeilijk om een groot publiek te bereiken.
Hoe ga je als band (maar ook als mens) om met deze uitzonderlijke corona crisis?
Als band is het eigenlijk vrij eenvoudig: je kruipt gewoon in je studio en je neemt nieuw materiaal op. De Corona-crisis is een uitstekende motivator om geïnspireerd te geraken.
Repeteren is uiteraard onmogelijk nu. Dat is wel iets welk we missen. Als dit terug mogelijk is , zal het zeker en vast een blij weerzien zijn tussen mij en Van Der Goes.
Als mens is het iets anders. Aangezien ik in een essentiële sector werk heb ik financieel niet te klagen maar je merkt toch wel dat de situatie anders is. Van de ene dag op de andere zijn we wakker geworden in een andere wereld en het is vooral op sociaal-maatschappelijk vlak dat de veranderingen ingrijpend geweest zijn. Deze crisis toont ook aan dat men de economie voor de mens laat gaan, voor het sociale. We kunnen sneller goeiedag zeggen tegen onze collega's op het werk dan tegen onze ouders en met vrienden afspreken op café is onmogelijk tenzij je afspreekt in de Hema of Colruyt.
Voor mij is de manier waarop de regering omgaat met deze crisis heel duidelijk maar nogmaals, ik prijs mij gelukkig dat ik of niemand uit mijn familie ziek geworden is en dat ik kan blijven werken.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis? Zijn er ook plannen voor nieuwe releases?
Zoals eerder gezegd treden wij op in oktober van dit jaar en is er een voorakkoord met een label.
Zijn er naast Causenation nog andere projecten waar je mee bezig bent, of eventuele plannen daaromtrent?
Ikzelf heb voor Istvan Gazdag een nieuw album van First Aid 4 Souls ingezongen dat later dit jaar zal verschijnen. De eerste single "Stainless Steel Eyes" is reeds verschenen op YouTube en de tweede single is op komst.
Verder ben ik enkel nog maar met Causenation bezig.
Ik heb nog wel een heleboel demo's opgenomen die iets minder in lijn liggen met de stijl van de band maar ik weet nog niet wat ik daarmee ga doen. Ik focus mij nu vooral op de finalisering van de huidige nummers die we hebben opgenomen en op de verdere uitbreiding van de studio.
Is er ook iets als een einddoel dat je u als band of muzikant stelt?
Op een groot podium staan voor een groot publiek zou leuk zijn. Gewoon voor de ervaring en het gevoel alleen al. We hopen ooit op BIM of W-Fest te kunnen spelen. Dat zou al een mijlpaal zijn. Het is een stappenproces. Ik probeer met Van Der Goes alles een beetje strategisch aan te pakken waarop alles stelselmatig maar op het juiste moment ontplooid wordt. Maar het is hard werken. Als mensen zich amuseren op café of restaurant of naar een festival gaan zitten wij in de studio te knokken aan het volgende nummer. Zonder dedicatie geraak je er niet. Je moet je veel ontzeggen. Al mijn vrije tijd kruipt in dit project maar ik ben er wel van overtuigd dat deze manier van werken zijn vruchten zal afwerpen.
Op welke wijze kunnen de lezers merchandiser en dergelijk aankopen, nu dit niet meer kan via live concerten? zet hieronder gerust enkele links
Volg ons op onze facebook pagina en luister of koop onze muziek aan via ons Bandcamp account. Verdere Merch hebben we nog niet. Geduld...
We voelden het aankomen bij de vorige optredens en zeker in 2019 toen het NYse Big Thief rond Adrianne Lencker, gitariste, zangeres van de band in een jaar tijd twee platen uitbracht, ‘UFOT’ en ‘Two hands’, die een sfeervolle, warme kant en een charmant, rommelige kant van de band laten horen, ‘the next big thing’ zijn.
Big Thief kan de grotere zalen aan met hun wisselende roots/americana/indiefolkpop, dat bewezen ze nu in een lang op voorhand uitverkocht AB en in de kleinere Grand Mix, Tourcoing even over de landsgrens. Ze namen hun publiek op sleeptouw en brachten hen in beroering, wat duidt op een pakkend, prachtig concert die de brug slaat naar de nineties.
Ze zijn nog maar een handvol jaar bezig en zijn gestaag gegroeid. Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , de schoonheid in de melodie bewaren ze en hun songs durven ze te kruiden.
We hoorden in een klein anderhalf uur warme, innemende en rauwe , charmante pracht, die nauw refereert aan de sound van bands als Feelies , Throwing Muses , Belly , Dinosaur Jr , Pavement en The Sound . Een rijke invloedsfeer die siert . De groep heeft de kunst van het songschrijven , gaat beheerst , doordacht te werk en heeft een frontvrouw , die niet wenst te imponeren , maar weet te imponeren in zangstijl - haar mompelende, neuzelende, lichthese, gevoelige zang -, en in haar gitaarspel - een twinkelend, ingehouden en forser klinkende gitaar; ze weet de band en het publiek naar zich toe te trekken .
We hoorden materiaal van de verschillende langspeelplaten. Er werd ingetogen van start gegaan met “Contact” en “Shark smile”; het publiek werd uitnodigend meegetrokken en ondergedompeld in de zachte opbouw en broeierige spanning . “Masterpiece” klonk grimmiger en net als op “Capacity” krijgt het gitaarspel ademruimte en een extraverte boost . “Mythological beauty” is dromerig en intrigeert door het repetitieve ritme. “Bruiser” zit in dezelfde sfeer . “Shoulders” en zeerzeker “Mary” zijn live sterk , door o.m. de pak tekstvellen die ons worden afgevuurd. Hun single “Not” zit mooi halfweg en is een ijkpunt, een ruwe bolster met een blanke pit , elegante , ruwe schoonheid , die emotie en dynamiek uitstraalt. “Real love” ging het nummer vooraf en was de ideale aanzet door het begeesterende gitaarspel; beiden werden uitgediept tot op het bot .
Ook al is Lencker timide van aard, solo valt er niks aan te merken; ze slaagt in brio het publiek te boeien op “Pretty things” en “The toy”. Het modderde wat aan op “Two rivers” en “Time escaping”, dwarrelende onthaastingnummers die het publiek omarmden. “Cattails” en de andere recente single “Forgotten eyes” beantwoorden aan de extraverte kant en geven een schop onder de kont door de nijdige, snijdende gitaarriffs.
Kenmerkend aan de band is dat de emotionaliteit een voorname component is , intens , rauw , pakkend, zweverig , en een intrigerende opbouw die ons in z’n greep houdt. De band heeft klasse, laat de frontvrouw haar werk doen en slaagt erin een steeds groter wordend publiek aan te spreken . Uiterst voldaan waren we dus .
Big Thief had Ithaca mee als support, een van de nieuwere Britse posthardcore/-metal bands die dus krachtig tekeer ging, de zangeres smeet zich ten gronde in haar grunts en grommende zang . Een donkere, grauwe sound vol explosieven, die ook hier door het publiek smaakvol, aangenaam werd ontvangen . Het klonk als een zootje ongeregeld , maar dat was het niet , eerder bedachtzaam, doordacht en onderhuids melodieus in z’n geheel .
Ithaca deed ons even denken aan ons eigen. Calibre, die begin 2000 sterk voor de dag kwam. Muzikaal een tegenstelling tot de main act. Ze waren het publiek uiterst dankbaar voor het warme onthaal . Ook door Big thief worden ze de hoogte ingeprezen. Fijne support!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
RIAH - As well as countless other bands we're feeling the urge to grab the instrument and play, in first place for ourself and our well-being, so when we'll return on stage we can give our hundred percent for our fans!
De uit Italië afkomstige postrockband RIAH werd opgericht in 2015. De band combineert het zwaardere post metal met dromerige sferen, die je vaak terugvindt in pure postrock.
In 2018 begon de band aan het debuut 'Autumnalia' te werken. Riah zegt er het volgende over: "Our music starts with the idea that Autumn is not the ghost of death that crawls on summer's path, but it's the very chance to re-start, to die and to rise as a new being, a new spirit, a new mind.” en ook '' a mixture of beauty and brutality".
Dit debuut kwam in 2019 op de markt. De recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76175-autumnalia.html
Italië is heel hard getroffen door deze corona crisis. We vroegen ons af hoe een band als RIAH daarmee omgaat, welke plannen in het water vielen, wat de plannen zijn voor na de crisis.
De band had vooral deze belangrijke boodschap: '' I'd like to tell to the whole audience to continue to support your favorite bands, in particular during this hard times that we are all having; we all do what we do for and with passion, to see and feel you all under the stage having a good times. We do our best, all of us, to bring you music and experiences but without your support this cannot last forever, so please be the wanderful fans you have always been and let us feel your support!"
Het volledige interview met RIAH
Riah was formed in 2015. The band combines the heavier post metal with dreamy atmospheres, which you often find in pure post-rock. In 2018, the band started working on their debut 'Autumnalia'. How did it all start?
"At the beginning we were kinda another band, we started as a duo called LAME (which in italian means blades) by the drummer Rocco Catturani and the guitarist Flavio Di Bella, the sound was much more harsh, raw and chaotic, we set the first riffs that formed the bases for the songs, soon the bassist Diego Ruggeri joined the band bringing new ideas that brought the whole project towords way more classy solutions. We changed name and we opened the doors to harmony and atmospherical sensation without loosing the heaviness that charaterise our sound."
Why did it take so long for a debut to hit the market?
"That's because once Diego had joined the band we had to rearrange some songs that we earlier composed as Lame, and I think we re-wrote some parts of some song infinite times before coming to the right structure and sound to record, plus in late 2017 Francesco Begnoni joined the band, so we had to do almost the same thing for a second guitar and a Mellotron in "Il Sogno del Buio"
Usually such bands are compared to great examples. At Riah we also hear a streak of Russian Circles or bands like Cults Of Luna come to mind. What is your opinion on that?
"I think that band like these, as well as ISIS, Pelican, Mogway, Latitudes, *Shells, The Pirate Ship Quintet, Soffocate for Fuck Sake, had a huge influence on us as a team and as individuals, for example Diego knew way better than Flavio and Rocco the Post Metal genre and both of them has started to discover that, the same happened with the two new talented guitarists Andrea Binetti and Michele Verni.
The influence of those bands indeed had a part in the composing work, but also during the production of the album, for the attitude let's say!"
How were the general reactions to that debut? And has it opened doors to concerts and stuff?
"We can sincerely affirm that we had a good response: we played a lot in Italy, opening for Tides from Nebula, Storm{o}, Dumbsaint, we also took part at a huge festival in Bologna, the Krakatoa IIII together with many talented bands from both Italy and not, we had the graphic designer Francesca Bonci doing some amazing works our our songs. In December we went on tour in Germany with Brüecken, those guys are both great musicians and wonderfull people! Then our name has been on webzines as Impatto Sonoro, eklektik-rock.com, musiczine.net ,MetalItalia, Echoes and Dust, Score A/V, thanks to the, usually pretty good, reviews.
Two years have now passed. How's the band doing now?
"In those 2 years we changed our formation, Francesco left the band after the rehearsal and Andrea and Michele have arrived, since then we got to know each other musically and personally and I think that touring together has played a huge part in this. We already published with a live video a new song called "Epidermide" which had a great response, now we're aiming to a whole new album to valorize the new formation, so I can really say that we're doing pretty good!"
You changed a guitarist and took two in his place. Then you also have a new piece that will have the violin as an additional instrument. So you have 3 guitarists now? Tell me more about this big changes
"Having three guitars is hard, not joking, everyone needs to be heard clearly the frequencies do not have to be overlayed, but it offers huge possibilities in terms of composition, sound and approach at music, plus now we're thinking to add also some electronical pad to the drums as well. "
Italy has been particularly hard hit by this corona crisis. Hopefully everyone in your personal environment is okay?
"It has been a hard hit for everyone, the whole Country has spent almost two months in quarantine, these days we're opening up a little bit, but everything is going to be different from now on I guess, someone was even talking about having drive in concerts. (Just image the mosh pit ahahah).
Luckily neither us nor our relatives got the virus and now we're aching to go back to our normal lives."
I suppose many plans fell through this crisis? How do you deal with that as a band (and personally)?
"I just want you to know that we were supposed to open up for We Lost the Sea, and we also were planning a minitour in Germany with Rise Above Dead in june. Now almost at the end of the quarantine we amimg forward, during isolation we have worked on some new tracks and above all, we're going to have some guest musicians for those tracks."
The reason for this interview is the release of a new single? and also a future release of a new record? feel free to tell more about it
https://www.youtube.com/watch?v=yQ8gSUU33MM
"Epidermide, before the quarantine, should have been an EP, but considering that now we got almost 5 songs we recently decided to record a whole new full album to valorize both the music and the guest musicians: we're having violinist , saxophonist and much more ..."
When is the new release planned? And what direction will it take in comparison to the debut?
"Due to this situation everything we planned got canceled, so at the moment nothing is on schedule sadly. As soon as possible we'll gather again to begin the recording sessions!
I think that are going to be big differences with the first album, at least in terms of maturity.
Those tracks have been thought and written by five different musicians, Autumnalia has instead a lot of riffs that were born and thought for a duo guitar and drums; I also know that the guest musicians will bring a lot of elegance and characterization to the tracks.
We also are valuing considering to name each song in a way that might tell a story an additional to the music, as we did graphically in Autumalia."
Are there plans to bring the release live at social media or something? How are you going to promote this EP in these difficult times?
"Actually we haven't thought about doing an online realese, we can consider that, but I think we'll wait for the full album to organize a release party."
What are the future plans after this crisis?
"To go back to normality in first place, as well as countless other bands we're feeling the urge to grab the instrument and play, in first place for ourself and our well-being, so when we'll return on stage we can give our hundred percent for our fans!"
Is there also something like a post rock scene in Italy?
"Kinda of: we got a lot of talented musicians and band in Italy, the whole underground scene is rich of genres and ideas that are very focused on an experimental approch to music. This is referred to the whole underground: avangrade like Arto, Nero di Marte, OvO, Bologna Violenta, screamo like Storm{o} (the the whole festival Venezia Hardcore, that is getting bigger and bigger every year), post rock/metal like Postvorta, WOWS , Aikira, Winterdust, Elieen Sol, ourselves of course, then other great band like Cani dei Portici, Lleroy, Turin Horse, Nadsat, Lento and Zu, and I have to cite Krakatoa festival in Bologna, three days of delirious heaviness full of great names.
Here in Italy is really difficult to be a musician, the odds are infinite and often you are never taken seriously, but I think that this peculiarity of whole underground scene has allowed to build bondings that go further the mere genres of the bands, that's why in Italy we have an Underground scene that host bands of any kind."
My last question, how can fans support you? Feel free to put some links where you can buy merchandise and the like
We have a BandCamp for the united states users with our label Fluttery records https://riah-band.bandcamp.com/releases for the CD in jewel case version, the vinyl version of the album can be bought on Moment of Collapse page https://kollektif.eu/sludgedoom/51828-riah-autumnalia-lp.html for the european costumers, the vinyl and the the t shirt (with special bundle) found on this bandcamp
https://riah.bandcamp.com/merch
, but you can also directly write to us on Instagram @riahband or Facebook https://www.facebook.com/RiahBand for the CD in digipack (European version) and the other stuff.
Maybe this conversation about redoing at Dunk! Festival next year? Do you know that festival and that possibility exists
"I Have to admit that Dunk! Festival has always been one of the principal goals of the band, we really hope to be able to take part in sooner or later!"
Are there any important messages to the readers, feel free to post them below?
"I'd like to tell to the whole audience to continue to support your favorite bands, in particular during this hard times that we are all having; we all do what we do for and with passion, to see and feel you all under the stage having a good times. We do our best, all of us, to bring you music and experiences but without your support this cannot last forever, so please be the wanderful fans you have always been and let us feel your support!"
Nederlands 
Français 
