‘Roger Hodgson & Band, the voice of Supertramp’. Een affiche kan maar zo simpel zijn. De aanvragen voor concerten waren zo massaal dat de co-founder van Supertramp niet anders kon dan een wereldtour te beginnen. De officiële site beloofde ons de grootste hits in ‘z’n originele’ vorm. Wat we kregen was een subliem, zeer intiem optreden van één van de grootste singer-songwriters van zijn generatie. Hij bracht de hits van Supertramp, aangevuld met tracks uit z’n soloalbums. Aartsengel Roger, daalde neer in de prachtige, cosy tempel als het Cirque Royal is. Ik was een bevoorrechte getuige, samen met een mooie verzameling ‘50 tinten grijs’, aangevuld met enkele jongeren. Maar jong of oud, iedereen exalteerde. Net als het beruchte boek, liet dit concert niemand onberoerd.
Zodra ik wist dat Roger Hodgson naar België kwam maakte ik plaats in m’n agenda. Dit was een unieke gelegenheid en een must see! Je hebt singer-songwriters, virtuozen ( zie zijn 12 string guitar), performers en geniale zangers. Maar artiesten die AL deze gaven weten te combineren, neen, zo zijn er maar een handvol.
Voor deze tour trommelde hij oude schoolmakkers op, samen met een jonger , zeer veelzijdig talent. Band leden: Bryan Head : drums / vocal, Aaron Mcdonald : saxofoon, keyboard, harmonica en backing vocals, Kevin Adamson : keyboard, backing vocals, David J Carpenter: bassgitaar, backing vocals.
Traditionele opener van deze tour is “Take the long way home”. Het brengt direct de sfeer er in, en geeft Roger de tijd om de zaal eens te monsteren. Na dit nummer werd aan de PA gevraagd of de zaalverlichting aan mocht, zodat hij de fans nog beter kon zien. Hij beloofde ons de songs van Supertramp, maar nog beter gebracht. “We’re older now, but now we are better!”
Direct spotte hij 2 kids van +- 6 à 7 jaar. “How cute! Do they know who i am?” Ik weet niet of dit hem op het idee bracht , maar direct werd “School” boven gehaald, gevolgd door “In Jeopardy”. Het lijkt wel of de songs van Supetramp Roger beter afgaan, want bij de 1e song van z’n solowerk “Lovers in the wind” kwam de hulp van Aaron goed van pas.
Maar dit werd direct rechtgezet met “ Hide in your shell” en “Sister Moonshine”. Tijdens dit nummer kwam die zalige glimlach steeds weer tevoorschijn. Tijd voor een eerste stoelendans bij “Breakfast in America”. Oude knoken, ik dacht het niet! Het keyboardtempo is niet te volgen bij “Lady”, maar dan tot rust gebracht met “C’est le bon”. Een 2de stoelendans werd ingezet voor “The logical song”. Een rustpauze van 20 minuten werd door iedereen gewaardeerd. Ik durf geen schatting maken van de gemiddelde leeftijd ( 50 tinten grijs, weet u ) .
Het tempo werd direct de hoogte ingejaagd door “Child of vision”, de symbiose van de 3 keyboardspelers is hierbij subliem! Je ziet bij dit nummer dat ze echt op elkaar ingespeeld zijn. Het rustige “Lord is it mine” werd opgedragen aan de 89-jarige Nathalie, die aanwezig was in de zaal. Dat Roger ouder wordt en meer en meer diepzinnige nummers schrijft zie je in de ballade “Death & a zoo”. Hij stelt je hier de vraag of je wilt kiezen tussen de dood of levenslange opsluiting in kooi. De combinatie van arrangementen en zijn magistrale stem nagelen je vast in je zetel. Is er een overtreffende trap voor subliem?
De zaal kon even bekomen bij de nummers “If everyone was listening” en “ Know who you are/ Awakening”. De klassiekers “Dreamer” en “Fool’s Overture” maakten het mooi af.
Iedereen recht voor de encore, waar er de medewerking was van het publiek voor “Two of us” en “Give a little bit”. Maar de oudjes wilden meer, en Roger and band braken dan maar het circus af met “It’s raining again”. Ik verwachtte een stagedive, maar die kwam er gelukkig niet.
Als kind van de jaren 70 – 80 beseften we maar half hoe uniek, fenomenaal en weergaloos deze zanger was, en nog steeds blijkt te zijn. Roger Hodgson WAS Supertramp, punt. Voor u me een nostalgische bui verwijt, vraag eens na aan de bevoorrechten die er bij waren. Dit is muziek in z’n eenvoud. Geen tierlantijntjes, geen gemix noch bits en bytes. Een engelenstem die moeiteloos de toonladder bestormt met de meest verspreide octaven, begeleidt door pure instrumenten. En nog steeds dat heerlijke ongelimiteerd stembereik!
‘The breakfast in America tour’ brengt ons de soundtrack van ons leven. Nog een geluk dat de pensioenleeftijd geen item is voor dit fenomeen! 50 tinten grijs of niet!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roger-hodgson-17-05-2013/
Organisatie: AJA concerts
Graag wil ik nog 3 extra concertdata meegeven:
June 1 Durbuy - Tempo Durbuy Festival
July 28 Tournai - Tempo Tournai Festival
August 31 Oostende – Kursaal
Wil je meer weten over Roger Hodgson of wil je een preview wat je te wachten staat op deze concerten, hierbij enkele nuttige links :
http://www.RogerHodgson.com
https://www.facebook.com/RogerHodgson
http://www.youtube.com/watch?v=ugKPkDcM5Vc
Pauwel De Meyer mocht deze avond inzetten en deed dit met korte, rustige songs. Hij heeft een stem van een getormenteerde ziel en ziet er ook zo uit... Tussen zijn nummers door heeft hij telkens net iets te veel werk om zijn gitaar te stemmen...
Dan was het de beurt aan ‘big mouth’ Ian McCulloch. Samen met zijn ondertussen vaste kompaan Gordy Goudie betrad hij het podium van de Balzaal van de Vooruit, die zeer matig gevuld was.
Vergane glorie ? Totaal niet, we kregen een concert voorgeschoteld om vingers en duimen af te likken. Gordy kroop volledig in de rol van Will Sergeant. Zijn meesterlijk gitaarspel gaf de songs een extra dimensie en Ian bepaalde het ritme en tempo op zijn klassieke gitaar. We zagen ook een totaal andere Ian : hij had zijn mantel van arrogantie thuis gelaten en ook zijn drang naar drank. Opvallend nuchter en geconcentreerd, presenteerde hij uitmuntende versies en arrangementen van een aantal Bunnymen-klassiekers. Hij was goed bij stem en smeerde die stem deze keer niet met rode wijn, maar met water, melk en vloeibare honing zowaar... Hij was niet nukkig en ergerde zich niet aan het licht of de techniek, zelfs een labiele en krakende stoel bracht hem niet uit zijn evenwicht (letterlijk en figuurlijk). Hij concentreerde zich op zijn gitaarspel en zang en bewees nogmaals dat een groot artiest te zijn, die ook zonder vedette-allures een podium en publiek kan innemen.
'Verplichte' en traditionele openers “Rescue” en “Villiers terrace” zetten meteen de toon en doen ons eraan denken dat ‘Crocodiles’ toch wel een van de beste debuutplaten is, die op ons afgevuurd werden. Tussen de klassiekers door liet hij af en toe (misschien te sporadisch) wat nieuw werk horen. “Pro patria” van de gelijknamige en moeilijk te verkrijgen cd was een eerste hoogtepunt, onmiddellijk gevolgd door een volledig akoestische versie van “Trust”, die Ian volledig voor zijn rekening nam. Tussen “Zimbo”, “The Fountain” en “Badbugs” passeerde een stomende versie van “Waiting for my man”, een ode aan... “7 seas” bracht het publiek en vooral Luc-Gorki-De Vos in vervoering.
Het intieme en sfeervolle concert werd afgerond met een aantal klassierkers, zoals “Dancing horses”, “Nothing last for ever“ (dat live altijd veel beter klinkt) en -volgens Ian zelf- zijn beste nummer ooit “The Killing Moon”.
We kregen slechts 1 bis, maar wat voor een : “Lips Like Sugar”, voorafgegaan door een leuke interactie met het publiek. Op vraag van het tevreden publiek zette hij “Lift me up” en “Me and David Bowie”... Ian zocht en vond de akkoorden en liet een fragment van beide nummers uit de laatste cd horen.
En dan liet Big Mouth zich nog eens gaan ...: "Bowie brengt toch niet veel goeds meer op de markt en zou misschien beter dood zou zijn..." Een kleine uitschuiver tijdens een groots concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ian-mcculloch-17-05-2013/
(met dank aan de vrienden van Motherlovemusic http://www.motherlovemusic.be )
Organisatie: Democrazy, Gent
Tom Odell
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Na het optreden van deze jonge blonde beloftevolle Britse artiest is het me wel duidelijk dat hij potten kan breken en tienerharten sneller doet slaan . De toegankelijke popsongs van de volgende maand te verschijnen debuutcd ‘Long way down’ staan er , hebben kracht, emotie en subtiliteit. Tom Odell schrijft evenwichtig melodieus gevarieerd materiaal , bepaald door z’n pianospel, beschikt over een gevoelige, dromerige stem , heeft charisma, betrekt z’n publiek bij de songs en wint hen voor zich op die manier .
Hij heeft een goede band achter zich en net als Passenger toont de jonge gast z’n talent, waarbij hij niet zomaar kan (af)gerekend worden als een one-hit wonder door die zeemzoeterige ‘samenhorigheids’single “Another love” .
In geen tijd was het concert uitverkocht; hij hield en wou het knus en gezellig in de ABBox, waardoor z’n sfeervolle , ingetogen en poprockende nummers ideaal tot hun recht kwamen.
Meteen trok hij de aandacht en overtuigde met drie fijne songs “Grow old with me” , “Can’t pretend” en “Sirens”, die gedragen worden door een man-achter-z’n-piano , en verder opvallen door een goede instrumentatie, weten op te bouwen en lichtjes durven exploderen; z’n zachte, soms verbeten zang ondersteunt het materiaal . Of hij gaat naar de essentie en puurheid van een nummer, ingenomen en sereen , zoals “Sense” , die hij zo goed als solo speelde , en de band wat op het achterplan bleef , maar daarvoor niet even sterk. Invloedrijk zijn duidelijk Air Traffic en Keane .
Hij is er voor z’n fans . Hij had in loop van de middag al heel wat jonge harten veroverd aan het Brussel-Zuidstation , en verlichtte de dagdagelijkse stress en zorg van de werkende mens. Hij had wat geoefend in het Nederlands en in het Frans voor ons landje. De paar zinnetjes werden dan ook sterk onthaald.
Goed in het gehoor liggend materiaal kregen we geserveerd, én niet vies van een cover . Op vorige optredens kwamen de Rolling Stones in de spotlights , vanavond speelde hij op doorleefde manier een sterke versie van The Beatles “Oh darling” , die eindigde in wat Jerry Lee Lewis capriolen , iets wat we verderop nog zagen in het meeslepende woelige “Cruel”. “Another love” werd mooi op piano ingezet en ging dan uptempo en breder ; het refrein zong het publiek natuurlijk mee, zonder al te veel z’n gevoelige rode draad te verliezen .
Hij loodst ons doorheen de sfeervolle “Supposed to be” en “Stay tonight”, palmt je in met een prachtige “Hold on” , en trakteert op een uitermate spannende, boeiende trip van het poppy “I know”.
Onze Tom Odell is ‘a rising star’, en zal op Rock Werchter wel één van de revelaties zijn. Het debuut zal dan net uit zijn , en ‘licht op groen’ na de overtuigende indruk van vanavond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tom-odell-17-05-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na een intense reeks Les Nuits Bota proberen we even op adem te komen … met een intiem close café concertje . Geen betere locatie om naar t Café van de Zwerver te trekken en voor een handvol gegadigden twee avonden lang Wintersleep en Celebration te zien . We kozen om Celebration, nee niks met Kool & The Gang te maken, uit Baltimore aan het werk te zien. Ze waren net eerder nog te zien op de afsluitende avond van Les Nuits Bota met Menomena en het intussen goed gekende The 1975.
Onbekende band , da’s juist , maar ondanks het feit dat ze al van 2005 bezig zijn , was het persoonlijk een eerste kennismaking. Ze hebben al een paar platen en handvol EPs uit. Als je er hun setlist op nahoudt , kwam de klemtoon op de vorig jaar verschenen ‘The modern tribe’. ‘Hallo paradise /Electric tarot’ , momenteel uit op vinyl, verzamelt de eerdere EPs .
De zangeres Katrina Ford neemt het voortouw en wordt verder bijgestaan door een drummer , een multi-inistrumentalist/toetsen/keys en een gitarist .
Het kwartet bracht een klein uur lang een reeks dromerige , broeierige , soms groovy indiepsychedelische songs onder haar zweverige , licht galmende zang . Met boeiende nummers als “I will not fall” , “In this land”, “Pony” en een 70s retrorockende “Lost souls” hoorden we net die afwisseling . Een kermistune leidde de nummers in .
Celebration is zeker te doen en wat we te horen kregen van materiaal was leuk, aangenaam en komt naast de café sfeer tot z’n recht in de Bota concertreeks in de Witloof Bar …
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Nadja – Vampillia Indrukwekkend intens
Nadja – Vampillia
Magasin 4
Brussel
De komst van het ambient drone duo Nadja (Can) trok ons over de streep om heden avond opnieuw naar Brussel te trekken, hun enige optreden in België. Nadja is Aidan Baker en Leah Buckareff uit Canada. Nadja begon als een soloproject in 2003 met de ambitie de noisescène binnen het experimentele ambient gitaargenre te verkennen. In 2005 kwam Buckareff in het verhaal om dit project meer body te geven en live optredens mogelijk te maken. Ze zijn momenteel aan een Europese tour begonnen samen met Vampillia. In 2012 kwam ‘The primitive world’ uit, een gezamenlijk project van Nadja en Vampillia.
De visuals die Nadja projecteert bezitten een rijkdom aan kleuren die doet denken aan de Franse impressionistische schilder Monet maar evenzeer lijkt het een onderwaterspiegeling van kleuren die je terugvindt in authentieke kerkramen. De visuals accentueren de desolate sfeer die Nadja oproept via het repetitieve in hun muziek die sterk aanleunt bij genres als drone, ambient doom, noise in een experimenteel kader.
Voor 45 minuten lang word je meegenomen in een soort transcendentaal psychedelisch verhaal waar de opbouw minimaal wordt gehouden. Er is geen sprake van uitbarstingen, maar laag na laag wordt er door de inzet van sounds en samples kleur gegeven aan het geheel. Wanneer je je focust op de verschillende geluiden bewonder je de fijngevoeligheid waarmee Nadja een nummer creëert. Het inzetten van dergelijk gamma aan diversiteit van klanken en niet vervallen in chaos, eerder de eenheid via verschillende geluiden laten samenvallen is kunstwerk. De bas slaat diep in je buik en de zwaarte van de drum maakt dit een innerlijke, intense beleving. Als een spiegelbeeld staan beide naast elkaar en brengen de meest zuivere experimentele noise die door hart en ziel droned.
Vanavond bracht Nadja ons een nieuw nummer uit het album die in de herfst zal uitkomen. We zijn diep onder de indruk van dit duo die een meer dan terechte plaats verdient op de lijst van beste optredens van 2013. Wie wil proeven van Nadja kan terecht op hun bandcamppagina http://nadja.bandcamp.com/
Aidan Bakers nieuw project Adoran debuteert onder het Belgische platenlabel Consouling Sounds. Beluisteren doe je hier: http://brokenspineprods.bandcamp.com/album/s-t-3
Vampillia (Jap) bestaat uit vocals, gitaar, viool, bas, noise en multiple drum sounds die samen een fascinerende chaos vormen. Een mini album ‘Sppears’ werd gereleased in 2009 gevolgd door ‘Alchemic Heart’ . De producer van Animal Collective noemt hun wereld klasse artiesten en het publiek is het hier duidelijk mee eens. We aanschouwen een fascinerend schouwspel waar hard en zacht voortdurend door elkaar lopen. Een soort vreemde operette wordt doorbroken door hard core zang en afgewisseld met zeemzoeterige solo’s van viool en piano. Een morbide mengeling die tot verstomming slaat. Het contrast tussen brutaliteit en intimiteit is voor ons iets te scherp aanwezig en het lijkt of het publiek in twee wordt opgesplitst. Zij die de ambient drone favoriseren, en zij die de experimentele black metal scène aanhangen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vampillia-15-05-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel
In onze jeugd werden we in 88 overspoeld door industrial pioniers Godflesh, een duo uit Birmingham, rond zanger/gitarist en tevens drumprogrammeur Justin K. Broadrick en bassist G Christian Green. Het debuut ‘Streetcleaner’, 25 jaar oud intussen , is in het geheugen gegrift en is nog altijd mee met de tand des tijds in het genre, én slaagt erin alle postrock en aanverwanten –metal - dooms en -cores te versmelten . Het is materiaal van een dreunende, bonkende drumcomputer, met slepende, krachtige en dissonante gitaarlijnen en een diep vibrerende , ronkende bas, die destructie ademt!
Nadat ze er in 2002 mee stopten, kwamen ze bijna tien jaar later terug bij elkaar om op alternatieve festivals als Hellfest, Roadburn en Dour te spelen, niet vies om de pijngrens te raken . Eerst speelden ze een integrale versie van hun spraakmakende debuut , nu is er de versmelting van de drie platen ‘Pure’ (’92), ‘Slave state’ (’91) en natuurlijk ‘Streetcleaner’ (’89) . Ohja, ergens tussenin was er nog de ‘Tiny tears’ EP.
Broadrick zelf heeft al een cv om U tegen te zeggen ; name it , hij was overal wel ergens te vinden bij acts als Napalm Death, Isis , Techno animal, Pantera, Mogwai , Pelican, Jesu, Swans en Sunn O))) . Zijn muzikaal hart slaat waar industrial en metal elkaar vinden .
Terecht de loftrompet voor deze veertigplusser , die vanavond een goed uur terugblikte, waarbij je deels mee de evolutie kan volgen van loodzware, krachtige en zwaarmoedige repetitieve lijnen van “Like rats” , “Christbait rising” tot de hypnotiserende en bezwerende sounds van “Spite” en “Crush your soul” .
Meegezogen werden we op de logge , harde, soms scherpe gitaarriffs , de lome, korzelige, daverende diepe baspartijen en de rammelende knallende, roffelende drumbeats, onder de grauwe schreeuwzang van Broadrick en mans stoïcijnse bewegingen.
Op het achterplan zien we een projecties van kruisingen , brandhaarden, vulkaanuitbarstingen of apocalyptische zwart-wit projecties.
Net als Swans is dit muziek van uitersten die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve industrial ritmes. Een unieke, rauwe, harde expressieve sound, een oerkracht, die met “Streetcleaner” en “Tiny tears”, middenin de set , een hoogtepunt vormde; ze werden tot op het bot uitgediept. “Motha , “Pure” volgden , en met een oudje als “Slateman” greep het duo terug naar die aparte bitterzoete ,(g)rauwe sound . ‘Live Godflesh’ zagen we op het eind van de set verschijnen, dwarrelend uit een rookgordijn.
Een wall of sound , met een sober lichtdecor en stroboscoops . ‘It’s not the end of the world’ na al die jaren, maar hun rol , invloed en hun live prestatie zijn en blijven beklijvend, spannend en opwindend.
Godflesh kan na al die jaren rekenen op een trouw publiek en er is een jonge generatie die deze godfathers wel eens aan het werk wil zien , mee gezogen wou in hun hallucinante harde, oorverdovende, emotionele trip en schoonheid, en eens wou zien van wat er na hen allemaal uit de grond werd gestampt.
Godflesh grijpt dit verleden aan om eventueel nu verder iets nieuws uit te bouwen . Benieuwd …
Vóór Godflesh zaten we verweven in een hardcore/punk web van Hessian , die z’n roots in (Oost – West )Vlaanderen heeft. De donkere , dreigende, slepende explosieve lijnen, de drum mokerslagen en de rauwe verbeten zang zorgden voor een loeihard gedreven optreden, snedig strak , meedogenloos en met een ‘in your face’ uppercut .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hessian-14-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/godflesh-14-05-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Godflesh - Industrial snipers on the loose
Pneumatic Head Compressor – Godflesh
Magasin 4
Brussel
Vanavond landen de heren van Godflesh in Magasin 4 na jaren van absentie. Ze stonden eerder dit jaar nog op de affiche van Roadburn, vorig jaar op Dour en hier in het ondergronds gewelf mochten ze hun eerste optreden van een internationale tour geven.
Pneumatic Head Compressor is het voorprogramma en zijn de alter ego’s van twee vaste medewerkers uit Magasin 4. Een storm van experimentele electro post hardcore die geen bepaald ritme vasthoudt en onderbroken wordt door hevig geschreeuw blaast als een woeste adem over de zaal. Pneumatic Head Compressor behelst een zanger/gitarist die zich eveneens ontfermt over de samples en een bassist. Een soort psychotische Vandal X. De visuals die dit schouwspel begeleiden zijn talrijk en het is niet evident een lijn te vinden in dit alles. Deze jungle van geluiden zien we meer tot z’n recht komen als achtergrond bij een art expositie, eerder dan dat het een optreden is die aan je ziel blijft plakken.
Godflesh hoeft weinig introductie. Na een pauze van zo’n acht jaar gaven ze hun eerste reünieshow op Hellfest in 2010 gevolgd door SuperSonic festival waar ze samen met Swans headlineden. Hoewel het niet hun primaire opzet was, hebben die twee optredens hun terug de drive gegeven om de comeback officieel te maken.
Ze staan er, net zoals ze gestart zijn in de late jaren ’80, als scherpschutters bij en vuren hun drumprogramma’s samen met slepende, krachtige gitaarklanken op het publiek af. Godflesh is Justin K. Broadrick en G.C. Green, en hoewel ze samen Godflesh vormen is er op het podium weinig interactie tussen beiden. Na jaren samenwerking kennen beiden hun plaats en spelen ze hun ding in een perfect evenwicht. Hier vinden we duidelijk wel ritme en balans in een industrial metalen pakje. Ze vallen met verschillende genres samen want je hoort er duidelijk invloeden in van ambient, noiserock en heavy metal in een experiment met synths en samples. Godflesh is voor Justin K. Broadrick symbool voor de vloed aan emoties die hij in z’n leven ervaart en via de muziek een uitweg, een transformatie voor zoekt. Dit resulteert in knalharde beats en een daverende bas die je doen twijfelen of je je oordoppen wel in hebt, een zieleschreeuw die onverbloemd de ruwheid van emoties weergeeft en stalen samples die het geheel dragen als ware het een atoombom die op punt staat te ontploffen.
Na hun laatste nummer vragen ze of er nog tijd is voor een bis, en dit wordt met een pak enthousiasme onthaald. Het mag gezegd dat Godflesh één van die bands is die de tand des tijds heeft doorstaan en de visie waarmee ze begonnen zijn nog steeds hun drijfveer is.
Niet enkel voor Godflesh als band, maar ook voor het trouw publiek die hun uitwuift met een daverend applaus! In januari 2013 zouden ze een nieuw album op de markt gooien die volgens Justin K. nog steeds de essentie van hun industrieel gebroed zou weergeven. Het stopt duidelijk niet bij deze tour en Godflesh is niet langer een eenmalige comeback maar een blijver.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/godflesh-13-05-2013/
Organisatie, Magasin 4, Brussel
Moeilijk definieerbaar wat er allemaal muzikaal gebeurt als het Californische Death Grips het podium opstormt . Jawel ‘MC Ride’ Stefaan Burnett in ontbloot gespierd bovenlijf vol tattoes , hitst als een losgeslagen dolgekke stier in woord (ongeëvenaarde felle, diepe raps) en gebaar (allerhande armbewegingen ) zijn publiek op. Hij wordt geruggensteund door elektronicatechneut/toetsenist/effectmoduleur Andy Morin , kap over het hoofd, die soms wat olie op het vuur gooit. Twee donkere silhouetten op een podium in een mistig rookgordijn.
Grote afwezige was kompaan Zach Hill , drummer, die bezig in de studio’s is voor een soundtrack van Death Grips materiaal. En hem misten we vanavond , want hij zorgt nét dat de sound harder en loodzwaarder kan klinken . Hij bracht het nodige gekletter tijdens die verpletterende gig in Magasin 4 vorig jaar.
Ohja, Death Grips biedt de hiphopscene alternatieve en boeiende wendingen . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Mee met de tand des tijd wordt dit aangevuld met punk, noise, hardcore, industrial, electro , dancehall, breakcore en dubstep . Een potpourri van donkere, lugubere , loeiharde , stampende songs . Het draait ‘em om een ‘weird’ veelheid aan ideeën , die onrustig , gejaagd, dreigend, agressief klinken en een ‘fuck you’ uitstralen . Te gek en prettig gestoord dus .
Met ‘The money store’ vielen ze met de deur in huis . Talrijke platenlabels vlogen erop , maar bij de redelijk snel verschenen opvolger ‘No love deep web’ kwamen ze in stokken met het management en sloegen een dubbelslag door ‘em zomaar op het internet los te laten .
‘Loslaten’ dat is de ‘right word on the right place’, gezien zij intens hard, strak, compromisloos kunnen zijn . Maar door de afwezigheid van hun rechterhand Hill klonk het iets minder opwindend vet en geniaal ; wel kwam de klemtoon op een dansbaar , groovy geluid en kwam het oude Meat Beat Manifesto en de digital hardcore van Atari Tenage Riot om de hoek piepen in hun helse rit .
“Lost boys” en “Guillotine” waren al meteen twee knallers , opgezweept door een rits onnavolgbare raps , in een wek van stroboscoops en in een mistig decor. Stoorzender elektronica, stuiterende beats en knettergekke ritmes waren op zijn plaats op songs als “The fever (aye aye)” en “I’ve seen footage” . Tja, het neigde naar een soort gabberhouse door de diverse tempowisselingen om dan loos te gaan in scheurend en schurend materiaal “Takyon”, “The hacker” en “Lock yr doors” . Het ongenoegen en de frustraties werden letterlijk uitgezweet en -gefreakt op zo’n closing final .
En dan oeps, na 40 minuten, de stekker uit, de lichten aan, en weg was het duo …, een dreunende neurotische beat achterlatend op het publiek …
Death Grips zou nog meer hebben overdonderd met de drummer , die een belangrijke rol inneemt in de dynamiek en explosiviteit. Nu zaten we verweven in een ietwat bezwerende trance van hun meedogenloos geluid, maar kijk, wat ze brengen blijft toch wel een uniek verhaal en ‘een must see’
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/death-grips-13-05-2013/
Organisatie: de Kreun , Kortrijk
Het is nu al een slordige 20 jaar geleden dat Mark Knopfler de stekker uit Dire Straits trok. Dat was toen ook geen minuut te vroeg, want de band was zo mega en bombastisch geworden dat het niet meer gezond was.
Knopfler keerde terug naar de essentie en de roots van de muziek, wat zich vertaalde in een handvol soundtracks en een pak soloplaten waarin hij vooral zijn goesting deed, ver weg van alle gangbare trends.
Zijn laatste soloplaat ‘Privateering’ is wat dat betreft een mooi staaltje pure muziek, een plaat waarop een bedreven singer/songwriter zich ingraaft in een wereld van Keltische bronnen en geregeld ook flirt met die goede ouwe vriend de blues.
De folky en bluesy geest van ‘Privateering’ was ook het opzet voor zijn passage in een zo goed als uitverkocht Sportpaleis. Het was een sobere terugkeer naar de roots zonder een imposante podiumopstelling, flashy lichtshow of allerhande mega uitspattingen. De muziek stond op de eerste plaats, en als die goed genoeg is dan hoeft die geen spektakelshow als omkleding. Misschien kwamen de op nostalgie uit zijnde Dire Straits fans hier wat bedrogen uit omdat Knopfler en zijn bandleden zich beperkten tot amper vier Dire Straits songs waarvan er dan nog twee een beetje overbodig klonken (een eerder ongeïnspireerd “Romeo and Juliette” en in de bisronde “So Far Away”, sowieso al één van de zwakste Dire Straits nummers).
Het was vooral het minder gekende waarmee de band uitblonk. Het sierde Knopfler dat hij in alle bescheidenheid gewoon een resem knappe songs bracht die, volledig ontdaan van enige vorm van bombast, overliepen van muzikaal meesterschap. Hij mag dan al miljoenen platen verkocht hebben, van sterallures was hier hoegenaamd geen sprake (voor Knopfler geen rood wc papier of geen nieuwe bril na elke kakbeurt). Hier stond geen ego op het podium, wel een fraaie gitarist begeleid door een schare rasmuzikanten. Knopfler’s geniaal gitaarwerk was uiteraard te bewonderen, maar het stelde zich niet boven het vakmanschap van zijn muzikanten. Het gezelschap klonk als een hechte band waarin iedereen van even groot belang was.
Vooral de folky instrumenten als fiddle, dwarsfluit en zelfs een doedelzak schitterden. Een Keltische ondertoon werd prachtig benadrukt in “Privateering”, “Father and Son”, “Hauled Away”, “Piper to the end” en het briljante en lange “Marbletown” dat zich kroonde tot hoogtepunt van de avond, hoewel de song verstoord werd door een bende idioten in het publiek die meenden te moeten in de handjes klappen tijdens de meest intieme momenten. Dit soort concertgangers zouden ze moeten ze verbannen (naar een concert van One Direction bijvoorbeeld).
In de heerlijke bluessongs “Corned Beef City”, “I used to could” en “Gator Blood” was eens te meer te merken dat J.J. Cale nog steeds één van Knopfler’s grote voorbeelden is. Knopfler en de zijnen speelden hun blues in die typische laid back stijl waarvoor wij de grootmeester J.J. Cale altijd al bewonderd hebben.
Tijdens het Zuiders klinkende en luchtige “Postcards from Paraguay” nam Knopfler de tijd om zijn voortreffelijke band voor te stellen. De song die in zijn oorspronkelijke zomerse vorm te bewonderen is op ‘Shangri-La’ kreeg hier een feelgood folky bewerking waarmee de ervaren muzikanten nog eens in de schijnwerpers werden gezet.
Wat betreft de Dire Straits momenten, het onvermijdelijke “Sultans of Swing” was fenomenaal maar de staande ovatie was nog uitbundiger na het werkelijk sublieme “Telegraph Road”, waarin het gitaarvernuft van Knopfler in al zijn glorie werd tentoongesteld zonder dat de man zich liet verleiden tot allerlei ‘kijk eens wat ik allemaal kan’ uitspattingen.
Maar mocht Knopfler het Dire Straits blik volledig dichtgelaten hebben, dan nog spraken we hier van een subliem concert, sierlijk in al zijn eenvoud.
Oh ja, als u in het Sportpaleis meer show wil zien in plaats van goede muziek, ga dan kijken naar dat verwaand nest Beyoncé, die al meer faam heeft verworven met haar gouden kont en gefotoshopte bikini lijn dan met haar muzikale capaciteiten. En check dan al gauw even de kleur van het wc papier.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mark-knopfler-12-05-2013-3/
Organisatie: Live Nation
Daan, wat mij betreft een groepsnaam, kwam in Brugge zijn ‘Le Franc Belge’ voorstellen. En hoe! Met verve keerde onze avonturier terug naar the 70ties sound uit zijn jeugd.
Hij omringt zich ook deze keer met muzikanten om u tegen te zeggen. Jean-Francois Assy spiest met Helvetische precisie baslijntjes in je maag. Blazer en manusje van alles Jo Hermans zorgt voor heerlijke arrangementen en die typische sound. De eeuwig fantastische verschijning Isolde Lasoen blijkt er niet alleen niet naast te meppen maar weet zich met haar zoetgevooisde stem te profileren tot een gretig performer. Jeroen Swinnen toetst alsof zijn leven ervan afhangt en druipt van het speelplezier. De rangen worden gesloten door niemand meer of minder dan gitaarwonder Geoffrey Burton ( Arno, Hong Kong Dong, Iggy Pop, Adamo, Absynth Minded,…..)
Weet ook dat er op het podium een band staat, en niet Daan en muzikanten. Het geheel is meer dan de som der delen. Onze eeuwig eigenzinnige crooner ontpopt zich tevens tot een fantastisch entertainer en standup comedian. Alleen met zijn bindteksten kan je een plaat vullen. Hij weet zijn publiek met zijn typisch ironische ondertoon danig naar zijn hand te zetten.
Met bovenstaande gegevens en een aantal wereldsongs op zak kan het dus niet mislukken. Voor elk hoogtepunt dat ik nu zal vermelden, doe ik er twee andere oneer aan . We maken al meteen kennis met de seventies sound die Daan heruitvindt en het publiek is direct mee. “Ma Vendeuse” valt op door die typische ‘Nick Cave ‘-geluidjes. Het nieuwe werk wordt vakkundig afgewisseld met ouder werk, en moet er niet voor onderdoen. “Ex-es” wordt aangekondigd met de vraag of er iemand zijn ex mee heeft terwijl ze het nog niet weet. En zorgt voor het tig-ste kippenvelmoment. Op “Conducteur Fantome” gaat hij samen met Isolde heerlijk flirten met kitsch. Een net niet bij de haren getrokken duet dat eindigt met beiden op de drums. “Melodie Paroles” proeft van de Balkan. “La guelle du loupe” verandert ras in “Icon” en doet de zaal ontploffen. Woorden schieten te kort voor “La crise”, het spooky ingeleidde “La Vrai Decadence” en “Lust or Love”. “The Kid” doet nog het meest denken aan een nieuwe versie van “Like a rolling stone” (wat een muzikanten, gvd…)
Het nu al briljante concert wordt perfect met in de bis het obligate heerlijke “Swedisch Designer Drugs” en een heuse Goose-versie van “Housewife”, waarbij zowel band als publiek hun duivels loslaten. Stomend en stomverbaasd blijft dat publiek achter. De groep Daan is meer dan klaar voor het seizoen. Allen erheen en allen ‘Le Franc Belge’ aanschaffen.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
The Hussy - kort en hevig
Thee Marvin Gays, The Beards, The Hussy
4AD
Diksmuide
Een zeer bescheiden opkomst voor wat zich nochtans aankondigde om een mooie avond te worden, wat het ook werd. 25 jaar dwarsheid blijkt nog geen garantie om wat meer mensen naar de 4AD te lokken wanneer daar wat meer obscure namen op de affiche prijken. Of was het feestprogramma misschien wat te overladen, velen waren immers nog niet bekomen van het sublieme concert van Chelsea Wolfe enkele dagen eerder.
Thee Marvin Gays, Doorniks trots, mochten de spits afbijten en ze deden dat met verve. Nonchalant en pretentieloos brachten ze erg aanstekelijk rammelende garagerock die me zowat omver blies. De twee gitaren jengelden eclatant en ook de stemmen klonken steeds bekoorlijk. De vorige keer dat ik ze zag vond ik ze vooral als de Black Lips en een enkele keer als The Monks klinken terwijl ik deze keer sporen van Violent Femmes en Thee Oh Sees meende te ontwaren. Maar deze Marvin Gays hebben zich vooral een tamelijk unieke en moeilijk vast te pinnen sound weten eigen te maken. Met deze set werd de lat meteen zeer hoog gelegd!
De enige groep waarvan ik vooraf vreesde dat ze zou kunnen tegenvallen was The Beards uit het Australische Adelaide. Vier mannen gezegend met een indrukwekkende kinbegroeiing die het enkel over baarden zouden hebben. Het sprak niet meteen tot mijn verbeelding maar wie ben ik? Onder de weinige aanwezigen was er één iemand die maar liefst 300 kilometer had gereden om deze Europese première te mogen meemaken. Ik vond het miserabel beginnen met wel erg belegen folkrock en de moppen (over baarden, wat dacht je) hadden steevast een lange baard (ik kan het ook niet helpen) terwijl ze voor de choreografie blijkbaar bij Kabouter Plop in de leer waren geweest. Maar gaandeweg wisten ze ook mij in te palmen en werd hun humor steeds gevatter met songs als "If your dad doesn't have a beard, you've got two mums". Ook de muziek kon ik steeds meer smaken met onder andere een blues, zo over de top cliché, dat het weer mooi werd terwijl de afsluitende Van Halen-pastiche er eveneens best mocht zijn.
Hun optreden was geslaagd wanneer er achteraf één iemand zijn baard zou laten groeien, wisten ze ons te vertellen. Dat terwijl hun roadie, die de saxofoon of het draagbare klavier om de hals van de zanger moest hangen, nog over een gladde kin beschikte. Er is nog werk aan de winkel, heren!
Na dit hilarische spektakel mochten The Hussy uit Madison, Wisconsin de avond afsluiten. Bobby & Heather Hussy worden wel eens Madison's King & Queen of trash rock genoemd en trashy werd het! Hun nummers waren net splinter bommen : hevig, venijnig en meestal onder de minuut afklokkend. Vergelijkingen met andere duo's zijn natuurlijk snel gemaakt : vroege White Stripes maar dan twee versnellingen hoger en ontdaan van de blues. Japandroids, maar dan een stuk smeriger of een wat minder kille versie van The Kills.
Bobby, die wat op John Lennon leek, schudde de ene na de andere messcherpe riff uit zijn mouw waarbij hij zichzelf een paar keer in de lucht katapulteerde. Beiden zongen niet onaardig en hun samenzang gaf hun songs wel een eigen draai. Na 25 minuten ging deze wervelwind liggen. Misschien wat aan de korte kant maar intens was het zeker geweest en het is altijd beter wat op je honger te blijven zitten dan met een opgeblazen gevoel naar huis te moeten.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Het is 20 jaar geleden dat Tindersticks hun eerste album op de wereld loslieten en om dat te vieren organiseren ze binnenkort een tournee langs enkele grote Europese zalen. Maar eerst kwamen ze nog naar de Vooruit met een uniek concept. Fans konden enkel een ticket kopen waarmee ze niet alleen toegang kregen tot een intiem, akoestisch optreden van de band, maar ook het boek ‘Singing Skies’ ontvingen, waarin frontman Stuart A. Staples zijn teksten heeft neergeschreven. Daarnaast kon men met het ticket ook de tentoonstelling van de vrouw van Staples, Suzanne Osborne bezoeken, die gedurende een jaar elke dag een schilderij maakte van de lucht. En wij maar denken dat koppelverkoop bij wet verboden is!
Ondanks de relatief hoge ticketprijs was de zaal helemaal uitverkocht. Omdat we onze meegesmokkelde fles whisky niet durfden open te maken, kochten we maar wat pilsjes aan om in de juiste sfeer te geraken. Een goede ‘single malt’ lijkt ons echter de ideale drank om te degusteren tijdens een luistersessie Tindersticks. De muziek van de band klinkt warm en jazzy, en stelt je meteen op je gemak. De mooie, rustige melodieën en mompelende bariton van Staples klinken huiselijk en vredig, zelfs je zure grootmoeder zou de nummers van de groep wellicht appreciëren.
De grote kracht van Tindersticks is tegelijkertijd echter ook hun grootste zwakte. De lijn tussen innemend mooi en ronduit saai is vaak flinterdun, en het hangt er maar net vanaf in welke mood je je bevindt. Het moet gezegd worden dat de band wel zeer traag van start ging. Als je goed luisterde , hoorde je wel dat er enkele emotionele pareltjes tussenzaten, maar over het algemeen lag het tempo van de eerste helft van het optreden toch net iets te laag om te blijven boeien.
Dat Staples tussen de nummers door enkele onverstaanbare dingen mompelde, was ook niet bevorderlijk om bij de les te blijven. Op een bepaald moment kreeg de zanger zelf een krop in de keel, waardoor hij gedurende een tweetal minuten een hoestaanval kreeg, en het nummer noodgedwongen onderbroken moest worden.
Daarna ging het niveau van de songs gelukkig iets de hoogte in en viel er regelmatig te genieten van de intelligent ingekleurde kamermuziek. De band koos resoluut voor ouder werk en van hun laatste album ‘The Something Rain’ speelden ze enkel “Fire of Autumn”. De urgentie van de albumversie was echter verdwenen, en we kregen een zeer kale versie te horen.
Hoogtepunt was de avond was een onuitgegeven song die Staples geschreven had toen de band op splitten stond (dat denken we toch gehoord te hebben in zijn gemompel). Een emotioneel momentje dat ervoor zorgde dat het concert wat minder routineus overkwam.
De band maakt nu al twintig jaar aan een stuk kwalitatieve muziek en daar kan je alleen maar respect voor opbrengen. Na het concert bleven we echter wat op twee gedachten hinken. Langs de ene kant hadden we zeker in de laatste helft wel pakkende en mooie songs gehoord, maar anderzijds lukte het niet altijd om met ons hoofd bij de muziek te blijven. Zeker op vrijdagavond heeft deze jonge kerel wel eens zin om de ledematen te bewegen. Niet voor niets zat de zaal vooral vol met dertigplussers.
Organisatie: Vooruit, Gent (ikv Vooruit100)
Nederlands 
Français 
