Marble Sounds knikkert met bolleketten tijdens deze ‘Core memory’ tour
Marble Sounds en Robin Kester

Marble Sounds, het alter ego van Pieter van Dessel, is een vijftien jaar bezig; ze zijn toe aan de zesde plaat ‘Core memory’, die smachtend melodieus rockt en minder weelderig georkestreerd is. Die muzikale kaart werd vanavond door het combo getrokken. In een knikkerspel siert Marble Sounds nu met ‘bolleketten knikkers’!

Marble Sounds is één van die verborgen parels in ons Belgisch muzieklandschap, die sympathiek  intrigeert met ingetogen melancholieke soms weelderig georkestreerde popsongs in een palet van herfstige kleuren. Op ‘Core memory’ werd het roer in een ietwat andere richting gedraaid met melodieus puntige poprocksongs, minder breed, iets meer rechttoe-rechtaan, maar nog steeds met de intentie van een puike spanningsopbouw in een fijnzinnig, gepolijst als ongepolijst, rauw schilderachtig, beeldrijk decor.
Het is de sterkte van sing/songwriter van Dessel. Z’n kenmerkende bedwelmende droompop krijgt een extraverte touch, meer friste van zachte en felle kleuren in de sound. De emotievolle klankkleur, wat hen nog steeds mooi uniek maakt , blijft aanwezig. Ultieme pracht dus, alles goed beheerst als eventjes gecontroleerd uit de bocht; elk geluidje valt op z’n plaats, gelaagd, hartverwarmend als levendig, opwindend. Een interessante boeiende opsmuk na al die jaren, kun je wel zeggen. Van Dessel refereert naar z’n vroegere muzikale herinneringen uit de eighties.

Deze background nemen we mee in dit optreden. Marble Sounds is een goed geoliede band met een vaste kern (o.m. Isbells’ Gianni Marzo en Gerd Van Mulders) en speelt muzikaal met bolleketten knikkers. “Twist in my sobriety” van Tanita Tikaram weerklinkt als intro op het gespeelde nieuwe werk. Dat hoorden we duidelijk in de eerste helft van de set , met de huidige single “You would prove me wrong now”, “Hear me talking”, “Nothing to get over” en “Said so”. De nummers klinken uitgekiend, sfeervol opbouwend, krachtig en droom- verscheurend. Van Dessel wisselt af in keys en elektrische gitaar. Ze staan met zes op het podium , de synths en de vrouwelijke backing vocals als subtiele klankkleur op het meer traditioneler instrumentarium. De grauwe, gevoelige, doorleefde zang vindt en zoekt z’n weg in het poprockende materiaal. De verlichtingswall op het achtergrond is een meerwaarde in dit geheel.
Deze namiddag speelden ze reeds een set voor de kinderen, die op het vijf jaar oude “Traces” een danspasje waagden en eventjes met de handjes zwaaiden. Heerlijk zoiets en jawel , het is ook ééntje  die de huidige dynamische indiepoprock weergeeft, de dansspieren triggert en siert door meerstemmige zangpartijen.
Marble Sounds klinkt levendig, opwindend, wat gecontroleerd uit de bocht, zonder de finesse, subtiliteit en melodie uit het oog te verliezen.
“Not all is in vain” wordt volledig uitgediept. Het is het langste nummer van de set. Een snedige, rockende groove van gitaren, elektronica en drums zit in elkaar verweven. Mooi. “Axolotl”, van de vorige titelloze plaat, over een beestje , stelt nog even de elektronica voorop en klinkt even creatief als de songtitel.
Het zet aan tot het sfeervol dromerige “Give or take a few”, heerlijke dreampop en broeierige poprock. De inspiratie werd gehaald van Vanessa Carlton's "A thousand miles". Hoedanook doet het ons wegdromen naar beelden van allerhande landschappen.
Op naar “An emotional high”, eerste single van de huidige plaat, het bouwt mooi op, dwarrelt melodieus rond en durft te exploderen. Oudje “Photographs”, tien jaar oud intussen (uit ‘Dear me, look up’) is een flashback voor de band , gezien het toen in de Ha Concerts live werd opgenomen als clip; ook hier die brede, veelomvattende sound die Marble Sounds muzikaal rijk maakt.
Ze graven in het verleden met deze nummers; “Good occasions” van hun debuut ‘Nice is good’ 15 jaar intussen, werd gekozen vanavond door de jarige drummer. Heerlijk hoe elektronica, gitaar, drums en (meerstemmige) zang elkaar vinden in een palet van alle kleuren van de regenboog.
Een laatste offensief wordt ingezet, we horen diverse experimentjes op “Priorat” en met “Catch it alive” horen we een andere single van hun ‘Core memory’ die overtuigt net als het intense “A place to call mine”, die de set besluit.
We krijgen als toemaatje spannende, liefdevolle, intieme nummers als “About you”, met z’n elektronicariedels en het gekende “Leave a light on”, beiden omgedoopt tot elegante kerstsongs,  uiterst gevoelig en spaarzaam begeleid, met een trompet en vrouwelijke vocals als toegevoegde waarde.
We worden letterlijk uitgewuifd op “It ‘ll make us laugh”, door meezing en handjes zwaaien, een toonbeeld van samenhorigheid en dat het iedereen mag goed gaan in deze onvoorspelbare wereld!

Puike set van het combo rond Pieter van Dessel noteren we , die het publiek met deze zesde plaat een meer rockend patroon laat horen, maar die kenmerkende klankkleur niet verliest in het muzikaal verhaal. Speelden ze vroeger met knikkers, dan knikkert Marble Sounds nu met bolleketten. Sjiek!

Support was de Rotterdamse Robin Kester, solo. Ze is toe aan haar twee plaat ‘Departure’, die ze hier van innemende, sobere kamerpop naar heldere broeierige, groovende indietronica en - rock doet evolueren door de voorgeprogrammeerde sounds.
Ze eigent zich gaandeweg een plaatsje toe in de nieuwe lichting Nederlandstalige vrouwelijke sing/songwriting.

Organisatie: Ha Concerts, Gent

Mind2Mode – 80s – 90s terugblik met 3 legendes op 1 avond, Simple Minds, Depeche Mode en U2
Mind2Mode

We werden een 3tal uur lang meegenomen doorheen het oeuvre van drie wereldbands van deze Mind2Mode. Een fijn vertoeven in nostalgie met werk van Simple Minds, Depeche Mode en U2.
3 legendes in 1 avond tot leven brengen, was het doel. De tribute band was in twee bands, Simple Minds en U2, optimaal geslaagd, Depeche Mode was minder, iets moeilijker, gezien hier materiaal werd voorgesteld, dat minder classic-aan-de-vingers-gekleefd was.

Het tribute kwartet beheerst het materiaal van hun idolen goed. Zelf zijn ze al ruim twintig jaar bezig en worden ze door de originele bands gerespecteerd. Drie nationaliteiten zelfs, van de UK naar Duitsland tot Nederland. Trouwens, de toetsenist was soms met Simple Minds op tour.
Mind 2Mode wordt in ons landje sterk gewaardeerd, door de jaren zijn ze hier op de afspraak in diverse clubs.

Simple Minds werd het eerst in de spotlight geplaatst, elf songs die vooral hun oeuvre betrof tussen 82-90, met albums ‘New gold dream’, ‘Sparkle in the rain’ en ‘Once upon a time’. De (wave) keys kregen een prominente rol. Een goede songkeuze hier, die bij iedereen herinneringen opriep van de jeugdjaren.
Kate Bushs “Running up that hill” werd als intro gebruikt, en dan was meteen boenk er op met “Waterfront” en “The american”. Het publiek genoot, een glimlach op het gezicht, veerde recht, heupwiegde, danste, klapte in de handen of zong het refrein mee. Mooi om te zien.
Het zat goed; er was een mooi samenspel en ze bouwden de set op met melodieuze poprockers “Sparkle in the rain”, “Promised you a miracle” en “Sanctify yourself”.
Ook de projecties op het achterplan maakten het plaatje compleet; een oude videoclip wordt met de cd hoes of met de groepsleden op het achterplan, afgewisseld.
Ook het integere werk, “Belfast child”, met de spanningen toen in Ierland en Noord-Ierland, een niet voor de hand liggend nummer btw, riep beelden op zoals wij ze nu nog zien met de oorlog in Ukraine en de Gaza. Een pakkend nummer, nog even gevoelig , emotievol gespeeld, op zoek naar eenheid, samenhorigheid in deze wereld .
Tot slot, het wavegevoel in “Someone, somewhere in summertime” om dan over te stappen naar het meezinggehalte van “Don’t you” en “Alive & kicking”, die de tribute to The Simple Minds uitwuifde. Geslaagd.

Minder voor de hand liggend waren de songs van Depeche Mode om te coveren. Ze hebben een rits classics in hun electro periode begin 80s, om dan in de 90s meer rock en roots in hun sound te stoppen. De nummers an sich werden goed gespeeld, maar ze onderscheiden zich meer in creativiteit dan in een beklijvend classic gehalte.
“It’s no good”, “Strangelove”, “Policy of truth” en “In your room”, getuigen van een sterke opbouw en een gewaagder aanpak, dan van in hun gekende electro periode. “Everything counts” was dan die 80s terugblik, dé herkenning voor het publiek, maar kreeg hier door Mind2Mode een ietwat meer rockjasje aangemeten.
We kregen een greep van hun muziek begin 80s tot eind 90s , het album ‘Violator’ voorop als rode draad doorheen de set. “Personal Jesus” en “Enjoy the silence”, met die kenmerkende doorleefde, retro twinkelende, vette gitaarriffs/-licks, werden smaakvol ontvangen en onderstreepten hun kwalitatieve sterkte.
Algemeen puik werken van deze tribute band , maar de niet evidente songkeuze, hoe mooi ook in originaliteit, maakte dat de set het minst gebrand was op ons netvlies, ondanks het mooie beeldmateriaal op het achterplan.

Om af te sluiten over naar het werk van U2 , ‘The joshua tree’ kreeg hier een vooraanstaand plaatsje. Ook hier was het publiek makkelijk mee te krijgen in het muzikaal verhaal. “Where the streets have no name”, “New years day” en “Angel of harem” waren sterke openers, door hun herkenbaarheid, de overtuigende zang, het spannende, snedige gitaarspel, de intense, strakke, opzwepende drumpartijen en de bezwerende, heerlijke keys. Het zat snor in het samenspel.
De twee spilfiguren Bono en The Edge kwamen ons voor de ogen als je deze broeierige poprock hoort. Het intieme , gevoelige “One” was de aanzet tot een party beleven met de rits classics die U2 heeft, o.m. “Sunday bloody Sunday”, “Pride, in the name of love” , “I still haven’t found what I’m looking for” en “With or without you”.
Mind2Mode was niet vies er een eigen draai aan te geven en het soms te mengen met een andere classic, o.m. “Stand by me” (Ben E King).
Hoedanook hier telde het beleven, de muziek, die in je hersenspinsels bleef hangen. En net als bij de Simple Minds, was iedereen snel betrokken in het materiaal van meeklappen en -zingen. Mooi om te zien.

De respons was sterk , de tribute band Mind2Mode werd warm onthaald en met plezier voegden ze er nog enkele aan toe van andere bands, “Shout” (Tears For Fears), “Just can’t get enough” (Depeche Mode opnieuw) en tot slot “Don’t go” van Yazoo. De smileys verrieden hoe iedereen genoot van dit nostalgisch sfeertje.

Het was overduidelijk, dit was een mooie avond voor iedereen, bands waar je mee opgroeide en je in het hart draagt, allemaal op één avond terug te horen door een tribute band, die het in de vingers heeft.
We werden moeiteloos meegenomen, -gesleept in een 80s – 90s terugblik door het veelzijdige Mind2Mode.

Organisatie: Show-Time, Comedyshows ism Kursaal, Oostende

Hugh Cornwell en band – Geslaagd zondermeer, Stranglers’ nostalgie en het nieuwere solowerk!
Hugh Cornwell

We fronsten even de wenkbrauwen , maar the voice of The Stranglers, ook is hij en z’n oude band al bijna veertig jaar van elkaar gescheiden, bracht nog steeds die authentieke, onvervalste, pure punkrockstijl in ‘a little dark punky shithole’, als de Club B52 (wat we zo graag in de hoogdagen van de punkscene omschreven).
Tijdens deze tournee in trio bezetting, speelden ze de oude classics en het nieuwere solowerk. Het recente album, ‘The moments of madness’, de zoveelste in z’n solocarrière, werd extra in de spotlight geplaatst.
In deze kleine club droop de nostalgie van de muur en genoot iedereen van het afwisselende materiaal. Geslaagd zondermeer!  

‘The poet laureate of the punk’, Hugh Cornwell, 75 intussen, is een legendarisch punkfenomeen, een man van alle kunstjes, biochemicus, videokunstenaar, auteur en natuurlijk sing/songwriter. Z’n solocarrière wordt in eigen land ferm gerespecteerd. Dat deze toffe pittoreske club de man kon strikken, is een gelukzalig moment voor alle (punk) nostalgici, want hier in dit kleine zaaltje kon maar zo’n 50 man optimaal genieten van dit concert; het bracht ons terug naar die hoogdagen van de punkscene, een puur, rauw als teder, gevoelig power concert.
Met z’n drie, gitaar, bas, drums klinken de tijdloze classics natuurlijk wat anders dan met die kenmerkende, toegevoegde orgeltunes van The Stranglers; maar de nummers hebben de tand des tijds doorstaan, ze klinken nog even fris als veertig jaar terug.
Het solo materiaal zit evenzeer in die outfit van ‘ruwe bolster, blanke pit’. Cornwell mag dan wat getekend zijn door de jaren , de vocals zijn nog als vanouds en ook het gitaarspel is emotioneel ruw spannend.
De wel anderhalf uur durende set begint met twee nieuwe songs, “Coming out of the wilderness” en “Too much trash”, die een sterke opbouw hebben en meeslepend, broeierig, gedreven, snedig van aard zijn. Een mooi samenspel in dit puur, zonder al te veel franjes geluid. “Nice ’n sleazy” van het ‘Black & White’ album, ruim 45 jaar oud , is een eerste herkenning met vroeger en boet niks in aan sterkte. Net als de andere oudjes die volgen, ze klinken letterlijk in een ‘demo-stijl’.
Het warme onthaal doet Cornwell deugd. Hij heeft eigenlijk wel veel te vertellen, maar houdt het to the point. Vanavond is het de muziek die telt .
En de muziek raakt … “Wrong side of the tracks” en “Delightful nightmare”, solo materiaal, zijn gelinkt aan z’n succesvol sing/songwriting van The Stranglers. Ze klinken sfeervol strak en hebben een diepe groove. Het eigen materiaal zit dus goed in elkaar en wordt hier positief onthaald. We krijgen een heerlijk opzwepende “Totem and taboo” en “Bad vibrations”; tussenin een innemend, dromerig spaarzaam gespeelde “Golden brown”, zonder keys, in ontklede versie, één van die classics die in het geheugen gegrift staan.
Niet steeds moet er een hitje zijn van The Stranglers, een nummer als het boeiende groovende “Dead Loss Angeles” uit ‘The raven’, maar weinig geselecteerd als je er de setlist op nahoudt van vroeger, overtuigt sterk door z’n explosiviteit.
Het trio nodigt ons verder uit op hun muzikale trip van nieuw en oud. De titelsong “Moments of madness” heeft een dubreggaeske inslag en refereert aan The Clash’s brede album ‘Sandinista’. Op “When I was a young man” blikt hij terug op z’n eigen kunnen en willen. Of “Pure evil” en “Mr Leather”, meeslepende songs die ‘em als observator/tekstschrijver groots houden. Het afsluitende “Live & breathe it” onderscheidt zich door het twinkelende, sprankelende gitaarspel. Heerlijk genietbaar dus, die de slordige, vunzige emo-melodie siert. In z’n solo materiaal borrelt er altijd wel die kenmerkende ‘riot’ Stranglers’ sound. 
De oudjes worden niet vergeten, “Duchess” , “Nuclear device” beiden van ‘The raven’ opnieuw, zijn nog steeds brandend actueel. Van het ‘Black & White’ album raapt hij nog het opzwepende ‘Tank’ op.
Het dankbare publiek wordt op z’n wenken bediend, want we krijgen er nog een handvol bij, van “Big bug/Mothra” (dat hij met Robert Williams deed) van het niet evidente album ‘nNosferatu’ naar “Wired” tot het intiemere “Strange little girl” en het rauwe “Goodbye Toulouse” (remember ‘Rattus norvegicus IV’).

Cornwell heeft nog een rits songs op z’n conto staan , luister maar naar “Peaches” , “Hanging around” , “Get a grip on yourself”, “No more heroes”, “Skin deep”, “Always the sun” , nummers die vanavond onder het stof bleven, anders konden we wel naar een set van drie uur gaan …
The Stranglers zelf, met enig overlevende JJ Burnel van die tijd, bestaat vijftig jaar en zijn met regelmaat wel eens te zien in de clubs of op een festival. En Cornwell, 75, is nog niet versleten, hij is ‘an old man in a young body’ en doet leuke kleine clubs aan; het siert ‘em, bijgevolg, het was fijn vertoeven anderhalf uur lang bij deze briljante sing/songwriter, die van alle markten thuis blijkt te zijn …  Schitterend!

Organisatie: Club B52, Eernegem

Matthias Van den Brande - Het is moeilijk te omschrijven, maar Rothko is een van de weinige schilders wiens werk zodanig binnen komt, dat ze inspiratie vormen om er muziek rond te maken

In de jazz scene komen er steeds nog talenten bij. Neem Saxofoon fenomeen Matthias Van den Brande. Al op piepjonge leeftijd had hij de muziek microbe te pakken Zijn passie voor muziek groeide doorheen de jaren; in 2011 startte hij op het Conservatorium van Antwerpen, en wist hij zijn bachelor diploma te behalen bij saxofonist en mentor Kurt Van Herck. Vanaf september 2014 studeerde Matthias aan het gerenommeerde Conservatorium van Amsterdam. Via deze school kreeg hij de kans om zijn Masterstudie in de Verenigde Staten te beginnen aan de Temple University in Philadelphia. Hij kreeg er les van jazzgroten als Dick Oatts en Terrell Stafford. In 2017 behaalde hij in Amsterdam zijn masters diploma onder het mentorschap van o.a. Jasper Blom, Ferdinand Povel, Simon Rigter, Joris Roelofs en Ben Van Gelder.
Hij bracht ondertussen enkele knappe platen uit. In maart kwam een nieuwe parel uit, ‘Fields of Color’, waar Matthias zijn inspiratie haalt bij schilder Mark Rothko.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Matthias. We polsten naar zijn ambities en verdere plannen.

Hoe is alles begonnen? Waarom de saxofoon ? Waarom jazz?
Alles is begonnen in het conservatorium in Antwerpen rond mijn 18ste, met Kurt Van Herck. Daar heb ik drie jaar gestudeerd.  Ik wilde mijn horizonten verleggen. Toen ben ik begonnen aan het Conservatorium in Amsterdam. En toen is het in een stroomversnelling terecht gekomen. Ben ik ook gaan studeren in Amerika , waar ik les kreeg van toch grote jazz namen als Dick Oatts en Terrell Stafford. Daarna ben ik in Amsterdam blijven plakken , en daar heb ik ook de meeste van mijn vrienden ontmoet. De muzikanten waar ik mee samen speel, en de meeste projecten die ik doe zijn Nederlandse projecten. O.a.  de muzikanten die op de laatste plaat staan zoals Wouter Kühne en Tijs Klaasssen heb ik zo ontmoet. Anderhalf jaar geleden ben ik terug naar Antwerpen afgezakt. Ik geef ook les in Antwerpen, maar kom nog heel veel in Nederland. Ik schipper nogal vaak tussen de twee.

Merk je in het krijgen van kansen een verschil tussen Nederland en België? Is het in België moeilijker om je muziek aan de man te brengen? Of merk je dat niet?
Het is vooral moeilijk om ergens te spelen of een concert te boeken als je daar niet veel bent. Het was gewoonweg gemakkelijker in Nederland omdat ik daar woonde en veel speelde om daar gemakkelijker aan de bak te komen. Die naam bekendheid vervaagde een beetje in België, omdat ik hier gewoonweg veel minder was. Ondertussen is het meer 50/50 en ik probeer de moeite te doen om in beide scenes mijn stempel te drukken. Het speelt wel in mijn voordeel dat ik zowel in Nederland als in België veel mensen ken. Dat is niet voor elke Belgische muzikant het geval. Ik vind het dus fijn dat ik dit wel kan doen een beetje tussen die beide scenes kunnen schipperen, ook mede door de Nederlandse muzikanten waar ik mee samen speel. Die muur tussen beide landen heb ik dus eigenlijk minder last van.
Intussen zijn er al platen uit. Heeft de release goede recensie gekregen en deuren geopend (ook buiten de jazz)?
Bij mijn eerste plaat was ik nog vrij jong. Dat is al zeven jaar geleden, en die werd zeker goed ontvangen. Het was wel niet evident om met negen muzikanten live te gaan spelen. Het was ook een mix tussen klassiek en jazz. Ondertussen heb ik nog twee wedstrijden gewonnen waaronder B-Jazz International Contest en Tremplin Jazz 'Concours Européen' Avignon in 2022. En dat heeft zeker deuren geopend. We hebben circa 50 concerten gespeeld op twee jaar tijd; we hebben ook een plaat uitgebracht in die periode. Dankzij die wedstrijd in Avignon hebben we ook deze recente plaat kunnen opnemen. De prijs is drie dagen opname tijd in een studio in Frankrijk. Ik probeer nu die lijn door te trekken, en gewoon te blijven gaan.

Nochtans las ik in een artikel dat zo’n wedstrijden winnen niet altijd de sleutel tot succes is… Je hebt ook de populaire wedstrijden voor een ruim publiek als een Belgian Got Talent enz. Maar bij jou was dat dus wel een succesverhaal?
Ik wil dat wel een beetje nuanceren, het is nu niet dat ik plots een grote ster ben geworden of zo. Bij die soort wedstrijden is dat vaak dat mensen plots bekend worden, en twee jaar later niemand ze nog kent. Bij mij zorgde het ervoor dat ik au-serieus ben genomen dankzij die wedstrijden. Dat wel. Ik ken mensen die plots compleet in de schijnwerper staan, maar daarna niets meer.. bij mij gaat het gewoon gestaag vooruit. En ik ben van plan dat nog heel lang te blijven doen, gewoon gestaag vooruit gaan.

Voor je album ‘Fields of Color’ vond je de inspiratie bij schilder Mark Rothko; je hebt het waarschijnlijk al honderd keer verteld, maar we horen het graag, hoe ben je bij deze man terecht gekomen?
Ik ben al heel lang fan van Rothko zijn schilderijen. Toen ik ze voor het eerst zag in Londen , dat waren toen de ‘Seagram Murals’ – trouwens de titel van de eerste single – hebben die schilderijen een diepe indruk op mij nagelaten. Het is moeilijk te omschrijven , maar Rothko is een van de weinige schilders wiens werk zodanig binnen komt dat ze een inspiratie vormen om daar muziek rond te maken.. gevoelsmatig heb ik bij Rothko datzelfde intense gevoel, dat ik krijg bij beluisteren van muziek. En dat heb ik niet bij andere kunstenaars. Ik ben ook altijd blijven op zoek gaan naar zijn werken, want ze zijn in Europa moeilijk te vinden. Vooral in Amerika vind je zijn werken. Toen ik Amerika studeerde heb ik er veel gezien in New York en Washington. Het heeft altijd in mijn achterhoofd gezeten om daar daadwerkelijk iets mee te doen. na de nieuwe plaat moest ik sowieso een nieuw project schrijven , voor een nieuw album. Met die opname dagen in Frankrijk. En dus was dit het uitgelezen moment om dit eindelijk uit te werken. Toevallig vernam ik dat er in Parijs een grote expositie rond zijn werk zou komen. En toen ben ik vijf dagen naar het museum geweest en gaan componeren in Parijs.

Hoe beeld je schilderstukken uit in muziek, vraag ik me dan af …
Ik had ook geen idee daarover toen ik er aan begon. Het was voor mij dus ook iets nieuw, en iets heel spannend ook. Ik heb heel intuïtief tewerk gegaan. Veel nummers zijn gekomen door naar het werk te kijken, en daarrond vanuit een buikgevoel muziek te componeren, zonder daar te diep bij na te denken eigenlijk. Bij sommige werken heb ik gekeken hoe het werk er abstract uit ziet, en daarop tewerk gaan. De stukken komen overeen met de kleuren, en de muziek die ik daarbij in mijn hoofd heb. Elk stuk heeft zijn eigen proces gehad eigenlijk. En dat is heel organisch gegaan eigenlijk. Ik probeer er ook niet teveel of te diep over na te denken, heel intuïtief tewerk gaan was het belangrijkste. Het is gewoon mijn persoonlijke hommage aan die werken van Rothko. Maar de muziek staat op zich. Het is een persoonlijk proces, als iemand anders er muziek zou rond schrijven zou dat wellicht iets heel anders zijn. Rothko gaf dat zelf ook aan, de persoonlijke interactie die iemand heeft die naar het werk kijkt, is het werk.. en dat is voor iedere persoon dus anders.

Het is een uniek concept, een schilder zijn kunstwerken uitbeelden in muziekstukken. Heeft het ook bij jou emotioneel iets los gemaakt, in die zin ‘verbergt het ook een persoonlijk verhaal’?
Sowieso is alles wat je doet heel persoonlijk. Ook al haal ik mijn inspiratie bij Rothko, de meeste ideeën komen natuurlijk uit mijn persoonlijke ondervinden in het leven.  En ook de muzikale invloeden. Maar een extra persoonlijk verhaal schuilt er dus niet echt achter, nee.

Zijn verhaal is tragisch, maar zijn schilderijen zijn kleurrijk. Ik herken het ook op de plaat; de nieuwste single “Lunar Landscapes” is een uitbundig nummer en plots komt er dan een somber ”Seagram Murals”. Het is een voortdurend balanceren tussen donker en licht; een bewuste keuze dus?
Nee, ik heb niet bewust dat  bewandelen van een ‘donker’ en ‘licht’ pad uitgedacht eigenlijk.  Het is normaal dat er verschillende aspecten naar boven komen, emotioneel en qua sfeer. Het is ook vaak in lagen. Op ‘Lunar landscapes’ speel ik een eerder begeleidende tegenstem terwijl de trompet daarover de melodie speelt. het heeft voor mij iets somber, maar ook iets hoopvol. En ook iets heel uitbundig. Het is dus zeer gelaagd. Maar ook de latere werken van hem zijn zeer gelaagd. Daarvan ben ik me bewust geworden toen ik ze allemaal naast elkaar zag hangen in Parijs. Dat zijn grijs/witte werken. Als ik ze naast elkaar zag hangen deed het me denken aan een maanlandschap. Dat nummer ‘Lunar Landscapes’ heb ik dus heel spontaan geschreven, en ook al hangt er iets uitbundig aan, er zit toch ook een beetje van droefheid aan vast. Hij is helaas uit het leven gestapt, maar tegelijkertijd was hij met veel ideeën bezig. Er heerst daar een dualiteit tussen zwaarmoedigheid en het zoeken naar een lichtpunt.

Was die zoektocht een uitweg naar zelfmoord toe van Rothko? Een uiting van frustraties? Hoe moeten we dit zien
Ik kan niet in zijn hoofd kijken uiteraard. Hij voelde zich wel  mis begrepen. Ik denk dat hij op zoek was naar een soort eeuwigheid, en een punt waarbij hij puur tot de essentie komt. En die zoektocht , en hoe mensen dat interpreteren. Die confrontatie was voor hem ondragelijk denk ik. Het onbereikbare toch willen bereiken, en botsten op de grenzen… speelde wellicht ook een rol. Het is moeilijk om een echt antwoord daarop te geven, maar het was gewoonweg interessant om daar artistiek mee bezig te zijn. Ik heb dat proberen uitbeelden in die composities, en de twee singles zijn de stukken waar het meest dat gevoel is ingelegd eigenlijk.

In sommige songs gebruik je de beide aspecten, ‘licht’ en ‘donker’  in één song, zoals op het interessante “Untitled Stories” … Worden deze twee aspecten bewust verbonden? Hoe zie je het zelf?
Bij dit stuk ben ik vertrokken vanuit een tekening waar hij begon te schilderen en veel cirkels maakte. En dat circulaire wilde ik wat meegeven in die melodie. Maar het stuk is iets universeels geworden dat ik heb opgedragen aan al zijn werken eigenlijk.  Daarom ook ‘Untitled Stories’ als titel. Echt een antwoord op geven is moeilijk, want alles is vanuit een buikgevoel gekomen en alles hangt af van wat ik op dat bepaald moment voelde. En daar zit een stuk improvisatie in, dat kan in elke show weer een andere kant uitgaan. En anders zijn, hoe we het op dat moment interpreteren. Die improvisatie is een moment opname. Dat het live anders kan zijn, dan op plaat doordat het een eigen leven gaat leiden vind ik wel leuk hieraan.

Die stukjes ‘Chapel’ zijn interessante toevoegingen, ahw een ‘voorspel voor een nieuw hoofdstuk’, of hoe moet ik het zien?
Die ‘Chapel’ verwijst naar een herdenkingsplaats die na zijn dood vorm heeft gekregen. Een plaats waar mensen hun werk kunnen zien, en meteen bezinnen. In  musea is dat moeilijk, omdat zijn werken hangen tussen andere kunstenaars hun werken. Die ‘Chapel’ is een plek waar bezinning mogelijk was. Ik ben er nooit naartoe geweest naar die plek, maar ik vond het een mooi aspect om  op die plaat te verwerken, en daar naar verwijzen. Mijn idee was enkele interludia stukjes te maken tijdens de opnames. En die dan kort’’ Chapels’’ te noemen. Blijkbaar had Tijs onze bassist zelf iets gevonden om daarrond te boetseren. en dat was wel zeer interessant. “chapel II’. ‘Chapel I’ is eerder een intro op ‘Untiteld Stories’ . Het was op zich fijn om op zoek te gaan naar verschillende klanken. Het heeft dus zeker een link met het daarop volgende nummer, sowieso. Ik vond dat ook nodig, want sommige stukken zijn best anders. Ik vergelijk het als je naar een museum gaat dan is het soms eens nodig om even op een bank te gaan zitten. In die zin zijn die Chapel een moment om even tijd te vinden, om naar de volgende song te gaan of zo…

Alle muzikanten zijn belangrijk, maar bij o.a. ‘Yellowfields’ neemt die drums een erg grote plaats in. Was ook een bewuste manier van werken?
Sowieso. Ik ken Wouter en Tijs al heel lang, we spelen al lang samen. Ik ben gewend om met hen te werken, en weet perfect hoe ze spelen. Er is altijd een soort interactie tussen ons drie. Plus nu de extra inbreng van Jean-Paul daarbovenop. Ik kan moeilijk zeggen dat het ene instrument belangrijker is dan het andere. maar de drum is binnen o.a. die song wel heel belangrijk. als ik composities schrijf ben ik al een beetje bezig met de live concerten. En dan is het belangrijk dat iedereen zijn plek krijgt. En vaak is dat dan een solo. Ik wilde zeker zijn dat iedereen een plek had waar ze in de schijnwerper konden staan. En bij ‘Yellow Fields’ was het bewust de bedoeling om de drums die plaats in die schijnwerper te gunnen.

Deze plaat overstijgt alles wat met ‘jazz’ te maken heeft, maar toch wordt je werk in het hokje jazz geduwd. Stoort dat niet? Want je zou met dit werk een ruimer publiek buiten dejazz kunnen bereiken..
Het is moeilijk om daarover te praten, als ik tegen iemand zeg ik ben jazz muzikant weet ik nooit wat die persoon daarover denkt. Het is een genre dat zo breed is geworden. Je hebt de jazz van de jaren ’30, en ’40. De Fussion jazz van de jaren ’60 of ’70. Jet hebt crossover jazz. Free jazz. Jazz heeft voor iedereen persoonlijk een andere betekenis in deze tijden. ik vind het ook totaal niet erg om die jazz niche te passen eigenlijk. Omdat ik me erin thuis voel, en voornamelijk door jazz geïnspireerd ben. Ik grijp meestal ook terug naar mijn jazz idolen zoals Wayne Shorter, Joe Henderson, Miles Davis, …  ik vind het dus zeker niet erg om in de jazz scene te blijven hangen, maar zou uiteraard zoveel mogelijk mensen willen bereiken met mijn muziek. Ook buiten de jazz. We leven een beetje in een tijd waar alles in hokjes past, en dat maakt het soms ook gemakkelijk want als je in geen enkel hokje past geraak je vaak moeilijker aan de bak… maar op zich is het geen probleem, want ook deze plaat is een jazz album. Maar iedereen is welkom ..

De release datum was onlangs in maart dus. Al reacties?
Ik heb al zeer fijne reacties gekregen, o.a. in een Noors magazine. Er was ook een mooi interview voor Klara, er komen zeker nog enkele reviews aan.  De reacties zijn tot nu toe zeer positief. Vooral doordat ik het gevoel krijg dat heel veel mensen de connectie voelen met Rothko en met jazz. En heel erg door gefascineerd zijn, en dat is wel heel leuk.  Er is een soort connectie met het publiek, ze hoeven Rothko niet te kennen, maar het is leuk om er met mensen over te praten. En dat mensen extra geprikkeld zijn door de extra link naar de kunstwereld en specifiek dus naar het werk van Rothko is zeer mooi meegenomen.

Wat zijn je verwachtingen voor deze plaat, welk publiek zou je graag bereiken?
Ik probeer vooral met de muziek bezig te zijn. En er iets van te maken, waardoor ik meer mensen bereik. Ik speel met zeer goede muzikanten, en ik hoop nog veel te kunnen spelen en op zoveel mogelijk plekken. Dat is wat ik vooral wil bereiken met deze plaat. Bij mij is de hoofdzaak om zoveel mogelijk concerten te kunnen spelen. Wat dit werk rond Rothko betreft zou ik graag een connectie willen maken met de kunst wereld. Op plekken waar mensen niet pers se voor die jazz komen, maar voor de kunst van Rothko.

Er komen wellicht nog live optredens, kun je er wat meer over uitweiden? Visuele effecten rond die schilderijen?
Naast de huidige release data komen nog vier of vijf concerten aan, die ik nog moet aankondigen. Ik hoop dat ik volgend jaar dan wel festivals kan doen, ook in het buitenland. Dit jaar staan er al tien optredens op de planning en in 2026 ook al enkele. Binnen enkele weken ga ik terug aan het schrijven. Wat die visuele effecten betreft, is het momenteel te duur om de werken af te beelden tijdens concerten vanwege copyright. mijn doel is om de familie te benaderen, om hen te laten weten dat het bestaat. En als ik van hen toestemming krijg wil ik die schilderijen zeker gebruiken binnen de sets. Maar nu nog niet, ik zou het jammer vinden dat ik het doe en daarna in de problemen geraak wegens copyright. Als het kan zou ik het graag doen, al denk ik dat het ook fijner is als de mensen gewoon luisteren en hun fantasie de vrije loop laten. Ik heb wel een boek mee, met zijn werken, en dan kunnen de mensen altijd komen kijken waarop het gebaseerd is.

Wat zijn je verdere ambities? Is er een doel dat je voor ogen hebt?
Dat is een moeilijke vraag, ik heb heel veel gehad in mijn leven. En ik heb het gevoel dat bijna al mijn dromen reeds vervuld zijn. Mijn droom was om met Brussels jazz orchestra te spelen, dat heb ik gedaan. Ik wou op North Sea Jazz Festival en Middelheim staan. Ook dat heb ik gedaan. In VS studeren heb ik gedaan. Maar gaandeweg verleg je die grens, en krijg je nieuwe dromen. Ik probeer gewoon tevreden te zijn met wat ik al heb en te focussen op het heden. Ik zoek al heel mijn leven naar mijn eigen band waar ik vele jaren mee kan doorgaan. En die heb ik nu gevonden. Mijn grootste doel is om dit op lange termijn verder te zetten. Ik zou het fijn vinden als ik zestig jaar vind en nog steeds met mijn band tour en nieuwe platen uitbreng, dat is zeker een doel. En om die drive te blijven vinden, want het is gemakkelijk om die drive te verliezen. Door de inspiratie van mijn muzikanten, wordt ik zelf ook beter. Het is dus belangrijk om met deze toppers te blijven samen werken. Het is dus gewoon moeilijk , omdat er altijd iets nieuw blijft komen. Maar zolang ik het leuk vind wil ik graag op deze elan blijven doorgaan.

Het is inderdaad belangrijk om te blijven evolueren, jezelf blijven heruitvinden …
Het is gemakkelijk om u blind te staren op succes zoals de plekken waar je speelt, hoeveel volgers dat je hebt en dergelijke meer. Of goede reviews. En uiteraard zijn die belangrijk. maar als dat uw enige maatstaf is , dan geef je het uiteindelijk op. Want dan blijf je niet meer jezelf uitvinden. Ik probeer gewoon me te laten omringen met de juiste mensen, en telkens iets boeiend te brengen. Als daar iets door groeit of ik er wat succes door krijg is dat zeer mooi meegenomen. Maar ik probeer me daar niet teveel aan te hechten want dan houdt je het gewoon niet vol.

Je weet ook niet wat er privé op je pad komt, dan krijg je een ander verhaal natuurlijk… Het is ook uw vaste job?
Muzikant zijn is mijn vaste job. Maar vooral, hoe meer ik op verschillende plekken kan spelen, hoe liever. En daardoor geraak ik ook niet vastgeroest. Het is een kwestie van een evenwicht zoeken. Soms is dat wel teveel, andere momenten is dat perfect. In elke levensfase kijken of het in balans is , is daarbij zeer belangrijk. dat maakt het fijn aan muzikant zijn, dat je steeds iets nieuw ontdekt . als alles in beweging blijft, houdt je dat ook scherp.

Pics homepag @Victoriano Moreno

Een mooie anekdote om de babbel mooi af te sluiten
veel succes in alles wat je doet

Heather Nova – Melancho-dreampop té sober, spaarzaam gehouden
Heather Nova en Serilina Fisher

De in Bermuda residerende Heather Nova zorgde er mee voor dat de vrouwelijke sing/songwriting op het voorplan kwam in de mid90s, met o.m. Tori Amos en een Alanis Morissette. De lieftallige, bevallige dame is intussen 57 geworden, heeft al heel wat doorworsteld en probeert met de nieuwe plaat ‘Breath & Air’ opnieuw in de belangstelling te geraken. Een handvol cluboptredens moet ervoor zorgen dat haar innemende, warme melancho-dreampop nog niet volledig onder het gras geraakt.
In een uiterst sobere, spaarzame bezetting was haar muzikale missie maar deels geslaagd door de teveel dertien in een dozijn klinkende nummers.

Centraal horen we sfeervolle, dromerige pop gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De succesvolste periode was in de 90s met albums ‘Oyster’ en ‘Siren’. Haar materiaal is fraai gearrangeerd, ademt een verstilde sfeer uit en heeft een betoverende indruk door de ingenomen, sprankelende sound. Vanaf het millennium kwam er met regelmaat van de klok nog een album uit, in wisselende sterkte; ze was regelmatig te zien in het clubcircuit en op de festivals. 
Op ‘Breath & Air’ is ze aan een volgend hoofdstuk toe en komt ze optreden in een uiterst sobere bezetting, nl. met een celliste en zijzelf met haar akoestisch gitaarspel; af en toe aangevuld met keys en wat lichte tics op het drumstel. Een ingehouden instrumentatie dus van weinig ritmesectie. Het materiaal klinkt keurig binnen hetzelfde patroon met vaste melodielijntjes zonder al te veel verrassende wendingen en arrangement. In z’n totaliteit overtuigt het live niet volledig door een beetje teveel hetzelfde klinken. Bijgevolg, weinig variatie dus in de 18 nummers, rustigheid troef, waarbij de spanningsboog wel eens durft te zakken in de goed anderhalf uur durende set.
Thema’s: liefde , verlangen, verlies, natuurelementen, yoga, … ideale onderwerpen op dit eiland aan de Bermudadriehoek, met de Atlantische oceaan rondom jou, wat nog onder bewind van de UK staat. Feestelijkheid is niet echt aan Heather besteed, zo te horen aan haar plaatwerk door de dertig jaar heen.
De klemtoon kwam vanavond dus op het nieuwe album, haar twee succesalbums en eentje uit 2019 ‘Pearl’ . We misten hier even een ‘best of’ , die herkenbaarheid bindt in haar pakkende, gevoelige pop.
De schuchterheid, onwennigheid heeft ze overwonnen, ze treedt in interactie met haar publiek over relaties en levenservaringen. Een intense connectie behoudt ze met haar publiek. De bloemetjes rond de microfoon, haar witte kledij en de zomerse uitstraling tekenen een feeërieke sfeer. De songs worden in hun eenvoud gespeeld, schoon, intiem, weemoedig.

Haar eerste optreden was aan de kust in Oostende. Het kwam goed uit, het deed denken aan haar eigen woonplaats, wat wil je nog meer, ‘‘s morgens opstaan, zon, zee, strand, het kabbelende water, joggende mensen, de boten in de verte , …’.
“Rewild me” van het album ‘Pearl’ gaf de toon van deze spaarzaam gehouden set aan. We werden vriendelijk uitgenodigd mee te stappen in haar leefwereld, “Ghost in my room” volgde en was de eerste kennismaking met het recente werk. Herkenbaarheid dan met “Walk this world” uit de succesvolle periode (‘Oyster’). Vooral de cello trok de songs wat meer open; én haar unieke stem bracht het materiaal natuurlijk naar een hoger niveau.
Ze loodste ons doorheen de set met afwisselend nieuw en ouder materiaal. ‘The lights of Sicily’ maakte de link aan Band Of Horses, gekruid van wat dromerige rootspop. “Magnificent” op z’n beurt was een soort heling, een afschrijven van ontgoocheling en tristesse. “The wounds we bled”, terug van dat ‘Pearl’ album was een wegdromen van de harde realiteit. En “All I need werd gedragen door haar vocale pracht. 
Het bracht ons tot de huidige kleurrijke single “Hey poseidon” , met Heather op keys en de voorzichtige, gemoedelijke drums voor de eerste keer.
We laveren doorheen het emotioneel geladen materiaal, die an sich muzikaal maar weinig van elkaar verschilt; o.m. “Butterflies & Moths”,  “Singing you through”, de titelsong “Breath & Air” en “Doubled up”.
De gekende oudjes “Not only human”, “Island”, de meer happy uptempo song “London, rain”, met een vooraanstaande fan uit het publiek als backing vocals en in de closing final “Like lovers do” vallen meer op en verscherpen de aandacht; lekker zweverig, dromerig materiaal met een refrein die blijft hangen en het beeld oproept van rondcirkelende fluitende vogeltjes in de lucht.
Vanuit het publiek was er een request, “Done drifting/Papercup”. Met het opbouwende “I wanna be your light” , ook al ruim 20 jaar oud, werd krachtiger, breder definitief besloten.

Het hemels charmante bleef hoedanook bewaard door de subtiele, fijnzinnige melodie en haar zangtalent pur sang. Een drie-eenheid emotionaliteit - eenstemmigheid - samenhorigheid ervaarden we . Het is en blijft de muzikale hoeksteen van Heather Nova.
Goed zondermeer , maar een iets meer ‘best of’ (met o.a. “Heal” , “Maybe an angel”, “Truth & Bone”, “Heart & Shoulder”) was best aangenaam, meegenomen en kon meer variatie brengen tijdens deze tour , die in A’pen werd uitgewuifd .

Als support hadden we het Serilina Fisher , opkomend talent vanuit de Heather Nova stal. Zij won een talentenshow ‘Bermuda Idol’. Pas 15 jaar oud, weet ze met haar evenzeer adembenemende stem, soulvoller, doorleefder weliswaar, maar even indringend als Heather, samen met haar elektrisch gitaarspel/-getokkel, het publiek te ontroeren.
We kregen een handvol songs , die net als bij Heather spaarzaam , sober, spannend klonken. Een gedreven , geëngageerde teenager met bezwerend materiaal dito vocals, eentje die doorzet en mettertijd haar publiek kan innemen.

Organisatie: CC De Grote Post, Oostende

Sylvie Kreusch – Groots, klaar om iedereen te veroveren
Sylvie Kreusch en Elias

Sylvie Kreusch is een grootse dame geworden in ons landje, op een goede vijf jaar tijd, met twee albums, een rits optredens in de clubs en op de festivals. De buitenlandse tournee werd sterk ontvangen, en ook hier net over de grens, een uitverkochte Grand Mix , die ons wist te begeesteren en te ontroeren. De ideale geleider naar de clubtour in België, dit voorjaar en voor de festivals.

Sylvie Kreusch is die sensuele Vlaamse zangeres, componiste , een dame met pit, die een tiental jaar terug de Nieuwe Lichting won met A soldier’s heart. Toen al voelden we aan dat hier een talentvolle jonge dame bezig was, die stekelige pop heerlijk charmant en genietbaar kon doen klinken.
Als backing van Balthazar en Warhaus, was ze de muze van de muzikale ego’s van ex Maarten Devoldere. Ze profileerde zich als die verbluffende, verleidelijke zangeres en femme fatale op de achtergrond.
Tijd dan om de eigen paden in te slaan, wat ze deed met reeds twee mooi overtuigende platen, ‘Montbray’ en het vorig jaar verschenen ‘Comic trip’. Zij weet haar theatrale, mysterieuze, innemende muziek en teksten in heerlijk dromerige popsongs te verwerken.
Hier waren we vanavond getuige van. Ze is een podiumbeest, speels , stijlvol, die haar publiek hypnotiseert in die intrinsieke, bezwerende , gemoedelijke, onderkoelde-warme sound. Ergens borrelt hier Mazzy star, Lana Del Rey, Roisin Murphy en Fever Ray op (The Knife) op. Ze is de spil van de band, intrigeert, bedwelmt haar publiek met haar doortastende, lichthese , weemoedige vocals. Ze dartelt, maakt danspasjes in haar felrode kledij op het podium, de armen soms wijdopen, wat ervoor zorgt dat de songs naar een hoger niveau worden getild. Een goed uur werden we netjes uitgenodigd en gedropt in haar muzikale leefwereld.
Met vier staan ze op het podium tijdens deze clubtour, een meer sobere begeleiding dan voorheen, waarbij anders backing vocalistes en bijhorende keys een breder, voller geluid brachten. Het kwartet putte afwisselend uit de twee platen, en ook enkele oudjes van haar EPs haalden de setlist.
Gevoelig, dromerig, stekelig, weerbarstig klinkt het allemaal als je nummers van de set naast elkaar plaatst. Recht evenredig wordt Kreusch-Publiek met open armen ontvangen.
De bekende single “Ding dong” van haar huidig album was meteen een sterke, overtuigende opener, het prikkelt de dansspieren en is hemels bezwerende, sprookjesachtige groovepop, net als “Hocus pocus” en het iets verderop volgende “Sweet love coconut”, ook al zo’n puike single, door die pianoloops. Inderdaad, de piano/keys nemen een prominente rol, naast de diepe bas, sprankelende gitaarpartijen en drums. En zij laveert tussen alles in op het podium. We worden meegezogen in haar muzikale leefwereld.
Gas wordt terug genomen met een handvol oudere nummers van haar debuut, het sfeervolle “Shangri la”, het spannend broeierige “All of me”, het ingenomen, dromerige oudje “Belle” en het cabaresk getinte “Wild love”. Donkerte overheerst in een rode gloed. Het diepe, grimmige basspel klinkt door. Sober, elegant, intens, boeiend klinkt deze reeks . En dan is Warhaus niet veraf in dit muzikaal concept.
En de songs past ze live wel eens aan , “Let it all burn” wordt in een slower tempo gespeeld en “Walk walk”, doorbraak van haar debuut, heeft naast die licht dansgroove een mooie outtro.
De instrumentatie krijgt voldoende ademruimte en haar bewegingen , danspasjes geven kleur aan het geheel. Popelektronica en grimmigheid vinden elkaar in “Ride away” en oudje “Just a touch away”, door de tempowissels en onverwachtse wendingen. Indiase/world elementen vinden doorgang, de ritmes klinken broeierig en gaan crescendo naar een climax. Het wordt/is een wilde trip en hier is de link naar Fever Ray/Roisin Murphy het grootst We worden tot slot losgelaten in haar trip op de titelsong, “Comic trip”.
Met oudje “Seedy tricks” behouden we die aparte wereldlijke sfeer; met het ingetogen, gevoelige autobiografische “Daddy’s selling wine in a burning hous”, de huidige single, besluit ze definitief.

We kregen hier een speels, stijlvol, bedwelmend, bezwerend optreden die theatraliteit in melodieuze pop verbindt. Terecht behoort ze tot de grootse zangeressen in ons landje, klaar om iedereen te veroveren in de clubs en op de festivals.

Support was Elias (Devoldere), sing/songwriter uit het Gentse die reeds z’n sporen heeft verdiend bij een Nordmann. We hoorden een diverse aanpak in z’n solo optreden, een beetje als Loverman en Bert Dockx , die vooraf opgenomen sounds, elektronica en beats toevoegt aan z’n elektrisch gitaarspel – gepingel. Sing/songwriting krautpop dus. In z’n wisselend gitaarspel en in z’n variërende vocals, sijpelen verschillende stijlen door, met ruimte voor allerhande experimentjes.
Terechte aandacht voor deze multi-instrumentalist met z’n sferisch songmateriaal.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Mercury Rev – Muzikale droomwereld back-to-reality
Mercury Rev en Nicolai Dunger

Eén van de band die we met het millennium nauw in het hart droegen was het Amerikaanse Mercury Rev, rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue. ‘Born horses’, het nieuwe album bracht hen opnieuw als band op tournee; achterna was het duidelijk dat nét het materiaal van 25 jaar terug, hun charmante melancholische psychedelische pop, het sterkst is en een eigen overtuigend live karakter heeft.

Mercury Rev heeft drie memorabele platen uit, ‘Deserter’s songs’ (98), ‘All is dream’ (01) en ‘The secret migration’ (05), platen die de psychedelicapop met o.m. een Flaming Lips mee vorm gaven. Na deze drie platen, zagen we hen als band of zagen we de twee als spil nog af en toe eens optreden in de clubs of op de festivals.
Na wat minder voor de hand liggend plaatwerk, die aan ons voorbij gingen, kwam vorig jaar een beter album, ‘Born horses’; de connectie was er, om hen als band, een hernieuwd kwintet, terug aan het werk te zien. Het album an sich is een luisteralbum, filmisch, dromerig, orkestraal, sprookjesachtig, kosmisch; het zijn net de kenmerkende elementen en het heeft een nogal licht experimenteel, innovatief kantje, een sollicitatiebrief van psychedelische geluidsschetsen in spoken words en zegzang, die een soundtrackgevoel ademen.
Live kregen we een weerslag van hun drie vooraanstaande albums. Een breed instrumentarium van synths, flute, sax, mondharmonica vullen het traditionele aan. Donahue weet op z’n Michael Gira’s (Swans), de armen breed open gespreid of met de handen wijzend, de band te dirigeren, op te zwepen of zachtmoedig – zalvend de muzikale rust te laten weerkeren. Hij voert, sleept, zuigt de band en publiek mee.
Met z’n vijven gaat het van eenvoudige sferische, weelderige pop, met dat typische droom ‘oceaan-sterrenhemel’ gevoel naar een meer open, levendige, grimmige, grillige, mistige  leefwereld, door de opbouwende en aanzwellende partijen en effects. De stemming wisselt in dramatiek, gotiek, theater en gaat van innemend, broos, kwetsbaar naar een spannende, snedige, hitsige, extraverte sound, niet vies in orkestratie .
Er valt veel te beleven dus. Op die manier krijgen we beetje van alles uit de Mercury Rev stal. Het zat goed en men zat op dezelfde golflengte. De warme respons deed de band deugd en versterkte het live gevoel en beleven.
De muzikale droomwereld van Mercury Rev is en blijft toch wel iets aparts, unieks. Mooi.
“The funny bird” en “Tonite it shows” (uit het succesalbum ‘Deserter’s songs’) als “Vermillion” (uit ‘The secret migration’) dompelen ons meteen onder in die droomwereld van psychedelica gitaartrips en orkestratie. Het bouwt op, klinkt forser, feller en directer. Een twinkelende sound, met zin voor escapisme , die door de tempowissels van zachtaardige, broeierige, opzwepende (drum)ritmes en (gitaar)riedels ons bij de leest houdt. Beiden werden mooi uitgediept en zijn tekenend voor wat Mercury Rev staat, warm , melancholisch en back to reality .
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en elk geluidje past in ‘t concept. De experimentjes en de durf naar verandering is er zeker in het nieuwere filmisch materiaal .We werden meegetrokken in dat verhaal met “Dreams of a young girl as a flower”, “Patterns”, “Tears in rain” en “Runaway raindrop”. Verschillende emo sferen kwamen op ons af door de breed opgetrokken instrumentatie. Een theatraal soundrackgevoel, gelinkt aan de gitaarpsychedelica van Pink Floyd of Hawkwind.
Na dit magnus opus, kregen we een ‘best of’ die de band siert . Doorbraaknummer “Goddess on a highway” klinkt door de jaren iets minder gepolijst en iets directer. De trip is wonderschoon en vloeit over naar een “Tides of the moon” en “Holes”. Prachtsongs die de tand des tijds doorstaan, dwarrelend als sneeuwvlokken. En soms durft het te gieren. Hier slalomt Donahue als een echte ballerina rond de band. Tussenin verveelde het nieuwe “Ancient love” niet , het meet zich zelfs met die oude classics. De avontuurlijke insteeks, de experimentjes, de storende ambientgeluidjes en de spoken words zijn hier de toegevoegde waarde.
Tot slot nog “Opus 40” en die andere klassieker “The dark is rising”, ze gingen mooi in elkaar over , waarbij het dromerige, sprookjesachtige en orkestrale zalvend opbouwt en ons wakker schudt op z’n GYBE in een lavastroom van exploderende ritmes.

Mercury Rev werd sterk ontvangen. De muzikale droomwereld was na goed anderhalf uur ten eind. We werden teruggebracht naar de dagdagelijkse (harde) realiteit. Blij hen terug aan het werk te zien. Wat een mooie return!

Als support hadden we de Zweedse sing/songwriter Nicolai Dunger , ook al zo’n dertig jaar bezig en nauw bevriend met Mercury Rev. Hij brengt enkele muzikale schetsen, songs, in een structuur gespeeld door z’n elektrisch gitaargepingel en -getokkel met een symfo bluesy  ondertoon, gedragen door z’n wisselende, variërende stem. Het gaat van sober ingenieus naar spaarzame bombast tot strak uithalen, die ergens een Tom Waits, Will Odham (Bonnie Prince Billy) en natuurlijk Mercury Rev hoog in het vaandel houdt.

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk