Nee, er was geen treinwagon met wijwater ontspoord en in de Kortrijkse riolen gelopen, maar toch zat de Sint-Maartenskerk vol vanavond. Het Festival van Vlaanderen organiseerde een concert met Jóhann Jóhannsson en de Belgian Brassband onder leiding van Geert Verschaeve. Het is al een tijdje geleden dat de IJslandse componist nog reguliere albums uitbracht, van het schitterende doorbraakalbum ‘Fordlandia’ uit 2008, om precies te zijn. Sindsdien componeerde Jóhannsson vooral soundtracks, en één van die soundtracks, bij een film van de Amerikaanse avant-garde regisseur Bill Morrison, ‘The Miners Hymns’, opgenomen in Durham Cathedral, in het Noordoosten van Engeland in 2010, werd vanavond uitgevoerd door Belgian Brass, samen met Jóhannsson. Dus eerder dan een concert, kregen we vanavond een stomme film, met een live uitvoering van de soundtrack, door een uitgebreide koperblazersband, met lichte percussie en de ondersteuning van Jóhannsson op orgel/keyboard.

De Sint-Maartenskerk als cinemazaal dus voor de documentaire ‘The Miners Hymns’. Bill Morrison maakte deze documentaire met zwart-wit-archiefbeelden uit de Noordengelse mijnstreek tussen Newcastle en Sunderland, van de vroege jaren van de twintigste eeuw, tot de midden jaren tachtig, toen er confrontaties waren tussen de bobbies van de onlangs overleden Engelse first lady Margaret Thatcher, en stakende mijnwerkers over de sluiting van de mijnen in de regio.
De film begon in kleur, en we kregen luchtbeelden van mijnsites die twintig jaar na de sluitingen, ofwel wel of niet een reconversie gekregen hadden naar shoppingcentra, voetbalstadia (Sunderland AFC), skipistes of gewoon in hun geruineerde staat stonden te verkommeren. Tijdens deze introducties speelden de blazers gewoon trage tonen, als een soort ambient soundscape om de film op gang te trekken. Pas toen we zwart-wit fragmenten kregen van tachtig, negentig jaar geleden, ontplooiden de composities zich traag maar zeker.
Zo emotioneel en trefzeker als de strijkerscomposities van Forlandia waren de composities van ‘The Myner’s Hymns’ niet, omdat ze toch vooral een dienende rol hadden: de drones van Jóhannsson en het gestoot van de blazers bootsten de geluiden van de mijn na. De muziek was echt op de beelden geschreven, en werkt wellicht niet zo goed alleenstaand, in ieder geval, ik was niet geneigd om mij de cd aan te schaffen en deze ’s avonds op te leggen. Maar bij de beelden werkte dit wonderwel: de emotionaliteit zat misschien minder in de muziek, maar de beelden compenseerden dit ruimschoots.
Bill Morrison wist met de keuze van zijn archieffragmenten ontroering, troost en melancholie op te roepen, met beelden die dit op zich niet hoefden op te roepen, maar dit door de montage en de ondersteunende muziek toch deden. Eén van Morrison’s centrale thema’s is de onomkeerbaarheid van de tijd:  gewone mensen, mijnwerkers, mijnwerkersvrouwen en kinderen uit het Noordoosten van Engeland van zeventig jaar geleden, keken ons verwonderd maar vertrouwend in de ogen. De regisseur schiep zo een directe maar onmogelijke band tussen de toeschouwer in de zaal en een gemeenschap in het Noordoosten van Engeland, die al lang niet meer bestaat, en dat ontroerde.

‘Miner’s Hymns’ duurde amper 54 minuten, maar liet ons verwonderd achter. Het Kortrijkse publiek gaf Belgian Brass en Jóhannsson een minutenlange ovatie, wat wel het beste bewijs was dat deze combinatie van beelden en muziek werkte. Maar toch zou ik de plaat nooit kopen, en hoop ik dat Jóhannsson binnenkort weer eens een volwaardig album met strijkers uitbrengt van het niveau van ‘Fordlandia’.

Organisatie: Kreun , Kortrijk ism Festival van Vlaanderen

Elle est de retour. Et comment ! Jaja, in het Frans, want Axelle Red is terug. Na haar kleine en vrij geruisloos gepasseerde ‘Engelstalige’ uitstap met haar vorige album ‘Un coeur comme le mien’ viert de Limburgse ’chanseuse’ haar twintigste podiumverjaardag met ‘Rouge Ardent’. De AB liep er voor vol en ook wij stelden vast: Franse melo-pop-chansons, dat is La Red.

Een heel gevarieerd publiek stond en zat in de kunstmatig rokerig gemaakte flex van de Ancienne Belgique ongeduldig te wachten, want de diva van de avond eigende zich een academisch kwartiertje toe. Die AB-gangers hadden ‘The Voice’ genegeerd (of opgenomen) en kwamen naar Brussel voor ‘La Voie’. Want dat is en blijft haar handelsmerk: dat hese, zwoele stemgeluid, uit de duizenden te herkennen.
‘C’ était un soir d’ été’, was haar gezongen openingszin, ook de eerste van haar nieuwe cd. Het voelde zo aan, Brussel bruiste en had zijn winterkledij eindelijk afgelegd. Sit back, relax en neem een Ricard (zelfde prijs als een pint in de AB). 
Axelle Red ging meteen zelf aan de gitaar en stond centraal tussen negen grote rode lichtpilaren met naast haar vier muzikanten (Fritz Sundermann (gitaar), Dominique Vantomme (toetsen), Laurens Smagge (drums), François Verrue(bas) ) ook drie backings. Ze opende met de eerste track van ‘Rouge Ardent’, een album (waarvoor ze naar verluidt 40 nummers schreef en er 10 over hield) dat niet enkel door kenners uitermate positief binnengehaald werd, het haalde in no time zelfs goud in België en mikte meteen naar plaats één in de Ultratop 100. Gevarieerd publiek dus, zoals we schreven.
‘Roude Ardent’, zo vertelde La Red, is het verhaal van twee jonge geliefden die eeuwig bij elkaar zouden blijven, maar de jongeling voelde plots een onbehagen en vertrok. Het hele album is daaraan opgehangen en zo knutselde ze ook de show in elkaar. Ze hield vrij strikt aan de opbouw van de cd, begon met een beat in “Amour profond” en paste her en der een ouder nummer in, maar ook dat schaadde het verhaal niet, wel integendeel.
Want, laten we wel wezen, Axelle Red, dat is zo goed als altijd al melancholie geweest. Een zekere romantische soul-tristesse die perfect in haar nieuwe verhaal past. Donker-rood dus, zoals de ‘zetels in de AB die ik heb laten overtrekken’, grapte ze terwijl ze er aan toe voegde dat ze niet alles in het Frans en het Nederlands zou vertalen. Maar dat verhaal, dat moest iedereen wel weten. En het licht: dat was rood.
Na “Sur la route sablée” moest ze even een (stem?) pilletje slikken en leidde “Elle danse seule” in, mooi in het trieste totaal-verlatingsverhaal geparkeerd. Na “C’est une ville” vroeg ze het zich luidop af: ‘Wat is dat toch met mannen? Ze willen altijd op verovering en moeten dan draken bestrijden om uiteindelijk met een prinses te willen terugkeren.’ Waarop een hevige fan (en die waren heel nadrukkelijk en uren op voorhand aanwezig) haar toeriep: ‘Jij bent de prinses!’
Maar ’t ging over de mannen, die met hangende pootjes terugkeren: “Je te l’avais dit” waarna ze in “Quelque part ailleurs” een stemmig duet aanging met de piano van Dominique Vantomme. Met “A tatons” volgde een nieuw oud nummer en voor het eerst in fel wit licht.
Even had het concert een kabbelend gevoel maar we onthouden toch knappe nummers als “Jusqu'au bout”, een diepgaande sparring met de gitaar in “Rester Femme” waar de backings subliem als scheidsrechter tussen sprongen. “Ce coeur en or” ging dan weer uptempo waarna ze “Un été pour rien” aankondigde als een nummer dat ze nog nooit live had gespeeld.
“Parceque c’est toi” blijft een klassieker, iets wat “De mieux en mieux” misschien niet wordt, maar dat was dan wel weer een meezinger waarmee ze eindigde. Enkele stappen achteruit, een bevallige buiging en weg was ze.
Om - na een vestimentaire wissel - terug te keren met “Le monde tourne mal (Let’s dance)” dat ze als een hogepriesteres ‘in een kerk in Memphis’ (sic) heel knap uitspon en uitspeelde. Van intens tot intiem en terug. De sfeer zat er helemaal in en werd vrij funky in “Ecoute ma prière” en uitbundig in “Aphrodisiaque”.

Nog een keer stapte ze af en kwam terug met “Rouge Ardente”, de hit-single en titeltrack van de cd die ze net uitgebreid en brandend geshowd had. Ze stelde nog haar muzikanten voor en dankte het publiek, zichtbaar geroerd. ‘Zonder jullie zat ik vanavond thuis’. Ook wij danken ‘jullie’. Que le feu continue !
La Red is nog te zien in de uitverkochte Roma (17 mei) waarna ze Frankrijk in trekt om in het najaar weer de draad in België op te nemen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/axelle-red-03-05-2013/

Organisatie : Greenhouse Talent

Wie in de jaren 80 fan was van hardrock en metal kent ongetwijfeld de band Ostrogoth uit Gent.  Samen met o.a. Crossfire, Killer en (iets later) Cyclone maakten zij namelijk het mooie weer in het toenmalige  ‘heavy Belgium’.

Welnu deze oude rotten treden terug op… en ook nu was het mooi weer in Antwerpen!  Van de originele line-up uit 1976  zijn er nog 2 leden over : Mario & Marnix!  Rudy ‘Whiteshark’ op gitaar vervoegt iets later de rangen!  Zanger Josey en gitarist Dario zijn pas sinds het ‘2^de leven’ van Ostrogoth betrokken bij de band maar verdienden al in heel wat andere bands en projecten hun strepen!  Wie echt meer info over het vroegere en het huidige Ostrogoth wil checkt best hun mooie vernieuwde site.

Genoeg geschiedenis! Over naar de orde van de dag.  De bar van Trix was goed gevuld met zowel jonge metalfans als oude rockers van dienst.  De jeugd kwam duidelijk supporteren voor de 2 bands in het voor programma :

Solenoid uit Genk mocht de spits afbijten en deed dat met veel overtuiging en lef.  Hun stevige rock met subtiele punk en stoner invloeden stond als een huis en de invloeden van Motorhead, Maiden & Saxon waren overduidelijk aanwezig.  Vooral het gemak waarmee de zanger krachtig stond te brullen is me bijgebleven en ook de samenzang met de bassist was sterk!  Zeker een band met potentieel, die al zo’n 10 jaar aan de weg timmert en half mei een 2^de CD op ons loslaat! Tourden ooit met Anvil.

Daarna was het de beurt aan Evil Invaders, die duidelijk uit een ander vaatje tapten.  De band met roots in Limburg  bestaat al zo’n 2 jaar in de huidige line-up en speelt vooral snelle heavy metal die soms naar trashmetal neigt.  Hun geluid deed met denken aan een mix van Priest, Exodus en enkele typische Duitse bands als Kreator en Destruction.  De zanger vertelde me dat ze recent enkele optredens in Italie, Oostenrijk en Duitsland hadden gedaan. De set van Evil Invaders bestond uit 7 nummers hoofdzakelijk van de EP die sinds februari uit is.  Ze namen een vliegende start met ‘Speed’ en speelden met veel overgave en energie!  De zanger haalde met gemak zowel hoge noten als grunts en klonk heel geloofwaardig en furieus.  Het jonge publiek reageerde enthousiast en had zin in meer. Nummers als “Tortured” en “Victim” klonken als in de hoogdagen van de trashmetal.  Na een half uur werd de set besloten met “Evil” en moest het jonge volkje plaats maken voor het oude geweld uit Gent.

Dat Ostrogoth garant staat voor ‘kwaliteits’ hardrock zal wel niemand verbazen.  Zeker niet als je weet dat James Hetfield van Metallica al geruime tijd fan is en daar ook soms mee uitpakt.
De nummers op de setlist waren een uitgebalanceerd mix van werk uit de 3 full CD’s/vinyl en de legendarische EP Full ‘Moon’s Eyes’ die de band tussen 1983 en 1987 uitbracht.

Van bij de start met “Too hot” was duidelijk dat deze kerels er nog steeds veel zin en plezier in hadden.  De hardrock die ze speelden klonk echt wel jaren 80 maar kwam op geen enkel moment gedateerd of voorbijgestreefd over.  Integendeel!  Nummers als “Scream Out” en het bluesy “Do it right” trotseerden met brio de tand des tijds en zullen nog menig rockliefhebber, van welke leeftijd ook, bekoren!  Het fijne samenspel van de beide gitaristen, de strakke drums en de veelzijdige zang van mister Hindrix laten de succesvolle jaren 80 weer helemaal opleven en tal van oude rockers staan zichtbaar te genieten.
Het plezier zowel op als voor het podium is het beste bewijs van een geslaagde avond.  De up-tempo nummers worden vakkundig afgewisseld met enkele ballads en ook het instrumentale “Lords of thunder” zit in de set.  In de 2^de helft van het optreden zitten enkele kanjers als “Ectasy & Danger”, “Queen of desire” en “Paris by night” maar het meest lof oogst de band toch met het alom gekende en meegezongen “Full moon’s eyes”…een echte klassieker in het genre en ook het hoogtepunt van de avond.
Na meer dan een uur is het welletjes en besluiten de heren van Ostrogoth om de set af te sluiten met “Rock Fever” om daarna als toegift nog een stevige cover van Judas Priest te spelen (Metal Gods) en het slotnummer “Samurai”.

Dankbaar dat ik getuige mocht zijn van deze unieke gelegenheid en een pak jeugdsentiment opnieuw kon beleven!  Wie ook nog een optreden van Ostrogoth wil meepikken kan nog terecht in Gent en in Oostende. Het zou me echter niet verbazen dat ze deze zomer nog wel her en der worden toegevoegd aan de affiche en dat er zelfs nieuwe nummers worden uitgeprobeerd. Misschien met het oog op een CD? Let’s hope so!

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-invaders-02-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/solenoid-02-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ostrogoth-02-05-2013/

Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)

"Ik snap niet hoe jullie ons in België kennen, maar jullie zijn fantastisch!" Frontman Dan Reynolds van Imagine Dragons wist dan wel niet goed wat hem overkwam toen hij en zijn band geconfronteerd werden met een hoop schreeuwende fans, maar dat had zeker geen slechte invloed op het concert, integendeel.

Imagine Dragons is een pop/rock band uit Las Vegas die sinds kort succes kent met catchy singles "It's Time" en "Radioactive". In de Verenigde Staten zijn ze uitgeroepen tot de nieuwe hype, reden genoeg voor een passage door Europa en dus ook Brussel. De AB was omgetoverd tot Box voor de avond, verrassend uitverkocht en met een intieme sfeer dat bij concerten het verschil kan maken tussen 'goed' en 'zeer goed'.

Voorprogramma werd verzorgt door Projection Patrol Pinkerton, een West-Vlaamse indie rock band met een beloftevolle toekomst en een beduidend aantal fans aanwezig in het publiek. Single "Future = Our Home" is hun bekendste song, een vrolijk deuntje met bedrieglijk veel inhoud, en was dan ook het hoogtepunt van de set. Toch slaagde de band er in om in een groot halfuur de aandacht van het publiek te grijpen én te houden, waaronder de nieuwe single “This City” te horen is , wat voor een voorprogramma niet altijd evident is. Een band om in de gaten te houden!

Na een uitstekende opwarmer was het dan de beurt aan de hoofd act: Imagine Dragons. De band had zich duidelijk niet aan zo'n grote en uitbundige opkomst verwacht, maar genoot zichtbaar van de aandacht en gaf met vreugde de energie terug aan de toeschouwers. Imagine Dragons is een soort mix van indie, pop en rock met duidelijke dramatische invloeden. De stempel van Vegas, laten we maar zeggen. Hun muziek loont zich dan ook tot live optredens.

Zanger Reynolds was in zijn nopjes en sprong levendig van de ene kant van het podium naar de andere, ondanks het gips rond zijn rechterarm. Het contact met het publiek zat goed, de muziek kwam vlotjes en het merendeel van het publiek was al uit volle borst aan het meezingen vanaf het eerste nummer. Het absolute hoogtepunt van de set was ongetwijfeld "Radioactive", waarbij het zingende publiek zowat de band overstemde.
Toch waren er nog enkele schoonheidsfoutjes. Lange, uitgerekte intro's spelen is een goede truc als je geen uitgebreide catalogus hebt, maar wanneer je dit bij elk nummer gaat doen, wordt het toch een beetje irritant. Ook de ontelbare momenten waar de band het publiek aanmaande om te zingen of te klappen, zorgden ervoor dat de set naar het einde toe wat momentum verloor.

Maar het merendeel van het publiek bleef aandachtig en enthousiast, en het concert was zeker een onverwacht succes te noemen. Imagine Dragons doet met momenten aan bands als The Killers denken (niet toevallig ook afkomstig uit Las Vegas), laten we hopen dat ze mits wat bijschaven een even mooie toekomst tegemoet gaan.

Setlist: Round And Round - Amsterdam - Tip Toe - Hear Me - Cha-Ching (Till We Grow Older) - Rocks - Radioactive - Lay Me Down - Bleeding Out - Demons - Underdog - On Top Of The World - It’s Time
Encore: Nothing Left To Say

Pics homepag dank aan Tina Herbots (ABconcerts)

Organisatie: Ancienne Belgique