Family Of Dog , een kwintet uit Deinze/Gent had in de jaren ’90 een belangrijk aandeel in de ‘local’ hardcore scene en moeiteloos konden we de lijn naar de Belgische hardcore – punkscène doortrekken. En ze combineren het graag met een Motorhead, Black Flag en Helmet vitaliteit, wat hun sound qua tempo nog boeiender maakt.
Na vijftien jaar ‘relatieve’ rust zijn ze er opnieuw bij en worden nieuwe nummers geoefend . De reünie zat er dus wel aan te komen , waarbij af en toe eens een optreden werd gegeven .
Kijk , de heren mogen dan nu al een jaartje ouder zijn , muzikaal klinken ze nog even verbeten, snedig, strak, hard , stampend en meedogenloos .
Een uur lang ervaarden we de oude muzikale wind en hun materiaal klinkt na al die jaren nog steeds niet gedateerd . Genadeloos, loeihard en gedreven gingen ze te werk en hakten ze erop los . De sterke podium présence , de rauwe zang en de gebalde kreten van Tom Claus , die ergens een associatie oproept met het Californische Death Grips van Stefaan ‘MC Ride’ Burnett, zorgen net voor dat ietske meer dan de doorsnee bands in het genre, die soms blijven hangen in wat ‘fun’ .
Family Of Dog was Hondsdolheid op Kruissnelheid . De songs waren messcherp, vindingrijk en behouden die onrust , spanning , dreiging van vroeger . Het nieuwe materiaal sloot perfect bij het oude aan.
Family Of Dog wordt opnieuw je blok aan het been de komende jaren en durft opkomend talent in het genre naar huis spelen. Je bent gewaarschuwd !
website: http://www.facebook.com/pages/Family-of-Dog/115178145236236
Organisatie: Café Elpee, Deinze
IamX, het project van Chris Corner (ex-Sneaker Pimps), startte de ‘Animal Impulses’ tour in de Ancienne Belgique. Dit is de vierde keer in evenveel jaar dat deze band in de legendarische AB komt. Wat een regelmaat! Iamx presenteert het vijfde album, ‘The Unified Field’, dat op 15 maart uitkwam.
Support was Moto Boy. Oskar Humlebo is een jonge Zweed die zoete pop met een ontroerende, quasi-religieuze stem zingt, en op die manier eerder refereert aan Jeff Buckley . Z’n songs werden enkel van gitaar begeleid en soms voegde hij er soundscapes aan toe , wat een soundtracksfeertje creëerde . Hij slaagt erin de aandacht van het publiek te trekken, en vooral als hij zonder versterking verder zingt . Een interessante ontdekking.
Voor de nieuwe show heeft IamX twee videoschermen aan weerszijden het podium geplaatst, plus een scherm en een paneel achteraan. Er is ook een vat bier in het midden, een knipoog naar de rijkelijke specialiteiten van ons mooie landje . Iamx heeft een vaste schare fans en het publiek schreeuwt z’n zanger op het podium. Achter een scherm zien we plots de schaduw van Chris Corner die een glas wijn serveert: een mooi begin! De band komt op en begint de show met "Animal Impulses"; een verrassende keuze, want het nummer is niet echt een hit. Met "Sorrow", ook van het laatste album, wint de intense kracht en de stemmige sound, vooral in het refrein. Corner wordt begeleid door Janine Gezang, de trouwe keyboardist en zangeres, Richard Ankers op drums, Alberto Alvarez op gitaar en een zeer mooie blonde , ook op keyboards: Sammi Doll. Het geluid is uitstekend en de stem van Corner is kristalhelder en sterk. Jammer genoeg is de lichtshow (zoals altijd met Iamx) zeer minimalistisch en staat de band op het podium meestal in het donker.
Plotseling horen we de synth bass riff van "Kiss + Swallow" , die de ganse zaal weet te raken. Deze onweerstaanbare hit van 2006 is echt een juweel en iedereen zingt luidop: "Echo, Echo, I know it's a sin to Kiss and Swallow". De intense spanning gaat verder met "Kingdom of Welcome Addiction” en “Tear Garden", waarin Corner zich uitleeft op percussie. Na het prachtige "My Secret Friend" en het mindere "Trials" komt een nieuw hoogtepunt van het concert: "The Unified Field ': een hypnotische electro beat, een mooie synth riff en een pakkende melodie: alles is er! De reactie van het publiek is enthousiast; kijk naar de video: http://youtu.be/ssnCqHhM-js . Dan volgen er ononderbroken een reeks hits, tot op het laatst van de set: "The Alternative".
Iamx keert snel terug voor drie extrasongs: "I Wome With Knives", een sterk hypnotiserend nummer waarin een gedicht in het Duits door Janine Gezang en Sammi Doll gezongen wordt, gevolgd door het geweldige en zeer burlesque "President" en tot slot "Nightlife", dat a capella door Corner en door het publiek wordt mee gezongen.
In de setlist zijn een aantal top hits als "Spit It Out" of "After Every Party I Die" afwezig , maar over het algemeen was het een goede combinatie van nieuw werk en enkele classics. De groep is in bloedvorm en geeft een nieuwe impuls aan z’n carrière , dank zij de nieuwe plaat. Uiteraard missen wij de gekte van de eerste concerten van Corner in 2006-2007, maar de muzikant is gerijpt en blijft hoe dan ook een van de beste sing/ songwriters van de laatste 10 jaar. Multi-instrumentalist, zanger, componist en producer, hij is erin geslaagd een unieke crossover te creëren, met elementen van new wave, funk, dance en indie-pop, gekoppeld aan intelligente en zeer sexy teksten. ‘De kleine prins’ (Prince?) is terug en in grote vorm!
Setlist:
Animal Impulses; Sorrow; Kiss + Swallow; Kingdom Of Welcome Addiction; Tear Garden; My Secret Friend; Trials; The Unified Field; Cold Red Light; Walk With The Noise; Music People; The Alternative
Encore: I Come With Knives; President; Nightlife
Video
- I Come With Knives: https://www.youtube.com/watch?v=CDgHa0zTGak
- Nightlife: https://www.youtube.com/watch?v=6FjTyjRJA7Q
vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie : Nada Booking (ism Ancienne Belgique, Brussel)
De zoveelste sensatie die uit Engeland komt overgewaaid blijkt een scheet in een fles te zijn. De debuutplaat ‘Ways to Forget’ van het Britse indie bandje Clock Opera houdt zichzelf overeind via welgeteld drie echt goede songs (“Once and for all”, “Lesson No7” en “Move to the mountains”), de rest kan onverbiddelijk de prullenmand in. Met enige argwaan dus richting Botanique getrokken, en terecht zo bleek.
Het waren ook diezelfde drie songs die op het einde van de set voor de zeldzame momenten zorgde waar er even vonken van het podium spatten. Voor het overige was dit een makke bedoening, ondanks de sterke vocale capaciteiten van Guy Connely, het brein achter deze band. Als dit Pukkelpop was, dan zouden we na twee nummers al andere oorden zijn gaan opzoeken.
Bij sommige bands kan het gebruik van elektronica wel degelijk een toegevoegde waarde zijn, bij Clock Opera was het net datgene wat hen vanavond de das omdeed. De groep had er niets beters op gevonden dan de helft van de keyboardpartijen en gitaarakkoorden op voorhand in hun machinerie te draaien. Keyboardspeler Dan Armstrong stond wat ongelukkig aan diverse knoppen te frunniken, maar de melodieën kwamen duidelijk uit een vooraf geprogrammeerde decoder, of hoe je zo een onding ook moet noemen. Makkelijke oplossing, maar toen het tuig midden in het derde nummer plots dienst weigerde stond de groep mooi voor aap en mochten ze met het schaamrood op de wangen de song herinzetten. Pijnlijk.
Voor de rest vielen de songs, met uitzondering van de al eerder vermelde uitzonderingen, veel te mager uit en sloeg de verveling toe. Wij kregen het ook alsmaar meer op onze heupen omdat de klanken maar bleven uit die klotetoestellen komen, we hadden die irritante keyboardspeler annex knoppendraaier maar al te graag een toef op zijn bakkes verkocht.
Clock Opera speelde een uur waarvan er maar een kleine 10 minuten echt voor opwinding zorgden. Veel te weinig voor een groepje die nog maar eens ‘The Nex Big Thing’ genoemd wordt.
Clock Opera is dan ook volgens ons het zoveelste popgroepje die heel even een hype geweest is maar die al even snel in de vergeethoek zal geraken, en daar zitten ze goed.
… En zeggen dat we de dag ervoor nog een fenomenaal Foals mochten aanschouwen, van een ontnuchtering gesproken.
Organisatie: Botanique, Brussel
De single “One day/ reckoning song” in een remix van de Duitse DJ Wankelmut , was één van de nazomerhits van 2012 van Asaf Avidan. Even dachten we dat Aasaf Avidan de onsterfelijkheid nabij was als ‘one hit wonder’, maar na vanavond, nee hoor , de Israëli heeft duidelijk veel meer te bieden dan het gezellige danspasje en gefluit van de single .
Hij heeft al een paar platen uit en is al een goede vijf jaar bezig , een combinatie van sing/songwriting , aangevuld met snedige rock, blues , indie, reggae en leuke danstunes . Twee platen staan in de picture , ‘The reckoning’ en ‘Different pulses’ . Stond hij hier een paar jaar terug nog voor drie man en een paardenkop te spelen en te zingen in Brussel , dan zagen we hem (en zijn Mojos begeleidingsband?) vanavond in een uitverkochte AB … Een sprookje dat uitkomt!
Hij werd geflankeerd door twee bevallige dames op keys met allerhande tierlantijntjes , een drummer en een bassist/gitarist. We hoorden bijna twee uur lang een afwisselend oeuvre . Al is hij geen groot gitarist , hij schrijft verdomd goede songs en beschikt over een unieke stem , een zalvende , lichthese , -rauwe soms hoog uithalende stem die ergens zweeft tussen White – Buckley – Plant en Joplin; beetje Helium en toch doorleefd , én duidelijk een meerwaarde aan het materiaal!
En tussenin ontpopt hij zich als verteller, entertainer en humorist , wat uitermate geapprecieerd werd. De man heeft door de jaren zo zijn eigen levensverhaal , leerde zingen en leerde gitaar spelen , met ergens een ‘Nothing else matters’ - Metallica invloed .
Natuurlijk kwam z’n doorbraak ‘Different pulses’ hier ruim aan bod . “Cyclamen” scherpte meteen de aandacht : een sterke song – een sterke samenzang met de dames, gitaargetokkel, bezwerende drums, en leuk dromerige, slepende popelektronische tunes. “Turn” en “Love it or leave it” zaten in hetzelfde hokje. Sfeervoller binnen deze aanpak klonken “Conspiratory visions of Gomorrah” en de titelsong . En Asaf varieerde gretig met enkele broeierige rocksongs als “This cool” en “Small change”; “Hangwoman” was niet vies van wat bluesy noten , en oudje “Maybe” zorgde voor een kippenvelmoment, gezien het zo kon geplukt worden uit de Passenger stal .
En hadden we niet over wat worldsounds ? Inderdaad , “Weak”, sober ingezet , bouwde op en werkte aanstekelijk door de reggaetunes. En “613” blies zelfs nieuw leven in voor Mano Negra en Manu Chao .
Op die manier werden we heerlijk heen en weer geslingerd in mans oeuvre en viel er dus duidelijk wat te ontdekken . Een akoestische versie van “One day/reckoning” deed de AB ontploffen; het refrein werd zachtjes meegezongen en hard meegebruld. Man en zijn gitaar werden op handen gedragen!
De intens boeiende set werd definitief besloten met het opbouwende “Her lies”, waarbij hij vocaal sterk uithaalde en de band samen met Avidan op het eind fel van leer trok op hun instrumenten . Het bewees nog maar eens dat Asaf Avidan live beter dan zomaar ‘one day’ is … Besluit: geslaagd optreden dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/asaf-avidan-27-03-2013/
Support – Joe Bel - http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-bel-27-03-2013/
Organisatie : AJA concerts
Disclosure is dé revelatie van begin 2013. Iedereen die zich een beetje of veel interesseert aan electro-rock, heeft in lovende termen over deze band gehoord. ‘The next big thing’ zoals onze Britse buren zeggen.
Het is waar dat de broertjes Lawrence onmiddellijk succes oogstten. Ze overspoelden het internet met hun uitstekende nummers. “What’s in your head”, van begin 2012, werd gevolgd door “Latch”, en beiden waren een schot in de roos.
Maar wat zijn deze 2 jongens echt waard? Hebben we ze te hoog genoteerd, hebben we ons laten inpakken? Of verdienen de broertjes de massa lovende woorden die van overal komen?
Ik doe een poging om daar een antwoord op te geven, en ik doe mijn best om objectief te blijven.
Om 20.30, goed op tijd, is de Club goed gevuld en is het publiek duidelijk hoorbaar. Ik constateer dat ik daar niet meer van de jongste ben. Jongvolwassenen houden van Disclosure, en de scene doet me denken aan een scoutsbijeenkomst maar dan midden de week op woensdagavond. De enige geruststelling is dat deze generatie, waar ik deel van uitmaak, toch een toekomst heeft , ver weg van NRJ In the park, wie weet …
Disclosure schudde ons meteen wakker met luide synthesizers en verbazende pompende ritmes. De Club kwam in beweging, schreeuwde, en de electrotechneuten werden sterk onthaald! We werden van de ene naar de andere kant geduwd . De jongeren dansten er op los .
De electrosongs volgden elkaar snel op en lokten steeds dezelfde reacties uit: schreeuwen, springen, handgeklap en facebook updaten met slechte videobeelden.
De broertjes doen het goed, maar slagen er niet in om mij volledig in te palmen. We waren hier met te veel in een te kleine zaal …En Disclosure tapt ietwat teveel uit hetzelfde vaatje … De nummers met uitzondering van “Latch”, “White noise” en “What’s in your head” hebben dezelfde structuur: elektronische drum die deed denken aan Booka Shade, basslines, hitsende ritmes en een finale apotheose .
Spijtig dat er sommigen niet bij de leest kunnen blijven en constant zitten te filmen met hun smartphones + Voeg daar nog het heen en weer gesjok bij, geven een smet op het concert .
Ondanks deze omstandigheid en de eenvormige sounds moeten we besluiten dat de toekomst er ligt voor hen, het succes binnen handbereik is en het publiek erg toegewijd kan zijn .
De broertjes hebben op korte tijd naam gemaakt en deinen, surfen op de golven van de zee.
Laten we hopen voor hen dat ze niet verdrinken in de muzikale oceaan van electrorockende bands die hen in één geut kunnen opslokken!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/disclosure-27-03-2013/
Adrien Fassotte – vertaling Isabelle Menu – Johan Meurisse
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Foals is een band die in topvorm verkeert, een groep die in de huidige tournee steevast elke avond het kookpunt bereikt. Enkele dagen geleden moest de AB er aan geloven, nu ging ook de l’Aéronef in Lille voor de bijl.
De band heeft een fameuze live reputatie en na hun acte de présence van vanavond kunnen wij daar alleen maar een joekel van een uitroepteken achter zetten, want dit is het meest opwindende wat we dit jaar al gezien hebben.
Foals broeide, bruiste en kolkte in een compleet volgepropte Aéronef (in Frankrijk betekent het bordje uitverkocht zoveel als sardienen in een blik). Een uiterst aanstekelijke vibe heerste over de zaal en de groep liet hun stekelige beestjes van songs los op een bij momenten uitzinnig publiek. Frontman Yannis Philippakis zijn gitaar sprankelde en tintelde en ook collega gitarist Jimmy Smith haalde de meest fantastische echo’s uit zijn instrument. Dit klonk als Bloc Party in hun beste dagen of als de jonge Chilli Peppers toen die nog echt hete peper in de kont hadden (heel, heel lang geleden dus).
We konden niet weerstaan aan de verslavende dance groove van die heerlijke single “My Number”, de song die na een inloopronde definitief het vuur aan de lont stak. Een vuur dat alsmaar verder werd aangewakkerd met het tot een climax opbouwende “Milk & Black Spiders”, “Providence”, “Electric Bloom” en een explosief “Red Sox Pugie”. De band kwam meerdere malen tot ontploffing en Philippakis gooide zich in al zijn enthousiasme tot tweemaal toe in het publiek, met gitaar en al. Het werkte de uitzinnige sfeer alleen maar in de hand, het dak moest en zou er af gaan. Foals sleurde ons mee in hun broeiende en energieke cocktail van funk en rock met opgejaagde ritmes.
De band kwam in een fenomenale wervelende bisronde ver boven het kookpunt uit met een superheet en uiterst geweldig “Inhaler” en een hotsend en klotsend “Two Steps, Twice”.
Een uniek, dansbaar, hitsig en uitermate opwindend geluid wist Foals hier neer te zetten. En dan heeft men nog een klepper als “Cassius” doodleuk in de kast laten zitten. Dit is zo iets als FC Barcelona die Messi 90 minuten op de bank zet en toch nog een verpletterende match speelt.
Dit was een knaller van formaat en een must voor de festivals.
Bij ons heeft Chokri het door dat deze band hot is, ze staan geprogrammeerd op de derde dag van Pukkelpop. Wie daar niet kan zijn krijgt zelfs nog een herkansing in Het Koninklijk Circus te Brussel op 11/11. En zeg nu niet dat wij het niet gezegd hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de AB, Brussel op 15 maart 2013 ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foals-15-03-2013/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Aéronef, Lille)
Sir Yes Sir , de nieuwste sensatie in België, u heeft ze ongetwijfeld al gehoord met hun eerste single “Longing= good taste”, een nummer dat sterk gekenmerkt wordt door de opvallende saxofoon gemixt met iets steviger gitaarwerk. De band bestaat uit 3 Belgen, 1 Nederlander en 1 half Belg - half Nederlander. De bekendste van de hoop is Tijs Delbeke gekend van o.a. dEUS, Mauro Pawslowki, Dez Monza. Met hun cd ‘We Should Talk’ brengen ze een overtuigend debuut, waarbij knipogen gegeven worden aan Wilco, Pixies,… De plaat biedt een mooie afwisseling tussen zachtere, melodische nummers en het stevigere rockwerk. Op 26 maart kon het publiek in Leuven genieten van een livevoorstelling van deze cd. Door miscommunicatie van het Depot uit, stond iedereen daar om 20h verwachtende dat de band zou beginnen om 20u45. Niets was minder waar en ons geduld werd op de proef gesteld tot 21h30.
De opener van de avond was “Shelter”, een eerder zacht akoestisch nummer. Misschien niet de beste keuze in andere zalen maar in de foyer van het Depot paste dit perfect. De intieme sfeer en de stem van Delbeke deden ons even zweven in een romantische bubbel. Met “Keep the Horsemen out” werd de zeemzoete sfeer verder gezet, ditmaal met begeleiding van Alban Sarens op saxofoon. “A little bit” brak met de twee vorige nummers, het gaf het concert de energiestoot op het juiste moment. De vette basriff en de rocksolo blijven na dit nummer hangen. De energieshock was van korte duur, het subtiele “Ideas are a waste of time” opgebouwd rond een simpele bluesriff toont dat Sir Yes Sir meesters zijn in het opbouwen van een dynamiek in het concert. Tijdens dit nummer komt de stem van Delbeke goed uit en wordt het geweldig ondersteund door de dromerige synthesizer.
Met “Longing= Good Taste” breekt de set weer los, waarbij het rockgehalte sluimert doorheen het nummer, wachtend om los te barsten. Ook “The Owl” past in dit rijtje, het chaotische begin, gedragen door de stevige baslijn van Dries Laheye aangevuld met gitaar en synthesizer, zorgden voor een geluidsmuur in de foyer van het Depot en wist de vaste grond onder het publiek weg te vegen. “Suit & Tie” was hoogtepunt van de avond. De cover van Justin Timberlake bracht het ‘zo-zo’ nummer naar een nieuw niveau en bewees dat niet alleen Triggerfinger meesters zijn in het brengen van covers.
De bisnummers brachten weer de zeemzoete kant in Delbeke naar boven, de akoestische gitaar en zijn stem bij Save me deden de twee groupies vooraan huiveren.
Het concert van Sir Yes Sir kende een sterke afwisseling tussen zeemzoete praktisch singer-songwriter muziek, afgewisseld met een stevige portie rock. Desondanks kwam het concert op het kleine podium in de foyer niet echt over. Mede door de povere verlichting en de kleine zaal, deed het me toch nadenken over hoe de band zou presteren op een groot podium.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sir-yes-sir-26-03-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Dat het geheel niet altijd meer is dan de som van de delen bewees Mirrorring, vintage ‘Duyster’ muziek van een gelegenheidsproject rond twee schuchtere Amerikaanse artiestes die in hun donkere, spirituele composities graag de ‘dark side of life’ verkennen. Langs de ene kant Tiny Vipers, het alter ego van Jessy Fortino, die ons erg kan bekoren met haar delicate stem en Spartaanse gitaar sound. Aan haar zijde Grouper, aka Liz Harris, die verdwaald is in hetzelfde donkere steegje, maar zich daarvoor vooral bediend van dreigende ambient soundscapes.
Klonk mooi en veelbelovend, zeker in de intieme setting van de AB club die voor de gelegenheid omgetoverd was tot een intieme club met niet meer dan 100 stoeltjes.
Helaas raakten de verwachtingen nooit ingelost. Dat kwam vooral omdat nummers als “Silent From Above”, “Cliffs” of “Fell Sound” op het onlangs verschenen debuutalbum ‘Foreign Body’ niet kunnen tippen aan de pareltjes die Tiny Vipers (“Life On Earth”) en Grouper (“Dragging A Dead Deer Up A Hill”) enkele jaren geleden afzonderlijk op hun solo albums op ons loslieten. Jessy Fortino en Liz Harris delen dezelfde intimistische, ingetogen aanpak, maar samen bleken deze dames helaas liever in hun eigen cocon te blijven musiceren waardoor van enige symbiose nauwelijks sprake was. Met een aandachtverslappende voorspelbaarheid namen beide netjes afwisselend een zangpartij voor hun rekening, terwijl reverb effecten op tape de achtergrond troosteloos gitzwart bleven kleuren.
Een andere verklaring is dat de intrinsieke sterktes waarover beide artiestes onbetwistbaar beschikken tijdens de Mirrorring set onvoldoende aan de oppervlakte kwamen bovendrijven.
De rauwe emotionaliteit die Jessy Fortino solo in het rijtje van Cat Power en PJ Harvey onderbracht werd deze keer ingewisseld voor een ijle fluistertoon van een verkouden geest.
Niet verwonderlijk dus dat verschillende mensen langzaam maar zeker zachtjes begonnen in te dommelen rondom ons. Al was dit wellicht nog de beste manier om Mirrorring te beluisteren: als een soundtrack bij een koortsige droom waarin David Lynch allerlei nare figuren de revue laat passeren.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
I Am Kloot kwam de kop aan het venster steken in 2001 met een knappe debuutplaat ‘Natural History’. Er was toen een revival van akoestisch muziek aan de gang en I Am Kloot paste daarin perfect met hun warme en emotievolle songs. Een vijftal albums verder is er van een stijlbreuk geen sprake, hooguit wat accentverschuivingen, en heeft de band alweer een fijne nieuwe plaat uit met ‘Let it all in’, in een productie trouwens van Elbow boegbeeld Guy Garvey, en dat is er aan te horen.
Vanavond bleek eens te meer dat de centrale figuur in deze band John Bramwel is. De man was snipverkouden, maar dat ontnam hem geenszins de zin om er een mooie avond van te maken. Bramwell toonde zich, ondanks de kriebel in de keel, een begenadigde zanger die met tonnen bezieling zijn vaak bloedstollend mooie songs vertolkte. Zijn akoestische gitaar werd met de nodige zachtheid behandeld en dompelde de songs in een heerlijke warme sfeer. De band speelde feilloos en haalde op de juiste momenten de piano, de blazers en zelfs een occasionele accordeon boven.
Het klonk akelig perfect maar ook zeer toegewijd, I Am Kloot kleurde mooi binnen de lijntjes maar deed dat met zoveel bezieling en verfijning dat het intens genieten was. Vooral de gitarist toverde bij momenten een paar wonderlijke solo’s uit zijn instrument, heel beheerst maar behoorlijk indrukwekkend.
Er werd vooral geput uit de laatste twee platen met als hoogstandjes van de avond “Let Them all in”, “Bullets”, “To the Brink” en een prachtig “Hold back the night” waarin de hele band met muzikale genialiteit schitterde.
Ook in een uitmuntend “Lately” werd op het hoogste niveau gemusiceerd en met de door Bramwell in zijn eentje gebrachte “No fear of falling” en “At the sea” steeg de intimiteit met een extra aantal graden. Op die momenten werd het ijzig stil in de Orangerie, een zaal die voor dit soort concerten lijkt te zijn gemaakt
Later in de set was er voldoende ruimte en herkenningsapplaus voor de hartveroverende songs van het eerste uur en klassieke pareltjes “Proof”, “Twist” en “From your favourite sky”.
Bramwell plakte er, ondanks zijn door het griepvirus geplaagde stembanden, toch nog de hoge noten van “To you” aan. Met de nodige hulp van het publiek steeg ook deze track uit tot een hoogtepuntje, het was meteen helaas ook de laatste song van deze ontzettend mooie semi akoestische avond.
Organisatie: Botanique, Brussel
Deze bijdrage wijkt af van hetgeen in de andere concertreviews te lezen valt aangezien Youp Van ’t Hek in zijn laatste show, ‘Wigwam’, de muzikale intermezzo’s tot een absoluut minimum beperkt.
Echt zingen doet de man trouwens niet meer. Hooguit declameert hij gedichten op vooraf opgenomen muziek. Toch wel een verschil dus met ’s mans laatste oudejaarsconférence (2011) toen violiste Emmy Verhey op de voorgrond mocht treden en er daarbovenop nog een uitstekende live-band op het podium kroop waardoor van ’t Hek, zoals de titel van die conférence al aangaf, die avond eerder “De 2de viool” speelde.
Ook in ‘Omdat de nacht’ (2009) kreeg de muziek een prominente plaats. Zangeres Lotte Horlings mocht er af en toe op de voorgrond treden onder de muzikale begeleiding van de band die Youps vaste muziekleverancier Ton Scherpenzeel mocht samenstellen.
Blijkbaar is het tegenwoordig zelfs ten huize van ’t Hek crisis want in de uitverkochte Ancienne Belgique was er in geen velden of wegen een muzikant te bespeuren. Als je daarbovenop weet dat het muzikale hoogtepunt er kwam toen hij het uit ‘Ergens in de verte’ (1992) stammende “Meneer Alzheimer” ten berde bracht, dan besef je meteen dat één van onze favoriete Hollanders tegenwoordig een creatief dipje kent op muzikaal vlak. Of misschien bespaart hij zich de moeite vanuit de wetenschap dat de kans miniem is dat hij nu nog steeds zulke pareltjes (want dat is “Meneer Alzheimer” wel degelijk) tevoorschijn kan toveren.
Voor alle duidelijkheid: het is niet omdat we muzikaal weinig verwend werden dat we teleurgesteld huiswaarts keerden. Gedurende twee keer een uurtje werden onze lachspieren immers om de haverklap gestimuleerd. Qua thematiek blijft Youp van ’t Hek al vele jaren lang uit hetzelfde vaatje tappen, maar ook deze keer doet hij dat op een zodanige manier dat slechts een grote kniesoor maalt om die voorspelbaarheid.
De tegen de zestig aanlopende cabaretier vertelt over een avond waarop hij wegloopt van zijn eigen house-warming-party om terug te keren naar wat hem zo vertrouwd is (zijn oude woonst) en zijn toevlucht te zoeken in hetgeen hij gans zijn leven zo hartelijk gekoesterd heeft: levenslust, lak aan omhooggevallen arrivisten, hunkering naar intensiteit, schofferen van al wie de verkeerde prioriteiten stelt en/of bedenkelijke waarden heeft, “spelen met je leven” (1994), enzovoortsenzoverder.
Nog steeds wil van ’t Hek overrompeld worden door al het wonderlijke dat ons omringt en in één tijd ook voluit kritiek spuien op de woekerende debiliteit. Ouder wordend beseft hij echter dat de tijd en de (fysieke en mentale) mogelijkheden stilaan uitgeput raken waardoor er tussen de vele dolle momenten ook nu en dan wat tristesse om de hoek komt schuilen. Die meer ingehouden kant schuilde ook al in vroegere voorstellingen toen hij herhaaldelijk het besef van de vergankelijkheid in de verf zette.
Nu de man zelf grootvader geworden is (iets wat hij in de voorstelling aangrijpt om een grap over het paardenvleesschandaal te brengen), is er geen sprake meer van een besef van wat komen zal maar van het - via zijn beste vriend - heel dichtbij ervaren van het einde van de mooie rit. Dit alles uiteraard nooit zonder humor want ondanks de almaar naderende dood blijft het zijn credo dat geen enkele situatie het niet toelaat om mee te lachen. Niks of niemand heeft het recht om een ander te dicteren waar wel en waar niet mee gelachen mag worden. Enkel over het moment waarop en de plaats waar en het gezelschap waarin valt er misschien wel te discussiëren.
Op de eerste lente-avond in het door winter geteisterde Brussel hield er ons alleszins niets tegen. En lachen hebben we die avond dus volop gedaan! Om de gebruikelijke ingrediënten maar ook o.v. het feit dat hij in ‘Wigwam’ meer dan ooit heerlijk absurd uit de hoek durft te komen.
Hier en daar en toe past van ’t Hek zijn show aan het Belgische publiek aan (iets wat feitelijk niet echt nodig is want we werden in Brussel omringd door zowat alle in onze hoofdstad wonende of werkende Nederlanders), soms beseft hij blijkbaar niet dat Belgen wel degelijk vertrouwd zijn met wat Nederlanders moeten meemaken. Beschaamd vertelt hij bijvoorbeeld over het feit dat half Nederland zich verkneukelt aan iets als “Boer zoekt Vrouw”, niet beseffende dat “Boer zkt Vrouw” al in de Vlaamse ether kwam vooraleer ook maar één Hollandse boer de kans kreeg om zich voor de Nederlandse tegenhanger in te schrijven. Blijkbaar heeft geen enkele Belg hem hier durven op te wijzen na één van de drie voorstellingen die voorafgingen aan dat in de AB. Begrijpelijk misschien. Ach wat, dit laatste piepkleien puntje van kritiek is slechts het zoeken van spijkers op laag water.
Globaal genomen is er namelijk maar één conclusie mogelijk na een avondje in de wigwam van Youp: klasse van een cabaretier-tot-in-het-graf.
Op het einde van de show belandt van ’t Hek terug thuis bij zijn echtgenote die zijn uitstapje gewoontegetrouw met de mantel der liefde bedekt. Net als zijn publiek weet ze dat hij het nu eenmaal nodig heeft om af en toe met een grote bek te dolen door de nacht. Eens men hem nadien sussend in de armen neemt, kan de uiteindelijk toch wel kwetsbare man er weer een tijdje tegen. En dat gevoel sloeg over naar alle andere grote kinderen in de AB.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het West-Vlaamse The Van Jets bracht Bed Rugs mee uit Limburg om in het Vlaams-Brabantse Leuven een concert te geven. De strijd om de beste provincie is zo stiekem begonnen…
Bed Rugs brengen een mengeling van psychedelische rock met een grunge kantje. Je kan ze zien als de Beatles, samen gesmolten met The Pixies. Hun set was een afwisseling van rustig opbouwende nummers die een blijvende spanning creëerden zonder echt te ontploffen, en recht in your face rock nummers. Het sterke aan de Bed Rugs is dat ze weten hoe ze psychedelische rock moeten brengen, de strakke ritmesectie doorheen de nummers zorgt voor een stevige basis waarop de gitaristen hun ding kunnen doen. De muziek en de lichtshow gaan bij deze band samen, ze vertellen immers hetzelfde verhaal. Als voorprogramma voor The Van Jets konden ze zeker tellen. Ondertussen hebben ze een nieuwe EP uit ‘Rapids’ waarvan de single “Blinds” het best gekend is. Dit nummer wordt gekenmerkt door een ‘typische’ Bed Rugs stijl waarbij het explosieve en het rustige in elkaar verweven worden tot een perfecte harmonie.
Na Bed Rugs werd het strijdveld overgelaten aan The Van Jets. Deze kwamen naar Leuven om hun 3e cd ‘Halo’ voor te stellen. Eén waarop de Jets duidelijk hebben geëxperimenteerd met andere klanken, maar daarom niet minder stevig.
Met “Here Comes the Light “ was het meteen raak, het perfecte evenwicht tussen de gitaar en de synthesizer zorgt voor een onovertrefbaar geheel. Het siert de band ook dat ze niet zomaar de cd afspelen, ze variëren doorheen het nummer en halen ze het onderste uit de kast. Deze lijn werd verder gezet met “The Other man” waarbij de stevige solo’s het nummer tot een hoger geheel tillen, aangevuld met de on-stage show van Johannes Verschaeve. Dit werd gevolgd door “Electric Soldiers” waarbij het publiek duidelijk los kwam en spontaan begon mee te klappen. Met “Bankers” brengen de Van Jets een meer funky nummer waarbij de rocksolo’s met een stevige ‘grain’ het nummer duidelijk meer power geven. “Short Notes” bracht dan weer het experimentele in de set naar boven, de meer new wave sound van de piano kon niet iedereen in de zaal bekoren, maar is desalniettemin een sterk opgebouwd nummer.
Als eerste bisnummer werd het publiek getrakteerd op “Our Love is strong” een prachtig nummer dat vanuit rustig getokkel explodeert naar bluesakkoorden, begeleid door de stem van Johannes.
Doorheen de set werd het publiek getrakteerd op oude klassiekers en klassiekers in wording, deze variatie in de set toont de evolutie van The Van Jets aan. Ze zijn duidelijk volwassener geworden, ze weten hoe ze goede nummers schrijven en hoe ze een show moeten verkopen. De beschilderde Johannes stal vaak de show en bracht het geheel op een hoger platform.
Setlist: Here comes the light - The Other Man - Electric Soldiers - If I Was Your Man – Bankers – Mystify - Short Notes - Broken Bones – Onawa - Down Below - Waited Long Enough - Danger Zone
Bis: Our Love is strong – Teevee - High Heels - The Future
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bed-rugs-20-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-20-03-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Het Antwerpse Dylan Rufus and The Sons of Monarchy zet een vettige van VU en garage rock doordrongen sound neer. De gitaren scheuren wild door de bochten en een paar songs blijven wel degelijk aan de ribben hangen. Snerpende, vunzige en bezwerende rock is het. Nu nog wat meer aan een stel songs met poten en oren werken en er kan wel degelijks iets moois (of iets vuils in hun geval) uit voort groeien.
Niet alleen qua sound maar ook qua klederdracht en kapsel hebben de Zweden van Dean Allen Foyd de klok maar liefst 40 jaar teruggedraaid. Dit is pure retro, we zien en horen Cream, Hendrix, Hawkwind, Zeppelin en Sabbath. Hun acid-rock brouwsel wordt aangelengd met een vloeiende lap garage nuggets psychedelica en een gesmoorde streep blues. Als er al enige raakpunten zijn met hedendaagse bands, dan zijn het ook weer net die groepjes die al even onbeschaamd voor een retro sound hebben gekozen, denk Wolf People, Howlin’ Rain, Radio Moscow en Graveyard.
Dean Allen Foyd laat de eerder magere opkomst in de Trix niet aan hun hart komen en doet de heavy psych met Hendrixiaanse solo’s, psychedelische rifs en ware seventies keyboards door de ruimte zweven. Naast een hap met weed overgoten songs uit die fameuze debuutplaat ‘The sounds can be so cruel’ komt de groep hier hun pas verschenen nieuwe EP ‘Road to Atlas’ voorstellen. Daaruit puren ze een handvol zweverige tracks die ook al van de nodige geestesverruimende substanties doordrongen zijn. Het klinkt begeesterend, spacy en behoorlijk wild.
Doorheen die onbezonnen sixties en seventies flow valt ons toch zeker de muzikale kunde van deze halve hippies op. We staren ons trouwens zot naar de drummer die op een wel heel schamel drumstelletje zeer bedrijvig te werk gaat, zijn drumwerk is even indrukwekkend als zijn blonde afro kapsel. Met daarnaast een keyboard speler die de kunsten van pakweg Jon Lord en Ray Manzarek benadert en een gitarist die regelmatig naar de ongenaakbare Hendrix lonkt, mogen we toch wel van aan aardig stel uiterst bedreven jonge muzikanten spreken. En van een bruisend concertje !
Het kan ons geen fluit schelen dat er ongegeneerd uit de sixties en de seventies gejat wordt, we houden van dit soort groepjes.
In de Trix weten ze daar trouwens wel weg mee, voor de liefhebbers van geschifte psychedelische rock staat er nog veel lekkers geprogrammeerd : Eternal Tapestry (17/04), Endless Boogie (21/04), Lumerians (11/05), Danava + Lecherous Gaze (15/05), Thee Oh Sees (20/05), Wolf People + Uncle Acid and The Deadbeats (01/06). Vergeet uw gerief niet !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dean-allen-foyd-20-03-2013/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
