Portland - Een kleurrijke sound vol uiteenlopende emoties
Voor veel bands leek deze COVID periode een tijd van bezinning, andere zagen hun opmars gestopt worden, waardoor ze de draad opnieuw moesten oppikken … Portland behoort een beetje tot die tweede categorie, in 2019 leken ze compleet gelanceerd, wat trouwens zeer verdiend was. In die kleine twee jaar zat Portland niet stil én de ontlading was vanavond des te groter …
De uit Leuven afkomstige band Berry Quincy (****) brengt een interessante versmelting van roots, rock, pop , soul en blues. De zevenkoppige band bracht in 2019 al zijn derde plaat uit 'The Herdman' , een schijf die overal zeer goed werd ontvangen. De band legt in AB de lat heel hoog. Niet alleen klinkt de muziek van Berry Quincy gevarieerd en aanstekelijk, het is een getalenteerd combo die spelplezier beleeft. Bovendien beschikt Berry Quincy over een charismatische frontman, met zijn warme en soulvolle stem .
Superlatieven genoeg dus om de AB in vuur en vlam te zetten, wat ook gebeurde. In hun set van hoekige en energieke soundscapes, weet Berry Quincy door deze aanpak, het publiek voor zich te winnen. Een perfecte opwarmer.
Portland (*****) is een band die de dunne lijn tussen intimiteit en energie perfect bewandelt. Ze brengen een gevarieerde, kleurrijke set. Momenten waarbij het publiek integer de sound ondergaat of uitbundig met de handen in de lucht mee zingt en uit de bol gaat. Jente is dan ook een klasse entertainer, en de magie tussen hem en Sarah is onevenaarbaar.
Ondanks het feit dat het bij Portland vooral draait rond dit duo, laten ze zich evenzeer omringen door fijne muzikanten die hen perfect aanvoelen.
Al meteen kwam dit tot uiting, en Jente zet hen naar het eind van het concert toe in de kijker. Het siert Portland hoe het duo omgaat met z’n muzikanten. Het publiek apprecieert enorm dit gebaar!
De band klinkt emotievol op het podium en is zijn fans dankbaar na het lange wachten. Er zijn de ingetogen momenten en de energiebommetjes, o.m. toen Sarah helemaal alleen op het podium met de schijnwerpers op haar gericht, op piano en met haar kristalheldere stem , iedereen kippenvel bezorgt. Of wanneer de vocals van Jente en Sarah samen , op een al even intiem moment elkaar perfect aanvullen. Songs als “deadlines”, “pouring rain”, “aftermath” of “pearls” doen je smelten.
Op een bepaald moment wordt gevraagd om de lichtjes van de gsm's te doen branden, wat het geheel schitterend maakt. Het publiek ging op dat verzoek gretig in. Jente, die eerder een spraakwaterval is, geraakte haast niet uit zijn woorden op dit prachtige voorval. Hij kon zijn tranen en emoties niet meer verstoppen.
In de bisrondes worden de beide kanten van Portland, het ingetogen, intieme en het groovy, extraverte nogmaals onderstreept. Het warme , lange applaus op het einde van de set was dan ook meer dan gemeend.
Portland speelde een overtuigende set door een kleurrijke sound vol uiteenlopende emoties. Prachtig.
Ancienne Belgique (AB Ballroom)
Brussel
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Worlds Beyond - Kippenvel van begin tot einde
De nieuwe Gentse symfonische metalband Worlds Beyond had nog de release-show in te halen voor hun vorig jaar verschenen debuutalbum ‘Symphony Of Dawn’ en dat deden ze met ineens twee concerten na elkaar in JOC De Variant in hun thuisstad.
Een eerste op vrijdag 8 oktober met Solitude Within en een tweede op zaterdag met Gallia. Wij konden enkel bij het eerste concert aanwezig zijn, maar we vermoeden dat Gallia het ook prima deed als support.
Toen Worlds Beyond vorig jaar zijn debuut uitbracht, stonden we versteld van zoveel maturiteit inzake compositie en arrangementen bij deze jonge metalband en ook zangeres Valerie met haar opera-achtige stem sloeg ons met verstomming. Dat maakte heel wat mensen benieuwd naar de eerste concerten van deze jonge band.
Solitude Within begon met veel enthousiasme als openingsact. De band is bijna klaar met hun nieuwe album, de opvolger van ‘Disappear’. Van dat nieuwe werk kregen we in Zwijnaarde –-bovenop zowat alle nummers van ‘Disappear’ – al twee songs te horen: de eerste single “Astray” en de enkel op Twitch uitgebrachte single “One Final Wish”. Die twee nieuwe nummers liggen nogal in het verlengde van het oudere werk. Dat nieuwe album mag er nu wel gaan komen. Emmelie Arents is de voorbije jaren gegroeid in haar rol als frontvrouw en entertainer en ook op dit concert kreeg ze het publiek al snel mee. Emmelie is overigens ook auteur van enkele fantasy-boeken, waar de muziek van Solitude Within mooi op aansluit.
Worlds Beyond zit een beetje in hetzelfde straatje van symfonische metal en fantasy-soundtrack. Deze band heeft verschillende troeven uit te spelen: gitarist en songschrijver Tijmen, zangeres Valerie en een reeks enthousiaste muzikanten die het plaatje compleet maken. De frontman en –vrouw van de band stonden met veel zelfvertrouwen te genieten op het kleine podium. Het was de albumreleaseshow en dus werden alle nummers van het album gebracht en ook nog eens in de volgorde van de CD. Uiteraard ging het thuispubliek makkelijk mee in de set van Worlds Beyond, maar de uitvoering was ook nagenoeg perfect, met de nummers die live nog net iets meer elan krijgen dan op het schijfje. Dat belooft het beste voor de toekomst van deze band.
De volgende grote afspraak voor zowel Worlds Beyond als Solitude Within worden de Waregemse Metal Days begin december.
Organisatie: Worlds Beyond
Squid - Postpunk in al z’n aspecten
We citeren even uit de bio van de facebook pagina ''Naast bands als Black Country, New Road en Black midi staat het vijftal aan de voorhoede van een nieuwe generatie bands die de Britse rock toekomst geeft met gedeconstrueerde post-punk en een opwindend intellectueel kantje.''
Squid wordt een beetje naar voren geschoven als de nieuwste hype om te koesteren. Ze brachten dit jaar hun debuut 'Bright Green Field' op de markt, een schijf die overal heel goed werd ontvangen. Geen wonder dat de Orangerie compleet was uitverkocht.
Review Bright Green Field (musiczine.net)
Kan Squid (****) de verwachtingen inlossen? De band heeft het op basis van hun prachtig debuut zeker in zich om groots te worden. In het begin leek alles wat gezapig te klinken, ondanks de experimentele uppercuts, waardoor het wat afwachten was.
Gaandeweg kreeg de band meer grip, en ontstond een fijne moshpit. Links en rechts zagen we zelfs enkele crowdsurfers. Aan bindteksten doet de band niet echt mee, de muziek sprak voor zich.
Squid doet iets met het genre van de post punk dus. De talentvolle muzikanten vullen elkaar aan en halen het onderste uit de kan van hun instrumenten. Registers worden opengetrokken. Een kleurrijk geheel door de variatie en de geordende chaos, die raakte, om tot slot te stuiten op een wervelende finale.
We zijn wat huiverachtig als we horen ‘de nieuwste hype’. Squid raasde echter door de zaal met hun allesvernietigende sound. Na een ietwat moeizame start, durven ze fors door te gaan, houden ze van experimentjes en dat maakt hun postpunk net boeiend.
Op basis van dit wervelend, energiek optreden hopen we dat de band definitief kan doorbreken …
Setlist: Sludge//G.S.K.//Fugue//The Cleaner//2010//Peel St.//Boy Racers//Paddling//Sevenz//Narrator//Pamphlets
Organisatie: Botanique, Brussel
Meis - Wederzijdse dankbaarheid voor eerste Belgische passage
Concerten in de Witloof Bar trekken, zoals het vaker het geval is, een beperkt publiek aan. Afwezigen hadden echter ongelijk om de eerste Belgische passage van Aysha ‘Meis’ de Groot te missen. De kleindochter van Boudewijn De Groot is al van kindsbeen af bezig met muziek. Voor velen is ze een bekend gezic ht als backing vocal bij Eefje De Visser, maar nog voor die samenwerking bracht Meis eigen werk uit. Dit jaar bracht ze eindelijk een EP plus uit getiteld ‘Een’, een bundeling van reeds uitgebrachte singles met extra songs.
Meis maakte al meteen een goede indruk met opener “Veel”, een sterke single die ook behoorlijk wat airplay kreeg op de Belgische radio. Dit visitekaartje vat goed de stijl samen die de artieste brengt: licht melancholische en dromerige nederpop met een rauw bedrukt randje. In “Wacht” doet ze ongefilterd thema’s als twijfel, onzekerheid, begrip en geduld verder uit de doeken. Beide nummers (en enkele andere singles uit haar EP) klinken live mooi uitgebalanceerd met eerst een dromerig aarzelend begin en daarna een beukend, rauw einde. De muzikale lappendekentjes met hier en daar blazers zorgen echter voor een troostend gevoel.
Dit evenwicht was ook merkbaar in “Zee” waar, ondanks de lyric Is het dieptepunt al hier?, de kracht van haar zangstem een hoogtepunt haalt. Af en toe laat ze haar gitaar aan de kant om vrank en vrij los te gaan op de muziek gebracht door een driekoppige begeleidende band. Enkele nieuwe nummers, ‘Koffers”, “Ons” en “Zonder”, leenden zich daar echt toe. In tegenstelling tot haar eerste werk, zijn die meer upbeat en klinken ze ook opgewekt. Laat je echter niet zomaar vangen want plots valt hier en daar in haar songs een stilte die ons terug bij de keel grijpt en ons laat proeven van dat rauw duister kantje. Een welgekomen tussendoortje was haar ode aan het West-Vlaamse dialect met een eigen versie van Brihang’ “Steentje”.
Ook al kon ze amper geloven dat ze voor het eerst buiten Nederland haar nummers live bracht, heeft Meis haar eerste Belgische passage tot een uitmuntend eind gebracht. Met het zeemzoete en dromerige “Alsof” en haar jongste single, het elektronische getinte “Waarom /2” sloot Aysha haar concert enig mooi af.
Setlist: Veel - Wacht - Koffers - Waar - Zee - Bram - Ons - Steentje (cover) - Zonder - Alsof - Waarom /2
Organisatie: Botanique, Brussel
Adrian Crowley - Intieme weltschmerz in een pastoraal kader
Toen Ryan Adams in 2005 tijdens een interview met Rolling Stone de vraag kreeg toegeworpen "Who's the best songwriter that no one's heard of" antwoordde deze prompt: “Richard Hawley ... and Adrian Crowley!”. Een compliment dat kon tellen, dat wel, maar schandalig genoeg duurde het nog een kleine tien jaar vooraleer Crowley met het oncomfortabele crooneropus ‘Some Blue Morning’ (’14) op onze muzikale radar verscheen. Intussen is de Ierse singer-songwriter met Maltese roots toe aan album nummer negen, ‘The Watchful Eye of the Stars’, dat samen met sterproducer John Parish werd ingeblikt en alweer lonkt naar een prominente plaats in diverse eindejaarslijstjes.
Crowley’s tourmanager had werkelijk geen betere datum en lokatie kunnen verzinnen voor zijn eerste post-corona optreden op Belgische bodem. Door de felle regen en wind onderweg waanden we ons afgelopen zaterdagavond midden in een roadtrip langs slecht verlichte wegen en desolate dorpjes in Zuid-Ierland, en eens aangekomen in het pittoreske Sint-Denijs maakte de mistige atmosfeer in de schaars verlichte kerk het plaatje werkelijk compleet. Van ‘mist’ naar ‘mistroostig’ is trouwens maar een kleine stap in het universum van Adrian Crowley, die zowaar van wal stak met twee nieuwe nummers. En eerlijk? Eigenlijk maakt het bitter weinig uit welk nummer de Ier nu precies uit zijn mouw schudt: van zodra zijn bariton weerklinkt waanden we ons in een parallele, haast surrealistische wereld waar ook andere muzikale notabelen zoals Leonard Cohen, Richard Hawley en Bill Callahan een stekje hebben veroverd.
Ook muzikaal is het éénmansorkest Crowley niets minder dan een kleine sensatie. In het eerste deel van de set kreeg zijn rode Gretsch het gezelschap van een loop pedaal, waardoor de nummers laagje per laagje in een multidimensionele reverb werden gedrenkt alsof er zich achter één van de kerkpilaren nog een extra muzikant schuil hield. Halverwege de set kroop Crowley vervolgens achter een analoge mellotron, een statement die trouwens kan tellen in een wereld die gedomineerd lijkt door digitale bleeps. Die instrumentwissel leverde alvast een paar van de strafste songs van de avond op zoals “Take Me Driving” waar Crowley vanop de passagiersstoel de eindigheid van vriendschapsrelaties beschrijft. Ook het bezwerende spoken word nummer “Crow Song” dreef op een afscheidsrelaas, dit keer van een gewonde kraai die Crowley’s broer ooit mee naar huis bracht maar zijn herintroductie in de vrije natuur uiteindelijk niet overleefde.
Niet dat Adrian Crowley verlegen zit om voldoende crowdpleasers uit zijn eigen back catalogue, toch stonden er ook twee eigenzinnige covers op het menu met een eerbetoon aan David Bowie als rode draad. De 50ies original “Wild Is The Wind”, ooit door de thin white duke himself opgenomen uit bewondering voor Nina Simone, werd van alle ballast en ritme gestript totdat enkel pure weltschmerz overbleef. Ook de soulvolle soundtrack hit “Cat People (Putting Out Fire)” werd door de mangel (lees: de mellotron) gehaald met een ronduit ijzingwekkende parlando versie als resultaat.
Zijn grootste evergeen “Some Blue Morning” en de wel erg luchtige recente single “Bread and Wine” besloten een avond die helemaal draaide rond het imposante strot van Crowley en diens cinematografische verhalen over De Grote Emoties. “I feel great at this moment, being able to pour my heart out in front of an audience” liet de imposante Ier eerder op de avond al optekenen. En laat dát nu precies de essentie zijn van de intieme Wilde Westen concertreeks ‘In Heaven’ die vanavond een gedroomde post-corona doorstart maakte.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Altin Gün - Dansbaar, doeltreffend muzikaal vaccin na die lange coronapandemie
Altin Gün is een van die bands die ons door die corona pandemie hebben geloodst met die overtuigende fijne groovende derde plaat ‘Yol’ en nu met het recent verschenen ‘Alem’ (enkel op bandcamp te beluisteren; staat in voor ‘Earth today’, het milieuvriendelijk goed doel).
Het is aangenaam genieten van die sound van het Nederlands-Turks collectief die samen met My Baby World/Turks/Indiase sounds combineren met popgroove, psychedelica, desertblues en elektronicabeats . Letterlijk een muzikaal internationaal exportproduct, die ritmiek , swing en melancholie in een gevat, gepast concept gieten en het live met het nodige spelplezier, fris, energiek, prikkelend en dromerig aanstekelijk weten te brengen. Sterk, straf wat ze doen, uitbundigheid vs intimiteit wordt authentiek perfect verpakt.
Eerder zagen we hen op Pukkelpop 2019 en in april was er nog een livestream , die ons nu met de eerste optredens ‘plein public’ naar Lille bracht om hen terug live aan het werk te zien. En het deed meer dan deugd om hartverwarmend , ontspannend zo’n collectief ‘li(jf)ve-lijk’ te ondergaan.
Een goed gevuld Aéronef begroette het combo, die natuurlijk blij was dat ze terug on tour konden en konden spelen . Ze kregen een enorme bijval en positiviteit . Die vrolijke , weemoedige world-sound raakte ons diep en werkte in op de dansspieren .
Het past allemaal goed in elkaar , de elektronica, de dubbele percussie, de intrigerende baslijntjes, de (desert)gitaar en de wisselende man-vrouw zangpartijen (tussen Mervé Dasdemir en Erdinc Ecevit Yildiz, die naast en recht tegenover elkaar stonden op het podium) kleurden het. Een hypnotiserende , bezwerende, broeierige, opzwepende sound creëerden ze .
In de ruim anderhalf uur durende set kregen we een mooie afwisseling van hun materiaal van de voorbije vier jaar . ‘Yol’ is natuurlijk de plaat van de doorbraak met enkele kleppers, “Yuce dag basinda” , “Macka yoliari” en “Ordunun dereleri” , die mooi verdeeld zaten in de set; ze zijn boeiend, sensueel, groovy, meeslepend; ze verrassen , klinken gevarieerd en werken in op de dansspieren, gerelateerd aan het genre!
Het sextet is sterk op elkaar ingespeeld . De keys, de dubbele percussie, de gitaarriedels en de diepe baspartijen zorgen voor een mooi klankentapijt. Het doet denken aan een mishmash Goat, Tinariwen , Hawkwind en world bands.
Meteen worden ze warm onthaald , de aandacht wordt getrokken door oudjes van hun debuut ‘On’ , met “Seker Oglan” , “Tatli Dile Guler Yuse” en “Kaymakamin kisiari” , die net dat extraverte, fonkelende, opborrelende, aanstekelijke, dansbare onderstrepen . Een mooie aanzet.
Maar Altin Gün biedt meer, want daarna is het meer bezwerend van aard met de nieuwtjes “Hey nari” en “Sevda olmasaydi” . Continu worden we heen en weer geslingerd in vaart, droom , weemoed en beeldrijke landschappen.
De traditionele Turkse volkspatronen vormen een eenheid met de Westerse psychedelische pop en folk, in combinatie met eighties synthpop, sierlijke funky baslijnen en de fijne afwisselende zangpartijen. Kleurrijk dus. We zijn onder de indruk .
Hun muzikale kleppers zitten dus mooi verdeeld in de set , en de band balanceert in popmelodie en avontuur; het is leuk verder, tussen energie, opwinding en een sfeervolle, dromerige melancholie; de psychedelica krijgt wat meer de overhand, wat ons drijft naar een MGMT en Tame Impala met een “Anlatmam Derdimi” en “Kisasa kisas” van die plaat ‘Alem’ . “Kolbasti”, van die tweede ‘Geci’, is als een Turkse hoogmis. Of ze klinken als een doorsnee psychedelica rockband die gitaar en synths ruimte biedt ten nadele van de groovy world beats, zoals op “Leyla”.
Het buikdans gevoel is nooit veraf , ze zijn een soort Talking Heads meets LCD Soundsystem meets Omar Souleyman in hun instrumentatie en in hun sound.
De set is en blijft boeiend door de afwisseling in vocals en de nummers. Het opzwepende, groovy “Supurgesi Yoncadan” is de perfecte afsluiter, die droom en werkelijkheid kruist; alle registers worden eens opengetrokken om ons in alle gelukzaligheid uit te wuiven, maar we krijgen er nog een fijne bis bovenop met prikkelende “Yali yali” (ook uit ‘Alem’) en het bezwerende oudje “Halkali seker”. Oud en nieuw die samen even overtuigend zijn!
Algemeen biedt Altin Gün een vrolijk gevoel waarop je niet kan blijven stilstaan of stilzitten; inderdaad, de leden onderhouden en stralen een folky spontaniteit en uitbundigheid uit en tekenen voor een breed geluid, die een internationaal publiek aanspreekt.
Altin Gun is het doeltreffende vaccin die de corona mee heeft helpen onderdrukken , eerst in ons eentje , dan in gezelschap , daarna in groep en tot slot ‘en masse’.
Hou die band in het oog, want hun muzikale creativiteit en concertbeleving is hoog!
Organisatie: Aéronef, Lille
RONKER + Pothamus:- In een intens kader een geordende chaos creëren
''Wie houdt van intens donkere muziek die op het buikgevoel inwerkt, dat perfect klinkt , gedreven door percussie, aangevuld met zang en gitaar die door je lijf giert, zal in dit bijzonder donker debuut van Pothamus zeker zijn gading vinden'' , schreven we over het debuut 'RAYA' van deze uit Mechelen afkomstige formatie.
RONKER op z’n beurt speelde in Denderleeuw zijn allereerste show, en dan nog een thuismatch. De muzikanten hebben al ervaring in andere projecten, met RONKER tasten ze hun grenzen af, trouwens hier spelen de leden elk een ander instrument dan ze gewoon zijn..
STAM X is een zeer gezellig jeugdhuis, er heerst een uitnodigend clubsfeertje. Er is voldoende parking in de directe omgeving, en in de zaal hangt een typische sfeertje van een jeugdhuis …
De zaal stond al heel goed gevuld voor RONKER (*****). De jonge wolven hebben goesting om er in te vliegen in hu thuisbasis. Dat voel je al bij de eerste song. Een zanger/frontman die op emotionele wijze zijn keel schor schreeuwt en het publiek zelf op zoekt; er ontstaat zelfs een kleine moshpit. Het viertal vindt elkaar blindelings in een speels, gevarieerd kader.
Ze gooien alles in de strijd, waardoor we compleet van onze sokken worden geblazen.
RONKER gaat in instrumentatie als in de vocals alle kanten uit, ingetogen, alle registers opentrekken , een portie experiment en het publiek op het verkeerde been zetten.
Kortom, in een intens kader een geordende chaos creëren. Een band die de grenzen aftast. Wat een totaal ervaring. Overtuigend. De band en publiek amuseert zich kostelijk. Dit smaakt naar meer.
Pothamus moet niet onderdoen muzikaal , maar spijtig genoeg moesten ze voor een sterk uitgedund publiek optreden. Het deert hen niet . Ze werken naar een oorverdovende climax in hun songs. Dit is rock/post metal pur sang. Ze blazen je omver, waardoor je ademloos staat te trillen op je benen.
Pothamus is sterk en we refereren graag naar hun optreden op DOK Gent deze zomer: ‘Pothamus gaat een gevecht aan tussen licht en donker en deelt op een bijzonder golvende wijze prikkels uit, tot je helemaal zen wordt en je veilig voelt in dat donker hoekje …’.
Tja hadden we het niet over ‘in een intens kader een geordende chaos creëren’ … Met deze werd dit overduidelijk bevestigd!
Organisatie: STAM X, Denderleeuw
WALFANG - Album voorstelling 'LØV' - Wat een muzikale aardverschuiving
In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. Dat blijkt uit een interview dat we tijdens de lockdown met de band hadden hier
WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.
WHORSES (****) is een vrij jonge noiserock band die al van 2017 aan de deur staat te bonken. We zagen hen al enkele keren aan het werk - enerzijds op Sonic City festival 2018, anderzijds op het afscheidsconcert van Raketkanon in de Ancienne Belgique - en daar viel vooral op dat de band meesters zijn in een soort intimiteit en het afvuren van verschroeiende hete vuurbollen. In De Casino was dat niet anders. Whorses gaat vanaf de eerste noot dan ook bijzonder verschroeiend tekeer. Met nog een beetje psychedelica en een heel beweeglijke frontman, die voortdurend het publiek gaat opzoeken, al dan niet met micro standaard of gitaar, krijg je energieke uppercuts. Whorses steekt De Casino de lont aan het vuur, om de boel echt te doen ontploffen.
We hebben respect voor hardwerkende bands. Neem nu Psychonaut (****) … Trouwens, de band speelde eerder op de avond nog in OLT Rivierenhof samen met AmenRa, surplus dat een optreden van hen bijzonder intens is , en het enorm veel energie vraagt van de zanger en de muzikanten, dan moet je haast een topsporter zijn om dit tot een goed einde te brengen.
Met hun twee optredens klonk het nu even niet even strak en sterk. We zagen hen al scherper! We vergeven we hen.
Toch kregen we van Psychonaut in de instrumentatie een spervuur van een klankentapijt, als een vlijmscherp mes die door je vege lijf klieft. De vocals bezorgen je koude rillingen.
Potdoof en compleet in trance werden we gebracht door de mokerslagen van Psychonaut . Een klein uur lang drijft Psychonaut het tempo zodanig op en het klinkt crescendo oorverdovend.
De band stond misschien niet op kruissnelheid dat we van hen gewoon zijn, maar toch werden we compleet van onze sokken geblazen, en bleven we totaal verweesd achter. Ondanks alles sterk en overtuigend in het post-metal genre.
‘Letterlijk een tsunami, een aardverschuiving in je huiskamer’ …schreven we over het streaming concert van de band WALFANG. WALFANG (*****) doet er live , voor een enthousiast publiek, gewoon nog een schepje bovenop. Ze spelen hier een thuismatch. WALFANG klinkt verschroeiend, goed, volwassen en kunnen nu elke club of festivalweide aan door hun krachtige en energieke set . Wat een boost!
We werden letterlijk omver geblazen door de versmelting van krachtige riffs en knallende drumsalvo's. De vocals waren emotioneel , intens. Je voelt de adrenaline.
Het duurt dan ook niet lang of De Casino staat in vuur en vlam. De band heeft het publiek onder zich. In een wervelende finale werden alle registers compleet open getrokken. WALFANG deed dus De Casino op zijn grondvesten daveren en is daardoor met brio in zijn opzet geslaagd. Wat een muzikale aardverschuiving. Top!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whorses-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/walfang-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/psychonaut-10-09-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Amenra - Ochtendglorenconcert - Wat een zotte morgen
Het principe was eenvoudig: je komt verschrikkelijk vroeg uit je nest om een concert te zien terwijl de zon opkomt. Niet dus, hoewel ook dit wel iets had.
Het zag er nochtans helemaal niet zo slecht uit, toen wij de deur opentrokken en de straat er nat en verlaten bij lag. Het regende immers niet en dus waren wij al lang tevreden. Vol goede moed en voorzien van paraplu en regenjas gingen we op weg naar OLT Rivierenhof, al voorgenietend van wat een uniek concert moest worden.
En dat werd het uiteindelijk ook. Daar konden de plensbuien weinig aan veranderen. Meer nog: ze droegen bij tot een unieke mistig-rokerige sfeer. Het was wonderbaarlijk dat het overgrote deel van de toeschouwers trouwens vlotjes de regen trotseerde, zij het hier en daar schuilend onder de bomen of onder de tent boven de muzikanten, voor zover dat mogelijk was. Liever een kletsnat pak dan ook maar één noot te moeten missen. Het maakte de ervaring alleen maar intenser. En Colin H. Van Eeckhout betoonde dan ook nog eens zijn medelijden: “Ik vind het zo erg voor jullie dat jullie in de regen moeten zitten.” Het zou de enige verbale communicatie van het concert worden. Wel werd er gegroet nadat het concert was afgelopen en een staande ovatie hun deel werd, volkomen terecht trouwens.
Die volharding past bij het fenomeen Amenra. Wij kunnen ons moeilijk voorstellen dat, indien de band in de regen had gestaan, zij er de brui aan zouden hebben gegeven. Tenzij de techniek hen misschien in de steek had gelaten. Die techniek deed trouwens aan het begin van het optreden een beetje moeilijk, waardoor onvermoede knallen pas echt zorgden voor een wekkergevoel.
Vandaar dat we tijdens “Plus Près De Toi” nog een paar keer werden opgeschrikt, maar dat was gauw genoeg vergeten, want hoewel het gezelschap in een cirkel op het podium stonden opgesteld, golfde de sfeer zo door de arena en hoorde je zelfs – echt waar – af en toe de vogeltjes fluiten. Maar ook zij hielden het even later voor bekeken. Of zij even onder de indruk waren van het hele gebeuren als wij, laten we over aan Natuurpunt.
Want onder de indruk waren we wel degelijk. Het was moeilijk om niet in de ban te geraken van het zestal, gezeten op het soort kerkstoelen, waarvan sommige aanwezigen misschien het bestaan reeds lang vergeten waren. Een “traditioneel” Amenra-concert is al impressionant genoeg, de akoestische versie daarvan is dat misschien nog meer. Maar uiteindelijk bepaalt ieder dat gewoon voor zichzelf.
Uiteraard werd er naast klassiekers ook nieuw werk aangeboord. “Voor Immer” was één van de songs, waarvan de opbouw ons ademloos achterliet. De dubbele gitaarlijn maakte het uiteindelijk helemaal af. Opvallend was zeker de tweede stem van de violiste bij “To Go On: And Live With. Out”, of de al even opgemerkte achtergrondzang bij “The Longest Night,” die de stem van Van Eeckhout nog extra deed uitkomen.
En dan waren er nog de covers van “De Zotte Morgen” – de bijna vanzelfsprekende afsluiter – en een mooie versie van Tim Buckleys “Song To The Siren”, duidelijk eerder geïnspireerd op This Mortal Coils aanpak, maar daarom niet minder mooi.
“Wat een zotte morgen!”, liet onze buurvrouw zich ontvallen. We hadden het niet beter kunnen omschrijven.
(Met dank aan onze bevriende website Patrick Van Gestel - daMusic)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/open-lucht-theater-rivierenhof/1633-amenra-22-08-2021.html
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Pauwel & Elias - Op gevoel(ens)
Naast de recent geloste, geweldige, coronavriendelijke affiche van Leffingeleuren (onder meer Amenra, Altin Gün,...), organiseert De Zwerver deze zomer ook andermaal een reeks fijne optredens aan de Groenhagemolen. Door de tegenvallende weersomstandigheden werd de avond met de fijne double bill met Pauwel en Elias echter verplaatst naar de ruime, comfortabele concertzaal. Dit resulteerde in een gezellige setting met vooral het voordeel van een ruim podium onder de sloffen te hebben, in plaats van een kleiner outdoor podium.
Het beperkt aantal toeschouwers, we schatten een dertigtal, mocht eerst genieten van Pauwel (****). Een man met een stem uit de duizend, koos ervoor om intiem en kleinschalig aan het optreden te beginnen. Zo pakte hij het publiek helemaal in met het breekbare “Bones”. Pauwels stem is door de hoge toon, best wel speciaal. Verder dan het vergelijken met acts zoals Asaf Avidan en The Tallest Man On Earth komen we moeilijk. Na de twee inleidende nummers, mocht de rest van zijn band mee het podium op om het middensegment, met vooral nieuwer werk, aan ons voor te stellen. De nieuwe songs, zo vertelde Pauwel ons, werden recent ingeblikt in de buurt van en tijdens de overstromingen in Wallonië, waardoor de songs over het algemeen niet erg happy-catchy of oorwurmend waren en bijgevolg dus ook niet echt bleven plakken. Dit was echter wél het geval met de songs uit zijn debuut EP bij het Gentse Unday Records waarmee hij en z’n band de set vervolmaakte. Het levendige karakter van “Witches” en “Molly” werkte aanstekelijk en zorgde voor een mooi slot van de breekbare set.
Na Pauwel, mocht de meest recente signing van Unday, Elias (***), de bühne betreden. Elias (Devoldere) draait al jaar en dag als drummer mee in tal van bands, waaronder Nordmann, maar voor het eerst neemt hij de rol van frontman op zich. Dit brengt een bijzonder resultaat met zich mee. Live wordt Devoldere bijgestaan door maten uit andere projecten uit het jazzlandschap (Nordmann, SUWI,...) het blijft een kleine familie dat jazzmilieu. Elias bracht een eclectische mix van muziek die zweeft tussen Radiohead enerzijds, meer experimentele muziek en zelfs een scheut post-rock. De songs, die zich live vooral lieten kenmerken door hun grootste opbouw, vallen echter niet eenvoudig te behappen. De band leek op songs als “Day Two” nog zoekende naar een muzikale smoel en ook vocaal is er nog wat werk voor de boeg. De band miste ook nog wat routine, maar door de gekende omstandigheden én het feit dat hun gitarist holder-de-bolder uit Dranouter, na een show met Mooneye, werd opgetrommeld, valt dit meer dan zeker te relativeren. Hoogtepunten in de set was het aanstekelijke, krachtige “Parasites” en het rustigere “South”.
Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
PESCH - Moeilijk om het dansen te weerstaan
PESCH, het EBM-project van Peter Slabbynck, Sam Claeys en Chesko van Red Zebra en Der Klinke, beleefde zijn live-vuurdoop in de B52, als aanloop naar de officiële wereldpremière op de Sinner’s Day voorafgaand aan het W-Festival in Oostende. Daar deelt PESCH de affiche met prestigieuze namen als Front 242, the Neon Judgement, VNV Nation en Whispering Sons. Afgaan is dan geen optie en daarom is er eerst een try-out voor een klein publiek.
PESCH heeft nog maar één EP (‘Melba’) met vier nummers uit. Die werden in Eernegem aangevuld met alweer drie nieuwe tracks. Dat (opgeteld met een reeks aangekondigde concerten na Oostende) belooft alvast voor het voortbestaan van PESCH. Begonnen als een wild idee om de tijd te doden tijdens de coronastilte is dit op kousevoeten uitgegroeid tot een band met allure.
De set in de B52 startte met de nieuwe track “Comming To A Boil”. In plaats van het voor het genre klassieke misttapijt koos PESCH daarbij voor een kleine waterkoker die vooraan op het podium wat waterdamp verspreidde. Leuke gimmick voor de eerste rijen in een clubzaal, maar op een festivalpodium zal dat grapje toch moeten uitvergroot worden. “Comming To A Boil” was wel meteen het bewijs dat PESCH een ernstig project is: meteen een heel dreigende sfeer en haunting lyrics, volgens het boekje. De rolverdeling is ook duidelijk: Slabbynck krijgt vrij spel aan de microfoon en Chesko en Claeys broederlijk naast elkaar op identieke synths die af en toe backing vocals leveren. En alles wordt netjes live gespeeld.
PESCH gaat verder met drie tracks van de EP: “Low Libido”, “No Handshake” (gaat niet over coronapreventie) en “What’s Wrong With People?”. De zaal is inmiddels helemaal mee en hoewel de organisator heel duidelijk heeft gemaakt dat er niet gedanst kan worden, zijn er in het publiek enkelingen die de grens aftasten tussen heupwiegen en dansen. Kan ook moeilijk anders, want deze EBM is gemaakt om vleermuizen te laten dansen. Na deze reeks is er nog het op Facebook aangekondigde en ook al op de dansspieren werkende “Sneaker Preacher” om dan helemaal te knallen met “Let’s Invade America”, de grootste hit van PESCH tot dusver. Sam Claeys komt dan vanachter zijn synth om vooraan het podium de backing vocals naast Peter Slabbynck te brengen. Die laatste beëindigt het nummer door zijn monitor eerst te slaan en dan te knuffelen.
De set wordt afgesloten met “Our Accountant Says We Need A Hit, Because We Are Financially Deep In The Shit”.
Kijk, als zelfs het advies van een boekhouder een geslaagd nummer oplevert, dan moet je vooral verder gaan met dit project. H
et publiek in de B52 was overtuigd en er moet al heel wat verkeerd lopen vooraleer het publiek in Oostende of eender welke stad niet ook voor de bijl zou gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Pesch - 6/08/2021 (musiczine.net)
Organisatie: B52, Eernegem ism PESCH
Naima Joris - Meegedreven worden in weemoed
Naima Joris kwam in een ware rollarcoaster terecht na haar release. Naast de talrijke artikels, de optredens in ‘Vive le Velo’ werd ze ook op de radio gedraaid. Sjiek.
Check de release hier
Toen we ze in Gent vorig jaar zagen optreden, stond ze nog eerder onwennig op het podium. Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Naima staat ondertussen zelfverzekerd op het podium en ze laat zich omringen door top muzikanten … jawel , klaar om de wereld compleet te veroveren.
Na een livestream wilden we haar dus letterlijk terug live aan het werk zien, hoe ze is geëvolueerd als artieste. We zakten deze keer af naar de ‘Great Gigs in the Park’ in De Casino, Sint-Niklaas waar ze met haar band speelde voor een full house.
Naima Joris (****) - Het is moeilijk te duiden wat precies het genre is van haar muziek. Uiteraard hoor je die jazz , maar in haar vocals klinkt soul en het Franse chanson door. Ze steekt samen met haar muzikanten enorm veel gevoel in de sound . Ze heeft zelf een sterke indringende stem en uitstraling. Je wordt gehypnotiseerd in dit geheel.
De nummers gaan over pijnlijke onderwerpen, luister maar naar “Missing You” , het hartverscheurende mooie “Belly Botton” en “Soon” .
Naima ontroert en neemt je mee naar weemoedige oorden, maar biedt , schept net dat sprankeltje hoop en dat zonnestraaltje achter een donkere wolk.
Naima Joris staat hier dus opnieuw zelfverzekerd op het podium, geruggesteund door haar muzikanten die haar perfect aanvoelen. Ze sprak de mensen aan en wist het publiek te boeien.
Naima heeft als artieste , performer en muzikante grote stappen gezet , maar behoudt die jeugdige speelsheid. Mooi.
We waren opnieuw sterk onder de indruk van deze dame die een ingetogen set speelde. Harten-brekende songs, waarop het combo durfde te improviseren . We ervaarden een innerlijk genot in deze set. We werden meegedreven in die weemoed .
Na de regulaire set bezorgde ze ons solo in de bis een krop in de keel. Erna volgden enkele met de band die breekbaarheid en extravertie samenbracht. Ze ontroerde en wist een zen-gevoel te verwezenlijken?
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
