Stromae – De Brusselse Belg Paul Van Haver doet het erg goed hier bij ons en in het buitenland . Noteer maar dat hij meer dan een handvol concerten speelt volgend jaar en de festivals hier en in Europa zeker niet links zal laten liggen. Met “Alors on danse” en “Formidable” scoort hij wereldhits. Hij kaapte al wat prijzen weg als veelbelovend artiest ( de European Border Breakers Awards) enkele jaren terug en onlangs mocht hij in Cannes de NRJ Music award in ontvangst nemen .
Stromae , een Maestro, is al jaren muzikaal actief ; de 28 jarige sympathieke , jonge gast kon een internationale doorbraak forceren met het debuut ‘Cheese’. Hij is terug te vinden met z’n singles in de charts en in de jaarlijsten en daar zal ongetwijfeld deze tweede plaat ‘Rancine carrée’ (V) toe behoren . Stromae weet met z’n electronicapop/hiphopdeuntjes een breed publiek te bereiken , jong en oud , over de taalgrenzen en generaties heen . Hij wordt dan ook enorm gerespecteerd , zorgt voor een broeierig dansfeest , is dicht bij z’n fans en neemt verschillende rolpatronen aan: hij zingt , danst als een krolse kat, acteert , performt en doet aan mime; een chansonnier die zich duidelijk onderscheidt.
Wij houden wel van die muziek , maar onze Franstalige vrienden houden er nog véél meer van . Z’n humor en het cabaret wordt aangenaam ervaren en werkt aanstekelijk. De gedachte aan René Margritte is niet ver af als je hem op het podium bezig ziet . Dat is ook te zien aan de drie groepsleden met wit hemd , vlinderdas , een gileétje aan en bolhoed op. Ook in het lichtspel borrelt het surrealisme boven, een meerwaarde aan die gewone electrodanstunes .
Live staat die muziek er wel met z’n band . “Te quiero” en “Tous les mêmes” waren al gauw een eerste hoogtepunt ; de eerdere songs “Ta fête,” , “Bâtard”en “Peace or violence” waren aantrekkelijke , dansbare tracks met een discotheque-tune , opgezweept door heel wat (elektronische) percussie en opgenomen blazers.
Onze Franse buren maakten er meteen een groots feest van , zongen de refreinen mee, genoten en lachten met de acts en grapjes van Stromae . Op “Ave cesaria” en “Papaoutai” wordt er nog meer een (exotisch) tropical sfeertje gecreëerd door de keys en gitaar/mandoline riedels. De factor ambiance , variété hadden we op songs “Moules frites” (ode aan de Belgen!), “Carmen” en “Humain à l’eau” , die wat zwaardere beats hadden.
Het is niet al goud dat blinkt hoor , gezien een donkere, grillige melodie zich meester maakte op “Quand c’est?” of op de single “Formidable” , bepaald door z’n dronkemansact en het gevoel hoe diep iemand wel kan zakken . .Hij slaagt erin enorm ongelofelijk zijn publiek te bespelen.
Natuurlijk kon “Alors on danse” niet uitblijven , een dampend knallend feestje kregen we , waarbij samples van Crystal Waters, Snap en Faithless worden ingepast. Letterlijk wordt hij gedragen door z’n bandleden en door het gejoel van de fans. In die “Papaoutai” verweeft hij op uiterst originele manier de voorstelling van z’n band . Als hij het V-teken met wijs- en middelvinger bovenhaalt , wordt de Violence geweerd , de Vrede geduid en wordt tot slot vooral Victorie gekraaid bij dit fijne, leuke , gezellige , hartverwarmende en feestelijke optreden …
Stromae verovert de wereld . Vóór hij de concertreeks in België (om te beginnen dit jaar nog twee uitverkochte concerten in AB en Trix) aanvat , zagen we hem dus in Lille en ook daar is hij, Stromae, een Maestro, die we deze zomer zeer zeker op de festivals en in het buitenland kunnen zien, de temperatuur nog wat doet stijgen en het publiek in opperbeste stemming brengt.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Het Schotse Biffy Clyro zagen we een paar jaar terug als support van de Queens Of Stone Age en Bloc Party . Intussen met de dubbelaar ‘Opposites’, heeft het trio van de broers Johnston en gitarist Simon Neil (live zijn ze met vijf - aanvulling toetsenist en een tweede gitarist) een eigen plaatsje bemachtigd en na een zinderende set al in de AB , in het voorjaar, en een wervelende set op Rock Werchter kon het niet uitblijven dat de in de UK torenhoog staande band hier nog eens terugkwam.
Opnieuw een uitverkochte AB dus met deels ‘die-hard’ fans , die er net als op een set van Dropkick Murphys totaal voor gaan , met een half gevuld pint in de hand hun keel openzetten en de refreinen meezingen.
Eigenlijk is Biffy Clyro wel een band die het samenhorigheidsgevoel hoog in het vaandel draagt . Daar was de intro van Sister Sledge van “We are family” zeer zeker niet vreemd aan . Potige , stevige , energieke, snedige mainstreampop , met uitstapjes richting punkfolk, bombast, en intens gevoelig, rakend , sober materiaal wisselden elkaar af of zaten zelfs vervat in een nummer . De single “Black chandelier” met z’n opbouwend, slepend, gedreven mainstreamgehalte en z’n gedoseerde balans bombast en progrock is er één van de beste voorbeelden van …
Een bruisende, denderende set hoorden we van een enthousiasmerende band , die er voor zijn fans is en in hun twee uur durende set gretig en vol overgave ruim twintig nummers speelde. De puike gitaarriffs , krachtige drums en de heldere zang tekenden voor boeiende power’stadion’rock.
We werden meteen in het sfeertje ondergedompeld met nummers als “Different people” en “That golden rule” . Het tempo werd zelfs nog iets meer opgedreven en metalriffs kwamen op. De drie heren in ontbloot bovenlijf , rijkelijk van tattoes , gingen stevig tekeer op “Who’s got a match” en “Sounds like balloons”. Wat dan ook telkens sterk werd onthaald . Ze gooiden zich letterlijk voor de leeuwen en elke m2 van het podium werd benut . HUN fans werden dus nauw betrokken bij de set.
Aan afwisseling, spanning en dynamiek geen gebrek dus: meer intensere nummers als “Accident without emergency” en “Gods & Satan” durfden ergens middenin te exploderen . Verder intrigeerden “Litte hospitals” en “Modern magical formula” met hun ingekapselde bombast. “Glitter & Trauma” werd zelfs ingeleid van discotunes en stroboscoops. Een “Living is a problem because everyone dies” exposeerde ergens de ritmiek van Franz Ferdinand en Survivor . “Many of horror” , “The captain” en “Black chandelier” kwamen tot ongekende hoogtes en zijn dan die melodieuze killers die iedereen in beroering bracht .
Tot slot was er ruimte voor intimiteit , “The rain” en “Folding stars” , die sober, ingehouden solo gespeeld werden op akoestische gitaar .
We kregen er nog drie bij . Juist, Biffy Clyro is er voor ZIJN publiek natuurlijk , na het sfeervolle “Opposite” in een Xmas gedrenkte sfeer , kregen we nog een sterke punch van “Stingin’ belle” en “Mountains”.
Biffy Clyro is een ‘must see’ live band en bracht een ‘wall of sound’, die majestueus, zelfs verschroeiend kon klinken .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4484
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Geen rustige avond in de zetel afgelopen zondag maar zwaar staan shaken op de muzikale trip van Skip & Die. De groep werd opgebouwd rond de Nederlandse producer/muzikant Jori Collignon en de Zuid-Afrikaanse zangeres/kunstenares Cata Pirata. Hun eerste album 'Riots in the Jungle' werd opgenomen na een reis doorheen Zuid-Afrika, waar ze in contact kwamen met een heleboel inspirerende artiesten, klanken en ritmes. Eens terug thuis kwakten ze die kleurrijke ervaringen allemaal pats boem op hun eerste langspeler. Een etiket op de muziek plakken is moeilijk, of je zou er meteen een heleboel moeten opplakken… Afro-beat, electro, dubstep, ragga, hip hop, moombahton, dancehall, reggaeton,… You name it en je hoort er zeker en vast een sliert van terug in hun opwindende en gevarieerde sound.
Live staat er een vierkoppige band: twee man met een kast vol percussie die meteen ook voor de rode draad zorgt doorheen de show, een klasse gitarist die van echt eender welk genre wel een paar zalige licks uit zijn gitaar schudde en een frontvrouw waarvoor ze het woord frontvrouw hebben uitgevonden. Met hun geschifte feestmix brengen ze de matig gevulde zaal meteen in beweging. Cata bespeelt het publiek als geen ander en heeft al snel iedereen mee. Zingen doet deze prachtige dame afwisselend in het Spaans, Engels, Zulu, Portugees of Xhosa. De jungle en het mooie weer lijken dus nooit veraf wanneer Skip & Die op de scène staat.
De band vliegt met een rotvaart door de set met maar één missie voor ogen, iedereen doen dansen, en dansen zal je, met een grote smile op je gezicht! Waar het album naar het einde toe wat rommelig is en je met een onbeslist gevoel achterblijft, bleef de set heel de avond lang opwindend en opzwepend.
Toegegeven, het optreden duurde niet heel lang en in de zaal waren duidelijk enkel fans aanwezig, maar de energie en klik tussen de bandleden voelde je zeker ook in het publiek. Zeker toen ook Cata de zaal nog indook om de laatste twijfelaars hoogstpersoonlijk te gaan overtuigen.
Muzikale soundgenoten als tUnE-yArDs, Die Antwoord, MIA en Buraka Som Sistema zijn nooit ver weg, maar toch creëert Skip & Die een mooi, bloedheet universum ergens tussen al die herrie. Een exotische houvast tijdens deze koude Kerstdagen, net wat ik nodig had!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4485
Organisatie: Botanique, Brussel
In hun thuisland, het Verenigd Koninkrijk, is de tweede cd van Revere nog niet uitgebracht. In België en Nederland daarentegen kunnen we echter wel al enkele weken genieten van de muzikale pracht van ‘My Mirror/My Target’. De band stak afgelopen week bovendien het kanaal over om haar eerste stappen op Belgische en Nederlandse bodem te zetten. De Witloof Bar in de Botanique was niet uitverkocht, maar was desalniettemin toch aardig volgelopen voor Revere. Terecht, want de barokke en gedreven melodieën van de band klonken live nog straffer dan op plaat, en ook de meer melancholische nummers kwamen –mede door de strijkers - uitstekend uit de verf.
Frontman Stephen Ellis was een charismatische verschijning, die zich helemaal gaf op het podium. Hij interacteerde ongeforceerd met het publiek en dat zorgde meteen voor een intieme en ongedwongen sfeer. Er werden vooral songs gespeeld van hun laatste album, maar de band waagde zich eveneens aan een cover van Depeche Modes “Enjoy the silence”, waarin Ellis’ stemgeluid verdomd goed leek op dat van David Gahan. De songs waren tegelijkertijd episch, melancholisch en ontzettend catchy. Het optreden viel op geen enkel moment stil en het aanduiden van hoogtepunten is dan ook geen gemakkelijke opdracht. Het gedreven en catchy “We Won’t Be Here Tomorrow” en het kale, maar oh zo aangrijpende “What Am I If I’m Not Even Dust” maakten indruk, maar het was het bisnummer “The Escape Artist” dat met de hoofdvogel ging gaan lopen. Het slepende ritme en de passionele vocalen van Ellis sneden door merg en been en de majestueuze, haast postrockachtige outro was het gedroomde slotstuk van de avond.
Dat de vriendelijke bandleden heel dicht bij hun fans staan, bewezen ze nogmaals na het optreden. Ze sloegen spontaan een babbel met elke toeschouwer, en bedankten iedereen voor hun aanwezigheid. Revere heeft zeker en vast de kwaliteiten om nog te groeien en hopelijk worden ze in de toekomst dan ook opgepikt door een breder publiek.
Organisatie: Botanique, Brussel
Sunn O))) en Syndrome
Kreun
Kortrijk
2013-12-12
Fleur Coevoet en Johan Meurisse
Het Amerikaanse Sunn O))) bewezen (nog eens) wat een unieke plaats ze innemen in het muzieklandschap. Muzikaal bieden deze ‘Masters of Doom & Drone, gecentraliseerd rond het – core duo Stephen O’Malley en Greg Anderson, een aparte combinatie van avantgarde, dronemetal, modern klassiek, minimalisme en jazz; een sound van massief, slepende, logge, lome en repeterende gitaarlagen, drones en synths, met de nodige distortion en feedbackgeraas.
Een indrukwekkende rij versterkers en pedaaleffects, een opgetrokken mistgordijn, een sober, donker gehouden lichtdecor en ‘schimmen van de’ heren in een monnikspij , wanen ons in een nevelig moeras van een creepy wereld. Het trio kan in de sfeer nog meer angst creëren door de huiveringwekkende keelgezangen van Atila Cszihar, die meer & meer een vaste waarde wordt .
Sunn O))) heeft een trouwe aanhang , en voor anderen is het een muzikaal beleven dat je eens moet ondergaan en moet gezien hebben. Zéker ondergaan , want dan vallen er al een pak af. Sunn O))) was goed voor een 2,5u weerzinwekkende , hard(t)versch(e)urende , helse oorverdovende trip , die je ergens in een ‘middle of nowhere’ desolaat , winters, dor landschap , waar het daglicht wordt geweerd , dropt en achterlaat ...
Een langzaam sluipend gif , een bijtend zuur of binnen de psyche een psychotisch beleven met paranoïde trekjes waar door de dreunende , dreigende ritmiek je lichaam vibreert en kan worden opengereten . Het gebeurt niet , maar het continue gevoel zorgt voor die bewustwording .
Een deel van het publiek , de ‘die hards’ blijven door die slepende tunes uiterst geconcentreerd , sluiten soms de ogen en geven zich volledig over aan die hallucinante, tranceachtige trip van verwaaide en verdwaalde sounds en de grauwe, door merg en been gaande paters –, keel en schreeuw(kreet) gezangen van Attila, die voor kippenvel zorgen; psalmen en apocalyptische verzen worden letterlijk naar ons gestuurd en afgevuurd.
Het is een gitzwarte mis van nachtelijke offergangen en zwarte magie , beelden van de apocalyps en van talrijke huiverende sf-films borrelen op en flitsen voor de ogen . Dit ging gepaard met de typische rituelen van handgebaren, kruistekens, aanrakingen en ernstige, indringende , coole en ontmoedigende blikken: ijzingwekkend, filmisch, mysterieus, donker en dreigend …Cryptisch omschreven als zo hard als staal, log als beton en traag als lava.
Het pad wordt geëffend door een lichte ruis, die de poort opent naar die grauwe schoonheid. Middenin de set worden we dan overgeleverd en opgezogen door die elektronica drones en die keelzang , om in het slot een zenuwslopende apotheose van gekte en (zelf) pijniging te ervaren … Een bizar gedachtegoed om dan het opgesloten beest in je te kunnen verdrijven …Straight to the bone dus …
Ze zijn enorm op elkaar ingespeeld om die rauwe, ontspoorde , krakende , knetterende ritmiek te kunnen verwezenlijken . Welke song hier uit hun arsenaal ook aangehaald en gespeeld wordt, doet er niet toe . We moesten toch eventjes de tijd nemen om terug tot de realiteit te komen, toen het concert was beëindigd.
De muzikale leefwereld van Sunn O))) is geen schoolse bezinningstrip , is geen gewone brok popmuziek en heeft geen begin- en eindpunt.
Sunn O))) sneed deze keer (opnieuw) door merg en been , vrat en peuzelde je bijna op. Ze is lichtschuw, hard , meedogenloos en klinkt huiveringwekkend en oorverdovend … En na die weerzinwekkende trip komen ze je gewoonweg vriendelijk bedanken dat je ‘zo iets mystieks’ wou ondergaan, de handen gekruist en de duim omhoog …
Syndrome, geesteskind van Mathieu Vandekerckhove, mocht vanavond voor Sunn O))) openen en deed dat met eenzelfde intensiteit en beheersing zoals we van hem gewoon zijn. ‘Now & Forever’ kwam in 2012, na ‘Floating Veins’, uit onder het Belgisch label ConSouling Sounds en het is reikhalzend uitkijken naar de split met Thisquietarmy ergens volgend jaar.
De visuals werden intussen nieuw leven ingeblazen door Stefaan Temmerman en ademen diezelfde ijlheid en schaduw uit zoals je terugvindt in de visuals van Amenra. Fans van Syndrome mogen niet klagen want deze grote wolf stond op allerlei plaatsen binnen en buiten België, en terecht.
Syndrome snijdt ook door merg en been, door in te zetten op geluidslagen die langzaam aan worden opgebouwd en in een overweldigende finale worden samengevoegd tot een doordringend geheel.
Verstilling is de ervaring die Syndrome aanreikt, in de beweging van niets naar alles, op een beheerste bijna bezwerende manier, waar dat alles tegelijk ook niets is. De kracht van de textuur zit hem in het geduld waarmee elke laag, elke toon wordt aangeslaan. Het warme timbre van Mathieu’s stem creëert een eigen sfeer, als een moessonwind die laaft.
Syndrome beleven in de concertzaal van de Kreun was flirten met de grens van intimiteit die de muziek ademt. Onvergetelijk blijft de ervaring in de Sint-Autbertuskerk te Gent, waar zanger Colin H Van Eeckhout in vocals bijtrad, dit samen met de massieve akoestiek van de kerk leende zich toen tot een totaalervaring. Zeker is dat Syndrome nooit verveelt, zelfs niet na oneindig aantal luisterbeurten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Syndrome - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4409
Sunn O))) - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4410
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Duidelijk geïnspireerd door zijn robotachtige landgenoten is de Franse elektronica artiest Kavinsky er ingenieus in geslaagd een mystiek, bovennatuurlijk aura rond zijn persoontje te cultiveren. Uitgedost in een marvel comics achtige outfit met donkere bril lijkt niemand precies te weten hoe deze Fransman er in het echt uitziet. Betreft het hier überhaupt wel een exemplaar van de menselijke soort? En arriveert hij zoals normale stervelingen met een tourbus of parkeert hij liever zijn knalrode Ferrari voor de deur van de Ancienne Belgique?
Dat verklaarde waarom er nog vóór zijn eerste optreden op Belgische bodem al heel wat magie hing in de hopeloos uitverkochte zaal. Evenals de euforische reactie van het publiek wanneer de rode lazerlichtjes uit Kavinsky’s bril voor het eerst door de nevelslierten priemden.
Vanachter een rood altaar leek het alter ego van Vincent Belorgay een uur lang vanuit een ander universum te musiceren. Een universum dat niet alleen in een verre toekomst moet gezocht worden maar evenzeer 40 jaar teruggrijpt naar de weemoedige klanken van Jean-Michel Jarre. “Retro futuristisch” noemt men zoiets zeker?
“Roadgame”, “Protovision” en “Pacific Coast Highway” klonken als Miami Vice soundtracks met Serge Gainsbourg zaliger achter de knoppen. Verleidend en sensueel en die niet zouden misstaan op één of andere Franse soft erotische prent uit de jaren 70. Niet dat we een kenner van het genre zijn trouwens.
Wie gehoopt had dat The Weeknd het podium zou betreden tijdens “Odd Look” was er aan voor de moeite. Maar dit klasse nummer had niet eens een live performance van deze bijzonder getalenteerde R&B artiest nodig om uit te groeien tot hoogtepunt van de set.
Criticasters zullen beweren dat er intussen op de schermen visueel weinig grensverleggend te bespeuren viel en dat het er al bij al nogal statisch aan toe ging. Daar valt iets voor te zeggen, al leek ons dat veel eerder uitdrukkelijk niet de bedoeling te zijn. Enkele schuchtere bliksemschichten en wit oplichtende spots vanachter een dik rookgordijn… we durven erop wedden dat Kavinsky thuis ook de nieuwste videogames liever links laat liggen voor een ouderwetse Atari.
Tijdens de meesterlijke ‘Drive’ soundtrack “Night Call” in de bisronde transformeerden we zelf heel even in acteur Ryan Gosling die het gaspedaal stevig ingedrukt houdt tussen de nachtelijke flatgebouwen. De Brusselse koude nacht achteraf kan toch zo ontnuchterend zijn…
Organisatie:: Ancienne Belgique, Brussel
Madensuyu , Tugrul & Hasan
4ad
Diksmuide
Sinterklaasstorm is een treffende omschrijving na de korte , krachtige, opwindende set van Madensuyu van het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. Ze hebben lang op zich laten wachten, want hun laatste cd ‘D is Done’ dateert al van 2008. Madensuyu wordt enorm gerespecteerd , anders zouden hun paar clubconcerten nu niet uitverkocht zijn; net als hun sound zal het wel ‘snelvaart’ gaan met de reeks optredens het komende voorjaar .
Een goed bewaard geheim? Nee Madensuyu is meer dan dat … Ze zijn het lekkers dat Sinterklaas (al of niet met zijn Pieten) ons bracht. Het duo overtuigt met unieke postrock/noisepop , een intens broeierig, energiek spanningsveld creëren ze van repetitieve, snedige, felle gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende strakke percussie en elektronicatunes. Ze dienen stroomstoten toe , zorgen voor geluidsstormen die naar de keel grijpen en naar adem doen snakken. Tot slot nog die verbeten, zalvende zanglijnen, apart of samen, met het invoegen van een (schreeuw) zang en opgewonden kreten.
Op de nieuwe plaat ‘Stabat Mater (SM:MS)’ hebben we te maken met songs die gelaagder zijn , kunnen aanzwellen, je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door de opbouw, de tempowisselingen en natuurlijk dat unieke samenspel gitaar- drums –elektronica, stuiterend , stuwend en splijtend. Wat meer zang hebben we, maar het zijn geen te lange tekstvellen , gezien bij Madensuyu kern en kracht tellen in sound en woord! De Edisonlampen op het podium flikkerden en fonkelden …
‘Stabat Mater’ is een Latijns hymne , van een moeder die haar zoon verliest , een enorme klap moet verwerken , een sterke beproeving doorstaat, waarbij ze mentaal en fysiek niet breekt, ondanks het intense verdriet , de woede en de machteloosheid … Net elementen die we muzikaal horen bij het Gentse duo !
Welkom in het Madensuyu – universum dus … We werden een klein uur ondergedompeld in hun muzikaal beleven, door songs van de nieuwe plaat , in wisselende volgorde en ook hier noteren we variatie van rauw, rudimentair, primitief , ongepolijst materiaal van krachtige explosies met meer emotievolle , ingetogen , sfeervolle stukken ; intens pakkend en ontregeld, waarbij we hollend, bollend rijden en glijden van “Dolarosa”, “Ready & I”, “On the long run”, “Mute song” , “Crucem”, “Give days & a day” en de twee versies van “Hush hum”, waaronder de vooraf opgenomen acapella zang van Tijl Geerts van het Sint-Niklaase knapenkoor ‘In Dulci Jubilo’ .
Telkens worden de nummers op gang getrokken en de indringende blik van Vervondel , de gesloten , maar de even sterk vuurspuwende ogen van De Gezelle geven extra dimensie.
Ze konden rekenen op een warme, sterke respons … In hun universum bleven we gekluisterd aan de sound en waren we genageld aan de grond . We werden bedankt voor de concentratie, de ogen toe , maar de oren open !
Herkenbaar materiaal ? Jawel, in de bis kregen we drie oudere songs van hun vorige cd “Fafafxx” , “Tread on tread light” en het modieuze “Time”, waarbij het nog maar eens duidelijk was dat hun talent, kunde en technisch vernuft zich ergens manifesteert tussen de postrock van 65daysofstatic, de oude Belgenpop van Red Zebra, de industrial van The Young Gods, de gitaarriedels van Sonic Youth en de scherpte van Swans en V.U. Je bent gewaarschuwd voor hun voorjaarstour!
We werden opgewarmd door hun Gents-Turkse vrienden Tugrul & Hasan , een intense, groovende world sound bekrachtigd door het summiere gitaarspel, - getokkel en de innemende stemmenpracht . Net als Madensuyu eerlijk, puur , oprecht en vanuit de onderbuik!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tugrul & Hasan -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4402
Madensuyu - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4401
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Deap Vally, twee hartige rockchicks uit Los Angeles, hebben met ‘Sistrionix’ eerder dit jaar een uiterst levendig en bruisend rockplaatje gemaakt. Een album uit het goede hout gesneden, afkomstig uit een woest bos waar ook vroege Black Keys, Band Of Skulls, Blood Red Shoes, The Kills en White Stripes hun hakbijlen hebben gescherpt.
De clubtent van Pukkelpop was al overtuigd van de live sensatie die dit flamboyante duo is, nu mocht ook de prachtige Rotonde van de Botanique er aan geloven.
Het mocht dan al bar koud zijn vanavond, in De Rotonde was er hoegenaamd geen chauffage nodig om het kot op te warmen. Beide dames zorgden met hun prikkelende outfit al voor een oververhitting van de zaal nog voor er één noot was gespeeld. Hun kleurige hotpants en korte topjes brachten ons meteen in de juiste stemming. De meiden waren zelf ook enorm in hun schik met deze aangename concertzaal en gooiden zich met volle overgave in een stomend uurtje onversneden rauwe rock. De roodharige en fijn gedecolleteerde Julie Edwards sloeg tamelijk indrukwekkend op haar drumvellen en de al even bevallige Lindsey Troy (zang en gitaar) imponeerde sterk als vurige frontdame. Haar riffs waren ruwe interpretaties uit het grote Zeppelin en Sabbath boek, haar zompige gitaar wentelde zich bij momenten in een stoner badje en met haar ruige potente stem voorzag ze al die spetterende songs van een flink stel rockballen. Meer moest dat niet zijn.
Hoogtepunten, zegt u. Ze hadden er een pak in de aanbieding : De vuile motherfucker met Sabbath allures “Drought”, een ferme brok stonerrock in een poel van modder gedrenkt. De moordende blues “Six feet under”, slepend, zompig en sexy. De vlijmscherpe rocker “Lies”, dirty as hell. De stevige opdonder “Walk of Shame”, White Stripes achterna. De gloeiende uppercut “End of the world”, gortig en catchy tegelijkertijd. De finale kopstoot “Baby I Call hell”, klassieker in wording met een verpletterende riff.
De dirty lady’s kregen De Rotonde met sprekend gemak in hun binnenzak. Rock’n’roll is geen mannenwereld meer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Jjuujjuu -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4385
Deap Vally - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4386
Organisatie: Botanique, Brussel
Tot ziens, Justine Keller , maar dan echt … Deze reeds door iedereen bejubelde theatertour van Spinvis kwam woensdag tot een einde in het cultureel centrum van Hasselt en het beloofde dus een emotioneel afscheid te worden.
De wereld van Spinvis is er één waarin je wordt mee gezogen vanaf de eerste tot de laatste minuut. Dit is al zeker het geval met het concept album ‘Tot ziens, Justine Keller’ dat is gebaseerd op toevallig gevonden liefdesbrieven in een Oostends winkeltje.
Deze brieven vormen een leidraad doorheen de hele voorstelling. Ze worden tussen de nummers voorgelezen door stemmen die je dwingen te luisteren en ervoor zorgen dat de emotionele luchtbel waarin je je bevindt nooit uiteenspat.
Deze overgangen tussen woord en muziek lieten ook toe dat de bandleden probleemloos van instrument konden wisselen zodat de complexe hersenspinsels van Spinvis perfect konden worden weergegeven. De klank zat ook zo goed dat je elk detaïl – van zingende zagen tot kleine xylofoons – kon registreren. Het was wel duidelijk dat ze na de talrijke voorstellingen ondertussen perfect op elkaar ingespeeld waren.
Behalve de vier Nederlandse muzikanten verdient ook de Vlaamse Saartje Van Camp een pluim omdat ze als geen ander met haar fragiele stemgeluid en cellospel paste in het plaatje.
Ergens midden de voorstelling mocht ze één van haar eigen liedjes “Daar zat een sneeuwwit vogeltje...” brengen. Heel goed gedaan en prachtig ondersteund door Erik (tweede stem) en de rest van de band, maar het zorgde wel voor een kleine stijlbreuk in het concept.
De setlist was sterk opgebouwd met “Begin Oktober” als opener, gevolgd door een heel mooie versie van “Het Voordeel Van Video” waarin de zingende zaag van Saartje de show stal.
Na het intimistische “De Grote Zon” kwam de band pas echt los tijdens “Weekend naar Lascaux”. Het spelplezier en de interactie tussen de muzikanten was van dan af niet meer weg te denken.
Het hypnotiserende “Club Insomnia” met een bezwerende soort van sitar zorgde voor een klank en een sfeer die herinneringen opriep aan het “On the road again” van Canned Heat.
De rest van de voorstelling was een aaneenschakeling van sterke momenten met heel veel afwisseling. Er barste zelfs een echt feestje los tijdens “We vieren Het Toch”.
Zijn eigen vertrouwde, naïef- verlegen manier van praten tussen de nummers versterkte bovendien het gevoel van ‘echtheid’ tijdens de hele show.
Na de afsluiter “Tot ziens, Justine Keller” kwam er de onvermijdelijke bisronde met een onvergetelijke medley van “Voor Ik Vergeet” en “Twee meisjes” van Raymond gevolgd door “Astronaut”.
De staande ovatie was terecht en je kon niet anders dan met een gelukzalig gevoel de zaal verlaten. Het wordt alvast reikhalzend uitkijken naar het volgende project. Er niet bij zijn is ook dan geen optie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4392
Organisatie: CC Hasselt, Hasselt
Von Pariahs – Een Franse tornado
The Buns en Von Pariahs
La Péniche
Lille
‘In het kader van Ground Zero’, dat weet mijn ticket te zeggen. Ground Zero is een festival dat in Lille wordt georganiseerd en een drietal weken duurt. Een evenement om de wereld te tonen dat Lille en omstreken misschien dé muzikale regio is van Frankrijk, toch zeker voor ons Belgen, die maar op een steenworp ervan wonen. Een ideaal moment dus ik mijn favoriete zaal daar te bezoeken. En ondanks het internationaal karakter van het festival met o.a. Tricky, Girl in Hawaii, Anna Calvi, Biffy Clyro,... toch gekozen om één van de up and coming bands in Frankrijk te gaan bekijken.
Maar eerst krijgen we nog The Buns . The Buns zijn 2 niet onaardige dames uit Chicago . Drum en gitaar ( de klassieke bezetting voor een 2-women-band) die ons bluesy rock met funky invloeden voorschotelen, met een vrouwelijke touch. Ze spreken in een moedig en behoorlijk behaard Frans het publiek toe. Een 8 op 10 voor die moeite. Beide vrouwen zijn met een gelijkwaardige stem gezegd, wat de samenzang ten goede komt. Met een voor mij onbekende cover van een onbekende Franse band, waarvan de naam mij direct ontsnapt, ook in het Frans. Goed voorbereid naar dit optreden toegeleefd dus. De muziek is echter te gewoontjes om echt boeiend genoemd te worden en ook het publiek reageert vrij ingehouden, ondanks de moeite om het publiek te betrekken bij de show. Goede stemmen wel en aangenaam in te zien. Wanneer het wat snediger en strakker wordt gespeeld gaat het niveau wel de hoogte in.
Bij de laatste twee nummers gaat het tempo nog een stuk de hoogte in en komt er ook wat punk om de hoek kijken. Zo gaan we toch met een goed gevoel de rust in en zal de groep toch nog even in mijn gedachten blijven hangen. Een heel leuke opwarmer.
Von Pariahs is dé coldwaveband van het moment in Frankrijk. Getuige daarvan de grote opkomst deze avond in La Péniche. Ze vermelden graag dat hun grootste invloed Gang of Four is, maar ook Joy Division en andere Engelse grootheden uit die periode werden lustig beluisterd door deze jonge gasten. En dat is zeker te horen in hun muziek. Postpunk dus met andere woorden.
Wat we te horen en te zien krijgen is niet meer en niet minder dan een furieuze wervelwind. Een orkaan die aan 15 beaufort je gehoor in de vernieling slaat. Een muur van geluid, noize en fuzz wordt opgetrokken en toont het gehele optreden geen enkele barst. Een speciale vermelding voor de zanger is zeker op zijn plaats. Op het eerste zicht ziet hij er niet echt uit als de gedroomde frontman. Maar na welgeteld 3 seconden zijn alle twijfels weggespeeld. Hij bezit een memorabele stem die de hele groep draagt. Met zijn tomeloze enthousiasme zet hij niet alleen het podium in vuur en vlam, maar ook het gehele publiek.
Dat swingt en shaket er op los, want de muziek is meer dan alleen maar een uitgekiende wall of sound. Er zit verassend veel melodie en ritme in, wat alleen de grote postpunkband voor elkaar krijgen.
Een absolute verrassing voor mij dat deze band op dit niveau kan spelen en een waardig vertegenwoordiger van de Franse muziek scène. Dit vraagt om meer, veel meer. Dus een warme oproep aan alle Vlaamse zalen: boeken die handel, nu, onmiddellijk, direct! Ik dank u bij voorbaat.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero)
Na hun volgens de tamtam succesvolle doortocht in de AB eerder op het jaar, waren de Hobokense en niet-Antwerpse oudere jongens (en meisje) van Yo La Tengo terug in België. 29 jaar zijn ze intussen aan de slag, wat een jubileumtoernee volgend jaar doet vermoeden, maar misschien is cijferfetisjisme niet zo enorm belangrijk.
Yo La Tengo is al lang eerder een groep voor liefhebbers in het genre, en het leuke eraan is dat ze zowel akoestische nummers hebben, dromerige noisesymfonieën als het wat zwaardere werk, en soms zelfs verschillende versies van dezelfde nummers. Het publiek was verrassende gemengd met een grote hoop dertigers, misschien al veertigers, naast een jongere generatie die in 1984 waarschijnlijk nog amper uit de luiers waren.
Het concert begon met een akoestische set, waarin een aantal nummers van hun laatste ‘Fade’ in voorkwamen, onder meer “the Point of It” en een heel anders klinkende versie van “Tom Courtenay”. En een drummer die zingt. Het decor van groene, groene bomen paste wonderwel bij deze aanloop.
Na de pauze was het tijd voor het zwaardere werk, met uitgesponnen versies van hun gekende sound, soms noise, vaak zweverig en met altijd een gevoel voor melodie. Echt muziek om bij weg te dromen. Incluis tijdens de encore een cover van the Urinals en eentje van de Velvet Underground om het af te leren. 29 jaar geleden speelden ze tijdens hun allereerste concert al het zelfde nummer blijkbaar en het recente overlijden van Lou(d) Reed was misschien ook al een reden om een van hun grote invloeden nog eens eer te betonen, met een niet voor de hand liggend “I found a reason”.
Klasseconcert dus!
Organisatie: Depot, Leuven
We dachten eerlijk gezegd al een tijdje dat het er dik in zat dit jaar. En amper een weekje na zijn doortocht in de Brusselse Botanique werd ons vermoeden ook bevestigd. Kurt Vile & The Violators hebben met ‘Wakin On a Pretty Daze’ volgens weekblad Humo het beste album van 2013 uitgebracht. Niet meer dan een logische keuze die we bij deze maar al te graag ook zelf onderschrijven.
Het is een album met een ronduit verslavende uitwerking die ons bijna een jaar na de release nog iedere beurt weet te verrassen. Niet in het minst door de ingenieuze structuren en tempowisselingen waardoor je niet zelden de indruk krijgt naar meerdere nummers te zitten luisteren in dezelfde song. Zo is het niet eens overdreven te stellen dat ‘Wakin On a Pretty Daze’ op haar beste momenten klinkt als een onwaarschijnlijke jamsessie met de allerbeste Amerikaanse songschrijvers Bob Dylan, Neil Young en Lou Reed zaliger. Geen kwade referenties voor een jonge ‘slacker’ uit Philadelphia die zich op het podium het liefst van al schuchter verbergt achter een fors uit de kluiten gewassen gekrulde donkere haardoos.
Toch konden Kurt Vile en zijn Violators de verwachtingen niet volledig inlossen die avond. Voor een stuk omdat die uitzonderlijk hooggespannen waren na zijn memorabel concert eerder dit jaar in de Ancienne Belgique. Maar nog meer omdat hun typerende nonchalante aanpak deze keer eerder in hun nadeel bleek te werken en er soms zelfs een licht vermoeide en slordige indruk van het viertal af straalde.
Het op minder dan jaar tot tijdloze uitgegroeide “Wakin On a Pretty Day” en “KV Crimes”, de eerste twee nummers van het jongste album, waren ook de openers van de set. Perfecte, puntgave popsongs kon je ze bezwaarlijk noemen, maar net zoals de mooiste rivieren meanderden ze breed uit om vlotjes naar de 10 minuten toe voort te kabbelen.
Een ons nog minder vlot in gehoor klinkend nummer zoals “Feel My Pain” uit de recent verschenen EP “It’s A Big World Out There (And I’m Scared)” klonk vervolgens als niet meer dan een tussendoortje. Maar merkwaardig genoeg bracht vanaf dan het veelvuldig teruggrijpen naar songs uit het prijsalbum zoals “Never Run Away” en “Snowflakes Are Dancing” nog weinig extra dynamiek of bezieling in de set. Alsof het goudklompjes betrof die vergaten te schitteren. Wel een schot in de roos was “Too hard”, maar het melancholische “Girl Called Alex” sleepte zich daarna helaas zielloos en tergend traag toe naar het eind van de set.
We zullen het maar op een minder dagje houden, en het is dit gezelschap dankzij een uitzonderlijke verrijking van onze platencollectie bij deze al lang vergeven onze verwachtingen niet volledig ingelost te hebben die avond.
Net iets te laat gearriveerd om nog een deftig oordeel te kunnen vellen over Scout Niblett in het voorprogramma. Maar zelfs binnen dit korte tijdsbestek bleek het al vlug een waar voorrecht en genoegen om haar getormenteerde ziel rauw en ongepolijst over je uitgestort te krijgen. De songs uit haar nieuwe album “It’s Up To Emma” zinderden en bleven stevig aan de ribben kleven, net zoals PJ Harvey haar al eens voordeed in de begindagen .
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kurt Vile - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4388
Scout Niblett -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4387
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
