Als indie band is Deerhunter al sedert 2004 gestaag bezig wat naambekendheid te verwerven maar de grote doorbraak is er nog niet van gekomen, hoewel hun vierde langspeler ‘Halcyon Digest’ geregeld opdook in de eindejaarslijstjes van 2010. In ieder geval heeft die fijne plaat ons warm gemaakt om de groep live te gaan bewonderen. Het bleek niet helemaal te zijn wat we verwachtten, wat hoegenaamd niet wil zeggen dat we ontgoocheld waren.

Live tapt Deerhunter namelijk uit een ander vaatje dan op het gevarieerde ‘Halcyon Digest’. Wie gekomen is voor de subtiliteit van die plaat is er een beetje aan voor de moeite, maar krijgt er wel een interessant alternatief voor in de plaats. De band kiest resoluut voor een vol elektrische sound gekenmerkt door soms lange nummers met bezwerende en scherpe gitaren. Niet eens een slechte keuze blijkt, de set komst alsmaar beter op dreef en mondt uit in een verslavende trip die doet denken aan Yo La Tengo, The Black Angels of The Velvet Underground. Frontman Bradford Cox drapeert zijn vocals koeltjes bovenop de songs en geeft die een eighties naklank mee die samengaat met een vorm van sixties psychedelica. Hoe dieper in de set, hoe meer ze ons overtuigen en hoe meer we worden meegesleept in die intrigerende sound. Op het eind kunnen we dus best terugkijken op een meer dan geslaagd en vooral verrassend concert.

Deerhunter is duidelijk een band met twee gezichten. Op plaat klinken ze eigenzinnig, subtiel en houden ze het bij korte originele songs. Op een podium zweren ze bij aanzwellende rock gedrenkt in een waas van elektrische gitaren die bij momenten gretig en uitgebreid aan het scheuren gaan. Dit kan zowel zorgen voor ontgoochelde als voor aangenaam verraste fans. Reken onszelf maar bij die laatste categorie.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Cool Soul Festival 2011 - Een avondje rock’n’roll heet van de naald
Cool Soul Festival 2011 – The Bellrays, The Jim Jones Revue, The Legendary Tiger Man

Aangename kennismaking met de Portugese The Legendary Tiger Man, de one man band van Paulo Furtado, een zeer bedrijvige muzikant die de fijnste bluesakkoorden uit zijn gitaar haalt terwijl hij met zijn voeten het drumstel bedient. Zijn songs zijn gedrenkt in de blues en in de boogie en hebben steeds een aardige drive in zich. De covers die hij speelt zoals “These boots are made oro walking” of “Fever”, waarin hij bijgetreden wordt door de bevallige Portugese chanteuse Rita Redshoes, weet hij op een originele manier naar zijn hand te zetten. In het soulvolle “The saddest thing to say” krijgt hij dan nog eens vocale steun van Lisa Kekaula die eens te meer bewijst dat zij niet alleen hevig kan rocken, maar dat de soul haar ook met het bloed werd meegegeven.

Op naar het kleine podium, waar de twee half geschifte Texanen van Restavrant luide rammelblues uit hun gammele instrumenten halen. Het drumstel (nou ja…, drumstel) is samengesteld uit een olieton, een metalen plaat, een houten kist en twee Amerikaanse nummerplaten. De gitaren hangen met pleisters aaneen en hebben zo te zien al een paar orkanen doorstaan, maar er komt vettige en smerige bluesrock uit. Meer garage dan dit kan het echt niet zijn.

Terug in de grote zaal zorgen The Bellrays voor een ware orkaan. Luid, hard, wild en snel volgen de korte songs elkaar. De ongelooflijke strot van forse frontvrouw Lisa Kekaula jaagt de songs naar uitzinnige hoogtes. Die volle stem barst van de soul, dit wordt nog eens benadrukt in een middenstuk waar heel even wat gas wordt teruggenomen en waar Kekaula een knappe hoofdrol opeist. Nadien wordt de gas weer volop opengedraaid en barsten nieuwe songs als “Black Lightning” (ook de naam van die heerlijke nieuwe cd) , “Hell on earth” en “On top” volledig uit hun voegen. Wervelende show, superhete straight in your face rock.

In de club komt daarna Scott H. Biram in zijn eentje opdraven met een portie onversneden rauwe blues in de trant van T Model Ford. De man, die eruit ziet alsof hij rechtstreeks met zijn tractor naar de set is gekomen, gaat tamelijk fel tekeer op zijn gitaar en mag hierbij op redelijk wat appreciatie van het publiek rekenen. Origineel is het allemaal niet, spontaan des te meer.

Als spetterende finale krijgen we de meest vuile, gortige, smerige, luide en opgejaagde rock’n’roll die u dezer dagen op een podium kan aanschouwen, de geweldige razernij van The Jim Jones Revue.
Jim Jones is met het rock’n’roll virus geboren. Het is een hyperkinetisch rockbeest die raast, vlamt en roept en ondertussen met pure Jon Spencer attitude het publiek entertaint.
De bandleden zijn al even geschift en gedreven, vooral de pianist molesteert met ware vernielingsdrift zijn instrument. The Jim Jones Revue razen als een rock’n’roll sneltrein doorheen loeiende mokerslagen van songs als “Cement mixer”, “High horse”, “Elemental” en “Rock ‘n’ roll psychosis” (een song die volledig de lading dekt).
Een werkelijk gloeiende afsluiter van een geslaagd festivalletje met de nadruk op pure rock’n’roll, heet van de naald.

Enkel een eerder magere opkomst kan de pret wat drukken. Aan de bands zal het zeer zeker niet liggen.

Organisatie: Aéronef, Lille

Liefhebbbers en critici die nogal graag artiesten en bands in hokjes onderbrengen, weten nooit goed wat aanvangen met … And you will know us by the trail of dead. Men noemde het al eens emo-rock, of zelfs de nog lelijker term prog-rock, maar dan wist men geen blijf met de indie elementen en vooral de Sonic Youth trekjes die in hun muziek omvat zitten. Moeilijk te plaatsen dus.
Onze eerste kennismaking met deze band was de prachtplaat ‘Madonna’ uit 1991 waar inderdaad de Sonic Youth invloeden van af dropen. Wij waren meteen verkocht. Met de platen die daarop volgden, en die waren bijna allemaal even schitterend, heeft de band stilaan een geheel eigen geluid gecreëerd waarin ze het bombast en de epische kenmerken niet schuwden maar waar ze ook nooit over de schreef gingen en waarbij de hoge graad van elektriciteit altijd behouden bleef.
Het nieuwe album ‘Tao of the dead’ is dan ook de logische voortzetting van die evolutie. Het is een prima plaat geworden waarin alle typisch ingrediënten in de nodige dosissen verstrekt worden. Fel en gedreven, maar met de nodige nuances.
Nog een zeldzame keer kunnen we Sonic Youth vermelden, maar daarnaast komen zowel The Who als Muse ons voor de geest. Om maar te zeggen dat de diversiteit van dit plaatje alweer niet te onderschatten is.
‘Tao of the dead’ kunnen we opsplitsen in twee delen. Een eerste deel waar potente songs met gezonde punk-energie zorgen voor splijtende rock afgewisseld met melodieuze passages, emotievolle momenten en een teug psychedelica. Zo mogen we de furieuze rocker “Pure radio Cosplay” nu al als een klassieker beschouwen. De songs vloeien ongekunsteld in elkaar, wat de hechtheid van deze plaat wat meer in de verf zet. Dit werkje zal je dus maar best in één ruk uitzitten.
Tweede deel is welgeteld één song “Strange news from another planet” die weliswaar is onderverdeeld in verschillende episodes. Is de term progrock hier op zijn plaats ? Misschien wel, u mag evengoed de term rock-opera over de lippen laten lopen (The Who, weet u wel ?). Wat ons betreft is dit gewoon een ferme en geweldige brok gezond lawaai van over de zestien minuten die al het goede van deze band in zich draagt.
Het is misschien niet meer van deze tijd, maar daar hebben wij lak aan, want “Strange news from another planet” blijft immers over de volle zestien minuten spannend, de song slaat een hoop zijwegen in en gaat verschillende richtingen uit maar komt altijd terug op zijn poten terecht. Het gaat hem om de intensiteit die blijft behouden. En dat is over de ganse plaat zo trouwens. Een voltreffer, dus.

Pearl Jam heeft inmiddels al meer live platen uitgebracht dan dat er klinkers op uw en onze oprit samen liggen (en zelfs al heeft u een oprit in kiezelsteentjes, dan nog zullen het er minder zijn). De laatste jaren hebben ze quasi al hun optredens op cd gekwakt. Pearl Jam is de nachtmerrie van alle bootleggers, u moet al een ezel zijn wil u van deze band een illegaal live schijfje kopen.
Pearl Jam is dan ook een schitterende live groep en dat willen ze blijkbaar nogal dikwijls vastleggen. Niks mis mee, maar als fan koopt u toch best niet alles, anders gaat uw jaarloon er aan.
Van al die live registraties hebben wij ondermeer al de prachtige 7 cd box ‘Live at The Gorge’ in huis, alsook ons eigenste exemplaar van hun legendarische doortocht in het Sportpaleis van Antwerpen. En ons eerste live documentje was inderdaad ‘Live on two legs’ waar deze nieuwe ‘Live on ten legs’ dertien jaar later het zogenaamde vervolg op is. Een vervolg omdat Pearl Jam er wijselijk voor gekozen heeft om geen enkele van de songs van die eerste op de nieuwe te zetten. Zo kan u de twee netjes naast elkaar in uw cd rek neerpoten.
De kracht, energie en intensiteit van een Pearl Jam optreden is trouwens op beide cd’s goed neergezet, op dit nieuwe exemplaar trouwens via 18 loeiers van songs die als een spetterend vuurtje door uw speakers knallen. Allemaal Pearl Jam klassiekers met ergens halverwege als enige cover een zeer potente versie van PIL hun “Public Image”, een knaller waarmee Vedder en kompanen vorig jaar nog hun uiterst explosieve set op Rock Werchter openden.
Als u nog geen live plaat van Pearl Jam in huis had (shame on you) dan mag u het zeker hier mee doen.

Wij hadden R.E.M. na de fameuze dip ‘Around The Sun’ misschien nog niet helemaal afgeschreven, maar onze verwachtingen waren toch al serieus lager ingesteld. Tot we met het vinnige ‘Accelerate ‘ terug wakker werden geschud. De wedergeboorte was een feit,  R.E.M. kon nog rocken.
‘Collapse into now’ trekt de positieve lijn door. Er wordt terug op hoog niveau gespeeld. De songs klinken zo R.E.M. als het maar zijn kan, maar dat geeft niet, we vergelijken de band hier met zichzelf in hun beste dagen.
De opener “Discoverer” kan al meteen als een klassieker door het leven gaan en punters als “Alligator Aviator Autopilot Antimatter”, “That someone is you”, “Mine smell like honey” en “All the best” kunnen zich als potige gitaarrockers perfect nestelen tussen pakweg “Don’t go back to Rockville”, “Begin the begin” of “Finest worksong”.
Ook de meer ballad georiënteerde nummers vallen perfect binnen de hoge R.E.M. normen. “Oh my heart” en “Walk it back” zouden op ‘Automatic for the people’ hun plaatsje wel verdienen. Het minst R.E.M.-achtige nummer is de mooie afsluiter “Blue” waar Patti Smith een mondje mag komen meezingen, haar ijle stem sluit perfect aan bij de vreemde verhaalkronkels van Stipe.
Van bij de eerste noot hoort u op ‘Collapse into now’ welke groep hier aan het werk is, er worden nergens nieuwe paden betreden. Maar wat is er mis met een band die zichzelf blijft herhalen als de songs zo sterk zijn ?

Het moet geleden zijn van Eddy Merckx dat ze in België nog zo een talent hebben gehad. Selah Sue is er eentje om te koesteren. Het is sowieso al een mooie verschijning met die prachtig fonkelende ogen, maar als ze aan het zingen slaat wordt het pas echt hemels. Wat een stem, wat een présence, en ook wat een unieke sound.
Want Selah Sue is niet zomaar een antwoord op buitenlandse dames als Amy Winehouse of Duffy. Zij is veel meer dan dat, haar songs zijn nergens een afkooksel van het werk van deze dames. Selah sue overtuigt op alle gebied, ze flirt op een heel frisse manier met reggae, ze rapt overtuigend en mijdt daarbij probleemloos de clichés van het genre, ze heeft een ongelooflijk mooie stem en schrijft adembenemend mooie songs. Bovendien wordt ze daarin bijgetreden door een werkelijk schitterende band.

Ook het Franse publiek in een uitverkochte Grand Mix komt tot die vaststelling, ze dragen Selah Sue en haar voortreffelijke groep op handen. De Fransen zijn kennelijk goed vertrouwd met de schitterende songs als “Raggamuffin” en “Crazy Vibes”, nummers die ook hier op een enthousiast herkenningsapplaus onthaald worden. Maar al de rest is even heerlijk, vinnig en levendig. Het concertje bruist van begin tot eind. En dat hebben we vooral te danken aan uiteraard de dame zelf, aan de variatie in de songs en aan de fraai musicerende groep.

Selah Sue is een goudhaantje, als dit geen internationaal fenomeen wordt, dan is de wereld onrechtvaardig (helaas is ie dat ook, dus het wordt toch afwachten).
Afspraak op Rock Werchter in die magische Marque, waar zij de pannen van het dak zal spelen.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Noem het gewaagd of eigenzinnig, feit is dat …And You Will Know Us By The Trail Of Dead hun set begonnen met “Strange news from another planet”, het zestien minuten durende sluitstuk van hun fantastische nieuwe plaat. Wij vonden het alvast een even gedurfde als geslaagde binnenkomer, de song mocht dan al lang duren en daarbij verschillende keren van richting veranderen, het deed ons denken aan The Who in hun beste periode. Er werd gewoon even duidelijk gemaakt dat een lange song niet langdradig hoeft te zijn. Nog zo een knallers van dat album waren de uiterst stevige songs “Pure radio Cosplay” en “Summer of dead souls”, beiden klassiekers in wording.

Polyvalente kerels zijn het, drummer en gitarist verwisselden halverwege gewoon van instrument, het kwam de intensiteit van deze bende alleen maar ten goede. Er werd immers verduiveld goed gemusiceerd, maar de term progrock (die je bij beluistering van hun platen voorzichtig even mag bovenhalen) zal je maar best achterwege laten bij een concert van The Trail Of Dead. Soms kregen we het heftige en bijtende punk, elders gecontroleerde chaos, hard was het alleszins.
De keyboards die op ondermeer de nieuwe plaat alomtegenwoordig zijn, hebben ze thuisgelaten, vandaar dat de band live een stuk forser en ruiger klinkt. Eén van de sterktes is dat de groep nogal eens het gaspedaal voorzichtig kan lossen om er dan later een genadeloze patat op te geven. Zo werd het prachtige “Will you smile again ?” hard en furieus ingezet, als een volbakken punksong zeg maar, om er dan na een ingehouden en melodieus middenstuk terug met de hakbijl in te vliegen. Ook de voltreffers “Another morning stoner” en “It was there that I saw” uit die geweldige plaat ‘Source Tags and codes’ werden er meedogenloos en stevig doorgeramd. En het noise- en ook wel punkgehalte ging nog wat de hoogte in met “Fake fake eyes”, een donderslag uit hun debuut (1997) waarin zoals in de goeie ouwe tijd Sonic Youth niet zo gek ver af was. Ook die memorabele plaat ‘Madonna’ uit 1999 werd niet vergeten, daaruit haalden ze met forse kracht de spetter “A perfect teenhood” en helemaal op het eind de noise eruptie “Totaly natural” tevoorschijn.

Wij waren enorm onder de indruk van de tornado die … And You Will Know Us By The Trail Of Dead veroorzaakte. Strak zittende rock, loeihard maar nooit richtingloos, met oog voor melodie en een potige punk spirit, gegoten in een reeks wervelende songs die op een podium nog meer imponeren dan op de albums. Uitermate fantastisch.

Voorheen hadden we al een portie fijne nostalgie gekregen met Rival Schools, de band van ex Quicksand frontman Walter Schreifels, die nu 10 jaar na hun debuutalbum ‘United by fate’ (een bescheiden klassieker) met ‘Pedals’ een nagelnieuw plaatje hebben gemaakt. Schreifels stem was vanavond niet altijd even goed bij de les maar de energetische kracht van zijn bandje is gelukkig intact gebleven. Een paar oude krakers als “Used for glue” en “het instrumentale “Hooligans for life” wekten nogal wat beroering los in de voorste gelederen en de klassieker “Undercovers on” deed ons nog altijd denken aan het betere werk van Buffalo Tom. Ook de nieuwe songs waren veelbelovend, net als op ‘United by fate’ klonken die heftig en recht door zee.
Een fijn concertje dus met enkele vocale misstapjes maar met een lekkere primitieve stuwkracht. Doch een half uurtje later zou blijken dat de verdienstelijke poging van Rival Schools in het niets verging vergeleken met de pletwals die er zou op volgen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Voor old school NYD fans is deze ‘Dancing backward in high heels’ wel even slikken, en dit omdat The Dolls (of wat er van over blijft, met enkel nog Sylvain Sylvain en David Johansen als originele leden in de rangen) nu helemaal zijn afgestapt van het oorspronkelijke geluid. Enkel de fijne hoes roept nog herinneringen op aan het woelige verleden.
Het zat er al aan te komen met de vorige plaat ‘Cause I sez so’ waarop ze ook al gretig dweepten met sixties en doowop geluiden. Toch waren er op die plaat nog duidelijke raakpunten met de oorspronkelijke proto punk van begin jaren zeventig. Die zijn nu helemaal verdwenen.
Eén en ander kan ook te maken hebben met het vertrek van Steve Conte, een gitarist die steeds trachtte om de geest van Johnny Thunders bij The Dolls in leven te houden.
Met de exit van Conte zijn de gitaren naar de achtergrond geschoven ten gunste van een opzwepende sax en een zinderend orgeltje, wat resulteert in een handvol aanstekelijke songs waarmee we ons in het hartje van de sixties wanen. Dingen als “Round & round” en “I sold my heart to the junkman” konden volgens ons meer dan veertig dertig jaar geleden makkelijk in de hitparade belanden ergens tussen Smokey Robinson, The Beach Boys en The Supremes.
Het fungehalte is alweer belangrijker geworden en de stempel van David Johansen is nog nadrukkelijker aanwezig.
‘Dancing backwards in high heels’ ligt dichter bij diens alter ego Buster Poindexter dan bij de originele Dolls. Johansen, wiens zangcapaciteiten onaangetast blijven, herneemt hier trouwens “Funky but chic” uit zijn eigen solo carrière, zij het daarom niet echt beter.
De plaat is onmiskenbaar meer soul dan rock, laat staan punkrock. We kunnen de Dolls dus niet verwijten dat ze krampachtig blijven vasthouden aan de sound die ze zelf gecreëerd hebben begin jaren zeventig. Misschien is dit ook wel verstandig, want wat ze toen voor mekaar gekregen hebben zouden ze op vandaag toch niet meer kunnen evenaren. Eigenlijk grijpen ze nu zelfs terug naar dezelfde prille sixties invloeden en voorbeelden, er komen alleen heel andere dingen uit.
‘Dancing backwards in high heels’ is dus een gedurfde onderneming waarmee The Dolls hoegenaamd niet op hun bek gaan, maar wij zullen als fan van het eerste uur toch eerder teruggrijpen naar onze exemplaren van ‘ New York Dolls’ (1973) en ‘Too much too soon’ (1974).
Dit hier is gewoon een andere groep.

Als u vindt dat The Thermals een pak van hun pluimen verloren zijn en veel te braaf zijn geworden, dan moet u beslist eens dit plaatje proberen.
De simpele maar zeer doeltreffende rechttoe rechtaan rock van White Wires is volledig bereid volgens het ongeschreven recept van de eerste twee Thermals platen. Garage rock met een flinke scheut punk, een rauw geluid zonder veel franjes, een lo-fi productie, gure riffs en korte sprankelende catchy songs voorzien van de nodige dosis vuur en woede. Het plaatje duurt amper 27 minuutjes en bevat 12 killers van songs die met zijn allen richting onderbuik razen. Hoe heerlijk simpel rockmuziek kan zijn.

Geen idee waarom het genre nu terug zo hot is en waar al die nieuwe shoegaze bandjes blijven vandaan komen, maar deze Weekend nemen we er graag bij. Qua nieuwe bands in het genre komt Weekend dicht in de buurt van het zinderende A Place To Bury Strangers, en dat wil wat zeggen.
Nogal opmerkelijk, dit trio komt uit het zonnige San Francisco, maar zomerse deuntjes zijn niet echt aan hen besteed. Wij zouden eerder spontaan geneigd zijn hen in een donkere Britse steeg te situeren, ergens waar My Bloody Valentine en Joy Division door de speakers loeien. De noise gitaren snijden en scheuren, de zang komt half van achter de coulissen en de pompende ritmesectie zorgt voor een gure geluidsmuur.
Het onheilsspellende geluid van “Landscape” lijkt zelfs rechtstreeks vanuit een onrustwekkende kelder te komen. “Coma summer” en “Age class” klinken als de Velvet Underground na een elektrocutie, “Youth Haunts” is een wilde jacht op het vel van Sonic Youth en “End times” is Joy Division die het met Husker Dü aan de stokken krijgt.
Er worden dus geen nieuw paden betreden bij Weekend maar ze maken het soort lawaai waar wij van houden.